-
101 mortifer
mortĭfer or (rarely) mortĭfĕrus, ĕra, ĕrum, adj. [mors-fero], death-bringing, death-dealing, deadly, fatal (class.;syn.: lethalis, funestus): poculum,
Cic. Tusc. 1, 29, 71:morbus,
id. Div. 1, 30, 63:vulnus,
id. Leg. 2, 5, 13:bellum,
Verg. A. 6, 279:gravior dolor nec tamen mortiferus,
Cels. 4, 2 init.; 5, 26, 22;Aug. de Util. Cred. § 36: res mortifera est inimicus pumice levis,
Juv. 9, 95; 10, 10.— Neutr. plur. as subst.: mortĭfĕra, um, deadly things:cur tam multa mortifera terra mortique (deus) disperserit,
Cic. Ac. 2, 38, 120 (B. and K. pestifera).—Hence, adv.: mortĭfĕrē, mortally, fatally (post-Aug.):mortifere aegrotare,
Plin. Ep. 3, 16, 3:vulnerare,
Dig. 9, 2, 36, § 1. -
102 mortifera
mortĭfer or (rarely) mortĭfĕrus, ĕra, ĕrum, adj. [mors-fero], death-bringing, death-dealing, deadly, fatal (class.;syn.: lethalis, funestus): poculum,
Cic. Tusc. 1, 29, 71:morbus,
id. Div. 1, 30, 63:vulnus,
id. Leg. 2, 5, 13:bellum,
Verg. A. 6, 279:gravior dolor nec tamen mortiferus,
Cels. 4, 2 init.; 5, 26, 22;Aug. de Util. Cred. § 36: res mortifera est inimicus pumice levis,
Juv. 9, 95; 10, 10.— Neutr. plur. as subst.: mortĭfĕra, um, deadly things:cur tam multa mortifera terra mortique (deus) disperserit,
Cic. Ac. 2, 38, 120 (B. and K. pestifera).—Hence, adv.: mortĭfĕrē, mortally, fatally (post-Aug.):mortifere aegrotare,
Plin. Ep. 3, 16, 3:vulnerare,
Dig. 9, 2, 36, § 1. -
103 mortifere
mortĭfer or (rarely) mortĭfĕrus, ĕra, ĕrum, adj. [mors-fero], death-bringing, death-dealing, deadly, fatal (class.;syn.: lethalis, funestus): poculum,
Cic. Tusc. 1, 29, 71:morbus,
id. Div. 1, 30, 63:vulnus,
id. Leg. 2, 5, 13:bellum,
Verg. A. 6, 279:gravior dolor nec tamen mortiferus,
Cels. 4, 2 init.; 5, 26, 22;Aug. de Util. Cred. § 36: res mortifera est inimicus pumice levis,
Juv. 9, 95; 10, 10.— Neutr. plur. as subst.: mortĭfĕra, um, deadly things:cur tam multa mortifera terra mortique (deus) disperserit,
Cic. Ac. 2, 38, 120 (B. and K. pestifera).—Hence, adv.: mortĭfĕrē, mortally, fatally (post-Aug.):mortifere aegrotare,
Plin. Ep. 3, 16, 3:vulnerare,
Dig. 9, 2, 36, § 1. -
104 mortiferus
mortĭfer or (rarely) mortĭfĕrus, ĕra, ĕrum, adj. [mors-fero], death-bringing, death-dealing, deadly, fatal (class.;syn.: lethalis, funestus): poculum,
Cic. Tusc. 1, 29, 71:morbus,
id. Div. 1, 30, 63:vulnus,
id. Leg. 2, 5, 13:bellum,
Verg. A. 6, 279:gravior dolor nec tamen mortiferus,
Cels. 4, 2 init.; 5, 26, 22;Aug. de Util. Cred. § 36: res mortifera est inimicus pumice levis,
Juv. 9, 95; 10, 10.— Neutr. plur. as subst.: mortĭfĕra, um, deadly things:cur tam multa mortifera terra mortique (deus) disperserit,
Cic. Ac. 2, 38, 120 (B. and K. pestifera).—Hence, adv.: mortĭfĕrē, mortally, fatally (post-Aug.):mortifere aegrotare,
Plin. Ep. 3, 16, 3:vulnerare,
Dig. 9, 2, 36, § 1. -
105 mortigena
mortĭgĕna, ae, m. [mors-gen-, gigno], the producer of death, death-giver, Inscr. Grut. p. 1163. -
106 neco
nĕco, āvi, ātum ( perf. necuit, Enn. ap. Prisc. p. 861 P.; v. infra; part. nectus, Ser. Samm. 33, 627; cf. Diom. p. 362 P.), 1, v. a. [Sanscr. naç, disappear; Gr. nekus, corpse, nekros, dead], to kill, slay, put to death, destroy (usually without a weapon, by poison, hunger, etc.; cf.: occido, interficio, interimo, perimo).I.Lit.: neci datus proprie dicitur, qui sine vulnere interfectus est, ut veneno aut fame, Paul. ex Fest. p. 162 Müll.:II.occisum a necato distingui quidam volunt, quod alterum a caedendo atque ictu fieri dicunt, alterum sine ictu, id. s. v. occisum, p. 178 ib.: necare aliquem odore taetro,
Lucr. 6, 787:plebem fame,
Cic. Q. Fr. 2, 3, 2:legatum P. R. vinculis ac verberibus necavit,
id. Imp. Pomp. 5, 11:aliquem igni,
Caes. B. G. 1, 53:aliquem ferro,
Hor. S. 2, 7, 58; Verg. A. 8, 488:veneno,
Suet. Ner. 43: securi Gell. 17, 21, 17; Juv. 10, 316:suspendiosa fame,
Plin. 8, 37, 56, § 134:vidissem nullos, matre necante, dies,
Ov. Am. 2, 14, 22:homines in ventre necandos conducit,
Juv. 6, 596:colubra necuit hominem,
Phaedr. 4, 14, 4.—Of impersonal subjects: hos pestis necuit, pars occidit illa duellis, Enn. ap. Prisc. p. 861 P. (Ann. v. 549 Vahl.):lien necat, renes dolent,
Plaut. Curc. 2, 1, 21:radices herbarum vomere,
Col. 2, 4, 1:salsi imbres necant frumenta,
Plin. 31, 4, 29, § 52:hedera arbores,
id. 16, 44, 92, § 243; cf. Laber. ap. Macr. Sat. 2, 7:aquae flammas necant,
quench, Plin. 31, 1, 1, § 2; to drown (late Lat.):deducti ad torrentem necati sunt,
Sulp. Sev. Hist. 1.—Trop.:quid te coërces et necas rectam indolem,
i. e. thwart, check, Sen. Hippol. 454.—So to worry or bore to death with talking, Plaut. Bacch. 5, 2, 43 (cf.:occidis saepe rogando,
Hor. Epod. 14, 5). -
107 niger
