Перевод: с латинского на английский

с английского на латинский

placo

  • 1 plācō

        plācō āvī, ātus, āre    [PLAC-], to quiet, soothe, assuage, allay, appease: aequora, O.: ventos sanguine, V.: Plutona tauris, try to propitiate, H.: (Fidenas) beneficiis, L.: iram deorum donis: numen deorum, Cs.— To reconcile, conciliate, placate: Iugurtham, S.: te sibi: Hannibalem filio meo, L.: alquos rei p.: Invidiam, conciliate, H.: fac illa ut placetur nobis, T.: tanta iniquitas, ut placari populo R. non possent?: numquam animo placari potuit in eum, be reconciled, N.: homo et sibi ipse placatus, at peace with himself.
    * * *
    placare, placavi, placatus V
    appease; placate; reconcile

    Latin-English dictionary > plācō

  • 2 placo

    plāco, āvi, ātum, 1, v. a. [etym. dub.; cf.: placeo, planus].
    I.
    To reconcile; constr. alicui, aliquem (class. and freq.):

    agedum, fac, illa ut placetur nobis,

    that she be reconciled to us, Ter. Phorm. 5, 3, 1:

    vereor ut placari possit,

    id. ib. 5, 8, 72 (cf.:

    redigam vos in gratiam, v. 73): coeperas eum mihi placare,

    Cic. Att. 7, 1, 8:

    rogavit ut te sibi placarem,

    id. Fam. 13, 1, 3:

    his vocibus cum in se magis incitarent dictatorem quam magistro equitum placarent,

    Liv. 8, 33, 1:

    Hannibalem pater filio meo potui placare,

    id. 23, 9, 4:

    placare aliquem rei publicae,

    Cic. Cat. 2, 8, 17.— Pass.:

    quae fuit eorum tanta iniquitas, ut placari populo Romano non possent?

    Cic. N. D. 3, 6, 15:

    neque nullam spem habebat, patrem sibi placari posse,

    Liv. 40, 20, 5.—In mid. force; usually with in and acc.: numquam animo placari potuit in eum, be reconciled, i. e. consent to a reconciliation, Nep. Pelop. 5, 3; cf. id. Iph. 3, 3:

    homo quietus et sibi ipsi placatus,

    at peace with himself, tranquil, Cic. Tusc. 4, 17, 37.—
    B.
    In gen., to quiet, soothe, calm, assuage, appease, pacify:

    animos placare ac lenire,

    Cic. Fin. 1, 14:

    placare et mitigare animum,

    id. Phil. 10, 3, 6: numen deorum immortalium, Caes. B. [p. 1383] G. 6, 15:

    aliquem beneficiis,

    Liv. 4, 33:

    iram deorum donis,

    Cic. Leg. 2, 9, 22:

    benevolos objurgatores,

    id. N. D. 1, 3, 5:

    invidiam,

    Hor. S. 2, 3, 13.— Poet.:

    ventos sanguine,

    Verg. A. 2, 116:

    Hippotades cum vult, aequora placet,

    Ov. M. 11, 432:

    escā ventrem iratum,

    Hor. S. 2, 8, 5:

    sitim,

    to quench, Mart. 1, 50, 17.—
    II.
    To endeavor to appease, Hor. C. 2, 14, 6; Ter. Ad. 1, 2, 64.— Hence, plācātus, a, um, P. a., soothed, appeased, calmed; quiet, gentle, still, calm, peaceful (class.):

    animi quietus et placatus status,

    Cic. Tusc. 5, 6, 16:

    tranquilla, quieta vita,

    id. Fin. 1, 21, 71:

    placidae ac minime turbulentae res,

    id. Or. 19, 63:

    maria,

    Verg. A. 3, 69:

    vultu ac sermone in omnes placato,

    Liv. 28, 32, 1.— Comp.:

    placatiore animo aliquid facere,

    Liv. 37, 45; 2, 60:

    dii,

    Plin. 12, 18, 41, § 83.— Sup.:

    quies placatissima,

    Cic. Tusc. 1, 41, 97.—Hence, adv.: plācātē, quietly, gently, calmly, composedly (class.):

    omnia humana placate et moderate feramus,

    Cic. Fam. 6, 1, 4. — Comp.:

    remissius et placatius ferre,

    Cic. Fam. 6, 13, 3.

    Lewis & Short latin dictionary > placo

  • 3 placo

    to placate, appease.

    Latin-English dictionary of medieval > placo

  • 4 subplico

    supplĭco ( subpl-), āvi, ātum, 1 ( perf. subj. supplicassis, Plaut. As. 2, 4, 61; in tmesi: sub vos placo, Auct. ap. Fest. s. v. sub, p. 309, and s. v. ob, p. 190 Müll.), v. n. and a. [supplex], to kneel down or humble one ' s self, to pray or beg humbly, to beseech, implore, supplicate (class.; cf.: oro, adoro, precor).
    I.
    In gen.
    (α).
    With dat.:

    cui irato supplicet,

    Plaut. As. 1, 2, 24:

    nec quoiquam supplico,

    id. Bacch. 2, 2, 47:

    ipsum hunc orabo: huic supplicabo,

    Ter. And. 2, 1, 12:

    is sibi me supplicaturum putat,

    id. Hec. 3, 5, 50:

    populo Romano supplicare,

    Cic. Planc. 20, 50:

    alicui summisse,

    id. ib. 5, 12:

    neque Caesari solum, sed etiam amicis ejus omnibus pro te libentissime supplicabo,

    id. Fam. 6, 14, 3; cf. id. ib. 6, 13, 2; id. Font. 15, 35 (11, 25):

    cum tot res sint, quae vestris animis supplicent,

    id. ib. 14, 31:

    supplicare indignis,

    Ov. M. 6, 367. — Pass. impers.:

    ut, si tui nobis potestas saepius fieret, non multum Graecis supplicandum putarem,

    Cic. Fin. 5, 25, 75. —
    (β).
    Absol.:

    supplicabo, exobsecrabo, ut quemque amicum videro,

    Plaut. As. 1, 3, 93:

    venire domum ad eum, precari, denique supplicare,

    Cic. Par. 5, 3, 40:

    precari ab indigno, supplicare, etc.,

    id. Lael. 16, 57:

    nemo rem publicam imploravit, nemo supplicavit,

    id. de Or. 1, 53, 230:

    missitare supplicantes legatos, Sall J. 38, 1: Pompeiani querentes supplicavere,

    Plin. 8, 7, 7, § 21; Suet. Claud. 1.—
    (γ).
    With acc. (ante- and post-class.):

    quod domi'st, numquam ulli supplicabo,

    Plaut. Rud. 5, 2, 48:

    sub vos placo, Auct. ap. Fest. l. l.: imperatores nostros,

    Dig. 28, 5, 92:

    contrarios,

    Amm. 30, 8, 10.—
    II.
    In partic., to pray to or supplicate as a god; to pray, worship:

    vilica Lari familiari pro copia supplicet,

    Cato, R. R. 143, 2; cf. Plaut. Aul. prol. 24:

    in fano supplicare,

    id. Curc. 4, 2, 41:

    a dis supplicans invenire veniam sibi,

    id. Rud. prol. 26:

    per hostias diis supplicare,

    Sall. J. 63, 1:

    populus frequens iit supplicatum,

    Liv. 3, 63, 5; 10, 23, 2:

    circa fana deorum,

    id. 24, 23, 1:

    molā salsā supplicare,

    Plin. 12, 18, 41, § 83:

    sacrificio supplicari,

    Capitol. Max. 24. — Impers. pass.: Metello venienti ture, quasi deo, supplicabatur, Sall. Fragm. ap. Macr. S. 2, 9:

    ut, cujus sepulcrum usquam exstet... ei publice supplicetur,

    Cic. Phil. 1, 6, 13:

    supplicatum totā urbe est,

    Liv. 27, 23, 7:

    ture nec supplicabatur,

    Plin. 13, 1, 1, § 2.

