Перевод: с латинского на все языки

со всех языков на латинский

victorem

  • 1 Graecia capta ferum victorem cepit

    Captive Greece conquered her savage victor. (Horace)

    Latin Quotes (Latin to English) > Graecia capta ferum victorem cepit

  • 2 duco

    dūco, dūxī, ductum, ere
    1) водить, вести (aliquem secum Pl; aliquem intro ad aliquem Ter; equum loro L; iter ducit ad urbem O)
    d. funera, pompam O (exsequias PM) — следовать в похоронной процессии
    d. aliquem ad mortem C — вести кого-л. на казнь
    se d. ad aliquem Pl — отправиться к кому-л.
    d. curru aliquem victorem H — везти кого-л. как победителя в колеснице
    d. originem ab aliquo H — вести свой род от кого-л.
    Janus, quod ab eundo nomen est ductum C — Янус, имя которого произведено от глагола ire
    2)
    а) воен. вести за собой ( exercitum ab Allobrogibus in Segusiavos Cs); предводительствовать, командовать (d. primum pilum Cs)
    3) стоять во главе, быть главным (первым) (d. familiam C; d. classem disci pulorum Q)
    4) проводить (aquam per fundum alicujus C; fossam Cs, L; vallum Cs, L; sulcum Col; lineam, orbem Q); прокладывать ( viam L)
    5)
    а) производить, выделывать, создавать (vivos de marmore vultus V; ocreas argento V; effigiem alicujus aere Ap)
    б) слагать, сочинять (epos H; versūs, carmina O)
    6)
    а) тянуть, вытягивать, протягивать
    d. vaginā ferrum O (ensem Sil) — извлекать меч из ножен
    d. remos O — работать вёслами, грести
    nunc volucrem laqueo, nunc piscem d. hamo O — ловить то птицу силками, то рыбу удочкой
    б) затягивать, стягивать ( frena manu O): втягивать, вдыхать (spiritum naribus Vr и per fauces Sen; aĕrem и animum spiritu C — ср. 15.)
    vitam et spiritum d. aliquā re C — жить и дышать благодаря чему-л.
    в) тянуть, вынимать ( sortes C)
    d. sanguinem PMпускать кровь
    longas in fletum d. voces Vжалобно ныть ( о филине)
    г) притягивать ( magnes ducit ferrum Prp); стягивать, морщить, кривить (ōs C; vultūs M); тянуть, тащить (capellam V; navem per adversas undas O); тянуть, затягивать (d. rem in noctem, bellum in hiemem Cs)
    verba longā morā d. Prpрастягивать слова
    d. aliquem Ter, Prp, Cs — томить кого-л. постоянными отсрочками
    7) поглаживать, массировать ( digitulos alicui Sen)
    d. ubera Oдоить
    8) ( чаще d. domum. d. in matrimonium и d. uxorem Pl, Ter, Cs, C etc.) брать в жёны, жениться (d. alicujus filiam C)
    d. ex plebe или d. plebejam Lжениться на плебейке
    9) принимать, приобретать, получать ( purpureum colorem O)
    cicatricem d. O — рубцеваться, заживать
    situm d. Qржаветь
    nomina alicujus d. H — получить чьё-л. имя, т. е. быть названным по кому-л.
    10) прясть (lanam, stamina O; pensa manu J)
    11) ( о времени) проводить (aetatem in litteris C; jucundissimis sermonibus nox ducebatur PJ)
    sine quibus vita non ducitur Sen — то, без чего жизнь невозможна
    12) приводить (aliquem secum C, Nep); наводить, навевать ( soporem Tib)
    13) водить за нос, дурачить (aliquem dictis Ter; promissis Prp)
    14) устраивать, давать ( ludos T)
    d. alapam alicui ирон. Ph — шлёпнуть кого-л.
    colaphum alicui d. Q — ударить кого-л. кулаком
    15) склонять, побуждать ( oratio tua me ducit ad credendum C)
    d. animam (spiritum) L — томиться, изнывать (ср. 6.)
    17) (тж. d. rationem C etc.) подсчитывать, насчитывать, вести счёт, считать (nonaginta milia medimnum duximus C)
    18) принимать в расчёт, учитывать (rationem officii, non commodi d. C; rationem salutis suae C)
    non duco in hac ratione eos, qui... C — я не включаю сюда тех, которые...
    d. aliquem in hostium numero C — считать кого-л. врагом
    d. aliquem victorem Nep — считать кого-л. победителем
    d. aliquid inter prospera T — относить что-л. к числу счастливых обстоятельств
    d. aliquem despicatui C — презирать кого-л.
    d. aliquid in malis C — отнести что-л. к числу зол
    d. aliquid pro nihilo C — ни во что не ставить что-л.
    nullum beneficium aliquid d. Pl — не считать что-л. благодеянием
    d. aliquid parvi (pluris) C — мало (более) ценить, уважать что-л.
    inter curas et seria d. habendum J — серьёзно задаваться (каким-л.) вопросом
    d. aliquid honori Sl (laudi Nep) — считать что-л. достойным уважения (славы)

    Латинско-русский словарь > duco

  • 3 victor

    I ōris m. [ vinco ]
    victorem discedere (abire L) ex certamine Cs или victorem exsistere in proelio VP — выйти победителем из боя, победить в бою
    v. propositi H — осуществивший своё желание, добившийся своей цели
    II victor, ōris adj. m.
    1) победный ( currus O); победоносный ( legiones Pl); дарующий победу (Juppiter V, L)
    animus libidinis v. Sl — дух, одержавший верх (восторжествовавший) над страстями
    III Victor, ōris m. (Sextus Aurelius V Afer)
    Аврелий Виктор, римск. историк середины IV в. н. э. автор «Origo gentis Romanae», «De viris illustribus urbis Romae», «De Caesaribus» и «Epitome de Caesaribus»

    Латинско-русский словарь > victor

  • 4 extimesco

    ex-timēsco, timuī, ere, I) intr. ich gerate in Furcht (Angst), es wird od. ist mir bange (angst u. bange), ich bekomme od. habe Angst, ich fürchte mich, extimui ilico, Tert.: extimuit tum illa? Plaut.: Salmacis extimuit, Ov.: cur tantopere extimueras? Plaut.: numquam ext., Cic.: repentinis sibilis ext., scheu werden (v. Pferden), Cic. – m. de u. Abl., de fortunis communibus ext., Cic. Deiot. 3. – ext. u. non ext m. folg. quod (weil), Verg. Aen. 8, 129. Auct. b. Alex. 7, 1. – ext. m. folg. ne u. Konj., Cic. Acad. 2, 121. Hor. sat. 2, 3, 174 (vgl. no. II, a). – non ext. m. folg. Infin., Ov. her. 12, 117. – II) tr. ich gerate od. bin vor etw. in Furcht, habe vor etw. Angst, es ist mir vor etw. bange, ich fürchte mich vor etw. od. jmd., ich fürchte etw. od. jmd., ich befürchte etw., a) m. Acc., u. zwar: α) m. Acc. der Sache, cerulas tuas miniatulas illas (vor der bekannten Kritik deines Rotstifts), Cic.: sestertium centies, Sen.: situm locorum et vim fluminum, Curt.: adventum tuum, Cic.: paria (das gleiche Schicksal), Aur. Vict.: victoriae ferocitatem, Cic.: periculum, Cic.: quarum rerum omnium nostris navibus casus (Eintreten) erat extimescendus, Caes.: m. allg. Acc. u. folg. ne u. Konj., unum illud extimescebam (nur vor einem war mir bange), ne quid turpiter facerem, Cic. ad Att. 9, 7, 1. – β) m. Acc. der Pers.: patrem, Ter.: magistrum, Hor.: non ext. victorem, Val. Max., victorem orbis terrarum, Cic.: neque est, quod curiosum aliquem extimescas, Petron.: im Passiv cuius si filius hostili in solo adultus in regnum venisset, posse extimesci infectum... omnibus externis, könne man ihn fürchten als einen vom Ausländischen jeder Art Angesteckten, Tac. ann. 11, 16. – b) m. folg. Infin., sunt quae videre extimescas, Sen. nat. qu. 1, 5, 14; u. so Tac. ann. 11, 1 H.