1.nĭger, gra, grum ( gen. fem. nigraï, Lucr. 4, 537; comp. nigrior, Ov. H. 18, 7), adj., black, sable, dark, dusky (cf.: ater, pullus).I.Lit.:II.quae alba sint, quae nigra, dicere,
Cic. Div. 2, 3, 9:quamvis ille niger, quamvis tu candidus esses,
Verg. E. 2, 16:hederae nigrae,
id. G. 2, 258:silvae (= umbrosae),
Hor. C. 1, 21, 7:frons,
id. ib. 4, 4, 58:collis,
id. ib. 4, 12, 11:lucus,
Ov. F. 3, 295 (for which atrum nemus, Verg. A. 1, 165):caelum pice nigrius,
Ov. H. 18, 7:nigerrimus Auster,
i. e. causing darkness, Verg. G. 3, 278; so,venti,
Hor. C. 1, 5, 7:Eurus,
id. Epod. 10, 5:nigros efferre maritos,
i. e. killed by poison, Juv. 1, 71; cf.:pocula nigra,
poisoned, Prop. 2, 20, 68 (3, 23, 10).—Prov.: facere candida de nigris;nigra in candida vertere,
to turn black into white, Juv. 3, 29; cf. Ov. M. 11, 315.— Subst.: nĭgrum, i, n., a black spot, Ov. A. A. 1, 291.—Trop.A.Of or pertaining to death:B.nigrorumque memor, dum licet, ignium (= lugubris rogi),
of the funeral pile, Hor. C. 4, 12, 26:hora,
Tib. 3, 5, 5:dies,
the day of death, Prop. 2 (3), 19, 19:Juppiter niger,
i. e. Pluto, Sen. Herc. Oet. 1705.—Sad, mournful:C.domus,
Stat. S. 5, 1, 18; Val. Fl. 3, 404.—Unlucky, ill-omened: huncine solem Tam nigrum surrexe mihi? Hor. S. 1, 9, 72; Prop. 2, 21, 38 (3, 25, 4): lapis, the spot in the Comitium where Romulus or one of his adherents was slain, Paul. ex Fest. p. 177 Müll.—D.Of character, black, bad, wicked:2. 3.Phormio, nec minus niger, nec minus confidens, quam ille Terentianus est Phormio,
Cic. Caecin. 10, 27:hic niger est, hunc tu, Romane, caveto,
Hor. S. 1, 4, 85.Nĭger, gris, m., a river in Africa, Mart. Cap. 6, § 673; v. Nigris. -
108 nigrum
1.nĭger, gra, grum ( gen. fem. nigraï, Lucr. 4, 537; comp. nigrior, Ov. H. 18, 7), adj., black, sable, dark, dusky (cf.: ater, pullus).I.Lit.:II.quae alba sint, quae nigra, dicere,
Cic. Div. 2, 3, 9:quamvis ille niger, quamvis tu candidus esses,
Verg. E. 2, 16:hederae nigrae,
id. G. 2, 258:silvae (= umbrosae),
Hor. C. 1, 21, 7:frons,
id. ib. 4, 4, 58:collis,
id. ib. 4, 12, 11:lucus,
Ov. F. 3, 295 (for which atrum nemus, Verg. A. 1, 165):caelum pice nigrius,
Ov. H. 18, 7:nigerrimus Auster,
i. e. causing darkness, Verg. G. 3, 278; so,venti,
Hor. C. 1, 5, 7:Eurus,
id. Epod. 10, 5:nigros efferre maritos,
i. e. killed by poison, Juv. 1, 71; cf.:pocula nigra,
poisoned, Prop. 2, 20, 68 (3, 23, 10).—Prov.: facere candida de nigris;nigra in candida vertere,
to turn black into white, Juv. 3, 29; cf. Ov. M. 11, 315.— Subst.: nĭgrum, i, n., a black spot, Ov. A. A. 1, 291.—Trop.A.Of or pertaining to death:B.nigrorumque memor, dum licet, ignium (= lugubris rogi),
of the funeral pile, Hor. C. 4, 12, 26:hora,
Tib. 3, 5, 5:dies,
the day of death, Prop. 2 (3), 19, 19:Juppiter niger,
i. e. Pluto, Sen. Herc. Oet. 1705.—Sad, mournful:C.domus,
Stat. S. 5, 1, 18; Val. Fl. 3, 404.—Unlucky, ill-omened: huncine solem Tam nigrum surrexe mihi? Hor. S. 1, 9, 72; Prop. 2, 21, 38 (3, 25, 4): lapis, the spot in the Comitium where Romulus or one of his adherents was slain, Paul. ex Fest. p. 177 Müll.—D.Of character, black, bad, wicked:2. 3.Phormio, nec minus niger, nec minus confidens, quam ille Terentianus est Phormio,
Cic. Caecin. 10, 27:hic niger est, hunc tu, Romane, caveto,
Hor. S. 1, 4, 85.Nĭger, gris, m., a river in Africa, Mart. Cap. 6, § 673; v. Nigris. -
109 obcido
1.occīdo ( obc-), cīdi, cīsum, 3 (occisit for occiderit, Lex Num. Pompil. ap. Paul. ex Fest. s. v. occisum. pp. 178 and 179; also Lex XII. Tab. ap. Macr. S. 1, 4), v. a. [ob-caedo], to strike down, strike to the ground; to beat, smash, crush.I.Lit.A.In gen. (very rare):B.aliquem pugnis,
Ter. Ad. 4, 2, 20:occare id est comminuere, ne sit glaeba: quod ita occidunt, occare dictum,
to crush, Varr. R. R. 1, 31, 1:occisum ad mortem,
wounded to death, Vulg. Apoc. 13, 3.—In partic., to strike or cut down; to cut off, kill, slay (class. and very freq.; syn.: interficio, trucido, obtrunco): summus ibi capitur meddix: occiditur alter, Enn. ap. Paul. ex Fest. p. 123 Müll. (Ann. v. 296 Vahl.):II.L. Virginius filiam suā manu occidit,
Cic. Fin. 2, 20, 66:ejus copias,
id. Phil. 14, 14, 36:ipse pro castris fortissime pugnans occiditur,
Caes. B. G. 5, 36: occidione occidere, to completely cut off, destroy; v. occidio:ad unum omnes,
to cut off all to the last man, Liv. 3, 23:aliquem veneno,
to destroy with poison, Suet. Claud. 44; Just. 3, 2, 1:occisus videtur non tantum qui per vim aut per caedem interfectus est, velut jugulatus... sed et is qui veneno Necatus dicitur,
Paul. Sent. 3, 5, 2 sqq.; cf.:et occidet eum lingua viperae,
Vulg. Job, 20, 16:occisa sunt in terrae motu,
id. Apoc. 11, 13:dedistine ei gladium qui se occideret?
