Перевод: с латинского на английский

с английского на латинский

utterly

  • 81 internicio

    internĕcĭo ( - nĭcĭo), ōnis, f. [interneco], a massacre, general slaughter, carnage, utter destruction, extermination (class.):

    neque resisti sine internecione posse arbitramur,

    Cic. Att. 2, 20:

    civium,

    id. Cat. 3, 10:

    bella, quae ad internecionem gesta sunt,

    Nep. Eum. 3:

    Lucerini ad internecionem caesi,

    all put to the sword, Liv. 9, 26:

    ad internecionem deleri,

    to be utterly destroyed, id. 9, 45:

    ad internecionem redigi,

    Caes. B. G. 2, 28:

    armis inter se ad internecionem concurrerunt,

    till they despatched one another, Suet. Oth. 12:

    persequi aliquem ad internecionem,

    Curt. 4, 11.—
    B.
    Of inanim. things:

    vineta ad internecionem perducere,

    Col. 4, 22, 8:

    memoriae,

    i. e. an utter loss of memory, Plin. 14 prooem. § 3.

    Lewis & Short latin dictionary > internicio

  • 82 maniosus

    mănĭōsus, a, um, adj. [2. mania], full of madness, utterly crazed, Amm. 28, 4, 16 dub. (al. famosus).

    Lewis & Short latin dictionary > maniosus

  • 83 omnino

    omnīno, adv. [omnis].
    I.
    In gen., altogether, wholly, entirely, utterly, at all (syn.: prorsus, penitus): Neoptolemus apud Ennium philosophari sibi ait necesse esse, sed paucis: nam omnino haud placere, entirely, i. e. constantly, Cic. Tusc. 2, 1, 1; v. also id. de Or. 2, 37, 156 (Enn. Trag. v. 417 Vahl.):

    non omnino jam perii: est reliquom quo peream magis,

    Plaut. As. 1, 3, 80:

    defensionum laboribus aut omnino aut magnā ex parte liberatus,

    Cic. Tusc. 1, 1, 1:

    ut non multum aut nihil omnino Graecis cederetur,

    not at all, id. ib. 1, 3, 5:

    ita fit ut omnino nemo esse possit beatus,

    id. ib. 2, 6, 16:

    id agimus ut id in sapiente nullum sit omnino,

    id. ib. 3, 10, 22; cf. id. Off. 2, 1, 3:

    Clodium sanxisse, ut vix aut omnino non posset... infirmari sua lex,

    not at all, id. Att. 3, 23, 2:

    non omnino quidem, sed magnam partem,

    id. Fam. 9, 15, 3:

    quae aut omnino aut certe facilius consequentur,

    id. Balb. 19, 43:

    eos omittamus, qui omnino nusquam reperiuntur,

    id. Lael. 6, 21:

    causas omnino numquam attigerunt,

    id. de Or. 2, 13, 55: non usquam id quidem dicit omnino, sed quae dicit idem valent, absolutely, i. e. expressly, explicitly, id. Tusc. 5, 9, 24:

    omnino, quod cupis, efficies,

    Cat. 98, 5:

    non tamen omnino Teucros delere paratis,

    Verg. A. 9, 248:

    ne faciam, inquis, Omnino versus,

    Hor. S. 2, 1, 6:

    nihil omnino, te recitante placet,

    Mart. 3, 45, 4.— With omnis:

    non ego omnino lucrum omne esse utile homini existimo,

    all and every, of all kinds whatever, Plaut. Capt. 2, 2, 75:

    hoc genus et cetera necessaria et omnino omnis argumentatio, etc.,

    Cic. Inv. 1, 46, 86:

    vis et injuria et omnino omne. quod obfuturum est,

    id. ib. 2, 53, 164:

    sin omnino interierint omnia,

    id. Fam. 6, 2, 6; v. also the foll.—With prorsus:

    non justa, injusta, prorsus omnino obsequor,

    Ter. Ad. 5, 9, 33.—
    II.
    In partic.
    A.
    With numerals, in all, altogether, only, but, just (= hoi pantes):

    quinque omnino fuerunt,

    Cic. Clu. 28, 76:

    diebus omnino decem et octo,

    Caes. B. G. 4, 19 fin.:

    sane frequentes fuimus: omnino ad ducentos,

    Cic. Q. Fr. 2, 1, 1:

    erant omnino itinera duo,

    there were only two ways, Caes. B. G. 1, 6:

    duae omnino civitates,

    id. ib. 4, 38:

    cum omnino non essent amplius centum,

    Nep. Pelop. 2, 3:

    expeditionem unam omnino suscepit,

    Suet. Claud. 17:

    semel omnino eam viderat,

    Curt. 4, 10. [p. 1265] 24.—
    B.
    In concessive clauses, by all means, indeed, doubtless, yes, certainly, to be sure. —With sed:

    restricti omnino esse nullo modo debemus, sed in deligendis idoneis judicium et diligentiam adhibere, etc.,

    Cic. Off. 2, 18, 62:

    danda opera est omnino... sed, etc.,

    id. ib. 2, 20, 71; so id. de Or. 2, 21, 89:

    pugnas omnino, sed cum adversario facili,

    id. Ac. 2, 6, 84.—With autem:

    omnino est amans sui virtus... ego autem non de virtute nunc loquor,

    id. Lael. 26, 98.—
    C.
    In making a statement of general application, in general, generally, universally:

    de hominum genere, aut omnino de animalium loquor,

    Cic. Fin. 5, 11, 33:

    plurimumque poëtis nostris, omninoque Latinis litteris luminis attulisti,

    id. Ac. 1, 3, 9; Plin. Ep. 5, 4, 3.—At the beginning of a general proposition:

    omnino fortis animus et magnus duabus rebus maxime cernitur,

    Cic. Off. 1, 20, 66:

    omnino omnium horum vitiorum atque incommodorum una cautio est, ut, etc.,

    id. Lael. 21, 78.—
    D.
    After non modo (non), in a climax:

    non modo imperator, sed liber habendus omnino non est,

    Cic. Par. 5, 1, 33:

    non modo tantam causam perorare, sed omnino verbum facere,

    id. Quint. 24, 77:

    quos ego non modo reges appellatos, sed omnino natos nesciebam,

    id. Fam. 9, 15, 13; cf. id. Caecin. 13, 36.

    Lewis & Short latin dictionary > omnino

  • 84 paene

    paene (less correctly pēne), adv. [etym. dub.], nearly, almost, as I may say (class.):

    fores paene effregisti,

    Plaut. Bacch. 4, 2, 4; id. Am. 4, 2, 6; id. Bacch. 4, 9, 26; id. Truc. 2, 6, 37:

    aliquem paene perdere,

    Ter. Heaut. 4, 6, 10:

    paene amicus,

    Cic. Fam. 1, 4, 1:

    paene communis,

    id. ib. 15, 1, 1:

    Brutum non minus amo, quam tu: paene dixi quam te,

    id. Att. 5, 20, 6; id. Rosc. Com. 6, 16:

    non solum in omnibus civitatibus, sed paene etiam in singulis domibus, factiones sunt,

    Caes. B. G. 6, 10:

    quam paene furvae regna Proserpinae... vidimus,

    Hor. C. 2, 13, 21:

    paene manu, quod amo, tanta est vicinia, tango: Saepe sed, heu! lacrimas hoc mihi paene movet,

    Ov. H. 18, 179.—Rarely with subj.:

    nisi nostri equites acutius vidissent, paene concedente adversario superasset,

    Cic. Fam. 8, 4, 1:

    legiones duas paene delessent, ni, etc.,

    Amm. 16, 2, 10.—Paene sometimes follows the word it qualifies:

    omnibus par paene laus tribuitur,

    Cic. de Or. 3, 7, 28:

    totidem paene reperiantur genera,

    id. ib. 3, 9, 34:

    cuncta paene,

    id. ib. 3, 32, 127;

    3, 55, 209: divini paene est viri,

    id. Rep. 1, 29, 45; 2, 20, 35; id. Div. 1, 1, 2; id. Leg. 2, 2, 4:

    et crescere paene opus,

    Liv. 31, 1, 5; 3, 53, 7; 9, 7, 1;

    4, 27, 11: nudā paene cathedrā,

    Juv. 1, 65.— Sup.:

    ita mea consilia perturbat paenissume (penissime),

    utterly, completely, Plaut. Most. 3, 1, 127:

    me paenissume perdidit,

    id. Aul. 3, 4, 7:

    paenissime os alicui sublinere,

    id. ib. 4, 6, 2; App. M. 8, p. 203; id. Mag. p. 336, 25; cf. Prisc. p. 608 and 1008 P.