    lateinisch-deutsches > extimesco

  • 5 victor

    victor, ōris, m. (vinco), der Sieger, Besieger, Plur. victores (Ggstz. victi), I) eig.: A) übh.: α) absol.: victor vagus, Liv.: parēre victori, Liv.: dubii, victos se an victores putarent, Liv.: stipendium capere iure belli, quod victores victis imponere consuerint, Caes.: hanc victoriam adepti in perpetuum fore se victores confidebant, Caes. – in Apposition, als Sieger, siegend, siegreich, victores Sequani, Caes.: v. maritus, v. exercitus, Cic.: v. miles, Treb. Poll.: v. equitatus, Tac.: equus v., Plin.: victores equi, das Siegesgespann, Verg.: victorem, victores (als S.) abire, s. ab-eono. I, A, 2, a (Bd. 1. S. 13): victores (als S.) discedere, Amm.: maximarum gentium victores (als S.) discedere, Caes., reverti, Liv.: victorem (als S.) redire, Suet.: quo quidem in ludicro omnisque generis certaminum Hercules victor exstitit, als S. hervorging (den Preis davontrug), Vell.: galli (die Streithähne) victi silere solent, canere victores (wenn sie Sieger sind), Cic. – v. lebl. Ggstdn., currus, Triumphwagen, Ov.: aestus, Lucan.: pes, Ov. – β) m. Genet.: omnium gentium, Cic.: Atheniensium, Curt.: tot bellorum victores, Tac.: victor victorum, Sieger der Sieger, der größte der Sieger, Plaut. trin. 309. – belli, im Kr., Plaut. u. Stat.: Africani belli, Vell.: Sacroviriani belli, im Kr. mit Sakrovir, Tac.: cuius belli victor L. Scipio, Cic.: victor trium simul bellorum, Liv.: victores bellorum civilium, Cic. – Olympiae victor = Ὀλυμπιονίκης, Nep. praef. 5 u. Alcib. 6, 3. – γ) m. Abl.: bello civili victor, Cic.: bello civili victores, Tac.: navali certamine victor, Verg. – δ) m. ex (infolge) u. Abl.: octiens ex provocatione victor, Plin. 7, 101. – B) Victor, als Beiname des Herkules, Macr. sat. 3, 6, 9 sqq.: des Jupiter, Corp. inscr. Lat. 6, 454*. – u. Sex. Aurelius Victor, ein röm. Historiker, um 360 n. Chr., Amm. 21, 10, 6; vgl. W. Teuffel Gesch. der röm. Liter.6 § 414. – II) bildl.: animus libidinis et divitiarum v., Sall.: v. propositi, Hor.: ut ille mei victor est, ita ego triumphator erroris, Min. Fel.: so victores, Glückliche, ihres Wunsches Gewährte, Mart. – / Abl. Plur. vulg. victorebus, Corp. inscr. Lat. 9, 5961.

    lateinisch-deutsches > victor

  • 6 cito

    [st1]1 [-] cĭtŏ, adv.: a - vite, promptement, rapidement.    - cito discere, Cic. de Or. 3, 146: apprendre vite.    - confido cito te firmum fore, Cic. Fam. 16, 20: je suis sûr que tu seras vite rétabli.    - neque verbis aptiorem cito alium dixerim, Cic. Br. 264: j’aurais de la peine à citer un orateur qui ait plus de justesse d’expression.    - citissime: avec une grande promptitude. --- Caes. BG. 4, 33, 3. b - négation + cito: pas facilement, pas aisément.    - eum non tam cito rhetorem dixisses, quam...: on serait moins porté à voir en lui un orateur que...    - citius: compar. de cito. [st1]2 [-] cĭto, āre, āvi, ātum [cieo]: - tr. -    - inf. passif citarier. --- Catul. 61, 42. a - mettre en mouvement (souvent, fortement).    - citare hastam, Sil. 4, 536: brandir une lance.    - medicamentum quod umorem illuc citat, Cels. 4, 6: remède qui pousse (chasse) là-bas l’humeur.    - citare nubes, Lact.: mettre les nuages en mouvement.    - citare alvum, Col. 7, 9, 9: lâcher le ventre.    - citare urinam, Cels.: faire uriner.    - citare palmitem, Col.: pousser un rejeton.    - vitis citat fructum de aliquo loco, Pall.: la vigne porte des fruits sur certaines branches. b - provoquer, susciter (un mouvement de l’âme, une passion).    - is motus boni opinione citatur, Cic. Tusc. 3, 11, 24: ce mouvement est provoqué par l'idée qu'on a du bien. c - faire venir, appeler, convoquer.    - quid, si ego huc servos cito ? Plaut. Men. 844: et, si de mon côté je fais venir ici les esclaves ? --- cf. Catul. 61, 42.    - patres in curiam per praeconem ad regem Tarquinium citari jussit, Liv. 1, 47, 8: il ordonna que par la voix du héraut les sénateurs fussent convoqués à la curie auprès du roi Tarquin.    - in forum citatis senatoribus, Liv. 27, 24, 2: ayant convoqué les sénateurs sur la place publique.    - quo die primum, judices, citati in hunc reum consedistis, Cic. Verr. 1, 19: le jour où pour la première fois, juges, convoqués à l’occasion de cet accusé, vous êtes venus prendre séance.    - judices citari jubet, Cic. Verr. 2, 41: il donne l’ordre de convoquer les juges.    - citare: appeler (les citoyens pour l’enrôlement militaire). --- Liv. 2, 29, 2; id. Epit. libr. 14; Val. Max. 6, 3, 4.    - citare nominatim juniores, Liv.: faire l'appel des plus jeunes citoyens (pour les enrôler). d - pousser un chant, entonner à haute voix.    - Hor. S. 1, 3, 7; Cic. de Or. 1, 251. e - citer en justice.    - Sthenium citari jubet, Cic. Verr. 2, 97: il fait citer Sthénius.    - omnes abs te rei capitis C. Rabiri nomine citantur, Cic. Bab. perd. 31: tous par toi sont accusés de crime capital dans la personne de C. Rabirius. f - appeler les parties [devant le tribunal].    - citat reum, non respondit; citat accusatorem... ; citatus accusator non respondit, non adfuit, Cic. Verr. 2, 98: il appelle le défendeur, celui-ci ne répondit pas ; il appelle l’accusateur...; l’accusateur ne répondit pas à l’appel, ne se présenta pas. g - citer comme témoin.    - Cic. Verr. 2, 146, etc. h - invoquer [comme témoin, garant, etc.].    - Cic. Off. 1, 75; Liv. 4, 20, 8. ii - invoquer [comme témoin, garant, etc.].    - libri, quos citat auctores, Liv. 4, 20, 8: livres dont il invoque l'autorité. --- Cic. Off. 1, 75. k - proclamer.    - victorem Olympiae citari, Nep. praef. 5: être proclamé à Olympie athlète vainqueur.    - victor citatur: il est proclamé vainqueur (aux jeux olympiques).    - citare paeanem, Cic. de Or. 1, 59, 251: chanter un péan.    - citare io Bacche! Hor. S. 1, 3, 7: crier: Io Bacchus! ll - appeler, faire l’appel.    - Col. 11, 1, 22.    - voir citatus
    * * *
    [st1]1 [-] cĭtŏ, adv.: a - vite, promptement, rapidement.    - cito discere, Cic. de Or. 3, 146: apprendre vite.    - confido cito te firmum fore, Cic. Fam. 16, 20: je suis sûr que tu seras vite rétabli.    - neque verbis aptiorem cito alium dixerim, Cic. Br. 264: j’aurais de la peine à citer un orateur qui ait plus de justesse d’expression.    - citissime: avec une grande promptitude. --- Caes. BG. 4, 33, 3. b - négation + cito: pas facilement, pas aisément.    - eum non tam cito rhetorem dixisses, quam...: on serait moins porté à voir en lui un orateur que...    - citius: compar. de cito. [st1]2 [-] cĭto, āre, āvi, ātum [cieo]: - tr. -    - inf. passif citarier. --- Catul. 61, 42. a - mettre en mouvement (souvent, fortement).    - citare hastam, Sil. 4, 536: brandir une lance.    - medicamentum quod umorem illuc citat, Cels. 4, 6: remède qui pousse (chasse) là-bas l’humeur.    - citare nubes, Lact.: mettre les nuages en mouvement.    - citare alvum, Col. 7, 9, 9: lâcher le ventre.    - citare urinam, Cels.: faire uriner.    - citare palmitem, Col.: pousser un rejeton.    - vitis citat fructum de aliquo loco, Pall.: la vigne porte des fruits sur certaines branches. b - provoquer, susciter (un mouvement de l’âme, une passion).    - is motus boni opinione citatur, Cic. Tusc. 3, 11, 24: ce mouvement est provoqué par l'idée qu'on a du bien. c - faire venir, appeler, convoquer.    - quid, si ego huc servos cito ? Plaut. Men. 844: et, si de mon côté je fais venir ici les esclaves ? --- cf. Catul. 61, 42.    - patres in curiam per praeconem ad regem Tarquinium citari jussit, Liv. 1, 47, 8: il ordonna que par la voix du héraut les sénateurs fussent convoqués à la curie auprès du roi Tarquin.    - in forum citatis senatoribus, Liv. 27, 24, 2: ayant convoqué les sénateurs sur la place publique.    - quo die primum, judices, citati in hunc reum consedistis, Cic. Verr. 1, 19: le jour où pour la première fois, juges, convoqués à l’occasion de cet accusé, vous êtes venus prendre séance.    - judices citari jubet, Cic. Verr. 2, 41: il donne l’ordre de convoquer les juges.    - citare: appeler (les citoyens pour l’enrôlement militaire). --- Liv. 2, 29, 2; id. Epit. libr. 14; Val. Max. 6, 3, 4.    - citare nominatim juniores, Liv.: faire l'appel des plus jeunes citoyens (pour les enrôler). d - pousser un chant, entonner à haute voix.    - Hor. S. 1, 3, 7; Cic. de Or. 1, 251. e - citer en justice.    - Sthenium citari jubet, Cic. Verr. 2, 97: il fait citer Sthénius.    - omnes abs te rei capitis C. Rabiri nomine citantur, Cic. Bab. perd. 31: tous par toi sont accusés de crime capital dans la personne de C. Rabirius. f - appeler les parties [devant le tribunal].    - citat reum, non respondit; citat accusatorem... ; citatus accusator non respondit, non adfuit, Cic. Verr. 2, 98: il appelle le défendeur, celui-ci ne répondit pas ; il appelle l’accusateur...; l’accusateur ne répondit pas à l’appel, ne se présenta pas. g - citer comme témoin.    - Cic. Verr. 2, 146, etc. h - invoquer [comme témoin, garant, etc.].    - Cic. Off. 1, 75; Liv. 4, 20, 8. ii - invoquer [comme témoin, garant, etc.].    - libri, quos citat auctores, Liv. 4, 20, 8: livres dont il invoque l'autorité. --- Cic. Off. 1, 75. k - proclamer.    - victorem Olympiae citari, Nep. praef. 5: être proclamé à Olympie athlète vainqueur.    - victor citatur: il est proclamé vainqueur (aux jeux olympiques).    - citare paeanem, Cic. de Or. 1, 59, 251: chanter un péan.    - citare io Bacche! Hor. S. 1, 3, 7: crier: Io Bacchus! ll - appeler, faire l’appel.    - Col. 11, 1, 22.    - voir citatus
    * * *
        Cito, Aduerb. Plaut. Soudainement, Vistement, Tost.
    \
        Tam cito? Terent. Si soudain?
    \
        Haud cito mali quod ortum ex hoc sit publice. Terent. On ne voira pas bien tost advenir quelque mal de par luy.
    \
        Citius. Plaut. Citius quod non facto est vsus fit, quam quod facto est opus. Plus tost.
    \
        Noto volucrique sagitta citius. Virgil. Plus viste que le vent.
    \
        Citius suprema die. Horat. Devant la mort.
    \
        Citius dicto. Virg. Plus viste que le mot, Plus tost qu'on ne l'a dict.
    \
        Citissime ascias retundit. Plin. Tout incontinent.
    \
        Cito, citas, citare, Frequentatiuum, Proprie est vocare. Plin. iunior. Appeler.
    \
        Citare per praeconem in curiam ad regem. Liu. Appeler, Faire venir.
    \
        Citare Senatum in forum. Liu. Assembler le Senat.
    \
        Citare aliquos per nomina. Col. Appeler chascun par son nom.
    \
        Citare iudices. Cic. Appeler.
    \
        Citare aliquem testem in aliquam rem. Cic. Appeler en tesmoing.
    \
        Citare testes alicuius rei. Liu. Appeler et attraire en tesmoignage.
    \
        Citare reum. Cic. Appeler le defendeur.
    \
        Ad suum munus citarier. Catul. Estre appelé pour faire le debvoir de son office et sa charge.
    \
        Citare authores. Liu. Nommer pour ses autheurs, Alleguer.
    \
        Ore alicuius citari. Ouid. Estre nommé.
    \
        Citare, Incitare. Haster, Avancer. vt Citare equum. Caesar, Equo citato Larissam contendit.
    \
        Citare humorem illuc. Cels. Faire venir et assembler là.
    \
        Citare vrinam, cui Tardare opponitur. Celsus. Faire pisser beaucoup.
    \
        Gradum citare. Claud. Avancer son pas, Se haster d'aller.
    \
        Citare palmitem aut radiculas dicuntur arbores. Colum. Mettre hors et avancer, Produire, Jecter.
    \
        Citare: Horat. Reciter, Narrer, Raconter.