Plaut. Trin. 1, 2, 92: cum ipse se conaretur occidere, Cic. ap. Quint. 5, 10, 69; so,se occidere,
Curt. 6, 10, 18; Quint. 7, 3, 7; Suet. Vit. 10; Eutr. 1, 8; 6, 24; Lact. 3, 18, 8; cf.:occidit, adversariumne? immo vero aiunt se et eum, quem defendit,
Cic. de Or. 2, 74, 302.—Transf.A.To plague to death; to torture, torment, pester (cf. exanimo, II. B.; very rare;B.not in Cic. or Cæs.): occidis me, cum istuc rogitas,
Plaut. Ps. 4, 1, 21:aliā occidis fabulā,
id. Men. 5, 5, 23:occidis saepe rogando,
Hor. Epod. 14, 5:legendo,
id. A. P. 475.—To ruin, undo:2. I.occidisti me tuis fallaciis,
Ter. Phorm. 4, 3, 67.—Hence, oc-cīsus, a, um, P. a., ruined, lost, unfortunate, undone (Plautin.):occisa est haec res, nisi, etc.,
Plaut. Capt. 3, 4, 7.— Sup.:occisissimus sum omnium, qui vivunt,
I am the most unfortunate, Plaut. Cas. 3, 5, 53.Lit.A.In gen. (rare):B.et alia Signa de caelo ad terram occidunt,
Plaut. Rud. prol. 8: ut alii [p. 1251] super alios occiderent, Liv. 21, 35:arbores ita inciderant, ut momento levi impulsae occiderent,
id. 23, 24.—In partic.1.Of the heavenly bodies, to go down, set (class.): prope jam occidente sole, Pac. ap. Cic. Div. 1, 14, 24:2.soles occidere, et redire possunt: Nobis, cum semel occidit brevis lux, Nox est perpetua una dormienda,
Cat. 5, 4:Capra, Aquila, Canicula,
Col. 11, 2, 94:occasura pars caeli,
i. e. western, Plin. 2, 25, 23, § 92: SOL OCCASVS SVPREMA TEMPESTAS ESTO, i. e. sundown, sunset, Lex XII. Tab.; cf. Gell. 17, 2, 10 (Varr. L. L. 6, § 5 Müll., gives, instead of it, OCCASVS SOLIS; v. 2. occasus); so,ante solem obcasum,
before sunset, Plaut. Ep. 1, 2, 41:donec lux occidat,
Juv. 13, 158.—Fig.:non occidet ultra sol tuus,
Vulg. Isa. 60, 20.—Pregn., to fall, perish, die (class.;II. A.syn.: obeo, pereo, intereo): exstincto calore, occidimus ipsi et extinguimur,
Cic. N. D. 2, 9, 23:in bello,
id. Fam. 9, 5, 2:Eudemus proelians ad Syracusas occidit,
id. Div. 1, 25, 53:sperans hostium saevitiā facile eum occasurum,
Sall. J. 7, 2:occiderit ferro Priamus?
Verg. A. 2, 581: dextrā suā, to die by one's own hand (by suicide), id. ib. 12, 659:minimo vulnere,
Ov. M. 6, 265.—Of persons:B.sin plane occidimus,
Cic. Q. Fr. 1, 4, 4.—So, esp., occidi, an exclamation of despair, I am lost, undone, Plaut. Stich. 2, 3, 75; Ter. And. 3, 4, 26:nulla sum, nulla sum: tota tota occidi,
Plaut. Cas. 3, 5, 1:occidimus funditus,
Verg. A. 11, 413.—Of things:3.non hercle occiderunt mihi etiam fundique atque aedes,
I have not yet lost, Plaut. Truc. 1, 2, 72:occidit spes nostra,
is gone, id. Most. 2, 1, 2:lumen (oculorum),
Lucr. 3, 414:dolus,
Plaut. Truc. 2, 5, 6:causa,
Lucr. 2, 790:rem publicam occidere,
Cic. Dom. 30, 96:vita,
id. Tusc. 1, 45, 109:occidit ornatus (mundi),
perishes, id. Ac. 2, 38, 119:vestra beneficia occasura esse,
id. Mil. 36, 100.—Hence, occĭdens, entis, P. a.; as subst., m., the quarter of the setting sun, the west, the occident (class.):ab oriente ad occidentem,
Cic. N. D. 2, 66, 164:vel occidentis usque ad ultimum sinum,
Hor. Epod. 1, 13:cui se oriens occidensque submiserat,
Plin. 7, 30, 31, § 112:validissima in se civium arma viribus occidentis coepta,
Tac. H. 2, 6: partes mundi, Paul. ex Fest. p. 339 Müll.occīdo, for occedo, q. v. -
110 obitus
1.ŏbĭtus, a, um, Part., from obeo.2. I.A going [p. 1235] to, approaching; an approach, a visit (perhaps only ante- and post-class.; syn. adventus): obitu dicebant pro aditu, Paul. ex Fest. p. 188 Müll.: ecquis est qui interrumpit sermonem meum obitu suo? Turp. ap. Non. 357, 21 sq.: ut voluptati obitus, sermo, adventus suus quocumque adveneris, Semper siet, * Ter. Hec. 5, 4, 19 (obitus occursus: ob enim significat contra;II.ergo obitus aditus): civitatum multarum,
App. M. 9, 13.—A going down, setting (the class. signif. of the word; syn. occasus).A.Of the heavenly bodies:B.solis et lunae reliquorumque siderum ortus, obitus motusque,
Cic. Div. 1, 56, 128; id. de Or. 1, 42, 187:lunae,
id. N. D. 2, 7, 19; Lucr. 4, 393:stellarum ortus atque obitus,
Cat. 66, 2:signorum obitus et ortus,
Verg. G. 1, 257. —Pregn., downfall, ruin, destruction, death, etc. (syn. interitus):III.post obitum vel potius excessum Romuli,
Cic. Rep. 2, 30, 52; cf.of the same: post optimi regis obitum,
id. ib. 1, 41, 64: posteaquam mihi renuntiatum est de obitu Tulliae, Sulp. ap. Cic. Fam. 4, 5, 1:obitus consulum,
id. Brut. 11, 10, 2:post eorum obitum,
Caes. B. G. 2, 29 fin.:immaturus,
Suet. Calig. 8:longum miserata dolorem Difficilesque obitus,
her painful death, Verg. A. 4, 694:ducum,
id. ib. 12, 501: post obitum occasumque nostrum, since my ruin (i. e. exile), Cic. Pis. 15, 34:omnium interitus atque obitus,
id. Div. 2, 16, 37 (al. leg. ortus):dici beatus ante obitum nemo debet,
