-
1 indignus
indigna, indignum ADJunworthy, undeserving, shameful; undeserved; unbecoming -
2 in-dīgnus
in-dīgnus adj. with comp. and sup, unworthy, undeserving, unfit: senator voluerat fieri, quamvis indignus: indignissimi candidati, L.: poëta, incompetent, H.: te omni honore indignissimum iudicat: magnorum avorum, V.: indigni erant qui impetrarent?: indignus quem mors tam saeva maneret, Iu.: ut a vobis redimeremur, L.: indigni fraternum rumpere foedus (i. e. quos non decet), H.—Not deserving, undeserving: calamitates hominum indignorum, undeservedly suffering: Cur eget indignus quisquam? H.: indignus iniuriā hac, T.: indigna laedi Crura, O.—Of things, unworthy, unbecoming, shameful, intolerable, severe, cruel, harsh: iniuria, T.: lictoribus indignum in modum mulcatis, L.: indignis modis acceptus, T.: indignissima mors: aliquid pro indignissimo habere, L.: hoc uno sol quicquam non vidit indignius: amor, not returned, V.: nulla vox populi R. maiestate indigna, Cs.: nihil facere fide suā indignum, N.: studiis labor, Iu.: digna atque indigna relatu Vociferans, V.: id auditu dicere indignum, L.: indignum est a pari vinci, indignius ab inferiore: Nec fuit indignum superis, bis, etc., i. e. deemed too severe, V.: indignum! shame! O.— Plur n. as subst: indigna pati, outrage, L. -
3 indignus
I.Of persons.A.In gen., unworthy.(α).Absol.:(β).divitias quivis quamvis indignus, habere potest,
Cic. Tusc. 5, 16, 46:indignissimi candidati,
Liv. 4, 57, 11 al. —With abl.: te omni honore indignissimum judicat. Cic. Vatin. 16, 39; so id. Pis. 23, 54; Nep. Dat. 5, 5; Quint. 10, 1, 90; Curt. 4, 1, 10; Stat. Th. 11, 304 al.—(γ).With gen.:(δ).magnorum haud umquam indignus avorum,
Verg. A. 12, 649.—With qui:(ε).iine indigni erant qui impetrarent?
Cic. Rosc. Am. 41; so Plin. Ep. 7, 27, 15; Curt. 6, 4, 8:indignus quem mors tam saeva maneret,
Juv. 4, 95 al. —With ut:(ζ).cum indigni, ut a vobis redimeremur, visi simus,
Liv. 22, 59, 17.—With inf.:B.indigni ( = quos non decet) fraternum rumpere foedus,
Hor. Ep. 1, 3, 35; Sil. 2, 111.—Esp., not deserving any thing, undeserving:II.Indignis si male dicitur, male dictum id esse duco,
Plaut. Curc. 4, 2, 27:ad calamitates hominum indignorum (sc. istis calamitatibus) sublevandas,
undeservedly suffering, Cic. Tusc. 4, 20, 46:Pompeius morte,
Quint. 3, 8, 57:cur eget indignus quisquam te divite,
Hor. S. 2, 2, 103:indignus injuriā hac,
Ter. Ad. 2, 1, 12.—Of inanim. and abstr. things.A.Unworthy, unbecoming, shameful, intolerable, severe, cruel, harsh:B.ne istuc nequiquam dixeris tam indignum dictum in me,
Plaut. As. 3, 3, 108:nulla vox est audita populi R. majestate indigna,
Caes. B. G. 7, 17:nihil, quod ipsis esset indignum, committebant,
id. ib. 5, 35:lictoribus indignum in modum mulcatis,
Liv. 29, 9, 6:indignis modis acceptus,
Ter. Ad. 2, 1, 12:facinus,
id. And. 1, 1, 118:exempla,
id. Eun. 5, 5, 4:mors,
Verg. A. 6, 163:aliquid pro indignissimo habere,
Liv. 1, 40, 2:hoc uno sol quicquam non vidit indignius,
Cic. Off. 2, 8, 28:studiis indignum ferre laborem,
Juv. 7, 17:hiemes,
severe, Verg. G. 2, 373:fortuna,
id. A. 11, 108. — With the sup. in u:digna atque indigna relatu Vociferans,
Verg. A. 9, 595; Liv. 34, 58, 4.—With inf.:fabula non indigna referri,
Ov. A. A. 1, 681; id. M. 1, 508:indignum est a pari vinci, aut superiore: indignius ab inferiore,
Cic. Quint. 31, 95:non indignum videtur, egregium facinus memorare,
improper, Sall. J. 79, 1:nonne hoc indignissimum est?
Cic. Rosc. Am. 3, 8; id. Div. in Caecil. 12, 38.— Absol.:indignum, as an exclamation,
shame, Ov. M. 5, 37; Amm. 1, 6, 1; Hor. Ep. 1, 6, 22 al.—Undeserved:A.indigna pati,
Liv. 31, 30, 3:indignamque necem pretium patietur amoris?
Ov. M. 10, 627.— Advv.: indignē and indignĭter.Indigne.1.Unworthily, undeservedly, dishonorably, shamefully:2.indigne dotem quaerere,
Plaut. Cist. 2, 3, 21:meretricem deperit,
id. Bacch. 3, 3, 66:aliquem injuria afficere,
Ter. Phorm. 5, 1, 3:cervices in carcere frangebantur indignissime civium R.,
Cic. Verr. 2, 5, 57, § 147:interierunt,
Caes. B. G. 7, 38, 8.—Indignantly:B.Macedones, eum sibi anteponi, indigne ferebant,
took it ill, Nep. Eum. 1, 3:pati,
Cic. Verr. 2, 5, 12, § 31.—Indigniter: vixit bis decem annis nata, Epigr. in Anthol. Lat. T. 2, p. 176 Burm. -
4 dubitātiō
dubitātiō ōnis, f [dubito], uncertainty, doubt, perplexity: in causā: in eā dubitatione omnium: dubitationem adferre: eo sibi minus dubitationis dari, quod, etc., Cs.: sine ullā dubitatione, i. e. certainly: omnem dubitationem adventūs legionum expellere, Cs.: iuris (i. e. penes quem esset ius): de omnibus rebus: quidnam esset actum: nulla fuit, quin, etc. — A doubt, question, considering: indigna homine.— A wavering, hesitating, hesitancy, irresolution, delay: belli: aestuabat dubitatione: inter dubitationem et moras senatūs, S.: nullā interpositā dubitatione legiones educit, Cs.: sine ullā dubitatione, unhesitatingly: angunt me dubitationes tuae.* * *doubt, irresolution, uncertainty; wavering, hesitation; questioning -
5 exemplum
exemplum ī, n [EM-], a sample, specimen: hominum exempla, i. e. representatives of the race, O.— An imitation, image, portrait, draught, transcript, copy: earum (litterarum), S.: epistulae.— A pattern, model, original, example, precedent, incident, case: simulacrum ab animali exemplo transfertur: litterarum, a draft: exempla ad imitandum: naturae et veritatis: Ex hoc numero (amicorum) nobis exempla sumenda sunt: vir exempli recti: in oculis exemplum erat Fabius, L.: exemplum a me petere, L.: qui exemplum et rectores habebantur, Ta.: spinas Traxit in exemplum, O.: habuerunt virtutes spatium exemplorum, i. e. room to show themselves, Ta.: quasi exempli causā, as an example: sequimur exempla deorum, O.: sententiae exemplo haud salubres, i. e. by becoming a precedent, L.: mala exempla ex rebus bonis orta sunt, S.: illo exemplo confirmat, etc., by that instance: Venit in exemplum furor, served as a lesson, O.: exempli causā paucos nominavi, for example's sake: exempli gratiā.— A warning example, warning, lesson, penalty: Exemplum statuite in me, ut, etc., T.: simile severitatis tuae: in eos omnia exempla cruciatūsque edere, Cs.: ea in civitatem exempli edendi facultas, L.: in eum indigna, T.: esse in exemplo, to serve as a warning, O. — A way, manner, kind, nature: more et exemplo populi R. iter dare, Cs.: eodem exemplo quo, L.: exemplo nubis aquosae Fertur, after the manner of, O.— A tenor, purport, contents: litterae uno exemplo: scribere bis eodem exemplo: hoc exemplo, as follows.* * *example, sample, specimen; instance; precedent, case; warning, deterent; pattern, model; parallel, analogy; archtype; copy/reproduction, transcription -
6 genus
genus eris, n [GEN-], a race, stock, family, birth, descent, origin: haec Indigna genere nostro, T.: nobili genere nati: amplissimo genere natus, Cs.: generis socia, sister, O.: genere primus: patricium, L.: genus unde Atii duxere, V.: fortuna non mutat genus, H.: plebei generis, L.— Adverb. acc.: Qui genus (estis)? Of what race? V.— Birth, noble birth, high descent: propter genus rem p. tenere: Et genus et virtus, nisi cum re, vilior algā est, H.: iactare genus, H.: Cui genus et nomen fuissent, V.: generis praemium, L.— A race, line, descendants, posterity: liberorum ex te, Enn. ap. C.: Tantali, H.: neglectum, i. e. the Romans, H.— A descendant, child, son, offspring: deorum, V.: audex Iapeti, Prometheus, H.: ab alto Demissum Aeneā, i. e. Octavianus, H.— A race, stock, class, sort, species, genus, kind, rank, order, division: humanum: hominum, S.: omnes mortales omnium generum: inter id genus, plebeians, L.: Romanum: Macedonum, L.: qui (conventus) ex variis generibus constaret, Cs.: iudicum genus et forma: inritabile vatum, H.: hominum virile, sex: Femineum, sex, V.: <*>onsulare, rank: militare, order, L.: eorum hominum... genera sunt duo, Cs.—Of animals, a kind, class, sort, species: altivolantum, birds, Enn. ap. C.: piscium, H.: malefici generis animalia, S.: Diversum confusa genus panthera camelo, H.: varia genera bestiarum.— Of things, a kind, sort, description, class, order, character, division: omnia in suo quaeque genere: naves omni genere armorum ornatissimae, Cs.: cibi, Cs.: omne commeatūs, L.: triplex rerum p.: dulce orationis: dicendi: praeda omnis generis, L.: poenae novom, S.: leti, O.: Aesopi, manner, Ph.: genera civitatum: machinae omnium generum, S.: nugae Hoc genus (i. e. huius generis), H.: aliquid id genus scribere: quod genus virtus est: te cottidie in omni genere desiderem, in every way: domus in omni genere diligens: in aliquo genere, in any respect whatever.—In philosophy, a general term, logical genus: formae dicendi specie dispares, genere laudabiles.* * *birth/descent/origin; race/family/house/stock/ancestry; offspring/descent; noble birth; kind/sort/variety; class/rank; mode/method/style/fashion/way -
7 nōn
nōn adv. [for old noenum, ne+oenum (unum)], not, by no means, not at all: hocine agis an non? T.: non erat abundans, non inops tamen: non est ita, iudices, non est profecto.—Before a negative, forming a weak affirmative: quod tamen fortasse non nollem, si, etc., might not object to.— After a negative, forming a strong affirmative: nihil non ad rationem dirigebat, everything.— Followed by ne... quidem, or nec... nec, continuing the negation: non fugio ne hos quidem mores: non possum reliqua nec cogitare nec scribere.—After a negative, repeating the negation with emphasis: ut nemo, non linguā, non manu, promptior haberetur, L.—Reversing a quality or thought, by no means, not at all, the reverse of, far from: non inimici mihi, Cu.: homo non aptissimus ad iocandum: non digna ferens (i. e. indigna), V.: non Invitus, gladly, H.: veri non dissimulator amoris, O.—With quod or quo, not that, not as if: non quod sola ornent, sed quod excellant: non quo sit servulus unus, idem quod familia, verum quia, etc.—With nisi, only: Non nisi vicinas tutus ararit aquas, O.—With vero, truly not: non vero tam isti quam tu ipse, nugator.—With modo or solum, followed by sed or verum, not only... but also: ut non modo a mente non deserar, sed id ipsum doleam, me, etc., not only... not, but, etc.: tu id non modo non prohibebas, verum etiam approbabas: adsentatio, quae non modo amico, sed ne libero quidem digna est.—With ita or tam, not so very, not particularly: simulacra non ita antiqua: non ita diu.— With fere, scarcely, hardly: non fere quisquam. —With si, not even if: iniussu tuo numquam pugnaverim, non si certam victoriam videam, L.: non si Opimium defendisti, idcirco, etc.— Much less: vix mehercule servis hoc eum suis, non vobis probaturum arbitrarer.—In a question expecting an affirmative answer: quid haec amentia significat? non vim? non scelus? non latrocinium?—In commands and wishes, for ne (poet.): non sint sine lege capilli, O.: Non Teucros agat in Rutulos, V.: non sit, qui tollere curet, H.—In an answer, no: aut etiam aut non respondere: exhereditavitne (pater filium)? Non.* * *not, by no means, nonon modo... sed etiam -- not only... but also
-
8 situs
situs ūs, m [1 SA-], a situation, position, site, location, station: cuius hic situs esse dicitur: urbs situ nobilis: locorum, Cu.: urbes naturali situ inexpugnabiles, L.: Africae, S.: castrorum, Cs.: turris situ edita, Cu.: membrorum: monumentum Regali situ pyramidum altius, i. e. structure, H.: opportunissimi sitūs urbibus: sitūs partium corporis: revocare sitūs (foliorum), a<*>ran<*>ement, V.— Idleness, sloth, inactivity, sluggishness: victa situ senectus, V.: Indigna est pigro forma perire situ, O.: marcescere otii situ civitatem, L.: (verba) Nunc situs informis premit, H.: in aeterno iacere situ, i. e. forgetfulness, Pr.— The effect of neglect, rust, mould, mustiness, dust, dirt, filth: Per loca senta situ, V.: immundus, O.: Situm inter oris barba Intonsa, etc., C. poët.* * *Isita, situm ADJlaid up, stored; positioned, situated; centered (on)IIsituation, position, site; structure; neglect, disuse, stagnation; mould -
9 abalieno
ăb-ălĭēno, āvi, ātum, 1, v. a., orig. to make alien from one or from one's self, i.e. to remove, separate.I.Prop.A.In gen.:B.istuc crucior a viro me tali abalienarier,
to be separated from such a man, Plaut. Mil. 4, 8, 11; so id. Trin. 2, 4, 112 and 156 (but in Ter. Heaut. 5, 2, 26, the correct read. is alienavit).—In partic.1.T. t., to convey the ownership of a thing to another, to make a legal transfer, to sell, alienate (cf. abalienatio):* 2.eam (picturam) vendat: ni in quadriduo Abalienârit, quo ex argentum acceperit,
has sold, Plaut. As. 4, 1, 20; so,agros vectigales populi Romani,
Cic. Agr. 2, 24, 64; cf. id. ib. 2, 27, 72:praedium,
Dig. 10, 3, 14:pecus,
Cic. Verr. 2, 3, 50, § 119:sepulcrum,
Inscr. Orell. 4357:aliquid ab se,
ib. 3673.—In med. lang.:II.membra morbis atalienata,
i. e. dead, Quint. 8, 3, 75:opium sensus abalienat,
makes unconscious, Scrib. Comp. 190: cf. id. ib. 192.Trop.A.In gen., to separate, remove, abstract:B.nisi mors meum animum aps to abalienavit,
Plaut. Curc. 1, 3, 18; so,assueti malis abalienaverant ab sensu rerum suarum animos,
had abstracted their thoughts from, Liv. 5, 42 fin.:de minuti capite, abalienati jure civium,
deprived of, id. 22, 60, 15.In partic., to alienate, estrange, render disaffected (Ciceron.: syn.: alienare, inimicissimum reddere, disjungere; opp. conciliare, retinere); constr. aliquem or aliquid. with ab, the abl. or acc. only, or quite absol. ( a) With ab:(β).si in homines caros acerbius invehare, nonne a te judices abalienes?
