-
1 albēscō
-
2 In perpetuum
• For ever -
3 cunctus
all, all collectively, the whole. -
4 Spirae*
Speyer (Germany) [gw] -
5 adaugeo
I.In gen.:II.timet, ne tua duritia adaucta sit,
Ter. Heaut. 3, 1, 26:haec maleficia aliis nefariis cumulant atque adaugent,
Cic. Rosc. Am. 11; so id. Inv. 1, 3, 4; 2, 18; cf. id. Ac. 1, 5, 21; Auct. Her. 2, 25; Plin. Pan. 22; Cels. 4, 6 med. —Esp., in sacrifices, t. t., to devote (cf. augeo):decumam esse adauctam tibi quam vovi,
Plaut. Stich. 2, 2, 62. -
6 Anas fulvigula
ENG mottled duck -
7 abutor
ăb-ūtor, ūsus, 3, v. dep., to use up any thing, to use to the end, to consume entirely (utendo vel in usum consumere, Non. p. 76, 29); constr. in ante-class. period with acc., in class. per. with abl.I.Lit.(α).With acc.:(β).nos aurum abusos,
Plaut. Bacch. 2, 3, 126; so,argentum,
id. Pers. 2, 3, 10:qui abusus sum tantam rem patriam,
id. Trin. 3, 2, 56:operam,
Ter. And. prol. 5 Ruhnk.:meretricem,
id. Phorm. 2, 3, 66:suam vim,
Lucr. 5, 1032.—With abl.:II.sumus parati abuti tecum hoc otio,
to spend this leisure time with you, Cic. Rep. 1, 9 Creuz; so,otio liberaliter,
Vell. 2, 105, 1:omni tempore,
Cic. Verr. 2, 1, 9, § 25:sole,
id. Att. 12, 6, 2:studiis,
id. Fam. 9, 6, 5:me abusum isto prooemio,
id. Att. 16, 6, 4 al.: abuti aliquā re ad aliquid, to make use of for any purpose, to take advantage of:abuti sagacitate canum ad utilitatem nostram,
id. N. D. 2, 60, 151; cf. id. Lig. 1, 1; id. Mil. 2, 6.—Hence,In a bad sense, to misuse, to abuse:B.sapientiam tuam abusa est haec,
Plaut. Poen. 5, 4, 29; so in the exordium of the first oration against Cat.: Quousque tandem abutere, Catilina, patientia nostra? will you abuse our patience? libertate, Cic. Verr. 2, 5, 43, § 113:intemperanter otio et litteris,
id. Tusc. 1, 3, 6:iis festivitatibus insolentius,
id. Or. 52, 176 al.:legibus ac majestate ad quaestum,
id. Rosc. Am. 19, 54; cf. id. Verr. 2, 2, 25, § 61; id. N. D. 1, 23, 64 al.—Esp., in rhet. (of words), to use improperly, Cic. Or. 27, 94; id. de Or. 3, 43, 169; Quint. 5, 10, 6 al.► Pass.:abusa,
consumed, Plaut. As. 1, 3, 44; so also Varr.: utile utamur potius quam ab rege abutamur, ap. Prisc. p. 792 P., and Q. Hortensius, ib., abusis locis:abutendus,
Suet. Galb. 14. -
8 acer
1.ăcer, ĕris, n. [kindred with Germ. Ahorn] (f. Serv. ap. Prisc. p. 698 P.), the maple-tree, Plin. 16, 15, 26, § 66 sq.—II.Transf., the wood of the maple-tree, maplewood, used, on account of its hardness and firmness, for writing-tablets, Plin. 33, 11, 52, § 146; Ov. Am. 1, 11, 28.2.ācer, cris, cre, adj. (m. acris, Enn.; f. acer, Naev. and Enn.; acrus, a um, Pall.; Veg.; cf. Charis. 63 and 93 P.) [cf. akis, akôn, akmê, akros, ôkus, oxus; Sanscr. acan = dart, acus = swift; Germ. Ecke; Engl. edge, to egg; and with change of quantity, ăcus, acuo, ăceo, ăcies, ăcerbus], sharp, pointed, piercing, and the like.I.Prop., of the senses and things affecting them, sharp, dazzling, stinging, pungent, fine, piercing:a.praestans valetudine, viribus, formā, acerrimis integerrimisque sensibus,
Cic. Tusc. 5, 15, 45. So,Of the sight:b.acerrimus sensus videndi,
Cic. de Or. 2, 87, 357:acres oculi,
id. Planc. 27:splendor,
Lucr. 4, 304:quidam colores ruboris acerrimi,
Sen. Q. N. 1, 14 al. —Of the hearing:c.voce increpet acri?
