-
1 Stilo
1.stĭlo, āvi, 1, v. n. [stilus, I.], to get stalks, Col. 4, 33, 3.2.Stĭlo, ōnis, m., a surname of L. Aelius Praeconinus, Plin. 33, 1, 7, § 29; Suet. Gram. 3; cf. v. Hensde, Disquis. de L. Aelio Stilone; and Ritschl, Parerga, p. 239. -
2 stilo
1.stĭlo, āvi, 1, v. n. [stilus, I.], to get stalks, Col. 4, 33, 3.2.Stĭlo, ōnis, m., a surname of L. Aelius Praeconinus, Plin. 33, 1, 7, § 29; Suet. Gram. 3; cf. v. Hensde, Disquis. de L. Aelio Stilone; and Ritschl, Parerga, p. 239. -
3 stilus
stĭlus (not stylus), i, m. [for stiglus; Gr. stizô, to stick, puncture; stigma, mark, point; Sanscr. tig, to be sharp; tigmas, sharp; cf. Engl. stick, sting; Lat. stimulus; not connected with stulos].I.In gen., a stake, pale: extra vallum stili caeci, concealed stakes, Auct. B. Afr. 31, 5; cf. Sil. 10, 415 (for which stimuli, Caes. B. G. 7, 73 fin.):II.ligneus,
Amm. 23, 4, 5; 15, 10, 5.—In agriculture, a pointed instrument for freeing plants from worms or from shoots which grow too rankly, etc., Col. 11, 3, 53; Pall. Mart. 10, 20.—Of the stem or stalk of many plants (e. g. of the asparagus), Col. 11, 3, 46; 11, 3, 58; 5, 10, 13; 5, 10, 21.—In partic.A.A style used by the Romans for writing on waxen tablets (pointed, and usually made of iron):B.effer cito stilum, ceram et tabellas et linum,
Plaut. Bacch. 4, 4, 64; cf. id. ib. 4, 4, 76; 4, 9, 73; Quint. 1, 1, 27:cum otiosus stilum prehenderat, flaccebat oratio,
Cic. Brut. 24, 93:orationes paene Attico stilo scriptae,
with an Attic pen, id. ib. 45, 167; so,(comoediae quaedam) resipiant stilum Plautinum,
Gell. 3, 3, 13.—And with reference to the ecenomical use, in a double sense, Cic. de Or. 2, 23, 96.—Writing on wax was erased with the broad upper end of the style; hence the phrase stilum vertere, for to erase what one has written, Cic. Verr. 2, 2, 41, § 101:saepe stilum vertas, iterum quae digna legi sint, Scripturus,
Hor. S. 1, 10, 73.—But cf.:et mihi vertenti stilum in Gallias,
i. e. turning to write of, Amm. 29, 3, 1.—Comically:stilis me totum usque ulmeis conscribito,
i. e. with elm switches, Plaut. Ps. 1, 5, 131 (cf. conscribo).—Transf.1.= scriptio and scriptura, a setting down in writing, composing, composition; the practice of composing; manner of writing, mode of composition:2.stilus optimus et praestantissimus dicendi effector ac magister,
Cic. de Or. 1, 33, 150; 1, 60, 257; cf. id. ib. 3, 49, 190; Quint. 1, 9, 2; cf.:multus stilus et assidua lectio,
id. 10, 7, 4:stilus exercitatus,
i. e. a practised pen, Cic. Or. 44, 150:tardior stilus cogitationem moratur,
Quint. 1, 1, 28:neglegens,
id. 2, 4, 13:multus,
id. 10, 1, 1:tardus,
id. 10, 3, 5:rudis et confusus,
id. 1, 1, 28:fidelis,
id. 10, 7, 7:stilo incumbere,
Plin. Ep. 7, 29, 9:aliquid stilo prosequi,
id. ib. 1, 8, 8;2, 3, 3: signare stilo,
Vell. 1, 16, 1:non ita dissimili sunt argumento, sed tamen Dissimili oratione sunt factae ac stilo,
in speech and writing, Ter. And. prol. 12 (for which:oratione et scripturā,
id. Phorm. prol. 5); cf.:unus sonus est totius orationis et idem stilus,
the same tone and the same style of composition run through the whole speech, Cic. Brut. 26, 100:artifex stilus,
an artistic style, id. ib. 25, 96:familiares opes velut supremo distribuens stilo,
i. e. by his last will, Amm. 25, 3, 21.—A manner of speaking, mode of expression, style in speaking (post-Aug. and very rare; not as early as Quint.;* 3.in class. Lat. sermo, oratio, dictio, dicendi modus, ars, genus or forma): stilus pressus demissusque,
Plin. Ep. 1, 8, 5:pugnax et quasi bellatorins,
id. ib. 7, 9, 7:laetior,
id. ib. 3, 18, 10; cf.:diligentis stili anxietas,
Tac. Or. 39:(Octavius) tragoediam magno impetu exorsus, non succedente stilo, abolevit,
Suet. Aug. 85:affectatione obscurabat stilum,
id. Tib. 70:stili dicendi duo sunt: unus est maturus et gravis, alter ardens erectus et infensus, etc.,
Macr. S. 5, 1; 6, 3.— -
4 stilus
stilus (not stylus), ī, m [STIG-], a pointed instrument ; hence, in a double sense: si meus stilus ille fuisset, ut dicitur, had that weapon been mine, had I been the author of that tragedy: hic stilus haud petet ultro Quemquam, my pe<*> will stab no one wantonly, H.—For writing on waxen tablets, an iron pencil, style: orationes paene Attico stilo scriptae, with an Attic pen: luxuries, quae stilo depascenda est, i. e. to be moderated by practice in writing: vertit stilum in tabulis suis, i. e. makes erasures (with the broad upper end of the style): Saepe stilum vertas, H.— A writing, composition, practice of composing: stilus optimus dicendi effector: exercitatus, a practised pen.—A manner of writing, mode of expression, style: Dissimili oratione sunt factae (fabulae) ac stilo, in language and style, T.: artifex stilus, an artistic style.* * *stylus, pencil, iron pen; column, pillar -
5 dē-pāscō
dē-pāscō pāvī, pāstus, ere, to feed down, feed off, give for food: saltūs, O.: luxuriem segetum, V.—To feed upon, graze, consume: agros: (tauri) summa Lycaei, V.: saepes Hyblaeis apibus florem depasta salicti, V.—Poet.: depasta altaria, the offerings, V.—To prune away, remove: (orationis) luxuries stilo depascenda. — To destroy, waste: possessionem Academiae. -
6 argutiae