    Lewis & Short latin dictionary > subplico

  • 5 supplico

    supplĭco ( subpl-), āvi, ātum, 1 ( perf. subj. supplicassis, Plaut. As. 2, 4, 61; in tmesi: sub vos placo, Auct. ap. Fest. s. v. sub, p. 309, and s. v. ob, p. 190 Müll.), v. n. and a. [supplex], to kneel down or humble one ' s self, to pray or beg humbly, to beseech, implore, supplicate (class.; cf.: oro, adoro, precor).
    I.
    In gen.
    (α).
    With dat.:

    cui irato supplicet,

    Plaut. As. 1, 2, 24:

    nec quoiquam supplico,

    id. Bacch. 2, 2, 47:

    ipsum hunc orabo: huic supplicabo,

    Ter. And. 2, 1, 12:

    is sibi me supplicaturum putat,

    id. Hec. 3, 5, 50:

    populo Romano supplicare,

    Cic. Planc. 20, 50:

    alicui summisse,

    id. ib. 5, 12:

    neque Caesari solum, sed etiam amicis ejus omnibus pro te libentissime supplicabo,

    id. Fam. 6, 14, 3; cf. id. ib. 6, 13, 2; id. Font. 15, 35 (11, 25):

    cum tot res sint, quae vestris animis supplicent,

    id. ib. 14, 31:

    supplicare indignis,

    Ov. M. 6, 367. — Pass. impers.:

    ut, si tui nobis potestas saepius fieret, non multum Graecis supplicandum putarem,

    Cic. Fin. 5, 25, 75. —
    (β).
    Absol.:

    supplicabo, exobsecrabo, ut quemque amicum videro,

    Plaut. As. 1, 3, 93:

    venire domum ad eum, precari, denique supplicare,

    Cic. Par. 5, 3, 40:

    precari ab indigno, supplicare, etc.,

    id. Lael. 16, 57:

    nemo rem publicam imploravit, nemo supplicavit,

    id. de Or. 1, 53, 230:

    missitare supplicantes legatos, Sall J. 38, 1: Pompeiani querentes supplicavere,

    Plin. 8, 7, 7, § 21; Suet. Claud. 1.—
    (γ).
    With acc. (ante- and post-class.):

    quod domi'st, numquam ulli supplicabo,

    Plaut. Rud. 5, 2, 48:

    sub vos placo, Auct. ap. Fest. l. l.: imperatores nostros,

    Dig. 28, 5, 92:

    contrarios,

    Amm. 30, 8, 10.—
    II.
    In partic., to pray to or supplicate as a god; to pray, worship:

    vilica Lari familiari pro copia supplicet,

    Cato, R. R. 143, 2; cf. Plaut. Aul. prol. 24:

    in fano supplicare,

    id. Curc. 4, 2, 41:

    a dis supplicans invenire veniam sibi,

    id. Rud. prol. 26:

    per hostias diis supplicare,

    Sall. J. 63, 1:

    populus frequens iit supplicatum,

    Liv. 3, 63, 5; 10, 23, 2:

    circa fana deorum,

    id. 24, 23, 1:

    molā salsā supplicare,

    Plin. 12, 18, 41, § 83:

    sacrificio supplicari,

    Capitol. Max. 24. — Impers. pass.: Metello venienti ture, quasi deo, supplicabatur, Sall. Fragm. ap. Macr. S. 2, 9:

    ut, cujus sepulcrum usquam exstet... ei publice supplicetur,

    Cic. Phil. 1, 6, 13:

    supplicatum totā urbe est,

    Liv. 27, 23, 7:

    ture nec supplicabatur,

    Plin. 13, 1, 1, § 2.

    Lewis & Short latin dictionary > supplico

  • 6 plācābilis

        plācābilis e, adj. with comp.    [placo], to be conciliated, easily pacified, placable: omnia habere placabiliora quam animum praetoris: Irasci celer, tamen ut placabilis essem, H.: placabilis irae, O.: ad iustas preces ingenium, L.: sacris placabilis ira, O.: ara Dianae, placable, V.— Pacifying, appeasing, propitiating, acceptable: Id nosmet indicare placabilius est, more conciliatory, T.
    * * *
    placabilis, placabile ADJ
    easily appeased, placable, appeasing, pacifying

    Latin-English dictionary > plācābilis

  • 7 plācāmen

        plācāmen inis, n    [placo], a means of conciliation: caelestis irae placamina, L.
    * * *

    Latin-English dictionary > plācāmen

  • 8 plācāmentum

        plācāmentum ī, n    [placo], a means of appeasing: deūm placamenta, Ta.
    * * *

    Latin-English dictionary > plācāmentum

  • 9 plācātiō

        plācātiō ōnis, f:    [placo], a pacifying, propitiating, quieting: deorum: perturbati animi.

    Latin-English dictionary > plācātiō

  • 10 plācātus

        plācātus adj. with comp. and sup.    [P. of placo], soothed, quiet, gentle, calm, peaceful: animi status: via placatae vitae: maria, V.: Placatus mitisque adsis, O.: placatiore eo suā spe invento, L.: patribus placatior exercitus, more favorably inclined, L.: quies placatissima.
    * * *
    placata, placatum ADJ
    kindly disposed; peaceful, calm

    Latin-English dictionary > plācātus

  • 11 adeo

    1.
    ăd-ĕo, ĭī, and rarely īvi, ĭtum (arch. adirier for adiri, Enn. Rib. Trag. p. 59), 4, v. n. and a. (acc. to Paul. ex Fest. should be accented a/deo; v. Fest. s. v. adeo, p. 19 Müll.; cf. the foll. word), to go to or approach a person or thing (syn.: accedo, aggredior, advenio, appeto).
    I.
    Lit.
    A.
    In gen., constr.
    (α).
    With ad (very freq.): sed tibi cautim est adeundum ad virum, Att. ap. Non. 512, 10:

    neque eum ad me adire neque me magni pendere visu'st,

    Plaut. Cur. 2, 2, 12:

    adeamne ad eam?

