Перевод: с латинского на английский

с английского на латинский

death+to...!

  • 101 mortifer

    mortĭfer or (rarely) mortĭfĕrus, ĕra, ĕrum, adj. [mors-fero], death-bringing, death-dealing, deadly, fatal (class.;

    syn.: lethalis, funestus): poculum,

    Cic. Tusc. 1, 29, 71:

    morbus,

    id. Div. 1, 30, 63:

    vulnus,

    id. Leg. 2, 5, 13:

    bellum,

    Verg. A. 6, 279:

    gravior dolor nec tamen mortiferus,

    Cels. 4, 2 init.; 5, 26, 22;

    Aug. de Util. Cred. § 36: res mortifera est inimicus pumice levis,

    Juv. 9, 95; 10, 10.— Neutr. plur. as subst.: mortĭfĕra, um, deadly things:

    cur tam multa mortifera terra mortique (deus) disperserit,

    Cic. Ac. 2, 38, 120 (B. and K. pestifera).—Hence, adv.: mortĭfĕrē, mortally, fatally (post-Aug.):

    mortifere aegrotare,

    Plin. Ep. 3, 16, 3:

    vulnerare,

    Dig. 9, 2, 36, § 1.

    Lewis & Short latin dictionary > mortifer

  • 102 mortifera

    mortĭfer or (rarely) mortĭfĕrus, ĕra, ĕrum, adj. [mors-fero], death-bringing, death-dealing, deadly, fatal (class.;

    syn.: lethalis, funestus): poculum,

    Cic. Tusc. 1, 29, 71:

    morbus,

    id. Div. 1, 30, 63:

    vulnus,

    id. Leg. 2, 5, 13:

    bellum,

    Verg. A. 6, 279:

    gravior dolor nec tamen mortiferus,

    Cels. 4, 2 init.; 5, 26, 22;

    Aug. de Util. Cred. § 36: res mortifera est inimicus pumice levis,

    Juv. 9, 95; 10, 10.— Neutr. plur. as subst.: mortĭfĕra, um, deadly things:

    cur tam multa mortifera terra mortique (deus) disperserit,

    Cic. Ac. 2, 38, 120 (B. and K. pestifera).—Hence, adv.: mortĭfĕrē, mortally, fatally (post-Aug.):

    mortifere aegrotare,

    Plin. Ep. 3, 16, 3:

    vulnerare,

    Dig. 9, 2, 36, § 1.

    Lewis & Short latin dictionary > mortifera

  • 103 mortifere

    mortĭfer or (rarely) mortĭfĕrus, ĕra, ĕrum, adj. [mors-fero], death-bringing, death-dealing, deadly, fatal (class.;

    syn.: lethalis, funestus): poculum,

    Cic. Tusc. 1, 29, 71:

    morbus,

    id. Div. 1, 30, 63:

    vulnus,

    id. Leg. 2, 5, 13:

    bellum,

    Verg. A. 6, 279:

    gravior dolor nec tamen mortiferus,

    Cels. 4, 2 init.; 5, 26, 22;

    Aug. de Util. Cred. § 36: res mortifera est inimicus pumice levis,

    Juv. 9, 95; 10, 10.— Neutr. plur. as subst.: mortĭfĕra, um, deadly things:

    cur tam multa mortifera terra mortique (deus) disperserit,

    Cic. Ac. 2, 38, 120 (B. and K. pestifera).—Hence, adv.: mortĭfĕrē, mortally, fatally (post-Aug.):

    mortifere aegrotare,

    Plin. Ep. 3, 16, 3:

    vulnerare,

    Dig. 9, 2, 36, § 1.

    Lewis & Short latin dictionary > mortifere

  • 104 mortiferus

    mortĭfer or (rarely) mortĭfĕrus, ĕra, ĕrum, adj. [mors-fero], death-bringing, death-dealing, deadly, fatal (class.;

    syn.: lethalis, funestus): poculum,

    Cic. Tusc. 1, 29, 71:

    morbus,

    id. Div. 1, 30, 63:

    vulnus,

    id. Leg. 2, 5, 13:

    bellum,

    Verg. A. 6, 279:

    gravior dolor nec tamen mortiferus,

    Cels. 4, 2 init.; 5, 26, 22;

    Aug. de Util. Cred. § 36: res mortifera est inimicus pumice levis,

    Juv. 9, 95; 10, 10.— Neutr. plur. as subst.: mortĭfĕra, um, deadly things:

    cur tam multa mortifera terra mortique (deus) disperserit,

    Cic. Ac. 2, 38, 120 (B. and K. pestifera).—Hence, adv.: mortĭfĕrē, mortally, fatally (post-Aug.):

    mortifere aegrotare,

    Plin. Ep. 3, 16, 3:

    vulnerare,

    Dig. 9, 2, 36, § 1.

    Lewis & Short latin dictionary > mortiferus

  • 105 mortigena

    mortĭgĕna, ae, m. [mors-gen-, gigno], the producer of death, death-giver, Inscr. Grut. p. 1163.

    Lewis & Short latin dictionary > mortigena

  • 106 neco

    nĕco, āvi, ātum ( perf. necuit, Enn. ap. Prisc. p. 861 P.; v. infra; part. nectus, Ser. Samm. 33, 627; cf. Diom. p. 362 P.), 1, v. a. [Sanscr. naç, disappear; Gr. nekus, corpse, nekros, dead], to kill, slay, put to death, destroy (usually without a weapon, by poison, hunger, etc.; cf.: occido, interficio, interimo, perimo).
    I.
    Lit.: neci datus proprie dicitur, qui sine vulnere interfectus est, ut veneno aut fame, Paul. ex Fest. p. 162 Müll.:

    occisum a necato distingui quidam volunt, quod alterum a caedendo atque ictu fieri dicunt, alterum sine ictu, id. s. v. occisum, p. 178 ib.: necare aliquem odore taetro,

    Lucr. 6, 787:

    plebem fame,

    Cic. Q. Fr. 2, 3, 2:

    legatum P. R. vinculis ac verberibus necavit,

    id. Imp. Pomp. 5, 11:

    aliquem igni,

    Caes. B. G. 1, 53:

    aliquem ferro,

    Hor. S. 2, 7, 58; Verg. A. 8, 488:

    veneno,

    Suet. Ner. 43: securi Gell. 17, 21, 17; Juv. 10, 316:

    suspendiosa fame,

    Plin. 8, 37, 56, § 134:

    vidissem nullos, matre necante, dies,

    Ov. Am. 2, 14, 22:

    homines in ventre necandos conducit,

    Juv. 6, 596:

    colubra necuit hominem,

    Phaedr. 4, 14, 4.—Of impersonal subjects: hos pestis necuit, pars occidit illa duellis, Enn. ap. Prisc. p. 861 P. (Ann. v. 549 Vahl.):

    lien necat, renes dolent,

    Plaut. Curc. 2, 1, 21:

    radices herbarum vomere,

    Col. 2, 4, 1:

    salsi imbres necant frumenta,

    Plin. 31, 4, 29, § 52:

    hedera arbores,

    id. 16, 44, 92, § 243; cf. Laber. ap. Macr. Sat. 2, 7:

    aquae flammas necant,

    quench, Plin. 31, 1, 1, § 2; to drown (late Lat.):

    deducti ad torrentem necati sunt,

    Sulp. Sev. Hist. 1.—
    II.
    Trop.:

    quid te coërces et necas rectam indolem,

    i. e. thwart, check, Sen. Hippol. 454.—So to worry or bore to death with talking, Plaut. Bacch. 5, 2, 43 (cf.:

    occidis saepe rogando,

    Hor. Epod. 14, 5).