argūtĭae, ārum (the sing. argutia, ae, is rare and only among later writers; cf. Charis. p. 20, and Phocae Ars, p. 1708 P.), f. [argutus].I.That which is clear to the senses, vigor of expression, liveliness, animation; of works of art: Parrhasius primus symmetriam picturae dedit, primus argutias vultūs, elegantiam capilli, etc., Plin. 35, 10, 36, §II.37: argutiae operum,
id. 34, 18, 19, § 65.—Of the quick motion of the fingers (cf. argutus):nulla mollitia cervicum, nullae argutiae digitorum,
Cic. Or. 18, 59.—Of the chattering notes of the nightingale, Plin. 10, 29, 43, § 85.—Of chattering discourse, Plaut. Bacch. 1, 2, 19; id. Most. 1, 1, 2.—Transf. to mental qualities.A.Brightness, acuteness, wit, genius:B.hujus (C. Titii) orationes tantum argutiarum, tantum urbanitatis habent, ut paene Attico stilo scriptae esse videantur. Easdem argutias in tragoedias transtulit,
Cic. Brut. 45, 167:Demosthenes nihil Lysiae subtilitate cedit, nihil argutiis et acumine Hyperidi,
id. Or. 31, 110. —Slyness, subtlety, cunning, shrewdness in speech or action:sed nihil est quod illi (Graeci) non persequantur suis argutiis,
Cic. Lael. 13, 45:cujus loquacitas habet aliquid argutiarum,
id. Leg. 1, 2, 7.—In this signif. also in the sing.:importuna atque audax argutia,
Gell. 3, 1, 6:levis et quasi dicax argutia,
id. 12, 2 (cf. argutiola); Pall. Insit. prooem. 1; so App. M. 1, 1. -
7 atrox
ā̆trox, ōcis, adj. [from ater, as ferox from ferus, velox from velum. Atrocem hoc est asperum, crudelem, quod qui atro vultu sunt, asperitatem ac saevitiam prae se ferunt, Perott.; cf. Doed. Syn. I. p. 38 sq.], dark, gloomy, frowning, horrible, hideous, frightful, dreadful; and trop., savage, cruel, fierce, atrocious, harsh, severe, unyielding (of persons and things; while saevus is used only of persons; v. Doed. as cited supra; very freq. and class.): exta, Naev. ap. Non. p. 76, 6: (fortunam) insanam esse aiunt, quia atrox, incerta, instabilisque sit, Pac. ap. Auct. ad Her. 2, 23 (Trag. Rel. p. 125 Rib.):sic Multi, animus quorum atroci vinctus malitiā est, Att., Trag. Rel. p. 141 Rib.: re atroci percitus,
Ter. Hec. 3, 3, 17:res tam scelesta, tam atrox, tam nefaria credi non potest,
Cic. Rosc. Am. 22, 62:saevissimi domini atrocissima effigies,
Plin. Pan. 52 fin.:Agrippina semper atrox,
always gloomy, Tac. A. 4, 52; 2, 57:filia longo dolore atrox,
wild, id. ib. 16, 10:hiems,
severe, Plin. 18, 35, 80, § 353:nox,
Tac. A. 4, 50:tempestas,
id. ib. 11, 31:flagrantis hora Caniculae,
Hor. C. 3, 13, 9:atrocissimae litterae,
Cic. Fam. 9, 25, 3:bellum magnum et atrox,
Sall. J. 5, 1:facinus,
Liv. 1, 26:non alia ante pugna atrocior,
id. 1, 27:periculum atrox,
dreadful, id. 33, 5; so,negotium,
Sall. C. 29, 2:imperium (Manlii),
harsh, Liv. 8, 7:odium,
violent, Ov. M. 9, 275 et saep.—Of discourse, violent, bitter:tunc admiscere huic generi orationis vehementi atque atroci genus illud alterum... lenitatis et mansuetudinis,
Cic. de Or. 2, 49, 200:Summa concitandi adfectūs accusatori in hoc est, ut id, quod objecit, aut quam atrocissimum aut etiam quam maxime miserabile esse videatur,
Quint. 6, 1, 15:peroratio,
Plin. 27, 2, 2, § 4:et cuncta terrarum subacta Praeter atrocem animum Catonis,
stern, unyielding, Hor. C. 2, 1, 24:fides (Reguli),
Sil. 6, 378; so,virtus,
id. 13, 369:ut verba atroci (i. e. rigido) stilo effoderent,
Petr. 4, 3.—Hence of that which is fixed, certain, invincible:occisa est haec res, nisi reperio atrocem mi aliquam astutiam,
Plaut. Capt. 3, 4, 7 Lind. (perh. the figure is here drawn from the contest; the atrox pugna and atrox astutia are ludicrously contrasted with occidit res, the cause had been lost, if I had not come to the rescue with powerful art).— Adv.: atrōcĭter, violently, fiercely, cruelly, harshly (only in prose):atrociter minitari,
Cic. Verr. 2, 5, 62:fit aliquid,
id. Rosc. Am. 53 fin.:dicere,
id. Or. 17, 56:agitare rem publicam,
Sall. J. 37, 1:invehi in aliquem,
Liv. 3, 9:deferre crimen,
Tac. A. 13, 19 fin.:multa facere,
Suet. Tib. 59 al. — Comp.: atrocius in aliquem saevire, Liv. 42, 8; Tac. H. 1, 2; 2, 56:atrocius accipere labores itinerum,
reluctantly, id. ib. 1, 23.— Sup.:de ambitu atrocissime agere in senatu,
Cic. ad Q. Fr. 2, 16:leges atrocissime exercere,
Suet. Tib. 58. -
8 depasco
I.Lit.A.Of the shepherd:B.si d. saepius voles, etc.,
Col. 2, 10, 31:glandem immisso pecore depasco,
Dig. 10, 4, 9:saltus,
Ov. F. 5, 283:luxuriem segetum,
Verg. G. 1, 112.—Of the cattle, to feed upon, eat up, consume.(α).Form depasco:(β).si haedi roscidas herbas depaverint,
Col. 7, 5, 21; Verg. G. 4, 539.—In the part. perf.:saepes Hyblaeis apibus florem depasta salicti,
id. E. 1, 55;segetes,
Plin. 18, 17, 45, § 161: altaria, poet. for that which is upon it, Verg. A. 5, 93.—Form depascor:II.papilio ceras depascitur,
Plin. 11, 19, 21, § 65:miseros morsu depascitur artus (serpens),
Verg. A. 2, 215; Vulg. Exod. 22, 5.—In the part. perf., Claud. VI. Cons. Honor. 239; cf.: depastis juvencis, Auct. Laud. Herc. 77.—Trop.A. 1.To cull, select:2.omnia nos itidem depascimur aurea dicta,
Lucr. 3, 12.—To prune away, remove:3.in summa ubertate (orationis) inest luxuries quaedam, quae stilo depascenda est,
Cic. de Or. 2, 23, 96.—To destroy, waste:B.veterem possessionem Academiae,
id. Leg. 1, 21, 55;so of disease: artus depascitur arida febris,
Verg. G. 3, 458; imitated by Claud. in Rufin. 1, 302; id. Idyll. 3, 11.—Rarely in the act. form:et potuit Latium longo depascere bello?