Ov. M. 3, 137.—(Acc. to obeo, II. B. 4.) An entering upon, undertaking a thing (post-class.): fugae, Tert. Fug. ap. Persec. 1. -
111 occasus
1.occāsus, a, um, Part., from occĭdo.2.occāsus, ūs, m. [occĭdo].I.A falling, going down (class.; cf. obitus).A.Lit., a going down, setting, of the heavenly bodies;B.esp. of the sun: ante occasum Maiae,
Verg. G. 1, 225:ortus occasusque signorum,
the rising and setting of the constellations, Quint. 1, 4, 4:solis,
Caes. B. G. 1, 50; 2, 11; 3, 15; Liv. 9, 32.— Absol.:praecipiti in occasum die,
Tac. H. 3, 86.—Transf., the quarter of the heavens in which the sun sets, sunset, the west:C.inter occasum solis et septentriones,
Caes. B. G. 1, 1:ab ortu ad occasum,
Cic. N. D. 2, 19, 49. — Plur., Ov. M. 2, 190:ager Longus in occasum,
Verg. A. 11, 317:de terrā occasus solis,
Vulg. Zach. 8, 7.—Trop., downfall, ruin, destruction, end, death:* II.post obitum occasumque vestrum,
Cic. Pis. 15, 34:occasus interitusque rei publicae,
id. ib. 8, 18: id. Sull. 11, 33:Iliaci cineres et flamma extrema meorum, Testor, in occasu vestro, etc.,
Verg. A. 2, 432; cf.Trojae,
id. ib. 1, 238:post L. Aelii nostri occasum,
death, Cic. Ac. 1, 2, 8:odii,
Quint. Decl. 9, 18.—For occasio, an occasion, opportunity, Enn. ap. Paul. ex Fest. p. 178 Müll. (Ann. v. 164; 171; 292 Vahl.). -
112 occido
1.occīdo ( obc-), cīdi, cīsum, 3 (occisit for occiderit, Lex Num. Pompil. ap. Paul. ex Fest. s. v. occisum. pp. 178 and 179; also Lex XII. Tab. ap. Macr. S. 1, 4), v. a. [ob-caedo], to strike down, strike to the ground; to beat, smash, crush.I.Lit.A.In gen. (very rare):B.aliquem pugnis,
Ter. Ad. 4, 2, 20:occare id est comminuere, ne sit glaeba: quod ita occidunt, occare dictum,
to crush, Varr. R. R. 1, 31, 1:occisum ad mortem,
wounded to death, Vulg. Apoc. 13, 3.—In partic., to strike or cut down; to cut off, kill, slay (class. and very freq.; syn.: interficio, trucido, obtrunco): summus ibi capitur meddix: occiditur alter, Enn. ap. Paul. ex Fest. p. 123 Müll. (Ann. v. 296 Vahl.):II.L. Virginius filiam suā manu occidit,
Cic. Fin. 2, 20, 66:ejus copias,
id. Phil. 14, 14, 36:ipse pro castris fortissime pugnans occiditur,
Caes. B. G. 5, 36: occidione occidere, to completely cut off, destroy; v. occidio:ad unum omnes,
to cut off all to the last man, Liv. 3, 23:aliquem veneno,
to destroy with poison, Suet. Claud. 44; Just. 3, 2, 1:occisus videtur non tantum qui per vim aut per caedem interfectus est, velut jugulatus... sed et is qui veneno Necatus dicitur,
Paul. Sent. 3, 5, 2 sqq.; cf.:et occidet eum lingua viperae,
Vulg. Job, 20, 16:occisa sunt in terrae motu,
id. Apoc. 11, 13:dedistine ei gladium qui se occideret?
Plaut. Trin. 1, 2, 92: cum ipse se conaretur occidere, Cic. ap. Quint. 5, 10, 69; so,se occidere,
Curt. 6, 10, 18; Quint. 7, 3, 7; Suet. Vit. 10; Eutr. 1, 8; 6, 24; Lact. 3, 18, 8; cf.:occidit, adversariumne? immo vero aiunt se et eum, quem defendit,
Cic. de Or. 2, 74, 302.—Transf.A.To plague to death; to torture, torment, pester (cf. exanimo, II. B.; very rare;B.not in Cic. or Cæs.): occidis me, cum istuc rogitas,
Plaut. Ps. 4, 1, 21:aliā occidis fabulā,
id. Men. 5, 5, 23:occidis saepe rogando,
Hor. Epod. 14, 5:legendo,
id. A. P. 475.—To ruin, undo:2. I.occidisti me tuis fallaciis,
Ter. Phorm. 4, 3, 67.—Hence, oc-cīsus, a, um, P. a., ruined, lost, unfortunate, undone (Plautin.):occisa est haec res, nisi, etc.,
Plaut. Capt. 3, 4, 7.— Sup.:occisissimus sum omnium, qui vivunt,
I am the most unfortunate, Plaut. Cas. 3, 5, 53.Lit.A.In gen. (rare):B.et alia Signa de caelo ad terram occidunt,
Plaut. Rud. prol. 8: ut alii [p. 1251] super alios occiderent, Liv. 21, 35:arbores ita inciderant, ut momento levi impulsae occiderent,
id. 23, 24.—In partic.1.Of the heavenly bodies, to go down, set (class.): prope jam occidente sole, Pac. ap. Cic. Div. 1, 14, 24:2.soles occidere, et redire possunt: Nobis, cum semel occidit brevis lux, Nox est perpetua una dormienda,
Cat. 5, 4:Capra, Aquila, Canicula,
Col. 11, 2, 94:occasura pars caeli,
i. e. western, Plin. 2, 25, 23, § 92: SOL OCCASVS SVPREMA TEMPESTAS ESTO, i. e. sundown, sunset, Lex XII. Tab.; cf. Gell. 17, 2, 10 (Varr. L. L. 6, § 5 Müll., gives, instead of it, OCCASVS SOLIS; v. 2. occasus); so,ante solem obcasum,
before sunset, Plaut. Ep. 1, 2, 41:donec lux occidat,
Juv. 13, 158.—Fig.:non occidet ultra sol tuus,
Vulg. Isa. 60, 20.—Pregn., to fall, perish, die (class.;II. A.syn.: obeo, pereo, intereo): exstincto calore, occidimus ipsi et extinguimur,
Cic. N. D. 2, 9, 23:in bello,
id. Fam. 9, 5, 2:Eudemus proelians ad Syracusas occidit,
id. Div. 1, 25, 53:sperans hostium saevitiā facile eum occasurum,
Sall. J. 7, 2:occiderit ferro Priamus?