    Dictionarium latinogallicum > cito

  • 7 ferus

    [st1]1 [-] fĕrus, a, um: - [abcl][b]a - sauvage, qui n'est pas apprivoisé; qui n'est pas cultivé, inculte. - [abcl]b - farouche, insensible. - [abcl]c - cruel, féroce, barbare, intraitable. - [abcl]d - fougueux, violent, impétueux. - [abcl]e - présomptueux, arrogant. - [abcl]f - Prud. fier, courageux, intrépide.[/b]    - ni compar. ni superl.: voir ferox.    - bestiae cicures vel ferae, Cic.: bêtes domestiques ou sauvages.    - Graecia capta ferum victorem cepit et artes intulit agresti Latio, Hor. Ep. 2: la Grèce soumise soumit son farouche vainqueur et introduisit les arts dans l'agreste Latium.    - fera hiems, Ov.: hiver rigoureux.    - fera sacra, Ov.: sacrifices barbares (en parl. des sacrifices humains).    - fera, ae, f. (s.-ent. bestia): animal, bête sauvage.    - ferae inter se placidae sunt, morsuque similium abstinent, Sen. lr. 2: les bêtes sauvages sont calmes entre elles et s'abstiennent de mordre celles de leur espèce.    - formidolosis latent silvis ferae dulci sopore languidae, Hor. Epod. 5: dans les forêts effrayantes se cachent les bêtes, languissantes d'un doux sommeil.    - more ferarum, Hor. S. 1, 3, 109: à la manière des bêtes sauvages.    - Romulea fera, Juv. 11, 104: la louve de Romulus.    - num monstra, saevas Phoebus aut timuit feras? Sen. Herc.: est-ce que par hasard Phébus a craint les monstres ou les bêtes féroces?    - latratu abstinere dicuntur cum viderunt feram, Curt. 9: on dit qu'ils cessent d'aboyer quand ils ont vu un fauve.    - magna minorque ferae, Ov. Tr. 4: Grande et Petite Ourses (constellations). [st1]2 [-] fĕrus, i, m.: animal (sauvage ou qui n'est pas dompté).    - sonipes iratus fero auxilium petiit hominis, Phaedr. 4: le coursier, irrité par la bête sauvage, implora le secours de l'homme.
    * * *
    [st1]1 [-] fĕrus, a, um: - [abcl][b]a - sauvage, qui n'est pas apprivoisé; qui n'est pas cultivé, inculte. - [abcl]b - farouche, insensible. - [abcl]c - cruel, féroce, barbare, intraitable. - [abcl]d - fougueux, violent, impétueux. - [abcl]e - présomptueux, arrogant. - [abcl]f - Prud. fier, courageux, intrépide.[/b]    - ni compar. ni superl.: voir ferox.    - bestiae cicures vel ferae, Cic.: bêtes domestiques ou sauvages.    - Graecia capta ferum victorem cepit et artes intulit agresti Latio, Hor. Ep. 2: la Grèce soumise soumit son farouche vainqueur et introduisit les arts dans l'agreste Latium.    - fera hiems, Ov.: hiver rigoureux.    - fera sacra, Ov.: sacrifices barbares (en parl. des sacrifices humains).    - fera, ae, f. (s.-ent. bestia): animal, bête sauvage.    - ferae inter se placidae sunt, morsuque similium abstinent, Sen. lr. 2: les bêtes sauvages sont calmes entre elles et s'abstiennent de mordre celles de leur espèce.    - formidolosis latent silvis ferae dulci sopore languidae, Hor. Epod. 5: dans les forêts effrayantes se cachent les bêtes, languissantes d'un doux sommeil.    - more ferarum, Hor. S. 1, 3, 109: à la manière des bêtes sauvages.    - Romulea fera, Juv. 11, 104: la louve de Romulus.    - num monstra, saevas Phoebus aut timuit feras? Sen. Herc.: est-ce que par hasard Phébus a craint les monstres ou les bêtes féroces?    - latratu abstinere dicuntur cum viderunt feram, Curt. 9: on dit qu'ils cessent d'aboyer quand ils ont vu un fauve.    - magna minorque ferae, Ov. Tr. 4: Grande et Petite Ourses (constellations). [st1]2 [-] fĕrus, i, m.: animal (sauvage ou qui n'est pas dompté).    - sonipes iratus fero auxilium petiit hominis, Phaedr. 4: le coursier, irrité par la bête sauvage, implora le secours de l'homme.
    * * *
        Ferus, Adiectiuum. Virg. Fier, Cruel, Farouche, Sauvage.
    \
        Caprae ferae. Virg. Chevres sauvages.
    \
        Fructus feri. Virgil. Fruicts sauvages, comme sont les pommes des bois.
    \
        Hyems fera. Ouid. Rude et aspre, Dur yver.