Cic. de Or. 2, 75, 304; so id. ib. 2, 48 fin.; 3, 25, 98; id. Fam. 1, 8, 4; id. Verr. 2, 4, 27:vaide benevolentiam concillant abalienantque ab iis, in quibus, etc.,
id. de Or. 2, 43, 182:animum ab se,
Liv. 45, 6, 1. —With abl.:(γ).quo erant ipsl propter judicia abalienati,
Cic. de Or. 2, 48, 199 B. and K.: quod Tissaphernes perjurio [p. 5] suo et homines suis rebus abalienaret et deos sibi iratos redderet, Nep. Ages. 2, 5 (cf. supra, II. A., the passage of Liv. 22, 60, 15). —The acc. only:(δ).qui nos, quos favendo In communi causā retinere potuerunt, invidendo abalienārunt,
Cic. Fam. 1, 7, 7:totam Africam,
to estrange, Nep. Ham. 2, 2; cf. id. ib. 2, 4:(noster amicus) mirandum in modum est animo abalienato,
alien ated, Cic. Att. 1, 3, 3; cf.:indigna patientium abalienabantur animi,
Liv. 25, 38, 4.—Absol. (very rate):timebant ne arguendo abalienarent,
Liv. S, 2 fin. (for which, in the foll. ch.: ita Campanos abalienavit). -
10 adficio
af-fĭcĭo (better adf-), affēci (adf-), affectum (adf-), 3, v. a. [facio], to do something to one, i. e. to exert an influence on body or mind, so that it is brought into such or such a state (used by the poets rarely, by Hor. never).1.Aliquem.A.Of the body rarely, and then commonly in a bad sense:B.ut aestus, labor, fames, sitisque corpora adficerent,
Liv. 28, 15:contumeliis adficere corpora sua,
Vulg. Rom. 1, 24:non simplex Damasichthona vulnus Adficit,
Ov. M. 6, 255:aconitum cor adficit,
Scrib. Comp. 188:corpus adficere M. Antonii,
Cic. Phil. 3:pulmo totus adficitur,
Cels. 4, 7; with abl. of spec.:stomacho et vesicā adfici,
Scrib. Comp. 186. —In bon. part.:corpus ita adficiendum est, ut oboedire rationi possit,
Cic. Off. 1, 23.—More freq. of the mind:2.litterae tuae sic me adfecerunt, ut, etc.,
Cic. Att. 14, 3, 2:is terror milites hostesque in diversum adfecit,
Tac. A. 11, 19:varie sum adfectus tuis litteris,
Cic. Fam. 16, 2:consules oportere sic adfici, ut, etc.,
Plin. Pan. 90:adfici a Gratiā aut a Voluptate,
Cic. Fam. 5, 12; id. Mil. 29, 79:sollicitudo de te duplex nos adficit,
id. Brut. 92, 332:uti ei qui audirent, sic adficerentur animis, ut eos adfici vellet orator,
id. de Or. 1, 19, 87 B. and K.:adfici animos in diversum habitum,
Quint. 1, 10, 25.—With acc. and abl., to affect a person or (rarely) thing with something; in a good sense, to bestow upon, grace with; in a bad sense, to visit with, inflict upon; or the ablative and verb may be rendered by the verb corresponding to the ablative, and if an adjective accompany the ablative, this adjective becomes an adverb.—Of inanimate things (rare): luce locum adficiens, lighting up the place, Varr. ap. Non. p. 250, 2:3.adficere medicamine vultum,
Ov. Med. Fac. 67:factum non eo nomine adficiendum,
designated, Cic. Top. 24, 94:res honore adficere,
to honor, id. N. D. 1, 15, 38:non postulo, ut dolorem eisdem verbis adficias, quibus Epicurus, etc.,
id. Tusc. 2, 7, 18.—Very freq. of persons.(α).In a good sense:(β).Qui praedā atque agro adoreāque adfecit populares suos,
Plaut. Am. 1, 1, 38:quem sepulturā adficit,
buries, Cic. Div. 1, 27, 56:patres adfecerat gloriā,
id. Tusc. 1, 15, 34:admiratione,
id. Off. 2, 10, 37:voluptate,
id. Fin. 3, 11, 37:beneficio,
id. Agr. 1, 4, 13:honore,
id. Rosc. Am. 50, 147:laude,
id. Off. 2, 13, 47:nomine regis,
to style, id. Deiot. 5, 14:bonis nuntiis,
Plaut. Am. prol. 8:muneribus,
Cic. Fam. 2, 3; Nep. Ages. 3, 3:praemio,
Cic. Mil. 30, 82:pretio,
Verg. A. 12, 352:stipendio,
Cic. Balb. 27, 61.—In a bad sense: injuriā abs te adficior indignā, pater, am wronged unjustly, Enn. ap. Auct. ad Heren. 2, 24, 38; so Ter. Phorm. 5, 1, 3:I.Quantā me curā et sollicitudine adficit Gnatus,
id. ib. 2, 4, 1; so Cic. Att. 1, 18:desiderio,
id. Fam. 2, 12:timore,
to terrify, id. Quint. 2, 6:difficultate,
to embarrass, Caes. B. G. 7, 6:molestiā,
to trouble, Cic. Att. 15, 1:tantis malis,
Vulg. Num. 11, 15:maculā,
Cic. Rosc. Am. 39, 113:ignominiā,
id. ib. 39, 123:contumeliis,
Vulg. Ezech. 22, 7; ib. Luc. 20, 11:rerum et verborum acerbitatibus,
Suet. Calig. 2:verberibus,
Just. 1, 5:supplicio,
Cic. Brut. 1, 16; so Caes. B. G. 1, 27:poenā,
Nep. Hann. 8, 2:exsilio,
to banish, id. Thras. 3:morte, cruciatu, cruce,
Cic. Verr. 3, 4, 9:morte,
Vulg. Matt. 10, 21:cruce,
Suet. Galb. 9:ultimis cruciatibus,
Liv. 21, 44:leto,
Nep. Regg. 3, 2.—And often in pass.:sollicitudine et inopiā consilii,
Cic. Att. 3, 6:adfici aegritudine,
id. Tusc. 3, 7, 15:doloribus pedum,
id. Fam. 6, 19:morbo oculorum,
Nep. Hann. 4, 3:inopiā rei frumentariae,
Caes. B. G. 7, 17:calamitate et injuriā,
Cic. Att. 11, 2:magnā poenā, Auct. B. G. 8, 39: vulneribus,
Col. R. R. 4, 11:torminibus et inflationibus,
Plin. 29, 5, 33, § 103:servitute,
Cic. Rep. 1, 44.—Hence, affectus ( adf-), a, um, P. a.In a peculiar sense, that on which we have bestowed labor, that which we are now doing, so that it is nearly at an end; cf.: Adfecta, sicut M. Cicero et [p. 67] veterum elegantissime locuti sunt, ea proprie dicebantur, quae non ad finem ipsum, sed proxime finem progressa deductave erant, Gell. 3, 16:II.bellum adfectum videmus et paene confectum,
Cic. Prov. Cons. 8, 19:in provinciā (Caesar) commoratur, ut ea. quae per eum adfecta sunt, perfecta rei publicae tradat,
id. ib. 12, 29: cum adfectā prope aestate uvas a sole mitescere tempus, etc., near the end of summer, id. ap. Gell. l. c.:Jamque hieme adfectā mitescere coeperat annus,
Sil. 15, 502:in Q. Mucii infirmissimā valetudine adfectāque jam aetate,
Cic. de Or. 1,45,200; id. Verr. 2,4,43, § 95.—In nearly the same sense as the verb, absol. and with abl.A.Absol.(α).Of persons laboring under disease, or not yet quite recovered:(β).Qui cum ita adfectus esset, ut sibi ipse diffideret,
was in such a state, Cic. Phil. 9, 1, 2:Caesarem Neapoli adfectum graviter videam,
very ill, id. Att. 14, 17; so Sen. Ep. 101:quem adfectum visuros crediderant,
ill, Liv. 28, 26:corpus adfectum,
id. 9, 3:adfectae vires corporis,
reduced strength, weakness, id. 5, 18:puella,
Prop. 3, 24, 1:aegra et adfecta mancipia,
Suet. Claud. 25:jam quidem adfectum, sed tamen spirantem,
id. Tib. 21.—Of things, weakened, sick, broken, reduced:(γ).partem istam rei publicae male adfectam tueri,
Cic. Fam. 13, 68:adfecta res publica,
Liv. 5, 57:Quid est enim non ita adfectum, ut non deletum exstinctumque esse fateare?
Cic. Fam. 5, 13, 3:sic mihi (Sicilia) adfecta visa est, ut hae terrae solent, in quibus bellum versatum est,
id. Verr. 5, 18, 47:adfecta res familiaris,
Liv. 5, 10:opem rebus adfectis orare,
id. 6, 3; so Tac. H. 2, 69:fides,
id. ib. 3, 65:spes,
Val. Fl. 4, 60.—Of persons, in gen. sense, disposed, affected, moved, touched:(δ).Quonam modo, Philumena mea, nunc te offendam adfectam?