Verg. A. 2, 581: dextrā suā, to die by one's own hand (by suicide), id. ib. 12, 659:minimo vulnere,
Ov. M. 6, 265.—Of persons:B.sin plane occidimus,
Cic. Q. Fr. 1, 4, 4.—So, esp., occidi, an exclamation of despair, I am lost, undone, Plaut. Stich. 2, 3, 75; Ter. And. 3, 4, 26:nulla sum, nulla sum: tota tota occidi,
Plaut. Cas. 3, 5, 1:occidimus funditus,
Verg. A. 11, 413.—Of things:3.non hercle occiderunt mihi etiam fundique atque aedes,
I have not yet lost, Plaut. Truc. 1, 2, 72:occidit spes nostra,
is gone, id. Most. 2, 1, 2:lumen (oculorum),
Lucr. 3, 414:dolus,
Plaut. Truc. 2, 5, 6:causa,
Lucr. 2, 790:rem publicam occidere,
Cic. Dom. 30, 96:vita,
id. Tusc. 1, 45, 109:occidit ornatus (mundi),
perishes, id. Ac. 2, 38, 119:vestra beneficia occasura esse,
id. Mil. 36, 100.—Hence, occĭdens, entis, P. a.; as subst., m., the quarter of the setting sun, the west, the occident (class.):ab oriente ad occidentem,
Cic. N. D. 2, 66, 164:vel occidentis usque ad ultimum sinum,
Hor. Epod. 1, 13:cui se oriens occidensque submiserat,
Plin. 7, 30, 31, § 112:validissima in se civium arma viribus occidentis coepta,
Tac. H. 2, 6: partes mundi, Paul. ex Fest. p. 339 Müll.occīdo, for occedo, q. v. -
113 pestis
pestis, is, f. [perh. for perd-tis, from perdo], a deadly, esp. an infectious or contagious disease, a plague, pest, pestilence; also, a noxious atmosphere, unhealthy weather (class., but rare for pestilentia; cf. contagio, lues).I.Lit.: hos pestis necuit, Enn. ap. Prisc. p. 861 P. (Ann. v. 549 Vahl.):II.ibes avertunt pestem ab Aegypto,
Cic. N. D. 1, 36, 101:avertere a populo pestem,
Liv. 4, 25, 3; 5, 14; 25, 26:alii aliā peste absumpti sunt,
Liv. 25, 19.— Poet.:crudelem nasorum interfice pestem,
i. e. stinking smell, Cat. 69, 9.—In plur.:in omnibus morbis ac pestibus,
Col. 7, 5 fin; 2, 9, 9 sq.—Transf., in gen., destruction, ruin, death (class.): qui alteri exitium parat, Eum scire oportet, sibi paratam pestem ut participet parem, Enn. ap. Cic. Tusc. 2, 17, 39 (Trag. v. 22 Vahl.); so with exitium, Enn. ap. Cic. Div. 1, 21, 42 (Trag. v. 68 Vahl.):B.quanta pernis pestis veniet!
Plaut. Capt. 4, 3, 3; Lucr. 3, 347:detestabilis pestis,
Cic. Off. 2, 5, 16:pestis ac pernicies civitatis,
id. Rab. Perd. 1, 2; 9, 25: priusquam oppeto malam pestem (= subeo mortem), Enn. ap. Cic. Tusc. 2, 16, 38 (Trag. v. 15 Vahl.); so,occidam oppetamque pestem,
will seek my death, Plaut. Capt. 3, 3, 11; cf. id. As. 1, 1, 7:servatae a peste carinae,
i. e. from the fire, Verg. A. 5, 699:pestem miserrimam importare alicui,
Cic. Deiot. 15, 43:machinari alicui,
id. N. D. 3, 26, 67:minitari,
Liv. 2, 49.—Concr., of a destructive thing or person, a pest, curse, bane:quin unā omnes peste hac populum liberant?
Plaut. Ps. 1, 2, 70:peste interimor textili (of the poisoned and fatal garment of Nessus), Cic. poët. Tusc. 2, 8, 20: coluber, Pestis boum,
Verg. G. 3, 419:illa furia ac pestis patriae (of Clodius),
id. Sest. 14, 33:post abitum hujus importunissimae pestis,
id. Verr. 2, 3, 54, § 125:nec saevior ulla Pestis et ira deūm (of the Harpies),
Verg. A. 3, 214:pestes frugum,
Plin. 22, 25, 77, § 160;of Nero: clade et peste sub illā,
Juv. 4, 84.—In plur.:quaedam pestes hominum,
social pests, Cic. Fam. 5, 8, 2:variae pestes,
Verg. G. 1, 181:corporeae pestes,
id. A. 6, 737. -
114 quies
1.quĭes, ētis (abl. quie, Naev. ap. Prisc. p. 703 P.), f. [Sanscr. çi = jacēre; Gr. keimai, to lie; cf. Lat. cīvis], rest, quiet.I.Lit., rest, repose, cessation from labor, from cares, etc.:B.locus quietis et tranquillitatis plenissimus,
Cic. de Or. 1, 1, 2:senectutis,
id. Deiot. 13, 38:quem non quies, non remissio delectarent,
id. Cael. 17, 39:mors laborum ac miseriarum quies est,
a state of rest, id. Cat. 4, 4, 7:ex diutino labore quieti se dare,
Caes. B. C. 2, 14:quietem capere,
to take repose, id. B. G. 6, 27:tribus horis exercitui ad quietem datis,
id. ib. 7, 41:quietem pati,
Sall. J. 101, 11:nulla metuentibus quies,
Just. 2, 13, 11.— In plur.:uti somno et quietibus ceteris,
recreations, Cic. Off. 1, 29, 103. —In partic.1.A quiet life, a keeping still, neutrality between political parties:2.Attici quies tantopere Caesari fuit grata, ut,
Nep. Att. 7, 3; Suet. Tib. 15; Tac. A. 14, 47.—Quiet, peace:3.quae diuturna quies pepererat,
Sall. C. 31, 1:quieti Subdita montanae bracchia Dalmatiae,
Ov. P. 2, 2, 77:ingrata genti quies,
Tac. G. 14:atrox clamor et repente quies,
id. A. 1, 25:longa,
id. Agr. 11. — Transf., of inanim. things:si non tanta quies iret frigusque caloremque Inter,
i. e. the repose of spring, Verg. G. 2, 344:ventorum,
Plin. 18, 26, 62, § 231:pelagi,
Stat. S. 2, 2, 26:lenis materiae,
evenness, smoothness, Plin. 16, 16, 28, § 70.—The rest of sleep, repose, sleep, Plaut. Cure. 2, 2, 22:4.capere quietem,
to fall asleep, go to sleep, Ov. F. 1, 205:alta,
deep sleep, Verg. A. 6, 522:ire ad quietem,
to go to rest, go to sleep, Cic. Div. 1, 29, 60:quieti se tradere,
id. ib. 1, 29, 61:secundum quietem,
in sleep, id. ib. 2, 66, 135:per quietem,
Suet. Caes. 81:neque vigiliis neque quietibus,
Sall. C. 15, 4.—The sleep of death, death:II.olli dura quies oculos et ferreus urget Somnus,
Verg. A. 10, 745:quod si forte tibi properarint fata quietem,