    Dictionarium latinogallicum > ferus

  • 8 traho

    trăho, ĕre, traxi, tractum - tr. - [st2]1 [-] tirer après soi, tirer de force, traîner, entraîner. [st2]2 [-] entraîner (comme conséquence), amener, causer. [st2]3 [-] entraîner (vers un sentiment, une détermination), pousser, attirer, gagner. [st2]4 [-] faire pencher dans un sens, mettre sur le compte de, imputer, interpréter. [st2]5 [-] tirer en sens divers, tirailler; agiter (le pour et le contre). [st2]6 [-] enlever de force, ravir, voler. [st2]7 [-] tirer à soi, s'attribuer, réclamer; attirer, séduire. [st2]8 [-] tirer, humer, aspirer, absorber, pomper, sucer, boire. [st2]9 [-] prendre en soi, contracter, acquérir par assimilation. [st2]10 [-] tirer de, extraire, faire sortir; tirer (au sort). [st2]11 [-] tirer, dériver, retirer, emprunter, recueillir. [st2]12 [-] retirer (la peau), contracter, plisser, froncer. [st2]13 [-] tirer en long, étendre, allonger, filer, carder (la laine). [st2]14 [-] contracter (une couleur, un goût, une qualité), prendre. [st2]15 [-] traîner en longueur, prolonger, retarder, faire durer, passer (le temps). [st2]16 - intr. - se prolonger, durer, subsister.    - trahere sibi (in se): s'approprier, revendiquer.    - sese quisque praeda locupletem fore, victorem domum rediturum trahebant, Sall. J. 84, 4: chacun retournait dans son esprit l'idée qu'il s'enrichirait par le butin et qu'il rentrerait vainqueur chez soi.    - obsides trahere: livrer des otages.    - spiritum (animam) trahere: respirer.    - ex puteis aquam trahere: tirer de l'eau des puits.    - vultum trahere: froncer les sourcils, se contracter.    - pugnam trahere: prolonger le combat, soutenir longtemps le combat.    - Jugurtha trahere omnia, Sall. J. 36, 2: Jugurtha traînait les choses en longueur.    - alicujus audaciae socios trahere: abandonner les alliés à l'audace de qqn.    - se quieti trahere: s'abandonner au sommeil.
    * * *
    trăho, ĕre, traxi, tractum - tr. - [st2]1 [-] tirer après soi, tirer de force, traîner, entraîner. [st2]2 [-] entraîner (comme conséquence), amener, causer. [st2]3 [-] entraîner (vers un sentiment, une détermination), pousser, attirer, gagner. [st2]4 [-] faire pencher dans un sens, mettre sur le compte de, imputer, interpréter. [st2]5 [-] tirer en sens divers, tirailler; agiter (le pour et le contre). [st2]6 [-] enlever de force, ravir, voler. [st2]7 [-] tirer à soi, s'attribuer, réclamer; attirer, séduire. [st2]8 [-] tirer, humer, aspirer, absorber, pomper, sucer, boire. [st2]9 [-] prendre en soi, contracter, acquérir par assimilation. [st2]10 [-] tirer de, extraire, faire sortir; tirer (au sort). [st2]11 [-] tirer, dériver, retirer, emprunter, recueillir. [st2]12 [-] retirer (la peau), contracter, plisser, froncer. [st2]13 [-] tirer en long, étendre, allonger, filer, carder (la laine). [st2]14 [-] contracter (une couleur, un goût, une qualité), prendre. [st2]15 [-] traîner en longueur, prolonger, retarder, faire durer, passer (le temps). [st2]16 - intr. - se prolonger, durer, subsister.    - trahere sibi (in se): s'approprier, revendiquer.    - sese quisque praeda locupletem fore, victorem domum rediturum trahebant, Sall. J. 84, 4: chacun retournait dans son esprit l'idée qu'il s'enrichirait par le butin et qu'il rentrerait vainqueur chez soi.    - obsides trahere: livrer des otages.    - spiritum (animam) trahere: respirer.    - ex puteis aquam trahere: tirer de l'eau des puits.    - vultum trahere: froncer les sourcils, se contracter.    - pugnam trahere: prolonger le combat, soutenir longtemps le combat.    - Jugurtha trahere omnia, Sall. J. 36, 2: Jugurtha traînait les choses en longueur.    - alicujus audaciae socios trahere: abandonner les alliés à l'audace de qqn.    - se quieti trahere: s'abandonner au sommeil.
    * * *
        Traho, trahis, traxi, tractum, trahere. Virgil. Tirer par force, Attirer, Traire, Attraire.
    \
        Trahere et Sustollere amiculum, contraria. Plaut. Trainer sa robbe.
    \
        Magnes, lapis est qui ferrum ad se allicit et trahit. Cic. Attire, Attrait.
    \
        Trahere aliquid animis. Sallust. Penser et adviser en soymesme.
    \
        Trahere rem aliquam. Sallust. La prolonger.
    \
        Poenam trahere. Seneca, Acerbissima crudelitas est, quae poenam trahit: et misericordiae genus est, cito occidere. Qui prolonge et delaye la peine.
    \
        Spem alicuius trahere. Seneca. Le faire long temps attendre apres ce qu'il espere recevoir de nous.
    \
        Trahere. Virgil. Amener à grand haste.
    \
        Amici partem diei ad se trahunt. Plin. iunior. M'empeschent une partie du jour.
    \
        Ad defectionem trahere. Liu. Induire, Faire revolter.
    \
        Alimentum maternum trahere dicitur agnus. Columel. Sucer, Teter. \ In altitudinem trahere. Plin. Eslever.
    \
        Aluum trahere. Virgil. Avoir grand ventre pendant, Trainer un grand ventre.
    \
        Aluum trahere. Plin. Lascher le ventre, Faire aller à la selle.
    \
        Animam trahere. Plin. Vivre.
    \
        Animam precariam trahere. Tacitus. Vivre soubz la merci ou misericorde d'autruy.
    \
        Animam trahere in spe. Liu. Vivre en esperance.
    \
        Sic animum tempusque traho. Ouid. Ainsi je maintiens tellement quellement mon bon courage, et passe le temps.
    \
        Trahunt diuerse animum curae. Terentius. Tirent en diverses parts, Distrayent.
    \
        Aquam trahit nauigium. Seneca. Tire l'eaue, Fait eaue, Quand l'eaue entre dedens par les fentes ou troux.
    \
        Bellum trahere. Cic. Prolonger.
    \
        Calorem trahere. Ouid. S'eschauffer.
    \
        Candorem trahere. Plin. Devenir blanc.
    \
        Cariem trahere. Plin. Se pourrir et vermolir.
    \
        Cognomen ab aliquo trahere. Plinius. Avoir prins le surnom d'aucun.
    \
        Cognomen ex contumelia trahere. Cic. Estre surnommé et avoir un sobriquet pour quelque faulte qui est en nous.
    \
        Colorem rubicundum trahere. Colum. Devenir rouge, Se rougir.
    \
        Ceruix comaeque trahuntur per terram. Virgil. Sont trainees, etc.
    \
        Secum concionem trahere. Liu. Tirer et mener avec soy.
    \
        Consilium trahere. Sallust. Prendre conseil et advis.
    \
        AEger enim traxi contagia corpore mentis. Ouid. Par la tristesse et ennuy que je porte en l'esprit j'ay prins maladie corporelle, mon corps se porte mal, Par la maladie spirituelle je suis tombé en maladie corporelle.
    \
        Decus alicuius rei ad aliquem trahere. Liu. Luy donner le loz d'avoir faict quelque chose, et le denier à un autre.
    \
        Dictum aliquod trahere in voluntatem suam. Plin. iun. Le tirer et l'entendre selon son vouloir.
    \
        Dictis alicuius trahi. Ouid. Estre induict ou attraict et persuadé par les parolles d'aucun.
    \
        In disceptationem trahere aliquem. Liu. Prendre debat à l'encontre d'aucun, prendre estrif, Le faire estriver.
    \
        In diuersum trahit me haec res. Liu. Me met en doubte.
    \
        Defectio Tarentinorum vtrum priore anno, an hoc facta sit, in diuersum authores trahunt. Liu. Escrivent diversement.
    \
        Errore trahi. Ouid. Errer, Se fourvoyer.
    \
        Figuram lapidis traxerunt ossa. Ouid. Les os furent convertiz et muez en pierre, Transformez en pierre.
    \
        Fortunam tutam trahere. Cic. Vivre en seureté.
    \
        Genua aegra trahens. Virgil. Trainant.
    \
        Gratiam recte factorum sibi trahere. Tacitus. Tirer à soy et s'attribuer.
    \
        Humorem trahere. Columel. Attirer.
    \
        Ignes trahere. Ouid. Concevoir l'amour de quelqu'une, La prendre en amour, S'enamourer ou amouracher.
    \
        Aliquem in inuidiam trahere. Author ad Heren. Le mettre en male grace.
    \
        Labe trahi communis vitii. Ouidius. Suyvre le vice des autres, Estre meschant et vitieux comme les autres.
    \
        Laborem ingratum trahere. Virgil. Faire longuement et tellement quellement, et à grande peine.
    \
        Limitem longiorem trahere. Plinius. Trainer une plus longue queue.
    \
        In longius aliquid trahere. Quintil. Prolonger, Differer, Delayer.
    \
        Mentes artificio trahere. Plin. Attraire, Attirer.
    \
        Trahitur e caelo natura hominis. Plin. Est du ciel, Vient du ciel.
    \
        Noctem per pocula, et vario sermone trahere. Martialis. Virgil. Passer la nuict à boire et à quaqueter de diverses choses.
    \
        Nomen e re aliqua trahere. Plin. Prendre nom, Estre nommé.
    \
        Ille Numantina traxit ab vrbe notam. Ouid. A prins surnom, ou A esté surnommé Numantinus de la ville nommee Numantia.
    \
        Obsidionem in aduentum principis trahere. Liu. Prolonger.
    \
        Odorem trahere. Plin. Flairer et jecter ou rendre odeur.
    \
        Originem a rege trahere. Plin. Estre descendu de lignee royale, Prendre sa source.
    \
        Oscitationes longas trahere. Martial. Baailler fort.
    \
        Pallam trahens verrit humum. Ouid. Trainant.
    \
        Pallorem trahere. Columel. Devenir palle.
    \
        In partes aliquem trahere. Tacit. L'attirer à sa bende et faction, L'attraire à son parti.
    \
        Promissa trahunt puellas. Ouid. Attrayent.
    \
        Rationes belli atque pacis trahere. Sallust. Regarder les moyens, Penser en soymesme et adviser.
    \
        In religionem trahere aliquid. Liu. En faire scrupule.
    \
        Rubiginem trahere. Plin. Prendre rouilleure, S'enrouiller.
    \
        Ruborem traxerunt percussa pectora. Ouid. Devinrent rouges, Rougirent.
    \
        Ruinam trahere. Virgil. Tomber à flac et impetueusement.
    \
        Ad saeuitiam aliquid trahere. Tacit. Le tourner et interpreter à cruaulté, Dire que c'est cruaulté.
    \
        Senium trahere luctu. Claud. Passer et user sa vieillesse en dueil.
    \
        In suam sententiam trahere aliquem. Liu. Tirer à son opinion.
    \
        In serum rem aliquam trahere. Liu. Prolonger et differer.
    \
        Situm trahere. Plin. Se moisir.
    \
        Sortes trahere. Virgil. Tirer hors.
    \
        Spe trahor exigua. Ouid. J'ay quelque peu d'esperance.
    \
        Spiritum trahere. Columel. Avoir et amener son haleine.
    \
        Spolia de hostibus trahere. Cic. Prendre.
    \
        Studio laudis trahi. Cic. Estre attraict par convoitise de louange.
    \
        Suspiria trahere. Ouid. Souspirer.
    \
        Torrens trahit syluas praecipites. Virgil. Entraine.
    \
        Tempus trahere. Virgil. Passer et user ou employer le temps.
    \
        Verba trahere. Sil. Parler avec difficulté, Trainer sa parolle.
    \
        Victoriam secum trahere. Liu. Tourner la victoire de sa part et costé, Trainer la victoire avec soy, Avoir la victoire par tout là où on va.
    \
        Inuitatio benigna vtrosque in vinum traxit. Liu. Feit enyvrer.
    \
        Vitam trahere. Virgil. Vivre en grande peine et difficulté, Vivoter.
    \
        Vitam in tenebris luctuque trahebam. Virgil. Je vivoye, etc.
    \
        Vultum trahere. Ouid. Rider et froncer son visage, Se renfrongner.

