-
1 titulo
tĭtŭlo, āvi, ātum, 1, v. a. [titulus], to give a title to, to call, name, entitle (postclass.):magos quoque Samaritanorum appellatione titulavit,
Tert. adv. Jud. 9 med.; id. Anim. 13; Carm. Judic. Dom. 2; Mart. Cap. 1, § 41. -
2 titulus
tĭtŭlus, i (collat. form, n.:I.HOC TITVLVM,
Inscr. Fabr. 8, 47; Inscr. Cardin. Dipl. 22), m. [root ti- of tinô, timaô], a superscription, inscription, label, litle; a ticket, bill, placard, notice that a thing is to be sold or let (syn. index).Lit. (esp. freq. after the Aug. per.):II.aram condidit dedicavitque cum ingenti rerum ab se gestarum titulo,
Liv. 28, 46, 16:virtutes in aevum Per titulos memoresque fastos Aeternet,
Hor. C. 4, 14, 4: dant munera templis;Addunt et titulum: titulus breve carmen habebat,
Ov. M. 9, 793:cumque ducum titulis oppida capta legat,
id. Tr. 4, 2, 20: titulus nomenque libelli. Ov. R. Am. 1:librorum,
Quint. 2, 14, 4:titulum scribere,
Col. 9, praef. §2: quorum titulus per barbara colla pependit,
i. e. of slaves put up for sale, Prop. 4, 5, 51: paterae, quas cum titulo nominis Camilli ante Capitolium constat positas esse, Liv. 6, 4, 3:signa cum titulo lamnae aëneae inscripto,
id. 23, 19, 18:patrem familias canibus objecit, cum hoc titulo,
Suet. Dom. 10:cras bibet aliquid, cujus patriam titulumque senectus delevit,
Juv. 5, 34:sepulcri,
epitaph, id. 6, 230; cf.:cinerem sine titulo, sine nomine jacere,
Plin. Ep. 6, 10, 3; so of an epitaph, id. ib. 9, 19, 3:domus proscribebatur, si quis emere, si quis conducere vellet: venit Athenodorus, legit titulum auditoque pretio, etc.,
the bill, the notice of sale, Plin. Ep. 7, 27, 7; cf. poet.:ite sub titulum lares,
Tib. 2, 4, 54:sub titulum nostros misit lares,
Ov. R. Am. 302.—Transf.A.Like our title for an honorable appellation, title of honor, glory:B.sustinere titulum consulatus,
Cic. Pis. 9, 19:quos si titulus hic (sapientis) delectat,
id. Tusc. 5, 10, 30:servatae pubis Achivae,
Ov. M. 7, 56:qui stupet in titulis et imaginibus,
Hor. S. 1, 6, 17; id. C. 4, 14, 4; id. S. 2, 3, 212:et domus est titulis utraque fulta suis,
Prop. 4 (5), 11, 32; Ov. F. 2, 16; 1, 602; id. M. 7, 448; 12, 334.—Repute, renown, fame:C. D.par titulo tantae gloriae fuit,
Liv. 7, 1, 10; Stat. S. 2, 7, 62:prioris perpetrati belli titulus,
Liv. 28, 41, 3; cf.:quid in purpurā istā aliud quam victoriarum mearum titulos geris?
Just. 18, 7, 13:titulo Spartanae victoriae inflatus,
Curt. 10, 10, 14:captae urbis titulo cedens,
id. 6, 6, 33.—A cause or reason alleged, a pretence, pretext (so perh. not ante-Aug.; cf.:E.causa, nomen): non vos pro Graeciae libertate tantum dimicare: quamquam is quoque egregius titulus esset, etc.,
Liv. 36, 17, 13:praetendere titulum belli,
id. 37, 54, 13:honestiorem causam libertatis quam servitutis praetexi titulo,
id. 34, 59, 1 Weissenb. ad loc.:sub titulo aequandarum legum nostra jura oppressa,
id. 3, 67, 9:sub honorificentissimo ministerii titulo,
Vell. 2, 45, 4:ipse (probabatur) accepisse HS. decem milia foedissimo quidem titulo,
Plin. Ep. 2, 11, 23:transfugae titulo Babyloniam proficiscitur,
Just. 1, 10, 16:erat hic quidem titulus cum Graecis coëundi,
id. 5, 1, 8; 11, 10, 10; 15, 4, 13:titulum sollemnis officii occulto sceleri praeferentes,
Curt. 5, 10, 12:titulus facinori speciosus praeferebatur,
id. 7, 5, 20. —The title of a book (post-Aug.; cf.index): M. Tullius in ipsis librorum quos hac de re primum scripserat titulis,
Quint. 2, 14, 4:materiam (libri) ex titulo cognosces,
Plin. Ep. 5, 15, 3:cui vix voluminum suorum frontes maxime placent titulique,
Sen. Tranq. 9, 6. -
3 titulus
titulus ī, m [cf. τίω, τιμή], a superscription, inscription, label, title, ticket, bill, placard, notice: aram dedicavit cum rerum gestarum titulo, L.: dant munera templis; Addunt et titulum, titulus breve carmen habebat, O.: signa cum titulo lamnae aëneae inscripto, L.: sepulcri, epitaph, Iu.: Sub titulum nostros misit lares, i. e. at public sale, O.— An honorable appellation, title of honor, glory, name, title. consulatūs: quos si titulus hic (sapientis) delectat: Qui stupit in titulis et imaginibus, H.: titulos annosque tuos numerare, O.— Repute, renown, fame: prioris belli, L.: titulo Spartanae victoriae inflatus, Cu.— An alleged cause, pretence, pretext: non vos pro Graeciae libertate tantum dimicare; quamquam is quoque egregius titulus esset, etc., L.: honestiorem causam libertatis quam servitutis praetexi titulo, i. e. was a more respectable pretext, L.: titulus facinori speciosus praeferebatur, Cu.* * *title (person/book); label; heading; placard/tablet; pretext, ostensible motive; distinction, claim to fame; honor; reputation; inscription; monument (Plater) -