    Ter. And. 4, 1, 15; id. Eun. 3, 5, 30: aut ad consules aut ad te aut ad Brutum adissent, Cic. Fragm. ap. Non. 208, 5:

    ad M. Bibulum adierunt, id. Fragm. ap. Arus. p. 213 Lind.: ad aedis nostras nusquam adiit,

    Plaut. Aul. 1, 1, 24:

    adibam ad istum fundum,

    Cic. Caec. 29 —
    (β).
    With in: priusquam Romam atque in horum conventum adiretis, Cic. Verr. 2, 4, 11, § 26 ed. Halm.—Esp.: adire in jus, to go to law:

    cum ad praetorem in jus adissemus,

    Cic. Verr. 4, § 147; id. Att. 11, 24; Caes. B. C. 1, 87, and in the Plebiscit. de Thermens. lin. 42: QVO DE EA RE IN IOVS ADITVM ERIT, cf. Dirks., Versuche S. p. 193.—
    (γ).
    Absol.:

    adeunt, consistunt, copulantur dexteras,

    Plaut. Aul. 1, 2, 38:

    eccum video: adibo,

    Ter. Eun. 5, 7, 5.—
    (δ).
    With acc.:

    ne Stygeos adeam non libera manes,

    Ov. M. 13, 465:

    voces aetherias adiere domos,

    Sil. 6, 253:

    castrorum vias,

    Tac. A. 2, 13:

    municipia,

    id. ib. 39:

    provinciam,

    Suet. Aug. 47:

    non poterant adire eum,

    Vulg. Luc. 8, 19:

    Graios sales carmine patrio,

    to attain to, Verg. Cat. 11, 62; so with latter supine:

    planioribus aditu locis,

    places easier to approach, Liv. 1, 33.—With local adv.:

    quoquam,

    Sall. J. 14:

    huc,

    Plaut. Truc. 2, 7, 60.—
    B.
    Esp.,
    1.
    To approach one for the purpose of addressing, asking aid, consulting, and the like, to address, apply to, consult (diff. from aggredior, q. v.). —Constr. with ad or oftener with acc.; hence also pass.:

    quanto satius est, adire blandis verbis atque exquaerere, sintne illa, etc.,

    Plaut. Ps. 1, 5, 35:

    aliquot me adierunt,

    Ter. And. 3, 3, 2:

    adii te heri de filia,

    id. Hec. 2, 2, 9: cum pacem peto, cum placo, cum adeo, et cum appello meam, Lucil. ap. Non. 237, 28:

    ad me adire quosdam memini, qui dicerent,

    Cic. Fam. 3, 10:

    coram adire et alloqui,

    Tac. H. 4, 65.— Pass.:

    aditus consul idem illud responsum retulit,

    when applied to, Liv. 37, 6 fin.:

    neque praetores adiri possent,

    Cic. Q. Fr. 1, 2, 5.—Hence: adire aliquem per epistulam, to address one in writing, by a letter:

    per epistulam, aut per nuntium, quasi regem, adiri eum aiunt,

    Plaut. Mil. 4, 6, 9 and 10; cf. Tac. A. 4, 39; id. H. 1, 9.—So also: adire deos, aras, deorum sedes, etc., to approach the gods, their altars, etc., as a suppliant (cf.:

    acced. ad aras,

    Lucr. 5, 1199): quoi me ostendam? quod templum adeam? Att. ap. Non. 281, 6:

    ut essent simulacra, quae venerantes deos ipsos se adire crederent,

    Cic. N. D. 1, 27:

    adii Dominum et deprecatus sum,

    Vulg. Sap. 8, 21:

    aras,

    Cic. Phil. 14, 1:

    sedes deorum,

    Tib. 1, 5, 39:

    libros Sibyllinos,

    to consult the Sibylline Books, Liv. 34, 55; cf. Tac. A. 1, 76:

    oracula,

    Verg. A. 7, 82.—
    2.
    To go to a thing in order to examine it, to visit:

    oppida castellaque munita,

    Sall. J. 94:

    hiberna,

    Tac. H. 1, 52.—
    3.
    To come up to one in a hostile manner, to assail, attack:

    aliquem: nunc prior adito tu, ego in insidiis hic ero,

    Ter. Ph. 1, 4, 52:

    nec quisquam ex agmine tanto audet adire virum,

    Verg. A. 5, 379:

    Servilius obvia adire arma jubetur,

    Sil. 9, 272.
    II.
    Fig.
    A.
    To go to the performance of any act, to enter upon, to undertake, set about, undergo, submit to (cf.: accedo, aggredior, and adorior).—With ad or the acc. (class.):

    nunc eam rem vult, scio, mecum adire ad pactionem,

    Plaut. Aul. 2, 2, 25:

    tum primum nos ad causas et privatas et publicas adire coepimus,

    Cic. Brut. 90:

    adii causas oratorum, id. Fragm. Scaur. ap. Arus. p. 213 Lind.: adire ad rem publicam,

    id. de Imp. Pomp. 24, 70:

    ad extremum periculum,

    Caes. B. C. 2, 7.—With acc.:

    periculum capitis,

    Cic. Rosc. Am. 38:

    laboribus susceptis periculisque aditis,

    id. Off. 1, 19:

    in adeundis periculis,

    id. ib. 24; cf.:

    adeundae inimicitiae, subeundae saepe pro re publica tempestates,

    id. Sest. 66, 139: ut vitae periculum aditurus videretur, Auct. B. G. 8, 48: maximos labores et summa pericula. Nep. Timol. 5:

    omnem fortunam,

    Liv. 25, 10:

    dedecus,

    Tac. A. 1, 39:

    servitutem voluntariam,

    id. G. 24:

    invidiam,

    id. A. 4, 70:

    gaudia,

    Tib. 1, 5, 39.—Hence of an inheritance, t. t., to enter on:

    cum ipse hereditatem patris non adisses,

    Cic. Phil. 2, 16; so id. Arch. 5; Suet. Aug. 8 and Dig.;

    hence also: adire nomen,

    to assume the name bequeathed by will, Vell. 2, 60.—
    B.
    Adire manum alicui, prov., to deceive one, to make sport of (the origin of this phrase is unc.; Acidalius conjectures that it arose from some artifice practised in wrestling, Wagner ad Plaut. Aul. 2, 8, 8):

    eo pacto avarae Veneri pulcre adii manum,

    Plaut. Poen. 2, 11; so id. Aul. 2, 8, 8; id. Cas. 5, 2, 54; id. Pers. 5, 2, 18.
    2.
    ăd-ĕō̆, adv. [cf. quoad and adhuc] (acc. to Festus, it should be accented adéo, v. the preced. word; but this distinction is merely a later invention of the grammarians; [p. 33] cf. Gell. 7, 7).
    I.
    In the ante-class. per.,
    A.
    To designate the limit of space or time, with reference to the distance passed through; hence often accompanied by usque (cf. ad), to this, thus far, so far, as far.
    1.
    Of space:

    surculum artito usque adeo, quo praeacueris,

    fit in the scion as far as you have sharpened it, Cato, R. R. 40, 3.— Hence: res adeo rediit, the affair has gone so far (viz., in deterioration, “cum aliquid pejus exspectatione contigit,” Don. ad Ter. Ph. 1, 2, 5):

    postremo adeo res rediit: adulescentulus saepe eadem et graviter audiendo victus est,

    Ter. Heaut. 1, 1, 61; cf. id. Ph. 1, 2, 5.—
    2.
    Of time, so long ( as), so long ( till), strengthened by usque, and with dum, donec, following, and in Cic. with quoad:

    merces vectatum undique adeo dum, quae tum haberet, peperisset bona,

    Plaut. Merc. 1, 1, 76; 3, 4, 72; id. Am. 1, 2, 10 al.:

    nusquam destitit instare, suadere, orare, usque adeo donec perpulit,

    Ter. And. 4, 1, 36; Cato, R. R. 67; id. ib. 76:

    atque hoc scitis omnes usque adeo hominem in periculo fuisse, quoad scitum sit Sestium vivere,

    Cic. Sest. 38, 82.—
    B.
    For the purpose of equalizing two things in comparison, followed by ut: in the same degree or measure or proportion... in which; or so very, so much, so, to such a degree... as (only in comic poets), Plaut. Ep. 4, 1, 38:

    adeon hominem esse invenustum aut infelicem quemquam, ut ego sum?