Prop. 2, 28 (3, 24), 25. —Transf.1.A dream:2. III.vanae nec monstra quietis, Nec somno comperta loquor,
Stat. Th. 10, 205:praesaga,
id. ib. 10, 324; Vell. 2, 70, 1:ducem terruit dira quies, nam Varum cernere visus est, etc.,
Tac. A. 1, 65.—Personified:2.Quies,
the goddess of rest, Liv. 4, 41, 8; Stat. Th. 10, 89. -
115 securis
sĕcūris, is (acc. securim, Plaut. Aul. 1, 2, 17; id. Men. 5, 2, 105; Cic. Mur. 24, 48; id. Planc. 29, 70; Verg. A. 2, 224; 11, 656; 696; Ov. M. 8, 397; Liv. 1, 40, 7; 3, 36, 4; Plin. 7, 56, 57, § 201; cf. Gell. 13, 21, 6:I.securem,
Liv. 3, 36, 4; 8, 7, 20; 9, 16, 17; Cic. Verr. 2, 5, 47, § 123; Varr. ap. Non. p. 79; Val. Max. 1, 3, ext. 3; 3, 2, ext. 1; Tert. adv. Marc. 1, 29; Lact. Mort. Pers. 31, 2; Amm. 30, 8, 5; cf. Prisc. 758; abl. securi, Plaut. Ps. 1, 2, 25; Cic. Verr. 2, 1, 3, § 7; 2, 1, 5, § 12; 2, 4, 64, § 144; 2, 5, 50, § 133; Verg. A. 6, 824; 7, 510; Cat. 17, 19; Ov. H. 16, 105; Liv. 2, 5, 8 et saep.:secure,
App. M. 8, p. 216, 1; Tert. Pud. 16), f. [seco], an axe or hatchet with a broad edge (cf. bipennis).In gen., as a domestic utensil, Cato, R. R. 10, 3; Plaut. Aul. 1, 2, 17; id. Bacch. 5, 1, 31:II.rustica,
Cat. 19, 3 al. —For felling trees, Cat. 17, 19; Verg. A. 6, 180; Ov. F. 4, 649; id. M. 9, 374; Hor. S. 1, 7, 27; Plin. 16, 39, 74, § 188.—For hewing stones in the quarries, Stat. S. 2, 2, 87. —For fighting, a battle-axe, Verg. A. 11, 656; 11, 696; 12, 306; 7, 184; 7, 627; Hor. C. 4, 4, 20 al.:anceps,
a two-edged axe, Ov. M. 8, 397 (just before, bipennifer).—For slaying animals for sacrifice, Hor. C. 3, 23, 12; Verg. A. 2, 224; Ov. Tr. 4, 2, 5; id. M. 12, 249.—As the cutting edge of a vine-dresser's bill, Col. 4, 25, 4 et saep.—In partic.A.Lit., an executioner ' s axe, for beheading criminals [p. 1656] (borne by the lictors in the fasces;B.v. fascis): missi lictores ad sumendum supplicium nudatos virgis caedunt securique feriunt,
i. e. behead them, Liv. 2. 5; so,securi ferire,
Cic. Verr. 2, 1, 30, § 75; Hirt. B. G. 8, 38 fin.:percutere,
Cic. Pis. 34, 84; Sen. Ira, 2, 5, 5; Flor. 1, 9, 5:strictae in principum colla secures,
id. 2, 5, 4:necare,
Liv. 10, 9:securibus cervices subicere,
Cic. Pis. 34, 83 (cf. infra, B.); id. Verr. 2, 5, 9, § 22:Publicola statim secures de fascibus demi jussit,
id. Rep. 2, 31, 55; cf. Lucr. 3, 996; 5, 1234:nec sumit aut ponit secures Arbitrio popularis aurae,
Hor. C. 3, 2, 20:saevumque securi Aspice Torquatum (as having caused his own son to be executed),
Verg. A. 6, 824.—Comically, in a double sense, acc. to I.:te, cum securi, caudicali praeficio provinciae,
Plaut. Ps. 1, 2, 25:securis Tenedia,
Cic. Q. Fr. 2, 11, 2; Front. ad M. Caes. 1, 9 init.; v. Tenedos.—Trop.1.A blow, death-blow, etc.:2. (α).graviorem rei publicae infligere securim,
to give a death-blow, Cic. Planc. 29, 70; cf.:quam te securim putas injecisse petitioni tuae, cum? etc. (just before: plaga est injecta petitioni tuae),
id. Mur. 24, 48.—Usu. in plur.: Gallia securibus subjecta, perpetuā premitur servitute, i. e. to Roman supremacy, * Caes. B. G. 7, 77 fin.; cf.:(β).vacui a securibus et tributis,
Tac. A. 12, 34:consulis inperium hic primus saevasque secures Accipiet,
Verg. A. 6, 819: Medus Albanas timet secures, i. e. the Roman authority or dominion, Hor. C. S. 54:ostendam multa securibus recidenda,
Sen. Ep. 88, 38.—In sing. ( poet.):Germania colla Romanae praebens animosa securi,
Ov. Tr. 4, 2, 45. -
116 Smerdis
Smerdis, is, m.I. II.An impostor named Oropastes, who assumed the name of Smerdis after the death of Cambyses, Just. 1, 9, §§ 9, 10. -
117 sopor
sŏpor, ōris, m. [Sanscr. root svap-, sleep; cf. somnus; Gr. hupnos], a deep sleep.I.Lit., in gen., sleep (mostly poet. and in post-Aug. prose; not in Cic.; cf.2.somnus): lucrum praeposivi sopori et quieti,
Plaut. Rud. 4, 2, 11:cum eum cibo vinoque gravatum sopor oppressisset,
Liv. 1, 7, 5:sopore discusso,
Curt. 6, 8, 22; 6, 10, 13; 7, 11, 18; 8, 6, 26;but also opp. somnus: hujus (junci) semine somnum allici, sed modum servandum, ne sopor fiat,
Plin. 21, 18, 71, § 119: sopore placans artus languidos, Att. ap. Cic. Div. 1, 22, 44:cum suavi devinxit membra sopore Somnus,
Lucr. 4, 453; 4, 765; 4, 996:nox erat et placidum carpebant fessa soporem Corpora,
Verg. A. 4, 522:piger his labante languore oculos sopor operit,
Cat. 63, 37:fessos sopor inrigat artus,
Verg. A. 3, 511:placidum petivit soporem,
id. ib. 8, 406:occupet ut fessi lumina victa sopor,
Tib. 1, 2, 2. —Personified, Sopor = Somnus, Verg. A. 6, 278; Prop. 1, 3, 45; Stat. Th. 12, 308. —In plur., Tib. 4, 4, 9 (Müll. sapores).—Pregn., the sleep of death, death:II.in soporem conlocastis nudos,
Plaut. Am. 1, 1, 148; 1, 1, 150:aeternus,
Lucr. 3, 466:perpetuus,
Hor. C. 1, 24, 5.—Transf.A.Stupefaction, lethargy, stupor: neque dormire excitatus, neque vigilare ebrius poterat, sed semisomno sopore... jactabatur, Cael. ap. Quint. 4, 2, 124:B. C. D.temulento sopore profligatus,
id. ib. § 123.—A sleepingdraught, sleeping - potion:E.sopore sumpto dormiturus,
Sen. Ep. 83, 25; so (opp. venenum) id. Ben. 5, 13, 5; Front. Strat. 2, 5, 12; Nep. Dion, 2, 5.—The temple (of the head; cf.Germ. Schläfe): laevus,
Stat. S. 2, 3, 29. -
118 Styx