4 tenus
1.tĕnus, ŏris, n. [root ten-; Gr. teinô; v. teneo], = tenos, a cord, snare, gin, springe:2.intendere tenus,
Plaut. Bacch. 4, 6, 23; cf.:tenus est laqueus, dictus a tendiculā,
Non. 6, 12:tenus est proprie extrema pars arcūs,
Serv. Verg. A. 6, 62.tĕnus [root ten; v. teneo], perh. orig., an acc. of direction, and hence joined with gen.; afterwards a prep. with abl. (its supposed construction with the acc. rests upon a false reading in the passages, Ov. H. 12, 27; Val. Fl. 1, 537; Suet. Caes. 52, where the abl. is the true reading), prop. lengthwise, to the end; hence, as far as, up or down to, unto, to (placed after its case; mostly poet. and in post-Aug. prose; not in Cæs.).I.In gen. ( a) With gen. plur. (so not in the prose of Cicero):(β).labrorum tenus,
along the lips, Lucr. 1, 940; 4, 15:lumborum tenus,
as far as the loins, Cic. Arat. 83 (324):crurum tenus,
Verg. G. 3, 53:laterum tenus,
id. A. 10, 210:per aquam ferme genūs tenus altam,
Liv. 44, 40, 8: aurium tenus, * Quint. 12, 2, 17: illi rumores Cumarum tenus caluerunt, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 1, 2:urbium Corcyrae tenus,
Liv. 26, 24, 11.—With abl. (so most freq. in prose and poetry):II.Tauro tenus,
Cic. Deiot. 13, 36; Nep. Con. 2, 3:Arimino tenus,
Suet. Aug. 30:Antio tenus,
id. Tib. 38:Ostiā tenus,
id. Ner. 16:Aethiopiā tenus,
id. Caes. 52:erat pectoribus tenus,
Liv. 21, 54, 9:inguinibus tenus,
Cels. 1, 3:pube tenus,
Verg. A. 3, 427:summo tenus ore,
id. ib. 1, 737:collo tenus,
Ov. M. 2, 275:pectoribus tenus,
id. ib. 15, 512;15, 673: poplite deinde tenus,
id. ib. 5, 593:pennis tenus,
id. ib. 6, 258:mediā tenus alvo,
id. F. 2, 145:lateri capulo tenus abdidit ensem,
Verg. A. 2, 553:poti faece tenus cadi,
Hor. C. 3, 15, 16:tres regiones solo tenus dejectae,
Tac. A. 15, 40 fin.:tectis tenus,
id. ib. 13, 41:extollere caelo tenus,
Just. 12, 6, 2.—Of time:Cantabrico tenus bello nec ultra,
Suet. Aug. 85; cf.:volneribus tenus, of the fighting of gladiators,
Liv. 41, 20, 12 et saep.—So the compounds, eātenus, hactenus, quātenus, quādantenus, v. h. vv.—In partic.A.After, according to, by:B.tertium et quartum consulatum titulo tenus gessit,
Suet. Caes. 76; so,titulo tenus,
id. Claud. 25; id. Dom. 1, 31:facie tenus,
i. e. for the sake of appearances, App. M. 10, p. 250, 9:specie tenus,
Amm. 14, 7, 5:terrore tenus,
id. 16, 8, 3.—Verbo tenus, less freq. nomine tenus, as far as the meaning of the word extends, in name, nominally (very rare):veteres verbo tenus... de re publicā disserebant,
Cic. Leg. 3, 6, 14; Liv. 34, 5, 4:haec verba cum affectu accipimus, non verbo tenus,
Dig. 2, 2, 1 med.:usurpatas nomine tenus urbium expugnationes dictitans,
Tac. A. 15, 6 fin. -
5 adtitulo
-
6 attitulo
-
7 auctor
auctor (incorrectly written autor or author), ōris, comm. [id.], he that brings about the existence of any object, or promotes the increase or prosperity of it, whether he first originates it, or by his efforts gives greater permanence or continuance to it; to be differently translated according to the object, creator, maker, author, inventor, producer, father, founder, teacher, composer, cause, voucher, supporter, leader, head, etc. (syn.: conditor, origo, consiliarius, lator, suasor, princeps, dux).I.Lit.A.Of persons, a progenitor, father, ancestor:B.L. Brutus, praeclarus auctor nobilitatis tuae,
the founder, progenitor of your nobility, Cic. Tusc. 4, 1, 2:generis,
Verg. A. 4, 365; so Ov. M. 4, 640, and Suet. Vit. 2:tu sanguinis ultimus auctor,
Verg. A. 7, 49; so Ov. M. 12, 558, and 13, 142:tantae propaginis,
id. F. 3, 157:originis,
Suet. Ner. 1:gentis,
id. Claud. 25:auctores parentes animarum,
Vulg. Sap. 12, 6:auctore ab illo ducit originem,
Hor. C. 3, 17, 5:Sive neglectum genus et nepotes Respicis auctor,
id. ib. 1, 2, 36:mihi Tantalus auctor,
Ov. M. 6, 172:auctores saxa fretumque tui,
id. H. 10, 132:Juppiter e terrā genitam mentitur, ut auctor Desinat inquiri,
id. M. 1, 615.—Of animals, Col. 6, 27, 1.—Of buildings, etc., founder, builder:C.Trojae Cynthius auctor,
Verg. G. 3, 36:murorum Romulus auctor,
Prop. 5, 6, 43 ( augur, Müll.):auctor posuisset in oris Moenia,
Ov. M. 15, 9:porticus auctoris Livia nomen habet,
id. A. A. 1, 72:amphitheatri,
Plin. 36, 15, 24, § 118:omnia sub titulo tantum suo ac sine ullā pristini auctoris memoriā,
Suet. Dom. 5.—Of works of art, a maker, artist:II.statua auctoris incerti,
Plin. 34, 8, 19, § 93: apparuit summam artis securitatem auctori placaisse, id. praef. § 27.—Transf.A.In gen., the originator, executor, performer, doer, cause, occasion of other things (freq. interchanged with actor):B.tametsi haud quaquam par gloriá sequitur scriptorem et auctorem rerum, tamen etc.,