    Lewis & Short latin dictionary > neco

  • 107 niger

    1.
    nĭger, gra, grum ( gen. fem. nigraï, Lucr. 4, 537; comp. nigrior, Ov. H. 18, 7), adj., black, sable, dark, dusky (cf.: ater, pullus).
    I.
    Lit.:

    quae alba sint, quae nigra, dicere,

    Cic. Div. 2, 3, 9:

    quamvis ille niger, quamvis tu candidus esses,

    Verg. E. 2, 16:

    hederae nigrae,

    id. G. 2, 258:

    silvae (= umbrosae),

    Hor. C. 1, 21, 7:

    frons,

    id. ib. 4, 4, 58:

    collis,

    id. ib. 4, 12, 11:

    lucus,

    Ov. F. 3, 295 (for which atrum nemus, Verg. A. 1, 165):

    caelum pice nigrius,

    Ov. H. 18, 7:

    nigerrimus Auster,

    i. e. causing darkness, Verg. G. 3, 278; so,

    venti,

    Hor. C. 1, 5, 7:

    Eurus,

    id. Epod. 10, 5:

    nigros efferre maritos,

    i. e. killed by poison, Juv. 1, 71; cf.:

    pocula nigra,

    poisoned, Prop. 2, 20, 68 (3, 23, 10).—Prov.: facere candida de nigris;

    nigra in candida vertere,

    to turn black into white, Juv. 3, 29; cf. Ov. M. 11, 315.— Subst.: nĭgrum, i, n., a black spot, Ov. A. A. 1, 291.—
    II.
    Trop.
    A.
    Of or pertaining to death:

    nigrorumque memor, dum licet, ignium (= lugubris rogi),

    of the funeral pile, Hor. C. 4, 12, 26:

    hora,

    Tib. 3, 5, 5:

    dies,

    the day of death, Prop. 2 (3), 19, 19:

    Juppiter niger,

    i. e. Pluto, Sen. Herc. Oet. 1705.—
    B.
    Sad, mournful:

    domus,

    Stat. S. 5, 1, 18; Val. Fl. 3, 404.—
    C.
    Unlucky, ill-omened: huncine solem Tam nigrum surrexe mihi? Hor. S. 1, 9, 72; Prop. 2, 21, 38 (3, 25, 4): lapis, the spot in the Comitium where Romulus or one of his adherents was slain, Paul. ex Fest. p. 177 Müll.—
    D.
    Of character, black, bad, wicked:

    Phormio, nec minus niger, nec minus confidens, quam ille Terentianus est Phormio,

    Cic. Caecin. 10, 27:

    hic niger est, hunc tu, Romane, caveto,

    Hor. S. 1, 4, 85.
    2.
    Nĭger, gri, m., a Roman surname:

    Aquilius Niger,

    Suet. Aug. 11.
    3.
    Nĭger, gris, m., a river in Africa, Mart. Cap. 6, § 673; v. Nigris.

    Lewis & Short latin dictionary > niger

  • 108 nigrum

    1.
    nĭger, gra, grum ( gen. fem. nigraï, Lucr. 4, 537; comp. nigrior, Ov. H. 18, 7), adj., black, sable, dark, dusky (cf.: ater, pullus).
    I.
    Lit.:

    quae alba sint, quae nigra, dicere,

    Cic. Div. 2, 3, 9:

    quamvis ille niger, quamvis tu candidus esses,

    Verg. E. 2, 16:

    hederae nigrae,

    id. G. 2, 258:

    silvae (= umbrosae),

    Hor. C. 1, 21, 7:

    frons,

    id. ib. 4, 4, 58:

    collis,

    id. ib. 4, 12, 11:

    lucus,

    Ov. F. 3, 295 (for which atrum nemus, Verg. A. 1, 165):

    caelum pice nigrius,

    Ov. H. 18, 7:

    nigerrimus Auster,

    i. e. causing darkness, Verg. G. 3, 278; so,

    venti,

    Hor. C. 1, 5, 7:

    Eurus,

    id. Epod. 10, 5:

    nigros efferre maritos,

    i. e. killed by poison, Juv. 1, 71; cf.:

    pocula nigra,

    poisoned, Prop. 2, 20, 68 (3, 23, 10).—Prov.: facere candida de nigris;

    nigra in candida vertere,

    to turn black into white, Juv. 3, 29; cf. Ov. M. 11, 315.— Subst.: nĭgrum, i, n., a black spot, Ov. A. A. 1, 291.—
    II.
    Trop.
    A.
    Of or pertaining to death:

    nigrorumque memor, dum licet, ignium (= lugubris rogi),

    of the funeral pile, Hor. C. 4, 12, 26:

    hora,

    Tib. 3, 5, 5:

    dies,

    the day of death, Prop. 2 (3), 19, 19:

    Juppiter niger,

    i. e. Pluto, Sen. Herc. Oet. 1705.—
    B.
    Sad, mournful:

    domus,

    Stat. S. 5, 1, 18; Val. Fl. 3, 404.—
    C.
    Unlucky, ill-omened: huncine solem Tam nigrum surrexe mihi? Hor. S. 1, 9, 72; Prop. 2, 21, 38 (3, 25, 4): lapis, the spot in the Comitium where Romulus or one of his adherents was slain, Paul. ex Fest. p. 177 Müll.—
    D.
    Of character, black, bad, wicked:

    Phormio, nec minus niger, nec minus confidens, quam ille Terentianus est Phormio,

    Cic. Caecin. 10, 27:

    hic niger est, hunc tu, Romane, caveto,

    Hor. S. 1, 4, 85.
    2.
    Nĭger, gri, m., a Roman surname:

    Aquilius Niger,

    Suet. Aug. 11.
    3.
    Nĭger, gris, m., a river in Africa, Mart. Cap. 6, § 673; v. Nigris.

    Lewis & Short latin dictionary > nigrum

  • 109 obcido

    1.
    occīdo ( obc-), cīdi, cīsum, 3 (occisit for occiderit, Lex Num. Pompil. ap. Paul. ex Fest. s. v. occisum. pp. 178 and 179; also Lex XII. Tab. ap. Macr. S. 1, 4), v. a. [ob-caedo], to strike down, strike to the ground; to beat, smash, crush.
    I.
    Lit.
    A.
    In gen. (very rare):

    aliquem pugnis,

    Ter. Ad. 4, 2, 20:

    occare id est comminuere, ne sit glaeba: quod ita occidunt, occare dictum,

    to crush, Varr. R. R. 1, 31, 1:

    occisum ad mortem,

    wounded to death, Vulg. Apoc. 13, 3.—
    B.
    In partic., to strike or cut down; to cut off, kill, slay (class. and very freq.; syn.: interficio, trucido, obtrunco): summus ibi capitur meddix: occiditur alter, Enn. ap. Paul. ex Fest. p. 123 Müll. (Ann. v. 296 Vahl.):

    L. Virginius filiam suā manu occidit,

    Cic. Fin. 2, 20, 66:

    ejus copias,

    id. Phil. 14, 14, 36:

    ipse pro castris fortissime pugnans occiditur,

    Caes. B. G. 5, 36: occidione occidere, to completely cut off, destroy; v. occidio:

    ad unum omnes,

    to cut off all to the last man, Liv. 3, 23:

    aliquem veneno,

    to destroy with poison, Suet. Claud. 44; Just. 3, 2, 1:

    occisus videtur non tantum qui per vim aut per caedem interfectus est, velut jugulatus... sed et is qui veneno Necatus dicitur,

    Paul. Sent. 3, 5, 2 sqq.; cf.:

    et occidet eum lingua viperae,

    Vulg. Job, 20, 16:

    occisa sunt in terrae motu,

    id. Apoc. 11, 13:

    dedistine ei gladium qui se occideret?

