Перевод: с латинского на английский

с английского на латинский

ebrius

  • 1 ebrius

    ēbrĭus, a, um, adj. [etym. dub.; perh. root phrên; cf. sobrius], who has drunk enough, had his fill, corresp. with satur.
    I.
    Prop. (very rare):

    cum tu satura atque ebria eris, puer ut satur sit facito,

    Ter. Hec. 5, 2, 3 Ruhnk.; cf.

    saturitate,

    Plaut. Capt. 1, 1, 35.—Far more freq. and class.,
    B.
    full of drink, drunk, intoxicated (cf. also:

    potus, ebriosus, temulentus, vinolentus): homo hic ebrius est... Tu istic, ubi bibisti?

    Plaut. Am. 2, 1, 25; 1, 1, 116; id. Aul. 4, 10, 19, sq. al.; Cic. Mil. 24, 65; id. Phil. 2, 41, 105; id. Div. 2, 58, 120; Sen. Ep. 83, 18 (thrice); Quint. 11, 3, 57; Prop. 4 (5), 5, 46; Hor. S. 1, 4, 51; Ov. M. 4, 26; id. F. 2, 582.— As subst.: ebrĭus, ii, m., a drunkard, Vulg. Psa. 106, 27; id. Job, 12, 25 al. et saep.—
    b.
    Poet., of inanimate things:

    vestigia,

    Prop. 1, 3, 9; cf.

    signa,

    id. 3, 3, 48 (4, 2, 48 M.):

    verba,

    Tib. 3, 6, 36:

    nox,

    Mart. 10, 47; cf.

    bruma,

    id. 13, 1 et saep.—
    II.
    Trop., intoxicated, drunk, sated, filled:

    ebrius jam sanguine civium et tanto magis eum sitiens,

    Plin. 14, 22, 28, § 148:

    regina fortuna dulci ebria,

    intoxicated with good fortune, Hor. C. 1, 37, 12:

    dulcis pueri ebrios ocellos,

    i. e. intoxicated with love, Cat. 45, 11:

    ebria de sanguine sanctorum,

    Vulg. Apoc. 17, 6.—
    III.
    In gen., abundantly filled, full ( poet.):

    cena,

    Plaut. Cas. 3, 6, 18:

    lana de sanguine conchae,

    Mart. 14, 154; cf. id. 13, 82:

    lucerna,

    id. 10, 38.

    Lewis & Short latin dictionary > ebrius

  • 2 ēbrius

        ēbrius adj.    [AMB-], full, sated (with drink): quom tu eris ebrius, T.— Full of drink, drunk, intoxicated: semper: iacebat ebrius, was dead-drunk. —Plur. as subst: domus plena ebriorum.—Fig.: Regina fortunā dulci, intoxicated, H.: pueri ocelli, intoxicated with love, Ct.
    * * *
    ebria, ebrium ADJ
    drunk, intoxicated; riotous; like a drunk, exhilarated, distraught; soaked in

    Latin-English dictionary > ēbrius

  • 3 sobrius

    sōbrĭus ( sōbrĕus), a, um ( comp. sobrior, Laber. ap. Charis. p. 64; elsewhere not compared), adj. [cf. Gr. sôphrôn, saos; Lat. sanus], not drunk, sober (freq. and class.).
    I.
    Lit., opp. vinolentus, Cic. Ac. 2, 17, 52; so id. Or. 28, 99;

    opp. vino madens,

    Plaut. Truc. 4, 4, 2;

    opp. madidus,

    id. Am. 3, 4, 18; cf. Hor. S. 2, 3, 5; Cato Utic. ap. Suet. Caes. 53; and ap. Quint. 8, 2, 9;

    opp. ebrius,

    Sen. Ep. 18, 4 (with siccus); Mart. 3, 16, 3;

    opp. temulentus,

    Tac. A. 13, 15 et saep.:

    male sobrius, i. e. ebrius,

    Tib. 1, 10, 51; Ov. F. 6, 785.—
    B.
    Transf., of things ( poet. and post-Aug. prose; cf.

    ebrius): pocula,

    Tib. 1, 6, 28 (24):

    lympha mixta mero,

    id. 2, 1, 46:

    nox,

    in which there was no drinking, Prop. 3, 17 (4, 16), 11; cf.

