-
1 lenis
1.lēnis, e, adj. [cf. lentus], soft, smooth, mild, gentle, easy, calm.I.Lit.:II.sensus judicat dulce, amarum: lene, asperum,
Cic. Fin. 2, 12, 36; id. N. D. 2, 58, 146:vehemens fricatio spissat, lenis mollit,
Plin. 28, 4, 14, § 53:vinum hoc asperum est: aliud lenius, sodes, vide,
Ter. Heaut. 3, 1, 48:lenibus venenis uti,
Cic. Att. 2, 21, 1:lenissimus ventus,
id. ib. 7, 2, 1:motus laterum,
moderate, gentle, Quint. 11, 3, 92; 161:leni igni sucus coquitur,
Plin. 21, 18, 73, § 122.—Of the Nile:postea lenis,
Plin. 5, 9, 10, § 54:tormentum,
Hor. C. 3, 21, 13:volatus,
Ov. M. 12, 527:somnus,
Hor. C. 3, 1, 21.—Of heights, gently or gradually rising:clivus,
Liv. 6, 24; cf. id. 29, 33.— Comp.:jugum paulo leniore fastigio ab ea parte quae, etc.,
Caes. B. C. 2, 24;so fastigium,
Plin. 16, 36, 64, § 158.—Trop., gentle, moderate, mild, lenient, calm.A.In gen.:(β).servitutem lenem reddere,
Plaut. Capt. 2, 1, 5:Ecce me. Opusne (erit tibi) leni? leniorem dices quam mutumst mare,
id. Mil. 3, 1, 70:homo lenis et facilis,
Cic. Fam. 5, 2, 9:populus Romanus in hostes lenissimus,
id. Rosc. Am. 53, 154:lenissima verba,
id. Fam. 5, 15, 1:lenissimum ingenium,
id. Brut. 56, 204: lenior sententia, Caes. B. C. 1, 2: lene consilium dare, Hor C. 3, 4, 41.—With inf.:B.non lenis precibus fata recludere Mercurius,
Hor. C. 1, 24, 17.—In partic.1.Of speech, mild, gentle:2.oratio placida, submissa, lenis,
Cic. de Or. 2, 43, 183:lenis et fluens contextus orationis,
Quint. 9, 4, 127:leniores epilogi,
id. 6, 1, 50.—In gram.: spiritus, the spiritus lenis, the smooth or soft breathing (opp. the spiritus asper), Prisc. p. 572 P.— Hence, adv. in two forms.A.lēne (only poet.), softly, mildly, gently:B.sectus humum rivo, lene sonantis aquae,
Ov. F. 2, 704:clivi lene jacentes,
gently rising, Calp. Ecl. 7, 25:lene fluens fons,
Nemes. Ecl. 4, 47:lene Notus spirat,
Avien. Descript. Orb. 857.—lēnĭter (class.), softly, mildly, gently.1.Lit.:2.leniter arridens,
Cic. Rep. 6, 12, 12:leniter atterens Caudam,
Hor. C. 2, 19, 30:ventus leniter pluvius,
Plin. 18, 34, 77, § 337:leniter ire per excubias custodum,
Ov. Am. 1, 6, 7: collis leniter acclivis, gradually or gently rising, Caes. B. G. 7, 19; so,editus collis,
Liv. 2, 50.— Comp.:torrens lenius decurrit,
Ov. M. 3, 568.—Trop., quietly, calmly, gently, moderately, leniently.a.In gen.:b.tentem leniter an minaciter?
Plaut. Stich. 1, 2, 20:petere quippiam ab aliquo dictis bonis,
id. Am. prol. 25:ferre aliquid,
Ov. H. 5, 7:traducere aevum,
Hor. Ep. 1, 18, 97:nimis leniter latam suam injuriam ratus,
Liv. 29, 9 (al. leviter).— Sup.:lenissime sentire,
Cic. Fam. 5, 2, 9.—In partic.(α).Of speech:(β).multa leniter, multa aspere dicta sunt,
Cic. Brut. 44, 164:agit versum Roscius quam leniter, quam remisse, quam non actuose,
id. de Or. 3, 26, 102.— Comp.:qui jamdiu multo dicis remissius et lenius quam solebas,
Cic. de Or. 1, 60, 255.—Moderately, i. e. very little, not at all:(γ). 2.hoc leniter laudabitis,
Plaut. Poen. 5, 3, 40; 3, 3, 9:leniter qui saeviunt sapiunt magis,
id. Bacch. 3, 3, 4.—lenis, is, m., a kind of vessel, Afran. and Laber. ap. Non. 544, 31. -
2 mulctrum
mulctrum, i, n. [id.], a milking-pail:illic injussae veniunt ad mulctra capellae,
Hor. Epod. 16, 49; Val. Fl. 6, 145; Calp. Ecl. 3, 66; 4, 25; 5, 33; 9, 36; Prud. Cath. 3, 66:mea,
Nemes. Ecl. 2, 35; cf. mulctra. -
3 occiduus
occĭdŭus, a, um, adj. [2. occĭdo, I.].I.Lit.A.Going down, setting ( poet. and in post-class. prose):B.sole jam fere occiduo,
Gell. 19, 7, 2:occiduo sole,
Ov. M. 1, 63:oriens occiduusque dies,
id. F. 4, 832:nox,
Calp. Ecl. 3, 82; Stat. Th. 3, 33:Phoebus,
Ov. M. 14, 416.—Transf., western:II.ab occiduo sole,
Ov. F. 5, 558:occiduae aquae,
id. ib. 1, 314:occiduae primaeque domus,
in the west and in the east, Stat. S. 1, 4, 73; id. Th. 1, 200:Mauri,
Luc. 3, 294:montes,
Val. Fl. 2, 621:hora,
the evening hour, hour of sunset, Calp. Ecl. 5, 34.—As subst.:occiduus (sc. sol),
the west, Isid. 5, 35, 8.—Trop.A. B. -
4 penso
penso, āvi, ātum, 1, v. freq. a. [pendo], to weigh or weigh out carefully (not freq. till after the Aug. per.; not in Cic., for in Off. 2, 19, 68, conpensandum is the correct reading. Neither is it found in Plaut., Ter., Lucr., or Cæs.; syn.: pendo, expendo).I.Lit.:II.aurum,
Liv. 38, 24; Sil. 4, 153; Col. 12, 51, 2:C. Gracchi caput auro pensatum,
paid for with its weight in gold, Flor. 3, 15, 6:odores ac purpurae et auro pensanda,
worth their weight in gold, Sen. Ep. 73, 5.—Prov.:pensare aliquem eādem trutinā,
to weigh one in the same balance, judge one by the same standard, Hor. Ep. 2, 1, 29.—Transf.A.To counterbalance with any thing, to compensate, recompense, repay, make good, requite; for the usual compensare:B.exiguā turis impensā tanta beneficia pensaturi,
Curt. 8, 5, 10:beneficia beneficiis,
Sen. Ben. 3, 9, 3; Suet. Aug. 25:praematuram mortem immortali nominis sui memoriā,
Vell. 2, 88, 3:vulnera et sanguis aviditate praedae,
Tac. H. 3, 26 fin.; cf. id. ib. 4, 74; id. A. 2, 26: vicem alicujus, to supply the place of a thing, to compensate for a thing, Plin. 31, 8, 44, § 97;transmarinae res quādam vice pensatae,
Liv. 26, 37:iter,
to shorten the way, Luc. 9, 685.—To pay, repay, punish with any thing:2. C.nece pudorem,
Ov. H. 2, 143:omnia uno ictu,
Sen. Oedip. 936:nefarium concubitum voluntariā morte,