Sall. C. 3, 2 Kritz (cf. without rerum: Suam quisque culpam auctores ad negotia transferunt, id. J. 1, 4):praeclari facinoris,
Vell. 2, 120, 6:facti,
Ov. M. 9, 206; Vell. 1, 8:cum perquirerent auctorem facti,
Vulg. Jud. 6, 29:optimi statūs auctor,
Suet. Aug. 28:honoris,
Ov. M. 10, 214:vitae,
Vulg. Act. 3, 15:salutis,
ib. Heb. 2, 10:fidei,
ib. ib. 12, 2:funeris,
Ov. M. 10, 199:necis,
id. ib. 8, 449;9, 214: mortis,
id. ib. 8, 493:vulneris,
id. ib. 5, 133;8, 418: plagae,
id. ib. 3, 329:seditionis sectae,
Vulg. Act. 24, 5.—Also, in gen., one from whom any thing proceeds or comes:auctor in incerto est: jaculum de parte sinistrā Venit,
i. e. the sender, Ov. M. 12, 419; so,teli,
id. ib. 8, 349:muneris,
the giver, id. ib. 2, 88;5, 657, 7, 157 al.: meritorum,
id. ib. 8, 108 al.—An author of scientific or literary productions.1.An investigator:2.non sordidus auctor Naturae verique,
Hor. C. 1, 28, 14.—And as imparting learning, a teacher:quamquam in antiquissimā philosophiā Cratippo auctore versaris,
Cic. Off. 2, 2, 8:dicendi gravissimus auctor et magister Plato,
id. Or. 3, 10:divini humanique juris auctor celeberrimus,
Vell. 2, 26, 2:Servius Sulpicius, juris civilis auctor,
Gell. 2, 10; Dig. 19, 1, 39; 40, 7, 36.—The author of a writing, a writer:C.ii quos nunc lectito auctores,
Cic. Att. 12, 18:ingeniosus poëta et auctor valde bonus,
id. Mur. 14:scripta auctori perniciosa suo,
Ov. Tr. 5, 1, 68:Belli Alexandrini Africique et Hispaniensis incertus auctor est,
Suet. Caes. 56; id. Aug. 31:sine auctore notissimi versus,
i. e. anonymous verses, id. ib. 70; so id. Calig. 8; id. Dom. 8 al.— Meton. of cause for effect, for a literary production, writing, work:in evolvendis utriusque linguae auctoribus, etc.,
Suet. Aug. 89. —In partic., the author of historical works, an historian (with and without rerum):ego cautius posthac historiam attingam, te audiente, quem rerum Romanarum auctorem laudare possum religiosissimum,
Cic. Brut. 11, 44; so,Matrem Antoniam non apud auctores rerum, non diurnā actorum scripturā reperio ullo insigni officio functam,
Tac. A. 3, 3; 3, 30 (diff. from auctor rerum in II. A.):Polybius bonus auctor in primis,
Cic. Off. 3, 32, 113; so Nep. Them. 10, 4; Liv. 4, 20; Tac. A. 5, 9; 14, 64 al.—With historiae (eccl. Lat.):historiae congruit auctori,
Vulg. 2 Macc. 2, 31.—Hence, in gen., one that gives an account of something, a narrator, reporter, informant (orally or in writing):sibi insidias fieri: se id certis auctoribus comperisse,
Cic. Att. 14, 8:celeberrimos auctores habeo tantam victoribus irreverentiam fuisse, ut, etc.,
Tac. H. 3, 51:criminis ficti auctor, i. e. nuntius,
Ov. M. 7, 824:Non haec tibi nuntiat auctor Ambiguus,
id. ib. 11, 666; 12, 58; 12, 61; 12, 532.—Hence, auctorem esse, with acc. and inf., to relate, recount:Auctores sunt ter novenis punctis interfici hominem,
Plin. 11, 21, 24, § 73:Fabius Rustiçus auctor est scriptos esse ad Caecinam Tuscum codicillos,
Tac. A. 13, 20:Auctor est Julius Marathus ante paucos quam nasceretur menses prodigium Romae factum (esse) publice, etc.,
Suet. Aug. 94 et saep.—One by whose influence, advice, command, etc., any thing is done, the cause, occasion, contriver, instigator, counsellor, adviser, promoter; constr. sometimes with ut, acc. and inf., or gen. gerund.: quid mihi es auctor ( what do you counsel me?) huic ut mittam? Plaut. Ps. 1, 3, 2; 4, 7, 70; id. Poen. 1, 3, 1:2.idne estis auctores mihi?
Ter. Ad. 5, 8, 16:mihique ut absim, vehementer auctor est,
Cic. Att. 15, 5:Gellium ipsis (philosophis) magno opere auctorem fuisse, ut controversiarum facerent modum,
id. Leg. 1, 20, 53:ut propinqui de communi sententiā coërcerent, auctor fuit,
Suet. Tib. 35; id. Claud. 25; id. Calig. 15:a me consilium petis, qui sim tibi auctor in Siciliāne subsidas, an proficiscare,
Cic. Fam. 6, 8: ego quidem tibi non sim auctor, si Pompeius Italiam reliquit, te quoque profugere, Att. ap. Cic. Att. 9, 10:ne auctor armorum duxque deesset, Auct. B. G. 8, 47: auctor facinori non deerat,
Liv. 2, 54:auctores Bibulo fuere tantundem pollicendi,
Suet. Caes. 19:auctores restituendae tribuniciae potestatis,
id. ib. 5; so id. Dom. 8:auctor singulis universisque conspirandi simul et ut... communem causam juvarent,
id. Galb. 10 al. —So freq. in the abl. absol.: me, te, eo auctore, at my, your, his instance, by my [p. 199] advice, command, etc.:non me quidem Faciet auctore, hodie ut illum decipiat,
Plaut. Stich. 4, 2, 23:an paenitebat flagiti, te auctore quod fecisset Adulescens?