    Plaut. Trin. 1, 2, 92: cum ipse se conaretur occidere, Cic. ap. Quint. 5, 10, 69; so,

    se occidere,

    Curt. 6, 10, 18; Quint. 7, 3, 7; Suet. Vit. 10; Eutr. 1, 8; 6, 24; Lact. 3, 18, 8; cf.:

    occidit, adversariumne? immo vero aiunt se et eum, quem defendit,

    Cic. de Or. 2, 74, 302.—
    II.
    Transf.
    A.
    To plague to death; to torture, torment, pester (cf. exanimo, II. B.; very rare;

    not in Cic. or Cæs.): occidis me, cum istuc rogitas,

    Plaut. Ps. 4, 1, 21:

    aliā occidis fabulā,

    id. Men. 5, 5, 23:

    occidis saepe rogando,

    Hor. Epod. 14, 5:

    legendo,

    id. A. P. 475.—
    B.
    To ruin, undo:

    occidisti me tuis fallaciis,

    Ter. Phorm. 4, 3, 67.—Hence, oc-cīsus, a, um, P. a., ruined, lost, unfortunate, undone (Plautin.):

    occisa est haec res, nisi, etc.,

    Plaut. Capt. 3, 4, 7.— Sup.:

    occisissimus sum omnium, qui vivunt,

    I am the most unfortunate, Plaut. Cas. 3, 5, 53.
    2.
    occĭdo, cĭdi, cāsum, 3, v. n. [obcado], to fall down, fall.
    I.
    Lit.
    A.
    In gen. (rare):

    et alia Signa de caelo ad terram occidunt,

    Plaut. Rud. prol. 8: ut alii [p. 1251] super alios occiderent, Liv. 21, 35:

    arbores ita inciderant, ut momento levi impulsae occiderent,

    id. 23, 24.—
    B.
    In partic.
    1.
    Of the heavenly bodies, to go down, set (class.): prope jam occidente sole, Pac. ap. Cic. Div. 1, 14, 24:

    soles occidere, et redire possunt: Nobis, cum semel occidit brevis lux, Nox est perpetua una dormienda,

    Cat. 5, 4:

    Capra, Aquila, Canicula,

    Col. 11, 2, 94:

    occasura pars caeli,

    i. e. western, Plin. 2, 25, 23, § 92: SOL OCCASVS SVPREMA TEMPESTAS ESTO, i. e. sundown, sunset, Lex XII. Tab.; cf. Gell. 17, 2, 10 (Varr. L. L. 6, § 5 Müll., gives, instead of it, OCCASVS SOLIS; v. 2. occasus); so,

    ante solem obcasum,

    before sunset, Plaut. Ep. 1, 2, 41:

    donec lux occidat,

    Juv. 13, 158.—Fig.:

    non occidet ultra sol tuus,

    Vulg. Isa. 60, 20.—
    2.
    Pregn., to fall, perish, die (class.;

    syn.: obeo, pereo, intereo): exstincto calore, occidimus ipsi et extinguimur,

    Cic. N. D. 2, 9, 23:

    in bello,

    id. Fam. 9, 5, 2:

    Eudemus proelians ad Syracusas occidit,

    id. Div. 1, 25, 53:

    sperans hostium saevitiā facile eum occasurum,

    Sall. J. 7, 2:

    occiderit ferro Priamus?

    Verg. A. 2, 581: dextrā suā, to die by one's own hand (by suicide), id. ib. 12, 659:

    minimo vulnere,

    Ov. M. 6, 265.—
    II.
    Transf., to perish, be ruined, lost, etc.
    A.
    Of persons:

    sin plane occidimus,

    Cic. Q. Fr. 1, 4, 4.—So, esp., occidi, an exclamation of despair, I am lost, undone, Plaut. Stich. 2, 3, 75; Ter. And. 3, 4, 26:

    nulla sum, nulla sum: tota tota occidi,

    Plaut. Cas. 3, 5, 1:

    occidimus funditus,

    Verg. A. 11, 413.—
    B.
    Of things:

    non hercle occiderunt mihi etiam fundique atque aedes,

    I have not yet lost, Plaut. Truc. 1, 2, 72:

    occidit spes nostra,

    is gone, id. Most. 2, 1, 2:

    lumen (oculorum),

    Lucr. 3, 414:

    dolus,

    Plaut. Truc. 2, 5, 6:

    causa,

    Lucr. 2, 790:

    rem publicam occidere,

    Cic. Dom. 30, 96:

    vita,

    id. Tusc. 1, 45, 109:

    occidit ornatus (mundi),

    perishes, id. Ac. 2, 38, 119:

    vestra beneficia occasura esse,

    id. Mil. 36, 100.—Hence, occĭdens, entis, P. a.; as subst., m., the quarter of the setting sun, the west, the occident (class.):

    ab oriente ad occidentem,

    Cic. N. D. 2, 66, 164:

    vel occidentis usque ad ultimum sinum,

    Hor. Epod. 1, 13:

    cui se oriens occidensque submiserat,

    Plin. 7, 30, 31, § 112:

    validissima in se civium arma viribus occidentis coepta,

    Tac. H. 2, 6: partes mundi, Paul. ex Fest. p. 339 Müll.
    3.
    occīdo, for occedo, q. v.

    Lewis & Short latin dictionary > obcido

  • 110 obitus

    1.
    ŏbĭtus, a, um, Part., from obeo.
    2.
    ŏbĭtus, ūs ( gen. obiti, App. Dogm. Plat. 2, p. 24 med.), m. [obeo].
    I.
    A going [p. 1235] to, approaching; an approach, a visit (perhaps only ante- and post-class.; syn. adventus): obitu dicebant pro aditu, Paul. ex Fest. p. 188 Müll.: ecquis est qui interrumpit sermonem meum obitu suo? Turp. ap. Non. 357, 21 sq.: ut voluptati obitus, sermo, adventus suus quocumque adveneris, Semper siet, * Ter. Hec. 5, 4, 19 (obitus occursus: ob enim significat contra;

    ergo obitus aditus): civitatum multarum,

    App. M. 9, 13.—
    II.
    A going down, setting (the class. signif. of the word; syn. occasus).
    A.
    Of the heavenly bodies:

    solis et lunae reliquorumque siderum ortus, obitus motusque,

    Cic. Div. 1, 56, 128; id. de Or. 1, 42, 187:

    lunae,

    id. N. D. 2, 7, 19; Lucr. 4, 393:

    stellarum ortus atque obitus,

    Cat. 66, 2:

    signorum obitus et ortus,

    Verg. G. 1, 257. —
    B.
    Pregn., downfall, ruin, destruction, death, etc. (syn. interitus):

    post obitum vel potius excessum Romuli,

    Cic. Rep. 2, 30, 52; cf.

    of the same: post optimi regis obitum,

    id. ib. 1, 41, 64: posteaquam mihi renuntiatum est de obitu Tulliae, Sulp. ap. Cic. Fam. 4, 5, 1:

    obitus consulum,

    id. Brut. 11, 10, 2:

    post eorum obitum,

    Caes. B. G. 2, 29 fin.:

    immaturus,

    Suet. Calig. 8:

    longum miserata dolorem Difficilesque obitus,

    her painful death, Verg. A. 4, 694:

    ducum,

    id. ib. 12, 501: post obitum occasumque nostrum, since my ruin (i. e. exile), Cic. Pis. 15, 34:

    omnium interitus atque obitus,

    id. Div. 2, 16, 37 (al. leg. ortus):

    dici beatus ante obitum nemo debet,

    Ov. M. 3, 137.—
    III.
    (Acc. to obeo, II. B. 4.) An entering upon, undertaking a thing (post-class.): fugae, Tert. Fug. ap. Persec. 1.