Ter. Hec. 3, 1, 45:quomodo sim adfectus, e Leptā poteris cognoscere,
Cic. Fam. 14, 17:ut eodem modo erga amicum adfecti simus, quo erga nosmetipsos,
id. Lael. 16, 56; id. Fin. 1, 20, 68:cum ita simus adfecti, ut non possimus plane simul vivere,
id. Att. 13, 23; id. Fin. 5, 9, 24:oculus conturbatus non est probe adfectus ad suum munus fungendum,
in proper state, id. Tusc. 3, 7, 15:oculi nimis arguti, quem ad modum animo adfecti simus, loquuntur,
id. Leg. 1, 9, 27; id. Off. 3, 5, 21; id. Att. 12, 41, 2.—As rhet. t. t.: affectus ad, related to, resembling:B.Tum ex eis rebus, quae quodam modo affectae sunt ad id, de quo quaeritur,
Cic. Top. 2, 8 Forcellini.—With abl. chiefly of persons, in indifferent sense, in good or bad sense (cf.:(α).Animi quem ad modum adfecti sint, virtutibus, vitiis, artibus, inertiis, aut quem ad modum commoti, cupiditate, metu, voluptate, molestiā,
Cic. Part. Or. 10, 35).In indifferent sense, furnished with, having:(β).validos lictores ulmeis affectos lentis virgis,
Plaut. As. 3, 2, 29:pari filo similique (corpora) adfecta figurā,
Lucr. 2, 341:Tantāne adfectum quemquam esse hominem audaciā!
Ter. Phorm. 5, 7, 84:omnibus virtutibus,
Cic. Planc. 33, 80.—In bad sense:(γ).aegritudine, morbo adfectus,
Col. R. R. 7, 5, 20:aerumnis omnibus,
Lucr. 3, 50:sollicitudine,
Caes. B. G. 7, 40:difficultatibus,
Cic. Fam. 7, 13:fatigatione,
Curt. 7, 11:frigore et penuriā,
id. 7, 3:adfecta sterilitate terra, Col. R. R. praef. 1, 2: vitiis,
Cic. Mur. 6, 13:ignominiā,
id. Att. 7, 3:supplicio,
Tac. A. 15, 54:verberibus,
Curt. 7, 11:vulnere corpus adfectum,
Liv. 1, 25:morbo,
Ter. Hec. 3, 3, 6:dolore,
Cic. de Or. 2, 49, 201:febre,
Suet. Vit. 14:pestilentiā,
Liv. 41, 5:desperatione,
Cic. Att. 14, 22:clade,
Curt. 10, 6:senectute,
Cic. de Or. 3, 18, 68:aetate,
id. Cat. 2, 20; id. Sen. 14, 47:morte,
Serv. ad Cic. Fam. 4, 12.— Sup.:remiges inopiā adfectissimi,
Vell. 2, 84.—In good sense:beneficio adfectus,
Cic. Fam. 14, 4:aliquo honore aut imperio,
id. Off. 1, 41, 149:valetudine optimā,
id. Tusc. 4, 37, 81:laetitiā,
id. Mur. 2, 4, and ad Brut. 1, 4:munere deorum,
id. N. D. 3, 26, 67:praemiis,
id. Pis. 37, 90.— Adv.: affectē ( adf-), with (a strong) affection, deeply:oblectamur et contristamur et conterremur in somniis quam adfecte et anxie et passibiliter,
Tert. Anim. 45. -
11 afficio
af-fĭcĭo (better adf-), affēci (adf-), affectum (adf-), 3, v. a. [facio], to do something to one, i. e. to exert an influence on body or mind, so that it is brought into such or such a state (used by the poets rarely, by Hor. never).1.Aliquem.A.Of the body rarely, and then commonly in a bad sense:B.ut aestus, labor, fames, sitisque corpora adficerent,
Liv. 28, 15:contumeliis adficere corpora sua,
Vulg. Rom. 1, 24:non simplex Damasichthona vulnus Adficit,
Ov. M. 6, 255:aconitum cor adficit,
Scrib. Comp. 188:corpus adficere M. Antonii,
Cic. Phil. 3:pulmo totus adficitur,
Cels. 4, 7; with abl. of spec.:stomacho et vesicā adfici,
Scrib. Comp. 186. —In bon. part.:corpus ita adficiendum est, ut oboedire rationi possit,
Cic. Off. 1, 23.—More freq. of the mind:2.litterae tuae sic me adfecerunt, ut, etc.,
Cic. Att. 14, 3, 2:is terror milites hostesque in diversum adfecit,
Tac. A. 11, 19:varie sum adfectus tuis litteris,
Cic. Fam. 16, 2:consules oportere sic adfici, ut, etc.,
Plin. Pan. 90:adfici a Gratiā aut a Voluptate,
Cic. Fam. 5, 12; id. Mil. 29, 79:sollicitudo de te duplex nos adficit,
id. Brut. 92, 332:uti ei qui audirent, sic adficerentur animis, ut eos adfici vellet orator,
id. de Or. 1, 19, 87 B. and K.:adfici animos in diversum habitum,
Quint. 1, 10, 25.—With acc. and abl., to affect a person or (rarely) thing with something; in a good sense, to bestow upon, grace with; in a bad sense, to visit with, inflict upon; or the ablative and verb may be rendered by the verb corresponding to the ablative, and if an adjective accompany the ablative, this adjective becomes an adverb.—Of inanimate things (rare): luce locum adficiens, lighting up the place, Varr. ap. Non. p. 250, 2:3.adficere medicamine vultum,
Ov. Med. Fac. 67:factum non eo nomine adficiendum,
designated, Cic. Top. 24, 94:res honore adficere,
to honor, id. N. D. 1, 15, 38:non postulo, ut dolorem eisdem verbis adficias, quibus Epicurus, etc.,
id. Tusc. 2, 7, 18.—Very freq. of persons.(α).In a good sense:(β).Qui praedā atque agro adoreāque adfecit populares suos,
Plaut. Am. 1, 1, 38:quem sepulturā adficit,
buries, Cic. Div. 1, 27, 56:patres adfecerat gloriā,
id. Tusc. 1, 15, 34:admiratione,
id. Off. 2, 10, 37:voluptate,
id. Fin. 3, 11, 37:beneficio,
id. Agr. 1, 4, 13:honore,
id. Rosc. Am. 50, 147:laude,
id. Off. 2, 13, 47:nomine regis,
to style, id. Deiot. 5, 14:bonis nuntiis,
Plaut. Am. prol. 8:muneribus,
Cic. Fam. 2, 3; Nep. Ages. 3, 3:praemio,
Cic. Mil. 30, 82:pretio,
Verg. A. 12, 352:stipendio,
Cic. Balb. 27, 61.—In a bad sense: injuriā abs te adficior indignā, pater, am wronged unjustly, Enn. ap. Auct. ad Heren. 2, 24, 38; so Ter. Phorm. 5, 1, 3:I.Quantā me curā et sollicitudine adficit Gnatus,
id. ib. 2, 4, 1; so Cic. Att. 1, 18:desiderio,
id. Fam. 2, 12:timore,
to terrify, id. Quint. 2, 6:difficultate,
to embarrass, Caes. B. G. 7, 6:molestiā,
to trouble, Cic. Att. 15, 1:tantis malis,
Vulg. Num. 11, 15:maculā,
Cic. Rosc. Am. 39, 113:ignominiā,
id. ib. 39, 123:contumeliis,
Vulg. Ezech. 22, 7; ib. Luc. 20, 11:rerum et verborum acerbitatibus,
Suet. Calig. 2:verberibus,
Just. 1, 5:supplicio,
Cic. Brut. 1, 16; so Caes. B. G. 1, 27:poenā,
Nep. Hann. 8, 2:exsilio,
to banish, id. Thras. 3:morte, cruciatu, cruce,
Cic. Verr. 3, 4, 9:morte,
Vulg. Matt. 10, 21:cruce,
Suet. Galb. 9:ultimis cruciatibus,
Liv. 21, 44:leto,
Nep. Regg. 3, 2.—And often in pass.:sollicitudine et inopiā consilii,
Cic. Att. 3, 6:adfici aegritudine,
id. Tusc. 3, 7, 15:doloribus pedum,
id. Fam. 6, 19:morbo oculorum,
Nep. Hann. 4, 3:inopiā rei frumentariae,
Caes. B. G. 7, 17:calamitate et injuriā,
Cic. Att. 11, 2:magnā poenā, Auct. B. G. 8, 39: vulneribus,
Col. R. R. 4, 11:torminibus et inflationibus,
Plin. 29, 5, 33, § 103:servitute,
Cic. Rep. 1, 44.—Hence, affectus ( adf-), a, um, P. a.In a peculiar sense, that on which we have bestowed labor, that which we are now doing, so that it is nearly at an end; cf.: Adfecta, sicut M. Cicero et [p. 67] veterum elegantissime locuti sunt, ea proprie dicebantur, quae non ad finem ipsum, sed proxime finem progressa deductave erant, Gell. 3, 16:II.bellum adfectum videmus et paene confectum,
Cic. Prov. Cons. 8, 19:in provinciā (Caesar) commoratur, ut ea. quae per eum adfecta sunt, perfecta rei publicae tradat,
id. ib. 12, 29: cum adfectā prope aestate uvas a sole mitescere tempus, etc., near the end of summer, id. ap. Gell. l. c.:Jamque hieme adfectā mitescere coeperat annus,
Sil. 15, 502:in Q. Mucii infirmissimā valetudine adfectāque jam aetate,
Cic. de Or. 1,45,200; id. Verr. 2,4,43, § 95.—In nearly the same sense as the verb, absol. and with abl.A.Absol.(α).Of persons laboring under disease, or not yet quite recovered:(β).Qui cum ita adfectus esset, ut sibi ipse diffideret,
was in such a state, Cic. Phil. 9, 1, 2:Caesarem Neapoli adfectum graviter videam,
very ill, id. Att. 14, 17; so Sen. Ep. 101:quem adfectum visuros crediderant,
ill, Liv. 28, 26:corpus adfectum,
id. 9, 3:adfectae vires corporis,
reduced strength, weakness, id. 5, 18:puella,
Prop. 3, 24, 1:aegra et adfecta mancipia,
Suet. Claud. 25:jam quidem adfectum, sed tamen spirantem,
id. Tib. 21.—Of things, weakened, sick, broken, reduced:(γ).partem istam rei publicae male adfectam tueri,
Cic. Fam. 13, 68:adfecta res publica,
Liv. 5, 57:Quid est enim non ita adfectum, ut non deletum exstinctumque esse fateare?
Cic. Fam. 5, 13, 3:sic mihi (Sicilia) adfecta visa est, ut hae terrae solent, in quibus bellum versatum est,
id. Verr. 5, 18, 47:adfecta res familiaris,
Liv. 5, 10:opem rebus adfectis orare,
id. 6, 3; so Tac. H. 2, 69:fides,
id. ib. 3, 65:spes,
Val. Fl. 4, 60.—Of persons, in gen. sense, disposed, affected, moved, touched:(δ).Quonam modo, Philumena mea, nunc te offendam adfectam?
Ter. Hec. 3, 1, 45:quomodo sim adfectus, e Leptā poteris cognoscere,
Cic. Fam. 14, 17:ut eodem modo erga amicum adfecti simus, quo erga nosmetipsos,
id. Lael. 16, 56; id. Fin. 1, 20, 68:cum ita simus adfecti, ut non possimus plane simul vivere,
id. Att. 13, 23; id. Fin. 5, 9, 24:oculus conturbatus non est probe adfectus ad suum munus fungendum,
in proper state, id. Tusc. 3, 7, 15:oculi nimis arguti, quem ad modum animo adfecti simus, loquuntur,
id. Leg. 1, 9, 27; id. Off. 3, 5, 21; id. Att. 12, 41, 2.—As rhet. t. t.: affectus ad, related to, resembling:B.Tum ex eis rebus, quae quodam modo affectae sunt ad id, de quo quaeritur,
Cic. Top. 2, 8 Forcellini.—With abl. chiefly of persons, in indifferent sense, in good or bad sense (cf.:(α).Animi quem ad modum adfecti sint, virtutibus, vitiis, artibus, inertiis, aut quem ad modum commoti, cupiditate, metu, voluptate, molestiā,
Cic. Part. Or. 10, 35).In indifferent sense, furnished with, having:(β).validos lictores ulmeis affectos lentis virgis,
Plaut. As. 3, 2, 29:pari filo similique (corpora) adfecta figurā,
Lucr. 2, 341:Tantāne adfectum quemquam esse hominem audaciā!