Lucr. 3, 953:aurium mensura, quod est acrius judicium et certius,
Cic. de Or. 3, 47:acrem flammae sonitum,
Verg. G. 4, 409:acri tibiā,
Hor. C. 1, 12, 1.—Of smell, Lucr. 4, 122:d.exstinctum lumen acri nidore offendit nares,
id. 6, 792; cf. ib. 1216:unguentis minus diu delectemur summa et acerrima suavitate conditis, quam his moderatis,
Cic. de Or. 3, 25, 99:odor,
Plin. 12, 17, 40.—Of taste: ut vitet acria, ut est sinapi, cepa, allium, Var. ap. Non. 201, 13:e.acres humores,
sharp juices, Cic. N. D. 2, 23:lactuca innatat acri stomacho,
an acid stomach, Hor. S. 2, 4, 59; cf. ib. 2, 8, 7:dulcibus cibis acres acutosque miscere,
Plin. Ep. 7, 3 al. —Of sensation in its widest extent: aestatem auctumnus sequitur, post acer hiems fit, sharp, severe, Enn. ap. Prisc. p. 647 P. (Ann. v. 406 ed. Vahl.—cf. Lucr. 3, 20; 4, 261); and so Hor.: solvitur acris hiems, C. 1. 4, 1. —B.Of the internal states of the human system, violent, sharp, severe, gnawing:II.fames, Naev. ap. Prisc. l. l. (B. Punic. p. 18 ed. Vahl.): somnus, Enn. ap. Prisc. l. l. (Ann. v. 369): morbus,
Plaut. Men. 5, 2, 119:dolor,
Lucr. 6, 650:sitis,
Tib. 1, 3, 77 al.Of the states of mind: violent, vehement, passionate, consuming: mors amici subigit, quae mihi est senium multo acerrimum, Att. ap. Non. 2, 22:B.acri ira percitus,
Lucr. 5, 400: cf. 3, 312;6, 754 (on the contrary, 5, 1194: iras acerbas): acres curae,
Lucr. 3, 463, and Var. ap. Non. 241:luctus,
ib. 87:dolor,
Verg. A. 7, 291:metus,
Lucr. 6, 1211; Verg. A. 1, 362:amor,
Tib. 2, 6, 15:acrior ad Venerem cupido,
Curt. 6, 5 al. (Among unpleasant sensations, acer designates a piercing, wounding by sharpness; but acerbus the rough, harsh, repugnant, repulsive.)—Applied to the intellectual qualities, subtle, acute, penetrating, sagacious, shrewd:C.acrem irritat virtutem animi,
Lucr. 1, 70:acri judicio perpende,
id. 2, 1041:memoria,
strong, retentive, Cic. de Or. 2, 87:vir acri ingenio,
id. Or. 5; cf. id. Sest. 20 al. —Applied to moral qualities.1.In a good sense, active, ardent, eager, spirited, brave, zealous:2.milites,
Cic. Cat. 2, 10:civis acerrimus,
an ardent patriot, id. Fam. 10, 28:defensor,
id. ib. 1, 1:studio acriore esse,
id. de Or. 1, 21:jam tum acer curas venientem extendit in annum rusticus,
Verg. G. 2, 405 al. —In a bad sense, violent, hasty, hot, passionate, fierce, severe (very freq.):D.uxor acerrima,
enraged, angry, Plaut. Merc. 4, 4, 56; Ter. Ph. 2, 1, 32:dominos acres,
Lucr. 6, 63; Nep. Tim. 3, 5; cf. Bremi Nep. Eum. 11, 1. Also, of animals, Lucr. 4, 421; 5, 860; Verg. A. 4, 156; Hor. Epod. 12, 6; 2, 31; Nep. Eum. 11, 1. —Of abstract things (mostly poet.), Ter. Ph. 2, 2, 32:egestas,
Lucr. 3, 65:poenas,
id. 6, 72:impetus,
ib. 128; 392:acerrimum bellum,
Cic. Balb. 6:nox acerrima atque acerbissima,
id. Sull. 18:acrius supplicium,
id. Cat. 1, 1; in Quint.: acres syllabae, which proceed from short to long, 9, 4.—Acer is constr. with abl., and also (esp. in the histt. of the silv. age) with gen., Vell. 1, 13; Tac. H. 2, 5 al.; cf. Ramsh. § 107, 6 note. With in, Cic. Fam. 8, 15; with inf., Sil. 3, 338.— Adv.: ācrĭter, sharply, strongly, vehemently, eagerly, zealously, etc., in all the signif. of the adj., Plaut. Cist. 1, 1, 110; id. Ps. 1, 3, 39; Lucr. 6, 783; Cic. Tusc. 1, 30 al.— Comp., Lucr. 3, 54; 5, 1147; Hor. S. 2, 3, 92; Tac. A. 6, 45; 13, 3.— Sup., Cic. Fl. 11; id. Fam. 10, 28; 15, 4.—Also, ācre, Sall. Fragm. ap. Non. p. 132, 25; App. M. 10, 32; and perh. Pers. 4, 34. -
9 adgredio
ag-grĕdĭo ( adg-), ĕre ( act. form of aggredior; cf. adorio), 3, v. n., to go to, approach:hoc si adgredias,
Plaut. Truc. 2, 1, 40: scrupea saxea Bacchi templa prope adgredite, Pac. ap. Varr. L. L. 7, § 6 Müll. (Trag. Rel. p. 97, Ribbeck has adgreditur, but proposes adgreditor).— Pass.: ut adgrederer dolis, Cic. Fragm. ap. Prisc. p. 792, 22 P.:facillimis quibusque adgressis,
Just. 7, 6. -