Val. Max. 1, 8, 3.—To exchange for any thing:D. E.palatia caelo,
Calp. Ecl. 4, 141:laetitiam moerore,
Plin. 7, 40, 41, § 132.— -
5 premo
I.Lit.:B.pede pedem alicui premere,
Plaut. As. 4, 1, 30:et trepidae matres pressere ad pectora natos,
Verg. A. 7, 518:veluti qui sentibus anguem Pressit humi nitens,
id. ib. 2, 379:novercae Monstra manu premens,
id. ib. 8, 288:pressit et inductis membra paterna rotis,
i. e. drove her chariot over her father's body, Ov. Ib. 366:trabes Hymettiae Premunt columnas,
press, rest heavily upon them, Hor. C. 2, 18, 3:premere terga genu alicujus,
Ov. Am. 3, 2, 24:ubera plena,
i. e. to milk, id. F. 4, 769:vestigia alicujus,
to tread in, to follow one's footsteps, Tac. A. 2, 14:nudis pressit qui calcibus anguem,
Juv. 1, 43:dente frena,
to bite, to champ, Ov. M. 10, 704:ore aliquid,
to chew, eat, id. ib. 5, 538; cf.:aliquid morsu,
Lucr. 3, 663:presso molari,
with compressed teeth, Juv. 5, 160:pressum lac,
i. e. cheese, Verg. E. 1, 82.—In mal. part.:Hister Peucen premerat Antro,
forced, Val. Fl. 8, 256:uxorem,
Suet. Calig. 25.—Of animals:feminas premunt galli,
Mart. 3, 57, 17.—Transf.1.Poet., to bear down upon, to touch:2.premere litora,
Ov. M. 14, 416:litus,
to keep close to the shore, Hor. C. 2, 10, 3:aëra,
i. e. to fly, Luc. 7, 835.—Poet., to hold fast, hold, firmly grasp:3.premere frena manu,
Ov. M. 8, 37:ferrum,
to grasp, Sil. 5, 670:capulum,
id. 2, 615.—Poet., to press a place with one's body, i. e. to sit, stand, lie, fall, or seat one's self on any thing:4.toros,
Ov. H. 12, 30:sedilia,
id. M. 5, 317:hoc quod premis habeto,
id. ib. 5, 135:et pictam positā pharetram cervice premebat,
id. ib. 2, 421:humum,
to lie on the ground, id. Am. 3, 5, 16; cf. id. F. 4, 844:frondes tuo premis ore caducas,
id. M. 9, 650; Sen. Hippol. 510.—To cover, to conceal by covering (mostly poet.):5.aliquid terrā,
to conceal, bury in the earth, Hor. Epod. 1, 33:nonumque prematur in annum,
kept back, suppressed, id. A. P. 388:omne lucrum tenebris alta premebat humus,
Ov. Am. 3, 8, 36:ossa male pressa,
i. e. buried, id. Tr. 5, 3, 39; Plin. 2, 79, 81, § 191; hence, to crown, to cover or adorn with any thing:ut premerer sacrā lauro,
Hor. C. 3, 4, 18:molli Fronde crinem,
Verg. A. 4, 147:canitiem galeā,
id. ib. 9, 612:mitrā capillos,
Ov. F. 4, 517; cf. Verg. A. 5, 556.—To make, form, or shape any thing by pressing ( poet.):6.quod surgente die mulsere horisque diurnis, Nocte premunt,
they make into cheese, Verg. G. 3, 400:os fingit premendo,
id. A. 6, 80:caseos,
id. E. 1, 35:mollem terram,
Vulg. Sap. 15, 7; Calp. Ecl. 5, 34.—To press hard upon, bear down upon, to crowd, pursue closely:7.hostes de loco superiore,
Caes. B. G. 7, 19:Pompeiani nostros premere et instare coeperunt,
id. B. C. 3, 46:hac fugerent Graii, premeret Trojana juventus,
Verg. A. 1, 467:Pergamenae naves cum adversarios premerent acrius,
Nep. Hann. 11, 5:hinc Rutulus premit, et murum circumsonat armis,
Verg. A. 8, 473:obsidione urbem,
Caes. B. G. 7, 32.—Of the pursuit or chase of animals:ad retia cervum,
Verg. G. 3, 413:spumantis apri cursum clamore,
id. A. 1, 324:bestias venatione,
Isid. 10, 282.—To press down, burden, load, freight:8.nescia quem premeret,
on whose back she sat, Ov. M. 2, 869:tergum equi,
id. ib. 8, 34;14, 343: et natat exuviis Graecia pressa suis,
Prop. 4, 1, 114 (5, 1, 116):pressae carinae,
Verg. G. 1, 303:pressus membra mero,
Prop. 2, 12 (3, 7), 42:magno et gravi onere armorum pressi,
Caes. B. G. 4, 24:auro phaleras,
to adorn, Stat. Th. 8, 567.—To press into, force in, press upon:b.(caprum) dentes in vite prementem,
Ov. F. 1, 355:presso sub vomere,
Verg. G. 2, 356; cf.:presso aratro,
Tib. 4, 1, 161:alte ensem in corpore,
Stat. Th. 11, 542:et nitidas presso pollice finge comas,
Prop. 3, 8 (4, 9), 14:et cubito remanete presso,
leaning upon, Hor. C. 1, 27, 8. —To make with any thing ( poet.):9.aeternā notā,
Ov. F. 6, 610:littera articulo pressa tremente,
id. H. 10, 140:multā via pressa rotā,
id. ib. 18, 134.—To press down, let down, cause to sink down, to lower:b.nec preme, nec summum molire per aethera currum,
Ov. M. 2, 135:humanaeque memor sortis, quae tollit eosdem, Et premit,
id. Tr. 3, 11, 67:mundus ut ad Scythiam Rhiphaeasque arduus arces Consurgit, premitur Libyae devexus in Austros,
sinks down, Verg. G. 1, 240; Sen. Herc. Fur. 155. —In partic.(α). (β).To make or form by pressing down, to make any thing deep, to dig:(γ). 10.vestigio leviter presso,
Cic. Verr. 2, 4, 24, § 53; cf.(trop.): vestigia non pressa leviter, sed fixa,
id. Sest. 5, 13:sulcum premere,
to draw a furrow, Verg. A. 10, 296:fossam transversam, inter montes pressit (al. percussit),
Front. Strat. 1, 5:fossa pressa,
Plin. Ep. 10, 69, 4:cavernae in altitudinem pressae,
Curt. 5, 1, 28.—To press closely, compress, press together, close:b.oculos,
Verg. A. 9, 487:alicui fauces,
Ov. M. 12, 509:laqueo collum,
to strangle, Hor. Ep. 1, 16, 37:angebar ceu guttura forcipe pressus,
Ov. M. 9, 78:presso gutture,
compressed, Verg. G. 1, 410; cf.:siquidem unius praecordia pressit ille (boletus) senis,
i. e. stopped his breath, Juv. 6, 621:quibus illa premetur Per somnum digitis,
choked, id. 14, 221:amplexu presso,
united, in close embrace, Sen. Oedip. 192:oscula jungere pressa,
to exchange kisses, Ov. H. 2, 94; so,pressa basia,
Mart. 6, 34, 1:presso gradu incedere,
in close ranks, foot to foot, Liv. 28, 14:pede presso,