Ter. Phorm. 5, 7, 84:omnibus virtutibus,
Cic. Planc. 33, 80.—In bad sense:(γ).aegritudine, morbo adfectus,
Col. R. R. 7, 5, 20:aerumnis omnibus,
Lucr. 3, 50:sollicitudine,
Caes. B. G. 7, 40:difficultatibus,
Cic. Fam. 7, 13:fatigatione,
Curt. 7, 11:frigore et penuriā,
id. 7, 3:adfecta sterilitate terra, Col. R. R. praef. 1, 2: vitiis,
Cic. Mur. 6, 13:ignominiā,
id. Att. 7, 3:supplicio,
Tac. A. 15, 54:verberibus,
Curt. 7, 11:vulnere corpus adfectum,
Liv. 1, 25:morbo,
Ter. Hec. 3, 3, 6:dolore,
Cic. de Or. 2, 49, 201:febre,
Suet. Vit. 14:pestilentiā,
Liv. 41, 5:desperatione,
Cic. Att. 14, 22:clade,
Curt. 10, 6:senectute,
Cic. de Or. 3, 18, 68:aetate,
id. Cat. 2, 20; id. Sen. 14, 47:morte,
Serv. ad Cic. Fam. 4, 12.— Sup.:remiges inopiā adfectissimi,
Vell. 2, 84.—In good sense:beneficio adfectus,
Cic. Fam. 14, 4:aliquo honore aut imperio,
id. Off. 1, 41, 149:valetudine optimā,
id. Tusc. 4, 37, 81:laetitiā,
id. Mur. 2, 4, and ad Brut. 1, 4:munere deorum,
id. N. D. 3, 26, 67:praemiis,
id. Pis. 37, 90.— Adv.: affectē ( adf-), with (a strong) affection, deeply:oblectamur et contristamur et conterremur in somniis quam adfecte et anxie et passibiliter,
Tert. Anim. 45. -
12 cano
căno, cĕcĭni, cantum (ancient imp. cante = canite, Carm. Sal. ap. Varr. L. L. 7, § 37 Müll.; fut. perf. canerit = cecinerit, Lib. Augur. ap. Fest. s. v. rumentum, p. 270 ib.; perf. canui = cecini, acc. to Serv. ad Verg. G. 2, 384, predominant in concino, occino, etc.—Examples of sup. cantum and part. cantus, canturus, a, um, appear not to be in use; the trace of an earlier use is found in Paul. ex Fest. p. 46 Müll.: canta pro cantata ponebant;I. A.once canituri,
Vulg. Apoc. 8, 13), 3, v. n. and a. [cf. kanassô, kanachê, konabos; Germ. Hahn; Engl. chanticleer; kuknos, ciconice; Sanscr. kōkas = duck; Engl. cock], orig. v. n., to produce melodious sounds, whether of men or animals; later, with a designation of the subject-matter of the melody, as v. a., to make something the subject of one ' s singing or playing, to sing of, to celebrate, or make known in song, etc.Of men:2.si absurde canat,
Cic. Tusc. 2, 4, 12; Plin. Ep. 3, 18, 9:celebrare dapes canendo,
Ov. M. 5, 113:si velim canere vel voce vel fidibus,
Cic. Div. 2, 59, 122; Quint. 5, 11, 124; 1, 8, 2; Gell. 19, 9, 3:quemadmodum tibicen sine tibiis canere non possit,
Cic. de Or. 2, 83, 338; cf.:tibia canentum,
Lucr. 4, 587; 5, 1384; Cic. Tusc. 1, 2, 4; Quint. 1, 10, 14:curvo calamo,
Cat. 63, 22:harundine,
Ov. M. 1, 683; Suet. Caes. 32:cithara,
Tac. A. 14, 14:lituus quo canitur,
Cic. Div. 1, 17, 30; Verg. E. 2, 31:movit Amphion lapides canendo,
Hor. C. 3, 11, 2; Serv. ad Verg. G. 2, 417 al.; Cic. Brut. 50, 187.—Of the faulty delivery of an orator, to speak in a sing-song tone:B.inclinată ululantique voce more Asiatico canere,
Cic. Or. 8, 27; cf. canto and canticum.—Of animals (usu. of birds, but also of frogs), Varr. L. L. 5, § 76 Müll.:C.volucres nullă dulcius arte canant,
Prop. 1, 2, 14; Cic. Div. 1, 7, 12:merula canit aestate, hieme balbutit,
Plin. 10, 29, 42, § 80; 10, 32, 47, § 89:ranae alio translatae canunt,
id. 8, 58, 83, § 227.—Of the raven, Cic. Div. 1, 7, 12.—Esp., of the crowing of a cock:galli victi silere solent, canere victores,
to crow, Cic. Div. 2, 26, 56; v. the whole section; id. ib. 2, 26, 56, § 57; Col. 8, 2, 11; Plin. 10, 21, 24, § 49 (cf. also cantus):gallina cecinit, interdixit hariolus (the crowing of a hen being considered as an auspicium malum),
Ter. Phorm. 4, 4, 27.—In the lang. of the Pythagoreans, of the heavenly bodies (considered as living beings),
the music of the spheres, Cic. N. D. 3, 11, 27.—Transf., of the instruments by which, or ( poet.) of the places in which, the sounds are produced, to sound, resound:II. A.canentes tibiae,
Cic. N. D. 2, 8, 22:maestae cecinere tubae,
Prop. 4 (5), 11, 9:frondiferasque novis avibus canere undique silvas,
and the leafy forest everywhere resounds with young birds, Lucr. 1, 256; Auct. Aetn. 295.With carmen, cantilenam, versus, verba, etc., to sing, play, rehearse, recite:2.cum Simonides cecinisset, id carmen, quod in Scopam scripsisset,
Cic. de Or. 2, 86, 352:carmina quae in epulis canuntur,
id. Brut. 18, 71:in eum (Cossum) milites carmina incondita aequantes eum Romulo canere,
Liv. 4, 20, 2:Ascraeum cano carmen,
Verg. G. 2, 176; Suet. Caes. 49; Curt. 5, 1, 22: canere versus, Enn. ap. Varr. L. L. 7, § 36 Müll. (Ann. v. 222 Vahl.); Cic. Or. 51, 171; id. Brut. 18, 71:neniam,
Suet. Aug. 100: idyllia erôtika, Gell. 19, 9, 4, § 10:verba ad certos modos,
Ov. F. 3, 388:Phrygium,
Quint. 1, 10, 33 Spald.—The homog. noun is rarely made the subject of the act. voice:cum in ejus conviviis symphonia caneret,
Cic. Verr. 2, 3, 44, § 105.—Prov.a.Carmen intus canere, to sing for one ' s self, i. e. to consult only one ' s own advantage, Cic. Verr. 2, 1, 20, § 53; id. Agr. 2, 26, 68; v. Aspendius.—b.Cantilenam eandem canis, like the Gr. to auto adeis asma, ever the old tune, Ter. Phorm. 3, 2, 10; v. cantilena.—B.With definite objects.a.In gen., to sing, to cause to resound, to celebrate in song, to sing of, Lucr. 5, 328:b.laudes mortui,
Varr. L. L. 7, § 70 Müll.:canere ad tibiam clarorum virorum laudes atque virtutes,
Cic. Tusc. 4, 2, 3; Quint. 1, 10, 10; 1, 10, 31; Liv. 45, 38, 12:puellis carmine modulato laudes virtutum ejus canentibus,
Suet. Calig. 16 fin.:dei laudes,
Lact. 6, 21, 9:deorum laudes,
Val. Max. 1, 8, ext. 8.—So with de:canere ad tibicinem de clarorum hominum virtutibus,
Cic. Tusc. 1, 2, 3 (cf. cantito):praecepta,
Hor. S. 2, 4, 11:jam canit effectos extremus vinitor antes,
Verg. G. 2, 417 Wagn. N. cr.:nil dignum sermone,
Hor. S. 2, 3, 4:quin etiam canet indoctum,
id. Ep. 2, 2, 9:grandia elate, jucunda dulciter, moderata leniter canit,
Quint. 1, 10, 24; Cat. 63, 11:Io! magna voce, Triumphe, canet,
Tib. 2, 5, 118; Ov. Tr. 4, 2, 52; cf. Hor. C. 4, 2, 47:haec super arvorum cultu pecorumque canebam,
Verg. G. 4, 559 Wagn.: et veterem in limo ranae cecinere querelam, croaked (according to the ancient pronunciation, kekinere kuerelam, an imitation of the Aristophanic Brekekekex; v. the letter C), id. ib. 1, 378; Lucr. 2, 601:anser Gallos adesse canebat,
Verg. A. 8, 656:motibus astrorum nunc quae sit causa, canamus,
Lucr. 5, 510:sunt tempestates et fulmina clara canenda,
id. 6, 84.—With pers. objects ( poet. and in post-Aug. prose):C. a.canitur adhuc barbaras apud gentes (Arminius),
Tac. A. 2, 88:Herculem... ituri in proelia canunt,
id. G. 2:Dianam,
Cat. 34, 3:deos regesve,
Hor. C. 4, 2, 13:Liberum et Musas Veneremque,
id. ib. 1, 32, 10:rite Latonae puerum,
id. ib. 4, 6, 37;1, 10, 5: plectro graviore Gigantas, Ov M. 10, 150: reges et proelia,
Verg. E. 6, 3; Hor. C. 4, 15, 32:arma virumque,
Verg. A. 1, 1:pugnasque virosque,
Stat. Th. 8, 553:maxima bella et clarissimos duces,
Quint. 10, 1, 62.—Very rarely, to celebrate, without reference to song or poetry:Epicurus in quădam epistulă amicitiam tuam et Metrodori grata commemoratione cecinerat,
Sen. Ep. 79, 13.—Esp. of fame, to trumpet abroad:fama facta atque infecta canit,
Verg. A. 4, 190:fama digna atque indigna canit,
Val. Fl. 217 al. —And prov., to sing or preach to the deaf:non canimus surdis,
Verg. E. 10, 8: praeceptorum, quae vereor ne vana surdis auribus cecinerim. Liv. 40, 8, 10.—In poetry:b.Sibylla, Abdita quae senis fata canit pedibus,
Tib. 2, 5, 16; cf.:horrendas ambages,
Verg. A. 6. 99; 3, [p. 280] 444:fera fata,
Hor. C. 1, 15, 4; cf. id. Epod. 13, 11; id. S. 2, 5, 58; Tib. 1, 7, 1; cf. id. 3, 3, 36; 1, 6, 50; Hor. C. S. 25:et mihi jam multi crudele canebant Artificis scelus,
Verg. A. 2, 124; Hor. S. 1, 9, 30.—In prose:III.ut haec quae nunc fiunt, canere di inmortales viderentur,
Cic. Cat. 3, 8, 18:non haec a me tum tamquam fata... canebantur?