Sil. 16, 681: in inferno positi sunt;mors depascet eos,
Vulg. Psa. 48, 14 (cf. carpo, no. II. B. 2: decerpo, no. II. B. 2 al.).—The part. perf. in a pass. signif.:ipsaque diris Frons depasta modis,
Sil. 6, 51:depasti flammis scopuli,
id. 12, 153. -
9 exaro
I.Lit.: radices, Cato. R. R. 61; id. ap. Plin. 17, 18, 30, § 127; Plin. 18, 6, 8, § 46:II.sepulcra,
Cic. Leg. 2, 23, 58:terminos (with deicere),
Dig. 10, 1, 4, § 4:deum, puerum,
Cic. Div. 2, 23, 51; 2, 38, 80. —Transf.A.To raise, produce by tillage:B.tantum frumenti, ut, etc.,
Cic. Verr. 2, 5, 38; cf.Zumpt,
ib. 2, 3, 47.—In gen., to plough, till, cultivate, Varr. R. R. 1, 10, 1; Plin. 18, 3, 3, § 9:C.locum de integro,
Col. 2, 18, 3:agrum,
Pall. Aug. 1:viam publicam,
Dig. 43, 10, 4;with effodere mala,
i. e. to dig up the earth about them, Pall. Febr. 25, 14.— Poet.: cum rugis vetus frontem senectus exaret, furrows, wrinkles, * Hor. Epod. 8, 4 (cf. aro).—To write, note, set down something on tablets (used by Cic. only in his letters): undecimo die postquam a te discesseram, hoc literularum [p. 674] exaravi, Cic. Att. 12, 1; cf. id. ib. 13, 38; id. Fam. 12, 20 fin.:D.novum prooemium,
id. Att. 16, 6 fin.:ad te harum exemplum in codicillis,
id. Fam. 9, 26; cf.:binos codicillos,
Suet. Oth. 10:id ipsum his versibus exaravi, etc.,
Plin. Ep. 7, 4, 5; cf.:librum tertium Aesopi stilo,
Phaedr. 3, prol. 29:versus,
Suet. Ner. 52; Vulg. Job, 19, 23.—Latera, to flog severely, Amm. 15, 7, 5. -
10 exigo
I.Lit.A.In gen.:B.reges ex civitate,
to expel, Cic. de Or. 2, 48, 199:hostem e campo,
Liv. 3, 61, 8: exigor patria, Naev. ap. Non. 291, 4:aliquem domo,
Liv. 39, 11, 2:aliquem campo,
id. 37, 41, 12:omnes foras,
Plaut. Aul. 3, 1, 7:adcolas ultra famam,
Plin. 2, 68, 68, § 175:exacti reges,
driven away, Cic. de Or. 1, 9, 37; cf.:Tarquinio exacto,
id. Rep. 1, 40:anno post Tarquinios exactos,
Tac. A. 11, 22:Orestes exactus furiis,
driven, tormented, Ov. Tr. 4, 4, 70:virum a se,
Plaut. Mil. 4, 6, 62:uxorem,
to put away, divorce, Ter. Hec. 2, 1, 45; Suet. Caes. 50; id. Claud. 26; cf.: illam suam (uxorem) suas res sibi habere jussit ex duodecim tabulis; claves ademit;exegit,
turned her out of the house, Cic. Phil. 2, 28, 69: aliquem vitā, i. e. to kill, Sen. de Ira, 1, 6: corpus e stratis, to raise up or out, Sil. 16, 234:maculam,
to take out, Suet. Aug. 94: et sacer admissas exigit Hebrus aquas, pours out into the sea, Ov. H. 2, 114; of weapons, to thrust from one, thrust, drive:non circumspectis exactum viribus ensem Fregit,
thrust, impelled, Ov. M. 5, 171; so,ensem,
Luc. 8, 656; cf.:ensem per medium juvenem,
plunges through the middle, Verg. A. 10, 815:gladium per viscera,
Flor. 4, 2, 68:tela in aliquem,
Sen. Cons. ad Marc. 16;hence: aliquem hastā,
i. e. to thrust through, transfix, Val. Fl. 6, 572.—Mid.:quae (hasta) cervice exacta est,
passed out, passed through, Ov. M. 5, 138: prope sub conatu adversarii manus exigenda, to be put forth, raised (for a blow), Quint. 6, 4, 8 Spald.:(capellas) a grege in campos, hircos in caprilia,
to drive out, Varr. R. R. 2, 3, 8:sues pastum,
id. ib. 2, 4, 6:radices altius,
to send out, Cels. 5, 28, 14; cf.:vitis uvas,
Col. 3, 2, 10; 3, 6, 2; Cels. 8, 1 med. —In partic.1.A scenic t. t., to drive off, i. e. hiss off a piece or a player from the stage (rare):2.spectandae (fabulae) an exigendae sint vobis prius,
Ter. And. prol. 27 Ruhnk.; so, fabulas, id. Hec. prol. alt. 4; id. ib. 7.—To demand, require, enforce, exact payment of a debt, taxes, etc., or the performance of any other duty (very freq.;(β).syn.: posco, postulo, flagito, contendo, etc.): ad eas pecunias exigendas legatos misimus,
Cic. Fam. 13, 11, 1: pecunias a civitatibus, id. Div. ap. Caecil. 10, 33:acerbissime pecunias imperatas,