id. 8, 8.—In partic.(α).To shorten, tighten, draw in:(β).pressis habenis,
Verg. A. 11, 600 (cf.:laxas dure habenas,
id. ib. 1, 63).—To keep short, prune:(γ).Calenā falce vitem,
Hor. C. 1, 31, 9:luxuriem falce,
Ov. M. 14, 628:falce premes umbras (i. e. arbores umbrantes),
Verg. G. 1, 157; 4, 131:molle salictum,
Calp. Ecl. 5, 110.—To check, arrest, stop:11.premere sanguinem,
Tac. A. 15, 64:vestigia pressit,
Verg. A. 6, 197:attoniti pressere gradum,
Val. Fl. 2, 424 ' dixit, pressoque obmutuit ore, was silent, Verg. A. 6, 155.—To press out, bring out by pressure:12.tenerā sucos pressere medullā,
Luc. 4, 318; cf.: (equus) collectumque fremens volvit sub naribus ignem, Verg. ap. Sen. Ep. 95, 68, and id. G. 3, 85 Rib.—To frequent: feci ut cotidie praesentem me viderent, habitavi in [p. 1441] oculis, pressi forum, Cic. Planc. 27, 66.—II.Trop.A.To press, press upon, oppress, overwhelm, weigh down; to urge, drive, importune, pursue, to press close or hard, etc. (class.):B.ego istum pro suis factis pessumis pessum premam,
Plaut. Most. 5, 2, 49 Lorenz ad loc.:quae necessitas eum tanta premebat, ut, etc.,
Cic. Rosc. Am. 34, 97:ea, quae premant, et ea, quae impendeant,
id. Fam. 9, 1, 2:aerumnae, quae me premunt,
Sall. J. 14, 22:pressus gravitate soporis,
bound by heavy, deep sleep, Ov. M. 15, 21:cum aut aere alieno, aut magnitudine tributorum, aut injuriā potentium premuntur,
Caes. B. G. 6, 13:invidia et odio populi premi,
Cic. de Or. 1, 53, 228:premi periculis,
id. Rep. 1, 6, 10:cum a me premeretur,
id. Verr. 2, 1, 53, § 139; cf.:aliquem verbo,
id. Tusc. 1, 7, 13:criminibus veris premere aliquem,
Ov. M. 14, 401:cum a plerisque ad exeundum premeretur, exire noluit,
was pressed, urged, importuned, Nep. Ages. 6, 1:a Pompeii procuratoribus sescentis premi coeptus est,
Cic. Att. 6, 1, 3: numina nulla premunt;mortali urgemur ab hoste,
Verg. A. 10, 375:premere reum voce, vultu,
Tac. A. 3, 67:crimen,
to pursue obstinately, Quint. 7, 2, 12:confessionem,
to force a confession from one, id. 7, 1, 29:argumentum etiam atque etiam,
to pursue steadily, Cic. Tusc. 1, 36, 88:ancipiti mentem formidine pressus,
Verg. A. 3, 47:maerore pressa,
Sen. Oct. 103:veritate pressus negare non potuit,
overcome, overpowered, Lact. 4, 13.—Transf.1.To repress, hide, conceal (mostly poet.):2.dum nocte premuntur,
Verg. A. 6, 827:curam sub corde,
id. ib. 4, 332:odium,
Plin. Pan. 62:iram,
Tac. A. 6, 50:pavorem et consternationem mentis vultu,
id. ib. 13, 16:interius omne secretum,
Sen. Ep. 3, 4:dolorem silentio,
Val. Max. 3, 3, 1 ext.; cf. silentia, Sil. 12, 646:aliquid ore,
Verg. A. 7, 103:jam te premet nox,
Hor. C. 1, 4, 16.—To lower, diminish, undervalue, disparage, depreciate:b.premendorum superiorum arte sese extollebat,
Liv. 22, 12:arma Latini,
Verg. A. 11, 402:opuscula ( = deprimere atque elevare),
Hor. Ep. 1, 19, 36:famam alicujus,
Tac. A. 15, 49:premere ac despicere,
Quint. 11, 1, 16:premere tumentia, humilia extollere,
id. ib. 10, 4, 1.—To surpass, exceed:c.facta premant annos,
Ov. M. 7, 449:ne prisca vetustas Laude pudicitiae saecula nostra premat,
id. P. 3, 1, 116:quantum Latonia Nymphas Virgo premit,
Stat. S. 1, 2, 115.—To rule ( poet.):3.dicione premere populos,
Verg. A. 7, 737:imperio,
id. ib. 1, 54:Mycenas Servitio premet,
id. ib. 1, 285.—To suppress, pull down, humble, degrade:4.quae (vocabula) nunc situs premit,
Hor. Ep. 2, 2, 118:nec premendo alium me extulisse velim,
Liv. 22, 59, 10; cf. id. 39, 41, 1:premebat reum crimen,
id. 3, 13, 1.—To compress, abridge, condense:5.haec enim, quae dilatantur a nobis, Zeno sic premebat,
Cic. N. D. 2, 7, 20.—To check, arrest, repress, restrain:6.cursum ingenii tui, Brute, premit haec importuna clades civitatis,
Cic. Brut. 97, 332:sub imo Corde gemitum,
Verg. A. 10, 464:vocem,
to be silent, id. ib. 9, 324:sermones vulgi,
to restrain, Tac. A. 3, 6.—To store up, lay up in the mind, muse upon:I. A.(vocem) ab ore Eripuit pater ac stupefactus numine pressit,
Verg. A. 7, 119.—Hence, pressus, a, um, P. a.Lit.:B.presso pede eos retro cedentes principes recipiebant,
Liv. 8, 8, 9:presso gradu,
id. 28, 14, 14; cf.:pressoque legit vestigia gressu,
Ov. M. 3, 17.—Trop.1.Of the voice or manner, subdued:2.haec cum pressis et flebilibus modis, qui totis theatris maestitiam inferant,
Cic. Tusc. 1, 44, 106.—Of color, lowered, depressed; hence, dark, gloomy:II.color pressus,
Pall. 4, 13, 4:color viridi pressior,
Plin. 35, 6, 13, § 32:spadices pressi,
Serv. Verg. G. 3, 82.—Esp., of an orator or of speech.A.Compressed, concise, plain, without ornament (class.):B.fiunt pro grandibus tumidi, pressis exiles, fortibus temerarii, etc.,
Quint. 10, 2, 16:cum Attici pressi et integri, contra Asiani inflati et inanes haberentur,
id. 12, 10, 18.—Of style:pressa et tenuia, et quae minimum ab usu cotidiano recedant,
Quint. 10, 1, 102:pressus et demissus stilus,
Plin. Ep. 1, 8, 5; Quint. 4, 2, 117.— Comp.: in concionibus pressior, et circumscriptior, et adductior, more moderate, keeping more within bounds, Plin. Ep. 1, 16, 4.—Close, exact, accurate:B.Thucydides ita verbis aptus et pressus, ut,
Cic. de Or. 2, 13, 56: quis te fuit umquam in partiundis rebus pressior? more exact, more accurate, id. Fragm. ap. Non. 364, 24:sicuti taxare pressius crebriusque est, quam tangere,
Gell. 2, 6, 5:quod (periculum) observandum pressiore cautelā censeo,
