-
1 admonitiō
admonitiō ōnis, f [admoneo], a suggestion, reminding: vis admonitionis. — An exhortation, admonition: in consilio dando.* * *act of reminding; reminder, recurring symptom; warning, advice; rebuke -
2 Dramatis personae
-
3 cerno
to separate, sift, distinguish / decide, resolve, determine. -
4 Laureti*
Loreto (Paraguay) [py] -
5 accubitum
accŭbĭtum, i, n. [id.], a couch for a large number of guests to recline on at meals (while the triclinium contained only three seats), Lampr. Heliog. 19, 25 al. -
6 Alcedo
NLD ijsvogels [geslacht] -
7 amnis
amnis, is, m. ( fem., Plaut. Merc. 5, 2, 18; Naev. and Att. ap. Non. 191, 33; Varr. R. R. 3, 5, 9; cf. Prisc. pp. 652 and 658 P.; Rudd. I. p. 26, n. 37; Schneid. Gram. 2, 98; abl. regularly amne;I.but freq. amni in the poets,
Verg. G. 1, 203; 3, 447; Hor. S. 1, 10, 62; Col. R. R. 10, 136;also in prose,
Liv. 21, 5; 21, 27 al.; cf. Prisc. p. 766; Rhem. Pal. 1374 P.; Rudd. I. p. 85, n. 85) [qs. for apnis from Sanscr. ap = water; n. plur. āpas. Van.; v. aqua], orig., any broad and deep-flowing, rapid water; a stream, torrent, river (hence, esp. in the poets, sometimes for a rapidly-flowing stream or a torrent rushing down from a mountain = torrens; sometimes for a large river, opp. fluvius (a common river); sometimes also for the ocean as flowing round the land; it most nearly corresponds with our stream; in prose not often used before the histt. of the Aug. per.; in Cic. only in Aratus and in his more elevated prose; never in his Epistt.).Lit.: acervos altā in amni, Att., Trag. Rel. p. 178 Rib.: apud abundantem antiquam amnem et rapidas undas Inachi, Att. ap. Non. 192, 4 (Trag. Rel. p. 175 Rib.):II.Sic quasi amnis celeris rapit, sed tamen inflexu flectitur,
Naev. Trag. Rel. p. 12 Rib.; Plaut. Poen. 3, 3, 15:molibus incurrit validis cum viribus amnis,
Lucr. 1, 288 (v. the whole magnificent description, 1, 282- 290):Nilus unicus in terris, Aegypti totius amnis,
id. 6, 714:ruunt de montibus amnes,
Verg. A. 4, 164:amnes magnitudinis vastae,
Sen. Q. N. 3, 19.—Also in distinction from the sea:cum pontus et amnes cuncti invicem commeant,
Sen. Q. N. 4, 2.—On the contr. of the ocean, acc. to the Gr. Ôkeanos potamos (Hom. Od. 11, 639):Oceani amnis,
the ocean-stream, Verg. G. 4, 233:quā fluitantibus undis Solis anhelantes abluit amnis equos,
Tib. 2, 5, 60: Nox Mundum caeruleo laverat amne rotas, id. 3, 4, 18 al.—Transf.A.Poet., of the constellation Eridanus:B.Eridanum cernes funestum magnis cum viribus amnem,
Cic. Arat. 145 (as a transl. of the Gr. leipsanon Êridanoio, poluklaustou potamoio, Arat. Phaenom. 360): Scorpios exoriens cum clarus fugerit amnis, Germanic. Arat. 648; cf. id. ib. 362. —Also poet. and in post-class. prose, any thing flowing, liquid, Verg. A. 12, 417; 7, 465:C.amnis musti,
Pall. 11, 14, 18.—Of a writer, whose eloquence is thus compared to a flowing stream (v. flumen, II. B. and fluo, II. 2. B. 1.): alter (Herodotus) sine ullis salebris quasi sedatus amnis (i. e. a noiseless stream flowing on in majestic size and fulness) fluit;D.alter (Thucydides) incitatior fertur,
Cic. Or. 12, 39.—Like flumen, as abstr., a current, stream: secundo amni, down or with the stream, Verg. G. 3, 447:adverso amne,
up the stream, Curt. 10, 1 al. -
8 frendeo
frendo and frendeo, frendui, frēsum and fressum (v. infra), 2 and 3, v. n. and a. [cf. Gr. chrem-izô, to neigh, chromê; Germ. greinen, grinsen, Fick, Vergl. Wörterb. p. 72].I.Neutr., to gnash the teeth (for syn. cf. fremo):II.ego illum male formidabam, ita frendebat dentibus,
Plaut. Capt. 4, 4, 5; id. Truc. 2, 7, 41:Nemeaeus leo Frendens efflavit graviter extremum halitum, Cic. poët. Tusc. 2, 9, 22: frendens aper,
Ov. A. A. 1, 46:et graviter frendens sic fatis ora resolvit,
Verg. G. 4, 452:tumidā frendens Mavortius irā,
Ov. M. 8, 437:(Hannibal) frendens gemensque ac vix lacrimis temperans dicitur legatorum verba audisse,
Liv. 30, 20, 1:frenduerunt super me dentibus suis,
Vulg. Psa. 34, 16.— Poet. transf.:dolor frendens,
Sen. Herc. Fur. 693.—With acc.: nec, machaera, audes dentes frendere, Plaut. Fragm. ap. Non. 447, 18.—Act.A.To crush, bruise, or grind to pieces (as if gnashing the teeth):B.porci dicuntur nefrendes ab eo, quod nondum fabam frendere possunt, id est frangere,