Ter. Eun. 5, 6, 12:quare omnes istos me auctore deridete atque contemnite,
Cic. de Or. 3, 14, 54:quia calida fomenta non proderant, frigidis curari coactus auctore Antonio Musā,
Suet. Aug. 81; 96; id. Galb. 19; id. Vit. 2 al.: agis Carminibus grates et dis auctoribus horum, the promoters or authors of spells, Ov. M. 7, 148.—Esp., in political lang., t. t.a.Auctor legis.(α).One who proposes a law, a mover, proposer (very rare):(β).quarum legum auctor fuerat, earum suasorem se haud dubium ferebat,
Liv. 6, 36:Quid desperatius, qui ne ementiendo quidem potueris auctorem adumbrare meliorem,
Cic. Dom. 30, 80.—One who advises the proposal of a law, and exerts all his influence to have it passed, a supporter (stronger than suasor; cf. Suet. Tib. 27:(γ).alium dicente, auctore eo Senatum se adīsse, verba mutare et pro auctore suasorem dicere coegit): isti rationi neque lator quisquam est inventus neque auctor umquam bonus,
Cic. Leg. 3, 15, 34:cum ostenderem, si lex utilis plebi Romanae mihi videretur, auctorem me atque adjutorem futurum (esse),
id. Agr. 2, 5; id. Att. 1, 19:quo auctore societatem cum Perseo junxerunt,
Liv. 45, 31; Suet. Oth. 8; id. Vesp. 11 al.—Sometimes in connection with suasor:atque hujus deditionis ipse Postumius suasor et auctor fuit,
Cic. Off. 3, 30, 109:Nisi quis retinet, idem suasor auctorque consilii ero,
Tac. H. 3, 2 al. —Of a senate which accepts or adopts a proposition for a law, a confirmer, ratifier:b.nunc cum loquar apud senatores populi Romani, legum et judiciorum et juris auctores,
Cic. Verr. 2, 5, 67.— Poet., in gen., a law-giver:animum ad civilia vertet Jura suum, legesque feret justissimus auctor,
Ov. M. 15, 833;and of one who establishes conditions of peace: leges captis justissimus auctor imposuit,
id. ib. 8, 101. —Hence, auctores fieri, to approve, accept, confirm a law:cum de plebe consulem non accipiebat, patres ante auctores fieri coëgerit,
Cic. Brut. 14, 55:Decreverunt ut, cum populus regem jussisset, id sic ratum esset, si patres auctores fierent,
Liv. 1, 17; 1, 22; 2, 54; 2, 56; 6, 42; 8, 12 al.—Auctor consilii publici, he who has the chief voice in the senate, a leader:D.hunc rei publicae rectorem et consilii publici auctorem esse habendum,
Cic. de Or. 1, 48, 211; 3, 17, 63. —Also absol.:regem Ariobarzanem, cujus salutem a senatu te auctore, commendatam habebam,
by your influence, and the decree of the senate occasioned by it, Cic. Fam. 15, 4, 6; cf. Gron. ad Liv. 24, 43.—One who is an exemplar, a model, pattern, type of any thing:E.Caecilius, malus auctor Latinitatis,
Cic. Att. 7, 3, 10:nec litterarum Graecarum, nec philosophiae jam ullum auctorem requiro,
id. Ac. 2, 2, 5; cf.Wopk. Lect. Tull. p. 34: unum cedo auctorem tui facti, unius profer exemplum,
i. e. who has done a similar thing, Cic. Verr. 2, 5, 26:Cato omnium virtutum auctor,
id. Fin. 4, 16, 44 al. —One that becomes security for something, a voucher, bail, surety, witness:F.id ita esse ut credas, rem tibi auctorem dabo,
Plaut. Trin. 1, 2, 70:auctorem rumorem habere,
Cic. Verr. 2, 3, 19: fama nuntiabat te esse in Syriā;auctor erat nemo,
id. Fam. 12, 4:non si mihi Juppiter auctor Spondeat,
Verg. A. 5, 17:gravis quamvis magnae rei auctor,
Liv. 1, 16:auctorem levem, nec satis fidum super tantā re Patres rati,
id. 5, 15 fin.:urbs auspicato deis auctoribus in aeternum condita,
under the guaranty of the gods, id. 28, 28.—Also with acc. and inf.:auctores sumus tutam ibi majestatem Romani nominis fore,
Liv. 2, 48.—In judic. lang., t. t.1.A seller, vender (inasmuch as he warrants the right of possession of the thing to be sold, and transfers it to the purchaser; sometimes the jurists make a distinction between auctor primus and auctor secundus; the former is the seller himself, the latter the bail or security whom the former brings, Dig. 21, 2, 4; cf.2.Salmas. Mod. Usur. pp. 728 and 733): quod a malo auctore emīssent,
Cic. Verr. 2, 5, 22:auctor fundi,
id. Caecin. 10; Dig. 19, 1, 52: Inpero (auctor ego sum), ut tu me quoivis castrandum loces, Plaut. Aul. 2, 2, 73 Wagn.; id. Ep. 3, 2, 21; id. Curc. 4, 2, 12.— Trop.:auctor beneficii populi Romani,
Cic. Mur. 2.—A guardian, trustee (of women and minors):3.dos quam mulier nullo auctore dixisset,
Cic. Caecin. 25:majores nostri nullam ne privatam quidem rem agere feminas sine auctore voluerunt,
Liv. 34, 2:pupillus obligari tutori eo auctore non potest,
Dig. 26, 8, 5.—In espousals, auctores are the witnesses of the marriage contract (parents, brothers, guardians, relatives, etc.):G.nubit genero socrus, nullis auspicibus, nullis auctoribus,
Cic. Clu. 5.—An agent, factor, spokesman, intercessor, champion:► In class.praeclarus iste auctor suae civitatis,
Cic. Fl. 22:(Plancius) princeps inter suos... maximarum societatum auctor, plurimarum magister,
id. Planc. 13, 22:meae salutis,
id. Sest. 50, 107:doloris sui, querelarum, etc.,
id. Fl. 22 fin.Lat. auctor is also used as fem.:eas aves, quibus auctoribus etc.,
Cic. Div. 1, 15, 27:Et hostes aderant et (Theoxena) auctor mortis instabat,
Liv. 40, 4, 15:auctor ego (Juno) audendi,
Verg. A. 12, 159; Ov. M. 8, 108; id. F. 5, 192; 6, 709; id. H. 14, 110; 15, 3; Sen. Med. 968; cf. Paul. ex Fest. p. 29 Müll. The distinction which the grammarians, Serv. ad Verg. A. 12, 159, Prob. p. 1452 sq. P., and others make between auctor fem. and auctrix, that auctrix would refer more to the lit. signif. of the verb, augeo, while auctor fem. has more direct relation to the prevailing signif. of its noun, auctoritas, is unfounded. -
8 honorificus
hŏnōrĭfĭcus, a, um, adj. [honor + facio], that does honor, honorable (class.):numquam ab eo mentio de me nisi honorifica,
Cic. Phil. 2, 15, 39:cum tu a me rebus amplissimis atque honorificentissimis ornatus esses,
id. Fam. 5, 2, 1:orationem meam in te honorificam fuisse,
id. ib. §3: honorificentissima verba,
id. Phil. 14, 11, 29:seria partitur (Domitius Marsus) in tria genera, honorificum, contumeliosum, medium,
Quint. 6, 3, 108; cf. id. ib. §6: si quid honorificum pagina blanda sonat,