stricter, greater, App. M. 5, p. 160, 36:cogitationes pressiores,
id. ib. 5, p. 163, 32.—So of sounds, precise, intelligible:(lingua) vocem profusam fingit atque sonos vocis distinctos et pressos facit,
Cic. N. D. 2, 59, 149.—Hence, adv.: pressē, with pressure, violently (class.): artius pressiusque conflictata, Atei. Capito ap. Gell. 10, 6, 2.—Closely, tightly.1.Lit.:2.vites pressius putare,
Pall. 12, 9:pressius colla radere,
Veg. Vet. 1, 56.—Trop.a.Of pronunciation, shortly, neatly, trimly:b.loqui non aspere, non vaste, non rustice, sed presse, et aequabiliter, et leniter,
Cic. de Or. 3, 12, 45; id. Off. 1, 37, 133.—Of the mode of expression, etc., concisely, not diffusely:(β).definire presse et anguste,
Cic. Or. 33, 117:abundanter dicere, an presse,
Quint. 8, 3, 40:pressius et astrictius scripsi,
Plin. Ep. 3, 18, 10.—Without ornament, simply:(γ).unum (genus oratorum) attenuate presseque, alterum sublate ampleque dicentium,
Cic. Brut. 55, 202:aliquid describere modo pressius, modo elatius,
Plin. Ep. 4, 14, 3.—Closely, exactly, correctly, accurately:mihi placet agi subtilius, et pressius,
Cic. Fin. 4, 10, 24:definiunt pressius,
id. Tusc. 4, 7, 14:anquisitius, et exactius pressiusque disserere,
Gell. 1, 3, 21. -
6 torridus
I.Lit.:II.tellus,
Lucr. 5, 1220; Sil. 12, 372; cf.:campi siccitate,
Liv. 22, 43, 10:sal,
Col. 7, 5, 8; 7, 8, 4:farra,
Ov. F. 2, 24:fontes rivique,
dried up, Liv. 4, 30, 7:aër,
Prop. 2, 28, 3; cf.aestas,
Verg. E. 7, 48:zona ab igni,
id. G. 1, 234: homo vegrandi macie torridus, dried or shrivelled up, * Cic. Agr. 2, 34, 93:color sole,
embrowned, Plin. 12, 20, 43, § 98:vox,
dry, hoarse, Calp. Ecl. 3, 59:ora,
Luc. 4, 239.— -
7 vello
vello, vulsi, vulsum ( perf. velli, Calp. Ecl. 4, 155; Prisc. 10, 6, 36, p. 897 P.; Diom. 1, p. 369 ib.; ante-class. form of sup. volsum; v. Neue, Formenl. 2, p. 576), 3, v. a. [prob. akin to hel-kô].I.Prop.A.Of animals, to pluck or pull, i. e. to deprive of the hair, feathers, etc.:B.oves,
Varr. R. R. 2, 11, 9; Plin. 8, 48, 73, § 190:anseres,
id. 10, 22, 27, § 53.—Of things.1.In gen., to pluck, pull, or tear out, away, or up; in simple constr.:2.plumas anserum,
Col. 8, 13, 3:caudae pilos equinae,
Hor. Ep. 2, 1, 45:barbam,
id. S. 1, 3, 133:tot spicula,
Verg. A. 10, 889:comam,
Mart. 5, 37, 19:cuneum vellito, statimque surculos in ea foramina immittito,
Col. 5, 11, 5; cf. id. Arb. 26, 4: signa, to take up, i. e. march, Verg. A. 11, 19; cf.:ut vellerent signa et Romam proficiscerentur,
Liv. 3, 50, 11:mors viscera vulsit,
Luc. 6, 546.—With ab and abl.:postes a cardine vellit,
Verg. A. 2, 480:albos a stirpe capillos,
Prop. 3 (4), 25, 13:asparagum ab radice,
Plin. 19, 8, 42, § 149.—With abl. alone:aut castris audebit vellere signa,
Verg. G. 4, 108:genae florem primaevo corpore vulsit,
Luc. 6, 562:adfixam oculo sagittam,
id. 6, 218:vulsis pectore telis,
id. 6, 232; cf.:unguibus et raras vellentem dentibus herbas,
Ov. M. 8,800.—With de and abl.:hastam... de cespite vellit,
Verg. A. 11, 566:herbas de caespite,
Luc. 4, 414.—Esp.a.To pluck, pull, or tear down or away:b. c.cum pars vellerent vallum, atque in fossas proruerent,
Liv. 9, 14, 9; 10, 2, 5:munimenta,
id. 2, 25, 3.—To pull, twitch, etc.:d.aurem,
Verg. E. 6, 4; cf. id. Cop. 38; Calp. Ecl. 4, 155; Amm. 22, 3, 12:vellere coepi Et prensare manu lentissima bracchia,
Hor. S. 1, 9, 63:latus digitis,
Ov. A. A. 1, 606.—To be plucked or pulled, i. e. to have the hair pulled out by the roots:II.circa corporis curam morosior, ut non solum tonderetur diligenter ac raderetur, sed velleretur etiam,
Suet. Caes. 45.—Trop., to tear, torment:A.sed mea secreto velluntur pectora morsu,
Stat. S. 5, 2, 3.—Hence, P. a.: vulsus ( volsus), a, um.Lit., shorn, plucked, smooth, beardless, hairless:2.istum gallum Glabriorem reddes mihi quam volsus ludiust,
Plaut. Aul. 2, 9, 6:vulsi levatique et inustas comas acu comentes,
Quint. 2, 5, 12:corpus vulsum,
id. 5, 9, 14:eadem (corpora) si quis vulsa atque fucata muliebriter comat,
id. 8, prooem. 19:nepos,
Prop. 4 (5), 8, 23.—Trop., effeminate:B.mens,
Mart. 2, 36, 6.—Suffering convulsions, spasmodic, Plin. 21, 19, 74, § 126; 23, 1, 16, § 25. -
8 adfectio
I.The relation to or disposition toward a thing produced in a person by some influence (in this and the two foll. signif. almost peculiar to the philos. lang. of Cic.): comparantur ea, quae aut majora aut minora aut paria dicuntur;II.in quibus spectantur haec: numerus, species, vis, quaedam etiam ad res aliquas adfectio,
relation, Cic. Top. 18, 68, and § 70; cf. id. ib. 2, 7.—A.. A change in the state or condition of body or mind, a state or frame of mind, feeling (only transient, while habitus is lasting):B.adfectio est animi aut corporis ex tempore aliqua de causa commutatio ut, laetitia, cupiditas, metus, molestia, morbus, debilitas, et alia, quae in eodem genere reperiuntur,
Cic. Inv. 1, 25, 36; 1, 2, 5; cf. 1, 2, 5, § 19. In Gellius = adfectus, as transl. of the Gr. pathos, Gell. 19, 12, 3.—A permanent state of mind, a frame of mind, a state of feeling, Gr. diathesis:C.virtus est adfectio animi constans conveniensque,
Cic. Tusc. 4, 15, 34 Kühn (cf. in Gr. diathesis psuchês sumphônês hautêi, Stob. Ecl. Eth. 2, p. 104); id. Fin. 3, 26, 65 Goer.:non mihi est vita mea utilior quam animi talis adfectio, neminem ut violem commodi mei gratiā,