    Lewis & Short latin dictionary > paene

  • 85 penita

    1.
    pĕnĭtus, a, um, adj. [root pa- of pasco; v. penates], inward, inner, interior (ante- and post-class.):

    exscrea usque ex penitis faucibus,

    Plaut. As. 1, 1, 28:

    scaturigo fontis,

    App. M. 6, p. 178, 33:

    mente penitā conditum,

    id. ib. 11, p. 259, 38.— Comp. penitior pars domūs, App. Fragm. ap. Prisc. p. 599 P.— Sup.:

    advecta ex Arabiā penitissimā,

    Plaut. Pers. 4, 3, 53; so id. ib. 4, 3, 71:

    in latebras abscondas pectore penitissimo,

    id. Cist. 1, 1, 65:

    Scythae illi penitissimi,

    the most remote, Gell. 9, 4, 6:

    de Graecorum penitissimis litteris,

    Macr. S. 5, 19. —As subst.: pĕnĭta, ōrum, n., the inmost parts:

    mundi,

    Mart. Cap. 1, § 9:

    terrae,

    id. 6, § 600:

    sacri loci,

    Jul. Val. Rer. Gest. Alex. 3, 43.—Hence, adv., in two forms.
    A.
    pĕnĭtē ( poet. and post-class.), inwardly, internally, Cat. 61, 178.— Sup.:

    penitissime,

    Sid. Ep. 4, 9.—
    B.
    pĕnĭtus (class.), inwardly, internally, in the inside (cf.: prorsus, omnino).
    1.
    Lit.
    a.
    In gen. (only poet.):

    extra penitusque coacti Exagitant venti, Sev. Aetn. 317: penitusque deus, non fronte notandus,

    Manil. 4, 309.—
    b.
    In partic., deeply, far within, into the inmost part (class.):

    saxum penitus excisum,

    Cic. Verr. 2, 5, 27, § 68:

    argentum penitus abditum,

    id. Off. 2, 2, 13:

    jacent penitus defossa talenta,

    Verg. A. 10, 526:

    penitus convalle virenti,

    id. ib. 6, 679:

    penitus terrae defigitur arbos,

    id. G. 2, 290:

    penitus penetrare,

    Cels. 5, 26, 7:

    Suevos penitus ad extremos fines se recepisse,

    Caes. B. G. 6, 9:

    penitus in Thraciam se abdidit,

    Nep. Alcib. 9:

    mare retibus penitus scrutare,

    Juv. 5, 95.—
    (β).
    Trop., deeply, far within. from the innermost depths or recesses:

    penitus ex intimā philosophiā hauriendam juris disciplinam putas,

    from the very depths of philosophy, Cic. Leg. 1, 5, 17:

    opinio tam penitus insita,

    so deeply rooted, id. Clu. 1, 4:

    bene penitus sese dare in familiaritatem alicujus,

    id. Verr. 2, 2, 70, § 169:

    periculum penitus in venis et visceribus rei publicae,

    in the very heart, id. Cat. 1, 13, 31:

    demittere se penitus in causam,

    id. Att. 7, 12, 3.—
    2.
    Transf. (qs. through and through, to the bottom of a thing, i. e.), thoroughly, completely, wholly, [p. 1330] entirely, utterly (class.):

    caput et supercilia penitus abrasa,

    Cic. Rosc. Com. 7, 20:

    utrum hic confirmasse videtur religionem an penitus totam sustulisse?

    id. N. D. 1, 42, 119:

    res penitus perspectae,

    id. de Or. 1, 23, 108:

    penitus pernoscere omnes animorum motus,

    id. ib. 1, 5, 17:

    quod in memoriā meā penitus insederit,

    id. ib. 2, 28, 122:

    intellegere aliquid,

    id. Att. 8, 12, 1:

    amittere hanc consuetudinem et disciplinam,

    id. Off. 2, 8, 27:

    diffidere rei publicae,

    id. Fam. 5, 13, 5:

    perdere se ipsos,

    id. Fin. 1, 15, 49: te penitus rogo ne, etc., Q. Cic. ap. Cic. Fam. 16, 8, 1:

    penitus toto divisos orbe Britannos,

    Verg. E. 1, 66:

    dilecta penitus,

    Hor. C. 1, 21, 4.— Hence, to strengthen the comp.:

    penitus crudelior,

    far more, Prop. 1, 16, 17.—To strengthen the sup.:

    vir penitus Romano nomini infestissimus,

    Vell. 2, 27, 1.
    2.
    pēnītus, a, um, adj. [penis], furnished with or having a tail:

    penitam offam Naevius appellat absegmen carnis cum codā,

    Fest. p. 242 Müll.; Arn. 7, 24, 230; cf. Fest. s. v. penem, p. 230 Müll.

    Lewis & Short latin dictionary > penita

  • 86 penitus

    1.
    pĕnĭtus, a, um, adj. [root pa- of pasco; v. penates], inward, inner, interior (ante- and post-class.):

    exscrea usque ex penitis faucibus,

    Plaut. As. 1, 1, 28:

    scaturigo fontis,

    App. M. 6, p. 178, 33:

    mente penitā conditum,

    id. ib. 11, p. 259, 38.— Comp. penitior pars domūs, App. Fragm. ap. Prisc. p. 599 P.— Sup.:

    advecta ex Arabiā penitissimā,

    Plaut. Pers. 4, 3, 53; so id. ib. 4, 3, 71:

    in latebras abscondas pectore penitissimo,

    id. Cist. 1, 1, 65:

    Scythae illi penitissimi,

    the most remote, Gell. 9, 4, 6:

    de Graecorum penitissimis litteris,

    Macr. S. 5, 19. —As subst.: pĕnĭta, ōrum, n., the inmost parts:

    mundi,

    Mart. Cap. 1, § 9:

    terrae,

    id. 6, § 600:

    sacri loci,

    Jul. Val. Rer. Gest. Alex. 3, 43.—Hence, adv., in two forms.
    A.
    pĕnĭtē ( poet. and post-class.), inwardly, internally, Cat. 61, 178.— Sup.:

    penitissime,

    Sid. Ep. 4, 9.—
    B.
    pĕnĭtus (class.), inwardly, internally, in the inside (cf.: prorsus, omnino).
    1.
    Lit.
    a.
    In gen. (only poet.):

    extra penitusque coacti Exagitant venti, Sev. Aetn. 317: penitusque deus, non fronte notandus,

    Manil. 4, 309.—
    b.
    In partic., deeply, far within, into the inmost part (class.):

    saxum penitus excisum,

    Cic. Verr. 2, 5, 27, § 68:

    argentum penitus abditum,

    id. Off. 2, 2, 13:

    jacent penitus defossa talenta,

    Verg. A. 10, 526:

    penitus convalle virenti,

    id. ib. 6, 679:

    penitus terrae defigitur arbos,

    id. G. 2, 290:

    penitus penetrare,

    Cels. 5, 26, 7:

    Suevos penitus ad extremos fines se recepisse,

    Caes. B. G. 6, 9:

    penitus in Thraciam se abdidit,

    Nep. Alcib. 9:

    mare retibus penitus scrutare,

    Juv. 5, 95.—
    (β).
    Trop., deeply, far within. from the innermost depths or recesses:

    penitus ex intimā philosophiā hauriendam juris disciplinam putas,

    from the very depths of philosophy, Cic. Leg. 1, 5, 17:

    opinio tam penitus insita,

    so deeply rooted, id. Clu. 1, 4:

    bene penitus sese dare in familiaritatem alicujus,

    id. Verr. 2, 2, 70, § 169:

    periculum penitus in venis et visceribus rei publicae,

    in the very heart, id. Cat. 1, 13, 31:

    demittere se penitus in causam,

    id. Att. 7, 12, 3.—
    2.
    Transf. (qs. through and through, to the bottom of a thing, i. e.), thoroughly, completely, wholly, [p. 1330] entirely, utterly (class.):

    caput et supercilia penitus abrasa,

    Cic. Rosc. Com. 7, 20:

    utrum hic confirmasse videtur religionem an penitus totam sustulisse?

    id. N. D. 1, 42, 119:

    res penitus perspectae,

    id. de Or. 1, 23, 108:

    penitus pernoscere omnes animorum motus,

    id. ib. 1, 5, 17:

    quod in memoriā meā penitus insederit,

    id. ib. 2, 28, 122:

    intellegere aliquid,

    id. Att. 8, 12, 1:

    amittere hanc consuetudinem et disciplinam,

    id. Off. 2, 8, 27:

    diffidere rei publicae,

    id. Fam. 5, 13, 5:

    perdere se ipsos,

    id. Fin. 1, 15, 49: te penitus rogo ne, etc., Q. Cic. ap. Cic. Fam. 16, 8, 1:

    penitus toto divisos orbe Britannos,

    Verg. E. 1, 66:

    dilecta penitus,

    Hor. C. 1, 21, 4.— Hence, to strengthen the comp.:

    penitus crudelior,

    far more, Prop. 1, 16, 17.—To strengthen the sup.:

    vir penitus Romano nomini infestissimus,

    Vell. 2, 27, 1.
    2.
    pēnītus, a, um, adj. [penis], furnished with or having a tail:

    penitam offam Naevius appellat absegmen carnis cum codā,

    Fest. p. 242 Müll.; Arn. 7, 24, 230; cf. Fest. s. v. penem, p. 230 Müll.