Varr. R. R. 2, 4, 17: saxo fruges frendas, Att. ap. Non. 437, 21 (Rib. Fragm. Trag. v. 478); Pac. ib. (Rib. Fragm. Trag. v. 11):fresi et aqua macerati ervi sextarius,
Col. 6, 3, 4:fresa cicera,
id. 2, 10, 35:faba fresa,
id. 2, 11, 7; 6, 3, 5;for which: faba fressa,
Cels. 5, 18, 21.—To lament over with rage, gnash the teeth at: frendēre noctes, misera, quas perpessa sum, Pac. ap. Non. 447, 17 (Rib. Fragm. Trag. v. 10).—With object-clause:frendente Alexandro, eripi sibi victoriam e manibus,
Curt. 4, 16, 3. -
9 frendo
frendo and frendeo, frendui, frēsum and fressum (v. infra), 2 and 3, v. n. and a. [cf. Gr. chrem-izô, to neigh, chromê; Germ. greinen, grinsen, Fick, Vergl. Wörterb. p. 72].I.Neutr., to gnash the teeth (for syn. cf. fremo):II.ego illum male formidabam, ita frendebat dentibus,
Plaut. Capt. 4, 4, 5; id. Truc. 2, 7, 41:Nemeaeus leo Frendens efflavit graviter extremum halitum, Cic. poët. Tusc. 2, 9, 22: frendens aper,
Ov. A. A. 1, 46:et graviter frendens sic fatis ora resolvit,
Verg. G. 4, 452:tumidā frendens Mavortius irā,
Ov. M. 8, 437:(Hannibal) frendens gemensque ac vix lacrimis temperans dicitur legatorum verba audisse,
Liv. 30, 20, 1:frenduerunt super me dentibus suis,
Vulg. Psa. 34, 16.— Poet. transf.:dolor frendens,
Sen. Herc. Fur. 693.—With acc.: nec, machaera, audes dentes frendere, Plaut. Fragm. ap. Non. 447, 18.—Act.A.To crush, bruise, or grind to pieces (as if gnashing the teeth):B.porci dicuntur nefrendes ab eo, quod nondum fabam frendere possunt, id est frangere,
Varr. R. R. 2, 4, 17: saxo fruges frendas, Att. ap. Non. 437, 21 (Rib. Fragm. Trag. v. 478); Pac. ib. (Rib. Fragm. Trag. v. 11):fresi et aqua macerati ervi sextarius,
Col. 6, 3, 4:fresa cicera,
id. 2, 10, 35:faba fresa,
id. 2, 11, 7; 6, 3, 5;for which: faba fressa,
Cels. 5, 18, 21.—To lament over with rage, gnash the teeth at: frendēre noctes, misera, quas perpessa sum, Pac. ap. Non. 447, 17 (Rib. Fragm. Trag. v. 10).—With object-clause:frendente Alexandro, eripi sibi victoriam e manibus,
Curt. 4, 16, 3. -
10 hydros
1.hydrus or - os, i, m., = hudros, a water-serpent, serpent (cf.: chelydrus, chersydrus, anguis, serpens).I.Lit., Plin. 29, 4, 22, § 72; Verg. G. 4, 458; id. A. 7, 753; Ov. M. 13, 804:II.marini,
Plin. 6, 23, 26, § 98. In the hair of the Furies, of Medusa, etc., Verg. A. 7, 447; Val. Fl. 2, 195; Ov. M. 4, 800; hence poet. transf.: nam si Vergilio puer et tolerabile desit Hospitium, caderent omnes a crinibus hydri, i. e. all his poetic fire would have come to naught (referring to his description of the Furies, A. 7, 415 and 447), Juv. 7, 70.—Transf.A.The poison of a serpent, Sil. 1, 322.—B.Hydros, i, the constellation of the Waterserpent, called also Anguis and Hydra, German. Arat. 429.2.Hydrūs, untis, f., = Hudrous, a city of Calabria, under a mountain of the same name, now Otranto, Plin. 3, 11, 16, § 101; Cic. Fam. 16, 9, 2; id. Att. 15, 21, 3; 16, 5, 3; Mel. 2, 4, 7.—In masc., avius Hydrus, of the city and mountain, Luc. 5, 375.—The city is also called Hydruntum, i, n., Liv. 36, 21, 5; Plin. 3, 11, 16, § 100. -
11 Hydrus
1.hydrus or - os, i, m., = hudros, a water-serpent, serpent (cf.: chelydrus, chersydrus, anguis, serpens).I.Lit., Plin. 29, 4, 22, § 72; Verg. G. 4, 458; id. A. 7, 753; Ov. M. 13, 804:II.marini,
Plin. 6, 23, 26, § 98. In the hair of the Furies, of Medusa, etc., Verg. A. 7, 447; Val. Fl. 2, 195; Ov. M. 4, 800; hence poet. transf.: nam si Vergilio puer et tolerabile desit Hospitium, caderent omnes a crinibus hydri, i. e. all his poetic fire would have come to naught (referring to his description of the Furies, A. 7, 415 and 447), Juv. 7, 70.—Transf.A.The poison of a serpent, Sil. 1, 322.—B.Hydros, i, the constellation of the Waterserpent, called also Anguis and Hydra, German. Arat. 429.2.Hydrūs, untis, f., = Hudrous, a city of Calabria, under a mountain of the same name, now Otranto, Plin. 3, 11, 16, § 101; Cic. Fam. 16, 9, 2; id. Att. 15, 21, 3; 16, 5, 3; Mel. 2, 4, 7.—In masc., avius Hydrus, of the city and mountain, Luc. 5, 375.—The city is also called Hydruntum, i, n., Liv. 36, 21, 5; Plin. 3, 11, 16, § 100. -
12 hydrus
1.hydrus or - os, i, m., = hudros, a water-serpent, serpent (cf.: chelydrus, chersydrus, anguis, serpens).I.Lit., Plin. 29, 4, 22, § 72; Verg. G. 4, 458; id. A. 7, 753; Ov. M. 13, 804:II.marini,