id. Off. 2, 6, 29 Beier.—Also of body, as anal. to the mind, a fixed, permanent constitution: tu qui detinieris summum bonum firma corporis adfectione contineri, etc., Cic. Tusc. 5, 9, 27.—And metaph. of the stars, their position in respect to one another:astrorum,
a constellation, Cic. Fat. 4:ex qua adfectione caeli primum spiritum duxerit,
id. Div. 2, 47 (cf. affectus, a, um, B.).—Esp., a favorable disposition toward any one, love, affection, good-will (post-Aug. prose):D.simiarum generi praecipua erga fetum adfectio,
Plin. 8, 54, 80:egit Nero grates patribus laetas inter audientium adfectiones,
Tac. A. 4, 15:argentum magis quam aurum sequuntur, nullā adfectione animi, sed quia, etc.,
id. G. 5; Just. 24, 3:Artemisia Mausolum virum amāsse fertur ultra adfectionis humanae fidem,
Gell. 10, 18, 1.—Concr., the loved object: adfectiones, children, Cod. Th. 13, 9, 3.—In the Lat. of the Pandects, ability of willing, will, volition, inclination (cf. 2. affectus, II. D.):furiosus et pupillus non possunt incipere possidere, quia adfectionem tenendi non habent,
Dig. 5, 16, 60. -
9 adscendo
a-scendo ( ads-, Jan; ads- and as-, Müller; as-, other editors), scendi, scensum, 3, v. n. [scando], to ascend, mount up, climb; and in eccl. Lat. simply to go up, to rise, to spring up, grow up (syn.: scando, conscendo, orior, surgo, prodeo).I.Lit. (opp. descendo; and diff. from escendo, which designates a climbing, mounting upon some high object, and involves the idea of exertion; cf. Oud. ad Caes. B. G. 7, 27; Suet. Caes. 61; Ochsn. Ecl. pp. 287 and 288; Doed. Syn. IV. pp. 60 and 61; it often interchanges with escendere in MSS.; cf. e. g. Halm ad Nep. Epam. 4, 5; id. Them. 8, 6, and v. examples below; class.; in Cic. and in Vulg. very freq.), constr. most freq. with in, but also with ad with super, supra, contra, adversus, with acc., and absol. (in Cic. in the lit. signif., except once with the acc., always with in with acc.; but in the trop. signif. in all constrr.).(α).With in with acc.:(β).in navem ascendere,
Plaut. Rud. 2, 2, 20; 2, 6, 54 Fleck.:ascendere in naviculam,
Vulg. Matt. 8, 23:in triremem ascendit,
Nep. Alcib. 4, 3 (in id. Epam. 4, 5, and Them. 8, 6 Halm now reads escendere):in arborem ascendere,
Vulg. Luc. 19, 4:ut in Amanum (urbem) ascenderem,
Cic. Fam. 15, 4, 8:ascende in oppidum,
Vulg. Jos. 8, 1:lex peregrinum vetat in murum ascendere,
Cic. de Or. 2, 24, 100:in equum,
id. Sen. 10, 34:in caelum,
id. Am. 23, 88; so id. Tusc. 1, 29, 71 (B. and K., escendere); id. Dom. 28, 75; id. Mil. 35, 97 (cf. id. Leg. 2, 8:ascensus in caelum): inque plagas caeli,
Ov. M. 11, 518:cavete, ne ascendatis in montem,
Vulg. Exod. 19, 12; 24, 13; ib. Matt. 5, 1; ib. Marc. 3, 13:in tribunal ascendere,
Cic. Vatin. 14, 34 (B. and K., escendere); so Liv. 2, 28 Drak. (Weissenb., escendere):in contionem,
Cic. Att. 4, 2, 3 (B. and K., escendit); so Liv. 3, 49; 5, 50 (Weissenb., escendere, in both these pass.):in Capitolium ascendere,
id. 10, 7:sin vestram ascendisset in urbem,
Verg. A. 2, 192.—With ad. ad Gitanas Epiri oppidum, Liv. 42, 38:(γ).ad laevam paulatim,
Sall. C. 55, 3.—With acc. or loc. adv.:(δ).navem ascendit,
Ter. Ad. 4, 5, 69; Phaedr. 4, 22, 9; Vulg. Marc. 4, 1; ib. Luc. [p. 171] 8, 37:ascendit classem,
Tac. A. 2, 75:montīs cum ascendimus altos,
Lucr. 6, 469:montem,
Juv. 1, 82, and Vulg. Psa. 103, 8; cf.:summum jugum montis ascendere,
Caes. B. G. 1, 21:fastigia montis anheli,
Claud. Rapt. Pros. 3, 383:altitudinem montium,
Vulg. Isa. 37, 24:currus,
Lucr. 5, 1301 (Lachm., escendere); so Vulg. 3 Reg. 12, 13:adversam ripam,
Cic. Div. 1, 28, 58:murum,
Caes. B. G. 7, 27; so Verg. A. 9, 507, and Vulg. Jer. 5, 10:equum,
Liv. 23, 14; so Suet. Caes. 61, and Vulg. Psa. 75, 7:ascendit Capitolium ad lumina,
Suet. Caes. 37:deus adscensurus, Olympum,
Tib. 4, 1, 12:magnum iter ascendo,
Prop. 4, 10, 3:illuc solita est ascendere filia Nisi,
Ov. M. 8, 17; 11, 394:quo simul ascendit,
id. ib. 7, 220.—Also pass.:si mons erat ascendendus,
Caes. B. C. 1, 79:primus gradus ascendatur,
Vitr. 3, 3:porticus adscenduntur nonagenis gradibus,
Plin. 36, 13, 19, § 88 (Jan, descenduntur):ascenso simul curru,
Suet. Tib. 2 fin.: ne ascensis tanti sit gloria Bactris, Prop 4, 3, 63.—Absol., of persons ex locis superioribus desuper suos ascendentes protegebant, Caes. B. C. 1, 79:II.quā fefellerat ascendens hostis,
Liv. 5, 47:Ascendit ergo Abram de Aegypto,
Vulg. Gen. 13, 1; 19, 30:Ascende huc,
ib. Apoc. 4, 1; 12, 12.—Of things:fons ascendebat de terrā,
Vulg. Gen. 2, 6:sicut ascendit mare fluctu,
ib. Ezech. 26, 3:jam ascendit aurora,
ib. Gen. 32, 26 ' ascendit ignis de petrā, ib. Jud. 6, 21:ascendet fumus ejus,
ib. Isa. 34, 10; ib. Apoc. 8, 4:vidit ascendentem favillam de terrā,
ib. Gen. 19, 28:ascendet sicut virgultum,
ib. Isa. 53, 2; 5, 6:germen eorum, ut pulvis, ascendet,
ib. ib. 5, 24.—Also, after the Greek, to go aboard ship, to go out to sea (eccl. Lat.): ascendentes navigavimus, epibantes, Vulg. Act. 21, 2: Et ascenderunt, anêchthêsan, ib. Luc. 8, 22.—Trop.A.Constr in like manner,(α).With in with acc.:(β).in summum locum civitatis ascendere,
Cic. Clu. 55:propter quem (ornatum) ascendit in tantum honorem eloquentia,
has grown into such reputation, id. Or. 36, 125:ira ascendit in Israel,
Vulg. Psa. 77, 21:Quid cogitationes ascendunt in corda vestra?