    Ter. And. 1, 5, 10.—Also followed by quasi, when the comparison relates to similarity:

    gaudere adeo coepit, quasi qui cupiunt nuptias,

    in the same manner as those rejoice who desire marriage, Ter. Heaut. 5, 1, 12.—
    C.
    (Only in the comic poets) = ad haec, praeterea, moreover, besides, too: ibi tibi adeo lectus dabitur, ubi tu haud somnum capias ( beside the other annoyances), a bed, too, shall be given you there, etc., Plaut. Ps. 1, 2, 80.—Hence also with etiam:

    adeo etiam argenti faenus creditum audio,

    besides too, id. Most. 3, 1, 101.—
    D.
    (Only in the comic poets.) Adeo ut, for this purpose that, to the end that:

    id ego continuo huic dabo, adeo me ut hic emittat manu,

    Plaut. Rud. 5, 3, 32:

    id adeo te oratum advenio, ut, etc.,

    id. Aul. 4, 10, 9:

    adeo ut tu meam sententiam jam jam poscere possis, faciam, etc.,

    id. ib. 3, 2, 26 (where Wagner now reads at ut):

    atque adeo ut scire possis, factum ego tecum hoc divido,

    id. Stich. 5, 4, 15. (These passages are so interpreted by Hand, I. p. 138; others regard adeo here = quin immo.)—
    E.
    In narration, in order to put one person in strong contrast with another. It may be denoted by a stronger emphasis upon the word to be made conspicuous, or by yet, on the contrary, etc.:

    jam ille illuc ad erum cum advenerit, narrabit, etc.: ille adeo illum mentiri sibi credet,

    Plaut. Am. 1, 2, 4 sq.; so id. Merc. 2, 1, 8 al.
    II.
    To the Latin of every period belongs the use of this word,
    A.
    To give emphasis to an idea in comparison, so, so much, so very, with verbs, adjectives, and substantives:

    adeo ut spectare postea omnīs oderit,

    Plaut. Capt. prol. 65:

    neminem quidem adeo infatuare potuit, ut ei nummum ullum crederet,

    Cic. Fl. 20, 47:

    adeoque inopia est coactus Hannibal, ut, etc.,

    Liv. 22, 32, 3 Weiss.:

    et voltu adeo modesto, adeo venusto, ut nil supra,

    Ter. And. 1, 1, 92:

    nemo adeo ferus est, ut, etc.,

    Hor. Ep. 1, 1, 39.—With usque:

    adeo ego illum cogam usque, ut mendicet meus pater,

    Plaut. Bacch. 3, 4, 10:

    usque adeo turbatur,

    even so much, so continually, Verg. E. 1, 12; Curt. 10, 1, 42; Luc. 1, 366.—In questions:

    adeone me fuisse fungum, ut qui illi crederem?

    Plaut. Bacch. 2, 3, 49:

    adeone hospes hujus urbis, adeone ignarus es disciplinae consuetudinisque nostrae, ut haec nescias?

    Cic. Rab. 10, 28; so id. Phil. 2, 7, 15; id. Fam. 9, 10; Liv. 2, 7, 10; 5, 6, 4.—With a negative in both clauses, also with quin in the last:

    non tamen adeo virtutum sterile saeculum, ut non et bona exempla prodiderit,

    Tac. H. 1, 3; so Suet. Oth. 9:

    verum ego numquam adeo astutus fui, quin, etc.,

    Ter. Ad. 2, 2, 13.—

    Sometimes the concluding clause is to be supplied from the first: quis genus Aeneadum, quis Trojae nesciat urbem?... non obtusa adeo gestamus pectora Poeni, viz.,

    that we know not the Trojans and their history, Verg. A. 1, 565:

    adeo senuerunt Juppiter et Mars?

    Juv. 6, 59.—Hence (post-Cic.): adeo non ut... adeo nihil ut... so little that, so far from that... (in reference to which, it should be noticed that in Latin the negative is blended with the verb in one idea, which is qualified by adeo) = tantum abest ut: haec dicta adeo nihil moverunt quemquam, ut legati prope violati sint, these words left them all so unmoved that, etc., or had so little effect, etc., Liv. 3, 2, 7: qui adeo non tenuit iram, ut gladio cinctum in senatum venturum se esse palam diceret, who restrained his anger so little that, etc. (for, qui non—tenuit iram adeo, ut), id. 8, 7, 5; so 5, 45, 4; Vell. 2, 66, 4: Curt. 3, 12, 22.—Also with contra in the concluding clause:

    apud hostes Afri et Carthaginienses adeo non sustinebant, ut contra etiam pedem referrent,

    Liv. 30, 34, 5. —
    B.
    Adeo is placed enclitically after its word, like quidem, certe, and the Gr. ge, even, indeed, just, precisely. So,
    1.
    Most freq. with pronouns, in order to render prominent something before said, or foll., or otherwise known (cf. in Gr. egôge, suge, autos ge, etc., Viger. ed. Herm. 489, vi. and Zeun.): argentariis male credi qui aiunt, nugas praedicant: nam et bene et male credi dico; id adeo hodie ego expertus sum, just this (touto ge), Plaut. Curc. 5, 3, 1; so id. Aul. 2, 4, 10; 4, 2, 15; id. Am. 1, 1, 98; 1, 2, 6; id. Ep. 1, 1, 51; 2, 2, 31; 5, 2, 40; id. Poen. 1, 2, 57: plerique homines, quos, cum nihil refert, pudet;

    ubi pudendum'st ibi eos deserit pudor, is adeo tu es,

    you are just such a one, id. Ep. 2, 1, 2:

    cui tu obsecutus, facis huic adeo injuriam,

    Ter. Hec. 4, 4, 68: tute adeo jam ejus verba audies, you yourself shall hear what he has to say (suge akousêi), Ter. And. 3, 3, 27: Dolabella tuo nihil scito mihi esse jucundius: hanc adeo habebo gratiam illi, i. e. hanc, quae maxima est, gratiam (tautên ge tên charin), Caes. ap. Cic. Att. 9, 16:

    haec adeo ex illo mihi jam speranda fuerunt,

    even this, Verg. A. 11, 275.—It is often to be translated by the intensive and, and just, etc. (so esp. in Cic. and the histt.): id adeo, si placet, considerate, just that (touto ge skopeite), Cic. Caec. 30, 87:

    id adeo ex ipso senatus consulto cognoscite,

    id. Verr. 2, 4, 64, 143; cf. id. Clu. 30, 80:

    ad hoc quicumque aliarum atque senatus partium erant, conturbari remp., quam minus valere ipsi malebant. Id adeo malum multos post annos in civitatem reverterat,