id. Sest. 21, 47:eum, qui ex Thetide natus esset, majorem patre suo futurum cecinisse dicuntur oracula,
Quint. 3, 7, 11; Just. 11, 7, 4; 7, 6, 1; Tac. A. 2, 54; id. H. 4, 54:cecinere vates, idque carmen pervenerat ad antistitem fani Dianae,
Liv. 1, 45, 5; 5, 15, 4 sq.; 1, 7, 10; Tac. A. 14, 32; Liv. 30, 28, 2; cf. Nep. Att. 16, 4; cf.of philosophers, etc.: ipsa memor praecepta Canam,
Hor. S. 2, 4, 11 Orell. ad loc.; cf.:quaeque diu latuere, canam,
Ov. M. 15, 147.In milit. lang., t. t., both act. and neutr., of signals, to blow, to sound, to give; or to be sounded, resound.A.Act.:B.bellicum (lit. and trop.) canere, v. bellicus: classicum, v. classicus: signa canere jubet,
to give the signal for battle, Sall. C. 59, 1; id. J. 99, 1:Pompeius classicum apud eum (sc. Scipionem) cani jubet,
Caes. B. C. 3, 82.— Absol. without signum, etc.: tubicen canere coepit, Auct. B. Afr. 82; cf. Flor. 4, 2, 66.—Neutr.:2.priusquam signa canerent,
Liv. 1, 1, 7:ut attendant, semel bisne signum canat in castris,
id. 27, 47, 3 and 5; 23, 16, 12;24, 46 (twice): repente a tergo signa canere,
Sall. J. 94, 5; Liv. 7, 40, 10; Verg. A. 10, 310; Flor. 3, 18, 10:classicum apud eos cecinit,
Liv. 28, 27, 15.—Receptui canere, to sound a retreat:b.Hasdrubal receptui propere cecinit (i. e. cani jussit),
Liv. 27, 47, 2; Tac. H. 2, 26.— Poet.:cecinit jussos receptus,
Ov. M. 1, 340.—And in Livy impers.:nisi receptui cecinisset,
if it had not sounded a counter-march, Liv. 26, 44, 4:ut referrent pedem, si receptui cecinisset,
id. 3, 22, 6.—Trop.:► Examples for the signif.revocante et receptui canente senatu,
Cic. Phil. 12, 3, 8:ratio abstrahit ab acerbis cogitationibus a quibus cum cecinit receptui,
id. Tusc. 3, 15, 33:antequam (orator) in has aetatis (sc. senectutis) veniat insidias, receptui canet,
Quint. 12, 11, 4.to practice magic, to charm, etc., found in the derivv. cantus, canto, etc., are entirely wanting in this verb. -
13 ceterus
cētĕrus ( caet-), a, um (the nom. sing. masc. not in use; the sing., in gen., rare; in Cic. perh. only three times), adj. [pronom. stem ki, and compar. ending; cf. heteros], the other, that which exists besides, can be added to what is already named of a like kind with it; the other part (while reliquus is that which yet remains of an object, the rest;1.e. g. stipendium pendere et cetera indigna pati,
and endured other indignities of the kind, Liv. 21, 20, 6. On the other hand:jam vero reliqua—not cetera —quarta pars mundi ea et ipsa totā naturā fervida est, et ceteris naturis omnibus salutarem impertit et vitalem calorem,
Cic. N. D. 2, 10, 27; cf. Hand, Turs. II. p. 33; Doed. Syn. 1, p. 83. Still these ideas, esp. after the Aug. per., are often confounded, and the Engl., the remainder, the rest, and the adverb. phrase for the rest, etc., can be used interchangeably for both words).Sing.a.Masc.:b.si vestem et ceterum ornatum muliebrem pretii majoris habeat,
Cic. Inv. 1, 31, 51 (also in Quint. 5, 11, 28); Nep. Dat. 3, 1:laeta et imperatori ceteroque exercitui,
Liv. 28, 4, 1:vestitu calciatuque et cetero habitu,
Suet. Calig. 52: illos milites subduxit, exercitum ceterum servavit, Cato ap. Gell. 3, 7, 19:cohortes veteranas in fronte, post eas ceterum exercitum in subsidiis locat,
Sall. C. 59, 5:a cetero exercitu,
Curt. 5, 9, 11; Tac. Agr. 17; Suet. Galb. 20 fin.:de cetero numero candidatorum,
id. Caes. 41.—Fem.:c.cetera jurisdictio,
Cic. Att. 6, 2, 5:vita,
Sall. C. 52, 31:aetas,
Verg. G. 3, 62:nox,
Ov. M. 12, 579:silva,
id. ib. 8, 750:turba,
id. ib. 3, 236; 12, 286; Hor. S. 2, 8, 26:classis,
Liv. 35, 26, 9:deprecatio,
id. 42, 48, 3; 21, 7, 7:inter ceteram planitiem mons,
Sall. J. 92, 5:Graeciam,
Nep. Paus. 2, 4:aciem,
Liv. 6, 8, 6:multitudinem,
id. 35, 30, 8:(super) turbam,
Suet. Calig. 26:manum procerum,
Tac. Or. 37:pro ceterā ejus audaciā atque amentiā,
Cic. Verr. 2, 1, 2, § 6:pluviā (aquā) utebantur,
Sall. J. 89, 6:ceterā (ex) copiā militum,
Liv. 35, 30, 9; Plin. Ep. 2, 16, 1:ceterā (pro) reverentiā,
id. ib. 3, 8, 1:ceterā (cum) turbā,
Suet. Claud. 12 al. —Neutr.:2.cum a pecu cetero absunt,
Plaut. Bacch. 5, 2, 20:non abhorret a cetero scelere,
Liv. 1, 48, 5; Suet. Aug. 24:cetero (e) genere hominum,
id. ib. 57:quanto violentior cetero mari Oceanus,
Tac. A. 2, 24 al. — Subst.: cētĕ-rum, i, n., the rest:elocuta sum convivas, ceterum cura tu,
Plaut. Men. 1, 4, 6:ceterum omne incensum est,
Liv. 22, 20, 6; so,de cetero,
as for the rest, Cic. Fin. 1, 7, 26; Curt. 4, 1, 14 al.;and in ceterum,
for the rest, for the future, Sen. Ep. 78, 15.—Plur., the rest, the others (freq. in all periods and species of composition):b.de reliquis nihil melius ipso est: ceteri et cetera ejus modi, ut, etc.,
Cic. Fam. 4, 4, 5:multae sunt insidiae bonis nosti cetera,
id. Planc. 24, 59; id. Fat. 13, 29:cetera de genere hoc, adeo sunt multa, etc.,
Hor. S. 1, 1, 13; Lucr. 5, 38:ut omittam cetera,
Cic. Cat. 3, 8, 18:ibi Amineum... Lucanum serito, ceterae vites in quemvis agrum conveniunt,
Cato, R. R. 6, 4:quam fortunatus ceteris sim rebus, absque una hac foret,
Ter. Hec. 4, 2, 25: nam ceteri fere, qui artem orandi litteris tradiderunt, ita sunt exorsi, quasi, etc., Quint. prooem. § 4; id. 10, 1, 80:ceterae partes loquentem adjuvant, hae ipsae loquuntur,
id. 11, 3, 85:sane ceterarum rerum pater familias et prudens et attentus, unā in re paulo minus consideratus,
Cic. Quint. 3, 11:hanc inter ceteras vocem,
Quint. 9, 4, 55: de justitiā, fortitudine, temperantiā ceterisque similibus, id. prooem. § 12; 3, 5, 5;2, 4, 38: ego ceteris laetus, hoc uno torqueor,
Curt. 6, 5, 3.—Et cetera ceteraque or cetera, and so forth, kai ta hexês, when one refers to a well-known object with only a few words, or mentions only a few from a great number of objects, Cic. de Or. 2, 32, 141:II.ut illud Scipionis, Agas asellum et cetera,
id. ib. 2, 64, 258; id. Top. 6, 30; 11, 48; id. Tusc. 2, 17, 39; id. Att. 2, 19, 3:et similiter cetera,
Quint. 4, 1, 14:vina ceteraque,
Cic. Verr. 2, 1, 36, § 91; Curt. 3, 4, 10:solem, lunam, mare, cetera,
Lucr. 2, 1085:fundum, aedes, parietem, supellectilem, penus, cetera,
Cic. Top. 5. 27.—Hence, the advv.,A.cē-tĕrum (orig. acc. respectiv.), lit. that which relates to the other, the rest (besides what has been mentioned).1.For the rest, in other respects, otherwise (in good prose):2.nihil, nisi ut ametis impero: Ceterum quantum lubet me poscitote aurum, ego dabo,
Plaut. Bacch. 4, 4, 52: tu aurum rogato: ceterum ( for the rest, in respect to the rest) verbum sat est, id. ib. 4, 8, 37: precator, qui mihi sic oret: nunc amitte quaeso hunc;ceterum Posthac si quicquam, nil precor,
Ter. Phorm. 1, 2, 91:ego me in Cumano et Pompeiano, praeterquam quod sine te, ceterum satis commode oblectabam,
Cic. Q. Fr. 2, 12 (14), 1:foedera alia aliis legibus, ceterum eodem modo omnia fiunt,
Liv. 1, 24, 3; cf. Sall. J. 2, 4; 75, 3; Nep. Eum. 8, 5; Curt. 4, 1, 18.—Rarely after the verb: argentum accepi;nil curavi ceterum,
Plaut. Capt. 5, 3, 12: numquid me vis ceterum? id. Ep. 4, 2, 76.—= alioquin, introducing a conclusion contrary to fact (mostly post-class.), otherwise, else, in the opposite event, = Gr. allôs: non enim cogitaras;3.ceterum Idem hoc melius invenisses,
Ter. Eun. 3, 1, 62:ita et anima... solam vim ejus exprimere non valuit,... ceterum non esset anima, sed spiritus,
Tert. adv. Marc. 2, 9; App. M. 7, p. 200, 33; Dig. 4, 4, 7, § 2 al.—In passing to another thought, besides, for the rest; very freq. (esp. in the histt.; usu. placed at the beginning of a new clause;4.only in the comic poets in the middle): Filium tuom te meliust repetere, Ceterum uxorem abduce ex aedibus,
Plaut. Truc. 4, 3, 73; Ter. Hec. 3, 3, 31; Sall. J. 4, 1; 20, 8; 29, 2; Quint. 6, 1, 8; 8, 6, 51; 9, 2, 14 al.; Suet. Caes. 4; 16; id. Tib. 42; id. Claud. 1; Curt. 3, 1, 4; 3, 3, 7; 3, 6, 13; Col. 8, 8, 5:dehinc ceterum valete,
Plaut. Poen. prol. 125; cf. id. ib. 91. —With a restricting force, commonly contrasted with quidem or a neg. phrase; often to be translated by but, yet, notwithstanding, still, on the other hand (esp. freq. since the Aug. per.):B.cum haud cuiquam in dubio esset, bellum ab Tarquiniis imminere, id quidem spe omnium serius fuit: ceterum, id quod non timebant, per dolum ac proditionem prope libertas amissa est,
Liv. 2, 3, 1; Plin. Pan. 5, 4; Flor. 3, 1, 11; Suet. Aug. 8; 66; id. Tib. 61 fin.; id. Gram. 4 al.:eos multum laboris suscipere, ceterum ex omnibus maxume tutos esse,
Sall. J. 14, 12:avidus potentiae, honoris, divitiarum, ceterum vitia sua callide occultans,
id. ib. 15, 3; 52, 1; 83, 1; id. C. 51, 26:eo rem se vetustate oblitteratam, ceterum suae memoriae infixam adferre,
Liv. 3, 71, 6:id quamquam, nihil portendentibus diis, ceterum neglegentia humana acciderat, tamen, etc.,
id. 28, 11, 7; 9, 21, 1; 21, 6, 1 Weissenb. ad loc.:ut quisquis factus est princeps, extemplo fama ejus, incertum bona an mala, ceterum aeterna est,
Plin. Pan. 55, 9:pauca repetundarum crimina, ceterum magicas superstitiones objectabat,
Tac. A. 12, 59; cf. Liv. 3, 40, 11.—cē-tĕra (properly acc. plur.), = talla, ta loipa, as for the rest, otherwise; with adjj., and (in poets) with verbs (not found in Cic. or Quint.).(α).With adj.:(β).Bocchus praeter nomen cetera ignarus populi Romani,
Sall. J. 19, 7:hastile cetera teres praeterquam ad extremum,
Liv. 21, 8, 10:excepto quod non simul esses, cetera laetus,
Hor. Ep. 1, 10, 50 (cf. the passage cited under ceterum, II. A. 1. fin., Cic. Q. Fr. 2, 12 (14), 1):cetera Graius,
Verg. A. 3, 594 (so prob. also Hor. Ep. 1, 10, 3, where others read ad cetera):virum cetera egregium secuta,
Liv. 1, 35, 6:vir cetera sanctissimus,
Vell. 2, 46, 2 Ruhnk.; Plin. 8, 15, 16, § 40; 12, 6, 13, § 25; 22, 25, 64, § 133; Tac. G. 29.—With verbs: cetera, quos peperisti, ne cures, Enn. ap. Serv. ad Verg. A. 9, 656:C.quiescas cetera,
Plaut. Mil. 3, 3, 53:cetera parce, puer, bello,
Verg. A. 9, 656; cf. Sil. 17, 286:cetera non latet hostis,
id. 2, 332; Mart. 13, 84.—cētĕrō, peculiar to the Nat. Hist. of Pliny, for the rest, in other respects, otherwise:cetero viri quam feminae majus,
Plin. 11, 37, 49, § 133; so id. 3, 11, 16, § 105; 6, 26, 30, § 122; 8, 3, 4, § 7;10, 1, 1, § 1 al.: est et alia iritis cetero similis, at praedura,
id. 37, 9, 52, § 138.—Of time: palumbes incubat femina post meridiana in matutinum, cetero mas,
id. 10, 58, 79, § 159. -
14 dubitatio
dŭbĭtātĭo, ōnis, f. [dubito].I. A.Prop.1.In gen. (freq. and good prose).(α).Absol.:(β).nec tibi sollicitudinem ex dubitatione mea, nec spem ex affirmatione, afferre volui,
Cic. Fam. 9, 17 fin.:cum res non conjecturā, sed oculis ac manibus teneretur, neque in causa ulla dubitatio posset esse,
id. Cluent. 7, 20:in ea obscuritate ac dubitatione omnium,
id. ib. 27:quod quamquam dubitationem non habet, tamen rationes afferendas puto, etc.,
id. Fin. 5, 10; cf. id. Agr. 1, 4, 11; Quint. 4, 3, 6:dubitationem afferre,
Cic. Off. 1, 41, 147; cf. id. ib. 3, 4, 18:eo sibi minus dubitationis dari, quod, etc.,
Caes. B. G. 1, 14, 1:ad tollendam dubitationem sola non sufficiunt,
Quint. 5, 9, 8; cf. id. 5, 13, 51; Cic. Att. 12, 6 fin. al. So in Cicero a few times: sine ulla dubitatione, without any doubt, i. e. per litoten, most certainly (an emphatic sine dubio, v. dubius, I. B. 2. b. e), Cic. Tusc. 3, 3, 5; id. Balb. 13, 31; id. Verr. 2, 4, 18, § 39; id. Cat. 4, 3, 5;so too, sine dubitatione,
Col. 3, 6, 2 (but far more freq. in signif. II., v. infra).—With gen.: omnem dubitationem adventus legionum expellere, Caes. B. G. 5, 48 fin.; cf.(γ).juris (i. e. dubitatio, penes quem esset jus),
Cic. Caecin. 4, 9:generum,
id. de Or. 2, 31, 134:hujus utilitatis,
Quint. 1, 10, 28.—With de:(δ).illa Socratica, de omnibus rebus,
Cic. Ac. 1, 4, 17; Auct. B. Afr. 26.—With rel. or interrog. clause:(ε).si quando dubitatio accidit, quale sit id, etc.,
Cic. Off. 3, 4, 18; id. Cluent. 28, 76; id. Fam. 15, 21:alterum potest habere dubitationem, adhibendumne fuerit hoc genus... an, etc.,
id. Off. 3, 2, 9; id. Fam. 3, 5, 3; Quint. 11, 2, 44.—With quin:(ζ).cum hic locus nihil habeat dubitationis, quin, etc.,
Cic. Off. 2, 5, 17; cf. id. N. D. 2, 63, 158.—With a subject acc. and inf.:2.hoc a rustico factum extra dubitationem est,
Quint. 7, 1, 48.—Esp., as a fig. of speech, i. q. Gr. diaporêsis, i. e. hesitation, embarrassment of the speaker, because unable to do justice to the greatness of his theme (e. g. Cic. Rosc. Am. 11; id. de Or. 3, 56, § 214), Auct. Her. 4, 29, 40; cf. Ernest. Lex. Technol. Lat. p. 136.—B.Meton. (dubito, I. B.), a doubt, question, considering:II.indigna dubitatio homine!