ib. Luc. 24, 38; ib. Act. 7, 23.—With ad:(γ).sic a principiis ascendit motus et exit paulatim nostros ad sensus,
Lucr. 2, 137:aut a minoribus ad majora ascendimus aut a majoribus ad minora delabimur,
Cic. Part. Or. 4, 12:propius ad magnitudinem alicujus,
Plin. Pan. 61, 2:ad honores,
Cic. Brut. 68, 241:ad hunc gradum amicitiae,
Curt. 7, 1, 14.—With super with acc.:(δ).ira Dei ascendit super eos,
Vulg. Psa. 77, 31:ascendent sermones super cor tuum,
ib. Ezech. 38, 10.—With acc.:(ε).ex honoribus continuis familiae unum gradum dignitatis ascendere,
Cic. Mur. 27:altiorem gradum,
id. Off. 2, 18, 62:cum, quem tenebat, ascenderat gradum,
Nep. Phoc. 2, 3:altissimum (gradum),
Plin. Ep. 3, 2, 4.— Poet.:ascendere thalamum, i. e. matrimonium contrahere,
Val. Fl. 6, 45.—Absol.:B.ad summam amplitudinem pervenisset, ascendens gradibus magistratuum,
Cic. Brut. 81, 281; Plin. Pan. 58, 3: altius ascendere, Brut. ap. Cic. Ep. ad Brut. 1, 4:gradatim ascendit vox,
rises, Cic. de Or. 3, 61, 227:usque ad nos contemptus Samnitium pervenit, supra non ascendit, i. e. alios non tetigit,
Liv. 7, 30:donec ascenderit furor Domini,
Vulg. 2 Par. 36, 16:ascendet indignatio mea,
ib. Ezech. 38, 18.—Esp., super, supra aliquem or aliquid ascendere, to rise above any person or thing, to surpass, to stand higher (twice in Tacitus):* A.(liberti) super ingenuos et super nobiles ascendunt,
Tac. G. 25:mihi supra tribunatus et praeturas et consulatus ascendere videor,
id. Or. 7.—Hence, ascen-dens ( ads-), entis, P. a.Machina, a machine for ascending, a scaling-ladder, Vitr. 10, 19.—B.In the jurists, ascendentes are the kindred in an ascending line, ancestors ( parents, grandparents, etc.; opp. descendentes, descendants, children, grandchildren, etc.), Dig. 23, 2, 68. -
10 aedon
ăēdon (trisyl.), ŏnis, f., = aêdôn, the nightingale:tristis aëdon,
Sen. Agam. 670; so Petr. Sat. 131; Calp. Ecl. 6, 8. -
11 affectio
I.The relation to or disposition toward a thing produced in a person by some influence (in this and the two foll. signif. almost peculiar to the philos. lang. of Cic.): comparantur ea, quae aut majora aut minora aut paria dicuntur;II.in quibus spectantur haec: numerus, species, vis, quaedam etiam ad res aliquas adfectio,
relation, Cic. Top. 18, 68, and § 70; cf. id. ib. 2, 7.—A.. A change in the state or condition of body or mind, a state or frame of mind, feeling (only transient, while habitus is lasting):B.adfectio est animi aut corporis ex tempore aliqua de causa commutatio ut, laetitia, cupiditas, metus, molestia, morbus, debilitas, et alia, quae in eodem genere reperiuntur,
Cic. Inv. 1, 25, 36; 1, 2, 5; cf. 1, 2, 5, § 19. In Gellius = adfectus, as transl. of the Gr. pathos, Gell. 19, 12, 3.—A permanent state of mind, a frame of mind, a state of feeling, Gr. diathesis:C.virtus est adfectio animi constans conveniensque,
Cic. Tusc. 4, 15, 34 Kühn (cf. in Gr. diathesis psuchês sumphônês hautêi, Stob. Ecl. Eth. 2, p. 104); id. Fin. 3, 26, 65 Goer.:non mihi est vita mea utilior quam animi talis adfectio, neminem ut violem commodi mei gratiā,
id. Off. 2, 6, 29 Beier.—Also of body, as anal. to the mind, a fixed, permanent constitution: tu qui detinieris summum bonum firma corporis adfectione contineri, etc., Cic. Tusc. 5, 9, 27.—And metaph. of the stars, their position in respect to one another:astrorum,
a constellation, Cic. Fat. 4:ex qua adfectione caeli primum spiritum duxerit,
id. Div. 2, 47 (cf. affectus, a, um, B.).—Esp., a favorable disposition toward any one, love, affection, good-will (post-Aug. prose):D.simiarum generi praecipua erga fetum adfectio,
Plin. 8, 54, 80:egit Nero grates patribus laetas inter audientium adfectiones,
Tac. A. 4, 15:argentum magis quam aurum sequuntur, nullā adfectione animi, sed quia, etc.,
id. G. 5; Just. 24, 3:Artemisia Mausolum virum amāsse fertur ultra adfectionis humanae fidem,
Gell. 10, 18, 1.—Concr., the loved object: adfectiones, children, Cod. Th. 13, 9, 3.—In the Lat. of the Pandects, ability of willing, will, volition, inclination (cf. 2. affectus, II. D.):furiosus et pupillus non possunt incipere possidere, quia adfectionem tenendi non habent,
Dig. 5, 16, 60. -
12 Anser
1.anser, ĕris, usu. m. [Sanscr. hasas; Gr. chên; Germ. Gans; Engl. Gander; Erse, goss = goose] (f., Varr. R. R. 3, 10, 3; Col. 8, 14, 4; cf. Schneid. Gram. II. p. 7; Bentl. ad Hor. S. 2, 8, 88; Neue, Formenl. I. p. 612 sq.), a goose; sacred to Juno, and which preserved the Capitol in the Gallic war. Hence held in high honor by the Romans, Liv. 5, 47; Cic. Rosc. Am. 20; Plin. 10, 22, 26, § 81 al.—Anser Amyclaeus, the swan, into which Jupiter changed himself at Amyclœ, Verg. Cir. 488.2.Anser, ĕris, m., a petulant and obscene poet (Ov. Tr. 2, 435), a friend of the triumvir Antonius, who presented him with an estate at Falernum (Cic. Phil. 13, 5). Acc. to Servius, Virgil makes a sportive allusion to him in Ecl. 9, 36: argutos inter strepere anser olores; cf.:ore canorus Anseris indocto carmine cessit olor,
Prop. 3, 32, 84, and Weich. Poet. Lat. pp. 159-167. -
13 anser
1.anser, ĕris, usu. m. [Sanscr. hasas; Gr. chên; Germ. Gans; Engl. Gander; Erse, goss = goose] (f., Varr. R. R. 3, 10, 3; Col. 8, 14, 4; cf. Schneid. Gram. II. p. 7; Bentl. ad Hor. S. 2, 8, 88; Neue, Formenl. I. p. 612 sq.), a goose; sacred to Juno, and which preserved the Capitol in the Gallic war. Hence held in high honor by the Romans, Liv. 5, 47; Cic. Rosc. Am. 20; Plin. 10, 22, 26, § 81 al.—Anser Amyclaeus, the swan, into which Jupiter changed himself at Amyclœ, Verg. Cir. 488.2.Anser, ĕris, m., a petulant and obscene poet (Ov. Tr. 2, 435), a friend of the triumvir Antonius, who presented him with an estate at Falernum (Cic. Phil. 13, 5). Acc. to Servius, Virgil makes a sportive allusion to him in Ecl. 9, 36: argutos inter strepere anser olores; cf.:ore canorus Anseris indocto carmine cessit olor,
Prop. 3, 32, 84, and Weich. Poet. Lat. pp. 159-167. -
14 ascendo