    convictus,

    Tac. A. 13, 15:

    uva,

    not intoxicating, Plin. 14, 3, 4, § 31:

    rura,

    that furnish no wine, Stat. S. 4, 2, 37; cf. Suet. Dom. 7:

    sobrium vicum Romae dictum putant, vel quod in eo nulla taberna fuerit, vel quod in eo Mercurio lacte, non vino supplicabatur, Fest. pp. 296 and 297 Müll.: non sobria verba,

    i. e. of a drunken person, Mart. 1, 28, 5:

    paupertas,

    Claud. IV. Cons. Hon. 411:

    lares pauperes nostros, sed plane sobrios revisamus,

    App. M. 5, p. 163, 31.—
    II.
    In gen., sober, moderate, temperate, continent:

    parcus ac sobrius,

    Ter. Ad. 1, 2, 15: vigilans ac sollers, sicca, sana, sobria, Afran. ap. Non. 21, 33 (Com. Rel. p. 148 Rib.):

    homines frugi ac sobrii,

    Cic. Verr. 2, 3, 27, § 67:

    auream quisquis mediocritatem Diligit... caret invidendā Sobrius aulā,

    Hor. C. 2, 10, 8; Vell. 2, 63, 1:

    non aestimatur voluptas illa Epicuri, quam sobria et sicca sit,

    Sen. Vit. Beat. 12, 4:

    corda,

    Stat. S. 5, 1, 78:

    vetus illa Romana virtus et sobria,

    Amm. 15, 4, 3;

    opp. libidinosus,

    Lact. 3, 26, 7.—
    B.
    Trop., of the mind, sober, even-minded, clever, sensible, prudent, reasonable, cautious (syn.:

    mentis compos, sanus): satin' sanus es aut sobrius?

    Ter. Heaut. 4, 3, 29; cf.:

    satis credis sobriam esse,

    id. Eun. 4, 4, 36:

    tu homo non es sobrius,

    id. And. 4, 4, 39:

    vigilantes homines, sobrii, industrii,

    Cic. Cael. 31, 74: [p. 1715] diligentes et memores et sobrii oratores, id. de Or. 2, 32, 140;

    opp. iracundus,

    Vell. 2, 41, 1:

    alte sobria ferre pedem,

    prudently, Ov. Am. 1, 12, 6.—Of things:

    opera Proba et sapiens et sobria,

    Plaut. Pers. 4, 5, 2:

    ingenium siccum ac sobrium,

    Sen. Ep. 114, 3:

    violenta et rapida Carneades dicebat, modesta Diogenes et sobria,

    Gell. 7, 14, 10.—Hence, adv.: sōbrĭē (acc. to II. A. and B.).
    1.
    Moderately, temperately, frugally: vivere (with parce, continenter, severe;

    opp. diffluere luxuriā),

    Cic. Off. 1, 30, 106.—
    2.
    Prudently, sensibly, circumspectly, = prudenter:

    ut hoc sobrie agatur,

    Plaut. Capt. 2, 1, 29:

    curare aliquid,

    id. Mil. 3, 1, 215:

    hanc rem accurare,

    id. Ps. 4, 1, 29; id. Pers. 4, 1, 1.

    Lewis & Short latin dictionary > sobrius

  • 4 sōbrius

        sōbrius adj.    [2 se+ebrius], not drunk, sober: inter sobrios bacchari: nemo fere saltat sobrius: male sobrius, i. e. ebrius, O.— Free from drunkenness, moderate: convivium.— Sober, moderate, temperate, continent: parcus ac sobrius, T.: homines. —Fig., sober, self-possessed, sensible, prudent, reasonable, cautious: Satin' sanus est aut sobrius? T.: oratores: memento alte sobria ferre pedem, prudently, O.
    * * *
    sobria, sobrium ADJ

    Latin-English dictionary > sōbrius

  • 5 convīva

        convīva ae, m and f    [com-+VIV-], a table companion, guest: ridere convivae: satur, H.: frequens, O.: ebrius, O.: promissus, promised guest, Iu.
    * * *
    guest, table companion; (literally one who lives with another)

    Latin-English dictionary > convīva

  • 6 ēbrietās

        ēbrietās ātis, f    [ebrius], drunkenness, intoxication: ut inter ebrietatem et ebriositatem interest: in proelia trudit inermen, H.: si indulseris ebrietati, Ta.
    * * *
    drunkenness, intoxication