Mart. 10, 45, 2:P. Clodius in senatu sub honorificentissimo ministerii titulo M. Catonem a re publica relegavit,
Vell. 2, 45, 4.— Comp.:honorificentius est,
Nep. Eum. 1, 5.— Adv.: hŏnōrĭfĭcē, honorably, with honor or respect, honorably:aliquid de aliquo honorifice praedicare,
Cic. Phil. 11, 13, 33:respondere alicui,
id. ib. 7, 8, 23:consurgitur,
id. Verr. 2, 4, 62, § 138:promittere (with large),
Q. Cic. Petit. Cons. 11, 44:iratus, quod... nihil in se honorifice neque publice neque privatum factum esset,
that no honors had been shown him, Liv. 42, 1, 7.— Comp.:ut nemini sit triumphus honorificentius quam mihi salus restitutioque perscripta,
Cic. Pis. 15, 35:nec liberalius nec honorificentius se potuisse tractari,
id. Fam. 13, 27, 2.— Sup.:aliquem honorificentissime appellare,
id. ib. 6, 6, 10:litterae tuae cum amantissime tum honorificentissime scriptae,
id. Att. 14, 13, B, 2. -
9 inscalpo
I.Lit.(α).With dat. ( poet. and in postAug. prose):(β).summam patrimonii saxo (shortly before, incidere),
Hor. S. 2, 3, 90:litteras tabellae,
Quint. 1, 1, 27:elogium tumulo,
Suet. Claud. 1:incisa et insculpta sunt publicis aeternisque monumentis praetoria ornamenta Pallantis,
Plin. Ep. 8, 6, 14:usus luxuriantis aetatis signaturas pretiosis gemmis coepit insculpere,
Macr. S. 7, 13, 11.—With abl. (very rare):(γ).columna aenea insculptum,
Liv. 2, 33, 9.—Absol. (with abl. of manner):II.ara cum ingenti titulo Punicis Graecisque litteris insculpto,
Liv. 28, 46, 16. —Trop., to engrave, imprint:natura insculpsit in mentibus, ut deos aeternos et beatos haberemus,
Cic. N. D. 1, 17, 45:omnibus enim innatum est et in animo quasi insculptum, esse deos,
id. ib. 1, 4, 12:in animo,
id. Ac. 2, 1, 2. -
10 insculpo
I.Lit.(α).With dat. ( poet. and in postAug. prose):(β).summam patrimonii saxo (shortly before, incidere),
Hor. S. 2, 3, 90:litteras tabellae,
Quint. 1, 1, 27:elogium tumulo,
Suet. Claud. 1:incisa et insculpta sunt publicis aeternisque monumentis praetoria ornamenta Pallantis,
Plin. Ep. 8, 6, 14:usus luxuriantis aetatis signaturas pretiosis gemmis coepit insculpere,
Macr. S. 7, 13, 11.—With abl. (very rare):(γ).columna aenea insculptum,
Liv. 2, 33, 9.—Absol. (with abl. of manner):II.ara cum ingenti titulo Punicis Graecisque litteris insculpto,
Liv. 28, 46, 16. —Trop., to engrave, imprint:natura insculpsit in mentibus, ut deos aeternos et beatos haberemus,
Cic. N. D. 1, 17, 45:omnibus enim innatum est et in animo quasi insculptum, esse deos,
id. ib. 1, 4, 12:in animo,
id. Ac. 2, 1, 2. -
11 intitulo
in-tĭtŭlo, āvi, 1, v. a., to entitle, give a name to, Rufin. Invect. in Hier. 1, 8. -
12 iota
ĭōta, n. indec., = iôta, the name of the Greek i, iota (in Gr. trisyl., in Lat. dissyl.):ut iota litteram tollas,
Cic. de Or. 3, 12, 43:unum de titulo tollere iota,
Mart. 2, 93, 4. — Sometimes (on account of littera) ĭōta, ae, f., Aus. Idyll. in Monosyllab. de Litteris, (12), 23:littera iotae similis,
id. ib. 7. -
13 materia
mātĕrĭa, ae ( gen. materiāi, Lucr. 1, 1051), and mātĕrĭes, ēi (only in nom. and acc. sing., and once gen. plur. materierum, Lact. 2, 12, 1; v. Neue, Formenl. 1, p. 383), f. [from same root with mater, q. v.], stuff, matter, materials of which any thing is composed; so the wood of a tree, vine, etc., timber for building (opp. lignum, wood for fuel); nutritive matter or substance for food (class.).I.Lit.A.In gen.:B.materia rerum, ex qua et in qua sunt omnia,
Cic. N. D. 3, 39, 92; cf. id. Ac. 1, 6, 7:materiam superabat opus,
Ov. M. 2, 5:materiae apparatio,
Vitr. 2, 8, 7:rudis,
i. e. chaos, Luc. 2, 8; cf.: omnis fere materia nondum formata rudis appellatur, Cinc. ap. Paul. ex Fest. p. 265 Müll.:(arbor) inter corticem et materiem,
Col. 5, 11, 4:crispa,
Plin. 16, 28, 51, § 119:materiae longitudo,
Col. 4, 24, 3:vitis in materiam, frondemque effunditur,
id. 4, 21, 2:si nihil valet materies,
Cic. de Or. 2, 21, 88:in eam insulam materiam, calcem, caementa, atque arma convexit,
id. Mil. 27, 74:caesa,
Col. 11, 2, 11; cf. Caes. B. G. 4, 17; 5, 39:cornus non potest videri materies propter exilitatem, sed lignum,
Plin. 16, 40, 76, § 206:materiae, lignorum aggestus,
Tac. A. 1, 35:videndum est ut materies suppetat scutariis,
Plaut. Ep. 1, 1, 35:proba materies est, si probum adhibes fabrum,
id. Poen. 4, 2, 93: imprimebatur sculptura materiae anuli, sive ex ferro sive ex auro foret, Macr. S. 7, 13, 11. — Plur.:deūm imagines mortalibus materiis in species hominum effingere,
Tac. H. 5, 5.—Of food:imbecillissimam materiam esse omnem caulem oleris,
Cels. 2, 18, 39 sqq.; cf. of the means of subsistence:consumere omnem materiam,
Ov. M. 8, 876; matter, in gen.:materies aliqua mala erat,
Aug. Conf. 7, 5, 2.—In abstract, matter, the material universe:Deus ex materia ortus est, aut materia ex Deo,
Lact. 2, 8.—Esp., matter of suppuration, pus, Cels. 3, 27, 4.—II.Transf., a stock, race, breed:III.quod ex vetere materia nascitur, plerumque congeneratum parentis senium refert,
Col. 7, 3, 15:generosa (equorum),
id. 6, 27 init. —Trop.A.The matter, subjectmatter, subject, topic, ground, theme of any exertion of the mental powers, as of an art or science, an oration, etc.: materiam artis eam dicimus in qua omnis ars et facultas, quae conficitur ex arte, versatur. Ut si medicinae materiam dicamus morbos ac vulnera, quod in his omnis medicina versetur;B.item quibus in rebus versatur ars et facultas oratoria, eas res materiam artis rhetoricae nominamus,
Cic. Inv. 1, 5, 17:quasi materia, quam tractet, et in qua versetur, subjecta est veritas,
id. Off. 1, 5, 16:est enim deformitatis et corporis vitiorum satis bella materies ad jocandum,
id. de Or. 2, 59, 239; 1, 11, 49; id. Rosc. Com. 32, 89; id. Div. 2, 4, 12:sermonum,
id. Q. Fr 1, 2, 1: materies crescit mihi, my matter (for writing about) increases, id. Att. 2, 12, 3: rei. id. Q. Fr. 2, 1, 1:aequa viribus,
a subject suited to your powers, Hor. A. P. 38:infames,
Gell. 17, 12, 1:extra materiam juris,
the province, Gai. Inst. 2, 191.—A cause, occasion, source, opportunity (cf. mater, II.):C.quid enim odisset Clodium Milo segetem ac materiam suae gloriae?