    Dictionarium latinogallicum > traho

  • 9 victor

    victor, ōris, m. (vinco), der Sieger, Besieger, Plur. victores (Ggstz. victi), I) eig.: A) übh.: α) absol.: victor vagus, Liv.: parēre victori, Liv.: dubii, victos se an victores putarent, Liv.: stipendium capere iure belli, quod victores victis imponere consuerint, Caes.: hanc victoriam adepti in perpetuum fore se victores confidebant, Caes. – in Apposition, als Sieger, siegend, siegreich, victores Sequani, Caes.: v. maritus, v. exercitus, Cic.: v. miles, Treb. Poll.: v. equitatus, Tac.: equus v., Plin.: victores equi, das Siegesgespann, Verg.: victorem, victores (als S.) abire, s. abeo no. I, A, 2, a (Bd. 1. S. 13): victores (als S.) discedere, Amm.: maximarum gentium victores (als S.) discedere, Caes., reverti, Liv.: victorem (als S.) redire, Suet.: quo quidem in ludicro omnisque generis certaminum Hercules victor exstitit, als S. hervorging (den Preis davontrug), Vell.: galli (die Streithähne) victi silere solent, canere victores (wenn sie Sieger sind), Cic. – v. lebl. Ggstdn., currus, Triumphwagen, Ov.: aestus, Lucan.: pes, Ov. – β) m. Genet.: omnium gentium, Cic.: Atheniensium, Curt.: tot bellorum victores, Tac.: victor victorum, Sieger der Sieger, der größte der Sieger, Plaut. trin. 309. – belli, im Kr., Plaut. u. Stat.: Africani belli, Vell.: Sacroviriani belli, im Kr. mit Sakrovir, Tac.: cuius belli victor L. Scipio, Cic.: victor trium simul bellorum, Liv.: victores
    ————
    bellorum civilium, Cic. – Olympiae victor = Ὀλυμπιονίκης, Nep. praef. 5 u. Alcib. 6, 3. – γ) m. Abl.: bello civili victor, Cic.: bello civili victores, Tac.: navali certamine victor, Verg. – δ) m. ex (infolge) u. Abl.: octiens ex provocatione victor, Plin. 7, 101. – B) Victor, als Beiname des Herkules, Macr. sat. 3, 6, 9 sqq.: des Jupiter, Corp. inscr. Lat. 6, 454*. – u. Sex. Aurelius Victor, ein röm. Historiker, um 360 n. Chr., Amm. 21, 10, 6; vgl. W. Teuffel Gesch. der röm. Liter.6 § 414. – II) bildl.: animus libidinis et divitiarum v., Sall.: v. propositi, Hor.: ut ille mei victor est, ita ego triumphator erroris, Min. Fel.: so victores, Glückliche, ihres Wunsches Gewährte, Mart. – Abl. Plur. vulg. victorebus, Corp. inscr. Lat. 9, 5961.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > victor

  • 10 Victor

    1.
    victor, ōris, m. [vinco].
    I.
    In gen., a conqueror, vanquisher, victor.
    A.
    Prop.
    1.
    Absol.:

    quod (sc. stipendium) victores victis imponere consuērint,

    Caes. B. G. 1, 44:

    multa victori, eorum arbitrio, per quos vicit, etiam invito facienda sunt,

    Cic. Fam. 4, 9, 3.—
    2.
    With gen.:

    omnium gentium victor,

    Cic. Pis. 7, 16:

    ille exercitus tot divitissimarum gentium victor,

    Curt. 10, 2, 11:

    Atheniensium,

    id. 3, 10, 4; 3, 10, 7; 6, 6, 4;

    7, 10, 6.—Esp., with belli or bellorum: ut meus victor vir belli clueat,

    Plaut. Am. 2, 2, 15:

    cujus belli (i. e. cum Antiocho) victor L. Scipio laudem adsumpsit, etc.,

    Cic. Mur. 14, 31:

    victores bellorum civilium vincere,

    id. Marcell. 4, 12; Tac. A. 1, 19:

    Camillus trium simul bellorum victor,

    Liv. 6, 4, 1:

    Paulum tanti belli victorem,

    id. 45, 36, 7; Vell. 2, 55, 2; Stat. Th. 9, 625:

    Macedones, tot bellorum in Europā victores,

    Curt. 3, 10, 4; Tac. H. 2, 28; 4, 58; cf.:

    omnis generis certaminum (Hercules),

    Vell. 1, 8, 2:

    pancratii,

    Plin. 34, 8, 19, § 79.—
    3.
    With abl.:

    cum civili bello victor iratus respondit, etc.,

    Cic. Tusc. 5, 19, 56:

    bello civili victores victosque numquam coalescere,

    Tac. H. 2, 7 Halm (Ritter, belli civilis).—
    B.
    Fig. (rare;

    not in Cic.): animus libidinis et divitiarum victor,

    master of, Sall. J. 63, 2:

    victor propositi,

    successful in, Hor. Ep. 1, 13, 11.—
    II.
    Esp.
    A.
    Victor, the Conquering, the Victorious, an epithet of Jupiter, Inscr. Grut. 23, 8 sq.—Of Hercules, Macr. S. 8, 6.—
    B.
    In appos., = vincens, superior.
    1.
    Prop., victorious, conquering (cf. Zumpt, § 102, n. 2; Madv. § 60, obs. 2).
    a.
    Of living beings:

    tantum exercitum victorem,

    Caes. B. G. 7, 20 fin.:

    pejus victoribus Sequanis, quam Aeduis victis accidisse,

    id. ib. 1, 31:

    galli (aves) victi silere solent, canere victores,

    Cic. Div. 2, 26, 56:

    victores Graii,

    Ov. M. 13, 414:

    equus,

    Verg. G. 3, 499:

    taurus,

    Luc. 2, 605; cf. Verg. A. 2, 329; 10, 409; 11, 565; Ov. M. 2, 437.—Esp., with discedo, abeo, redeo, revertor, etc. (= the more freq. superior discedo, etc.):

    victores victis hostibus legiones reveniunt domum,

    Plaut. Am. 1, 1, 33:

    meminerant ad Alesiam magnam se inopiam perpessos... maximarum gentium victores discessisse,

    Caes. B. C. 3, 47:

    ita certe inde abiere Romani ut victores, Etrusci pro victis,

    Liv. 2, 7, 3; 34, 19, 2:

    nisi victores se redituros ex hac pugnā jurant,

    id. 2, 45, 13:

    victores reverterunt,

    id. 7, 17, 5; Suet. Aug. 1; 29; Val. Max. 1, 8, 5; 8, 7, 1.—
    b.
    With abl.:

    victor virtute fuisset,

    Sall. J. 55, 1.—
    2.
    Of things:

    abstulit has (sc. naves)... Aestus, et obnixum victor detrusit in Austrum,

    Luc. 9, 334.—
    B.
    Meton., of or belonging to a conqueror, triumphal:

    in curru, Caesar, victore veheris,

    Ov. Tr. 4, 2, 47.
    2.
    Victor, ōris, m.: S. Aurelius, a Roman historian of the fourth century A.D., Amm. 21, 10, 6.

    Lewis & Short latin dictionary > Victor

  • 11 victor

    1.
    victor, ōris, m. [vinco].
    I.
    In gen., a conqueror, vanquisher, victor.
    A.
    Prop.
    1.
    Absol.:

    quod (sc. stipendium) victores victis imponere consuērint,

    Caes. B. G. 1, 44:

    multa victori, eorum arbitrio, per quos vicit, etiam invito facienda sunt,

    Cic. Fam. 4, 9, 3.—
    2.
    With gen.:

    omnium gentium victor,

    Cic. Pis. 7, 16:

    ille exercitus tot divitissimarum gentium victor,

    Curt. 10, 2, 11:

    Atheniensium,

    id. 3, 10, 4; 3, 10, 7; 6, 6, 4;

    7, 10, 6.—Esp., with belli or bellorum: ut meus victor vir belli clueat,

    Plaut. Am. 2, 2, 15:

    cujus belli (i. e. cum Antiocho) victor L. Scipio laudem adsumpsit, etc.,

    Cic. Mur. 14, 31:

    victores bellorum civilium vincere,

    id. Marcell. 4, 12; Tac. A. 1, 19:

    Camillus trium simul bellorum victor,

    Liv. 6, 4, 1:

    Paulum tanti belli victorem,

    id. 45, 36, 7; Vell. 2, 55, 2; Stat. Th. 9, 625:

    Macedones, tot bellorum in Europā victores,

    Curt. 3, 10, 4; Tac. H. 2, 28; 4, 58; cf.:

    omnis generis certaminum (Hercules),

    Vell. 1, 8, 2:

    pancratii,

    Plin. 34, 8, 19, § 79.—
    3.
    With abl.:

    cum civili bello victor iratus respondit, etc.,

    Cic. Tusc. 5, 19, 56:

    bello civili victores victosque numquam coalescere,

    Tac. H. 2, 7 Halm (Ritter, belli civilis).—
    B.
    Fig. (rare;

    not in Cic.): animus libidinis et divitiarum victor,

    master of, Sall. J. 63, 2:

    victor propositi,

    successful in, Hor. Ep. 1, 13, 11.—
    II.
    Esp.
    A.
    Victor, the Conquering, the Victorious, an epithet of Jupiter, Inscr. Grut. 23, 8 sq.—Of Hercules, Macr. S. 8, 6.—
    B.
    In appos., = vincens, superior.
    1.
    Prop., victorious, conquering (cf. Zumpt, § 102, n. 2; Madv. § 60, obs. 2).
    a.
    Of living beings:

    tantum exercitum victorem,

    Caes. B. G. 7, 20 fin.:

    pejus victoribus Sequanis, quam Aeduis victis accidisse,

    id. ib. 1, 31:

    galli (aves) victi silere solent, canere victores,

    Cic. Div. 2, 26, 56:

    victores Graii,

    Ov. M. 13, 414:

    equus,

    Verg. G. 3, 499:

    taurus,

    Luc. 2, 605; cf. Verg. A. 2, 329; 10, 409; 11, 565; Ov. M. 2, 437.—Esp., with discedo, abeo, redeo, revertor, etc. (= the more freq. superior discedo, etc.):

    victores victis hostibus legiones reveniunt domum,

    Plaut. Am. 1, 1, 33:

    meminerant ad Alesiam magnam se inopiam perpessos... maximarum gentium victores discessisse,

    Caes. B. C. 3, 47:

    ita certe inde abiere Romani ut victores, Etrusci pro victis,

    Liv. 2, 7, 3; 34, 19, 2:

    nisi victores se redituros ex hac pugnā jurant,

    id. 2, 45, 13:

    victores reverterunt,

    id. 7, 17, 5; Suet. Aug. 1; 29; Val. Max. 1, 8, 5; 8, 7, 1.—
    b.
    With abl.:

    victor virtute fuisset,

    Sall. J. 55, 1.—
    2.
    Of things:

    abstulit has (sc. naves)... Aestus, et obnixum victor detrusit in Austrum,

    Luc. 9, 334.—
    B.
    Meton., of or belonging to a conqueror, triumphal:

    in curru, Caesar, victore veheris,

    Ov. Tr. 4, 2, 47.
    2.
    Victor, ōris, m.: S. Aurelius, a Roman historian of the fourth century A.D., Amm. 21, 10, 6.

    Lewis & Short latin dictionary > victor

  • 12 affligo

    af-flīgo, flīxī, flīctum, ere
    1) ударять, бить ( fusti caput T); бросать с силой ( vasa parietibus L); швырять ( ad terram Pl и terrae O)
    2) поражать ( hostem T); сокрушать ( victorem L); расстраивать, подрывать (auctoritatem hujus ordinis, т. е. senatūs C); причинять ущерб, ухудшать ( opes hostium L); расшатывать, приводить в упадок, подавлять ( senatum C); повреждать, разбивать, ломать ( naves gravissime afflictae Cs)
    3) валить ( arborem Cs); низвергать, сносить (monumentum, statuam C)
    4) огорчать, омрачать (animos a. et debilitare metu C)
    5) унижать (a. aliquid vituperando C)
    6) забрасывать, предавать забвению
    a. rem susceptam Cбросить начатое
    7) (sc. se) пасть духом, приуныть (neque deserui, neque afflixi C)

    Латинско-русский словарь > affligo

  • 13 appello

    I āvī, ātum, āre [intens. к appello II ]
    1) обращаться (к кому-л. с речью), заговаривать (с кем-л.)
    milites benigne a. Sl — обратиться к бойцам с благосклонной речью (ласково, приветливо)
    a. aliquem nomme или nominatim Cs etc. — обращаться к кому-л. по имени
    2) называть, именовать (a. aliquem patrem Ter)
    lictor a «ligando» appellatur AG — ликтор называется (так) от слова «ligare»
    4) объявлять, провозглашать (aliquem victorem a. V; a. regem C)
    5) произносить (litteras C; voces AG)
    a. aliquem de pecuniā C и pecuniā Q — потребовать с кого-л. уплаты денег
    crebris litteris aliquem a. C — часто обращаться к кому-л. с письмами
    7) апеллировать (tribunos a praetore C; imperatorem, a и ex sententia CJ),
    8) взывать (к), призывать ( deos PJ)
    10) склонять, совращать (aliquem de proditione L, de stupro VM, Q и stupri causā VM)
    II ap-pello, pulī, pulsum, ere
    1) пригонять (armentum ad aquam Vr; juvencos ad litora O)
    a. H и a. navem (ad litus и litori, ad ripam) C, QC etc.причалить (пристать) к берегу
    3) направлять, приводить (suam mentem ad philosophiam a. C; argenti viginti minae me ad mortem appulerunt Pl, suas rationes ad scopulos C)