    Latin-English dictionary > ēbrietās

  • 7 ēbriōsus

        ēbriōsus adj. with comp.    [ebrius], given to drink, sottish.—As subst m., a drunkard, C.— Full of drink, drunk: ebriosos sobriis (insidiari): magistra ebriosior, Ct.: acina, juicy, Ct.
    * * *
    ebriosa, ebriosum ADJ

    Latin-English dictionary > ēbriōsus

  • 8 ferula

        ferula ae, f    [2 FER-], a reed, whip, rod, ferule, staff: ferulā caedere, H.: manum ferulae subducere, Iu.: ferulā ebrius artūs sustinet, O.
    * * *
    stick, rod

    Latin-English dictionary > ferula

  • 9 rapiō

        rapiō puī (old fut perf. rapsit, C.), raptus, ere    [RAP-], to seize and carry off, snatch, tear, pluck, drag, hurry away: sublimen intro hunc rape, T.: quo fessum rapitis? V.: Quo me cunque rapit tempestas, H.: sumasne pudenter An rapias, snatch, H.: ab aede rapuit funale, O.: de volnere telum, V.: commeatum in navīs rapiunt, L.: pars densa ferarum Tecta rapit, i. e. break off boughs of trees (in collecting wood), V.: in ius, drag before a court, H.: ob facinus ad supplicium, hale: alii ad necem rapiebantur: ad stuprum matres, L.: (infantes) ab ubere rapti, V.: nec variis obsita frondibus Sub divom rapiam, drag into open day, H.: Nasonis carmina rapti, i. e. torn from his home, O.— To hurry, impel, drive, cause to hasten: Quattuor hinc rapimur raedis, H.: per aequora navem, V.: ventis per aequora, O.: missos currūs, H.: arma rapiat iuventus, snatch, V.: arma, O.: bipennem dextrā, V.: rapiuntque ruuntque, hurry and bustle, V.—With pron reflex., to make haste, hasten, hurry, fly: ocius hinc te Ni rapis, H.: se ad caedem optimi cuiusque.— To carry off by force, seize, rob, ravish, plunder, ravage, lay waste, take by assault, carry by storm: spes rapiendi occaecat animos: semper rapiens, semper ebrius: raptas ad litora vertere praedas, V.: rapere omnes trahere, S.: vivere latronum ritu, ut tantum haberet, quantum rapere potuisset: virgines, to abduct, S.: Arsit Atrides Virgine raptā, H.: Omne sacrum rapiente dextrā, H.: alii rapiunt incensa feruntque Pergama, pillage and plunder, V.: castra urbesque primo impetu rapere, L.— To carry off suddenly, snatch away, destroy: improvisa leti Vis rapuit rapietque gentes, H.: rapto de fratre dolens, H.: Et labor et durae rapit inclementia mortis, i. e. hurries on, V.— To take, catch, assume: flammam, catch quickly, V.: nigrum colorem, O.: Virga... Vim rapuit monstri, imbibed, O.— To lead on hurriedly: Halesus Turno feroces Mille rapit populus, leads hastily on, V.: Nec rapit inmensos orbīs per humum, sweeps along, V.—Fig., to snatch away, carry along, hurry away: ipsae res verba rapiunt, carry along with them: (comoediam) in peiorem partem, i. e. misrepresent, T.: Si quis in adversum rapiat casusve deusve, V.: almum Quae rapit hora diem, snatches away, H.: simul tecum solacia rapta, V. — To drive, impel, carry away, precipitate, transport, ravish, captivate, overwhelm, draw irresistibly: ad divinarum rerum cognitionem curā studioque rapi: semper eo tractus est, quo libido rapuit: amentiā rapi: Furorne caecus, an rapit vis acrior, An culpa? H.: animum In partīs rapit varias, turns hurriedly, V.: ad quas (res) plerique inflammati aviditate rapiuntur.— To seize by violence, snatch, steal: Hippodameam raptis nanctu'st nuptiis, Enn. ap. C.: Venerem incertam, H.: sed rapiat sitiens Venerem, but may eagerly seize upon, V.— To snatch, seize quickly, hasten, precipitate: rapienda occasio, Iu.: viam, hasten, O.: ut limis rapias, quid velit, etc., may hastily note, H.: raptae prope inter arma nuptiae, L.
    * * *
    rapere, rapui, raptus V
    drag off; snatch; destroy; seize, carry off; pillage; hurry

    Latin-English dictionary > rapiō

  • 10 bria

    brĭa, ae, f., a wine - vessel, eidos angeiou, Gloss. Philox.; Arn. 7, p. 235; cf. Hildebr. ad App. Mag. 59 (acc. to Charis. p. 63, hebrĭa: hebria est vas vinarium, unde ebrius et ebria dicitur).