Plin. 6, 23, 26, § 98. In the hair of the Furies, of Medusa, etc., Verg. A. 7, 447; Val. Fl. 2, 195; Ov. M. 4, 800; hence poet. transf.: nam si Vergilio puer et tolerabile desit Hospitium, caderent omnes a crinibus hydri, i. e. all his poetic fire would have come to naught (referring to his description of the Furies, A. 7, 415 and 447), Juv. 7, 70.—Transf.A.The poison of a serpent, Sil. 1, 322.—B.Hydros, i, the constellation of the Waterserpent, called also Anguis and Hydra, German. Arat. 429.2.Hydrūs, untis, f., = Hudrous, a city of Calabria, under a mountain of the same name, now Otranto, Plin. 3, 11, 16, § 101; Cic. Fam. 16, 9, 2; id. Att. 15, 21, 3; 16, 5, 3; Mel. 2, 4, 7.—In masc., avius Hydrus, of the city and mountain, Luc. 5, 375.—The city is also called Hydruntum, i, n., Liv. 36, 21, 5; Plin. 3, 11, 16, § 100. -
13 seorsim
sĕorsus, a, um, adj. [abbrev. from sevorsus, from se-vorto], sundered, separate, apart (syn. separatus).I.Adj. (so only ante- and post-class.): seorsum atque diversum pretium, Cato ap. Fest. s. v. optionatus, p. 201 Müll.: vocabulum, id. ap. Gell. 7, 10, 2:II.syllabae,
Ter. Maur. p. 2398 P.:seorsa quae (videor tractasse),
id. p. 2439 fin. ib.; cf.studia,
Aus. Idyll. 17, 5.—Hence,Adv.: sĕorsum (often erroneously written sĕorsim; collat. form sĕor-sus, Plaut. Rud. 5, 2, 27; Afran. ap. Charis, p. 195 P.; Lucr. 4, 494; 5, 448; Cael. ap. Cic. Fam. 8, 9, 3 Orell. N. cr.; Liv. 9, 42, 8 Weissenb.; in both forms in the poets; usu. dissyl.; but trisyl. Lucr. 3, 551; 4, 491. —Another collat. form sorsum, Plaut. As. 2, 2, 95; Lucr. 3, 631 sq.; 4, 495; 5, 447; cf. Lachm. ad Lucr. 2, 1061), asunder, separately, apart (syn. separatim; freq., but mostly ante-class.; not found in Cæs., Verg., or Hor.; and in Cic. only once, in the etymological definition of the word seditio).(α).With ab:(β).me hodie senex seduxit solum, sorsum ab aedibus,
Plaut. As. 2, 2, 95 Fleck.; so,seorsum ab rege exercitum ductare,
Sall. J. 70, 2:seorsum tractandum est hoc ab illo,
Auct. Her. 3, 4, 7: seorsum a collegā omnia paranda, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 9, 3:abs te seorsum sentio,
otherwise, differently, Plaut. Capt. 3, 5, 52; cf.; ut abs te seorsus sentiam De uxoriā re, Afran. ap Charis, p. 195 P.—With abl. (Lucretian):(γ).seorsum corpore,
Lucr. 3, 564:animā,
id. 3, 631 MSS. (Lachm. and Munro, animae).—Absol.: quā arte natio sua separata seorsum, Cato ap. Charis. p. 195; Lucr. 5,447 sq.:in aediculam istanc seorsum concludi volo,
Plaut. Ep 3, 3, 20;in custodiā habitus,
Liv. 9, 42, 8; cf. id. 22, 52, 3:castris positis, Auct. B. Afr. 48, 2: ea dissensio civium, quod seorsum eunt alii ad alios, seditio dicitur,
Cic. Rep. 6, 1, 1: omnibus gratiam habeo, et seorsum tibi praeterea, * Ter. Ad. 5, 9, 14:proin, viator, hunc deum vereberis, Manumque seorsum habebis,
wilt hold afar, Cat. 20, 17 -
14 seorsus
sĕorsus, a, um, adj. [abbrev. from sevorsus, from se-vorto], sundered, separate, apart (syn. separatus).I.Adj. (so only ante- and post-class.): seorsum atque diversum pretium, Cato ap. Fest. s. v. optionatus, p. 201 Müll.: vocabulum, id. ap. Gell. 7, 10, 2:II.syllabae,
Ter. Maur. p. 2398 P.:seorsa quae (videor tractasse),
id. p. 2439 fin. ib.; cf.studia,
Aus. Idyll. 17, 5.—Hence,Adv.: sĕorsum (often erroneously written sĕorsim; collat. form sĕor-sus, Plaut. Rud. 5, 2, 27; Afran. ap. Charis, p. 195 P.; Lucr. 4, 494; 5, 448; Cael. ap. Cic. Fam. 8, 9, 3 Orell. N. cr.; Liv. 9, 42, 8 Weissenb.; in both forms in the poets; usu. dissyl.; but trisyl. Lucr. 3, 551; 4, 491. —Another collat. form sorsum, Plaut. As. 2, 2, 95; Lucr. 3, 631 sq.; 4, 495; 5, 447; cf. Lachm. ad Lucr. 2, 1061), asunder, separately, apart (syn. separatim; freq., but mostly ante-class.; not found in Cæs., Verg., or Hor.; and in Cic. only once, in the etymological definition of the word seditio).(α).With ab:(β).me hodie senex seduxit solum, sorsum ab aedibus,
Plaut. As. 2, 2, 95 Fleck.; so,seorsum ab rege exercitum ductare,
Sall. J. 70, 2:seorsum tractandum est hoc ab illo,
Auct. Her. 3, 4, 7: seorsum a collegā omnia paranda, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 9, 3:abs te seorsum sentio,