a-scendo ( ads-, Jan; ads- and as-, Müller; as-, other editors), scendi, scensum, 3, v. n. [scando], to ascend, mount up, climb; and in eccl. Lat. simply to go up, to rise, to spring up, grow up (syn.: scando, conscendo, orior, surgo, prodeo).I.Lit. (opp. descendo; and diff. from escendo, which designates a climbing, mounting upon some high object, and involves the idea of exertion; cf. Oud. ad Caes. B. G. 7, 27; Suet. Caes. 61; Ochsn. Ecl. pp. 287 and 288; Doed. Syn. IV. pp. 60 and 61; it often interchanges with escendere in MSS.; cf. e. g. Halm ad Nep. Epam. 4, 5; id. Them. 8, 6, and v. examples below; class.; in Cic. and in Vulg. very freq.), constr. most freq. with in, but also with ad with super, supra, contra, adversus, with acc., and absol. (in Cic. in the lit. signif., except once with the acc., always with in with acc.; but in the trop. signif. in all constrr.).(α).With in with acc.:(β).in navem ascendere,
Plaut. Rud. 2, 2, 20; 2, 6, 54 Fleck.:ascendere in naviculam,
Vulg. Matt. 8, 23:in triremem ascendit,
Nep. Alcib. 4, 3 (in id. Epam. 4, 5, and Them. 8, 6 Halm now reads escendere):in arborem ascendere,
Vulg. Luc. 19, 4:ut in Amanum (urbem) ascenderem,
Cic. Fam. 15, 4, 8:ascende in oppidum,
Vulg. Jos. 8, 1:lex peregrinum vetat in murum ascendere,
Cic. de Or. 2, 24, 100:in equum,
id. Sen. 10, 34:in caelum,
id. Am. 23, 88; so id. Tusc. 1, 29, 71 (B. and K., escendere); id. Dom. 28, 75; id. Mil. 35, 97 (cf. id. Leg. 2, 8:ascensus in caelum): inque plagas caeli,
Ov. M. 11, 518:cavete, ne ascendatis in montem,
Vulg. Exod. 19, 12; 24, 13; ib. Matt. 5, 1; ib. Marc. 3, 13:in tribunal ascendere,
Cic. Vatin. 14, 34 (B. and K., escendere); so Liv. 2, 28 Drak. (Weissenb., escendere):in contionem,
Cic. Att. 4, 2, 3 (B. and K., escendit); so Liv. 3, 49; 5, 50 (Weissenb., escendere, in both these pass.):in Capitolium ascendere,
id. 10, 7:sin vestram ascendisset in urbem,
Verg. A. 2, 192.—With ad. ad Gitanas Epiri oppidum, Liv. 42, 38:(γ).ad laevam paulatim,
Sall. C. 55, 3.—With acc. or loc. adv.:(δ).navem ascendit,
Ter. Ad. 4, 5, 69; Phaedr. 4, 22, 9; Vulg. Marc. 4, 1; ib. Luc. [p. 171] 8, 37:ascendit classem,
Tac. A. 2, 75:montīs cum ascendimus altos,
Lucr. 6, 469:montem,
Juv. 1, 82, and Vulg. Psa. 103, 8; cf.:summum jugum montis ascendere,
Caes. B. G. 1, 21:fastigia montis anheli,
Claud. Rapt. Pros. 3, 383:altitudinem montium,
Vulg. Isa. 37, 24:currus,
Lucr. 5, 1301 (Lachm., escendere); so Vulg. 3 Reg. 12, 13:adversam ripam,
Cic. Div. 1, 28, 58:murum,
Caes. B. G. 7, 27; so Verg. A. 9, 507, and Vulg. Jer. 5, 10:equum,
Liv. 23, 14; so Suet. Caes. 61, and Vulg. Psa. 75, 7:ascendit Capitolium ad lumina,
Suet. Caes. 37:deus adscensurus, Olympum,
Tib. 4, 1, 12:magnum iter ascendo,
Prop. 4, 10, 3:illuc solita est ascendere filia Nisi,
Ov. M. 8, 17; 11, 394:quo simul ascendit,
id. ib. 7, 220.—Also pass.:si mons erat ascendendus,
Caes. B. C. 1, 79:primus gradus ascendatur,
Vitr. 3, 3:porticus adscenduntur nonagenis gradibus,
Plin. 36, 13, 19, § 88 (Jan, descenduntur):ascenso simul curru,
Suet. Tib. 2 fin.: ne ascensis tanti sit gloria Bactris, Prop 4, 3, 63.—Absol., of persons ex locis superioribus desuper suos ascendentes protegebant, Caes. B. C. 1, 79:II.quā fefellerat ascendens hostis,
Liv. 5, 47:Ascendit ergo Abram de Aegypto,
Vulg. Gen. 13, 1; 19, 30:Ascende huc,
ib. Apoc. 4, 1; 12, 12.—Of things:fons ascendebat de terrā,
Vulg. Gen. 2, 6:sicut ascendit mare fluctu,
ib. Ezech. 26, 3:jam ascendit aurora,
ib. Gen. 32, 26 ' ascendit ignis de petrā, ib. Jud. 6, 21:ascendet fumus ejus,
ib. Isa. 34, 10; ib. Apoc. 8, 4:vidit ascendentem favillam de terrā,
ib. Gen. 19, 28:ascendet sicut virgultum,
ib. Isa. 53, 2; 5, 6:germen eorum, ut pulvis, ascendet,
ib. ib. 5, 24.—Also, after the Greek, to go aboard ship, to go out to sea (eccl. Lat.): ascendentes navigavimus, epibantes, Vulg. Act. 21, 2: Et ascenderunt, anêchthêsan, ib. Luc. 8, 22.—Trop.A.Constr in like manner,(α).With in with acc.:(β).in summum locum civitatis ascendere,
Cic. Clu. 55:propter quem (ornatum) ascendit in tantum honorem eloquentia,
has grown into such reputation, id. Or. 36, 125:ira ascendit in Israel,
Vulg. Psa. 77, 21:Quid cogitationes ascendunt in corda vestra?
ib. Luc. 24, 38; ib. Act. 7, 23.—With ad:(γ).sic a principiis ascendit motus et exit paulatim nostros ad sensus,
Lucr. 2, 137:aut a minoribus ad majora ascendimus aut a majoribus ad minora delabimur,
Cic. Part. Or. 4, 12:propius ad magnitudinem alicujus,
Plin. Pan. 61, 2:ad honores,
Cic. Brut. 68, 241:ad hunc gradum amicitiae,
Curt. 7, 1, 14.—With super with acc.:(δ).ira Dei ascendit super eos,
Vulg. Psa. 77, 31:ascendent sermones super cor tuum,
ib. Ezech. 38, 10.—With acc.:(ε).ex honoribus continuis familiae unum gradum dignitatis ascendere,
Cic. Mur. 27:altiorem gradum,
id. Off. 2, 18, 62:cum, quem tenebat, ascenderat gradum,
Nep. Phoc. 2, 3:altissimum (gradum),
Plin. Ep. 3, 2, 4.— Poet.:ascendere thalamum, i. e. matrimonium contrahere,
Val. Fl. 6, 45.—Absol.:B.ad summam amplitudinem pervenisset, ascendens gradibus magistratuum,
Cic. Brut. 81, 281; Plin. Pan. 58, 3: altius ascendere, Brut. ap. Cic. Ep. ad Brut. 1, 4:gradatim ascendit vox,
rises, Cic. de Or. 3, 61, 227:usque ad nos contemptus Samnitium pervenit, supra non ascendit, i. e. alios non tetigit,
Liv. 7, 30:donec ascenderit furor Domini,
Vulg. 2 Par. 36, 16:ascendet indignatio mea,
ib. Ezech. 38, 18.—Esp., super, supra aliquem or aliquid ascendere, to rise above any person or thing, to surpass, to stand higher (twice in Tacitus):* A.(liberti) super ingenuos et super nobiles ascendunt,
Tac. G. 25:mihi supra tribunatus et praeturas et consulatus ascendere videor,
id. Or. 7.—Hence, ascen-dens ( ads-), entis, P. a.Machina, a machine for ascending, a scaling-ladder, Vitr. 10, 19.—B.In the jurists, ascendentes are the kindred in an ascending line, ancestors ( parents, grandparents, etc.; opp. descendentes, descendants, children, grandchildren, etc.), Dig. 23, 2, 68. -
15 balteum