Caes. B. C. 3, 32; cf. id. ib. 1, 6 fin.; Cic. Pis. 16, 38; id. N. D. 3, 34, 84:quaternos denarios,
id. Font. 5, 9:tributa,
id. Fam. 3, 7, 3:pensionem,
id. ib. 6, 18, 5:nomina sua,
id. Verr. 2, 1, 10, § 28:mercedem,
id. Lael. 21, 80 et saep.:equitum peditumque certum numerum a civitatibus Siciliae,
Caes. B. C. 1, 30, 4:obsides ab Apolloniatibus,
id. ib. 3, 12, 1:viam,
to demand the construction of a road, Cic. Verr. 2, 1, 59, § 154; Liv. 42, 3, 7:a quoquam ne pejeret,
Juv. 13, 36.—Esp.: rationem, to exact an account:ut Athenienses rationibus exigendis non vacarent,
Val. Max. 3, 1, ext. 1; Plin. Ep. 10, 81, 1:libertorum nomina a quibus ratio exigi posset,
Suet. Aug. 101 fin. —In pass.: exigor aliquid, to be solicited, dunned for money, etc. (post-class.): exigor portorium, id est, exigitur de me portorium, Caecil. ap. Gell. 15, 14, 5; id. ap. Non. 106, 24: (Rib. Com. Fragm. p. 51): sese pecunias maximas exactos esse, Q. Metell. Numid. ap. Gell. 15, 14, 2; Dig. 23, 4, 32.—3.To examine, inquire into (post-Aug.):4.nec illae (conjuges) numerare aut exigere plagas pavent,
Tac. G. 7 fin. (so Ritter, Halm, with all MSS., cf. Holzmann ad loc.; al. exugere, said to have been the read. of a lost codex, the Arundelianus; cf. exsugo); cf.:exactum et a Titidio Labeone, cur omisisset, etc.,
id. A. 2, 85.—Of places, to go or pass beyond, to pass by, leave behind ( poet. and in post-Aug. prose):5.cum primus equis exegit anhelis Phoebus Athon,
Val. Fl. 2, 75; cf. Prop. 3, 20, 11 (4, 20, 3 M.):Troglodytae hibernum mare exigunt circa brumam,
Plin. 12, 19, 42, § 87.—In mercant. lang., to dispose of, sell:6.agrorum exigere fructus,
Liv. 34, 9, 9 Drak.: mercibus exactis, Col. poët. 10, 317. —Mathemat. t. t., to apply to a standard or measure, i. e. to examine, try, measure, weigh by any thing:II.ad perpendiculum columnas,
Cic. Verr. 2, 1, 51, § 133:materiam ad regulam et libellam,
Plin. 36, 25, 63, § 188:pondus margaritarum sua manu,
Suet. Caes. 47; cf.:aliquid mensura,
Plin. 17, 21, 35, § 159.Trop.A.In gen., to drive out, expel (very rare):B.locus, Ubi labore lassitudo exigunda ex corpore,
Plaut. Capt. 5, 4, 4: frigus atque horrorem vestimentis, Lucil. ap. Non. 291, 8.—Far more freq. and class.,In partic.1.(Acc. to I. B. 2.) To require, demand, claim any thing due:2.ego vero et exspectabo ea quae polliceris, neque exigam, nisi tuo commodo,
Cic. Brut. 4, 17:aliquid exigere magis quam rogare,
id. Fam. 2, 6, 1:longiores litteras exspectabo vel potius exigam,
id. ib. 15, 16, 1:omnibus ex rebus voluptatem quasi mercedem,
id. Fin. 2, 22, 73:ab hoc acerbius exegit natura quod dederat,
demanded back, reclaimed, id. Tusc. 1, 39, 93 Klotz.:non ut a poëta, sed ut a teste veritatem exigunt,
id. Leg. 1, 1, 4:has toties optata exegit gloria poenas,
has cost, Juv. 10, 187:poenas,
to take vengeance, id. 10, 84:de vulnere poenas,
Ov. M. 14, 478: poenam (alicui), Sen. de Ira, 2, 22 fin.; Ov. F. 4, 230:gravia piacula ab aliquo,
Liv. 29, 18, 18 et saep.—With ut:exigerem ex te cogeremque, ut responderes,
Cic. Fin. 2, 35, 119; 4, 28, 80; cf.:Calypso exigit fata ducis,
questions, inquires into, Ov. A. A. 2, 130:exactum a marito, cur, etc.,
Tac. A. 2, 85:exigite ut mores seu pollice ducat,
Juv. 7, 237 sq. —With an object-clause:exigimus potuisse eum eo tempore testamentum facere,
Dig. 29, 7, 8; 24, 3, 2.— Absol.:in exigendo non acerbum,
Cic. Off. 2, 18, 64:cum res exiget,
Quint. 5, 11, 5; 10, 3, 3; cf.:ut res exiget,
id. 12, 10, 69:si communis utilitas exegerit,
id. 12, 1, 37.— Esp.: rationem, to require an account:rerum gestarum,
Just. 19, 2, 6:numquid rationem exiges, cum tibi aliquis hos dixerit versus?