Cic. Lael. 19, 67; so,ad rem publicam adeundi,
id. Rep. 1, 7, 12.—A wavering, hesitating in coming to a conclusion; hesitancy, irresolution, delay:aestuabat dubitatione, versabat se in utramque partem non solum mente, verum etiam corpore,
Cic. Verr. 2, 2, 30; cf.:qui timor! quae dubitatio! quanta haesitatio tractusque verborum!
id. de Or. 2, 50:inter dubitationem et moras senati,
Sall. J. 30, 3; cf. id. ib. 62, 9:aluit dubitatione bellum,
Tac. A. 3, 41 fin. et saep.:(Caesar) nulla interposita dubitatione legiones ex castris educit,
without any hesitation, promptly, Caes. B. G. 7, 40, 1;in this signif. very freq. in Cicero: sine ulla dubitatione,
Cic. Cluent. 28, 75; id. Verr. 2, 3, 12; id. Pis. 3; 21 fin.; id. N. D. 1, 1; id. de Or. 2, 28, 122; id. Fam. 1, 5, b. 2. et saep.; cf.:absque ulla dubitatione,
Vulg. Ruth, 3, 13;less freq. merely sine dubitatione,
without hesitation, unhesitatingly, Cic. Agr. 2, 9, 23; id. N. D. 3, 34, 84; id. Ac. 2, 29, 94; id. Top. 15 fin.; id. Att. 11, 16, 3; so Cic. Fil. Fam. 16, 21; Auct. B. Alex. 63, 2; Vulg. Act. 10, 29. -
15 exemplum
exemplum, i, n. [eximo], orig., what is taken out as a sample (cf. eximius, from eximo), a sample.I.Prop. (cf. exemplar, specimen):II.purpurae, tritici,
Auct. Her. 4, 6, 9.—Hence,Transf.A. 1.Hic quoque exemplum reliquit, Plaut. Ps. 2, 2, 56; cf.:2. B.o Apella, o Zeuxis pictor, Cur numero estis mortui? hinc exemplum ut pingeretis: Nam alios pictores nihil moror hujusmodi tractare exempla,
id. Poen. 5, 4, 102 sq.; and in a pun with the follg. signif. under B.: Th. Exempla edepol faciam ego in te. Tr. Quia placeo, exemplum expetis, id. Most. 5, 1, 67:aedes probant: sibi quisque Inde exemplum expetunt,
a sketch, draught, id. ib. 1, 2, 21; cf. id. ib. 3, 2, 75 sq.:Pompeii litterarum ad consulem exemplum attulit: Litterae mihi a L. Domitio allatae sunt: earum exemplum infra scripsi... Deinde supposuit exemplum epistolae Domitii, quod ego ad te pridie miseram,
a transcript, copy, Cic. Att. 8, 6, 1 sq.; 8, 11, 6; 7, 23, 3; id. Fam. 9, 26, 3; Ov. Tr. 1, 7, 23 al.—A sample for imitation, instruction, proof, a pattern, model, original, example, precedent, case (the predominant meaning of the word).1.In gen.:2.ut mutum in simulacrum ex animali exemplo veritas transferatur,
from a living model, original, Cic. Inv. 2, 1, 2; cf.:feruntur enim ex optimis naturae et veritatis exemplis,
id. Off. 3, 17, 69:propones illi exempla ad imitandum,
id. Phil. 10, 2, 5; cf.:habere exemplum ad imitandum (corresp. to exemplar),
id. Mur. 31, 66; and:nostris exemplo fuit ad imitandum,
Suet. Gramm. 2:exposita ad exemplum nostra re publica,
Cic. Rep. 1, 46 fin.; cf. id. ib. 2, 31 fin.:loquimur de iis amicis, qui ante oculos sunt... Ex hoc numero nobis exempla sumenda sunt,
id. Lael. 11, 38:aliquem ex barbatis illis exemplum imperii veteris, imaginem antiquitatis,
id. Sest. 8, 19:a sapiente petitur exemplum,
id. Off. 3, 4, 16:exemplum a me petere,
Liv. 7, 32, 12:ab eodem Pompeio omnium rerum egregiarum exempla sumantur,
Cic. de Imp. Pomp. 15, 44:ab se ipso exemplum capi posse,
Liv. 1, 49, 2; cf.:cum et ipse sis quasi unicum exemplum antiquae probitatis et fidei,
Cic. Rep. 3, 5:quod in juventute habemus illustrius exemplum veteris sanctitatis?
id. Phil. 3, 6, 15:innocentiae,
id. de Or. 1, 53, 229:qua in muliere etiam nunc quasi exempli causa vestigia antiqui officii remanent,
as a pattern, example, id. Rosc. Am. 10, 27 (cf. infra, 2.):eum virum, unde pudoris pudicitiaeque exempla peterentur,
id. Deiot. 10, 28:firmare animum constantibus exemplis (for constantiae),
Tac. A. 16, 35; cf.:exemplum modestum,
id. H. 2, 64:vitiosi principes plus exemplo quam peccato nocent,
by their example, Cic. Leg. 3, 14, 32:(Tullus Hostilius) de imperio suo, exemplo Pompilii, populum consuluit curiatim,
id. Rep. 2, 17:quod autem exemplo nostrae civitatis usus sum, etc.,
id. ib. 2, 39: atrox videbatur Appi sententia;rursus Vergini Larciique exemplo haud salubres,
i. e. judged by the precedent, Liv. 2, 30 init.:divinare morientes etiam illo exemplo confirmat Posidonius, quo affert, etc.,
by that example, that case, Cic. Div. 1, 30, 64; id. Inv. 1, 30, 49; cf.:hinc illa et apud Graecos exempla... levitatis Atheniensium crudelitatisque in amplissimos cives exempla,
id. Rep. 1, 3:datum in omnes provincias exemplum,
Tac. A. 1, 78; so,dare exemplum,
to set the example, id. ib. 4, 50:tertia legio exemplum ceteris praebuit,
id. H. 2, 85; 4, 52; Val. Max. 3, 6, 5.—Esp. in phrase: exempli causā or gratiā, for instance, for an example (cf. Krebs, Antibarb. p. 437):3.exempli causa paucos nominavi,
for example's sake, Cic. Phil. 13, 2, 2; cf.:quia in alicujus libris exempli causa id nomen invenerant, putarunt, etc.,
id. Mur. 12, 27; id. Inv. 1, 37, 66:haec exempli gratia sufficient,
Quint. 9, 2, 56; cf.:pauca exempli gratia ponam,
id. 6, 5, 6; 5, 10, 110; cf.:ex quibus in exemplum pauca subjeci,
Suet. Tib. 21 et saep.:venit in exemplum furor,
teaches, Ov. F. 4, 243; cf. Just. 23, 3.—In partic., a warning example, an example, warning, punishment (rare):4.exemplum statuite in me, ut adolescentuli vobis placere studeant potius quam sibi,
Ter. Heaut. prol. 51; cf.:quibus liberi sunt, statuite exemplum, quantae poenae in civitate sint hominibus istiusmodi comparatae,
Auct. Her. 4, 35, 47:simile in superiore parte provinciae edere exemplum severitatis tuae,
Cic. ad Q. Fr. 1, 2, 5; cf. Tac. A. 3, 36 fin.; so,edere exempla in aliquem,
Ter. Eun. 5, 7, 21; Caes. B. G. 1, 31, 12; Liv. 29, 27, 4:ut ne viderem, quae futura exempla dicunt in eum indigna,
Ter. Eun. 5, 4, 24:habet aliquid ex iniquo omne magnum exemplum,
Tac. A. 14, 44:meritum quidem novissima exempla Mithridatem,
i. e. the punishment of death, id. ib. 12, 20:esse in exemplo,
to serve as a warning, Ov. M. 9, 454; cf. Vulg. Judae, 7 al.:exemplo supplicii reliquos deterrere,
Hirt. B. G. 8, 44, 1.—Law t. t., a precedent:C.ad exemplum trahere,
Just. Inst. 1, 2, 6:alicui sine exemplo subvenire,
id. ib. —A way, manner, kind, nature:multi more isto atque exemplo vivunt,
Plaut. Bacch. 3, 6, 11; cf.:negat se more et exemplo populi Romani posse iter ulli per provinciam dare,
Caes. B. G. 1, 8, 3:uno exemplo ne omnes vitam viverent,
Plaut. Mil. 3, 1, 132:istoc exemplo,
id. ib. 2, 4, 6:quot me exemplis ludificatust,
id. Ep. 5, 2, 6:eodem exemplo, quo,
Liv. 31, 12, 3:ad hoc exemplum,
Plaut. Mil. 2, 4, 6:quod ad exemplum,
id. Trin. 4, 2, 76 et saep.—Hence often of methods or examples of punishment (cf. 3. supra):quando ego te exemplis pessumis cruciavero,
Plaut. Capt. 3, 5, 33:omnibus exemplis crucior,
id. Bacch. 5, 1, 6; cf. id. Most. 1, 3, 35; 55; 5, 1, 67.—Freq. of the tenor, purport, contents of a letter, etc.:litterae uno exemplo,
i. e. of the same tenor, Cic. Fam. 4, 4, 1; 10, 5, 1:scribere bis eodem exemplo,
id. ib. 9, 16, 1:testamentum duplex... sed eodem exemplo,
Suet. Tib. 76:Capua litterae sunt allatae hoc exemplo: Pompeius mare transiit, etc.,
Cic. Att. 9, 6, 3:(litterarum) exemplum componere,
id. Agr. 2, 20, 53; Suet. Calig. 55. -
16 hostis
hostis (also fos-), is, comm. [Sanscr. root ghas-, to eat, consume, destroy; Germ. Gast; cf. also hasta], a stranger, foreigner; afterwards transf., an enemy (cf.:II.adversarius, inimicus, perduellis): equidem etiam illud animadverto, quod qui proprio nomine perduellis esset, is hostis vocaretur, lenitate verbi rei tristitiam mitigatam. Hostis enim apud majores nostros is dicebatur, quem nunc peregrinum dicimus... quamquam id nomen durius effecit jam vetustas: a peregrino enim recessit et proprie in eo qui arma contra ferret remansit,
Cic. Off. 1, 12, 37; cf. Varr. L. L. 5, § 3 Müll.: hostis apud antiquos peregrinus dicebatur, et qui nunc hostis perduellio, Paul. ex Fest. p. 102 P.—An enemy in arms or of one's country (opp. inimicus, a private enemy, or one who is inimically disposed).A.Lit.:B.qui (Pompeius) saepius cum hoste conflixit quam quisquam cum inimico concertavit,
Cic. de Imp. Pomp. 10, 28; cf.:omnes nos statuit ille quidem non inimicos sed hostes,
id. Phil. 11, 1, 3;opp. inimicus,
Curt. 7, 10 (v. also the foll.):debent oratori sic esse adversariorum nota consilia, ut hostium imperatori,
Quint. 12, 1, 35:legiones hostium,
Plaut. Am. prol. 136:hostes nefarios prostravit,
Cic. Phil. 14, 10, 27:(bellum) compellere intra hostium moenia,
id. Rep. 1, 1:vita ex hostium telis servata,
id. ib. 1, 3:adventus hostium,
id. ib. 2, 3:ut eam (probitatem) vel in eis quos numquam vidimus, vel, quod majus est, in hoste etiam diligamus,
id. Lael. 9, 29:hostem rapinis prohibere,
Caes. B. G. 1, 15, 4:quando hostis alienigena terrae Italiae bellum intulisset,
Liv. 29, 10, 5:servit Hispanae vetus hostis orae Cantaber sera domitus catena,
Hor. C. 3, 8, 21:terra marique victus hostis,
id. Epod. 9, 27 et saep.:inimicis quoque et hostibus ea indigna videri,
Cic. Inv. 1, 54, 105; cf.:inimicus, hostis esset, tanta contumelia accepta,
id. Verr. 2, 2, 24, § 58:sibi inimicus atque hostis,
id. Fin. 5, 10, 29:horum omnium communis hostis praedoque,
id. Verr. 2, 2, 6, § 17:tam dis hominibusque hostis,
id. Phil. 2, 26, 64; id. Att. 15, 21, 1:Cn. Pompeius auctor et dux mei reditus, illius (Clodii) hostis,
id. Mil. 15, 39:acer Bupalo hostis (Hipponax),
Hor. Epod. 6, 14:fas est et ab hoste doceri,
Ov. M. 4, 428:di meliora piis erroremque hostibus illum!