    And just this evil, Sall. C. 37, 11; so 37, 2; id. J. 68, 3; Liv. 2, 29, 9; 4, 2, 2: id adeo manifestum erit, si cognoverimus, etc., and this, precisely this, will be evident, if, etc., Quint. 2, 16, 18 Spald.—It is rarely used with ille:

    ille adeo illum mentiri sibi credet,

    Plaut. Am. 1, 2, 6.—Sometimes with the rel. pron.: quas adeo haud quisquam liber umquam tetigit, Plaut: Poen. 1, 2, 57; Cic. Fin. 2, 12, 37. —With interrog. pron.:

    Quis adeo tam Latinae linguae ignarus est, quin, etc.,

    Gell. 7, 17.—Adeo is joined with the pers. pron. when the discourse passes from one person to another, and attention is to be particularly directed to the latter: Juppiter, tuque adeo summe Sol, qui res omnes inspicis, and thou especially, and chiefly thou, Enn. ap. Prob.:

    teque adeo decus hoc aevi inibit,

    Verg. E. 4, 11; id. G. 1, 24: teque, Neptune, invoco, vosque adeo venti, Poët. ap. Cic. Tusc. 4, 34, 73;

    and without the copulative: vos adeo... item ego vos virgis circumvinciam,

    Plaut. Rud. 3, 4, 25.— Ego adeo often stands for ego quidem, equidem (egôge):

    tum libertatem Chrysalo largibere: ego adeo numquam accipiam,

    Plaut. Bacch. 4, 7, 30; so id. Mil. 4, 4, 55; id. Truc. 4, 3, 73:

    ego adeo hanc primus inveni viam,

    Ter. Eun. 2, 2, 16:

    nec me adeo fallit,

    Verg. A. 4, 96.—Ipse adeo (autos ge), for the sake of emphasis:

    atque hercle ipsum adeo contuor,

    Plaut. As. 2, 3, 24:

    ipsum adeo praesto video cum Davo,

    Ter. And. 2, 5, 4:

    ipse adeo senis ductor Rhoeteus ibat pulsibus,

    Sil. 14, 487.—
    2.
    With the conditional conjj. si, nisi, etc. (Gr. ei ge), if indeed, if truly:

    nihili est autem suum qui officium facere immemor est, nisi adeo monitus,

    unless, indeed, he is reminded of it, Plaut. Ps. 4, 7, 2: Si. Num illi molestae quippiam hae sunt nuptiae? Da. Nihil Hercle: aut si adeo, bidui est aut tridui haec sollicitudo, and if, indeed, etc. (not if also, for also is implied in aut), Ter. And. 2, 6, 7.—
    3.
    With adverbs: nunc adeo (nun ge), Plaut. As. 3, 1, 29; id. Mil. 2, 2, 4; id. Merc. 2, 2, 57; id. Men. 1, 2, 11; id. Ps. 1, 2, 52; id. Rud. 3, 4, 23; Ter. And. 4, 5, 26; Verg. A. 9, 156: jam adeo (dê ge), id. ib. 5, 268; Sil. 1, 20; 12, 534; Val. Fl. 3, 70. umquam adeo, Plaut. Cas. 5, 4, 23:

    inde adeo,

    Ter. Heaut. 1, 1, 1:

    hinc adeo,

    Verg. E. 9, 59: sic adeo (houtôs ge), id. A. 4, 533; Sil. 12, 646:

    vix adeo,

    Verg. A. 6, 498:

    non adeo,

    Ter. Heaut. 1, 1, 57; Verg. A. 11, 436. —
    4.
    With adjectives = vel, indeed, even, very, fully:

    quot adeo cenae, quas deflevi, mortuae!

    how very many suppers, Plaut. Stich. 1, 3, 59: quotque adeo fuerint, qui temnere superbum... Lucil. ap. Non. 180, 2: nullumne malorum finem adeo poenaeque dabis (adeo separated from nullum by poet. license)? wilt thou make no end at all to calamity and punishment? Val. Fl. 4, 63:

    trīs adeo incertos caeca caligine soles erramus,

    three whole days we wander about, Verg. A. 3, 203; 7, 629.—And with comp. or the adv. magis, multo, etc.:

    quae futura et quae facta, eloquar: multo adeo melius quam illi, cum sim Juppiter,

    very much better, Plaut. Am. 5, 2, 3; so id. Truc. 2, 1, 5:

    magis adeo id facilitate quam aliā ullā culpā meā, contigit,

    Cic. de Or. 2, 4, 15.—
    5.
    With the conjj. sive, aut, vel, in order to annex a more important thought, or to make a correction, or indeed, or rather, or even only:

    sive qui ipsi ambīssent, seu per internuntium, sive adeo aediles perfidiose quoi duint,

    Plaut. Am. prol. 71:

    si hercle scivissem, sive adeo joculo dixisset mihi, se illam amare,

    id. Merc. 5, 4, 33; so id. Truc. 4, 3, 1; id. Men. 5, 2, 74; Ter. Hec. 4, 1, 9: nam si te tegeret pudor, sive adeo cor sapientia imbutum foret, Pacuv. ap. Non. 521, 10:

    mihi adeunda est ratio, quā ad Apronii quaestum, sive adeo, quā ad istius ingentem immanemque praedam possim pervenire,

    or rather, Cic. Verr 2, 3, 46, 110; Verg. A. 11, 369; so, atque adeo:

    ego princeps in adjutoribus atque adeo secundus,

    Cic. Att. 1, 17, 9.—
    6.
    With the imperative, for emphasis, like tandem, modo, dum, the Germ. so, and the Gr. ge (cf. L. and S.), now, I pray:

    propera adeo puerum tollere hinc ab janua,

    Ter. And. 4, 4, 20 (cf. xullabete g auton, Soph. Phil. 1003).—
    C.
    Like admodum or nimis, to give emphasis to an idea (for the most part only in comic poets, and never except with the positive of the adj.; cf. Consent. 2023 P.), indeed, truly, so very, so entirely:

    nam me ejus spero fratrem propemodum jam repperisse adulescentem adeo nobilem,

    so very noble, Ter. Eun. 1, 2, 123:

    nec sum adeo informis,

    nor am I so very ugly, Verg. E. 2, 25:

    nam Caii Luciique casu non adeo fractus,

    Suet. Aug. 65:

    et merito adeo,

    and with perfect right, Ter. Hec. 2, 1, 42:

    etiam num credis te ignorarier aut tua facta adeo,

    do you, then, think that they are ignorant of you or your conduct entirely? id. Ph. 5, 8, 38.—
    D.
    To denote what exceeds expectation, even: quam omnium Thebis vir unam esse optimam dijudicat, quamque adeo cives Thebani rumificant probam, and whom even the Thebans (who are always ready to speak evil of others) declare to be an honest woman, Plaut. Am. 2, 2, 44.— Hence also it denotes something added to the rest of the sentence, besides, too, over and above, usually in the connection: -que adeo (rare, and never in prose; cf.