an explanation, Sen. Ep. 94, 28; Plin. Ep. 19, 9.—Of time, life, etc., to lead, spend, pass, complete, finish:3. 4.non novisse quicum aetatem exegerim,
Plaut. Trin. 4, 2, 111; id. Capt. 3, 5, 62:tecum aetatem,
id. Mil. 4, 2, 48; 4, 6, 60; id. Cas. 2, 5, 12:ut te dignam mala malam aetatem exigas,
id. Aul. 1, 1, 4: vitam taetre, Cat. Or. inc. 15; Ter. Heaut. 2, 3, 39:cum maerore graviorem vitam,
Sall. J. 14, 15; 85, 49; Plin. 7, 44, 45, § 139; Vitr. 2, 1, 4; Val. Max. 3, 5, 4 al.:vitae tempus,
Sen. Ep. 2, 2; Val. Max. 3, 3, ext. 6:jam ad pariendum temporibus exactis,
Cic. Verr. 2, 1, 18, § 48: qui exacta aetate moriuntur, at the close of the vigorous period of life, Cic. Tusc. 1, 39, 93; id. Verr. 2, 5, 8, § 21; Sall. J. 6, 2; Liv. 2, 40, 11 al.:mediam dies exegerat horam,
Ov. Am. 1, 5, 1:aevum,
Lucr. 4, 1235; Verg. A. 7, 777; Ov. M. 12, 209:tristissimam noctem,
Petr. 115:diem supremum noctemque,
Tac. A. 3, 16:ullum tempus jucundius,
Plin. Ep. 3, 1, 1:jam aestatem exactam esse,
Sall. J. 61, 1:per exactos annos,
at the end of every year, Hor. C. 3, 22, 6:exacto per scelera die,
Tac. H. 1, 47; id. A. 3, 16; so,exacto quadriennio,
Plin. 2, 47, 48, § 130; Verg. G. 3, 190; Stat. S. 2, 2, 47.—To bring to an end, to conclude, finish, complete a thing ( poet. and in post-Aug. prose):5.exegi monumentum aere perennius,
Hor. C. 3, 30, 1:opus,
Ov. R. Am. 811; id. M. 15, 871:exactus tenui pumice versus eat,
Prop. 3, 1, 8; Verg. A. 6, 637:commentarii ita sunt exacti, ut, etc.,
Quint. 10, 7, 30:eandem gracilitatem stilo exigere condiscant,
to reach, attain to, id. 1, 9, 2.—To determine, ascertain, find out:6.sociisque exacta referre,
his discoveries, Verg. A. 1, 309:non prius exacta tenui ratione saporum,
before he has ascertained, Hor. S. 2, 4, 36.— Pass. impers.:non tamen exactum, quid agat,
Ov. F. 3, 637; cf. id. Am, 3, 7, 16. —(Acc. to I. B. 3.) To weigh, try, prove, measure, examine, adjust, estimate, consider, = examinare, ponderare (class. but perh. not in Cic.): si ad illam summam veritatem legitimum jus exegeris, etc., Cael. ap. Cic. Fam. 8, 6, 1; cf.: nolite ad vestras leges atque instituta exigere ea, quae Lacedaemone fiunt, to estimate by the standard of, etc., Liv. 34, 31, 17; so,7.opus ad vires suas,
Ov. A. A. 2, 502:si omnia argumenta ad obrussam coeperimus exigere,
Sen. Q. N. 4, 5, 1; cf.:principatus tuus ad obrussam exigitur,
id. de Clem. 1, 1, 6:se ad aliquem,
id. Ep. 11 fin.:regulam emendate loquendi,
Quint. 1, 5, 2:illa non nisi aure exiguntur, quae fiunt per sonos,
are judged of, id. 1, 5, 19; cf. id. 1, 4, 7.—To treat, consult, deliberate respecting something, = considerare, deliberare (class. but not in Cic.): de his rebus ut exigeret cum eo, Furnio mandavi, Planc. ap. Cic. Fam. 10, 24, 7:8.cum aliquo,
Plin. Ep. 6, 12, 3; cf.:secum aliquid,
Verg. A. 4, 476; Ov. M. 10, 587; Sen. Ep. 27:de aliqua re coram,
Plin. Ep. 9, 26, 13:haec exigentes hostes oppressere,
Liv. 22, 49, 12:quid dicendum, quid tacendum, quid differendum sit, exigere consilii est,
Quint. 6, 5, 5.—To endure, undergo:aerumnam,
Plaut. Capt. 5, 4, 12. —Hence, exactus, a, um, P. a. (acc. to I. B. 5., measured; hence), precise, accurate, exact (poet and in post-Aug. prose):difficile est, quot ceciderint, exacto affirmare numero,
Liv. 3, 5, 12:acies falcis,
Plin. 17, 27, 42, § 251:fides,
Ov. Pont. 4, 9, 46.— Comp.:cura,
Suet. Tib. 18; Mart. 4, 87, 4. — Sup.:diligentia,
Front. Aquaed. 89:vir,
Plin. Ep. 8, 23, 5.—With gen.:Mamurius, morum fabraene exactior artis, Difficile est dicere,
Ov. F. 3, 383.— Adv.: exacte, exactly, precisely, accurately:ut exacte perorantibus mos est,
Sid. Ep. 7, 9.— Comp.: dicere, disserere, Mel. Prooem. § 2; Gell. 1, 3, 21.— Sup.:pascere,
Sid. Ep. 5, 11. -
11 extollo
ex-tollo, ĕre ( pluperf. exsustulissent, Sen. Contr. 1, 6, 4), v. a., to lift out or up, to raise up, elevate (class.; esp. freq. in the trop. sense).I.Lit.A.In gen.: (venti) fluctus extollere certant, Enn. ap. Macr. S. 6, 2 (Ann. v. 425 ed. Vahl.): me in abietem, Att. ap. Non. 467, 19 (Rib. Trag. Rel. p. 188):2.onera in jumenta,
Varr. R. R. 2, 10, 3:alte cruentum pugionem,
Cic. Phil. 2, 12, 28: lumbos surgite atque extollite, Plaut. Ep. grex 2: neve tu umquam in gremium extollas liberorum ex te genus, Enn. ap. Cic. Or. 46, 155 (Trag. v. 347 ed. Vahl.).— Absol.:quae sit scientia atque ars agricolarum quae circumcidat, amputet, erigat, extollat, adminiculetur,
Cic. Fin. 5, 14, 39. —In partic., to erect a building (anteand post-class.); without acc., to build, Dig. 8, 5, 5.—So trop.:II.parentes fabri liberūm sunt, ei fundamentum supstruont liberorum, extollunt, etc.,
Plaut. Most. 1, 2, 41. —Trop., to raise, elevate, exalt:B.ubi illa antiqua libertas, quae extollere jam caput debebat?