Styx, ygis and ygos, f., = Stux.I.A fountain in Arcadia, the icy-cold water of which caused death, Plin. 2, 103, 106, § 231; Sen. Q. N. 3, 25, 1; Vitr. 8, 3, 16; Just. 12, 14, 7; Curt. 10, 10, 17.—II.In mythology, a river in the infernal regions, by which the gods swore, Cic. N. D. 3, 17, 43; Verg. G. 4, 480; Ov. M. 12, 322; id. A. A. 1, 635; Sil. 13, 570; Stat. Th. 8, 30; id. Achill. 1, 269 al.— Hence, poet., the infernal regions, the lower world, Verg. G. 1, 243; Ov. M. 10, 13; id. P. 4, 8, 60; id. Tr. 5, 2, 74; Mart. 4, 60, 4; and for poison:1.miscuit undis Styga Sidoniis,
Sen. Oedip. 163.—Hence,Stygĭus, a, um, adj., of or belonging to the Styx, Stygian; and poet., of or belonging to the lower world, infernal:* 2.palus,
Verg. A. 6, 323:aquae,
id. ib. 6, 374:torrens,
Ov. M. 3, 290:cymba,
i. e. of Charon, Verg. G. 4, 506; so,carina,
id. A. 6, 391:Juppiter,
i. e. Pluto, id. ib. 4, 638; cf. id. ib. 6, 252:frater,
id. ib. 9, 104:Juno,
i.e. Proserpine, Stat. Th. 4, 526:canes,
Luc. 6, 733:manes,
Val. Fl. 1, 730:umbrae,
Ov. M. 1, 139.—Hence, poet., deadly, fatal, pernicious, awful, etc.:vis,
Verg. A. 5, 855; cf.nox,
i. e. death, Ov. M. 3, 695:bubo,
id. ib. 15, 791 et saep.— -
119 subplicium
supplĭcĭum ( subpl-), ii, n. [supplex; prop. a kneeling down, either as a suppliant or to receive punishment].I.As a suppliant.A.In relig. lang., humiliation, a public prayer or supplication, an act of worship (mostly ante-Aug. and in prose after the Aug. period; not in Cic. or Cæs.; syn.: supplicatio, obsecratio): nunc pergam, ut suppliciis placans caelitum aras expleam, Att. ap. Non. 398, 19; cf.:2.deos suppliciis, sumptu, votis, donis, Precibus plorans, obsecrans,
Afran. ib. 398, 22:suppliciis votisque fatigare deos,
Liv. 27, 50, 5:non votis neque suppliciis muliebribus auxilia deorum parantur,
Sall. C. 52, 29.—Esp., a sacrificing, offering:B.nihil ei (Jovi) acceptum est a perjuris supplicii,
offering, sacrifice, Plaut. Rud. prol. 25:in suppliciis deorum magnifici,
Sall. C. 9, 2; id. J. 55, 1:precibus suppliciisque deos placare,
Liv. 22, 57, 5; cf.:quos (boves) ad deorum servant supplicia,
Varr. R. R. 2, 5, 10:tum supplicia dis ludique magni ab senatu decernuntur,
Tac. A. 3, 64 Nipperd. ad loc.:vannos onustas aromatis et hujuscemodi suppliciis congerunt,
App. M. 11, p. 265, 3; id. Dogm. Plat. 2, p. 16, 5: supplicia veteres quaedam sacrificia a supplicando vocabant, Fest. pp. 308 and 309 Müll. —Transf., out of the relig. sphere, an humble entreaty or petition, a supplication in gen. (very rare):II.Vagenses fatigati regis suppliciis,
Sall. J. 66, 2:igitur legatos ad consulem cum suppliciis mittit, qui tantummodo ipsi liberisque vitam peterent,
id. ib. 46, 2.—To receive punishment; hence, punishment, penalty, torture, torment, pain, distress, suffering (class. and freq.; usu. of the penalty of death; syn. poena).(α).Sing.:(β).dabitur pol supplicium mihi de tergo vestro,
Plaut. As. 2, 4, 75 sq.; cf.:illi de me supplicium dabo,
Ter. Heaut. 1, 1, 86; id. Eun. 1, 1, 24; Cat. 116, 8; Nep. Paus. 5, 5:de homine nobili virgis supplicium crudelissime sumere,
Cic. Verr. 2, 2, 37, § 91; 2, 5, 45, § 117:sumere (de aliquo),
Plaut. Pers. 5, 2, 72; id. Merc. 5, 4, 31; Ter. And. 3, 5, 17; Cic. Inv. 2, 28, 84; id. Rep. 3, 33, 45; Caes. B. G. 1, 39; Liv. 2, 5, 5; 3, 18, 10:aliquem hostibus ad supplicium dedere,
Caes. B. G. 7, 26:aliquem tradi ad supplicium jubere,
Tac. A. 11, 35:rapi,
Cic. de Or. 2, 59, 138:supplicio affici,
to be put to death, Caes. B. G. 1, 27:ne ad ultimum supplicium progredi necesse habeant,
to take their own lives, id. B. C. 1, 84:aliquem vinculis ac verberibus atque omni supplicio excruciatum necare,
Cic. Imp. Pomp. 5, 11:summo cruciatu supplicioque perire,
id. N. D. 3, 33, 81:gravissimum ei rei supplicium cum cruciatu constitutum est,
Caes. B. G. 6, 17: [p. 1815] talis improborum consensio supplicio omni vindicanda (est), Cic. Lael. 12, 43:satis supplicii tulisse,
Caes. B. C. 1, 84:supplicio culpa reciditur,
Hor. C. 3, 24, 34:suā manu supplicium persolvere,
Tac. A. 6, 32 (26):luere,
Just. 2, 5, 6; Tac. A. 15, 60:supplicium redimere opimā mercede,
Amm. 26, 3, 4.—Plur.:ad exquisita supplicia proficisci,
Cic. Off. 3, 27, 100:semper iis (improbis) ante oculos judicia et supplicia versentur,
id. Rep. 3, 16, 26:ad innocentum supplicia descendunt,
Caes. B. G. 6, 17:supplicia annua pendere,
Plin. 29, 4, 14, § 57:subire,
Cic. Ep. ad Brut. 1, 12, 1:suppliciis delicta coërcere,
Hor. S. 1, 3, 79:subplicia in post futuros conposuit,
Sall. H. 1, 41, 6 Dietsch:domant impios saeva supplicia,
Sen. Herc. Fur. 749:supplicia haurire,
Verg. A. 4, 383. -
120 supplicium
supplĭcĭum ( subpl-), ii, n. [supplex; prop. a kneeling down, either as a suppliant or to receive punishment].I.As a suppliant.A.In relig. lang., humiliation, a public prayer or supplication, an act of worship (mostly ante-Aug. and in prose after the Aug. period; not in Cic. or Cæs.; syn.: supplicatio, obsecratio): nunc pergam, ut suppliciis placans caelitum aras expleam, Att. ap. Non. 398, 19; cf.:2.deos suppliciis, sumptu, votis, donis, Precibus plorans, obsecrans,
Afran. ib. 398, 22:suppliciis votisque fatigare deos,
Liv. 27, 50, 5:non votis neque suppliciis muliebribus auxilia deorum parantur,
Sall. C. 52, 29.—Esp., a sacrificing, offering:B.nihil ei (Jovi) acceptum est a perjuris supplicii,