    Lewis & Short latin dictionary > penitus

  • 87 percido

    per-cīdo, cīdi, cīsum ( perf. percecīdi, Flor. 4, 12, 7), 3, v. a. [caedo], to beat or cut to pieces, to smash.
    I.
    In gen.:

    os alicui,

    Plaut. Pers. 2, 4, 12; id. Cas. 2, 6, 52; Sen. Q. N. 4, 4, 1.—
    II.
    Esp.
    A.
    To cut to pieces, rout utterly, destroy:

    exercitum,

    Flor. 3, 20, 10:

    terga hostium,

    id. 4, 12, 7.—
    B.
    In mal. part., i. q. paedicare, Mart. 4, 48, 1; 7, 62, 1 al.; Sen. Prov. 5, 3; Mart. 12, 35, 2; cf.: percisus, paedicatus, pepugismenos, Gloss. Philox.; so,

    too, alicui os, i. q. irrumare,

    Mart. 2, 72, 3 (al. praecisum).

    Lewis & Short latin dictionary > percido

  • 88 perdecipio

    per-dēcĭpĭo, cēpi, ceptum, 3, v. a., to deceive utterly (late Lat.):

    aurum populum... sic specie perdecepit, ut hoc esse deum crederent,

    Petr. Chrys. Serm. 29.

    Lewis & Short latin dictionary > perdecipio

  • 89 perdefessus

    per-dēfessus, a, um, adj., worn out, utterly wearied:

    vexationibus,

    Petr. Chrys. Serm. 112.

    Lewis & Short latin dictionary > perdefessus

  • 90 perdeleo

    per-dēlĕo, ēre, v. a., to destroy utterly, to exterminate (post-class.), Tert. adv. Jud. 11; Veg. Vet. 3, 10.

    Lewis & Short latin dictionary > perdeleo

  • 91 perdo

    per-do, dĭdi, ditum, 3 (old form of the pres. subj. perduim, Plaut. Aul. 4, 6, 6:

    perduis,

    id. Am. 2, 2, 215; id. Capt. 3, 5, 70:

    perduit,

    id. Ep. 1, 1, 64; id. Poen. 3, 4, 29;

    but esp. freq., perduint,

    Plaut. As. 2, 4, 61; id. Aul. 4, 10, 55; id. Curc. 5, 3, 41; id. Cas. 3, 5, 17; id. Most. 3, 1, 138; id. Men. 2, 2, 34; 3, 1, 6; 5, 5, 31; id. Merc. 4, 3, 11; 4, 4, 53; id. Poen. 3, 2, 33; 4, 2, 41; id. Stich. 4, 2, 15; id. Truc. 2, 3, 10; Ter. Heaut. 4, 6, 7; id. Hec. 3, 4, 27; id. Phorm. 1, 2, 73; Cic. Deiot. 7, 21; id. Att. 15, 4, 3.—As the pass. of perdo, only pereo, perditus, perire appear to be in good use.—The only classical example of a pass. form in the pres. is:

    perditur haec inter misero lux non sine votis,

    Hor. S. 2, 6, 59 (K. and H. ad loc.), where Lachm., perh. needlessly, reads lux porgitur, the day seems too long for me. —In the pass. perdi, in late Lat.; v. infra), v. a., to make away with; to destroy, ruin; to squander, dissipate, throw away, waste, lose, etc. (class.; syn.: dissipo, perimo, deleo).
    I.
    Lit.:

    aliquem perditum ire,

    Plaut. Aul. 4, 10, 5:

    Juppiter fruges perdidit,

    Cic. Rosc. Am. 45, 131:

    funditus civitatem,

    id. Att. 6, 1, 5:

    se ipsum penitus,

    id. Fin. 1, 15, 49:

    perdere et affligere cives,

    id. Rosc. Am. 12, 33:

    perdere et pessundare aliquem,

    Plaut. Bacch. 3, 3, 3:

    aliquem capitis,

    i. e. to charge with a capital offence, id. As. 1, 2, 6; id. Bacch. 3, 3, 86:

    sumat, consumat, perdat,

    squander, Ter. Heaut. 3, 1, 56; so,

    perde et peri,

    Plaut. Truc. 5, 59:

    perdere et profundere,

    to waste, Cic. Fam. 5, 5, 3:

    perdere tempus,

    id. de Or. 3, 36, 146:

    operam,

    id. Mur. 10, 23; cf.:

    oleum et operam,

    id. Fam. 7, 1, 3:

    Decius amisit vitam: at non perdidit,

    Auct. Her. 4, 44, 57:

    cur perdis adulescentem nobis? cur amat? Cur potat?

    Ter. Ad. 1, 1, 36.—In execrations (very common): di (deaeque omnes) te perduint, may the gods destroy you! See the passages with perduint cited init.—Pass. (late Lat.):

    verbis perderis ipse tuis, Prosp. Epigr.: impii de terrā perdentur,

    Vulg. Prov. 2, 22: quasi sterquilinium in fine perdetur, id. Job, 20, 7.—
    II.
    Transf., in gen., to lose utterly or irrecoverably:

    eos (liberos),

    Cic. Fam. 5, 16, 3:

    omnes fructus industriae et fortunae,

    id. ib. 4, 6, 2:

    litem,

    to lose one's cause, id. de Or. 1, 36, 167:

    libertatem,

    id. Rab. Post. 9, 24:

    dextram manum,

    Plin. 7, 28, 29, § 104:

    memoriam,

    Cic. Sen. 7, 21:

    causam,

    id. Rosc. Com. 4, 11:

    spem,

    Plaut. Rud. 1, 4, 3:

    vitam,

    Mart. Spect. 13, 2:

    perii hercle! nomen perdidi,

    i. e. I have quite forgotten the name, Ter. Phorm. 2, 3, 39.— Pass. (late Lat.):

    si principis vita perditur,

    Amm. 14, 5, 4; Hor. S. 2, 6, 59 (v. supra).—Of loss at play:

    ne perdiderit, non cessat perdere lusor,

    Ov. A. A. 1, 451; Juv. 1, 93.—Hence, perdĭtus, a, um, P. a., lost, i. e.,
    A.
    Hopeless, desperate, ruined, past recovery (class.;

    syn. profligatus): perditus sum, i. q. perii,

    I am lost! Plaut. Bacch. 5, 1, 6; id. Rud. 5, 1, 3:

    per fortunas vide, ne puerum perditum perdamus,

    Cic. Fam. 14, 1, 5:

    perditus aere alieno,

    id. Phil. 2, 32, 78:

    lacrimis ac maerore perditus,

    id. Mur. 40, 86:

    tu omnium mortalium perditissime,

    id. Verr. 2, 3, 26, § 64:

    rebus omnibus perditis,

    id. Caecin. 31, 90:

    senatoria judicia,

    id. Verr. 1, 3, 8:

    valetudo,

    id. Tusc. 5, 10, 29.—
    2.
    In partic., desperately in love; lost, ruined by love ( poet.):

    amore haec perdita est,

    Plaut. Cist. 1, 2, 13:

    in puellā,

    Prop. 1, 13, 7:

    amor,

    Cat. 89, 2.—
    B.
    Lost in a moral sense, abandoned, corrupt, profligate, flagitious, incorrigible:

    adulescens perditus ac dissolutus,

    Cic. Tusc. 4, 25, 55:

    homo contaminatus, perditus, flagitiosus,

    id. Verr. 2, 3, 58, § 134:

    abjecti homines et perditi,

    id. Mil. 18, 47; id. Cat. 1, 6, 9:

    homo perditā nequitiā,

    id. Clu. 13, 36:

    perdita atque dissoluta consilia,

    id. Agr. 2, 20, 55:

    luxuriae ac lasciviae perditae,

    Suet. Calig. 25:

    nihil fieri potest miserius, nihil perditius, nihil foedius,

    Cic. Att. 8, 11, 4; id. Q. Fr. 3, 9, 1; Cat. 42, 13.—Hence, sup.:

    omnium mortalium perditissimus,

    Cic. Verr. 2, 3, 26, § 65; Just. 21, 5, 5.— Adv.: perdĭtē.
    1.
    In an abandoned manner, incorrigibly:

    se gerere,

    Cic. Att. 9, 2, A, 2.—
    2.
    Desperately, excessively:

    amare,

    Ter. Phorm. 1, 2, 32:

    conari,

    Quint. 2, 12, 5.