Cic. Planc. 13, 33:fortunam (opp. deprimere),
id. Pis. 18, 41 (v. deprimo):inferiores (opp. summittere se),
id. Lael. 20, 72:aliquem ad caelum,
to extol, id. Fam. 12, 25, 7:aliquem supra ceteros,
Tac. A. 6, 8: summam famam sibi, Enn. ap. Isid. Differ. 218 (Trag. v. 28 ed. Vahl.):adolescentium animos praematuris honoribus ad superbiam,
Tac. A. 4, 17:ne paterna nobilitas nepoti animos extolleret,
Just. 1, 4, 4;Sen. de Ira, 1, 7: meritum alicujus verbis,
Cic. Planc. 40, 95:nostram causam laudando,
Auct. Her. 1, 5 fin.:aliquid in majus,
Liv. 28, 31; Plin. Ep. 3, 11, 1:an mavis virtuperarier falso quam vero extolli?
Plaut. Most. 1, 3, 21:Hannibalis fortunam,
to praise, Liv. 23, 43, 10:hostem verbis,
id. 22, 25, 12:orationem amplificationibus,
Quint. 12, 10, 62; cf.:humilia (stilo),
id. 10, 4, 1:animos,
Cic. Part. Or. 23, 81; Luc. 8, 345:animus remissione sic urgetur, ut se nequeat extollere,
Cic. Tusc. 3, 23, 54:se supra modum,
Quint. 11, 1, 16:vocem,
to begin to speak, Vulg. Luc. 11, 27.—To adorn, deck, beautify:C.(hortos) a Lucullo coeptos insigni magnificentia extollebat,
Tac. A. 11, 1:Baiarum suarum piscinas,
id. ib. 13, 21.—To put off, defer (only anteclass.):res serias ex hoc die in alium diem,
Plaut. Poen. 2, 52:hoc malum in diem,
id. Mil. 3, 2, 47: nuptias hodie, Caecil. ap. Non. 297, 28. -
12 glossema
glossēma, ătis, n., = glôssêma, an antiquated or foreign word needing explanation:circa glossemata etiam, id est voces minus usitatas, non ultima ejus professionis diligentia,
Quint. 1, 8, 15:camillam (apud Ennium), qui glossemata interpretati, dixerunt administram,
Varr. L. L. 7, § 34 Müll.: glossemata nobis praecipit, Asin. ap. Suet. Gramm. 22.—Hence, Glos-sēmăta, ōrum, n., a name given to collections of such words with explanations: naucum ait Aelius Stilo omnium rerum putamen: Glossematorum autem scriptores, etc., Fest. s. v. naucum, p. 166, b Müll: ocrem antiqui, ut Ateius Philologus in libro Glossematorum refert, etc., id. s. v. ocrem, p. 181, a. -
13 Glossemata
glossēma, ătis, n., = glôssêma, an antiquated or foreign word needing explanation:circa glossemata etiam, id est voces minus usitatas, non ultima ejus professionis diligentia,
Quint. 1, 8, 15:camillam (apud Ennium), qui glossemata interpretati, dixerunt administram,
Varr. L. L. 7, § 34 Müll.: glossemata nobis praecipit, Asin. ap. Suet. Gramm. 22.—Hence, Glos-sēmăta, ōrum, n., a name given to collections of such words with explanations: naucum ait Aelius Stilo omnium rerum putamen: Glossematorum autem scriptores, etc., Fest. s. v. naucum, p. 166, b Müll: ocrem antiqui, ut Ateius Philologus in libro Glossematorum refert, etc., id. s. v. ocrem, p. 181, a. -
14 incumbo
incumbo, cŭbŭi, cŭbĭtum, ĕre, v. n. [1. incubo], to lay one ' s self upon, to lean or recline upon a thing (cf. ingruo; class., partic. in the trop. sense).I.Lit., constr. with in, ad, super, or dat.; also with the simple acc.:B.olivae,
Verg. E. 8, 16:in parietem,
Dig. 39, 2, 28:densis ordinibus nunc alii in alios, nunc in scuta incumbentes sustinebant impetus Romanorum,
Liv. 35, 5, 7:toro,
Verg. A. 4, 650:materiae,
Curt. 8, 10, 25:terrae,
Tac. A. 2, 17:super praedam,
to lie upon, Petr. 80:in eum,
Curt. 6, 9: ad vos, Ov. M. 9, 385:cumulatis in aqua sarcinis insuper incumbebant,
Liv. 22, 2, 8:validis incumbere remis,
Verg. A. 5, 15; 10, 294; Curt. 9, 9, 4.—Of the heavens:cava in se convexitas vergit, et cardini suo, hoc est terrae, undique incumbit,
Plin. 2, 64, 64, § 160:mare,
to cast itself into the sea, id. 5, 32, 40, § 141: fessi arma sua, Sall. Fragm. ap. Serv. ad Verg. A. 9, 229:tecto incubuit bubo,
perched on, Ov. M. 6, 432:gladium faciam culcitam, camque incumbam,
Plaut. Cas. 2, 4, 29.—Transf., to lean or incline towards, to overhang; to rush towards:II.silex prona jugo laevum incumbebat ad amnem,
Verg. A. 8, 236:laurus incumbens arae,
id. ib. 2, 514: in gladium, to fall on one ' s sword, Cic. Inv. 2, 51, 154:gladio,
Auct. Her. 1, 11, 18:ferro,
Phaedr. 3, 10, 33:in hostem,
to press upon the enemy, Liv. 30, 34, 2; cf.:duo duces circumstare urbem... et unum in locum totam periculi molem, omne onus incubuisse,
id. 27, 40, 6.—Trop.A.To press upon, burden, oppress, weigh upon:B.incubuere (venti) mari,