10 admiror
ad-mīror, ātus, 1, v. dep., to wonder at, to be astonished at, to regard with admiration, to admire, to be in a state of mind in which something pleases us by its extraordinary greatness, its sublimity, or perfection; while mirari signifies to be surprised at, to have the feeling of the new, singular, unusual.I.In gen.:II.quorum ego copiam non modo non contemno, sed etiam vehementer admiror,
Cic. de Or. 1, 51:ingenium tuum, Crasse, vehementer admirans,
id. ib. 1, 20 fin.:res gestas,
id. Brut. 94, 323:quem et admiror et diligo,
id. Ac. 2, 36; so id. Scaur. 1, 4:magnitudinem animi,
id. Fam. 1, 7; Nep. Dion. 2; id. Alcib. 11:illum,
Verg. G. 4, 215 (cf. mirari in Hor. C. 4, 14, 43, and the Gr. thaumazein, Eurip. Med. 1144).—Esp.A.To gaze at passionately, to strive after a thing from admiration of it, to desire to obtain it:B.nihil hominem nisi quod honestum decorumque sit, aut admirari aut optare aut expetere oportere,
Cic. Off. 1, 20: nil admirari prope res est una, Numici, Solaque quae possit facere et servare beatum, not to be brought by any thing into an impassioned state of mind, or into a state of desire or longing (as in the Gr. mê thaumazein;acc. to Pythagoras the limit of all philos. effort),
Hor. Ep. 1, 6, 1.—More freq., to fall into a state of wonder or astonishment at a thing, to wonder at, be astonished at. —Constr. with acc., acc. with inf., de, super aliquam rem, with a relat. clause, quod, cur, etc.:quid admirati estis?
why are you so surprised? Plaut. Am. prol. 99:admiratus sum brevitatem epistulae,
Cic. Att. 6, 9:hoc maxime admiratus sum, mentionem te hereditatum ausum esse facere,
id. Phil. 2, 16 fin.; so Nep. Alcib. 1; id. Epam. 6, 3:de diplomate admiraris, quasi, etc.,
Cic. Att. 10, 17:de Dionysio sum admiratus, qui, etc.,
id. ib. 9, 12; so id. Mur. 19:super quae admiratus pater,
Vulg. Tob. 5, 10; ib. Act. 13, 12:cave quidquam admiratus sis, quā causā id fiat,
Ter. Heaut. 4, 6, 22:admirantium, unde hoc studium exstitisset,
Cic. N. D. 1, 3:admiratur quidnam Vettius dicturus sit,
id. Verr. 3, 167:admiror, quo pacto, etc.,
Hor. S. 1, 4, 99:admiratus sum, quod, etc.,
Cic. Att. 6, 9:ne quis sit admiratus, cur, etc.,
id. Off. 2, 10, 35.► Pass.: Propter venustatem vestimentorum admirari, to be admired, Canutius ap. Prisc. 792 P.— Part. fut. pass.: admīrandus, a, um, to be admired; admirable, wonderful:suspicienda et admiranda,
Cic. Div. 2, 72, 148:quo magis pravitas eorum admiranda est,
Sall. J. 2, 4. —Hence also adj., = admirabilis:patiens admirandum in modum,
Nep. Ep. 3: exposuit quae in Italia viderentur admiranda, id. Cat. fin.:admiranda spectacula,
Verg. G. 4, 3:vir subtilis et in plurimis admirandus,
Quint. 3, 11, 22.— Comp. and adv. not used.— Sup. is found in Salv. Ep. 8: admirandissimi juvenes; cf. Barth, Adv. 35, 9. -
11 adsector
I.To attend one with zeal, eagerness, etc., to accompany, follow, wait upon, be in attendance upon (esp. of the friends of candidates for office): cum aedilitatem P. Crassus peteret, eumque major natu, etiam consularis, Ser. Galba adsectaretur, * Cic. de Or. 1, 56, 239:II.studia adulescentulorum in suffragando, in adsectando mirifice et magna et honesta sunt,
Q. Cic. Petit. Cons. 8 fin.:cum adsectaretur: Num quid vis? occupo,
Hor. S. 1, 9, 6:omnis inferioris Germaniae miles Valentem adsectabatur,
Tac. H. 2, 93 fin.; id. A. 6, 19; id. Or. 2:cum celebritatem adsectarentur adulescentium scholae,
Plin. 33, 12, 54, § 152; Suet. Caes. 19.—In jurid. Lat.: feminam, to follow a woman (considered as a wrong), Dig. 47, 10, 15, § 22.► Pass.: adsectari se omnes cupiunt: adsectari passive, akoloutheisthai, Enn. ap. Prisc. p. 792 P. -
12 adspernor