Cic. Mil. 13, 35 (for which shortly before:fons perennis gloriae suae): materies ingentis decoris,
Liv. 1, 39, 3:non praebiturum se illi eo die materiam,
id. 3, 46, 3:major orationis,
id. 35, 12, 10:criminandi,
id. 3, 31, 4:omnium malorum,
Sall. C. 10:materiam invidiae dare,
Cic. Phil. 11, 9, 21:materiam bonitati dare,
id. de Or. 2, 84, 342:scelerum,
Just. 3, 2, 12:seditionis,
id. 11, 5, 3:laudis,
Luc. 8, 16:benefaciendi,
Plin. Pan. 38:ne quid materiae praeberet Neroni,
occasion of jealousy, Suet. Galb. 9:epistolae, quae materiam sermonibus praebuere,
Tac. H. 4, 4:praebere materiam causasque jocorum,
Juv. 3, 147:materiamque sibi ducis indulgentia quaerit,
id. 7, 21.—Natural abilities, talents, genius, disposition:D.fac, fuisse in isto C. Laelii, M. Catonis materiem atque indolem,
Cic. Verr. 2, 3, 68, § 160:in animis humanis,
id. Inv. 1, 2, 2:materiam ingentis publice privatimade decoris omni indulgentia nostra nutriamus,
Liv. 1, 39, 3:ad cupiditatem,
id. 1, 46; Quint. 2, 4, 7.—Hence, one's nature, natural character:non sum materia digna perire tua,
thy unfeeling disposition, Ov. H. 4, 86.—A subject, argument, course of thought, topic (post-Aug.):tertium diem esse, quod omni labore materiae ad scribendum destinatae non inveniret exordium,
Quint. 10, 3, 14:argumentum plura significat... omnem ad scribendum destinatam materiam ita appellari,
id. 5, 10, 9:video non futurum finem in ista materia ullum, nisi quem ipse mihi fecero,
Sen. Ep. 87, 11:pulcritudinem materiae considerare,
Plin. Ep. 3, 13, 2; 2, 5, 5:materiam ex titulo cognosces,
id. ib. 5, 13, 3 al. (materies animi est, materia arboris;et materies qualitas ingenii, materia fabris apta,
Front. II. p. 481 Mai.; but this distinction is not observed by class. writers). -
14 natalicia
nātālīcĭus, - tĭus, a, um, adj. [1. natalis], of or belonging to the hour or day of one's birth, birthday, natal (class.):II. A.qui haec Chaldaeorum natalicia praedicta defendunt,
a casting of nativities, Cic. Div. 2, 42, 89:sidera,
id. ib. 2, 43, 91:dapes,
Mart. 7, 86, 1:lardum,
Juv. 11, 84:sinciput,
Petr. 136; Pers. 1, 16:dies natalicius,
Vulg. Gen. 40, 20.—Hence,nātālīcĭ-um ( - tĭum), ii, n., a birthday present:B.aliquid natalicii titulo tibi mittere,
Censor. de Die Nat. 1.—nātālīcĭa, ae, f. (sc. cena), a birthday entertainment:hodie non descendit Antonius. Cur? Dat nataliciam in hortis,
Cic. Phil. 2, 6, 15 (so acc. to Cod Vat.; others natalicia, as n. plur.). -
15 natalicium
nātālīcĭus, - tĭus, a, um, adj. [1. natalis], of or belonging to the hour or day of one's birth, birthday, natal (class.):II. A.qui haec Chaldaeorum natalicia praedicta defendunt,
a casting of nativities, Cic. Div. 2, 42, 89:sidera,
id. ib. 2, 43, 91:dapes,
Mart. 7, 86, 1:lardum,
Juv. 11, 84:sinciput,
Petr. 136; Pers. 1, 16:dies natalicius,
Vulg. Gen. 40, 20.—Hence,nātālīcĭ-um ( - tĭum), ii, n., a birthday present:B.aliquid natalicii titulo tibi mittere,
Censor. de Die Nat. 1.—nātālīcĭa, ae, f. (sc. cena), a birthday entertainment:hodie non descendit Antonius. Cur? Dat nataliciam in hortis,
Cic. Phil. 2, 6, 15 (so acc. to Cod Vat.; others natalicia, as n. plur.). -
16 natalicius
nātālīcĭus, - tĭus, a, um, adj. [1. natalis], of or belonging to the hour or day of one's birth, birthday, natal (class.):II. A.qui haec Chaldaeorum natalicia praedicta defendunt,
a casting of nativities, Cic. Div. 2, 42, 89:sidera,
id. ib. 2, 43, 91:dapes,
Mart. 7, 86, 1:lardum,
Juv. 11, 84:sinciput,
Petr. 136; Pers. 1, 16:dies natalicius,
Vulg. Gen. 40, 20.—Hence,nātālīcĭ-um ( - tĭum), ii, n., a birthday present:B.aliquid natalicii titulo tibi mittere,
Censor. de Die Nat. 1.—nātālīcĭa, ae, f. (sc. cena), a birthday entertainment:hodie non descendit Antonius. Cur? Dat nataliciam in hortis,
Cic. Phil. 2, 6, 15 (so acc. to Cod Vat.; others natalicia, as n. plur.). -
17 natalitium
nātālīcĭus, - tĭus, a, um, adj. [1. natalis], of or belonging to the hour or day of one's birth, birthday, natal (class.):II. A.qui haec Chaldaeorum natalicia praedicta defendunt,
a casting of nativities, Cic. Div. 2, 42, 89:sidera,
id. ib. 2, 43, 91:dapes,
Mart. 7, 86, 1:lardum,
Juv. 11, 84:sinciput,
Petr. 136; Pers. 1, 16:dies natalicius,
Vulg. Gen. 40, 20.—Hence,nātālīcĭ-um ( - tĭum), ii, n., a birthday present:B.aliquid natalicii titulo tibi mittere,
Censor. de Die Nat. 1.—nātālīcĭa, ae, f. (sc. cena), a birthday entertainment:hodie non descendit Antonius. Cur? Dat nataliciam in hortis,
Cic. Phil. 2, 6, 15 (so acc. to Cod Vat.; others natalicia, as n. plur.). -
18 pittacium