Verg. A. 1, 84:tempestas a vertice silvis incubuit,
id. G. 2, 311:gravis incumbens scopulis aestas,
id. ib. 2, 377:febrium terris incubuit cohors,
Hor. C. 1, 3, 30:(aestus) incubuit populo,
Lucr. 6, 142. — Absol.:saevior armis Luxuria incubuit,
Just. 6, 292.—To bend one ' s attention to, to apply or devote one ' s self to, to exert one ' s self, or take pains with, pay attention to; constr. with in, ad, or dat.:C.rogandis legibus,
Flor. 3, 16:ceris et stilo,
Plin. Ep. 7, 27, 9:labori,
Sil. 4, 820:toto pectore novae cogitationi,
Tac. Or. 3:et animo et opibus in bellum,
Caes. B. G. 7, 76:ut jam inclinato (judici) reliqua incumbat oratio,
press upon, exert influence on, Cic. de Or. 2, 79, 324; cf.:invidia mihi incumbit,
Tac. A. 14, 54:in aliquod studium,
Cic. de Or. 1, 8, 34:in causam,
id. Phil. 4, 5, 12:acrius graviusque ad ulciscendas rei publicae injurias,
id. ib. 6, 1, 2:tota mente in aliquam curam et cogitationem,
id. Fam. 10, 3, 3:toto pectore ad laudem,
id. ib. 10, 12, 2:omni cogitatione curaque in rem publicam,
id. ib. 1, 2:fato urguenti incumbere,
to press on, hasten, Verg. A. 2, 653.—With inf.:sarcire ruinas,
Verg. G. 4, 249:delatorem pervertere,
Tac. H. 2, 10.—With ut and subj.:Appius Claudius... cum suis tum totius nobilitatis viribus incubuit, ut, etc.,
Liv. 10, 15, 8.— Absol.:nunc, nunc incumbere tempus,
Ov. M. 10, 657.—To incline, choose, be inclined to, lean towards:D.hoc servi esse officium reor,... non quo incumbat eum (i. e. erum) inpellere,
Plaut. Aul. 4, 1, 8:ut eos, qui audiunt, quocumque incubuerit, possit impellere,
whithersoever he may incline, choose, Cic. de Or. 3, 14, 55:eodem incumbunt municipia,
are inclined the same way, id. Phil. 6, 7, 18:ad voluntatem perferendae legis,
id. Att. 1, 19, 4:voluntatum inclinatio ad virum bonum,
to lean towards, turn to, id. Mur. 26, 53: in causam, Cael. ad Cic. Fam. 8, 11, 3:in cupiditatem,
Cic. Att. 5, 13, 3:in illo,
id. Q. Fr. 3, 8, 6.—To be incumbent upon one as a duty (post-class.):accusandi necessitas domino,
Dig. 48, 2, 5:ei probatio,
ib. 22, 3, 2:judici omnium rerum officium,
ib. 21, 1, 25. -
15 intermoveo
inter-mŏvĕo, 2, v. a., to move or pass between (post-class.):alios sulcos stilo,
Symm. Ep. 8, 69. -
16 intuta
in-tūtus, a, um, adj., unguarded, defenceless; unsafe, dangerous:rem publicam intutam patiemini,
Sall. Hist. Fragm. 1, 48, 17 Dietsch:castra Gallorum intuta neglectaque,
Liv. 5, 45, 2:amicitia,
Tac. A. 2, 42:proinde intuta quae indecora,
id. H. 1, 33:latebrae,
id. A. 1. 38:stilo scribere intutum esse,
Plin. 34, 14, 39, § 139. — In neutr. plur.: intūta; with gen.:moenium,
insecure parts, Tac. H. 3, 76; Amm. 16, 4; 31, 15, 6. — Comp.:intutior,
Nazar. Pan. Constant. 26. -
17 intutus
in-tūtus, a, um, adj., unguarded, defenceless; unsafe, dangerous:rem publicam intutam patiemini,
Sall. Hist. Fragm. 1, 48, 17 Dietsch:castra Gallorum intuta neglectaque,
Liv. 5, 45, 2:amicitia,
Tac. A. 2, 42:proinde intuta quae indecora,
id. H. 1, 33:latebrae,
id. A. 1. 38:stilo scribere intutum esse,
Plin. 34, 14, 39, § 139. — In neutr. plur.: intūta; with gen.:moenium,
insecure parts, Tac. H. 3, 76; Amm. 16, 4; 31, 15, 6. — Comp.:intutior,
Nazar. Pan. Constant. 26. -
18 luxurio
luxŭrĭo, āvi, ātum, 1, v. n., and luxŭ-rĭor, ātus, 1, v. dep. (cf. Quint. 9, 3, 7) [luxuria], to be rank, luxuriant, abound to excess (not in Cic. or Cæs.).I.Lit.:B.ager assiduā luxuriabat aquā,
Ov. F. 4, 644:luxuriat Phrygio sanguine pinguis humus,
id. H. 1, 53:cacumina virgarum ne luxurientur,
Col. Arb. 11:ne (caules) in frondem luxurient,
Plin. 19, 6, 34, § 113:in patulas comas, Ov. de Nuce, 20: ut seges in pingui luxuriabit humo,
id. A. A. 1, 360.—Transf.1.To wanton, sport, skip, bound, frisk:2.(equus) luxurians,
Verg. A. 11, 497:luxuriat pecus,
Ov. F. 1, 156:leo luxurians,
Val. Fl. 6, 613.—To have in abundance or excess, to abound in:3.luxuriatque toris animosum pectus,
Verg. G. 3, 81:faciem Deliciis decet luxuriare novis,
Ov. H. 16, 191.—To swell, enlarge, grow rapidly:II.membra luxuriant,
Ov. M. 7, 292.—Trop.A.Of style or language, to be luxuriant, to be too fruitful, to run riot:B.luxuriantia compescet,
Hor. Ep. 2, 2, 122; cf.:luxuriantia astringere (stilo),