    Lewis & Short latin dictionary > obitus

  • 111 occasus

    1.
    occāsus, a, um, Part., from occĭdo.
    2.
    occāsus, ūs, m. [occĭdo].
    I.
    A falling, going down (class.; cf. obitus).
    A.
    Lit., a going down, setting, of the heavenly bodies;

    esp. of the sun: ante occasum Maiae,

    Verg. G. 1, 225:

    ortus occasusque signorum,

    the rising and setting of the constellations, Quint. 1, 4, 4:

    solis,

    Caes. B. G. 1, 50; 2, 11; 3, 15; Liv. 9, 32.— Absol.:

    praecipiti in occasum die,

    Tac. H. 3, 86.—
    B.
    Transf., the quarter of the heavens in which the sun sets, sunset, the west:

    inter occasum solis et septentriones,

    Caes. B. G. 1, 1:

    ab ortu ad occasum,

    Cic. N. D. 2, 19, 49. — Plur., Ov. M. 2, 190:

    ager Longus in occasum,

    Verg. A. 11, 317:

    de terrā occasus solis,

    Vulg. Zach. 8, 7.—
    C.
    Trop., downfall, ruin, destruction, end, death:

    post obitum occasumque vestrum,

    Cic. Pis. 15, 34:

    occasus interitusque rei publicae,

    id. ib. 8, 18: id. Sull. 11, 33:

    Iliaci cineres et flamma extrema meorum, Testor, in occasu vestro, etc.,

    Verg. A. 2, 432; cf.

    Trojae,

    id. ib. 1, 238:

    post L. Aelii nostri occasum,

    death, Cic. Ac. 1, 2, 8:

    odii,

    Quint. Decl. 9, 18.—
    * II.
    For occasio, an occasion, opportunity, Enn. ap. Paul. ex Fest. p. 178 Müll. (Ann. v. 164; 171; 292 Vahl.).

    Lewis & Short latin dictionary > occasus

  • 112 occido

    1.
    occīdo ( obc-), cīdi, cīsum, 3 (occisit for occiderit, Lex Num. Pompil. ap. Paul. ex Fest. s. v. occisum. pp. 178 and 179; also Lex XII. Tab. ap. Macr. S. 1, 4), v. a. [ob-caedo], to strike down, strike to the ground; to beat, smash, crush.
    I.
    Lit.
    A.
    In gen. (very rare):

    aliquem pugnis,

    Ter. Ad. 4, 2, 20:

    occare id est comminuere, ne sit glaeba: quod ita occidunt, occare dictum,

    to crush, Varr. R. R. 1, 31, 1:

    occisum ad mortem,

    wounded to death, Vulg. Apoc. 13, 3.—
    B.
    In partic., to strike or cut down; to cut off, kill, slay (class. and very freq.; syn.: interficio, trucido, obtrunco): summus ibi capitur meddix: occiditur alter, Enn. ap. Paul. ex Fest. p. 123 Müll. (Ann. v. 296 Vahl.):

    L. Virginius filiam suā manu occidit,

    Cic. Fin. 2, 20, 66:

    ejus copias,

    id. Phil. 14, 14, 36:

    ipse pro castris fortissime pugnans occiditur,

    Caes. B. G. 5, 36: occidione occidere, to completely cut off, destroy; v. occidio:

    ad unum omnes,

    to cut off all to the last man, Liv. 3, 23:

    aliquem veneno,

    to destroy with poison, Suet. Claud. 44; Just. 3, 2, 1:

    occisus videtur non tantum qui per vim aut per caedem interfectus est, velut jugulatus... sed et is qui veneno Necatus dicitur,

    Paul. Sent. 3, 5, 2 sqq.; cf.:

    et occidet eum lingua viperae,

    Vulg. Job, 20, 16:

    occisa sunt in terrae motu,

    id. Apoc. 11, 13:

    dedistine ei gladium qui se occideret?

    Plaut. Trin. 1, 2, 92: cum ipse se conaretur occidere, Cic. ap. Quint. 5, 10, 69; so,

    se occidere,

    Curt. 6, 10, 18; Quint. 7, 3, 7; Suet. Vit. 10; Eutr. 1, 8; 6, 24; Lact. 3, 18, 8; cf.:

    occidit, adversariumne? immo vero aiunt se et eum, quem defendit,

    Cic. de Or. 2, 74, 302.—
    II.
    Transf.
    A.
    To plague to death; to torture, torment, pester (cf. exanimo, II. B.; very rare;

    not in Cic. or Cæs.): occidis me, cum istuc rogitas,

    Plaut. Ps. 4, 1, 21:

    aliā occidis fabulā,

    id. Men. 5, 5, 23:

    occidis saepe rogando,

    Hor. Epod. 14, 5:

    legendo,

    id. A. P. 475.—
    B.
    To ruin, undo:

    occidisti me tuis fallaciis,

    Ter. Phorm. 4, 3, 67.—Hence, oc-cīsus, a, um, P. a., ruined, lost, unfortunate, undone (Plautin.):

    occisa est haec res, nisi, etc.,

    Plaut. Capt. 3, 4, 7.— Sup.:

    occisissimus sum omnium, qui vivunt,

    I am the most unfortunate, Plaut. Cas. 3, 5, 53.
    2.
    occĭdo, cĭdi, cāsum, 3, v. n. [obcado], to fall down, fall.
    I.
    Lit.
    A.
    In gen. (rare):

    et alia Signa de caelo ad terram occidunt,

    Plaut. Rud. prol. 8: ut alii [p. 1251] super alios occiderent, Liv. 21, 35:

    arbores ita inciderant, ut momento levi impulsae occiderent,

    id. 23, 24.—
    B.
    In partic.
    1.
    Of the heavenly bodies, to go down, set (class.): prope jam occidente sole, Pac. ap. Cic. Div. 1, 14, 24:

    soles occidere, et redire possunt: Nobis, cum semel occidit brevis lux, Nox est perpetua una dormienda,

    Cat. 5, 4:

    Capra, Aquila, Canicula,

    Col. 11, 2, 94:

    occasura pars caeli,

    i. e. western, Plin. 2, 25, 23, § 92: SOL OCCASVS SVPREMA TEMPESTAS ESTO, i. e. sundown, sunset, Lex XII. Tab.; cf. Gell. 17, 2, 10 (Varr. L. L. 6, § 5 Müll., gives, instead of it, OCCASVS SOLIS; v. 2. occasus); so,

    ante solem obcasum,

    before sunset, Plaut. Ep. 1, 2, 41:

    donec lux occidat,

    Juv. 13, 158.—Fig.:

    non occidet ultra sol tuus,

    Vulg. Isa. 60, 20.—
    2.
    Pregn., to fall, perish, die (class.;

    syn.: obeo, pereo, intereo): exstincto calore, occidimus ipsi et extinguimur,

    Cic. N. D. 2, 9, 23:

    in bello,

    id. Fam. 9, 5, 2:

    Eudemus proelians ad Syracusas occidit,

    id. Div. 1, 25, 53:

    sperans hostium saevitiā facile eum occasurum,

    Sall. J. 7, 2:

    occiderit ferro Priamus?