aspernor (wrongly ads-), ātus, 1, v. dep. a. [for ab-spernor, as as-pello for abpello, as-porto for ab-porto; cf. ab init.; Doed. Syn. II. p. 179, and Vanicek, p. 1182], lit., to cast off a person or thing (ab se spernari; cf. sperno and spernor); hence, to disdain, spurn, reject, despise (simply with the accessory idea of aversion = recuso, respuo, reicio, and opp. to appeto, concupisco; on the other hand, contemnere, not to fear, is opp. to metuere, timere; and despicere, not to value a thing, is opp. to revereri; cf. Doed. Syn. cited supra; class.; very freq. in Cic.;I.more rare in the poets): alicujus familiam,
Ter. Phorm. 2, 3, 24 (aspernari = recusare, avertere, non agnoscere, Don.).Lit.:II.gustatus id, quod valde dulce est, aspernatur,
Cic. de Or. 3, 25, 99:nemo bonus... qui vos non oculis fugiat, auribus respuat, animo aspernetur,
id. Pis. 20; so id. Fat. 20, 47:regem ut externum aspernari,
Tac. A. 2, 1:matrem,
id. ib. 4, 57:de pace legatos haud aspernatus,
id. ib. 15, 27:hanc (proscriptionem) nisi hoc judicio a vobis reicitis et aspernamini,
Cic. Rosc. Am. 53:voluptatem appetit, ut bonum: aspernatur dolorem, ut malum,
id. Fin. 2, 10, 31; so,ut quodam ab hospite conditum oleum pro viridi adpositum, aspernantibus ceteris, solum etiam largius appetisse scribat,
Suet. Caes. 53:si voluptatem aspernari ratione et sapientiā non possemus,
Cic. Sen. 12, 42:querimonias alicujus aspernari, contemnere ac neglegere,
id. Verr. 2, 4, 51:regis liberalitatem,
id. Tusc. 5, 32, 91 al.; Sall. C. 3, 4:diis aspernantibus placamina irae,
Liv. 7, 3:deditionem alicujus,
id. 8, 2; 9, 41 et saep.:consilia,
Tac. G. 8:sententiam,
id. ib. 11:honorem,
id. ib. 27:militiam,
id. H. 2, 36:disciplinam,
id. A. 1, 16:virtutem,
id. ib. 13, 2:panem,
Suet. Ner. 48 fin.:imperium,
Curt. 10, 5, 13 et saep.:Interea cave sis nos aspernata sepultos,
Prop. 3, 5, 25: aspernabantur ceteros, * Vulg. Luc. 18, 9:haud aspernanda precare,
Verg. A. 11, 106; Phaedr. 5, 4, 4.—With inf. as object:illa refert vultu non aspernata rogari,
Stat. S. 1, 2, 105:dare aspernabantur,
Tac. A. 4, 46. —In Cic. once, to turn away, avert (not from one's self, but from something pertaining to one's self): furorem alicujus atque crudelitatem a suis aris atque templis, Clu. 68 fin. —Trop.:qui colore ipso patriam aspernaris,
deny, Cic. Pis. 1.—► Pass.: qui habet, ultro appetitur; qui est pauper, aspernatur, is held in contempt, Cic. Fragm. ap. Prisc. p. 792 P.:regem ab omnibus aspernari, Auct. B. Afr. 93: aspernata potio,
Arn. 5, p. 175.—Hence, aspernanter, adv. (qs. from the part. aspernans, which does not occur), with contempt, contemptuously:aliquid accipere,
Amm. 31, 4; so Sid. Ep. 7, 2.— Comp., Aug. Mus. 4, 9.— Sup. prob. not used. -
13 aedes
aedēs and aedis (the form aedes is found in Liv. 2, 21, 7; 2, 8, 14; 2, 9, 43 al., and now and then in other writers, but aedis is more common, as in Cic. Verr. 4, 55, § 121; id. Par. 4, 2, 31; Vitr. 4, 7, 1; Varr. 5, 32, 156 al.; Liv. 1, 33, 9 al.; Plin. 36, 6, 8, § 50), is, f., a building for habitation. [Aedis domicilium in edito positum simplex atque unius aditus. Sive ideo aedis dicitur, quod in ea aevum degatur, quod Graece aiôn vocatur, Fest. p. 13 Müll. Curtius refers this word to aithô, aestus, as meaning originally, fire-place, hearth; others, with probability, compare hedos, hedra, and sēdes.]I.Sing., a dwelling of the gods, a sanctuary, a temple (prop., a simple edifice, without division into smaller apartments, while templum is a large and splendid structure, consecrated by the augurs, and belonging to one or more deities; cf. Manut. ad Cic. Fam. 4, 7; but after the Aug. period aedes was used for templum; cf. Suet. Caes. 78 with id. ib. 84): haec aedis, Varr. ap. Non. 494, 7:II.senatum in aedem Jovis Statoris vocavi,
Cic. Cat. 2, 6: aedis Martis, Nep. Fragm. ap. Prisc. p. 792 P.:aedes Mercurii dedicata est,
Liv. 2, 21:hic aedem ex marmore molitus est,
Vell. 1, 11, 5:inter altare et aedem,
Vulg. Luc. 11, 51:aedem Concordiae,
Plin. 33, 1, 6, § 19:aedes Veneris genitricis,