Quint. 10, 4, 1.—To be wanton or licentious, to indulge to excess, to revel, run riot, be dissolute:ne luxuriarentur otio animi,
Liv. 1, 19: Capuam luxuriantem felicitate, id, 23, 2; cf. Flor. 2, 15:libertate luxuriare,
Curt. 10, 7, 11: vereor ne haec laetitia luxuriet. [p. 1089] Liv. 23, 12:usus luxuriantis aetatis,
Macr. S. 7, 13, 11. -
19 luxurior
luxŭrĭo, āvi, ātum, 1, v. n., and luxŭ-rĭor, ātus, 1, v. dep. (cf. Quint. 9, 3, 7) [luxuria], to be rank, luxuriant, abound to excess (not in Cic. or Cæs.).I.Lit.:B.ager assiduā luxuriabat aquā,
Ov. F. 4, 644:luxuriat Phrygio sanguine pinguis humus,
id. H. 1, 53:cacumina virgarum ne luxurientur,
Col. Arb. 11:ne (caules) in frondem luxurient,
Plin. 19, 6, 34, § 113:in patulas comas, Ov. de Nuce, 20: ut seges in pingui luxuriabit humo,
id. A. A. 1, 360.—Transf.1.To wanton, sport, skip, bound, frisk:2.(equus) luxurians,
Verg. A. 11, 497:luxuriat pecus,
Ov. F. 1, 156:leo luxurians,
Val. Fl. 6, 613.—To have in abundance or excess, to abound in:3.luxuriatque toris animosum pectus,
Verg. G. 3, 81:faciem Deliciis decet luxuriare novis,
Ov. H. 16, 191.—To swell, enlarge, grow rapidly:II.membra luxuriant,
Ov. M. 7, 292.—Trop.A.Of style or language, to be luxuriant, to be too fruitful, to run riot:B.luxuriantia compescet,
Hor. Ep. 2, 2, 122; cf.:luxuriantia astringere (stilo),
Quint. 10, 4, 1.—To be wanton or licentious, to indulge to excess, to revel, run riot, be dissolute:ne luxuriarentur otio animi,
Liv. 1, 19: Capuam luxuriantem felicitate, id, 23, 2; cf. Flor. 2, 15:libertate luxuriare,
Curt. 10, 7, 11: vereor ne haec laetitia luxuriet. [p. 1089] Liv. 23, 12:usus luxuriantis aetatis,
Macr. S. 7, 13, 11. -
20 Musca
1.musca, ae, f. [Sanscr. makshikà, a fly; Gr. muia, of which musca, mhuiska, may be a dim. form; cf. Germ. Mücke; Engl. midge, musquito], a fly, Varr. R. R. 3, 16:2.puer, abige muscas,
Cic. de Or. 2, 60, 247:muscas fugare,
Mart. 3, 82, 12:muscas captare ac stilo praeacuto configere (solebat Domitianus),
Suet. Dom. 3.— Transf., of troublesome persons.—So of inquisitive, prying people, Plaut. Merc. 2, 3, 26;of obtrusive, unbidden guests,
id. Poen. 3, 3, 76.Musca, ae, m., a Roman surname, Cic. Att. 12, 40, 1.
- 1
- 2
См. также в других словарях:
Stilo — Stilo … Deutsch Wikipedia
Stilo — Stilo … Wikipedia Español
Stilo — Vue de la commune Administration Nom calabrais Stilu Pays … Wikipédia en Français
stilo — Element prim de compunere savantă cu semnificaţia coloană . [< fr. stylo , cf. gr. stylos, lat. stilus]. Trimis de LauraGellner, 13.09.2007. Sursa: DN STILO , STÍL, STILÍE elem. coloană , vargă . (< fr. stylo , style, stylie, cf. gr.… … Dicționar Român
štilo — štȉlo sr DEFINICIJA v. stilo … Hrvatski jezični portal
stilo — stȉlo (štȉlo) sr <G mn stílā> DEFINICIJA zast. držalo u koje se uvlačilo pero za pisanje ETIMOLOGIJA vidi stilus … Hrvatski jezični portal
Stilo [1] — Stilo, 1) Stadt in der neapolitanischen Provinz Calabria ulteriore I., rechts am Stillaro, welcher unweit in das Jonische Meer mündet; 3500 Ew., welche Eisenwaaren machen; in der Nähe die einzigen Eisengruben des Königreichs; 2) (Capo di S.),… … Pierer's Universal-Lexikon
Stilo [2] — Stilo, Lucius Älius S. od. Präconius, römischer Ritter aus Lanuvium, geb. um 154 v. Chr; er gehörte zu den Optimaten u. begleitete 100 v. Chr. den Q. Metellus Numidicus ins freiwillige Exil. Bes. war er berühmt als gelehrter Kenner der… … Pierer's Universal-Lexikon
Stilo — Stilo, Stadt in der ital. Provinz Reggio di Calabria, Kreis Gerace, am Nordostfuß des Monte Consolino (701 m) und am Stilaro, hat ein merkwürdiges altes Kirchlein, Weinbau, Seiden und Ölgewinnung und (1901) 2922 Einw … Meyers Großes Konversations-Lexikon
stilo — s.m. [dal lat. stĭlus, in alcuni sign. con influsso del gr. stŷlos colonna ]. 1. (arm.) [arma bianca con lama molto sottile e acuminata] ▶◀ [➨ stiletto]. 2. (estens.) [qualunque oggetto acuminato, come l indicatore della meridiana o il braccio… … Enciclopedia Italiana
stilo- — [dal gr. stŷlos colonna ; lat. scient. stylo ]. Primo elemento di parole composte, nelle quali significa colonna o aspetto simile a colonna : stilobate, stiloforo, ecc … Enciclopedia Italiana