    Lewis & Short latin dictionary > bria

  • 11 ebriacus

    ēbrĭācus, a, um, adj. [ebrius; cf. merācus, from merus], drunken: homo, Laber. ap. Non. 108, 7 (Rib. Com. v. 10) dub.

    Lewis & Short latin dictionary > ebriacus

  • 12 ebrietas

    ēbrĭĕtas, ātis, f. [ebrius], drunkenness, ebriety (cf.: ebriositas, crapula), * Cic. Tusc. 4, 12; Sen. Ep. 83, 16 sq.; Quint. 1, 11, 2: Plin. 14, 22, 28, § 142: in proelia trudit inermem, * Hor. Ep. 1, 5, 16; Ov. A. A. 1, 597:

    tumultuosa,

    Vulg. Prov. 20, 1 al. — Plur., carouses, Sen. Ep. 24, 16; Col. 1 praef. § 16. —
    II.
    Transf., of things:

    nimio liquore abundat rumpitque se pomi ipsius ebrietas,

    i. e. excess of juice, Plin. 13, 4, 9, § 45.

    Lewis & Short latin dictionary > ebrietas

  • 13 ebriolus

    ēbrĭŏlus, a, um, adj. dim. [ebrius], a little intoxicated, rather tipsy, perh. only in Plaut. Curc. 2, 3, 15; 1, 3, 36.

    Lewis & Short latin dictionary > ebriolus

  • 14 ebriosus

    ēbrĭōsus, a, um, adj. [ebrius], given to drinking, addicted to drunkenness.
    I.
    Prop.:

    hunc scribunt ebriosum esse,

    Cic. Fat. 5, 10:

    plurimum interesse inter ebrium et ebriosum,

    Sen. Ep. 83, 11.—As subst.: ēbrĭōsus, i, m., a drunkard, sot:

    exempla ebriosorum,

    Cic. Ac. 2, 17, 53; Plin. 30, 15, 51, § 145 al.— Comp., Cat. 27, 4.—
    II.
    Transf.:

    acina,

    i. e. full of juice, juicy, Cat. 27, 4.

    Lewis & Short latin dictionary > ebriosus

  • 15 edormio

    ē-dormĭo, īvi or ii, 4, v. n. and a., to sleep out, sleep away; to sleep off (rare, but class.; usually of persons who are intoxicated).
    I.
    Neutr. absol.:

    cumque (vinolenti) edormiverunt, etc.,

    Cic. Ac. 2, 17, 52. —
    II.
    Act., with acc.:

    edormi crapulam et exhala,

    Cic. Phil. 2, 12 fin.:

    nocturnum vinum,

    Gell. 6, 10 fin. — Poet.: Fufius ebrius olim Cum Ilionam edormit, i. e. sleeps through the part of the sleeping Iliona, * Hor. S. 2, 3, 61:

    dimidium ex hoc (tempore) edormitur,

    is slept away, Sen. Ep. 99.

    Lewis & Short latin dictionary > edormio

  • 16 madulsa

    mădulsa, ae, m. [madeo], a drunken man:

    nunc probe abeo madulsa,

    Plaut. Ps. 5, 1, 7; cf.: madulsa, ebrius, a Graeco madan deductum, vel quia madidus satis a vino, Paul. ex Fest. p. 126, 5 Müll.

    Lewis & Short latin dictionary > madulsa

  • 17 obmutesco

    ob-mūtesco, tŭi, 3, v. inch. n., to become dumb, to lose one's speech (syn.: taceo, sileo).
    I.
    Lit.:

    qui ebrius obmutuit,

    Cels. 2, 6:

    cum obmutuerint,

    Plin. 27, 12, 104, § 127:

    umbrae ejus (hyaenae) contactu canes obmutescere,

    lose their voice, their bark, id. 8, 30, 44, § 106; 20, 5, 20, § 40.—
    B.
    Transf., in gen., to be speechless, mute, silent:

    ipse obmutescam,

    Cic. de Or. 2, 7, 27:

    de me... nulla umquam obmutescat vetustas,

    id. Mil. 35, 98:

    Aeneas aspectu obmutuit amens,

    Verg. A. 4, 279:

    dixit pressoque obmutuit ore,

    id. ib. 6, 155:

    obmutuit illa dolore,

    Ov. M. 13, 538.—
    II.
    Trop., to become silent, to cease:

    studium nostrum conticuit subito et obmutuit,

    Cic. Brut. 94, 324:

    animi dolor,

    id. Tusc. 2, 21, 50:

    Lydium sil nunc obmutuit,

    is no longer asked for, Plin. 33, 12, 56, § 160:

    dixit mari, obmutesce,

    Vulg. Marc. 4, 39.