    adhuc, I.): quin te Di omnes perdant qui me hodie oculis vidisti tuis, meque adeo scelestum,

    and me too, Plaut. Rud. 4, 4, 122; cf. id. 4, 2, 32:

    haec adeo tibi me, ipsa palam fari omnipotens Saturnia jussit,

    Verg. A. 7, 427.
    III.
    After Caesar and Cicero (the only instance of this use adduced from Cicero's works, Off. 1, 11, 36, being found in a passage rejected by the best critics, as B. and K.).
    A.
    For adding an important and satisfactory reason to an assertion, and then it always stands at the beginning of the clause, indeed, for:

    cum Hanno perorāsset, nemini omnium cum eo certare necesse fuit: adeo prope omnis senatus Hannibalis erat: the idea is,

    Hanno's speech, though so powerful, was ineffectual, and did not need a reply; for all the senators belonged to the party of Hannibal, Liv. 21, 11, 1; so id. 2, 27, 3; 2, 28, 2; 8, 37, 2; Tac. Ann. 1, 50, 81; Juv. 3, 274; 14, 233.—Also for introducing a parenthesis: sed ne illi quidem ipsi satis mitem gentem fore (adeo ferocia atque indomita [p. 34] ingenia esse) ni subinde auro... principum animi concilientur, Liv. 21, 20, 8; so id. 9, 26, 17; 3, 4, 2; Tac. A. 2, 28.—
    B.
    When to a specific fact a general consideration is added as a reason for it, so, thus (in Livy very often):

    haud dubius, facilem in aequo campi victoriam fore: adeo non fortuna modo, sed ratio etiam cum barbaris stabat,

    thus not only fortune, but sagacity, was on the side of the barbarians, Liv. 5, 38, 4:

    adeo ex parvis saepe magnarum momenta rerum pendent,

    id. 27, 9, 1; so id. 4, 31, 5; 21, 33, 6; 28, 19; Quint. 1, 12, 7; Curt. 10, 2, 11; Tac. Agr. 1:

    adeo in teneris consuescere multum est,

    Verg. G. 2, 272.—
    C.
    In advancing from one thought to another more important = immo, rather, indeed, nay: nulla umquam res publica ubi tantus paupertati ac parsimoniae honos fuerit: adeo, quanto rerum minus, tanto minus cupiditatis erat, Liv. praef. 11; so Gell. 11, 7; Symm. Ep. 1, 30, 37.—
    D.
    With a negative after ne—quidem or quoque, so much the more or less, much less than, still less (post-Aug.):

    hujus totius temporis fortunam ne deflere quidem satis quisquam digne potuit: adeo nemo exprimere verbis potest,

    still less can one describe: it by words, Vell. 2, 67, 1:

    ne tecta quidem urbis, adeo publicum consilium numquam adiit,

    still less, Tac. A. 6, 15; so id. H. 3, 64; Curt. 7, 5, 35:

    favore militum anxius et superbia viri aequalium quoque, adeo superiorum intolerantis,

    who could not endure his equals even, much less his superiors, Tac. H. 4, 80.—So in gen., after any negative: quaelibet enim ex iis artibus in paucos libros contrahi solet: adeo infinito spatio ac traditione opus non est, so much the less is there need, etc., Quint. 12, 11, 16; Plin. 17, 12, 35, § 179; Tac. H. 3, 39.—(The assumption of a causal signif. of adeo = ideo, propterea, rests upon false readings. For in Cael. Cic. Fam. 8, 15 we should read ideo, B. and K., and in Liv. 24, 32, 6, ad ea, Weiss.).—See more upon this word in Hand, Turs. I. pp. 135-155.

    Lewis & Short latin dictionary > adeo

  • 12 complaco

    com-plāco, āre, v. a., to conciliate greatly: sibi judices, Tiro ap. Gell. 7, 3, 13.

    Lewis & Short latin dictionary > complaco

  • 13 deplaco

    dē-plāco, āvi, ātum, 1, v. a., to appease, propitiate: aliquem sibi hostiis, Mythogr. Vatic. 1, 231, p. 71 ed. Bod.; Fulg. Myth. 3, 6 dub.

    Lewis & Short latin dictionary > deplaco

  • 14 expio

    ex-pĭo, āvi, ātum, 1, v. a., to make satisfaction, amends, atonement for a crime or a criminal; to purify any thing defiled with crime; to atone for, to expiate, purge by sacrifice (freq. and class.; syn.: pio, lustro, placo, paco).
    I.
    Relig. t. t.
    A.
    Lit.:

    SACRVM COMMISSVM QVOD NEQVE EXPIARI POTERIT, IMPIE COMMISSVM ESTO: QVOD EXPIARI POTERIT, PVBLICI SACERDOTES EXPIANTO,

    Cic. Leg. 2, 9, 21:

    scelus,

    Hor. C. 1, 2, 29; cf.:

    tua scelera di immortales in nostros milites expiaverunt,

    i. e. have avenged, Cic. Pis. 35, 85:

    in iis sine illius suffimentis expiati sumus,

    id. Leg. 1, 14, 40; cf.:

    imperatum patri, ut filium expiaret pecunia publica,

    Liv. 1, 26, 12:

    aliquem,

    Plaut. Most. 2, 2, 34:

    puerum lustralibus salivis,

    Pers. 2, 33:

    quae violata sunt, expiabuntur,

    Cic. Att. 1, 17, 7; cf.:

    expiandum forum Romanum a nefarii sceleris vestigiis,

    id. Rab. Perd. 4, 11; id. Phil. 1, 12, 30.—
    B.
    To avert an omen or sign, i. e. to prevent the evil indicated by it:

    quae di significent, quemadmodum ea procurentur atque expientur,

    Cic. Div. 2, 63, 139:

    prodigia quae neque hostiis neque votis piare fas habet gens superstitioni obnoxia,

    Tac. H. 5, 13 init.:

    arma nondum expiatis uncta cruoribus,

    Hor. C. 2, 1, 5:

    dira detestatio nulla expiatur victima,

    id. Epod. 5, 90 et saep.—
    II.
    Transf., beyond the relig. sphere.
    A.
    To atone for, make amends for, repair, make good:

    haec superioris aetatis exempla expiata Saturnini atque Gracchorum casibus docet,

    Caes. B. C. 1, 7, 5:

    malam potentiam servili supplicio,

    Tac. H. 4, 11:

    legatorum injurias regisque caedem,

    Liv. 1, 14, 3:

    errorem,

    Plin. Ep. 8, 10, 1 et saep.:

    incommodum virtute,

    Caes. B. G. 5, 52 fin.:

    cladem victoriis,

    Flor. 1, 12.—
    B.
    To appease (very rare):

    a me etiam poenas expetistis, quibus conjuratorum manes mortuorum expiaretis,

    Cic. Pis. 7, 16:

    tutelam navis,

    Petr. 105:

    iram,

    Sen. Oet. 857.