otherwise, differently, Plaut. Capt. 3, 5, 52; cf.; ut abs te seorsus sentiam De uxoriā re, Afran. ap Charis, p. 195 P.—With abl. (Lucretian):(γ).seorsum corpore,
Lucr. 3, 564:animā,
id. 3, 631 MSS. (Lachm. and Munro, animae).—Absol.: quā arte natio sua separata seorsum, Cato ap. Charis. p. 195; Lucr. 5,447 sq.:in aediculam istanc seorsum concludi volo,
Plaut. Ep 3, 3, 20;in custodiā habitus,
Liv. 9, 42, 8; cf. id. 22, 52, 3:castris positis, Auct. B. Afr. 48, 2: ea dissensio civium, quod seorsum eunt alii ad alios, seditio dicitur,
Cic. Rep. 6, 1, 1: omnibus gratiam habeo, et seorsum tibi praeterea, * Ter. Ad. 5, 9, 14:proin, viator, hunc deum vereberis, Manumque seorsum habebis,
wilt hold afar, Cat. 20, 17 -
15 accuso
ac-cūso (also with ss; cf. Cassiod. 2283 P.), āvi, ātum, 1, v. a. [fr. causa; cf. cludo with claudo], orig. = ad causam provocare, to call one to account, to make complaint against, to reproach, blame.I.In gen., of persons:II.si id non me accusas, tu ipse objurgandus es,
if you do not call me to account for it, you yourself deserve to be reprimanded, Plaut. Trin. 1, 2, 59:quid me accusas?
id. As. 1, 3, 21:meretricem hanc primum adeundam censeo, oremus, accusemus gravius, denique minitemur,
we must entreat, severely chide, and finally threaten her, Ter. Hec. 4, 4, 94 sq.:ambo accusandi,
you both deserve reproach, id. Heaut. 1, 1, 67:cotidie accusabam,
I daily took him to task, id. ib. 1, 1, 50:me accusas cum hunc casum tam graviter feram,
Cic. Att. 3, 13; id. Fam. 1, 1 Manut.:me tibi excuso in eo ipso, in quo te accuso,
id. Q. Fr. 2, 2:ut me accusare de epistularum neglegentia possis,
that you may blame me for my tardiness in writing, id. Att. 1, 6. —Also metaph. of things, to blame, find fault with:alicujus desperationem,
Cic. Fam. 6, 1: inertiam adolescentium, id. de Or. 1, 58 (cf. incusare, Tac. H. 4, 42);hence also: culpam alicujus,
to lay the fault on one, Cic. Planc. 4, 9; cf. id. Sest. 38, 80; id. Lig. 1, 2; id. Cael. 12, 29.—Hence,Esp.A.Transferred to civil life, to call one to account publicly (ad causam publicam, or publice dicendam provocare), to accuse, to inform against, arraign, indict (while incusare means to involve or entangle one in a cause); t. t. in Roman judicial lang.; constr. with aliquem alicujus rei (like katêgorein, cf. Prisc. 1187 P.):B.accusant ii, qui in fortunas hujus invaserunt, causam dicit is, cui nihil reliquerunt,
Cic. Rosc. Am. 5:numquam, si se ambitu commaculasset, ambitus alterum accusaret,
id. Cael. 7:ne quis ante actarum rerum accusaretur,
that no one should be called to account for previous offences, Nep. Thras. 3, 2; Milt. 1, 7. Other rarer constructions are: aliquem aliquid (only with id, illud, quod), Plaut. Trin. 1, 2, 59; cf. Ter. Ph. 5, 8, 21:aliquo crimine,
Cic. Verr. 1, 16; Nep. Milt. 8; id. Lys. 3, 4; id. Ep. 1 al.:de pecuniis repetundis,
Cic. Clu. 41, 114; cf.:de veneficiis,
id. Rosc. Am. 32, 90:inter sicarios,
id. ib. 32; cf. Zumpt, § 446; Rudd. 2, 165 sq.; 169, note 4.—The punishment that is implied in the accusation is put in gen.:capitis,
to accuse one of a capital crime, Nep. Paus. 2, 6; cf. Zumpt, § 447. —Casus accusandi, the fourth case in grammar, the accusative case, Var. L. L. 8, § 66 Müll.; v. accusativus. -
16 adamantinus
ădămantĭnus, a, um, adj., = adamantinos, hard as steel, etc., adamantine:saxa,
Lucr. 2, 447:duritia,
Plin. 37, 11, 73. —Hence poet., extremely hard, inflexible, invincible:clavi,
Hor. C. 3, 24, 5:tunica,
id. ib. 1, 6, 13:juga,
Prop. 3, 9, 9; cf. aënus. -
17 adhibeo
ăd-hĭbĕo, ŭi, ĭtum, 2, v. a. [habeo], to hold toward or to, to turn, bring, add to; with ad, in, dat. or absol.I.In gen.A.Lit.:B.cur non adhibuisti, dum istaec loquereris, tympanum,
Plaut. Poen. 5, 5, 38:huc adhibete aurīs (ad ea) quae ego loquar,
id. Ps. 1, 2, 20:ad mea formosos vultus adhibete carmina,
Ov. Am. 2, 1, 37; cf. ib. 13, 15:manus medicas ad vulnera,
Verg. G. 3, 455:odores ad deos,
Cic. N. D. 1, 40:quos negat ad panem adhibere quidquam, praeter nasturtium,
to eat with it, Cic. Tusc. 5, 34:alicui calcaria,
id. Brut. 56 (cf. addere calcar, v. addo):manus genibus adhibet, i. e. admovet, genua amplexatur,
Ov. M. 9, 216:vincula captis,
to put them on them, id. F. 3, 293.—Trop.:II.metum ut mihi adhibeam,