Verg. G. 3, 513; cf. Ov. H. 16, 219; id. Am. 2, 10, 16; id. F. 3, 494; id. P. 4, 6, 35:quam (aquam) hostis hosti commodat,
Plaut. Rud. 2, 4, 21.— In fem.:hostis est uxor, invita quae ad virum nuptum datur,
Plaut. Stich. 1, 2, 83:nupta meretrici hostis est,
Ter. Hec. 5, 2, 23:ut, quo die captam hostem vidisset, eodem matrimonio junctam acciperet,
Liv. 30, 14, 2:cum certa videbitur hostis,
Ov. A. A. 2, 461; id. H. 6, 82; Prop. 1, 4, 18:ille uxorem, tu hostem luges,
Curt. 4, 11, 4.—Transf., of animals or things ( poet. and in post-Aug. prose):2.qualem ministrum fulminis alitem... in ovilia Demisit hostem vividus impetus,
Hor. C. 4, 4, 10; Ov. F. 1, 359:rhinoceros genitus hostis elephanto,
Plin. 8, 20, 29, § 71.—Of a chessman:unus cum gemino calculus hoste perit,
Ov. A. A. 3, 358:fac, pereat vitreo miles ab hoste tuus,
id. ib. 2, 208:rerum ipsa natura non parens sed noverca fuerit, si facultatem dicendi sociam scelerum, adversam innocentiae, hostem veritatis invenit,
Quint. 12, 1, 2:illa vero vitiosissima, quae jam humanitas vocatur, studiorum perniciosissima hostis,
id. 2, 2, 10 —Of an adversary in a suit, in a parody of the law of the Twelve Tables:si status condictus cum hoste intercedit dies,
Plaut. Curc. 1, 1, 5; cf. also Gell. 16, 4, 4. -
17 idcirco
idcirco or iccirco, adv. [id-circa], on that account, for that reason, therefore (freq. and class.; cf.: itaque, igitur, ergo; ideo, propterea; quare, quam ob rem, etc.).I.Absol. (rare):II.idcirco moneo vos ego hoc,
Plaut. Rud. prol. 28:ille Cliniae servos tardiusculus est: Idcirco huic nostro tradita'st provincia,
Ter. Heaut. 3, 2, 5:quod id quod factum sit, aliud alii videatur esse, et idcirco alius alio nomine id appellet,
Cic. Inv. 1, 8, 11; Caes. B. C. 1, 42, 3:data Romanis venia est indigna poëtis. Idcircone vager scribamque licenter?
Hor. A. P. 265:et idcirco disceptatione sublata pellitur e medio sapientia,
Lact. 5, 1, 5. —Rel. (so most freq.).A.Corresp. to causal sentences, with quod, quia, quoniam, or si:B.idcirco arcessor, nuptias quod mihi apparari sensit,
Ter. And. 4, 2, 7:negant, sapientem idcirco virum bonum esse, quod eum sua sponte bonitas delectet, sed quod, etc.,
Cic. Rep. 3, 16; cf. id. Fam. 9, 1, 2; Quint. 5, 10, 119:idcirco quidam, comoedia necne poëma Esset, quaesivere, quod acer spiritus ac vis Nec verbis nec rebus inest, etc.,
Hor. S. 1, 4, 45:quia natura mutari non potest, idcirco verae amicitiae sempiternae sunt,
Cic. Lael. 9, 32:idcirco, judices, quia veram causam habebam, brevi peroravi,
id. Inv. 1, 48, 90:neque enim, quia movetur qui ingreditur, idcirco qui movetur ingreditur,
Quint. 5, 9, 6; 2, 2, 2:idcirco enumerabimus, non quia, etc.,
Col. 7, 5, 7; Plaut. Rud. 3, 3, 38: meminerimus idcirco te in istam provinciam missum, quoniam, etc., Traj. ap. Plin. Ep. 10, 32 (41); Col. 7, 5, 7:haec idcirco, quoniam, etc.,
Dig. 47, 2, 92; ib. 49, 1, 10, § 4:non, si Opimium defendisti, idcirco te isti bonum civem putabunt,
Cic. de Or. 2, 40, 170:non enim, si Cicero recte sentinam reipublicae dixit... idcirco probem illud quoque, etc.,
Quint. 8, 6, 15:nec si pugnent inter se... idcirco ars non erit,
id. 2, 17, 33; cf.:nec, si te validus jactaverit auster in alto. Idcirco navem trans Aegaeum mare vendas,
Hor. Ep. 1, 11, 16.—Rarely with si omitted: non possis oculo quantum contendere [p. 877] Lynceus:Non tamen idcirco contemnas lippus inungi,
Hor. Ep. 1, 1, 29.—With a clause denoting the purpose, with ut, ne, or pron. rel.:idcirco nemo superiorum attigit, ut ipse tolleret, Cic Verr. 2, 4, 4, § 7: quae ut fieret, idcirco pugnatum esse arbitror,
id. Rosc. Am. 47, 137:cum prooemium idcirco comparatum sit, ut judex fiat conciliator,
Quint. 4, 2, 24:quod si idcirco fieret, ut, etc.,
id. 8 praef. § 27;12, 2, 12: sese idcirco ab suis discedere noluisse, quo facilius civitatem in officio contineret, ne omnis nobilitatis discessu plebs propter imprudentiam laberetur,
Caes. B. G. 5, 3, 6:vos suspicarier, Me idcirco haec tanta facinora promittere, Qui vos oblectem, etc.,
Plaut. Ps. 1, 5, 150:idcirco capite et superciliis semper est rasis, ne ullum pilum viri boni habere dicatur,
Cic. Rosc. Com. 7, 20:idcircone nobilitas rem publicam reciperavit, ut, etc.,
id. Rosc. Am. 49, 141; cf. id. Rab. Perd. 8, 23:idcirco ut possim linguam contemnere servi, utile consilium dedisti,
Juv. 9, 119. -
18 incipio
incĭpĭo, cēpi, ceptum, 3 (archaic incepsit inceperit, Paul. ex Fest. p. 107 Müll.), v. a. and n. [in-capio; lit., to seize upon, lay hold of; opp. to desinere; hence, with the accessory idea of action), to begin to do something, to take in hand (syn. incoho; in class. prose, viz. in Cic., only in the tempp. press., while coepi is used in the tempp. perff.); constr. usually with the inf., less freq. absol., with the acc., ab, or adv. of place or time.I.Act.(α).With inf.:(β).ut homines mortem vel optare incipiant vel certe timere desistant,
Cic. Tusc. 1, 49, 117:huic incipio sententiae diffidere,
id. ib. 5, 1, 3:prius quam incipit tinnire,
Plaut. As. 2, 4, 42:bella gerere,
Cic. N. D. 2, 3, 9:leges neglegere,
id. Rep. 1, 43 fin.:queri cum multis incipiunt,
id. Verr. 2, 2, 23, § 56:nimis cito diligere,
id. Lael. 21, 78:amare aliquem,
id. ib. 16, 60:fossas complere,
Caes. B. G. 5, 51, 4:rem frumentariam expedire,
id. B. C. 1, 54, 4:triplicem aciem ducere,
id. ib. 1, 64, 7;2, 30, 1: cum maturescere frumenta inciperent,
id. ib. 6, 29, 4; cf. id. ib. 3, 49, 1:cum primum pabuli copia esse inciperet,
id. B. G. 2, 2, 2; cf.:ictus erat, qua crus esse incipit,
Ov. M. 6, 255; 8, 474; 15, 256:opes pellere dominatione,
Sall. H. 3, 61, 3:si res explicare incipiam,
Nep. Pelop. 1:Bessus agere gratias incipit,
Curt. 5, 12, 1:cenare,
Suet. Aug. 74:promovere scalas,
Tac. A. 15, 4 fin.:si dormire incipis ortu luciferi,
Juv. 8, 11:male quod mulier facere incepit, nisi id efficere perpetrat, etc.... Si bene facere incepit, etc. (shortly afterward, occeperunt),
Plaut. Truc. 2, 5, 12 and 14:satis nequam sum, utpote qui hodie inceperim Amare,
id. Rud. 2, 5, 5.—Absol.:(γ).ut incipiendi ratio fuerit, ita sit desinendi modus,
Cic. Off. 1, 37, 135; cf. Plin. Ep. 9, 4, 1; Sen. Ep. 116:dum incipimus,
Quint. 11, 3, 144:dum deliberamus, quando incipiendum sit, incipere jam serum est,
id. 12, 6, 3:in incipiendo, etc.,
id. 11, 1, 6: ac statim sic rex incipit, thus begins (to speak), Sall. J. 109 fin.; cf.:nec sic incipies, ut scriptor cyclicus olim: Fortunam Priami, etc.,
Hor. A. P. 136:sic incipit, with a foll. direct quotation,
id. S. 2, 6, 79; Ov. M. 9, 281;and simply incipit,
Hor. S. 1, 9, 21:sapere aude, Incipe,
make a beginning, begin, id. Ep. 1, 2, 41; Juv. 4, 34:priusquam incipias, consulto opus est,
Sall. C. 1, 6:turpe inceptu est,
Ter. Phorm. 2, 4, 16:incipientes atque adhuc teneri (pueri),
who are beginning to learn, beginners, Quint. 1, 2, 26:incipiens,
id. 2, 5, 18; 2, 6, 5; 8 prooem. § 1; 3;10, 7, 18: quoties madidum ver incipit,
Juv. 9, 52 al. —With acc. (once in Cic., once in Cæs., v. infra):(δ).facinus audax incipit,
Plaut. Aul. 3, 4, 1:facinus,
Sall. C. 20, 3:pugilatum,
Plaut. Capt. 4, 2, 13:iter,
id. Cas. 4, 4, 2:aliquid novi negotii,
Ter. Phorm. 4, 4, 29:bellum (opp. deponere),
Sall. J. 83, 1:tam prava,
id. ib. 64, 2:indigna nobis,
id. H. 2, 41, 8:opus,
Liv. 7, 34, 13:bellum,
id. 21, 21, 6; 26, 37, 9; 42, 43, 3:sementem,
Verg. G. 1, 230:Maenalios versus,
id. E. 8, 21:si id facere non potueris, quod, ut opinio mea fert, ne incipies quidem,
Cic. Planc. 19, 48; Quint. 1, 12, 5:iter mihi incepi,
Plaut. Cas. 2, 1, 16:tantum incepi operis,
id. Men. 2, 3, 80:mandata,
Tac. A. 12, 10; 4, 46:auspicia a parricidio,
Just. 26, 2 init.: multa, Cat. ap. Gell. 16, 14, 2.— Pass.:tanta incepta res est,
Plaut. Capt. 2, 1, 31:nuptiarum gratia haec sunt ficta atque incepta,
Ter. And. 5, 1, 17; 3, 3, 7:si inceptam oppugnationem reliquissent,
Caes. B. G. 7, 17, 6:quia dici extremum erat, proelium non inceptum,
Sall. J. 21, 2:proelium incipitur,
id. ib. 57, 3;74, 2: saxis proelium incipitur,
Tac. H. 5, 17:satis cito incipi victoriam,
id. ib. 2, 25; id. A. 2, 5; 2, 76; 12, 67 fin.:iter inceptum celerant,
Verg. A. 8, 90:inceptumque decurre laborem,
id. G. 2, 39:inceptum frustra summitte furorem,
id. A. 12, 832:deus me vetat Inceptos iambos Ad umbilicum adducere,
Hor. Epod. 14, 7:in re incipiunda ad defendendam noxiam,
Ter. Phorm. 1, 4, 48:in contentionibus aut incipiendis aut finiendis,
Quint. 11, 3, 128:a tantis princeps incipiendus erat,
Ov. F. 5, 570.—With ab or an adv. of place or time:II. (α).a Jove incipiendum putat,
Cic. Rep. 1, 36 (acc. to the Gr. of Aratus, ek Dios archômestha):ab illis incipit uxor,
Juv. 6, 348; Quint. 10, 1, 46:incipiamus ab iis,
id. 9, 2, 6:semper ab excusatione aetatis incipientem,
id. 6, 3, 76:potissimum incipiam ab ea parte,
id. 3, 7, 1:optime manus a sinistra parte incipit, in dextra deponitur,
id. 11, 3, 106:amicitia incepta a parvis cum aetate accrevit simul,
Ter. And. 3, 3, 7.— Pass. impers.:optime incipitur a longis, recte aliquando a brevibus,
Quint. 9, 4, 92.With abl.:(β).tertius sinus Acrocerauniis incipit montibus,
Plin. 4, 1, 1, § 1:censere ut principium anni inciperet mense Decembri,
Tac. A. 13, 10:verbum petere quo incipiant,