    Lewis & Short latin dictionary > obmutesco

  • 18 obturgesco

    ob-turgesco, tursi, 3, v. inch. n., to begin to swell, to swell up (very rare;

    not in Cic.): obturgescit pes,

    Lucr. 6, 658; Paul. ex Fest. s. v. bova, p. 30 Müll.: obtursi ebrius, Lucil. ap. Prisc. p. 870 P.

    Lewis & Short latin dictionary > obturgesco

  • 19 poena

    poena, ae, f. [Gr. poinê, apoina, quitmoney, fine; Lat. pūnio, poenitet], indemnification, compensation, satisfaction, expiation, punishment, penalty (cf. mulcta).
    I.
    Lit.: SI INIVRIAM FAXIT ALTERI VIGINTI QVINQVE AERIS POENAE SVNTO, Fragm. XII. Tab.: mi calido das sanguine poenas, Enn. ap. Macr. S. 6, 1 (Ann. v. 101 Vahl.); imitated by Virgil: tu tamen interea calido mihi sanguine poenas Persolves amborum, Verg. A. 9, 422 Serv.:

    poenas justas et debitas solvere,

    Cic. Mil. 31, 85:

    poenas pendere,

    Plaut. Bacch. 3, 3, 21; cf. id. As. 2, 4, 77:

    maximas poenas pendo temeritatis meae,

    Cic. Att. 11, 8, 1; cf.:

    rei publicae poenas aut morte aut exsilio dependere,

    id. Sest. 67, 140:

    poenas pro civibus suis capere,

    Sall. J. 68, 3:

    id pro immolatis in foro Tarquiniensium Romanis poenae redditum,

    Liv. 7, 19, 3:

    ut vobis victi Poeni poenas sufferant,

    Plaut. Cist. 1, 3, 54:

    poenas sufferre,

    id. Am. 3, 4, 19: ob mortem alicujus poenas luere, Poët. ap. Cic. N. D. 3, 38, 90:

    poenas pro aliquā re luere,

    Sen. Med. 925; Lact. 2, 7, 21; 4, 11, 11; 7, 11, 2: poenam dignam suo scelere suscipere, Cic. lmp. Pomp. 3, 7:

    poenas a seditioso cive persequi,

    id. Fam. 1, 9:

    poenas doloris sui ab aliquo petere,

    id. Att. 1, 16, 7:

    repetere poenas ab aliquo,

    id. Rosc. Am. 24, 67:

    afficere aliquem poenā,

    id. Off. 2, 5, 18:

    multā et poenā multare aliquem,

    id. Balb. 18, 42:

    poena falsarum litterarum,

    id. Fl. 17, 39:

    reticentiae poena,

    id. Off. 3, 16, 65:

    poenas acquas irroget peccatis,

    Hor. S. 1, 3, 118:

    mediocrium delictorum poenae,

    Paul. Sent. 5, 17, 3: poena nummaria, a fine, Mos. et Rom. Leg. Coll. 14, 2, 2; so,

    pecuniaria,

    Gai. Inst. 4, 111.—
    B.
    Poena, the goddess of punishment or vengeance; in plur.: Poenae, the goddesses of vengeance, sometimes identified by the poets with the Furiae:

    o Poena, o Furia sociorum!

    Cic. Pis. 37, 91; cf.:

    saeva sororum Poena parens,

    Val. Fl. 1, 796; so in sing., Stat. Th. 8, 25; in plur., Cic. Clu. 61, 171; Luc. 6, 695; Varr. ap. Non. 390, 9; Val. Fl. 7, 147.—
    II.
    Transf., hardship, torment, suffering, pain, etc. (postAug.):

    frugalitatem exigit philosophia, non poenam,

    Sen. Ep. 5, 4; Plin. 23, 2, 28, § 59:

    captivitatis,

    Just. 11, 14, 11.—In plur.:

    in tantis vitae poenis,

    Plin. 2, 7, 5, § 27:

    balaenae pariendi poenis invalidae,

    id. 9, 6, 5, § 13:

    longa poenarum patientia,

    Just. 3, 5, 2:

    ebrius qui nullum forte cecidit, dat poenas,

    is in anguish, Juv. 3, 279.