    Латинско-русский словарь > appello

  • 14 capio

    I cēpī, captum, ere
    1) брать, взять ( aliquiu in manum Ter и manu V)
    c. exemplum ex и de aliquo Ter, C — взять пример с кого-л.
    c. consilium C — принять решение (решиться), но тж. обдумывать, рассуждать SenT
    2) pass. cum abl.
    capi aliquā re — лишиться чего-л.
    3) получать, принимать (pecuniam ab aliquo C etc.; praemia V)
    testamento aliquid c. C — получить что-л. по завещанию
    c. gloriam C — стяжать славу, прославиться
    c. detrimentum C — понести убыток, потерпеть ущерб
    c. somnum C и somno capi Sl — заснуть, спать
    c. quietem Cотдыхать
    c. exordium ab aliquā re C и c. initium ex aliquā re Q — начать с чего-л.
    c. laetitiam Cрадоваться
    4) выбирать, избирать ( virginem Vestalem Su)
    5) привлекать, приглашать ( magistrum Ter)
    6) перенимать, усваивать (virtutem, consuetudinem C); принимать внутрь, поглощать ( cibum et potum CC); принимать (как гостей) ( fessos O)
    7)
    а) брать, захватывать
    б) завладевать, завоёвывать (urbem, castra hostium C)
    Graecia capta ferum victorem cepit Hзавоёванная (Римом) Греция (сама) завоевала (т. е. обуздала своего) дикого победителя
    в) отнимать, присваивать, отторгать (pecuniam ex hostibus L; agros de hostibus C); взимать (vectigal ex aliquā re L, Nep); охватывать, овладевать ( metus capit aliquem L)
    nos servitutis oblivio ceperat C — мы забыли, что такое рабство
    8) ловить, поймать (aves Vr; pisces C); взять, захватить в плен (hostem, aliquem vivum Nep)
    captus Nep etc. — пленник, пленный
    in capiendo adversario versutus C — (оратор), умеющий запутывать своего противника
    9) пленять, увлекать, восхищать, очаровывать
    amore captus L — увлечённый (охваченный) любовью, влюблённый
    c. aliquem dulcedine vocis O — очаровывать кого-л. приятным голосом (речью)
    captus misericordiā C — движимый (охваченный) жалостью, состраданием, но
    c. animum alicujus C — пленить кого-л.
    10) достигать, добираться, прибывать, доезжать, доплывать (insulam, portum Cs); устремляться (montes fugā c. L)
    12) терпеть, сносить, переносить, выдерживать (magnitudinem fortunae QC; dolorem ex aliquā re C); совладать (iram non c. suam O)
    13) усваивать, понимать, постигать
    veram speciem alicujus rei cepisse L — познать истинную сущность чего-л.
    II capio, ōnis f. [ capio II ]
    завладевание (dominii Cato, Dig); взимание ( pignoris Dig)

    Латинско-русский словарь > capio

  • 15 cito

    I citō adv. (compar. citius, superl. citissime)
    скоро, проворно, быстро, живо (progrĕdi Ph; dicta percipere H)
    citius supremā die (= ante supremam diem) H — прежде, чем наступит смерть
    dicto citius Pt — скорее, чем было сказано, т. е. немедленно, тут же
    non (или haud) c. Ter, Cнелегко
    II cito, āvī, ātum, āre [intens. к cieo ]
    1) приводить в движение, потрясать (hastam Sil; arma St)
    3) мед. способствовать образованию, вызывать отделение ( medicamentum umorem citat CC)
    4) чаще перен. вызывать, призывать (milites nominatim L; tribus urbanas ad sacramentum Su)
    c. populum centuriatim L (judices C) — созывать народ по центуриям (судей)
    c. aliquem reum C — вызвать кого-л. в суд (привлечь к ответственности)
    5) вызывать, приводить (c. aliquem testem C, L); приводить, цитировать (poētas ad testimonium Pt)
    magnis in laudibus totā fere fuit Graeciā victorem Olympiae citari Nep — почти во всей Греции считалось великой честью быть провозглашённым победителем на Олимпийских играх
    7) запевать, петь
    c. paeanem Cпропеть пэан
    8) выращивать, отращивать, пускать (radīces, palmītem Col)

    Латинско-русский словарь > cito

  • 16 declaro

    dē-clāro, āvī, ātum, āre
    1) заявлять (о чём-л.) ( praesentiam suam C); провозглашать ( aliquem consulem C); объявлять ( aliquem victorem V)
    3) свидетельствовать (о чём-л.), показывать ( summam benevolentiam C)
    en hic declarat, quales sitis judices Ph — это показывает, что вы за судьи
    4) изъявлять, выражать (voluntatem suam Q; gaudia vultu Ctl)
    6) разъяснять (aliquam rem breviter Nep)
    7) представить, изложить ( imaginem vitae alicujus Nep)

    Латинско-русский словарь > declaro

  • 17 subsido

    sub-sīdo, sēdī (sīdī Amm, v. l.), sessum, ere
    1)
    а) садиться, приседать ( adversus emissa tela L)
    2)
    s. in insidiis Lустроить засаду
    б) находиться в засаде, подстерегать (devictam Asiam V, т. е. victorem Asiae, sc. Agamemnonem; leonem Sil)
    3) ( о самках) отдаваться ( maribus Lcr)
    4) оседать, селиться ( in Siciliā C)
    5) оставаться, останавливаться, задерживаться (in castris Cs; in viā C)
    6) застревать, садиться на мель ( in Nilo L)
    extremus galeāque imā subsedit Acestes V — (когда тянули жребий), имя Ацеста застряло в самой глубине шлема (т. е. было вынуто последним)
    7) оседать, опускаться ( pessum subsederunt urbes Lcr)
    9) опадать, схлынуть ( undae subsidunt V); убывать, ослабевать, прекращаться ( vitia subsidunt Sen)
    10) уступать давлению, поддаваться
    ebur subsidit digitis O — слоновая кость поддаётся пальцам (Пигмалиона), т. е. становится податливой, мягкой, размягчается

    Латинско-русский словарь > subsido

  • 18 venerabiliter

    venerābiliter [ venerabilis ]
    почтительно, с глубоким уважением ( excipere victorem VM)

    Латинско-русский словарь > venerabiliter

  • 19 Hodiéque manént vestígia rúris

    И поныне остаются следы деревни.
    Гораций, "Послания", II, 1, 156-60:
    Íntulit ágrestí Latió; sic hórridus ílle
    Múnditiáe pepulére: sed ín longúm tamen áevum
    Греция, взятая в плен, победителей диких пленила,
    В Лаций суровый внеся искусства; и так пресловутый
    Стих сатурнийский исчез, неуклюжий, - противную грубость
    Смыло изящество; все же остались на долгие годы,
    Да и по нынешний день деревни следы остаются.
    (Перевод Н. Гинцбурга)
    - О римской литературе, в которой и после усвоений греческой стихотворной формы, остались следы первоначальной грубости.
    О, если бы во Франции не было никаких законов, тогда бы люди создали новые, благие законы. Когда строится новый город, улицы делаются прямыми, как струнка. Единственное, что можно сделать в старых городах, - это понемногу их выпрямлять. Относительно законов, в нашем кругу, можем сказать: Hodieque manent vestigia ruris. (Вольтер - В. Дюпати, 27.III 1769.)

    Латинско-русский словарь крылатых слов и выражений > Hodiéque manént vestígia rúris

  • 20 afficio

    af-ficio (ad-ficio), fēcī, fectum, ere (ad u. facio), I) zu etw. hinzutun; dah. (als rhetor.-dial. t. t. ) = mit etw. in Verbindung, Zusammenhang, in ein Verhältnis bringen, eae res, quae quodammodo affectae sunt ad id (mit dem in einem gewissen Verhältnis stehen), de quo quaeritur, Cic. top. 8 u. 11.