    Lewis & Short latin dictionary > expio

  • 15 lenio

    lēnĭo, īvi or ĭi, ītum, 4 ( imperf. lenibant, Verg. A. 4, 528:

    lenibat,

    id. ib. 6, 468; fut. lenibunt, Prop. 3, 20 (4, 21), 32), v. a. and n. [1. lenis].
    I.
    Act., to make soft or mild, to soften, mollify, alleviate, mitigate, assuage, soothe, calm (syn.: mitigo, placo, sedo, mulceo).
    A.
    Lit.:

    lapsana alvum lenit et mollit,

    Plin. 20, 9, 37, § 96:

    nuces leniunt saporem caeparum,

    id. 23, 8, 77, § 147:

    tumores,

    id. 33, 6, 35, § 110:

    collectiones impetusque,

    id. 22, 25, 58, § 122:

    stomachum latrantem,

    Hor. S. 2, 2, 18:

    volnera,

    to assuage, heal, Prop. 3, 20 (4, 21), 32:

    clamorem,

    to soften, moderate, Hor. C. 1, 27, 7:

    inopiam frumenti lenire,

    to make amends for, cause to be less felt, Sall. J. 91.—
    B.
    Trop., to render mild, to appease, calm, pacify, etc.:

    senem illum tibi dedo ulteriorem, ut lenitum reddas,

    Plaut. Bacch. 5, 2, 31:

    illum saepe lenivi iratum,

    Cic. Att. 6, 2, 2:

    temperantia animos placat ac lenit,

    id. Fin. 1, 14, 47:

    te ipsum dies leniet, aetas mitigabit,

    id. Mur. 31, 65:

    epulis multitudinem imperitam,

    id. Phil. 2, 45, 116:

    desiderium crebris epistolis,

    id. Fam. 15, 21, 1:

    se multa consolatione,

    id. Q. Fr. 3, 5, 4:

    diem tempusque... leniturum iras,

    Liv. 2, 45:

    seditionem,

    id. 6, 16:

    animum ferocem,

    Sall. J. 11:

    saepius fatigatus lenitur,

    id. ib. 111, 3:

    lenire dolentem Solando,

    Verg. A. 4, 393.—
    * II.
    Neutr., to become soft or mild, to be softened, mitigated:

    dum irae leniunt,

    Plaut. Mil. 2, 6, 100; cf. Brix ad loc.

    Lewis & Short latin dictionary > lenio

  • 16 mulceo

    mulcĕo, si, sum (rarely mulctum), 2, v. a. [Sanscr. root marc, take hold of; Gr. marptô, marptis; cf. mulco], to stroke; to touch or move lightly (syn. palpo; poet. and in post-Aug. prose).
    I.
    Lit.:

    manu mulcens barbam,

    Ov. F. 1, 259:

    caput,

    Quint. 11, 3, 158:

    vitulum,

    Ov. A. A. 2, 341:

    colla,

    id. M. 10, 118:

    mulcebant Zephyri flores,

    rustle through, id. ib. 1, 108:

    aura mulcet rosas,

    Prop. 4 (5), 7, 60:

    virgā mulcere capillos,

    to touch lightly, Ov. M. 14, 295:

    aristas,

    id. F. 5, 161:

    mulcere alternos (pueros) et corpora fingere linguā,

    Verg. A. 8, 634:

    aëra motu,

    Lucr. 4, 136:

    aethera pennis,

    to move, Cic. Arat. 88: mulserat huc navem compulsam fluctibu' pontus, had wafted hither, Enn. ap. Prisc. p. 870 P. (Ann. v. 257 Vahl.).—
    B.
    Transf., to make sweet or pleasant:

    pocula succis Lyaei,

    Sil. 7, 169. —
    II.
    Trop., to soothe, soften, appease, allay; to caress, flatter, delight, etc. (syn.:

    blandior. placo, lenio, sedo): mulcentem tigres, of Orpheus,

    Verg. G. 4, 510:

    aliquem dictis,

    id. A. 5, 464:

    fluctūs,

    id. ib. 1, 66:

    iras,

    id. ib. 7, 755:

    jure,

    Vell. 2, 117, 3.— To alleviate, mitigate:

    variā vulnera mulcet ope,

    alleviates the pain of his wounds, Ov. F. 5, 401:

    dolores nervorum,

    Plin. 22, 24, 50, § 107:

    os stomachumque,

    id. 22, 24, 51, § 110:

    ebrietatem,

    id. 21, 20, 81, § 138:

    lassitudinem,

    id. 37, 5, 16, § 63:

    corpora fessa,

    Ov. M. 11, 625: aliquem laudibus, to flatter, Pac. ap. Paul. ex Fest. s. v. Mulciber, p. 144 Müll. (Trag. Rel. p. 109 Rib.):

    puellas carmine,

    to delight, Hor. C. 3, 11, 24:

    animos admiratione,

    Quint. 1, 10, 9:

    aures figmentis verborum novis,

    to delight, Gell. 20, 9, 1.—Hence, mulsus, a, um, P. a.
    A.
    Adj., mixed with honey; sweet as honey, honey-sweet (post-Aug.):

    mulsa (sc. aqua),

    honey-water, hydromel, Col. 12, 12, 3:

    acetum,

    vinegar and honey mixed together, honey-vinegar, Cato, R. R. 157, 6:

    lac,

    Plin. 10, 22, 27, § 52:

    mulsa pira,

    Col. 5, 10, 18.— Trop., of words, etc., sweet as honey, honeyed (Plautin.):

    ut mulsa dicta dicis!

    Plaut. Rud. 2, 3, 34:

    loqui,

    id. Poen. 1, 2, 112.—
    B. 1.
    mulsa, ae, f., a term of endearment, my sweetheart, my honey (Plautin.):

    age, mulsa mea,

    Plaut. Stich. 5, 5, 14; id. Cas. 2, 6, 20.—
    2.
    mulsum, i, n. (sc. vinum), honey-wine, mead, i. e. wine mixed or made with honey (class.):

    commisce mulsum,

    Plaut. Pers. 1, 3, 7; id. Bacch. 4, 9, 48:

    frigidum,

    Cic. de Or. 2, 70, 282:

    aceti, for mulsum acetum,

    honeyvinegar, Ser. Samm. 49, 714.