pittăcĭum, ĭi, n., = pittakion.I.A little leaf or slip of parchment, etc.; a ticket, label, on wine-bottles, etc.:II. III.amphorae vitreae, quarum in cervicibus pittacia erant affixa cum hoc titulo: Falernum Opimianum Annorum Centum,
Petr. 34; so id. 56; Lampr. Alex. Sev. 21 fin.; Cod. Th. 7, 4, 11.— -
19 praenoto
prae-nŏto, āvi, ātum, 1, v. a. (postclass.).I.To mark or note before or in front:B.profert quosdam libros litteris ignorabilibus praenotatos,
App. M. 11, p. 268, 11: aureo anulo, to seal, id. ib. 10, p. 243, 3: psalmum inscriptione, Hilar. in Psa. 15, 1.—To entitle, name:II.ut de deo Socratis praenotaret librum, Aug. Civ. Dei, 8, 14: librum nomine Pamphili martyris,
Hier. Ep. 133, n. 3:liber hoc titulo praenotatus,
Aug. Retract. 2, 14.—To note or designate beforehand, to predict:III.prophetae duos adventus Christi praenotarunt,
Tert. adv. Jud. 14: crux praenotata, Prud. steph. 10, 629.— -
20 relego
1.rĕ-lēgo, āvi, ātum, 1, v. a.I.To send away or out of the way, to despatch, remove (class.; in class. prose usually with an odious accessory meaning; syn. amando).A.Lit.1.In gen.:b.(L. Manlium tribunus plebis) criminabatur, quod Titum filium ab hominibus relegasset et ruri habitare jussisset,
Cic. Off. 3, 31, 112; Sen. Ben. 3, 37; Val. Max. 6, 9, 1; cf.:filium in praedia rustica,
Cic. Rosc. Am. 15, 42:rejecti et relegati longe ab ceteris,
Caes. B. G. 5, 30 fin.:procul Europā in ultima orientis relegati senes,
Curt. 5, 5, 14:relegatos in ultimum paene rerum humanarum terminum,
id. 9, 2, 9:cives tam procul ab domo,
Liv. 9, 26:aliquem a republicā sub honorificentissimo ministerii titulo,
Vell. 2, 45, 4:exercitum in aliā insulā,
Tac. Agr. 15:me vel extremos Numidarum in agros Classe releget,
Hor. C. 3, 11, 48:tauros procul atque in sola relegant Pascua,
Verg. G. 3, 212.— Poet., with dat.:terris gens relegata ultimis, Cic. poët. Tusc. 2, 8, 20: Trivia Hippolytum... nymphae Egeriae nemorique relegat,
consigns him to Egeria, Verg. A. 7, 775. —Transf., of a locality, to place at a distance, remove:2.Taprobane extra orbem a naturā relegata,
Plin. 6, 22, 24, § 84; cf. Claud. Laud. Stil. 1, 250. —In partic., a publicists' t. t., to send into exile, to banish, relegate; said of banishment by which a person was sent only a certain distance from Rome, and usually for a limited time, without suffering a capitis deminutio (cf. deportatio and exilium):B.relegatus, non exsul, dicor in illo,
Ov. Tr. 2, 137; 5, 11, 21; 5, 2, 61; id. P. 4, 13, 40: (consul) L. Lamiam... in concione relegavit, edixitque, ut ab urbe abesset millia passuum ducenta, Cic. Sest. 12, 29:Marcus Piso in decem annos relegatur,
Tac. A. 3, 17 fin.; Suet. Tib. 50; id. Aug. 24:ipse quosdam novo exemplo relegavit, ut ultra lapidem tertium vetaret egredi ab Urbe,
id. Claud. 23 fin.:nemo eorum relegatus in exilium est,
Liv. 25, 6; cf.:milites relegatos prope in exilium,
id. 26, 2 fin.:ultra Karthaginem,
id. 40, 41:aliquem Circeios in perpetuum,
Suet. Aug. 16 fin.:in decem annos,
Tac. A. 3, 17:in insulam,
id. 3, 86. —Trop., to send away, put aside, reject:2.apud quem ille sedens Samnitium dona relegaverat,
had sent back, rejected, Cic. Rep. 3, 28, 32 Moser (for which:repudiati Samnites,
Cic. Sen. 16, 55):ambitione relegatā,
put aside, apart, Hor. S. 1, 10, 84:bella,
Luc. 6, 324 (dimoveam, removeam, Schol.):inimicas vitiis artes non odio magis quam reverentia,
Plin. Pan. 47, 1:verba alicujus,
Ov. P. 2, 2, 7. —In partic., with a specification of the term. ad quem, to refer, attribute, ascribe, impute (post-Aug.):3.nec tamen ego in plerisque eorum obstringam fidem meam potiusque ad auctores relegabo,
Plin. 7, 1, 1, § 8:totamque ad solos audito res relegāsse,
Quint. 3, 7, 1:orationem rectae honestaeque vitae ad philosophos,
id. 1, prooem. §10: mala ad crimen fortunae,
id. 6, prooem. § 13; cf.:culpam in hominem,
id. 7, 4, 13:invidiam in aliquem,
Vell. 2, 44, 2; 2, 64, 2 Ruhnk.— Poet., with dat.:causas alicui,
to ascribe, Tib. 4, 6, 5.—To refer to a book or an author:II.ad auctores,
Plin. 7, 1, 1, § 8 (cf. Nep. Cat. 3, 5, delegare).—In jurid. Lat., to bequeath, devise, as an inheritance:2.dotem,
Dig. 33, 4, 1 sq.; 23, 5, 8:usum fructum,
ib. 23, 2, 23.rĕ-lĕgo, lēgi, lectum, 3, v. a.I.To gather together or collect again (almost exclusively poet.): janua difficilis filo est inventa relecto, i. e. by the thread (of Ariadne) wound up again, Ov. M. 8, 173:2.(abies) docilis relegi, docilisque relinqui,
i. e. to be drawn back, Val. Fl. 6, 237:menses decem a coactore releget (pecuniam),