    II) auf jmd. od. etw. einwirken, Eindruck machen, u. zwar: A) alqm alqā re, durch etw. auf jmd. irgendwie einwirken, -ihn in eine Lage, in eine Stimmung u. dgl. versetzen = jmdm. etw. antun, verschaffen, erweisen, geben, verleihen, zukommen od. zufließen od. angedeihen lassen, widerfahren lassen, verursachen, bereiten, machen, mit etw. heimsuchen, befallen, erfüllen, alqm uno vulnere in mortem, mit einem Stoße zu Tode verwunden, Tac.: alqm lucris, Gewinn bereiten, Plaut.: nuntiis bonis, mit guten Nachrichten erfreuen, Plaut.: praedā atque agro adoreāque, mit Leuten u. Land u. Ruhm bereichern, Plaut.: meritos donis aut suppliciis, Dict.: alqm maximā laetitiā, mit großer Fr. erfüllen, Caes. u. Cic.: ignominiā mortuum, egestate vivum, Cic.: alqm amplissimo regis honore et nomine, Cic.: res sordidas deorum honore, göttliche Ehre erweisen, Cic.: alqm iniuriā, ihm Unrecht tun, Enn. fr.: vgl. iniuriā afficior, man tut mir Unrecht, Enn. fr.: u. iniuriā afficior, ab alqo, jmd. tut mir Unrecht, Enn. fr.: quan tā me molestiā affecerit, welchen Kummer es mir verursacht od. gemacht hat, Cic.: aber ut aliquid audiremus potius ex te, quam te afficeremus ullā molestiā, dich mit unangenehmen Dingen unterhalten, Cic. – alqm praemiis, maximis praemiis, Cic.: alqm alio pretio pro talibus ausis, Verg.: alqm magnis, plurimis maximisque muneribus, zufließen lassen, Nep. u. Cic.: victorem exercitum stipendio, beschenken, Cic.: sic hunc liberum populum libertas ipsa servitute afficit, stürzt in Knechtschaft, Cic.: cives Rom. morte, cruciatu, cruce, Cic.: alqm capitali poenā, belegen, Liv.: alqm sepulturā, zur Erde bestatten, Cic.: alqd maculā, einen Schandfleck anhängen, Cic.: non eo nomine afficiendum, quo laudator affecerit, belegen, Cic.: non postulo, ut dolorem iisdem verbis afficias (bezeichnest), quibus etc., Cic.: tali medicamine vultum, bestreichen, Ov. – u. so im Passiv, eius iussu verberibus affici, Curt.: tantis pedum doloribus affici, ut etc., geplagt werden, Cic.: morbo affectus, Ter. u. Curt.: morbo gravi et mortifero affectum esse, Cic.: gravi morbo oculorum affici, Nep.: gravi vulnere affici, schwer verwundet werden, Caes.: mortifero vulnere affici, Lucil. fr.: magnā difficultate affici, in große Verlegenheit versetzt werden od. geraten, Caes.: summā difficultate rei frumentariae affici, in die größte Not wegen der Beschaffung von Lebensmitteln geraten, Caes.: negotiis belli affectum (verwickelt) exercitumque esse, Gell.: beneficio affici, teilhaftig werden, Cic.: si pio dolore me esse affectum (ergriffen) viderint, Cic.: magno dolore affici, sehr mißvergnügt werden, Caes.: affirmo neminem umquam tantā calamitate affectum esse, von solchen Leiden betroffen worden sei, Cic.: magnā affectus sollicitudine hoc nuntio, durch diese Nachricht sehr unangenehm überrascht, Caes.: admiratione afficiuntur ii, qui etc., es wird denen Bewunderung gezollt, die usw., Cic.: piratae non metu aliquo affecti, sed satietate, von F. befallen, ergriffen = aus F., Cic.

    B) alqm, auf jmds. Körper, äußere Lage od. auf seinen Geist einwirken, 1) (seltener) körperlich einwirken, in irgend eine Verfassung setzen, behandeln, a) übh.: exercendum corpus et ita afficiendum est, ut etc., in eine solche Verfassung zu setzen, so zu gewöhnen, Cic. de off. 1, 79: Syracusanam civitatem, ut abs te affecta est, ita in te esse animatam videmus (im Doppelsinn = behandelt u. = gestimmt), Cic. Verr. 4, 151: filius, quem pater contra pietatem male afficiebat, schlecht behandelte, Papin. dig. 37, 12, 5. – b) insbes., nachteilig einwirken, eingreifen, schwächen, aestus, labor, fames, sitis afficiunt corpora, Liv.: quae (oppugnatio) et ipsos affecerat, Liv.: fames affecit exercitus, Liv.: pulmo totus afficitur, Cels. 2) geistig den u. den (angenehmen od. unangenehmen) Eindruck machen, in die u. die (angenehme od. unangenehme) Stimmung versetzen, stimmen, anregen, ergreifen, nec iam de ollis nos afficit angor, so wenig der Kummer um das Künftige uns jetzt trifft, Lucr.: ut ei, qui audirent, sic afficerentur animis, ut etc., Cic.: litterae tuae sic me affecerunt, ut etc., Cic.: varie sum affectus tuis litteris, Cic.: ipsa mea legens sic afficior (überkommt mich ein solches Gefühl), ut Catonem, non me loqui existimem, Cic.: consules oportere sic affici, ut etc., so gestimmt sein, gesinnt sein, Plin. pan.: neque asinum talibus cibis affici posse, noch können solche Speisen auf einen E. einen besondern Eindruck machen, Apul. met. 10, 15: Corinthia, quibus delectatur nec afficitur, an denen er seine Freude hatte, für die er sich aber nicht begeisterte, Plin. ep. 3, 1, 9. – / Parag. Inf. Präs. Pass. afficier, Arnob. 2, 77.

    lateinisch-deutsches > afficio

См. также в других словарях:

  • VICTOR — Victorem, Victori, Victoriae, victoriam, Victoribus, Victoris, Victorius, Victorum …   Abbreviations in Latin Inscriptions

  • Liste de locutions latines — Cet article contient une liste de locutions latines présentée par ordre alphabétique. Pour des explications morphologiques et linguistiques générales, consulter l article : Expression latine. Sommaire  A   B … …   Wikipédia en Français

  • ANNULI — originis incertae; fabulae illorum vetustatem a rupe Caucatea repetunt et Promethei vincula eo detorquent. Troianis certe temporibus usum Annuli fuisse ignoratum, Plinius affirmat, hâc ratione ductus, quod Homerus eorum nullam fecerit mentionem,… …   Hofmann J. Lexicon universale

  • FORTUNA — Dea antiquis credita. Calva, caeca, et rotae insistens fingebatur. Apud Rom. Bona dicta, in nummo Antonini Getae, dextrâ rotae innixa, laevâ cornu copiae tenens: Aurea, in nummo Adriani, cum alis, clavo incumbens: Pacifica, in nummo Antonini Pii …   Hofmann J. Lexicon universale

  • GALLUS Tanagroeus — vide Tanagra. Dicitur autem haec domestica volucris ita, παρὰ τὸ κάλλος, Isid. aliis a castratione, quod tales erant Galli, Cybeles Sacerdotes; vel, quod cristam habent in capite, galeae, similem: notae pugnacitatis avis domestica, e Perside… …   Hofmann J. Lexicon universale

  • OLYMPIA — I. OLYMPIA orum, ludi ab Hercule instituti, in honrem Iovis, A. M. 2836. ante restaurationem ab Iphiro factam, An. 442. circa Olympiam Eleae regionis urbem a quâ et nomenhabent. Hercules enim, Augeâ Elidis rege superatô, eiusque stabulô repuratô …   Hofmann J. Lexicon universale

  • POMPILUS — fabulante Apolioniô, apud Athenaeum, l. 7. c. 7. nauta fuit vel piscator Icarius, in piscem sui nominis conversus: quod commentum ex mira piscis huius erga navigantes affectione originem traxisse, docet Voss. de or. et progr. Idolol. l. 4. c. 48 …   Hofmann J. Lexicon universale

  • SICILIA — I. SICILIA (Vide Trinacria) Tyrrheni maris insula, a Thucydide Sicania dicta. Sicilia, incolis, Italis, et Hispanis, la Sicile Gallis, insula est ampla, et formae triangularis, inter mare Thyrrhenum seu Tuscum ad Boream, mare Siculum ab ea dictum …   Hofmann J. Lexicon universale

  • Hellenistic civilization — This article focuses on the cultural aspects of the Hellenistic age; for the historical aspects see Hellenistic period. Hellenistic civilization represents the zenith of Greek influence in the ancient world. After the conquest of the Persian… …   Wikipedia

  • Ancient Greece — The Parthenon, a temple dedicated to Athena, located on the Acropolis in Athens, is one of the most representative symbols of the …   Wikipedia

  • Roman and Byzantine Greece — Roman GreeceThe Greek peninsula became a Roman protectorate in 146 BC, and the Aegean islands were added to this territory in 133. Athens and other Greek cities revolted in 88, and the peninsula was crushed by the Roman general Sulla. The Roman… …   Wikipedia

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»