    Verg. A. 2, 581: dextrā suā, to die by one's own hand (by suicide), id. ib. 12, 659:

    minimo vulnere,

    Ov. M. 6, 265.—
    II.
    Transf., to perish, be ruined, lost, etc.
    A.
    Of persons:

    sin plane occidimus,

    Cic. Q. Fr. 1, 4, 4.—So, esp., occidi, an exclamation of despair, I am lost, undone, Plaut. Stich. 2, 3, 75; Ter. And. 3, 4, 26:

    nulla sum, nulla sum: tota tota occidi,

    Plaut. Cas. 3, 5, 1:

    occidimus funditus,

    Verg. A. 11, 413.—
    B.
    Of things:

    non hercle occiderunt mihi etiam fundique atque aedes,

    I have not yet lost, Plaut. Truc. 1, 2, 72:

    occidit spes nostra,

    is gone, id. Most. 2, 1, 2:

    lumen (oculorum),

    Lucr. 3, 414:

    dolus,

    Plaut. Truc. 2, 5, 6:

    causa,

    Lucr. 2, 790:

    rem publicam occidere,

    Cic. Dom. 30, 96:

    vita,

    id. Tusc. 1, 45, 109:

    occidit ornatus (mundi),

    perishes, id. Ac. 2, 38, 119:

    vestra beneficia occasura esse,

    id. Mil. 36, 100.—Hence, occĭdens, entis, P. a.; as subst., m., the quarter of the setting sun, the west, the occident (class.):

    ab oriente ad occidentem,

    Cic. N. D. 2, 66, 164:

    vel occidentis usque ad ultimum sinum,

    Hor. Epod. 1, 13:

    cui se oriens occidensque submiserat,

    Plin. 7, 30, 31, § 112:

    validissima in se civium arma viribus occidentis coepta,

    Tac. H. 2, 6: partes mundi, Paul. ex Fest. p. 339 Müll.
    3.
    occīdo, for occedo, q. v.

    Lewis & Short latin dictionary > occido

  • 113 pestis

    pestis, is, f. [perh. for perd-tis, from perdo], a deadly, esp. an infectious or contagious disease, a plague, pest, pestilence; also, a noxious atmosphere, unhealthy weather (class., but rare for pestilentia; cf. contagio, lues).
    I.
    Lit.: hos pestis necuit, Enn. ap. Prisc. p. 861 P. (Ann. v. 549 Vahl.):

    ibes avertunt pestem ab Aegypto,

    Cic. N. D. 1, 36, 101:

    avertere a populo pestem,

    Liv. 4, 25, 3; 5, 14; 25, 26:

    alii aliā peste absumpti sunt,

    Liv. 25, 19.— Poet.:

    crudelem nasorum interfice pestem,

    i. e. stinking smell, Cat. 69, 9.—In plur.:

    in omnibus morbis ac pestibus,

    Col. 7, 5 fin; 2, 9, 9 sq.—
    II.
    Transf., in gen., destruction, ruin, death (class.): qui alteri exitium parat, Eum scire oportet, sibi paratam pestem ut participet parem, Enn. ap. Cic. Tusc. 2, 17, 39 (Trag. v. 22 Vahl.); so with exitium, Enn. ap. Cic. Div. 1, 21, 42 (Trag. v. 68 Vahl.):

    quanta pernis pestis veniet!

    Plaut. Capt. 4, 3, 3; Lucr. 3, 347:

    detestabilis pestis,

    Cic. Off. 2, 5, 16:

    pestis ac pernicies civitatis,

    id. Rab. Perd. 1, 2; 9, 25: priusquam oppeto malam pestem (= subeo mortem), Enn. ap. Cic. Tusc. 2, 16, 38 (Trag. v. 15 Vahl.); so,

    occidam oppetamque pestem,

    will seek my death, Plaut. Capt. 3, 3, 11; cf. id. As. 1, 1, 7:

    servatae a peste carinae,

    i. e. from the fire, Verg. A. 5, 699:

    pestem miserrimam importare alicui,

    Cic. Deiot. 15, 43:

    machinari alicui,

    id. N. D. 3, 26, 67:

    minitari,

    Liv. 2, 49.—
    B.
    Concr., of a destructive thing or person, a pest, curse, bane:

    quin unā omnes peste hac populum liberant?

    Plaut. Ps. 1, 2, 70:

    peste interimor textili (of the poisoned and fatal garment of Nessus), Cic. poët. Tusc. 2, 8, 20: coluber, Pestis boum,

    Verg. G. 3, 419:

    illa furia ac pestis patriae (of Clodius),

    id. Sest. 14, 33:

    post abitum hujus importunissimae pestis,

    id. Verr. 2, 3, 54, § 125:

    nec saevior ulla Pestis et ira deūm (of the Harpies),

    Verg. A. 3, 214:

    pestes frugum,

    Plin. 22, 25, 77, § 160;

    of Nero: clade et peste sub illā,

    Juv. 4, 84.—In plur.:

    quaedam pestes hominum,

    social pests, Cic. Fam. 5, 8, 2:

    variae pestes,

    Verg. G. 1, 181:

    corporeae pestes,

    id. A. 6, 737.

    Lewis & Short latin dictionary > pestis

  • 114 quies

    1.
    quĭes, ētis (abl. quie, Naev. ap. Prisc. p. 703 P.), f. [Sanscr. çi = jacēre; Gr. keimai, to lie; cf. Lat. cīvis], rest, quiet.
    I.
    Lit., rest, repose, cessation from labor, from cares, etc.:

    locus quietis et tranquillitatis plenissimus,

    Cic. de Or. 1, 1, 2:

    senectutis,

    id. Deiot. 13, 38:

    quem non quies, non remissio delectarent,

    id. Cael. 17, 39:

    mors laborum ac miseriarum quies est,

    a state of rest, id. Cat. 4, 4, 7:

    ex diutino labore quieti se dare,

    Caes. B. C. 2, 14:

    quietem capere,

    to take repose, id. B. G. 6, 27:

    tribus horis exercitui ad quietem datis,

    id. ib. 7, 41:

    quietem pati,

    Sall. J. 101, 11:

    nulla metuentibus quies,

    Just. 2, 13, 11.— In plur.:

    uti somno et quietibus ceteris,

    recreations, Cic. Off. 1, 29, 103. —
    B.
    In partic.
    1.
    A quiet life, a keeping still, neutrality between political parties:

    Attici quies tantopere Caesari fuit grata, ut,

    Nep. Att. 7, 3; Suet. Tib. 15; Tac. A. 14, 47.—
    2.
    Quiet, peace:

    quae diuturna quies pepererat,

    Sall. C. 31, 1:

    quieti Subdita montanae bracchia Dalmatiae,

    Ov. P. 2, 2, 77:

    ingrata genti quies,

    Tac. G. 14:

    atrox clamor et repente quies,

    id. A. 1, 25:

    longa,

    id. Agr. 11. — Transf., of inanim. things:

    si non tanta quies iret frigusque caloremque Inter,

    i. e. the repose of spring, Verg. G. 2, 344:

    ventorum,

    Plin. 18, 26, 62, § 231:

    pelagi,

    Stat. S. 2, 2, 26:

    lenis materiae,

    evenness, smoothness, Plin. 16, 16, 28, § 70.—
    3.
    The rest of sleep, repose, sleep, Plaut. Cure. 2, 2, 22:

    capere quietem,

    to fall asleep, go to sleep, Ov. F. 1, 205:

    alta,

    deep sleep, Verg. A. 6, 522:

    ire ad quietem,

    to go to rest, go to sleep, Cic. Div. 1, 29, 60:

    quieti se tradere,

    id. ib. 1, 29, 61:

    secundum quietem,

    in sleep, id. ib. 2, 66, 135:

    per quietem,

    Suet. Caes. 81:

    neque vigiliis neque quietibus,

    Sall. C. 15, 4.—
    4.
    The sleep of death, death:

    olli dura quies oculos et ferreus urget Somnus,

    Verg. A. 10, 745:

    quod si forte tibi properarint fata quietem,

    Prop. 2, 28 (3, 24), 25. —
    II.
    Transf.
    1.
    A dream:

    vanae nec monstra quietis, Nec somno comperta loquor,

    Stat. Th. 10, 205:

    praesaga,

    id. ib. 10, 324; Vell. 2, 70, 1:

    ducem terruit dira quies, nam Varum cernere visus est, etc.,

    Tac. A. 1, 65.—
    2.
    A resting-place, lair of a wild beast ( poet.):

    intectae fronde quietes,

    Lucr. 1, 405.—
    III.
    Personified:

    Quies,

    the goddess of rest, Liv. 4, 41, 8; Stat. Th. 10, 89.
    2.
    quĭes, ētis, adj., for quietus, a, um (cf. inquies), quiet, peaceful (ante-class.): mens, Naev. ap. Prisc. p. 704 P.: milites quietes, Licin. Macer. ib.