Cato, R. R. 150, 2. —In partic., of localities, to travel over or through again, to traverse or sail over again:II.litora,
Verg. A. 3, 690:Hellespontiacas illa (navis) relegit aquas,
Ov. Tr. 1, 10, 24:egressi relegunt campos,
Val. Fl. 8, 121:vias,
id. ib. 4, 54:iter,
Stat. Achill. 1, 23; cf. id. S. 5, 3, 29:spatia retro,
Sen. Agam. 572:ter caelum (luna),
Stat. S. 5, 3, 29:vestigia cursu,
Claud. B. G. 529:cursum,
Prud. Apoth. 1004. —In prose: relegit Asiam,
again coasts along, Tac. A. 2, 54:rex cum suis dumeta relegens,
Amm. 30, 1, 15:relegens margines lacus Brigantiae,
id. 15, 4, 1.—To go through or over again in reading, in speech, or in thought, to read or relate again, = retractare (rarely in prose):Trojani belli scriptorem Praeneste relegi,
Hor. Ep. 1, 2, 2:scripta,
Ov. R. Am. 717 sq.:alicui librum,
to read aloud, Col. 4, 1, 1:de nostris releges quemcunque libris,
Mart. 4, 29, 9. — Absol.:deinde relegentes inveniunt, ubi posuerint (verba),
Quint. 11, 2, 23:dum relegunt suos sermone labores,
Ov. M. 4, 569:qui omnia, quae ad cultum deorum pertinerent, diligenter retractarent et tamquam relegerent, sunt dicti religiosi ex relegendo, ut elegantes ex eligendo, etc.,
Cic. N. D. 2, 28, 72.—Acc to this last passage is to be explained: rĕlĭ-gens, entis, P. a., revering the gods, i. e. pious, religious: religentem esse oportet, religiosumst nefas, Poët. ap. Gell. 4, 9, 1.
- 1
- 2
См. также в других словарях:
título — (Del lat. titŭlus). 1. m. Palabra o frase con que se da a conocer el nombre o asunto de una obra o de cada una de las partes o divisiones de un escrito. 2. Renombre o distintivo con que se conoce a alguien por sus cualidades o sus acciones. 3.… … Diccionario de la lengua española
título — s. m. 1. Inscrição posta na primeira página de um livro ou no alto de um jornal e que lhes serve de nome ou designação. 2. Inscrição na lombada de um livro encadernado. 3. Designação que no começo de um capítulo ou de uma seção indica o assunto… … Dicionário da Língua Portuguesa
título — 1. normalidad de una sustancia o solución, determinada mediante titulación para encontrar la equivalencia entre dos reactantes. 2. punto hasta el que se puede diluir un anticuerpo antes de que pierda su poder para reac … Diccionario médico
título — (Del lat. titulus.) ► sustantivo masculino 1 Palabra o frase con que se da a conocer el nombre o contenido de un libro u otra obra, o una parte de ellos: ■ no sé qué título ponerle a este poema. 2 Dignidad adquirida o heredada, que confiere un… … Enciclopedia Universal
Título — La palabra título puede significar: Una palabra corta con que se da a conocer el nombre o asunto de un libro, documento, película, música, etc. LLeva punto al final. Nombre propio (sobrenombre), etc. asignado a una persona. Un título académico.… … Wikipedia Español
título — s m 1 Palabra o conjunto de palabras con que se da a conocer el nombre, el tema o el asunto de un libro, de una obra teatral, de una película, etc 2 Nombre que se da a alguna persona por sus méritos o sus cualidades: título de campeón, título de… … Español en México
título — {{#}}{{LM SynT38887}}{{〓}} {{CLAVE T37941}}{{\}}{{CLAVE}}{{/}}{{\}}SINÓNIMOS Y ANTÓNIMOS:{{/}} {{[}}título{{]}} {{《}}▍ s.m.{{》}} = {{<}}1{{>}} {{♂}}(de una obra){{♀}} nombre • denominación • designación = {{<}}2{{>}} {{♂}}(en un escrito){{♀}}… … Diccionario de uso del español actual con sinónimos y antónimos
título — Derecho. Fundamento jurídico de un derecho o de una obligación. Documento en el que consta ese derecho. título colorado título lucrativo título oneroso Ver: justo título Derecho. Documento expedido por la autoridad competente que habilita para el … Diccionario de Economía Alkona
título — Derecho. Fundamento jurídico de un derecho o de una obligación. Documento en el que consta ese derecho. título colorado título lucrativo título oneroso Ver: justo título Derecho. Documento expedido por la autoridad competente que habilita para el … Diccionario de Economía
título — sustantivo masculino 1) designación, denominación, nombre, rótulo, epígrafe, letrero, calificativo*. Título se refiere, generalmente, al que tienen las obras de creación como libros, discos, poemas, conferencias, canciones, etc. Designación,… … Diccionario de sinónimos y antónimos
título — (m) (Básico) enunciado que constituye el nombre de una obra artística o informa sobre el contenido de un escrito, una conferencia, etc. Ejemplos: Creo que han traducido muy mal el título de ese libro. Se me ha olvidado el título de la película… … Español Extremo Basic and Intermediate