Plaut. Men. 5, 6, 20; cf. Quint. 1, 3, 15:nunc animum nobis adhibe veram ad rationem,
Lucr. 2, 1023; Cic. Har. Resp. 10, 20:vacuas aurīs adhibe ad veram rationem,
Lucr. 1, 51; cf. Ov. M. 15, 238; Verg. A. 11, 315:ut oratio, quae lumen adhibere rebus debet, ea obscuritatem afferat,
Cic. de Or. 3, 13, 50:est ea (oratio) quidem utilior, sed raro proficit neque est ad vulgus adhibenda,
id. Tusc. 4, 28, 60:adhibere cultus, honores, preces, diis immortalibus,
id. N. D. 1, 2; cf. Tac. A. 14, 53:alicui voluptates,
Cic. Mur. 35:consolationem,
id. Brut. 96:omnes ii motus, quos orator adhibere volet judici,
which the orator may wish to communicate to the judge, id. de Or. 2, 45 al. —Hence = addere, adjungere, to add to:uti quattuor initiis rerum illis quintam hanc naturam non adhiberet,
Cic. Ac. 1, 11, 39:ad domesticorum majorumque morem etiam hanc a Socrate adventitiam doctrinam adhibuerunt,
id. Rep. 3, 3.Esp.A.Of persons, to bring one to a place, to summon, to employ (cf. the Engl. to have one up):B.hoc temere numquam amittam ego a me, quin mihi testes adhibeam,
Ter. Ph. 4, 5, 2; so Cic. Fin. 2, 21; Tac. A. 15, 14:medicum,
Cic. Fat. 12:leges, ad quas (sc. defendendas) adhibemur,
we are summoned, id. Clu. 52:nec, quoniam apud Graecos judices res agetur, poteris adhibere Demosthenem,
id. Tusc. 1, 5, 10:adhibebitur heros,
shall be brought upon the stage, Hor. A. P. 227:castris adhibere socios et foedera jungere,
Verg. A. 8, 56:aliquem in partem periculi,
Ov. M. 11, 447:in auxilium,
Just. 3, 6.—Adhibere ad or in consilium, to send for one in order to receive counsel from him, to consult one:C.neque hos ad concilium adhibendos censeo,
Caes. B. G. 7, 77, 3:in consilium,
Plin. Ep. 6, 11, 1; so also absol.:a tuis reliquis non adhibemur,
we are not consulted, Cic. Fam. 4, 7; so ib. 10, 25; 11, [p. 35] 7; id. Off. 3, 20; id. Phil. 5, 9; Caes. B. G. 1, 20; Suet. Claud. 35; cf. Cortius ad Sall. J. 113, and ad Cic. Fam. 4, 7, 15.—But sometimes adhibere in consilium = admittere in cons., to admit to a consultation. —So trop.:est tuum, sic agitare animo, ut non adhibeas in consilium cogitationum tuarum desperationem aut timorem,
Cic. Fam. 6, 1.—Adhibere aliquem cenae, epulis, etc., to invite to a dinner, to a banquet, etc., to entertain:D.adhibete Penatīs et patrios epulis, etc.,
Verg. A. 5, 62; so Hor. C. 4, 5, 32; Suet. Caes. 73; Aug. 74: in convivium, Nep. praef. 7.—And absol., to receive, to treat:quos ego universos adhiberi liberaliter dico oportere,
Cic. Q. Fr. 1, 5:Quintum filium severius adhibebo,
id. Att. 10, 12.—Adhibere se ad aliquid, to betake or apply one's self to a thing, i. e. to devote attention to it:E.adhibere se remotum a curis veram ad rationem,
Lucr. 1, 44 (cf. above I. A.); and absol.: adhibere se, to appear or to behave one's self in any manner:permagni est hominis, sic se adhibere in tanta potestate, ut nulla alia potestas ab iis, quibus ipse praeest, desideretur,
Cic. Q. Fr. 1, 1, 7.—Adhibere aliquid ad aliquid, alicui rei, or with in and abl., to put a thing to a determinate use, to apply, to use or employ for or in any thing definite (therefore, with intention and deliberation; on the contr., usurpare denotes merely momentary use; cf. Cic. Lael. 2, 8; and uti, use that arises from some necessity, Herz. ad Caes. B. G. 1, 20):F.adhibere omnem diligentiam ad convalescendum,
Cic. Fam. 16, 9; cf. ib. 6; Nep. Att. 21:cautionem privatis rebus suis,
Cic. Att. 1, 19:medicinam aegroto,
id. ib. 16, 15:humatis titulum, i. e. inscriptionem addere,
Liv. 26, 25:belli necessitatibus patientiam,
id. 5, 6:fraudem testamento,
Suet. Dom. 2:curam viis,
id. Vesp. 5:fidem et diligentiam in amicorum periculis,
Cic. Clu. 42, 118:misericordiam in fortunis alicujus et sapientiam in salute reip.,
id. Rab. Perd. 2:flores in causis,
id. Or. 19:curam in valetudine tuenda,
Cels. 3, 18; and with de:curam de aliqua re,
Cic. Fam. 2, 7, 3: modum, to set a limit to, to set bounds to:vitio,
Cic. Tusc. 4, 17:sumptibus,
Suet. Ner. 16: cf. id. Aug. 100; id. Tib. 34:voluptati,
Quint. 9, 3, 74:memoriam contumeliae,
to retain it in memory, Nep. Epam. 7.—Adhibere aliquid, in gen., to use, employ, exercise:G.neque quisquam parsimoniam adhibet,
Plaut. Most. 1, 3, 79:fidem,