    Lewis & Short latin dictionary > perdo

  • 92 perpetue

    per-pĕtŭus, a, um, adj. ( comp. perpetuior, Cato ap. Prisc. p. 601 P.; sup. perpetuissimus, id. ib.) [peto], continuing throughout, continuous, unbroken, uninterrupted; constant, universal, general, entire, whole, perpetual (syn.:

    continuus, assiduus): sulcos perpetuos ducere,

    Cato, R. R. 33:

    quin aedes totae perpetuae ruant,

    Plaut. Most. 1, 2, 67:

    agmen,

    Cic. Pis. 22, 51:

    munitiones,

    Caes. B. C. 3, 44:

    palus,

    id. B. G. 7, 26:

    milites disposuit perpetuis vigiliisque stationibusque,

    id. B. C. 1, 21:

    perpetuis soliti patres considere mensis,

    Verg. A. 7, 176:

    vescitur Aeneas... perpetui tergo bovis,

    id. ib. 8, 182:

    Apenninus perpetuis jugis ab Alpibus tendens ad Siculum fretum,

    Plin. 3, 5, 7, § 48:

    tractus,

    id. 6, 20, 23, § 73:

    oratio perpetua (opp. altercatio),

    Cic. Att. 1, 16, 8; cf. Liv. 4, 6:

    disputatio,

    Cic. de Or. 2, 4, 16; id. Top. 26, 97:

    quaestiones perpetuae hoc adulescente constitutae sunt,

    a standing commission, a permanent tribunal for criminal investigation, id. Brut. 27, 105: perpetua historia, a continuous or general history, id. Fam. 5, 12, 2:

    colere te usque perpetuom diem,

    Plaut. Most. 3, 2, 78:

    diem perpetuum in laetitiā degere,

    this whole day, Ter. Ad. 4, 1, 5:

    triduum,

    id. ib. 4, 1, 4:

    biennium,

    id. Hec. 1, 2, 12:

    ignis Vestae perpetuus ac sempiternus,

    Cic. Cat. 4, 9, 18:

    lex perpetua et aeterna,

    id. N. D. 1, 15, 40:

    stellarum perennes cursus atque perpetui,

    id. ib. 2, 21, 55. stabilis et perpetua permansio, id. Inv. 2, 54, 164:

    voluntas mea perpetua et constans in rem publicam,

    id. Phil. 13, 6, 13:

    formido,

    Verg. E. 4, 14:

    assidua et perpetua cura,

    Cic. Fam. 6, 13, 2:

    perpetui scrinia Sili,

    of the immortal Silius, Mart. 6, 64, 10.—As subst.: perpĕtŭum, i, n., the abiding, permanent (opp. temporale), Lact. 2, 8, 68.—Hence: in perpetuum (sc. tempus), for all time, forever, in perpetuity, constantly: mulier repperit odium ocius Suā inmunditiā, quam in perpetuom ut placeat munditia sua. Plaut. Stich. 5, 5, 6:

    serva tibi in perpetuom amicum me,

    id. Capt. 2, 3, 81:

    in perpetuum comprimi,

    Cic. Cat. 1, 12, 30; id. Agr. 2, 21, 55:

    obtinere aliquid in perpetuum,

    id. Rosc. Am. 48, 139:

    non in perpetuum irascetur,

    Vulg. Psa. 102, 9 et saep.—So, in perpetuum modum = perpetuo, Plaut. Most. 3, 1, 5.—
    II.
    In partic.
    A.
    That holds constantly and universally, universal, general:

    perpetui juris et universi generis quaestio,

    Cic. de Or. 2, 33, 141:

    nec arbitror perpetuum quicquam in hoc praecipi posse,

    Plin. 17, 2, 2, § 19:

    ne id quidem perpetuum est,

    does not always hold good, Cels. 2, 10: illud in quo quasi certamen est controversiae... id ita dici placet, ut traducatur ad perpetuam quaestionem, to a general principle, [p. 1352] Cic. Or. 36, 126.—
    B.
    In augury: perpetua fulmina, perpetual lighlnings, i. e. whose prognostics refer to one's whole life, Sen. Q. N. 2, 47, 1.—
    C.
    In gram.:

    perpetuus modus,

    the infinitive mood, Diom. p. 331 P. —Hence, adv., in three forms, perpetuo (class.), perpetuum ( poet.), and perpetue (late Lat.).
    1.
    perpĕtŭō, constantly, uninterruptedly, perpetually, always, forever, utterly, hopelessly:

    perpetuon' valuisti?

    Plaut. Ep. 1, 1, 15:

    metuo ne technae meae perpetuo perierint,

    id. Most. 3, 1, 23:

    dico ut perpetuo pereas,

    id. Pers. 2, 4, 10; so,

    perpetuo perire,

    Ter. Eun. 5, 8, 13:

    opinionem retinere,

    Cic. Agr. 3, 1, 2:

    loquens,

    id. Ac. 2, 19, 63:

    sub imperio esse,

    Caes. B. G. 1, 31; Ov. M. 10, 97.—
    2.
    perpĕtŭum, constantly, uninterruptedly, perpetually:

    uti,

    Stat. S. 1, 1, 99.—
    3.
    perpĕtŭē, constantly, Cassiod. in Psa. 62, 4.

    Lewis & Short latin dictionary > perpetue

  • 93 perpetuum

    per-pĕtŭus, a, um, adj. ( comp. perpetuior, Cato ap. Prisc. p. 601 P.; sup. perpetuissimus, id. ib.) [peto], continuing throughout, continuous, unbroken, uninterrupted; constant, universal, general, entire, whole, perpetual (syn.:

    continuus, assiduus): sulcos perpetuos ducere,

    Cato, R. R. 33:

    quin aedes totae perpetuae ruant,

    Plaut. Most. 1, 2, 67:

    agmen,

    Cic. Pis. 22, 51:

    munitiones,

    Caes. B. C. 3, 44:

    palus,

    id. B. G. 7, 26:

    milites disposuit perpetuis vigiliisque stationibusque,

    id. B. C. 1, 21:

    perpetuis soliti patres considere mensis,

    Verg. A. 7, 176:

    vescitur Aeneas... perpetui tergo bovis,

    id. ib. 8, 182:

    Apenninus perpetuis jugis ab Alpibus tendens ad Siculum fretum,

    Plin. 3, 5, 7, § 48:

    tractus,

    id. 6, 20, 23, § 73:

    oratio perpetua (opp. altercatio),

    Cic. Att. 1, 16, 8; cf. Liv. 4, 6:

    disputatio,

    Cic. de Or. 2, 4, 16; id. Top. 26, 97:

    quaestiones perpetuae hoc adulescente constitutae sunt,

    a standing commission, a permanent tribunal for criminal investigation, id. Brut. 27, 105: perpetua historia, a continuous or general history, id. Fam. 5, 12, 2:

    colere te usque perpetuom diem,

    Plaut. Most. 3, 2, 78:

    diem perpetuum in laetitiā degere,

    this whole day, Ter. Ad. 4, 1, 5:

    triduum,

    id. ib. 4, 1, 4:

    biennium,

    id. Hec. 1, 2, 12:

    ignis Vestae perpetuus ac sempiternus,

    Cic. Cat. 4, 9, 18:

    lex perpetua et aeterna,

    id. N. D. 1, 15, 40:

    stellarum perennes cursus atque perpetui,

    id. ib. 2, 21, 55. stabilis et perpetua permansio, id. Inv. 2, 54, 164:

    voluntas mea perpetua et constans in rem publicam,

    id. Phil. 13, 6, 13:

    formido,

    Verg. E. 4, 14:

    assidua et perpetua cura,

    Cic. Fam. 6, 13, 2:

    perpetui scrinia Sili,

    of the immortal Silius, Mart. 6, 64, 10.—As subst.: perpĕtŭum, i, n., the abiding, permanent (opp. temporale), Lact. 2, 8, 68.—Hence: in perpetuum (sc. tempus), for all time, forever, in perpetuity, constantly: mulier repperit odium ocius Suā inmunditiā, quam in perpetuom ut placeat munditia sua. Plaut. Stich. 5, 5, 6:

    serva tibi in perpetuom amicum me,

    id. Capt. 2, 3, 81:

    in perpetuum comprimi,

    Cic. Cat. 1, 12, 30; id. Agr. 2, 21, 55:

    obtinere aliquid in perpetuum,

    id. Rosc. Am. 48, 139:

    non in perpetuum irascetur,

    Vulg. Psa. 102, 9 et saep.—So, in perpetuum modum = perpetuo, Plaut. Most. 3, 1, 5.—
    II.
    In partic.
    A.
    That holds constantly and universally, universal, general:

    perpetui juris et universi generis quaestio,

    Cic. de Or. 2, 33, 141:

    nec arbitror perpetuum quicquam in hoc praecipi posse,

    Plin. 17, 2, 2, § 19:

    ne id quidem perpetuum est,

    does not always hold good, Cels. 2, 10: illud in quo quasi certamen est controversiae... id ita dici placet, ut traducatur ad perpetuam quaestionem, to a general principle, [p. 1352] Cic. Or. 36, 126.—
    B.
    In augury: perpetua fulmina, perpetual lighlnings, i. e. whose prognostics refer to one's whole life, Sen. Q. N. 2, 47, 1.—
    C.
    In gram.:

    perpetuus modus,

    the infinitive mood, Diom. p. 331 P. —Hence, adv., in three forms, perpetuo (class.), perpetuum ( poet.), and perpetue (late Lat.).
    1.
    perpĕtŭō, constantly, uninterruptedly, perpetually, always, forever, utterly, hopelessly:

    perpetuon' valuisti?

    Plaut. Ep. 1, 1, 15:

    metuo ne technae meae perpetuo perierint,

    id. Most. 3, 1, 23:

    dico ut perpetuo pereas,

    id. Pers. 2, 4, 10; so,

    perpetuo perire,

    Ter. Eun. 5, 8, 13:

    opinionem retinere,

    Cic. Agr. 3, 1, 2:

    loquens,

    id. Ac. 2, 19, 63:

    sub imperio esse,

    Caes. B. G. 1, 31; Ov. M. 10, 97.—
    2.
    perpĕtŭum, constantly, uninterruptedly, perpetually:

    uti,

    Stat. S. 1, 1, 99.—
    3.
    perpĕtŭē, constantly, Cassiod. in Psa. 62, 4.

    Lewis & Short latin dictionary > perpetuum

  • 94 perpetuus

    per-pĕtŭus, a, um, adj. ( comp. perpetuior, Cato ap. Prisc. p. 601 P.; sup. perpetuissimus, id. ib.) [peto], continuing throughout, continuous, unbroken, uninterrupted; constant, universal, general, entire, whole, perpetual (syn.:

    continuus, assiduus): sulcos perpetuos ducere,

    Cato, R. R. 33:

    quin aedes totae perpetuae ruant,

    Plaut. Most. 1, 2, 67:

    agmen,

    Cic. Pis. 22, 51:

    munitiones,

    Caes. B. C. 3, 44:

    palus,

    id. B. G. 7, 26:

    milites disposuit perpetuis vigiliisque stationibusque,

    id. B. C. 1, 21:

    perpetuis soliti patres considere mensis,

    Verg. A. 7, 176:

    vescitur Aeneas... perpetui tergo bovis,

    id. ib. 8, 182:

    Apenninus perpetuis jugis ab Alpibus tendens ad Siculum fretum,

    Plin. 3, 5, 7, § 48:

    tractus,

    id. 6, 20, 23, § 73:

    oratio perpetua (opp. altercatio),

    Cic. Att. 1, 16, 8; cf. Liv. 4, 6:

    disputatio,

    Cic. de Or. 2, 4, 16; id. Top. 26, 97:

    quaestiones perpetuae hoc adulescente constitutae sunt,

    a standing commission, a permanent tribunal for criminal investigation, id. Brut. 27, 105: perpetua historia, a continuous or general history, id. Fam. 5, 12, 2:

    colere te usque perpetuom diem,

    Plaut. Most. 3, 2, 78:

    diem perpetuum in laetitiā degere,

    this whole day, Ter. Ad. 4, 1, 5:

    triduum,

    id. ib. 4, 1, 4:

    biennium,

    id. Hec. 1, 2, 12:

    ignis Vestae perpetuus ac sempiternus,

    Cic. Cat. 4, 9, 18:

    lex perpetua et aeterna,

    id. N. D. 1, 15, 40:

    stellarum perennes cursus atque perpetui,

    id. ib. 2, 21, 55. stabilis et perpetua permansio, id. Inv. 2, 54, 164:

    voluntas mea perpetua et constans in rem publicam,

    id. Phil. 13, 6, 13:

    formido,

    Verg. E. 4, 14:

    assidua et perpetua cura,

    Cic. Fam. 6, 13, 2:

    perpetui scrinia Sili,

    of the immortal Silius, Mart. 6, 64, 10.—As subst.: perpĕtŭum, i, n., the abiding, permanent (opp. temporale), Lact. 2, 8, 68.—Hence: in perpetuum (sc. tempus), for all time, forever, in perpetuity, constantly: mulier repperit odium ocius Suā inmunditiā, quam in perpetuom ut placeat munditia sua. Plaut. Stich. 5, 5, 6:

    serva tibi in perpetuom amicum me,

    id. Capt. 2, 3, 81:

    in perpetuum comprimi,

    Cic. Cat. 1, 12, 30; id. Agr. 2, 21, 55:

    obtinere aliquid in perpetuum,

    id. Rosc. Am. 48, 139:

    non in perpetuum irascetur,

    Vulg. Psa. 102, 9 et saep.—So, in perpetuum modum = perpetuo, Plaut. Most. 3, 1, 5.—
    II.
    In partic.
    A.
    That holds constantly and universally, universal, general:

    perpetui juris et universi generis quaestio,

    Cic. de Or. 2, 33, 141:

    nec arbitror perpetuum quicquam in hoc praecipi posse,

    Plin. 17, 2, 2, § 19:

    ne id quidem perpetuum est,

    does not always hold good, Cels. 2, 10: illud in quo quasi certamen est controversiae... id ita dici placet, ut traducatur ad perpetuam quaestionem, to a general principle, [p. 1352] Cic. Or. 36, 126.—
    B.
    In augury: perpetua fulmina, perpetual lighlnings, i. e. whose prognostics refer to one's whole life, Sen. Q. N. 2, 47, 1.—
    C.
    In gram.:

    perpetuus modus,

    the infinitive mood, Diom. p. 331 P. —Hence, adv., in three forms, perpetuo (class.), perpetuum ( poet.), and perpetue (late Lat.).
    1.
    perpĕtŭō, constantly, uninterruptedly, perpetually, always, forever, utterly, hopelessly:

    perpetuon' valuisti?

    Plaut. Ep. 1, 1, 15:

    metuo ne technae meae perpetuo perierint,

    id. Most. 3, 1, 23:

    dico ut perpetuo pereas,

    id. Pers. 2, 4, 10; so,

    perpetuo perire,

    Ter. Eun. 5, 8, 13:

    opinionem retinere,

    Cic. Agr. 3, 1, 2:

    loquens,

    id. Ac. 2, 19, 63:

    sub imperio esse,

    Caes. B. G. 1, 31; Ov. M. 10, 97.—
    2.
    perpĕtŭum, constantly, uninterruptedly, perpetually:

    uti,

    Stat. S. 1, 1, 99.—
    3.
    perpĕtŭē, constantly, Cassiod. in Psa. 62, 4.

    Lewis & Short latin dictionary > perpetuus

  • 95 pessimo

    pessĭmo, āre, v. a. [pessimus], to make utterly bad, to spoil completely, to ruin (eccl. Lat.):

    plebem,

    Vulg. Ecclus. 36, 11:

    te ipsum pessimabis,

    id. ib. 38, 22.— Pass.:

    pessimabor,

    Vulg. Ecclus. 11, 26.