    Lewis & Short latin dictionary > quies

  • 115 securis

    sĕcūris, is (acc. securim, Plaut. Aul. 1, 2, 17; id. Men. 5, 2, 105; Cic. Mur. 24, 48; id. Planc. 29, 70; Verg. A. 2, 224; 11, 656; 696; Ov. M. 8, 397; Liv. 1, 40, 7; 3, 36, 4; Plin. 7, 56, 57, § 201; cf. Gell. 13, 21, 6:

    securem,

    Liv. 3, 36, 4; 8, 7, 20; 9, 16, 17; Cic. Verr. 2, 5, 47, § 123; Varr. ap. Non. p. 79; Val. Max. 1, 3, ext. 3; 3, 2, ext. 1; Tert. adv. Marc. 1, 29; Lact. Mort. Pers. 31, 2; Amm. 30, 8, 5; cf. Prisc. 758; abl. securi, Plaut. Ps. 1, 2, 25; Cic. Verr. 2, 1, 3, § 7; 2, 1, 5, § 12; 2, 4, 64, § 144; 2, 5, 50, § 133; Verg. A. 6, 824; 7, 510; Cat. 17, 19; Ov. H. 16, 105; Liv. 2, 5, 8 et saep.:

    secure,

    App. M. 8, p. 216, 1; Tert. Pud. 16), f. [seco], an axe or hatchet with a broad edge (cf. bipennis).
    I.
    In gen., as a domestic utensil, Cato, R. R. 10, 3; Plaut. Aul. 1, 2, 17; id. Bacch. 5, 1, 31:

    rustica,

    Cat. 19, 3 al. —For felling trees, Cat. 17, 19; Verg. A. 6, 180; Ov. F. 4, 649; id. M. 9, 374; Hor. S. 1, 7, 27; Plin. 16, 39, 74, § 188.—For hewing stones in the quarries, Stat. S. 2, 2, 87. —For fighting, a battle-axe, Verg. A. 11, 656; 11, 696; 12, 306; 7, 184; 7, 627; Hor. C. 4, 4, 20 al.:

    anceps,

    a two-edged axe, Ov. M. 8, 397 (just before, bipennifer).—For slaying animals for sacrifice, Hor. C. 3, 23, 12; Verg. A. 2, 224; Ov. Tr. 4, 2, 5; id. M. 12, 249.—As the cutting edge of a vine-dresser's bill, Col. 4, 25, 4 et saep.—
    II.
    In partic.
    A.
    Lit., an executioner ' s axe, for beheading criminals [p. 1656] (borne by the lictors in the fasces;

    v. fascis): missi lictores ad sumendum supplicium nudatos virgis caedunt securique feriunt,

    i. e. behead them, Liv. 2. 5; so,

    securi ferire,

    Cic. Verr. 2, 1, 30, § 75; Hirt. B. G. 8, 38 fin.:

    percutere,

    Cic. Pis. 34, 84; Sen. Ira, 2, 5, 5; Flor. 1, 9, 5:

    strictae in principum colla secures,

    id. 2, 5, 4:

    necare,

    Liv. 10, 9:

    securibus cervices subicere,

    Cic. Pis. 34, 83 (cf. infra, B.); id. Verr. 2, 5, 9, § 22:

    Publicola statim secures de fascibus demi jussit,

    id. Rep. 2, 31, 55; cf. Lucr. 3, 996; 5, 1234:

    nec sumit aut ponit secures Arbitrio popularis aurae,

    Hor. C. 3, 2, 20:

    saevumque securi Aspice Torquatum (as having caused his own son to be executed),

    Verg. A. 6, 824.—Comically, in a double sense, acc. to I.:

    te, cum securi, caudicali praeficio provinciae,

    Plaut. Ps. 1, 2, 25:

    securis Tenedia,

    Cic. Q. Fr. 2, 11, 2; Front. ad M. Caes. 1, 9 init.; v. Tenedos.—
    B.
    Trop.
    1.
    A blow, death-blow, etc.:

    graviorem rei publicae infligere securim,

    to give a death-blow, Cic. Planc. 29, 70; cf.:

    quam te securim putas injecisse petitioni tuae, cum? etc. (just before: plaga est injecta petitioni tuae),

    id. Mur. 24, 48.—
    2.
    With reference to the axe in the fasces, authority, dominion, sovereignty.
    (α).
    Usu. in plur.: Gallia securibus subjecta, perpetuā premitur servitute, i. e. to Roman supremacy, * Caes. B. G. 7, 77 fin.; cf.:

    vacui a securibus et tributis,

    Tac. A. 12, 34:

    consulis inperium hic primus saevasque secures Accipiet,

    Verg. A. 6, 819: Medus Albanas timet secures, i. e. the Roman authority or dominion, Hor. C. S. 54:

    ostendam multa securibus recidenda,

    Sen. Ep. 88, 38.—
    (β).
    In sing. ( poet.):

    Germania colla Romanae praebens animosa securi,

    Ov. Tr. 4, 2, 45.

    Lewis & Short latin dictionary > securis

  • 116 Smerdis

    Lewis & Short latin dictionary > Smerdis

  • 117 sopor

    sŏpor, ōris, m. [Sanscr. root svap-, sleep; cf. somnus; Gr. hupnos], a deep sleep.
    I.
    Lit., in gen., sleep (mostly poet. and in post-Aug. prose; not in Cic.; cf.

    somnus): lucrum praeposivi sopori et quieti,

    Plaut. Rud. 4, 2, 11:

    cum eum cibo vinoque gravatum sopor oppressisset,

    Liv. 1, 7, 5:

    sopore discusso,

    Curt. 6, 8, 22; 6, 10, 13; 7, 11, 18; 8, 6, 26;

    but also opp. somnus: hujus (junci) semine somnum allici, sed modum servandum, ne sopor fiat,

    Plin. 21, 18, 71, § 119: sopore placans artus languidos, Att. ap. Cic. Div. 1, 22, 44:

    cum suavi devinxit membra sopore Somnus,

    Lucr. 4, 453; 4, 765; 4, 996:

    nox erat et placidum carpebant fessa soporem Corpora,

    Verg. A. 4, 522:

    piger his labante languore oculos sopor operit,

    Cat. 63, 37:

    fessos sopor inrigat artus,

    Verg. A. 3, 511:

    placidum petivit soporem,

    id. ib. 8, 406:

    occupet ut fessi lumina victa sopor,

    Tib. 1, 2, 2. —Personified, Sopor = Somnus, Verg. A. 6, 278; Prop. 1, 3, 45; Stat. Th. 12, 308. —In plur., Tib. 4, 4, 9 (Müll. sapores).—
    2.
    Pregn., the sleep of death, death:

    in soporem conlocastis nudos,

    Plaut. Am. 1, 1, 148; 1, 1, 150:

    aeternus,

    Lucr. 3, 466:

    perpetuus,

    Hor. C. 1, 24, 5.—
    II.
    Transf.
    A.
    Stupefaction, lethargy, stupor: neque dormire excitatus, neque vigilare ebrius poterat, sed semisomno sopore... jactabatur, Cael. ap. Quint. 4, 2, 124:

    temulento sopore profligatus,

    id. ib. § 123.—
    B.
    Drowsiness, laziness, indifference:

    sopor et ignavia,

    Tac. H. 2, 76; Mart. 7, 42, 4.—
    C.
    Poppy-juice, opium:

    e nigro papavere sopor gignitur scapo inciso,

    Plin. 20, 18, 76, § 198.—
    D.
    A sleepingdraught, sleeping - potion:

    sopore sumpto dormiturus,

    Sen. Ep. 83, 25; so (opp. venenum) id. Ben. 5, 13, 5; Front. Strat. 2, 5, 12; Nep. Dion, 2, 5.—
    E.
    The temple (of the head; cf.