id. Rud. 4, 3, 104:celeritatem,
Cic. Fam. 10, 21, 2:calumniam, fraudem, dolum, id. Auct. Or. pro Dom. 14, 36: modum quemdam,
Cic. Tusc. 4, 17, 38; Suet. Calig. 2:nulla arte adhibita,
Caes. B. C. 3, 26:sollertiam, Tibull. 3, 4, 75: querelas,
Plin. Ep. 1, 12:adhibere moram = differre,
Pompon. Dig. 18, 6, 16.—In later Lat.: alicui aliquem, to bring up, quote one to another as authority for an assertion:is nos aquam multam ex diluta nive bibentis coërcebat, severiusque increpabat adhibebatque nobis auctoritates nobilium medicorum,
Gell. 19, 5, 3. -
18 ambitiose
ambĭtĭōsus, a, um, adj. [ambitio].I.(Very rare and mostly poet.) Going round, encompassing; poet., embracing, twining round:II.lascivis hederis ambitiosior,
Hor. C. 1, 36, 20 (cf.:undique ambientibus ramis,
Curt. 4, 7, 16).—Of a river, making circuits, having many windings:Jordanes amnis ambitiosus,
Plin. 5, 15, 15, § 71.— Of oratorical ornament, excessive, superfluous:vir bonus ambitiosa recidet Ornamenta,
Hor. A. P. 447.—Transf.A.That asks for a thing fawningly; esp., that solicits the favor, good-will, etc., of any one, in a good and bad sense, honor-loving, ambitious, courting favor; vain, vainglorious, conceited, etc.:B.qui ita sit ambitiosus, ut omnes vos nosque cotidie persalutet,
Cic. Fl. 18:homo minime ambitiosus, minime in rogando molestus,
id. Fam. 13, 1:ne forte me in Graecos tam ambitiosum factum esse mirere,
desirous of the favor of the Greeks, id. Q. Fr. 1, 2, 2:pro nostris ut sis ambitiosa malis, Ov P. 3, 1, 84: pro nato caerula mater Ambitiosa suo fuit,
i.e. begs fawningly of Vulcan for weapons for her son, id. M. 13, 289:malis artibus ambitiosus,
seeking to ingratiate one's self, Tac. H. 2, 57:salubris magis princeps quam ambitiosus,
Suet. Aug. 42 al. —Pass., that is willingly solicited or entreated, ambitious; much sought, honored, admired:C.ambitiosus et qui ambit et qui ambitur,
Gell. 9, 12:turba caelestes ambitiosa sumus,
Ov. F. 5, 298:sexus muliebris saevus, ambitiosus, potestatis avidus,
Tac. A. 3, 33: si locuples hostis est, avari;si pauper, ambitiosi,
id. Agr. 30:nota quidem sed non ambitiosa domus,
not sought after, Ov. Tr. 1, 9, 18 Jahn: ambitiosae pulchritudinis scortum. Just. 30, 2. —Of things, vain, ostentatious:D.amicitiae,
founded merely on the desire to please, interested, Cic. Att. 1, 18:rogationes,
id. Fam. 6, 12; so id. ib. 6, 6:gloriandi genus,
Quint. 11, 1, 22:preces,
urgent, Tac. H. 2, 49:sententiae,
Suet. Dom. 8: mors, ambitious, i. e. to obtain fame, Tac. Agr. 42:medicina ars,
boastful, Plin. 29, 1, 8, § 20:et quaesitorum pelago terrāque ciborum Ambitiosa fames,
Luc. 4, 376:atria,
splendid, gorgeous, Mart. 12, 69:ambitiosis utilia praeferre,
Quint. 1, 2, 27:ambitiosius id existimans quam domi suae majestas postularet,
more condescending, submissive, Suet. Aug. 25.—In rhet.: orator ambitiosus, who seeks to rouse attention by obsolete or unusual expressions:antigerio nemo nisi ambitiosus utetur,
Quint. 8, 3, 26.—Hence, adv.: ambĭtĭōsē, ambitiously, ostentatiously, etc.:de triumpho ambitiose agere,
Cic. Att. 15, 1:ambitiose regnum petere,
Liv. 1, 35: amicitias ambitiose colere, Tac. [p. 103] H. 1, 10 al.— Comp., Cic. Fam. 3, 7.— Sup., Quint. 6, 3, 68. -
19 ambitiosus
ambĭtĭōsus, a, um, adj. [ambitio].I.(Very rare and mostly poet.) Going round, encompassing; poet., embracing, twining round:II.lascivis hederis ambitiosior,
Hor. C. 1, 36, 20 (cf.:undique ambientibus ramis,
Curt. 4, 7, 16).—Of a river, making circuits, having many windings:Jordanes amnis ambitiosus,
Plin. 5, 15, 15, § 71.— Of oratorical ornament, excessive, superfluous:vir bonus ambitiosa recidet Ornamenta,
Hor. A. P. 447.—Transf.A.That asks for a thing fawningly; esp., that solicits the favor, good-will, etc., of any one, in a good and bad sense, honor-loving, ambitious, courting favor; vain, vainglorious, conceited, etc.:B.qui ita sit ambitiosus, ut omnes vos nosque cotidie persalutet,
Cic. Fl. 18:homo minime ambitiosus, minime in rogando molestus,
id. Fam. 13, 1:ne forte me in Graecos tam ambitiosum factum esse mirere,
desirous of the favor of the Greeks, id. Q. Fr. 1, 2, 2:pro nostris ut sis ambitiosa malis, Ov P. 3, 1, 84: pro nato caerula mater Ambitiosa suo fuit,