Quint. 10, 7, 21.—Absol.:cum ver esse coeperat... cum rosam viderat, tum incipere ver arbitrabatur,
Cic. Verr. 2, 5, 10, § 27:quoties incipit sensus aut desinit,
Quint. 9, 4, 67:hic annus incipit vicesimus,
Plaut. Capt. 5, 3, 3:narrationis incipit mihi initium,
Ter. And. 4, 2, 26:jam tum inceperat turba inter eos,
id. Eun. 4, 4, 58:tempus erat quo prima quies mortalibus aegris Incipit,
Verg. A. 2, 269:mox Idumaea incipit et Palaestina,
Plin. 5, 13, 14, § 68:epistula, quam incipiente febricula scripseras,
Cic. Att. 7, 8, 2:incipientes curas principis onerari,
Tac. A. 1, 19:incipiens adhuc et nondum adulta seditio,
id. H. 1, 31:incipiens omnia sentit amor,
Ov. A. A. 2, 648:Menander Syracusanus incipientis juventae,
Plin. 8, 5, 5, § 14:incipiente aestate,
id. 27, 13, 109, § 133:trixago incipientibus hydropicis efficax,
id. 24, 15, 80, § 131:quem (honorem) et incipientes principes et desinentes adeo concupis cunt ut auferant,
Plin. Pan. 57.—Hence, in-ceptum, i, n., a beginning, attempt, undertaking (freq. in historians and poets, but not in Cæs.;also rare in Cic.): cujus ego non modo factum, sed inceptum ullum conatumve contra patriam deprehendero,
Cic. Cat. 2, 12, 27:servetur ad imum, Qualis ab incepto processerit (persona),
from the beginning onwards, Hor. A. P. 127: permanere in incepto, Luccei. ap. Cic. Fam. 5, 14 fin.:a quo incepto studioque me ambitio mala detinuerat,
Sall. C. 4, 2:cujus neque consilium neque inceptum ullum frustra erat,
id. J. 7, 6; cf.:ni ea res longius nos ab incepto traheret,
the subject, id. ib. 7 fin.:absistere incepto,
Liv. 31, 26, 5:desistere incepto,
Verg. A. 1, 37:haerere in incepto,
id. ib. 2, 654:peragere inceptum,
id. ib. 4, 452; cf.:perficere inceptum,
Sall. J. 11 fin.:piget incepti,
Verg. A. 5, 678:nunc ad inceptum redeo,
Sall. J. 4, 9; 42, 5:turpe inceptum est,
Ter. Phorm. 2, 4, 16.— In plur.:cupidus incepta patrandi,
Sall. J. 70, 5:juventus Catilinae inceptis favebat,
id. C. 17, 6:incepta mea inpedivit,
id. H. 4, 61, 12; cf.:inceptis annue, diva, meis,
Ov. Am. 3, 2, 56; and:di nostra incepta secundent,
Verg. A. 7, 259:gravia et magna professa,
Hor. A. P. 14. -
19 increpo
in-crĕpo, ŭi, ĭtum (increpavi, Plaut. Most. 3, 2, 63; Vulg. Psa. 9, 6; Suet. Tib. 52:I.increpatus,
Just. 11, 4, 5; Prud. 7, 195; Liv. 24, 17, 7 Cod.), 1, v. n. and a., to make a noise, sound, resound, to rush, rustle, patter, rattle, whiz (class.).Lit.A.Neutr.:2.simul ut discus increpuit,
Cic. de Or. 2, 5, 21:corvorum increpuit densis exercitus alis,
Verg. G. 1, 382.—Transf., to make a noise, be noised abroad:B.increpui hibernum et fluctus movi maritumos,
Plaut. Rud. prol. 69:quicquid increpuerit, Catilinam timeri,
Cic. Cat. 1, 7, 18:simul atque increpuit suspicio tumultus,
id. Mur. 10, 22:si quid increparet terroris,
Liv. 4, 43, 10:haec indigna miserandaque auditu cum apud timentes... increpuissent,
id. 6, 37, 1.—Act., to utter aloud, produce, give forth ( poet.):2.saevas increpat aura minas,
Prop. 1, 17, 6: tuba terribilem sonitum. Verg. A. 9, 504.—To cause to give forth a sound:3.cum Juppiter atras increpuit nubes,
Ov. M. 12, 52:increpuit unda latus,
id. Tr. 1, 4, 24; cf.:vincor ut credam miser Sabella pectus increpare carmina,
disturb, confuse, Hor. Epod. 17, 28.—To make a noise at a person, thunder at:II.timeo totus, ita me increpuit Juppiter,
Plaut. Am. 5, 1, 25.—Transf.A.To exclaim loudly against a person, to blame or upbraid loudly, to chide, rebuke, reprove. — With acc.:B.numquid increpavit filium?
Plaut. Most. 3, 2, 63:maledictis omnes bonos,
Sall. C. 21, 4:gravibus probris,
Liv. 23, 45, 5:etiam deos verbis ferocioribus,
id. 45, 23, 19:cunctantes arma capere,
id. 10, 35, 8:increpat ultro Cunctantes socios,
Verg. A. 10, 830.—With ad and acc.:dictator ad contionem advocatam increpuit,
spoke angrily, Liv. 4, 32, 2.— Absol.:ultro animos tollit dictis, atque increpat ultro,
Verg. A. 9, 127.—To accuse a person of any thing:C.avaritiae singulos,
Suet. Cal. 39:saevitiae populum,
id. Galb. 15.—With an abstract object, to reprove, censure, inveigh against any reprehensible quality or act of a person:A. B.illis versibus increpant eorum arrogantiam,
Cic. Ac. 2, 23, 74:illius in me perfidiam,
id. Q. Fr. 2, 3, 3:fugam,
id. de Or. 2, 48, 199 al. —Hence, incrĕ-pĭtus, a, um, Part.Accused:ignaviae,
Jul. Val. Res Gest. Alex. M. 1, 17. -
20 incubo
1.in-cŭbo, ŭi, ĭtum, āre (rarely āvi, ātum, in the sense of to brood), 1, v. n. and a., to lie in a place or upon a thing (class.).I.Lit.:B.hic leno aegrotus incubat in Aesculapii fano,
Plaut. Curc. 1, 1, 61: namque incubare satius te fuerat Jovi, against (the statue of) Jupiter, id. ib. 2, 2, 16:umero incubat hasta,
rests, lies upon her shoulder, Ov. M. 6, 593:ipsi caetris superpositis incubantes flumen tranavere,
Liv. 21, 27, 5:his (utribus) incubantes tranavere amnem,
Curt. 7, 21, 18.— Poet.: ferro, to fall upon one ' s sword, Sen. Hippol. 259.— In part. pres.: incubans, lying near to, bordering upon:jugum mari,
Plin. 6, 17, 20, § 53.—In partic.1.To sit upon eggs, to brood, to hatch:2.gallinas incubare fetibus alienigenis patiemur,
Col. 8, 5, 10:ova gallinis incubanda subicere,
Plin. 10, 59, 79, § 161:ova incubita,
id. 29, 3, 11, § 45.—To abide or dwell in:3.rure incubabo in praefectura mea,
Plaut. Cas. 1, 1, 21:lucos et specus,
to inhabit, App. M. 4, p. 150, 15. —Pregn.: tabernulam littori proximam, vitatis maris fluctibus, incubabant,
i. e. entered and lodged, App. M. 7, p. 190.—To be in, lie in, rest in or on:4.purpura atque auro,
Sen. Thyest. 909:pavidusque pinnis anxiae noctis vigil incubabat,
on his wings, id. ib. 570 sq.—To cling to, fall upon, said of mourners over the dead, etc.:II.indigna fui marito accendisse rogum, incubuisse viro?
Luc. 9, 57; 8, 727; cf. id. 2, 27 al.—Trop., to brood over, to watch jealously over a thing, either to keep or get possession of it:2.qui illi pecuniae, quam condiderat, spe jam atque animo incubaret,
Cic. Clu. 26, 72:auro,
Verg. G. 2, 507:divitiis,
id. A. 6, 610:publicis thesauris,
to retain sole possession of, Liv. 6, 15:opimae praedae,
Flor. 2, 10, 2.—To press upon, weigh upon, be a burden to, fasten on:3.ut inhaerentem atque incubantem Italiae extorqueret Annibalem,
Flor. 2, 6, 57:protervus menti furor,
Sen. Hippol. 268:illi mors gravis incubat,
id. Thyest. 401.—To settle on, attach one ' s self to any thing. — Absol., of bees:2.nisi incubavere,
Plin. 11, 16, 15, § 45.— Usually with dat.:leo victor armento incubat,
Sen. Thyest. 733:ponto nox incubat atra,
glooms over, darkens, Verg. A. 1, 89:quamvis ipsis urbis faucibus incubaret,
took up a position at, Flor. 1, 10, 2;but cf.: pigra incubat Caligo terras,
Avien. Or. Mar. 236:caelum quod incubat urbi,
Val. Fl. 2, 494.incŭbo, ōnis, m. [1. incubo], one who lies upon any thing.I.A spirit that watches over buried treasures (post-class.):II.cum modo incuboni pileum rapuisset, thesaurum invenit,
Petr. Fragm. Trag. 38, 8.—The nightmare, incubus (post-class.):ab incubone deludi,
Scrib. Comp. 100:de incubone praesumptio,
Tert. Anim. 44.
- 1
- 2
См. также в других словарях:
indigna — INDIGNÁ, indignez, vb. I. refl. şi tranz. A fi cuprins sau a stârni indignare; a (se) necăji, a (se) supăra. – Din fr. indigner, lat. indignari. Trimis de valeriu, 13.09.2007. Sursa: DEX 98 INDIGNÁ vb. a (se) revolta, a (se) scandaliza, (înv.)… … Dicționar Român
indigná — vb., ind. prez. 1 sg. indignéz, 3 sg. şi pl. indigneázã … Romanian orthography
Vida indigna de ser vivida — La expresión «vida indigna de ser vivida» (en alemán „Lebensunwertes Leben“, literalmente «vida indigna de la vida») fue incorporada dentro de la retórica nazi para referirse a sectores de la población a los cuales, de acuerdo con las políticas… … Wikipedia Español
Ceromitia indigna — Scientific classification Kingdom: Animalia Phylum: Arthropoda Class: Insecta … Wikipedia
aucupia verborum sunt judice indigna — /okyuwpiya varboram sant juwdasiy indigna/ Catching at words is unworthy of a judge. Applied in State v. Flemming, 66 Me. 142, 151 … Black's law dictionary
aucupia verborum sunt judice indigna — /okyuwpiya varboram sant juwdasiy indigna/ Catching at words is unworthy of a judge. Applied in State v. Flemming, 66 Me. 142, 151 … Black's law dictionary
Aucupia verborum sunt judice indigna — Caviling is unworthy of a judge s dignity … Ballentine's law dictionary
Huádxihua' guzáana'be nñaabe — Indigna que abandone a su madre … Vocabulario del idioma zapoteco istmeño
indignare — INDIGNÁRE, indignări, s.f. 1. Faptul de a (se) indigna. 2. Revoltă sufletească amestecată cu amărăciune, mânie şi dispreţ, provocată de o faptă nedemnă, nedreaptă sau ruşinoasă; indignaţiune. – v. indigna. Trimis de valeriu, 13.09.2007. Sursa:… … Dicționar Român
indignidad — ► sustantivo femenino 1 Calidad de lo que es indigno: ■ la indignidad de la miseria absoluta. SINÓNIMO deshonor 2 Acción indigna o despreciable que se comete en perjuicio de alguien. SINÓNIMO canallada [ignonimia] * * * indignidad 1 f. Cualidad… … Enciclopedia Universal
scandaliza — SCANDALIZÁ, scandalizez, vb. I. refl. şi tranz. A (se) indigna, a (se) revolta în faţa unei fapte ruşinoase, a unui abuz, a unei nedreptăţi etc. – Din fr. scandaliser, lat. scandalizare. Trimis de IoanSoleriu, 13.09.2007. Sursa: DEX 98 … … Dicționar Român