    Germ. Schläfe): laevus,

    Stat. S. 2, 3, 29.

    Lewis & Short latin dictionary > sopor

  • 118 Styx

    Styx, ygis and ygos, f., = Stux.
    I.
    A fountain in Arcadia, the icy-cold water of which caused death, Plin. 2, 103, 106, § 231; Sen. Q. N. 3, 25, 1; Vitr. 8, 3, 16; Just. 12, 14, 7; Curt. 10, 10, 17.—
    II.
    In mythology, a river in the infernal regions, by which the gods swore, Cic. N. D. 3, 17, 43; Verg. G. 4, 480; Ov. M. 12, 322; id. A. A. 1, 635; Sil. 13, 570; Stat. Th. 8, 30; id. Achill. 1, 269 al.— Hence, poet., the infernal regions, the lower world, Verg. G. 1, 243; Ov. M. 10, 13; id. P. 4, 8, 60; id. Tr. 5, 2, 74; Mart. 4, 60, 4; and for poison:

    miscuit undis Styga Sidoniis,

    Sen. Oedip. 163.—Hence,
    1.
    Stygĭus, a, um, adj., of or belonging to the Styx, Stygian; and poet., of or belonging to the lower world, infernal:

    palus,

    Verg. A. 6, 323:

    aquae,

    id. ib. 6, 374:

    torrens,

    Ov. M. 3, 290:

    cymba,

    i. e. of Charon, Verg. G. 4, 506; so,

    carina,

    id. A. 6, 391:

    Juppiter,

    i. e. Pluto, id. ib. 4, 638; cf. id. ib. 6, 252:

    frater,

    id. ib. 9, 104:

    Juno,

    i.e. Proserpine, Stat. Th. 4, 526:

    canes,

    Luc. 6, 733:

    manes,

    Val. Fl. 1, 730:

    umbrae,

    Ov. M. 1, 139.—Hence, poet., deadly, fatal, pernicious, awful, etc.:

    vis,

    Verg. A. 5, 855; cf.

    nox,

    i. e. death, Ov. M. 3, 695:

    bubo,

    id. ib. 15, 791 et saep.—
    * 2.
    Stygĭālis, e, adj., Stygian:

    sacra,

    Verg. Cir. 373.

    Lewis & Short latin dictionary > Styx

  • 119 subplicium

    supplĭcĭum ( subpl-), ii, n. [supplex; prop. a kneeling down, either as a suppliant or to receive punishment].
    I.
    As a suppliant.
    A.
    In relig. lang., humiliation, a public prayer or supplication, an act of worship (mostly ante-Aug. and in prose after the Aug. period; not in Cic. or Cæs.; syn.: supplicatio, obsecratio): nunc pergam, ut suppliciis placans caelitum aras expleam, Att. ap. Non. 398, 19; cf.:

    deos suppliciis, sumptu, votis, donis, Precibus plorans, obsecrans,

    Afran. ib. 398, 22:

    suppliciis votisque fatigare deos,

    Liv. 27, 50, 5:

    non votis neque suppliciis muliebribus auxilia deorum parantur,

    Sall. C. 52, 29.—
    2.
    Esp., a sacrificing, offering:

    nihil ei (Jovi) acceptum est a perjuris supplicii,

    offering, sacrifice, Plaut. Rud. prol. 25:

    in suppliciis deorum magnifici,

    Sall. C. 9, 2; id. J. 55, 1:

    precibus suppliciisque deos placare,

    Liv. 22, 57, 5; cf.:

    quos (boves) ad deorum servant supplicia,

    Varr. R. R. 2, 5, 10:

    tum supplicia dis ludique magni ab senatu decernuntur,

    Tac. A. 3, 64 Nipperd. ad loc.:

    vannos onustas aromatis et hujuscemodi suppliciis congerunt,

    App. M. 11, p. 265, 3; id. Dogm. Plat. 2, p. 16, 5: supplicia veteres quaedam sacrificia a supplicando vocabant, Fest. pp. 308 and 309 Müll. —
    B.
    Transf., out of the relig. sphere, an humble entreaty or petition, a supplication in gen. (very rare):

    Vagenses fatigati regis suppliciis,

    Sall. J. 66, 2:

    igitur legatos ad consulem cum suppliciis mittit, qui tantummodo ipsi liberisque vitam peterent,

    id. ib. 46, 2.—
    II.
    To receive punishment; hence, punishment, penalty, torture, torment, pain, distress, suffering (class. and freq.; usu. of the penalty of death; syn. poena).
    (α).
    Sing.:

    dabitur pol supplicium mihi de tergo vestro,

    Plaut. As. 2, 4, 75 sq.; cf.:

    illi de me supplicium dabo,

    Ter. Heaut. 1, 1, 86; id. Eun. 1, 1, 24; Cat. 116, 8; Nep. Paus. 5, 5:

    de homine nobili virgis supplicium crudelissime sumere,

    Cic. Verr. 2, 2, 37, § 91; 2, 5, 45, § 117:

    sumere (de aliquo),

    Plaut. Pers. 5, 2, 72; id. Merc. 5, 4, 31; Ter. And. 3, 5, 17; Cic. Inv. 2, 28, 84; id. Rep. 3, 33, 45; Caes. B. G. 1, 39; Liv. 2, 5, 5; 3, 18, 10:

    aliquem hostibus ad supplicium dedere,

    Caes. B. G. 7, 26:

    aliquem tradi ad supplicium jubere,

    Tac. A. 11, 35:

    rapi,

    Cic. de Or. 2, 59, 138:

    supplicio affici,

    to be put to death, Caes. B. G. 1, 27:

    ne ad ultimum supplicium progredi necesse habeant,

    to take their own lives, id. B. C. 1, 84:

    aliquem vinculis ac verberibus atque omni supplicio excruciatum necare,

    Cic. Imp. Pomp. 5, 11:

    summo cruciatu supplicioque perire,

    id. N. D. 3, 33, 81:

    gravissimum ei rei supplicium cum cruciatu constitutum est,

    Caes. B. G. 6, 17: [p. 1815] talis improborum consensio supplicio omni vindicanda (est), Cic. Lael. 12, 43:

    satis supplicii tulisse,

    Caes. B. C. 1, 84:

    supplicio culpa reciditur,

    Hor. C. 3, 24, 34:

    suā manu supplicium persolvere,

    Tac. A. 6, 32 (26):

    luere,

    Just. 2, 5, 6; Tac. A. 15, 60:

    supplicium redimere opimā mercede,

    Amm. 26, 3, 4.—
    (β).
    Plur.:

    ad exquisita supplicia proficisci,

    Cic. Off. 3, 27, 100:

    semper iis (improbis) ante oculos judicia et supplicia versentur,

    id. Rep. 3, 16, 26:

    ad innocentum supplicia descendunt,

    Caes. B. G. 6, 17:

    supplicia annua pendere,

    Plin. 29, 4, 14, § 57:

    subire,

    Cic. Ep. ad Brut. 1, 12, 1:

    suppliciis delicta coërcere,

    Hor. S. 1, 3, 79:

    subplicia in post futuros conposuit,

    Sall. H. 1, 41, 6 Dietsch:

    domant impios saeva supplicia,

    Sen. Herc. Fur. 749:

    supplicia haurire,

    Verg. A. 4, 383.