i.e. begs fawningly of Vulcan for weapons for her son, id. M. 13, 289:malis artibus ambitiosus,
seeking to ingratiate one's self, Tac. H. 2, 57:salubris magis princeps quam ambitiosus,
Suet. Aug. 42 al. —Pass., that is willingly solicited or entreated, ambitious; much sought, honored, admired:C.ambitiosus et qui ambit et qui ambitur,
Gell. 9, 12:turba caelestes ambitiosa sumus,
Ov. F. 5, 298:sexus muliebris saevus, ambitiosus, potestatis avidus,
Tac. A. 3, 33: si locuples hostis est, avari;si pauper, ambitiosi,
id. Agr. 30:nota quidem sed non ambitiosa domus,
not sought after, Ov. Tr. 1, 9, 18 Jahn: ambitiosae pulchritudinis scortum. Just. 30, 2. —Of things, vain, ostentatious:D.amicitiae,
founded merely on the desire to please, interested, Cic. Att. 1, 18:rogationes,
id. Fam. 6, 12; so id. ib. 6, 6:gloriandi genus,
Quint. 11, 1, 22:preces,
urgent, Tac. H. 2, 49:sententiae,
Suet. Dom. 8: mors, ambitious, i. e. to obtain fame, Tac. Agr. 42:medicina ars,
boastful, Plin. 29, 1, 8, § 20:et quaesitorum pelago terrāque ciborum Ambitiosa fames,
Luc. 4, 376:atria,
splendid, gorgeous, Mart. 12, 69:ambitiosis utilia praeferre,
Quint. 1, 2, 27:ambitiosius id existimans quam domi suae majestas postularet,
more condescending, submissive, Suet. Aug. 25.—In rhet.: orator ambitiosus, who seeks to rouse attention by obsolete or unusual expressions:antigerio nemo nisi ambitiosus utetur,
Quint. 8, 3, 26.—Hence, adv.: ambĭtĭōsē, ambitiously, ostentatiously, etc.:de triumpho ambitiose agere,
Cic. Att. 15, 1:ambitiose regnum petere,
Liv. 1, 35: amicitias ambitiose colere, Tac. [p. 103] H. 1, 10 al.— Comp., Cic. Fam. 3, 7.— Sup., Quint. 6, 3, 68. -
20 angustum
angustus, a, um. adj. [v. ango], narrow, strait, esp. of local relations, close, contracted, small, not spacious (syn.: artus, brevis, contractus;I.opp. latus,
Cic. Ac. 2, 29, 92). [p. 120]Lit.:II.fretus,
Lucr. 1, 720:Angustum per iter,
id. 5, 1132; so Sall. J. 92, 7, and Vulg. Judith, 4, 6; 7, 5:pontes angusti,
Cic. Leg. 3, 17:domus,
id. Fin. 1, 20, 65:fauces portūs angustissimae,
Caes. B. C. 1, 25:fines,
id. B. G. 1, 2 Herz.:cellae,
Hor. S. 1, 8, 8:rima,
id. Ep. 1, 7, 29:Principis angustā Caprearum in rupe sedentis,
on the narrow rock, Juv. 10, 93 Herm., where Jahn reads augusta, both readings yielding an apposite sense:porta,
Vulg. Matt. 7, 13; ib. Luc. 13, 24 al.— Subst.: angustum, i, n., narrowness:per angustum,
Lucr. 4, 530:angusta viarum,
Verg. A. 2, 332:pontes et viarum angusta,
Tac. H. 4, 35.—Trop.A.In angustum concludere, adducere, deducere, etc., to reduce to a strait, i. e. to restrain, confine, etc.:B.ab illā immensā societate humani generis in exiguum angustumque concluditur,
Cic. Off. 1, 17:amicitia ex infinitā societate generis humani ita contracta est et adducta in angustum, ut, etc.,
id. Am. 5.—Of the passions, to curb, restrain, moderate:perturbationes animi contrahere et in angustum deducere,
Cic. Ac. 1, 10.—Of other things: clavus angustus, the narrow purple stripe upon the tunic, v. clavus:C.spiritus,
short, difficult, Cic. de Or. 1, 61:odor rosae,
not diffused far, Plin. 21, 4, 10, § 14.—Once also of the point of an arrow = acutus, Cels. 7, 5, n. 2.—Of time, short, brief:D.angustus dies,
Ov. Tr. 5, 10, 8; Stat. Th. 1, 442:nox,
Ov. Am. 3, 7, 25:tempus,
Luc. 4, 447.—Of means of living, and the like, pinching, scanty, needy:E.pauperies,
Hor. C. 3, 2, 1:res angusta domi,
Juv. 3, 164:mensa,
Sen. Thyest. 452: domus, poor, i. e. built without much expense, Tac. A. 2, 33.—Of other external relations of life, difficult, critical, uncertain:F.rebus angustis animosus atque Fortis adpare,
Hor. C. 2, 10, 21:cum fides totā Italiā esset angustior,
was weakened, Caes. B. C. 3, 1.— Subst.: angustum, i, n., a difficult, critical, condition, danger: in angustum cogi, * Ter. Heaut. 4, 2, 2:res est in angusto,
the condition is perilous, Caes. B. G. 2, 25:spes est in angusto,
hope is feeble, Cels. 8, 4.—Of mind or character, narrow, base, low, mean-spirited:G.nihil est tam angusti animi, tam parvi, quam amare divitias,
Cic. Off. 1, 20, 68:animi angusti et demissi,
id. Pis. 24, 57:ecce autem alii minuti et angusti, aut omnia semper desperantes, aut malevoli, invidi, etc.,