    Lewis & Short latin dictionary > pessimo

  • 96 profligo

    1.
    prō-flīgo, āvi, ātum, 1, v. a., to strike or dash to the ground, to cast down utterly, overthrow, overcome, conquer (class.; syn.: sterno, prosterno).
    I.
    Lit.:

    inimicos profligare,

    Plaut. Mil. 2, 2, 75:

    copias hostium,

    Cic. Phil. 14, 14, 37:

    classem hostium,

    Caes. B. C. 2, 32:

    hostes,

    Nep. Dat. 6, 8:

    proelia,

    i. e. the warriors, Tac. A. 14, 36:

    aciem virorum,

    Sil. 11, 400; Tac. A. 13, 4.—
    II.
    Trop.
    A.
    To overthrow, ruin, destroy:

    rem publicam,

    Cic. de Or. 3, 1, 3:

    tantas opes,

    Nep. Pelop. 2, 3:

    undique se suosque profligante fortunā,

    Liv. 33, 19:

    valetudinem,

    Gell. 19, 5, 2.—
    B.
    To overwhelm, crush in spirit:

    quanti illum maerore afflictum esse et profligatum putatis,

    Cic. Cat. 2, 1, 2.—
    C.
    To bring almost to an end, to almost finish, despatch:

    bellum commissum ac profligatum conficere,

    Liv. 21, 40, 11:

    profligato fere Samnitium bello,

    id. 9, 29, 1; 28, 2, 11:

    profligatum bellum ac paene sublatum,

    Cic. Fam. 12, 30, 2:

    profligata jam haec, et paene ad exitum adducta quaestio est,

    id. Tusc. 5, 6, 15:

    omnia ad perniciem profligata,

    id. Rosc. Am. 13, 38:

    sperans, ante Vitellii adventum profligari plurimum posse,

    that it would be brought nearly to an end, Suet. Oth. 9:

    profligaverat bellum Judaicum Vespasianus,

    Tac. H. 2, 4; Flor 2, 15, 2; Just. 31, 7, 3; Sen. Ben. 7, 13, 2:

    profligatis in Africā rebus,

    Just. 22, 8, 1:

    victoriam,

    Front. Strat. 2, 3, 2:

    quantum profligatum sit,

    how far advanced, Just. 20, 4, 13; cf. Front. Strat. 2, 3, 20.—Hence, prōflīgātus, a, um, P. a.
    A.
    Wretched, miserable, vile (class.;

    syn. perditus): senatoria judicia perdita profligataque,

    Cic. Verr. 1, 3, 8.—
    B.
    In a moral sense, corrupt, dissolute, abandoned, profligate (class.):

    tu omnium mortalium profligatissime ac perditissime,

    Cic. Verr. 2, 3, 26, § 65:

    homines,

    id. Arch. 6, 14:

    omnia ad perniciem profligata atque perdita,

    id. Rosc. Am. 13, 38:

    profligatissimus quisque,

    Suet. Tib. 35.—
    C.
    Of time, advanced (post-Aug.):

    profligatae aetatis (homo),

    Sen. Ot. 2, 2 (al. Vit. Beat. 29, 2).—In neutr. absol.:

    in profligato esse,

    to be almost ended, Gell. 15, 5, 2.
    2.
    prō-flīgo, xi, ctum, 3, v. a., to strike down, ruin, destroy (post-class.):

    proflictae res,

    cast down, ruined, Gell. 15, 5, 2.

    Lewis & Short latin dictionary > profligo

  • 97 proporro

    prō-porro, adv. (Lucretian).
    I.
    Lit., furthermore, moreover:

    et, sibi proporro quae sint primordia, quaerunt,

    Lucr. 2, 979; 4, 890; 5, 312; Lucil. ap. Non. p. 140, 13.—
    II.
    Transf., in gen., altogether, utterly, wholly, Lucr. 3, 275; 281.

    Lewis & Short latin dictionary > proporro

  • 98 prorsus

    1.
    prorsus (collat. form prōsus, Plaut. Trin. 3, 3, 2; Enn. ap. Non. 165, 11; Trag. Rel. p. 28 Rib.; but p. 107 Vahl. reads prorsus), adv. [for pro-versus].
    I.
    Forwards (ante-class.):

    non prorsus, verum transvorsus cedit, quasi cancer solet,

    Plaut. Ps. 4, 1, 45.—
    II.
    Straight on, right onwards, directly (ante- and post-class.), Cato ap. Fest. p. 234 Müll.:

    tunc Arionem prorsus ex eo loco Corinthum petivisse,

    Gell. 16, 19, 17.—
    B.
    Trop.
    1.
    Straightway, by all means, certainly, truly, precisely, utterly, absolutely (class.):

    prorsus perii,

    Plaut. Aul. 2, 8, 27:

    vide ne ille huc prorsus se inruat,

    Ter. Ad. 4, 2, 11; 3, 2, 26:

    prorsus tacere nequeo,

    id. Hec. 4, 4, 51: ita [p. 1474] prorsus existimo, Cic. Tusc. 2, 5, 14:

    nullo modo potest fleri prosus,

    Plaut. Trin. 3, 3, 2:

    nullo modo prorsus assentior,

    Cic. N. D. 3, 8, 21; id. Att. 13, 45, 1:

    verbum prorsus nullum intellego,

    not a single word, id. de Or. 2, 14, 61:

    venies exspectatus non solum nobis, sed prorsus omnibus,

    id. Fam. 4, 10, 1:

    affatim prorsus,

    id. Att. 16, 1, 5:

    prorsus vehementer et severe,

    id. ib. 16, 15, 2:

    hoc mihi prorsus valde placet,

    id. Fam. 6, 20, 2; Plin. 14, 5, 7, § 58.—Ironically:

    grati prorsus conjugibus revertemur,

    Curt. 5, 5, 13.—
    2.
    Exactly, just, precisely:

    set ea prorsus opportuna Catilinae,

    Sall. C. 16, 5; Varr. L. L. 6, § 16 dub.;

    v. Müll. ad h. l.: prorsus quasi,

    precisely as if, Just. 1, 7, 16.—
    3.
    After an enumeration of particulars, in short, in fine, in a word: igitur colos exsanguis, foedi oculi: citus modo, modo tardus incessus;

    prorsus in facie vultuque vecordia inerat,

    Sall. C. 15, 5; 25, 5; id. J. 23, 1; 30, 3 al.
    2.
    prorsus (collat. form prōsus; v. II.), a, um, adj. [for pro-versus].
    I.
    Straightforwards, right onwards, straight, direct (post-Aug.):

    prorso tramite siste gradus (al. proso),

    Avien. 3:

    prorsi limites appellantur in agrorum mensuris, qui ad orientem directi sunt,

    Fest. p. 234, and Paul. ex Fest. p. 235 Müll.—
    II.
    Trop., of style, straightforwards, i. e. prosaic, in prose, opp. to verse (post-class.): prorsum est porro versum, id est ante versum. Hinc et prorsa oratio, quam non inflexit cantilena, Don. Ter. Eun. 2, 3, 14:

    et prorsa et vorsa facundia veneratus sum,

    in prose and verse, App. Flor. 4, p. 361, 36.—In this sense predominant (but not found in Cic.) in the form prosa oratio, prose, =soluta oratio, Quint. 1, 5, 18; 11, 2, 39:

    prosa eloquentia,

    Vell. 1, 17, 3; Sen. ap. Gell. 12, 2, 6; Col. 11, 1, 1; Plin. 5, 29, 31, § 112.— Subst.: prōsa, ae, f., prose, Quint. 1, 8, 2; 8, 6, 17; 20; 9, 4, 52 et saep.

    Lewis & Short latin dictionary > prorsus

  • 99 Pulcer

    1.
    pulcher, chra, chrum, and less correctly pulcer, cra, crum, adj. [for pol-cer, root pol-ire, akin with parēre, apparēre, prop. bright, shining; hence], beautiful, beauteous, fair, handsome, in shape and appearance (syn.: speciosus, venustus, formosus).
    I.
    Lit.: homo, Enn. ap. Cic. Div. 1, 20, 40 (Ann. v. 40 Vahl.):

    o puerum pulchrum,

    Cic. Off. 1, 40, 144; Hor. Ep. 1, 18, 74:

    pulcher ac decens,

    Suet. Dom. 18:

    virgo pulchra!