Suet. Caes. 78; v. above; id. ib. 10:aedem Baal,
Vulg. 4 Reg. 10, 27; ib. Act. 19, 24 al.: haec ego ludo, quae nec in aede sonent, i. e. in the temple of the Muses, or of the Palatine Apollo, where poems were publicly recited, Hor. S. 1, 10, 38; cf.:quanto molimine circumspectemus vacuam Romanis vatibus aedem,
id. Ep. 2, 2, 94.— Plur. in this sense generally in connection with sacrae, divinae, deorum, and only when several temples are spoken of:aedes sacrae,
Cic. Dom. 49; cf. Suet. Aug. 30, 100:Capitolii fastigium et ceterarum aedium,
Cic. de Or. 3, 46; cf. Liv. 38, 41:Deorum aedes,
Suet. Cat. 21; cf. id. Ner. 38; id. Claud. 21 al.—A dwelling for men, a house, habitation, [p. 52] obode (syn. domus; usu. only in the plur., as a collection of several apartments; but in the earliest period the sing. also may have had this signif., though but few certain examples of it have been preserved in the written language; cf. Plaut. As. 1, 3, 67:* B. * C.hic noster quaestus aucupii simillimust... aedis nobis areast, auceps sum ego): aedes probae et pulchre aedificatae,
Plaut. Merc. 5, 2, 60; id. Most. 1, 2, 18:ultimae,
Ter. Heaut. 5, 1, 29:apud istum in aedibus,
Cic. Verr. 2, 1, 19, § 50, and soon after: in mediis aedibus; cf. Verg. A. 2, 512:liberae,
a house that is rent-free, Liv. 30, 17:privatae,
Suet. Ner. 44 al. —Hence sometimes used for a part of the domus, a room, an apartment, chamber:insectatur omnes domi per aedīs,
Plaut. Cas. 3, 5, 31; Verg. G. 2, 462; cf. id. A. 2, 487 (v. also Gell. 4, 14; Curt. 8, 6; Hor. C. 1, 30, 4).—In Plaut., by comic license, aedes for familia: credo hercle has sustollat aedīs totas atque hunc in crucem, Mil. 2, 3, 39: ut ego suffringam his talos totis aedibus, to break the legs of this whole house (i. e. family), Truc. 2, 8, 7: ab aedibus, denoting office (cf. ab), a castellan:CVM AB AEDIBVS ESSEM,
Inscr. Grut. 697, 1.—Trop.:* D.fac, sis, vacivas aedīs aurium, mea ut migrare dicta possint,
the chambers of your ears, Plaut. Ps. 1, 5, 54.—Aedes aurata, a gilded funeral structure, on which the dead body of Cœsar was laid, a catafalque, Suet. Caes. 84. -
14 aggredio
ag-grĕdĭo ( adg-), ĕre ( act. form of aggredior; cf. adorio), 3, v. n., to go to, approach:hoc si adgredias,
Plaut. Truc. 2, 1, 40: scrupea saxea Bacchi templa prope adgredite, Pac. ap. Varr. L. L. 7, § 6 Müll. (Trag. Rel. p. 97, Ribbeck has adgreditur, but proposes adgreditor).— Pass.: ut adgrederer dolis, Cic. Fragm. ap. Prisc. p. 792, 22 P.:facillimis quibusque adgressis,
Just. 7, 6. -
15 antestatus
antestor, ātus, 1, v. dep [acc. to Corssen, Ausspr. II. p. 564, from an-, the Gr. ana, as in anhelo, q. v. fin., and testor; acc. to others, from ante and testor], a word peculiar to judicial proceedings, to call up as a witness before the opening of the cause, to call as a witness (the formula was: licet antestari? and the person gave his assent by offering the tip of his ear, which the summoner touched; cf. Smith, Dict. Antiq.); so in 1 Fragm. in XII. Tab.: SI. IN. IVS. VOCAT. NI. IT. ANTESTATOR. IGITVR. EM. CAPITO: Ph. Licet te antestari? Th. Non licet, Plaut. Curc. 5, 2, 23; cf. id. ib. 5, 2, 25; id. Pers. 4, 9, 10; so id. Poen. 5, 4, 59; 5, 4, 60: magnā Inclamat voce, et Licet antestari? Ego vero Oppono auriculam, * Hor. S. 1, 9, 76:est in aure imā memoriae locus, quem tangentes antestamur,
Plin. 11, 45, 103.—In Cic. once, in gen. sense, not pertaining to judic. proceedings: te, magne, antestaretur, quod nunc etiam facit, Mil. 25 fin. —In a pass. signif., Liv. Andron. ap. Prisc. p. 792 P.—Hence, antestātus, a, um, P. a.; subst., a witness, Gai. Inst. 1, 6, 3. -
16 antestor