    Lewis & Short latin dictionary > poena

  • 20 Probus

    1.
    prŏbus, a, um, adj. [Sanscr. prabhus, prominent, strong, from pra (v. pro) and bhu = fio], good, proper, serviceable, excellent, superior, able; esp. in a moral point of view, upright, honest, honorable, excellent, virtuous, etc. (class.).
    A.
    Of persons:

    frugi et probum esse,

    Plaut. Most. 1, 2, 53:

    probum patrem esse oportet, qui gnatum suom esse probiorem, quam ipsus fuerit, postulat,

    id. Ps. 1, 5, 23:

    cantores probos,

    skilful, excellent, fine, id. ib. 3, 132:

    faber,

    id. Poen. 4, 2, 93:

    architectus,

    id. Mil. 3, 3, 40:

    artifex,

    Ter. Phorm. 2, 1, 29:

    lena,

    Plaut. Truc. 2, 1, 14:

    amator,

    id. ib. 20:

    ad aliquam rem,

    fit, id. Poen. 3, 3, 67. —
    2.
    In partic., well-behaved, well-conducted:

    quam cives vero rumificant probam,

    Plaut. Am. 2, 2, 46:

    proba et modesta (mulier),

    Ter. Ad. 5, 8, 7.—
    B.
    Of things abstr. and concr.:

    affer huc duas clavas, sed probas,

    Plaut. Rud. 3, 5, 20:

    argentum,

    id. Pers. 4, 3, 57:

    nummi,

    id. ib. 3, 3, 33:

    materies,

    id. Poen. 4, 2, 93:

    occasio,

    id. Cas. 5, 4, 2:

    navigium,

    Cic. Ac. 2, 31, 100:

    res,

    id. Or. 51, 170:

    ager,

    Col. Arbor. 3, 6:

    sapor,

    id. ib. 3, 7?? color, id. ib. 8, 2.—Prov.:

    proba merx facile emtorem reperit,

    the best goods sell themselves, Plaut. Poen. 1, 2, 129; cf.: probae fruges suāpte naturā enitent, Acc. ap. Cic. Tusc. 2, 5, 13.—As subst.: prŏbus, i, a good, worthy, upright man:

    poëta peccat, cum probi orationem adfingit improbo stultove sapienti,

    Cic. Or. 22, 74.— Adv., in two forms.
    A.
    Form prŏbē, rightly, well, properly, fitly, opportunely, excellently (class.):

    milites armati atque animati probe,

    Plaut. Bacch. 4, 9, 18:

    aedes factae probe,

    id. Most. 1, 2, 19?? probe lepideque concinnatus, id. Men. 3, 2, 1:

    usque adhuc actum est probe,

    id. Mil. 2, 6, 107:

    probe curare aliquid,

    id. Rud. 2, 3, 50:

    satis scite et probe,

    id. Trin. 3, 3, 56:

    narras,

    Ter. And. 5, 6, 6:

    intellegere,

    id. Eun. 4, 6, 30:

    Antipater, quem tu probe meministi,

    Cic. de Or. 3, 50, 194:

    de aquaeductu probe fecisti,

    id. Att. 13, 6, 1:

    scire,

    id. Fam. 2, 12, 2:

    exercitus satis probe ornatus auxiliis,

    id. ib. 2, 10, 2:

    illud probe judicas,

    id. Att. 7, 3, 3:

    de Servio probe dicis,

    id. Brut. 41, 151; id. Off. 1, 19, 62:

    scire,

    id. Brut. 2, 12; Liv. 22, 15.—
    2.
    Transf., in gen., well, fitly, thoroughly, very, very much, greatly, finely, capitally, bravely (syn.:

    plane, omnino, sine dubio): appotus probe,

    Plaut. Am. 1, 1, 126:

    percutere aliquem,

    id. ib. 1, 1, v. 162:

    decipere,

    id. ib. 1, 1, v. 268:

    errare,

    id. ib. 3, 3, 20:

    vide, ut sit acutus culter probe,

    id. Mil. 5, 4:

    tui similis est probe,

    Ter. Heaut. 5, 3, 18:

    perdocta est probe,

    id. ib. 2, 3, 120. —In responses, as a token of applause, well done! good! bravo! unde agis te? Ca. Unde homo ebrius. Philo. Probe, Plaut. Most. 1, 4, 28: miles concubinam intro abiit oratum suam, ab se ut abeat. Acr Eu, probe! id. Mil. 4, 4, 9:

    probissime,

    very well, Ter. Ad. 3, 3, 65; id. Eun. 4, 7, 3.—
    B.
    Form prŏbĭter, well, fitly, capitally (ante-class.), Varr. ap. Non. 510, 29; cf. Prisc. p. 1010.
    2.
    Prŏbus, i, m., a Roman surname, Suet. Gram. 24.— Prŏbĭānus, a, um, adj., of or named from a Probus:

    purpura,

    Lampr. Alex. Sev. 40.

    Lewis & Short latin dictionary > Probus

См. также в других словарях:

  • ebrius — index drunk Burton s Legal Thesaurus. William C. Burton. 2006 …   Law dictionary

  • qui peccat ebrius luat sobrius — /kway pekat iybriyas l(y)uwat sowbriyas/ He who sins when drunk shall be punished when sober …   Black's law dictionary

  • Qui peccat ebrius, luat sobrius — He who offends while drunk suffers punishment when sober. See Broom s Legal Maxims 17 …   Ballentine's law dictionary

  • ivre — [ ivr ] adj. • XIe; lat. ebrius 1 ♦ Qui n est pas dans son état normal, pour avoir trop bu d alcool; qui est saisi d ivresse. ⇒ aviné, enivré, soûl; fam. 1. beurré, blindé, bourré, brindezingue, cuit, cuité, noir, 2. paf, pété, pinté, plein, rond …   Encyclopédie Universelle

  • ivraie — [ ivrɛ ] n. f. • 1236; lat. pop. ebriaca, du bas lat. ebriacus, doublet du class. ebrius « ivre » ♦ Plante monocotylédone, herbacée (graminées), particulièrement nuisible aux céréales. ⇒ ray grass. Loc. (Allus. bibl.) Séparer le bon grain de l… …   Encyclopédie Universelle

  • ebrio — (Del lat. ebrius.) ► adjetivo/ sustantivo 1 Que está borracho o embriagado: ■ no paró de beber en toda la noche y terminó ebrio. SINÓNIMO [amonado] bebido borracho cocido [embriagado] ANTÓNIMO sereno sobrio ► …   Enciclopedia Universal

  • Kind — 1. Ach, dass ich meine armen Kinder so geschlagen, klagte der Bauer, und sie waren des Pfaffen. – Eiselein, 375. 2. Alle Kinder werden mit Weinen geboren. Lat.: Clamabunt E et A quotquot nascuntur ab Eva. (Binder I, 193; II, 497; Seybold, 77.) 3 …   Deutsches Sprichwörter-Lexikon

  • Wein — 1. Abgelegener Wein macht ungelegene Köpfe. 2. Allezeit Wein oder Wasser trinken ist nicht lustig. – Froschm., BVI. 3. Allkant Wein ist mein Latein, wirfft den Bawren vber die Zäun vnd stosst die Burger an die Schienbein. – Fischart, Gesch., in… …   Deutsches Sprichwörter-Lexikon

  • ébriété — [ ebrijete ] n. f. • v. 1330; lat. ebrietas, de ebrius « ivre » ♦ Ivresse (surtout style admin.). Être en état d ébriété. ● ébriété nom féminin (latin ebrietas, atis) État d une personne ivre ; ivresse : Être en état d ébriété. ● ébriété… …   Encyclopédie Universelle

  • ivrogne — [ ivrɔɲ ] adj. et n. • XIIIe; ivroigne « ivresse » 1160; lat. pop. °ebrionia ♦ Qui a l habitude de s enivrer, d être ivre. ⇒ alcoolique. ♢ N. C est un vieil ivrogne. ⇒ buveur; fam. alcoolo, picoleur, pochard, poivrot, soûlard, soûlaud. Une… …   Encyclopédie Universelle

  • sober — [13] Sober comes via Old French sobre from Latin sōbrius ‘not drunk’. This was the opposite of ēbrius ‘drunk’ (source of French ivre ‘drunk’ and English inebriate [15]), but where ēbrius came from, and precisely what connection the presumably… …   The Hutchinson dictionary of word origins

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»