offering, sacrifice, Plaut. Rud. prol. 25:in suppliciis deorum magnifici,
Sall. C. 9, 2; id. J. 55, 1:precibus suppliciisque deos placare,
Liv. 22, 57, 5; cf.:quos (boves) ad deorum servant supplicia,
Varr. R. R. 2, 5, 10:tum supplicia dis ludique magni ab senatu decernuntur,
Tac. A. 3, 64 Nipperd. ad loc.:vannos onustas aromatis et hujuscemodi suppliciis congerunt,
App. M. 11, p. 265, 3; id. Dogm. Plat. 2, p. 16, 5: supplicia veteres quaedam sacrificia a supplicando vocabant, Fest. pp. 308 and 309 Müll. —Transf., out of the relig. sphere, an humble entreaty or petition, a supplication in gen. (very rare):II.Vagenses fatigati regis suppliciis,
Sall. J. 66, 2:igitur legatos ad consulem cum suppliciis mittit, qui tantummodo ipsi liberisque vitam peterent,
id. ib. 46, 2.—To receive punishment; hence, punishment, penalty, torture, torment, pain, distress, suffering (class. and freq.; usu. of the penalty of death; syn. poena).(α).Sing.:(β).dabitur pol supplicium mihi de tergo vestro,
Plaut. As. 2, 4, 75 sq.; cf.:illi de me supplicium dabo,
Ter. Heaut. 1, 1, 86; id. Eun. 1, 1, 24; Cat. 116, 8; Nep. Paus. 5, 5:de homine nobili virgis supplicium crudelissime sumere,
Cic. Verr. 2, 2, 37, § 91; 2, 5, 45, § 117:sumere (de aliquo),
Plaut. Pers. 5, 2, 72; id. Merc. 5, 4, 31; Ter. And. 3, 5, 17; Cic. Inv. 2, 28, 84; id. Rep. 3, 33, 45; Caes. B. G. 1, 39; Liv. 2, 5, 5; 3, 18, 10:aliquem hostibus ad supplicium dedere,
Caes. B. G. 7, 26:aliquem tradi ad supplicium jubere,
Tac. A. 11, 35:rapi,
Cic. de Or. 2, 59, 138:supplicio affici,
to be put to death, Caes. B. G. 1, 27:ne ad ultimum supplicium progredi necesse habeant,
to take their own lives, id. B. C. 1, 84:aliquem vinculis ac verberibus atque omni supplicio excruciatum necare,
Cic. Imp. Pomp. 5, 11:summo cruciatu supplicioque perire,
id. N. D. 3, 33, 81:gravissimum ei rei supplicium cum cruciatu constitutum est,
Caes. B. G. 6, 17: [p. 1815] talis improborum consensio supplicio omni vindicanda (est), Cic. Lael. 12, 43:satis supplicii tulisse,
Caes. B. C. 1, 84:supplicio culpa reciditur,
Hor. C. 3, 24, 34:suā manu supplicium persolvere,
Tac. A. 6, 32 (26):luere,
Just. 2, 5, 6; Tac. A. 15, 60:supplicium redimere opimā mercede,
Amm. 26, 3, 4.—Plur.:ad exquisita supplicia proficisci,
Cic. Off. 3, 27, 100:semper iis (improbis) ante oculos judicia et supplicia versentur,
id. Rep. 3, 16, 26:ad innocentum supplicia descendunt,
Caes. B. G. 6, 17:supplicia annua pendere,
Plin. 29, 4, 14, § 57:subire,
Cic. Ep. ad Brut. 1, 12, 1:suppliciis delicta coërcere,
Hor. S. 1, 3, 79:subplicia in post futuros conposuit,
Sall. H. 1, 41, 6 Dietsch:domant impios saeva supplicia,
Sen. Herc. Fur. 749:supplicia haurire,
Verg. A. 4, 383.
См. также в других словарях:
Death — (d[e^]th), n. [OE. deth, dea[eth], AS. de[ a][eth]; akin to OS. d[=o][eth], D. dood, G. tod, Icel. dau[eth]i, Sw. & Dan. d[ o]d, Goth. dau[thorn]us; from a verb meaning to die. See {Die}, v. i., and cf. {Dead}.] 1. The cessation of all vital… … The Collaborative International Dictionary of English
death — n: a permanent cessation of all vital bodily functions: the end of life see also brain death, civil death ◇ Death is usu. defined by statute and for purposes of criminal homicide has been held to include brain death. Merriam Webster’s Dictionary… … Law dictionary
death — W1S1 [deθ] n [: Old English;] 1.) a) [U] the end of the life of a person or animal ≠ ↑birth death of ▪ The death of his mother came as a tremendous shock. ▪ Cancer is the leading cause of death in women. ▪ How Danielle … Dictionary of contemporary English
Death — Saltar a navegación, búsqueda Para otros usos de este término, véase Death (desambiguación). Death Información personal Origen Tampa, Florida, Estados Unidos … Wikipedia Español
death — [ deθ ] noun *** 1. ) count or uncount the state of being dead: It was clear that Sandra was very close to death. bleed/starve/burn etc. to death: These people will starve to death unless they receive help soon. stab/kick/beat etc. someone to… … Usage of the words and phrases in modern English
Death Jr. — Death Jr. Developer(s) Backbone Entertainment Publisher(s) Konami Platform(s … Wikipedia
death — ► NOUN 1) the action or fact of dying. 2) an instance of a person or an animal dying. 3) the state of being dead. 4) the end of something. ● at death s door Cf. ↑at death s door ● … English terms dictionary
death — [deth] n. [ME deth < OE dēath, akin to OS dōth, OHG tōd, ON dauthi: see DEAD] 1. the act or fact of dying; permanent ending of all life in a person, animal, or plant 2. [D ] the personification of death, usually pictured as a skeleton in a… … English World dictionary
Death SS — Surnom In Death of Steve Sylvester Pays d’origine Italie Genre musical Heavy Metal Metal Industriel Années … Wikipédia en Français
death — O.E. deað death, dying, cause of death, in plura, ghosts, from P.Gmc. *dauthaz (Cf. O.S. doth, O.Fris. dath, Du. dood, O.H.G. tod, Ger. Tod, O.N. dauði, Dan. dèd, Swed. död, Goth. dauþas death ), from verbal stem … Etymology dictionary
death — death; death·ful; death·in; death·less; death·like; death·li·ness; death·ling; death·ward; mega·death; death·ly; death·ful·ly; death·less·ly; death·less·ness; death·wards; … English syllables