antestor, ātus, 1, v. dep [acc. to Corssen, Ausspr. II. p. 564, from an-, the Gr. ana, as in anhelo, q. v. fin., and testor; acc. to others, from ante and testor], a word peculiar to judicial proceedings, to call up as a witness before the opening of the cause, to call as a witness (the formula was: licet antestari? and the person gave his assent by offering the tip of his ear, which the summoner touched; cf. Smith, Dict. Antiq.); so in 1 Fragm. in XII. Tab.: SI. IN. IVS. VOCAT. NI. IT. ANTESTATOR. IGITVR. EM. CAPITO: Ph. Licet te antestari? Th. Non licet, Plaut. Curc. 5, 2, 23; cf. id. ib. 5, 2, 25; id. Pers. 4, 9, 10; so id. Poen. 5, 4, 59; 5, 4, 60: magnā Inclamat voce, et Licet antestari? Ego vero Oppono auriculam, * Hor. S. 1, 9, 76:est in aure imā memoriae locus, quem tangentes antestamur,
Plin. 11, 45, 103.—In Cic. once, in gen. sense, not pertaining to judic. proceedings: te, magne, antestaretur, quod nunc etiam facit, Mil. 25 fin. —In a pass. signif., Liv. Andron. ap. Prisc. p. 792 P.—Hence, antestātus, a, um, P. a.; subst., a witness, Gai. Inst. 1, 6, 3. -
17 arbitror
arbĭtror ( act. arbitro, v. infra; arch. inf. arbitrarier, Plaut. Aul. 4, 1, 21), ātus, 1, v. dep. [arbiter].I.In gen., to be a hearer or beholder of something (v. arbiter, I.), to observe, perceive, hear, etc. (in this sense only ante- and post-class.):II.dicta alicujus,
Plaut. Capt. 2, 1, 24; id. Aul. 4, 1, 21; App. M. 10, p. 246, 16; 3, p. 138, 23; 7 init.:domus attiguae fortunas arbitraturus,
id. ib. 4, p. 148, 8.—Hence of the mind, to examine, consider, weigh:diligentius carmina Empedoclis,
Gell. 4, 11, 10.—Esp.A.T. t. of judic. lang. (cf. arbiter, II.), to make a decision, give judgment or sentence:B.si in eo, quod utroque praesente arbitratus est, arbitrio paritum non esset,
Dig. 4, 8, 44; 6, 1, 35.—Hence, fidem alicui arbitrari, to adjudge, i. e. to give, credit to one, to put faith in, Plaut. Bacch. 3, 6, 41.—Of witnesses, as t. t., to testify, to declare or announce, give evidence:qui testimonium diceret, ut arbitrari se diceret, etiam quod ipse vidisset,
Cic. Ac. 2, 47, 146: qui primum [p. 152] illud verbum consideratissimum nostrae consuetudinis arbitror, quo nos etiam tunc utimur, cum ea dicimus jurati, quae comperta habemus, quae ipsi vidimus, ex toto testimonio suo sustulit, atque omnia se scire dixit, id. Font. 9:mortuum inde arbitrari,
Liv. 3, 13, 3; 4, 40.—1.. In gen., to be of the opinion, to believe, consider as, = nomizô (most freq. in prose; a favorite word with Cic.): Bene facta male locata male facta arbitror, Enn. ap. Cic. Off. 2, 18, 62:2.gratum arbitratur esse id a vobis sibi,
Plaut. Am. prol. 48:nefas esse arbitrari Gracchos laudare,
Cic. Agr. 2, 10:Falsum arbitror radices arborum vetustate minui,
Plin. 16, 31, 56, § 130:Justum autem arbitror suscitarc vos,
Vulg. 2 Pet. 1, 13:scelestissimum te arbitror,
Plaut. Am. 2, 1, 2:arbitraris me inimicum tuum,
Vulg. Job, 13, 24; ib. Philipp. 3, 8:si hoc minus ad officium tuum pertinere arbitrabere, suscipiam partes, quas alienas esse arbitrabar,
Cic. Verr. 2, 4, 37:ut in ceteris artibus... similiter arbitror in hac ratione dicendi etc.,
id. de Or. 2, 16, 70; id. Quinct. 34; id. Verr. 2, 169; id. Clu. 17; id. Cat. 1, 17; id. Arch. 30; id. Deiot. 24; id. Mil. 21:tamen, ut arbitror, auctoritate advocatorum adducti in veritate manserunt,
id. Clu. 63; so id. Sex. Rosc. 82; id. Imp. Pomp. 58; id. Clu. 176:ut ego arbitror,
id. Sest. 16; id. Pis. 68:sicut arbitror,
id. Clu. 50:ego quod ad me attinet (itemque arbitror ceteros) idcirco taceo, quod, etc.,
id. ad Q. Fr. 2, 1:arbitratus id bellum celeriter confici posse,
Caes. B. G. 3, 28:Jugurtham esse arbitrati cum magno gaudio obvii procedunt,
thinking it to be Jugurtha, Sall. J. 69, 1:non satis tuta eadem loca sibi arbitratus,
Nep. Alcib. 9, 1; so id. Timoth. 3, 3 al.—To think, suppose, as opp. to knowing:► a.Arbitror: Certum non scimus,
Ter. Eun. 1, 2, 30:si hunc noris satis, Non ita arbitrere,
id. And. 5, 4, 12: De. Sanumne credis te esse? Mi. Equidem arbitror, id. Ad. 4, 7, 30:Quid consilii ceperis, quem nostrūm ignorare arbitraris?