    Lewis & Short latin dictionary > mulceo

  • 17 paco

    1.
    păco, ĕre, prim. of paciscor and pango, to make or come to an agreement, to agree together respecting any thing: NI CVM EO PACIT TALIO ESTO, Lex XII. Tab.; cf. Dirks, Uebers. p. 516 sq.
    2.
    pāco, ăvi, ātum, 1, v. a. [pax], to bring into a state of peace and quietness, to make peaceful, to quiet, pacify, subdue, soothe (class.; cf.: pacifico, placo).
    I.
    Lit.:

    pacare Amanum,

    Cic. Fam. 15, 4, 8:

    omnem Galliam,

    Caes. B. C. 1, 7:

    qui nuper pacati erant,

    id. B. G. 1, 16:

    civitates,

    id. ib. 7, 65:

    Hispanias,

    id. B. C. 1, 85:

    bimarem Isthmon,

    Ov. M. 7, 405:

    regiones,

    Hirt. B. Alex. 26:

    Asiam,

    Just. 38, 7, 2:

    Erymanthi nemora,

    Verg. A. 6, 803: MARE A PRAEDONIBVS, Monum. Ancyr. fin. ap. Grut. 233; Ov. F. 2, 18.—
    II.
    Transf., of things as objects:

    incultae pacantur vomere silvae,

    are subdued, tilled, Hor. Ep. 1, 2, 45:

    et pacare metu silvas,

    Manil. 4, 182:

    saltus remotos pacabat cornu,

    Stat. Th. 4, 250:

    incertos animi aestus,

    to quiet, Claud. IV. Cons. Honor. 225; cf.

    feras,

    to tame, Aus. Epigr. 1, 19:

    dolorem,

    id. Idyll. 6, 100.—Hence, pācā-tus, a, um, P. a., pacified, quieted, peaceful, quiet, calm, tranquil, undisturbed (opp. hostilis; class.).
    A.
    Lit.:

    pacatae tranquillaeque civitates,

    Cic. de Or. 1, 8, 30:

    in provinciā pacatissimā,

    id. Lig. 2, 4:

    pacatissima et quietissima pars,

    Caes. B. G. 5, 24:

    nec hospitale quicquam pacatumve,

    Liv. 21, 20:

    pacato agmine transire,

    id. 40, 47:

    pacati status aëris,

    Lucr. 3, 292:

    pacata posse omnia mente tueri,

    Lucr. 5, 1203:

    mare,

    Hor. C. 4, 5, 19:

    vultus,

    Ov. F. 1, 3:

    pacatus mitisque adsis,

    id. M. 431:

    coloni,

    Manil. 4, 141.—As subst.: pācātum, i, n., a friendly country:

    vagi milites in pacato,

    Liv. 8, 34:

    ex pacatis praedas agere,

    i. e. from countries at peace with Rome, Sall. J. 32, 3:

    qui medius inter pacata et hostilia fuit, Danubius et Rhenus,

    Sen. Q. N. 6, 7, 1.—
    B.
    Trop.:

    oratio pacatior,

    Cic. Brut. 31, 121:

    cujus ne pacatam quidem nequitiam quisquam ferre posset,

    id. Phil. 5, 9, 24.—And in the neutr. as subst.:

    nec diu in pacato mansit gens,

    on friendly terms, Liv. 23, 27, 9.—Hence, adv.: pācātē, peaceably, quietly (post-Aug.).— Comp.:

    pacatius ad reliqua secessimus,

    Petr. 10; Aug. Ep. 111.— Sup.:

    pacatissime et commodissime,

    Aug. Soliloq. 2, 7. [p. 1288]

    Lewis & Short latin dictionary > paco

  • 18 placabilis

    plācābĭlis, e, adj. [placo].
    I.
    Pass., easy to be pacified, easily appeased, placable (class.):

    inimicis te placabilem, amicis inexorabilem praebes,

    Auct. Her. 4, 15, 21; 4, 45, 58:

    animi,

    Cic. Att. 1, 17, 4: ut eo placabiliorem praebeas, Anton. ap. Cic. Att. 14, 13, A fin.:

    omnia habuisset aequiora et placabiliora,

    Cic. Verr. 2, 2, 38, § 95:

    que quisque est major, magis est placabilis ira (al. irae),

    Ov. Tr. 3, 5, 31.—With ad:

    Hortensii tam placabile ad justas preces ingenium,

    Liv. 4, 42, 9.— Poet.:

    ara Dianae,

    placable, mild, gentle, Verg. A. 7, 764; so,

    ara Palici,

    id. ib. 9, 585.—
    II.
    Transf., act., pacifying, appeasing, moderating, pro [p. 1382] pitiating, acceptable (ante- and post-class.):

    te ipsum purgare ipsis coram placabilius est,

    is more fitted to appease, Ter. Ad. 4, 3, 17; id. Phorm. 5, 7, 68:

    si una hostia placabilis, placabiliores utique hostiae plures,

    Lact. 4, 28, 7:

    lingua,

    Vulg. Prov. 15, 4:

    sacrificium,

    Lact. Epit. 67, 4:

    hostia,

    Vulg. Num. 5, 8.— Adv.: plācābĭlĭter, act., soothingly, appeasingly, Gell. 7, 3, 19.

    Lewis & Short latin dictionary > placabilis

  • 19 placamen

    plācāmen, ĭnis, n. [placo], a means of pacifying or appeasing, a lenitive:

    caelestis irae placamina,

    Liv. 7, 2, 3:

    duc praedicta sacris duro placamina Diti,

    Sil. 13, 415; cf. placamentum.

    Lewis & Short latin dictionary > placamen

  • 20 placate

    plācātē, adv., v. placo, P. a. fin.

    Lewis & Short latin dictionary > placate

См. также в других словарях:

  • placo — elem. plat, plan , placă . (< fr. placo , cf. gr. plax, kos) Trimis de raduborza, 15.09.2007. Sursa: MDN …   Dicționar Român

  • placo- — ⇒PLAC(O) , (PLAC , PLACO )élém. formant I. Élém. tiré du gr. , «toute surface large et plate», entrant dans la constr. de subst. appartenant pour la plupart au domaine de la zool.: placodermes, subst. masc. plur. ,,Groupe de poissons uniquement… …   Encyclopédie Universelle

  • Placo — Placoplatre Placoplatre est la marque déposée de la gamme de plaque de plâtre propriété du groupe Saint Gobain. D autres fabricants que cette marque produisent des plaques de plâtre. (Lafarge, Knauf ...) Dans l usage courant, cette marque est… …   Wikipédia en Français

  • placo — placoplâtre [ plakoplatr ] n. m. • 1968; n. déposé, du gr. plakos « plaque » et plâtre ♦ Techn. Matériau se présentant sous forme de plaques de plâtre coulé entre deux feuilles de carton, qui sert de revêtement, d isolant. Abrév. fam. (1977)… …   Encyclopédie Universelle

  • Plaço — placi, plaço nm place; domaine sur lequel vit un troupeau Dauphiné …   Glossaire des noms topographiques en France

  • PLACO — Planning Committee (ISO) ( > IEEE Standard Dictionary ) …   Acronyms

  • PLACO — Planning Committee (ISO) ( > IEEE Standard Dictionary ) …   Acronyms von A bis Z

  • placo — (G). A tablet, plate; flat …   Dictionary of word roots and combining forms

  • placo- — see plac …   Useful english dictionary

  • placo--placo — plà·co plà·co conf. TS scient. piastra, squama, simile a una piastra, a una squama: placoderma, placoforo {{line}} {{/line}} ETIMO: dal gr. pláks, kós 1lastra, superficie …   Dizionario italiano

  • Liga Placo Fútbol Indoor 2008 — Anexo:Liga Placo Fútbol Indoor 2008 Saltar a navegación, búsqueda Contenido 1 Reglamento 2 Clasificación [1] 3 Jornadas y Resultados 4 …   Wikipedia Español

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»