id. Fin. 1, 18, 61.—Of learned investigations that lay too much stress upon little things, subtle, hair-splitting:H.minutae angustaeque concertationes,
Cic. de Or. 3, 31:pungunt (Stoici) quasi aculeis, interrogatiunculis angustis,
id. Fin. 4, 3, 7.—Of discourse, brief, simple:I.et angusta quaedam et concisa, et alia est dilatata et fusa oratio,
Cic. Or. 56, 187:Intonet angusto pectore Callimachus,
i.e. in simple style, Prop. 2, 1, 40.— Adv.: angustē.Lit., of space, quantity, or number, within narrow limits, closely, hardly: recepissem te, nisi anguste sederem, if I were not in close quarters, Cic. ap. Macr. S. 2, 3:II.anguste putare vitem,
to prune close, Col. 4, 16, 1; so,anguste aliquid deputare,
id. 4, 22, 3:quā (re frumentariā) anguste utebatur,
in small quantity, Caes. B. C. 3, 16:tantum navium repperit, ut anguste quindecim milia militum, quingentos equites transportare possent, = vix,
scarcely fifteen thousand, id. ib. 3, 2.— Comp.:angustius pabulabantur,
within narrower range, Caes. B. C. 1, 59:aliae (arbores) radices angustius diffundunt,
Varr. R. R. 1, 37, 5:quanto sit angustius imperitatum,
Tac. A. 4, 4:eo anno frumentum propter siccitates angustius provenerat,
more scantily, Caes. B. G. 5, 24.— Sup.:Caesar (nitebatur) ut quam angustissime Pompeium contineret,
Caes. B. C. 3, 45:furunculus angustissime praecisus,
Col. 4, 24, 17. —Trop.A.In gen., within narrow limits:B.anguste intraque civiles actiones coërcere rhetoricam,
Quint. 2, 15, 36.— Comp.: haud scio an recte ea virtus frugalitas appellari possit, quod angustius apud Graecos valet, qui frugi homines chrêsimous appellant, id est tantum modo utiles, has a narrower meaning, Cic. Tusc. 3, 8, 16:Reliqui habere se videntur angustius, enatant tamen etc.,
seem to be more hampered, id. ib. 5, 31, 87.—Esp. of speaking or writing, closely, briefly, concisely, without diffuseness: anguste scribere, Cic. Mur. 13, 28:anguste et exiliter dicere,
id. Brut. 84, 289:anguste disserere,
id. Part. Or. 41, 139:presse et anguste rem definire,
id. Or. 33, 117:anguste materiem terminare,
Quint. 7, 4, 40.— Comp.:Pergit idem et urget angustius,
Cic. N. D. 2, 8, 22:concludere brevius angustiusque,
id. ib. 2, 7, 20.
См. также в других словарях:
447 av. J.-C. — 447 Années : 450 449 448 447 446 445 444 Décennies : 470 460 450 440 430 420 410 Siècles : VIe siècle … Wikipédia en Français
447 — (Кверчинелла,Италия) Категория отеля: Адрес: Via del Littorale 447, 57128 Кверчинелла, Италия … Каталог отелей
447 — Années : 444 445 446 447 448 449 450 Décennies : 410 420 430 440 450 460 470 Siècles : IVe siècle Ve siècle … Wikipédia en Français
447 — Portal Geschichte | Portal Biografien | Aktuelle Ereignisse | Jahreskalender ◄ | 4. Jahrhundert | 5. Jahrhundert | 6. Jahrhundert | ► ◄ | 410er | 420er | 430er | 440er | 450er | 460er | 470er | ► ◄◄ | ◄ | 443 | 444 | 445 | … Deutsch Wikipedia
-447 — Années : 450 449 448 447 446 445 444 Décennies : 470 460 450 440 430 420 410 Siècles : VIe siècle av. J.‑C. … Wikipédia en Français
447 — ГОСТ 447{ 91} Обувь из кож хромового дубления для военнослужащих. Технические условия. ОКС: 61.060 КГС: М12 Обувь кожаная и колодки Взамен: ГОСТ 447 78 Действие: С 01.07.92 Текст документа: ГОСТ 447 «Обувь из кож хромового дубления для… … Справочник ГОСТов
447 a. C. — Años: 450 a. C. 449 a. C. 448 a. C. – 447 a. C. – 446 a. C. 445 a. C. 444 a. C. Décadas: Años 470 a. C. Años 460 a. C. Años 450 a. C. – Años 440 a. C. – Años 430 a. C. Años 420 a. C. Años 410 a. C. Siglos … Wikipedia Español
447 — yearbox in?= cp=4th century c=5th century cf=6th century yp1=444 yp2=445 yp3=446 year=447 ya1=448 ya2=449 ya3=450 dp3=410s dp2=420s dp1=430s d=440s dn1=450s dn2=460s dn3=470s NOTOC EventsBy PlaceEastern Roman Empire* Battle of the Utus: Attila… … Wikipedia
447 — Años: 444 445 446 – 447 – 448 449 450 Décadas: Años 410 Años 420 Años 430 – Años 440 – Años 450 Años 460 Años 470 Siglos: Siglo IV – … Wikipedia Español
(447) valentine — 447 Valentine pas de photo Caractéristiques orbitales Époque 18 août 2005 (JJ 2453600.5) Demi grand axe 447,301 Gm (2,990 ua) Aphélie … Wikipédia en Français
447 Valentine — (447) Valentine 447 Valentine pas de photo Caractéristiques orbitales Époque 18 août 2005 (JJ 2453600.5) Demi grand axe 447,301 Gm (2,990 ua) Aphélie … Wikipédia en Français