Cic. Cat. 1, 1; id. Imp. Pomp. 31:arbitrantur se posse fugere,
Vulg. Esth. 16, 4; ib. Matt. 10, 34.Act. form arbĭtro, āre:b.te si arbitrarem dignum,
Plaut. Ps. 4, 2, 57:Probiores credo arbitrabunt,
id. Stich. 1, 2, 87. —Arbitror in pass. signif.:continuo arbitretur (i. e. eligatur, quaeratur) uxor filio tuo,
Plaut. Ep. 2, 2, 82:cum ipse praedonum socius arbitraretur,
Cic. Verr. 2, 5, 41; id. Mur. 16 fin.; id. Att. 1, 11; cf.Zumpt ad Cic. Verr. l. l.: quaestio in utramque partem a prudentibus viris arbitrata, i. e. judicata,
Gell. 1, 13:sumptus funeris arbitrantur pro facultatibus defuncti,
are estimated, Dig. 11, 7, 12; so ib. 4, 8, 27; 2, 15, 8: ex scriptis eorum, qui veri arbitrantur, hupolambanontai, Cael. ap. Prisc. p. 792 P. -
18 architector
archĭtector, ātus, āri, v. dep. [architectus].I.Lit., to build, construct, make (rare): situm loci cujusdam ad suum arbitrium fabricari et architectari, Auct. ad Her. 3, 19, 32:II.Olympium,
Vitr. 7, praef. 17:cardines,
id. 9, 4.—Trop., to devise, invent, procure:voluptates,
Cic. Fin. 2, 16, 52 (cf. id. ib. 1, 10, 32: Epicurus architectus beatae vitae).► Pass.: Aedes Martis architectata ab Hermodoro Salaminio, architektoneutheisa, Nep. ap. Prisc. p. 792 P. -
19 argumentor
argūmentor, ātus, 1, v. dep. [argumentum].I.To adduce proof of a thing, to prove:II.ego neque in causis, si quid est evidens, de quo inter omnes conveniat, argumentari soleo,
Cic. N. D. 3, 4, 9; id. Verr. 2, 1, 57; id. Att. 3, 12:cum essem argumentatus,
id. Brut. 80, 277; Liv. 39, 36 fin. —To adduce something as proof:III.atque ego illa non argumentabor, quae sunt gravia vehementer, eum corrupisse, etc.,
Cic. Clu. 24:multa,
Liv. 33, 28.—► Pass.: omnia argumentata nomina pistôthenta, Aufusius ap. Prisc. p. 792 P. -
20 aspernor
aspernor (wrongly ads-), ātus, 1, v. dep. a. [for ab-spernor, as as-pello for abpello, as-porto for ab-porto; cf. ab init.; Doed. Syn. II. p. 179, and Vanicek, p. 1182], lit., to cast off a person or thing (ab se spernari; cf. sperno and spernor); hence, to disdain, spurn, reject, despise (simply with the accessory idea of aversion = recuso, respuo, reicio, and opp. to appeto, concupisco; on the other hand, contemnere, not to fear, is opp. to metuere, timere; and despicere, not to value a thing, is opp. to revereri; cf. Doed. Syn. cited supra; class.; very freq. in Cic.;I.more rare in the poets): alicujus familiam,
Ter. Phorm. 2, 3, 24 (aspernari = recusare, avertere, non agnoscere, Don.).Lit.:II.gustatus id, quod valde dulce est, aspernatur,
Cic. de Or. 3, 25, 99:nemo bonus... qui vos non oculis fugiat, auribus respuat, animo aspernetur,
id. Pis. 20; so id. Fat. 20, 47:regem ut externum aspernari,
Tac. A. 2, 1:matrem,
id. ib. 4, 57:de pace legatos haud aspernatus,
id. ib. 15, 27:hanc (proscriptionem) nisi hoc judicio a vobis reicitis et aspernamini,
Cic. Rosc. Am. 53:voluptatem appetit, ut bonum: aspernatur dolorem, ut malum,
id. Fin. 2, 10, 31; so,ut quodam ab hospite conditum oleum pro viridi adpositum, aspernantibus ceteris, solum etiam largius appetisse scribat,
Suet. Caes. 53:si voluptatem aspernari ratione et sapientiā non possemus,
Cic. Sen. 12, 42:querimonias alicujus aspernari, contemnere ac neglegere,
id. Verr. 2, 4, 51:regis liberalitatem,
id. Tusc. 5, 32, 91 al.; Sall. C. 3, 4:diis aspernantibus placamina irae,
Liv. 7, 3:deditionem alicujus,