    Lewis & Short latin dictionary > subplicium

  • 120 supplicium

    supplĭcĭum ( subpl-), ii, n. [supplex; prop. a kneeling down, either as a suppliant or to receive punishment].
    I.
    As a suppliant.
    A.
    In relig. lang., humiliation, a public prayer or supplication, an act of worship (mostly ante-Aug. and in prose after the Aug. period; not in Cic. or Cæs.; syn.: supplicatio, obsecratio): nunc pergam, ut suppliciis placans caelitum aras expleam, Att. ap. Non. 398, 19; cf.:

    deos suppliciis, sumptu, votis, donis, Precibus plorans, obsecrans,

    Afran. ib. 398, 22:

    suppliciis votisque fatigare deos,

    Liv. 27, 50, 5:

    non votis neque suppliciis muliebribus auxilia deorum parantur,

    Sall. C. 52, 29.—
    2.
    Esp., a sacrificing, offering:

    nihil ei (Jovi) acceptum est a perjuris supplicii,

    offering, sacrifice, Plaut. Rud. prol. 25:

    in suppliciis deorum magnifici,

    Sall. C. 9, 2; id. J. 55, 1:

    precibus suppliciisque deos placare,

    Liv. 22, 57, 5; cf.:

    quos (boves) ad deorum servant supplicia,

    Varr. R. R. 2, 5, 10:

    tum supplicia dis ludique magni ab senatu decernuntur,

    Tac. A. 3, 64 Nipperd. ad loc.:

    vannos onustas aromatis et hujuscemodi suppliciis congerunt,

    App. M. 11, p. 265, 3; id. Dogm. Plat. 2, p. 16, 5: supplicia veteres quaedam sacrificia a supplicando vocabant, Fest. pp. 308 and 309 Müll. —
    B.
    Transf., out of the relig. sphere, an humble entreaty or petition, a supplication in gen. (very rare):

    Vagenses fatigati regis suppliciis,

    Sall. J. 66, 2:

    igitur legatos ad consulem cum suppliciis mittit, qui tantummodo ipsi liberisque vitam peterent,

    id. ib. 46, 2.—
    II.
    To receive punishment; hence, punishment, penalty, torture, torment, pain, distress, suffering (class. and freq.; usu. of the penalty of death; syn. poena).
    (α).
    Sing.:

    dabitur pol supplicium mihi de tergo vestro,

    Plaut. As. 2, 4, 75 sq.; cf.:

    illi de me supplicium dabo,

    Ter. Heaut. 1, 1, 86; id. Eun. 1, 1, 24; Cat. 116, 8; Nep. Paus. 5, 5:

    de homine nobili virgis supplicium crudelissime sumere,

    Cic. Verr. 2, 2, 37, § 91; 2, 5, 45, § 117:

    sumere (de aliquo),

    Plaut. Pers. 5, 2, 72; id. Merc. 5, 4, 31; Ter. And. 3, 5, 17; Cic. Inv. 2, 28, 84; id. Rep. 3, 33, 45; Caes. B. G. 1, 39; Liv. 2, 5, 5; 3, 18, 10:

    aliquem hostibus ad supplicium dedere,

    Caes. B. G. 7, 26:

    aliquem tradi ad supplicium jubere,

    Tac. A. 11, 35:

    rapi,

    Cic. de Or. 2, 59, 138:

    supplicio affici,

    to be put to death, Caes. B. G. 1, 27:

    ne ad ultimum supplicium progredi necesse habeant,

    to take their own lives, id. B. C. 1, 84:

    aliquem vinculis ac verberibus atque omni supplicio excruciatum necare,

    Cic. Imp. Pomp. 5, 11:

    summo cruciatu supplicioque perire,

    id. N. D. 3, 33, 81:

    gravissimum ei rei supplicium cum cruciatu constitutum est,

    Caes. B. G. 6, 17: [p. 1815] talis improborum consensio supplicio omni vindicanda (est), Cic. Lael. 12, 43:

    satis supplicii tulisse,

    Caes. B. C. 1, 84:

    supplicio culpa reciditur,

    Hor. C. 3, 24, 34:

    suā manu supplicium persolvere,

    Tac. A. 6, 32 (26):

    luere,

    Just. 2, 5, 6; Tac. A. 15, 60:

    supplicium redimere opimā mercede,

    Amm. 26, 3, 4.—
    (β).
    Plur.:

    ad exquisita supplicia proficisci,

    Cic. Off. 3, 27, 100:

    semper iis (improbis) ante oculos judicia et supplicia versentur,

    id. Rep. 3, 16, 26:

    ad innocentum supplicia descendunt,

    Caes. B. G. 6, 17:

    supplicia annua pendere,

    Plin. 29, 4, 14, § 57:

    subire,

    Cic. Ep. ad Brut. 1, 12, 1:

    suppliciis delicta coërcere,

    Hor. S. 1, 3, 79:

    subplicia in post futuros conposuit,

    Sall. H. 1, 41, 6 Dietsch:

    domant impios saeva supplicia,

    Sen. Herc. Fur. 749:

    supplicia haurire,

    Verg. A. 4, 383.

    Lewis & Short latin dictionary > supplicium

См. также в других словарях:

  • Death — (d[e^]th), n. [OE. deth, dea[eth], AS. de[ a][eth]; akin to OS. d[=o][eth], D. dood, G. tod, Icel. dau[eth]i, Sw. & Dan. d[ o]d, Goth. dau[thorn]us; from a verb meaning to die. See {Die}, v. i., and cf. {Dead}.] 1. The cessation of all vital… …   The Collaborative International Dictionary of English

  • death — n: a permanent cessation of all vital bodily functions: the end of life see also brain death, civil death ◇ Death is usu. defined by statute and for purposes of criminal homicide has been held to include brain death. Merriam Webster’s Dictionary… …   Law dictionary

  • death — W1S1 [deθ] n [: Old English;] 1.) a) [U] the end of the life of a person or animal ≠ ↑birth death of ▪ The death of his mother came as a tremendous shock. ▪ Cancer is the leading cause of death in women. ▪ How Danielle …   Dictionary of contemporary English

  • Death — Saltar a navegación, búsqueda Para otros usos de este término, véase Death (desambiguación). Death Información personal Origen Tampa, Florida, Estados Unidos …   Wikipedia Español

  • death — [ deθ ] noun *** 1. ) count or uncount the state of being dead: It was clear that Sandra was very close to death. bleed/starve/burn etc. to death: These people will starve to death unless they receive help soon. stab/kick/beat etc. someone to… …   Usage of the words and phrases in modern English

  • Death Jr. — Death Jr. Developer(s) Backbone Entertainment Publisher(s) Konami Platform(s …   Wikipedia

  • death — ► NOUN 1) the action or fact of dying. 2) an instance of a person or an animal dying. 3) the state of being dead. 4) the end of something. ● at death s door Cf. ↑at death s door ● …   English terms dictionary

  • death — [deth] n. [ME deth < OE dēath, akin to OS dōth, OHG tōd, ON dauthi: see DEAD] 1. the act or fact of dying; permanent ending of all life in a person, animal, or plant 2. [D ] the personification of death, usually pictured as a skeleton in a… …   English World dictionary

  • Death SS — Surnom In Death of Steve Sylvester Pays d’origine  Italie Genre musical Heavy Metal Metal Industriel Années …   Wikipédia en Français

  • death — O.E. deað death, dying, cause of death, in plura, ghosts, from P.Gmc. *dauthaz (Cf. O.S. doth, O.Fris. dath, Du. dood, O.H.G. tod, Ger. Tod, O.N. dauði, Dan. dèd, Swed. död, Goth. dauþas death ), from verbal stem …   Etymology dictionary

  • death — death; death·ful; death·in; death·less; death·like; death·li·ness; death·ling; death·ward; mega·death; death·ly; death·ful·ly; death·less·ly; death·less·ness; death·wards; …   English syllables

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»