    Ter. Phorm. 1, 2, 54:

    pulchra juvenis,

    Phaedr. 2, 2, 5:

    quo pulchrior alter Non fuit Aeneadūm,

    Verg. A. 9, 179:

    formā pulcherrima,

    id. ib. 1, 496; cf.: Venus quem pulcherrima dium Fari donavit, Enn. ap. Prob. ap. Verg. E. 6, 31 (Ann. v. 18 Vahl.):

    O matre pulchrā filia pulchrior,

    Hor. C. 1, 16, 1;

    as an epithet of Apollo,

    Verg. A. 3, 119 Serv.:

    satus Hercule pulchro Pulcher Aventinus,

    id. ib. 7, 656:

    pulcher bos appellatur ad eximiam pinguedinem perductus,

    Fest. p. 238 Müll.:

    pulchro corpore creti,

    Lucr. 5, 1116:

    o faciem pulchram!

    Ter. Eun. 2, 3, 5:

    fuit vultu pulchro magis quam venusto,

    Suet. Ner. 51:

    color,

    Lucr. 4, 1133 and 1094:

    mulier pulchra nimis,

    Vulg. Gen. 12, 14:

    tunicae,

    Hor. Ep. 1, 18, 33:

    testudo,

    Verg. G. 2, 463:

    recessus,

    Ov. M. 14, 261:

    horti,

    id. P. 1, 8, 37:

    fluvius,

    Verg. G. 2, 137; Val. Fl. 5, 486:

    quid potest esse aspectu pulchrius?

    Cic. Sen. 15, 53:

    urbs pulcherrima,

    id. Verr. 2, 4, 52, § 117; Liv. 7, 30, 16:

    pulcherrimorum agrorum judex,

    Cic. Agr. 2, 16, 43:

    acetum acerrimum et pulcherrimum,

    Cato, R. R. 104:

    panis longe pulcherrimus,

    Hor. S. 1, 5, 89:

    pulcherrima opera,

    Plin. 34, 8, 19, § 69.— Subst.: pulchrum, i, n., beauty:

    quid habet pulchri constructus acervus,

    Hor. S. 1, 1, 44.—
    II.
    Trop., in a spiritual or moral sense, beautiful, fine, excellent, noble, honorable, glorious, illustrious, etc.:

    praetor interea, ne pulchrum se ac beatum putaret,

    that he might not think too highly of himself, Cic. Mur. 12, 26:

    res publica paulatim immutata ex pulcherrimā pessima ac flagitiosissima facta est,

    Sall. C. 5, 9; Cic. Off. 1, 32, 118:

    pulcherrimum exemplum,

    Caes. B. G. 7, 77:

    maximum et pulcherrimum facinus,

    Sall. C. 20, 3:

    fasces,

    Lucr. 5, 1234:

    pulcherrima consilia,

    Verg. A. 5, 728:

    nascetur pulchrā Trojanus origine Caesar,

    id. ib. 1, 286:

    poëmata,

    Hor. S. 1, 10, 6:

    divitiae,

    id. ib. 2, 3, 95:

    dies,

    favorable, fortunate, id. C. 1, 36, 10:

    o Sol pulcher, o laudande,

    id. ib. 4, 2, 47;

    4, 4, 39: pulcherrimus exitus,

    Flor. 2, 2, 14:

    viae ejus viae pulchrae,

    Vulg. Prov. 3, 17:

    pulchrum sub pectore vulnus,

    honorable, Sil. 5, 594:

    quae majori parti pulcherrima videntur, ea maxime exoptant,

    Cic. Off. 1, 32, 118.— Poet., with gen.: pulcherrimus irae, glorious on account of (just) wrath, Sil. 11, 365.—Pulchrum (est), with a subj. -clause, it is beautiful, grand, glorious, etc.:

    cui pulchrum fuit in medios dormire dies,

    to whom it seemed a fine thing, Hor. Ep. 1, 2, 30:

    pulchrumque mori succurrit in armis,

    Verg. A. 2, 317:

    pulchrius hac fuerat, Troja, perire tibi,

    Prop. 2, 2, 44 (2, 3, 34): pulchrum putare, ducere, to think or consider beautiful:

    pati pulchrum Romanumque putant,

    Luc. 9, 391:

    turpe ducet cedere pari, pulchrum superasse majores,

    Quint. 1, 2, 22. —As a translation of the Gr. ho kalos (a complimentary formula), handsome, lovely, noble: propino hoc pulchro Critiae, Kritiai tôi kalôi, Cic. Tusc. 1, 40, 96.—Hence, adv.: pulchrē ( - crē), beautifully, excellently, finely, nobly, very, etc.:

    subigere aliquid,

    Cato, R. R. 74:

    aedes probae pulchreque aedificatae,

    Plaut. Merc. 5, 2, 61:

    oppidum pulchre munitum,

    id. Pers. 4, 4, 6:

    vendere,

    i. e. at a high price, id. ib. 4, 4, 31;

    38: conciliare,

    at a low price, id. Ep. 3, 4, 36:

    victitare,

    id. Most. 1, 1, 51:

    admonere,

    id. Mil. 2, 6, 56:

    pulchre dictum,

    Ter. Eun. 3, 1, 26:

    pulchre et oratorie dicere,

    Cic. Or. 68, 227:

    pulchre asseverat,

    bravely, cunningly, id. Clu. 26, 73:

    proxima hostia litatur saepe pulcherrime,

    very favorably, id. Div. 2, 15, 36: ferre fortunam secundam pulcherrime, Sulp. ap. Cic. Fam. 4, 5, 6:

    intellegere,

    Cic. Fam. 11, 3, 3:

    Caesar ait se non posse galeam cognoscere, hominem pulchre posse,

    Sen. Ben. 5, 24, 2:

    peristi pulchre,

    you have done for yourself finely, utterly, Plaut. Mil. 2, 4, 50; so,

    occidi,

    id. Curc. 1, 3, 58.—Pulchre est mihi, I am well, it goes well with me, Cic. N. D. 1, 41, 114; Hor. S. 2, 8, 19; Cat. 23, 5.—Pulchre esse, to live well, enjoy one's self, be happy, Plaut. Merc. 3, 3, 21:

    neque ligna ego praehiberi vidi pulcrius,

    in greater abundance, id. Aul. 3, 1, 5:

    pulchre, as an exclamation of applause (like recte, probe, etc.),

    excellently! bravo! well done! Ter. Eun. 4, 7, 4; id. Heaut. 2, 3, 92; Hor. A. P. 428.
    2.
    Pulcher ( - cer), chri, m., and Pul-chra ( - cra), ae, f., a Roman surname of the Claudii (Clodii), Liv. 38, 35; Val. Max. 3, 5, 3; Tac. A. 4, 52.—Pulchri promontorium, a promontory in Northern Africa, north-east of Carthage, now Cap Bono, Liv. 29, 27, 12.

    Lewis & Short latin dictionary > Pulcer

  • 100 Pulcher

    1.
    pulcher, chra, chrum, and less correctly pulcer, cra, crum, adj. [for pol-cer, root pol-ire, akin with parēre, apparēre, prop. bright, shining; hence], beautiful, beauteous, fair, handsome, in shape and appearance (syn.: speciosus, venustus, formosus).
    I.
    Lit.: homo, Enn. ap. Cic. Div. 1, 20, 40 (Ann. v. 40 Vahl.):

    o puerum pulchrum,

    Cic. Off. 1, 40, 144; Hor. Ep. 1, 18, 74:

    pulcher ac decens,

    Suet. Dom. 18:

    virgo pulchra!

    Ter. Phorm. 1, 2, 54:

    pulchra juvenis,

    Phaedr. 2, 2, 5:

    quo pulchrior alter Non fuit Aeneadūm,

    Verg. A. 9, 179:

    formā pulcherrima,

    id. ib. 1, 496; cf.: Venus quem pulcherrima dium Fari donavit, Enn. ap. Prob. ap. Verg. E. 6, 31 (Ann. v. 18 Vahl.):

    O matre pulchrā filia pulchrior,

    Hor. C. 1, 16, 1;

    as an epithet of Apollo,

    Verg. A. 3, 119 Serv.:

    satus Hercule pulchro Pulcher Aventinus,

    id. ib. 7, 656:

    pulcher bos appellatur ad eximiam pinguedinem perductus,

    Fest. p. 238 Müll.:

    pulchro corpore creti,

    Lucr. 5, 1116:

    o faciem pulchram!