id. 8, 2; 9, 41 et saep.:consilia,
Tac. G. 8:sententiam,
id. ib. 11:honorem,
id. ib. 27:militiam,
id. H. 2, 36:disciplinam,
id. A. 1, 16:virtutem,
id. ib. 13, 2:panem,
Suet. Ner. 48 fin.:imperium,
Curt. 10, 5, 13 et saep.:Interea cave sis nos aspernata sepultos,
Prop. 3, 5, 25: aspernabantur ceteros, * Vulg. Luc. 18, 9:haud aspernanda precare,
Verg. A. 11, 106; Phaedr. 5, 4, 4.—With inf. as object:illa refert vultu non aspernata rogari,
Stat. S. 1, 2, 105:dare aspernabantur,
Tac. A. 4, 46. —In Cic. once, to turn away, avert (not from one's self, but from something pertaining to one's self): furorem alicujus atque crudelitatem a suis aris atque templis, Clu. 68 fin. —Trop.:qui colore ipso patriam aspernaris,
deny, Cic. Pis. 1.—► Pass.: qui habet, ultro appetitur; qui est pauper, aspernatur, is held in contempt, Cic. Fragm. ap. Prisc. p. 792 P.:regem ab omnibus aspernari, Auct. B. Afr. 93: aspernata potio,
Arn. 5, p. 175.—Hence, aspernanter, adv. (qs. from the part. aspernans, which does not occur), with contempt, contemptuously:aliquid accipere,
Amm. 31, 4; so Sid. Ep. 7, 2.— Comp., Aug. Mus. 4, 9.— Sup. prob. not used.
См. также в других словарях:
792 — Années : 789 790 791 792 793 794 795 Décennies : 760 770 780 790 800 810 820 Siècles : VIIe siècle VIIIe sièc … Wikipédia en Français
792 — Portal Geschichte | Portal Biografien | Aktuelle Ereignisse | Jahreskalender ◄ | 7. Jahrhundert | 8. Jahrhundert | 9. Jahrhundert | ► ◄ | 760er | 770er | 780er | 790er | 800er | 810er | 820er | ► ◄◄ | ◄ | 788 | 789 | 790 | … Deutsch Wikipedia
792 — ГОСТ 792{ 67} Проволока низкоуглеродистая качественная. Технические условия. ОКС: 77.140.65 КГС: В71 Проволока стальная низкоуглеродистая Взамен: ГОСТ 792 41 Действие: С 01.01.68 Изменен: ИУС 1/80, 5/83, 6/85, 1/89, 12/89 Примечание: переиздание… … Справочник ГОСТов
792 — РСТ РСФСР 792{ 91} Брикеты торфяные для коммунально бытовых нужд. Технические условия. ОКС: 75.160.10 КГС: А14 Торф Взамен: ГОСТ 9963 84, ГОСТ 13672 76 Действие: С 01.01.93 Текст документа: РСТ РСФСР 792 «Брикеты торфяные для коммунально бытовых… … Справочник ГОСТов
792 — Años: 789 790 791 – 792 – 793 794 795 Décadas: Años 760 Años 770 Años 780 – Años 790 – Años 800 Años 810 Años 820 Siglos: Siglo VII – … Wikipedia Español
(792) Меткалфия — Открытие Первооткрыватель Джоэл Меткэлф Место обнаружения Винчестер Дата обнаружения 20 марта 1907 Эпоним Джоэл Меткэлф Альтернативные обозначения 1907 ZC Категория Главное кольцо … Википедия
792 Metcalfia — is a minor planet orbiting the Sun.External links* [http://cfa www.harvard.edu/iau/lists/NumberedMPs.txt Discovery Circumstances: Numbered Minor Planets] … Wikipedia
(792) Metcalfia — 792 Metcalfia Caractéristiques orbitales Époque 18 août 2005 (JJ 2453600,5) Demi grand axe ? km (2,621 ua) Aphélie ? km (2,970 ua) Périhélie ? … Wikipédia en Français
792 год — Годы 788 · 789 · 790 · 791 792 793 · 794 · 795 · 796 Десятилетия 770 е · 780 е 790 е 800 е · … Википедия
(792) Metcalfia — Asteroid (792) Metcalfia Eigenschaften des Orbits (Animation) Orbittyp Hauptgürtelasteroid Große Halbachse 2,6208 AE … Deutsch Wikipedia
(792) Metcalfia — Metcalfia es el asteroide número 792. Fue descubierto por el astrónomo J. H. Metcalf desde el observatorio de Taunton, Massachusetts, el 20 de marzo de 1907. Categoría: Asteroides … Wikipedia Español