    Ter. Eun. 2, 3, 5:

    fuit vultu pulchro magis quam venusto,

    Suet. Ner. 51:

    color,

    Lucr. 4, 1133 and 1094:

    mulier pulchra nimis,

    Vulg. Gen. 12, 14:

    tunicae,

    Hor. Ep. 1, 18, 33:

    testudo,

    Verg. G. 2, 463:

    recessus,

    Ov. M. 14, 261:

    horti,

    id. P. 1, 8, 37:

    fluvius,

    Verg. G. 2, 137; Val. Fl. 5, 486:

    quid potest esse aspectu pulchrius?

    Cic. Sen. 15, 53:

    urbs pulcherrima,

    id. Verr. 2, 4, 52, § 117; Liv. 7, 30, 16:

    pulcherrimorum agrorum judex,

    Cic. Agr. 2, 16, 43:

    acetum acerrimum et pulcherrimum,

    Cato, R. R. 104:

    panis longe pulcherrimus,

    Hor. S. 1, 5, 89:

    pulcherrima opera,

    Plin. 34, 8, 19, § 69.— Subst.: pulchrum, i, n., beauty:

    quid habet pulchri constructus acervus,

    Hor. S. 1, 1, 44.—
    II.
    Trop., in a spiritual or moral sense, beautiful, fine, excellent, noble, honorable, glorious, illustrious, etc.:

    praetor interea, ne pulchrum se ac beatum putaret,

    that he might not think too highly of himself, Cic. Mur. 12, 26:

    res publica paulatim immutata ex pulcherrimā pessima ac flagitiosissima facta est,

    Sall. C. 5, 9; Cic. Off. 1, 32, 118:

    pulcherrimum exemplum,

    Caes. B. G. 7, 77:

    maximum et pulcherrimum facinus,

    Sall. C. 20, 3:

    fasces,

    Lucr. 5, 1234:

    pulcherrima consilia,

    Verg. A. 5, 728:

    nascetur pulchrā Trojanus origine Caesar,

    id. ib. 1, 286:

    poëmata,

    Hor. S. 1, 10, 6:

    divitiae,

    id. ib. 2, 3, 95:

    dies,

    favorable, fortunate, id. C. 1, 36, 10:

    o Sol pulcher, o laudande,

    id. ib. 4, 2, 47;

    4, 4, 39: pulcherrimus exitus,

    Flor. 2, 2, 14:

    viae ejus viae pulchrae,

    Vulg. Prov. 3, 17:

    pulchrum sub pectore vulnus,

    honorable, Sil. 5, 594:

    quae majori parti pulcherrima videntur, ea maxime exoptant,

    Cic. Off. 1, 32, 118.— Poet., with gen.: pulcherrimus irae, glorious on account of (just) wrath, Sil. 11, 365.—Pulchrum (est), with a subj. -clause, it is beautiful, grand, glorious, etc.:

    cui pulchrum fuit in medios dormire dies,

    to whom it seemed a fine thing, Hor. Ep. 1, 2, 30:

    pulchrumque mori succurrit in armis,

    Verg. A. 2, 317:

    pulchrius hac fuerat, Troja, perire tibi,

    Prop. 2, 2, 44 (2, 3, 34): pulchrum putare, ducere, to think or consider beautiful:

    pati pulchrum Romanumque putant,

    Luc. 9, 391:

    turpe ducet cedere pari, pulchrum superasse majores,

    Quint. 1, 2, 22. —As a translation of the Gr. ho kalos (a complimentary formula), handsome, lovely, noble: propino hoc pulchro Critiae, Kritiai tôi kalôi, Cic. Tusc. 1, 40, 96.—Hence, adv.: pulchrē ( - crē), beautifully, excellently, finely, nobly, very, etc.:

    subigere aliquid,

    Cato, R. R. 74:

    aedes probae pulchreque aedificatae,

    Plaut. Merc. 5, 2, 61:

    oppidum pulchre munitum,

    id. Pers. 4, 4, 6:

    vendere,

    i. e. at a high price, id. ib. 4, 4, 31;

    38: conciliare,

    at a low price, id. Ep. 3, 4, 36:

    victitare,

    id. Most. 1, 1, 51:

    admonere,

    id. Mil. 2, 6, 56:

    pulchre dictum,

    Ter. Eun. 3, 1, 26:

    pulchre et oratorie dicere,

    Cic. Or. 68, 227:

    pulchre asseverat,

    bravely, cunningly, id. Clu. 26, 73:

    proxima hostia litatur saepe pulcherrime,

    very favorably, id. Div. 2, 15, 36: ferre fortunam secundam pulcherrime, Sulp. ap. Cic. Fam. 4, 5, 6:

    intellegere,

    Cic. Fam. 11, 3, 3:

    Caesar ait se non posse galeam cognoscere, hominem pulchre posse,

    Sen. Ben. 5, 24, 2:

    peristi pulchre,

    you have done for yourself finely, utterly, Plaut. Mil. 2, 4, 50; so,

    occidi,

    id. Curc. 1, 3, 58.—Pulchre est mihi, I am well, it goes well with me, Cic. N. D. 1, 41, 114; Hor. S. 2, 8, 19; Cat. 23, 5.—Pulchre esse, to live well, enjoy one's self, be happy, Plaut. Merc. 3, 3, 21:

    neque ligna ego praehiberi vidi pulcrius,

    in greater abundance, id. Aul. 3, 1, 5:

    pulchre, as an exclamation of applause (like recte, probe, etc.),

    excellently! bravo! well done! Ter. Eun. 4, 7, 4; id. Heaut. 2, 3, 92; Hor. A. P. 428.
    2.
    Pulcher ( - cer), chri, m., and Pul-chra ( - cra), ae, f., a Roman surname of the Claudii (Clodii), Liv. 38, 35; Val. Max. 3, 5, 3; Tac. A. 4, 52.—Pulchri promontorium, a promontory in Northern Africa, north-east of Carthage, now Cap Bono, Liv. 29, 27, 12.

    Lewis & Short latin dictionary > Pulcher

См. также в других словарях:

  • Utterly — Ut ter*ly, adv. In an utter manner; to the full extent; fully; totally; as, utterly ruined; it is utterly vain. [1913 Webster] …   The Collaborative International Dictionary of English

  • utterly — index in toto, purely (positively), wholly Burton s Legal Thesaurus. William C. Burton. 2006 …   Law dictionary

  • utterly — (adv.) early 13c., “truly, plainly, outspokenly,” from UTTER (Cf. utter) (v.) + LY (Cf. ly) (1); meaning “to an absolute degree” is late 14c., from UTTER (Cf. utter) (adj.)) …   Etymology dictionary

  • utterly — [adv] completely absolutely, all, all in all, altogether, entirely, exactly, extremely, fully, in toto, just, perfectly, plumb*, purely, quite, thoroughly, totally, to the core*, to the nth degree*, well, wholly; concept 531 Ant. incompletely,… …   New thesaurus

  • utterly — [[t]ʌ̱tə(r)li[/t]] ADV: ADV adj/prep, ADV with v (emphasis) You use utterly to emphasize that something is very great in extent, degree, or amount. China is utterly different... The new laws coming in are utterly ridiculous... Such an allegation… …   English dictionary

  • utterly — ut|ter|ly [ ʌtərli ] adverb ** completely: often used for emphasizing how bad someone or something is: Young children are utterly dependent on their parents. You re being utterly unreasonable. How utterly ridiculous! …   Usage of the words and phrases in modern English

  • utterly */*/ — UK [ˈʌtə(r)lɪ] / US [ˈʌtərlɪ] adverb completely: often used for emphasizing how bad someone or something is Young children are utterly dependent on their parents. You re being utterly unreasonable. How utterly ridiculous! …   English dictionary

  • utterly — adv. Utterly is used with these adjectives: ↑abhorrent, ↑absorbed, ↑absurd, ↑alien, ↑alone, ↑amazed, ↑amazing, ↑appalling, ↑baffled, ↑beautiful, ↑bewildered, ↑ …   Collocations dictionary

  • utterly — adverb completely, entirely, to the fullest extent Well now we are utterly lost …   Wiktionary

  • utterly — ut|ter|ly [ˈʌtəli US ər ] adv [+ adjective/adverb] completely or totally ▪ You look utterly miserable …   Dictionary of contemporary English

  • utterly — adverb completely or totally: You look utterly miserable …   Longman dictionary of contemporary English

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»