baltĕus, i, m., more rare baltĕum, i, n. (in plur. baltea was generally used in the poets metri gr.; and in ante-class. prose balteum, e. g. Varr. L. L. 5, § 116 Müll.; Non. p. 194, 21; Charis. p. 59 P.) [acc. to Varr. ap. Charis. 1. 1. a Tuscan word; but cf. O. H. Germ. balz; Engl. belt] (not in Cic.).I.Lit., a girdle, belt; esp. a swordbelt, or the band passing over the shoulder (cf. Quint. 11, 3, 140; Dict. of Antiq.): baltea, Att. ap. Non. p. 194, 21;B.Varr. ib.: infelix umero cum apparuit alto Balteus,
Verg. A. 12, 942:lato quam circumplectitur auro Balteus,
id. ib. 5, 313 Serv.;12, 274: verutum in balteo defigitur,
Caes. B. G. 5, 44: aurata baltea illis erant, Liv. H. ap. Non. p. 194, 21:gregarius miles viatica sua et balteos phalerasque loco pecuniae tradebant,
Tac. H. 1, 57 fin.; Vulg. Exod. 28, 39: regum, ib. Job, 12, 18.—Poet., like zôstêr, a woman ' s girdle; so of that of Amazonian queens at Thermodon, Ov. M. 9, 189; the girdle of the wife of Cato, Luc. 2, 362; of Venus, Mart. 14, 207.—C.The girdle of the Jewish high-priest, Vulg. Exod. 28, 4.—D.The girdle or belly-band of a horse, = cingula, Claud. Epigr. 21, 2; App. M. 10, p. 247, 37.—II. A. B.The edge, the crust of a cake, Cato, R. R. 76, 3, and 78.—C.The bark of the willow, Plin. 16, 37, 68, § 174.—D.= praecinctio, and Gr. diaxôma, the vacant space between the seats in the amphitheatre, Calp. Ecl. 4, 47; Tert. Spect. 3.—E.Baltei pulvinorum, in architecture, the broad bands by which the cushions upon Ionic capitals are, as it were, held together, Vitr. 3, 5, 7.—F. -
16 balteus
baltĕus, i, m., more rare baltĕum, i, n. (in plur. baltea was generally used in the poets metri gr.; and in ante-class. prose balteum, e. g. Varr. L. L. 5, § 116 Müll.; Non. p. 194, 21; Charis. p. 59 P.) [acc. to Varr. ap. Charis. 1. 1. a Tuscan word; but cf. O. H. Germ. balz; Engl. belt] (not in Cic.).I.Lit., a girdle, belt; esp. a swordbelt, or the band passing over the shoulder (cf. Quint. 11, 3, 140; Dict. of Antiq.): baltea, Att. ap. Non. p. 194, 21;B.Varr. ib.: infelix umero cum apparuit alto Balteus,
Verg. A. 12, 942:lato quam circumplectitur auro Balteus,
id. ib. 5, 313 Serv.;12, 274: verutum in balteo defigitur,
Caes. B. G. 5, 44: aurata baltea illis erant, Liv. H. ap. Non. p. 194, 21:gregarius miles viatica sua et balteos phalerasque loco pecuniae tradebant,
Tac. H. 1, 57 fin.; Vulg. Exod. 28, 39: regum, ib. Job, 12, 18.—Poet., like zôstêr, a woman ' s girdle; so of that of Amazonian queens at Thermodon, Ov. M. 9, 189; the girdle of the wife of Cato, Luc. 2, 362; of Venus, Mart. 14, 207.—C.The girdle of the Jewish high-priest, Vulg. Exod. 28, 4.—D.The girdle or belly-band of a horse, = cingula, Claud. Epigr. 21, 2; App. M. 10, p. 247, 37.—II. A. B.The edge, the crust of a cake, Cato, R. R. 76, 3, and 78.—C.The bark of the willow, Plin. 16, 37, 68, § 174.—D.= praecinctio, and Gr. diaxôma, the vacant space between the seats in the amphitheatre, Calp. Ecl. 4, 47; Tert. Spect. 3.—E.Baltei pulvinorum, in architecture, the broad bands by which the cushions upon Ionic capitals are, as it were, held together, Vitr. 3, 5, 7.—F. -
17 Brutii
Bruttĭi (in MSS. also Brutĭi, Brutti, and Brittĭi), ōrum, m., = Brettioi Polyb., Brouttioi Steph., the Bruttii, the inhabitants of the southern point of Italy, Mel. 2, 4, 2; Caes. B. C. 1, 30; Liv. 22, 61, 11 al. —In sing.: Bruttĭus, ii, m., a Bruttian, collect., Liv. 31, 7, 11; Flor. 1, 18, 27; Sil. 8, 570; 11, 10.—B.Meton., the country of the Bruttii, Varr. R. R. 2, 1, 2:II.in Bruttiis,
Cic. Rosc. Am. 46, 132; id. Caecin. 19, 54; Caes. B. C. 1, 30; Liv. 32, 1, 7:ex Bruttiis,
id. 32, 1, 11; Gell. 10, 3 fin.:in Bruttios,
Liv. 34, 53, 1.—Derivv.A.Bruttĭus, a, um, adj., of the Bruttii:B.ager,
the country of the Bruttii, Bruttium, Liv. 27, 51, 13; Mel. 2, 7, 14; Plin. 3, 5, 10, § 71:promunturium,
Mel. 2, 4, 8 and 9:angulus,
Flor. 3, 20, 13:litus,
Plin. 3, 5, 10, § 72:pontus,
Sen. Thyest. 578:tellus,
Col. 10, 139:saxa,
Pers. 6, 27:pira,
Plin. 15, 15, 16, § 56:pix (prepared there, of the best quality),
Col. 12, 18, 7; Plin. 16, 11, 22, § 53; 24, 7, 23, § 37; Veg. 6, 14, 1; and absol. Bruttia, Calp. Ecl. 5, 8.—Bruttĭānus ( Brutĭān-), a, um, adj., of the Bruttii:2.caules,
Plin. 19, 8, 41, § 141.— Subst.: Bruttĭāni, ōrum, m., a class of servants to the magistrates: Bruttiani dicebantur, qui officia servilia magistratibus praestabant;eo quod hi primum se Hannibali tradiderant et cum eo perseveraverant usque dum recederet de Italiā,
Fest. p. 26; Cato ap. Gell. 10, 3, 17; cf. the expl. of the term by Gell. l. l. § 18 sq.—Adj.:C.Bruttianae parmae dicebantur scuta, quibus Bruttiani sunt usi,
Fest. p. 26.—Bruttātes bilingues Ennius dixit, quod Bruttii et Osce [p. 253] et Graece loqui soliti sint, Paul. ex Fest. p. 35 Müll. (Ann. v. 488 Vahl.). -
18 Brutti
Bruttĭi (in MSS. also Brutĭi, Brutti, and Brittĭi), ōrum, m., = Brettioi Polyb., Brouttioi Steph., the Bruttii, the inhabitants of the southern point of Italy, Mel. 2, 4, 2; Caes. B. C. 1, 30; Liv. 22, 61, 11 al. —In sing.: Bruttĭus, ii, m., a Bruttian, collect., Liv. 31, 7, 11; Flor. 1, 18, 27; Sil. 8, 570; 11, 10.—B.Meton., the country of the Bruttii, Varr. R. R. 2, 1, 2:II.in Bruttiis,
Cic. Rosc. Am. 46, 132; id. Caecin. 19, 54; Caes. B. C. 1, 30; Liv. 32, 1, 7:ex Bruttiis,
id. 32, 1, 11; Gell. 10, 3 fin.:in Bruttios,
Liv. 34, 53, 1.—Derivv.A.Bruttĭus, a, um, adj., of the Bruttii:B.ager,
the country of the Bruttii, Bruttium, Liv. 27, 51, 13; Mel. 2, 7, 14; Plin. 3, 5, 10, § 71:promunturium,
Mel. 2, 4, 8 and 9:angulus,
Flor. 3, 20, 13:litus,
Plin. 3, 5, 10, § 72:pontus,
Sen. Thyest. 578:tellus,
Col. 10, 139:saxa,
Pers. 6, 27:pira,
Plin. 15, 15, 16, § 56:pix (prepared there, of the best quality),
Col. 12, 18, 7; Plin. 16, 11, 22, § 53; 24, 7, 23, § 37; Veg. 6, 14, 1; and absol. Bruttia, Calp. Ecl. 5, 8.—Bruttĭānus ( Brutĭān-), a, um, adj., of the Bruttii:2.caules,
Plin. 19, 8, 41, § 141.— Subst.: Bruttĭāni, ōrum, m., a class of servants to the magistrates: Bruttiani dicebantur, qui officia servilia magistratibus praestabant;eo quod hi primum se Hannibali tradiderant et cum eo perseveraverant usque dum recederet de Italiā,
Fest. p. 26; Cato ap. Gell. 10, 3, 17; cf. the expl. of the term by Gell. l. l. § 18 sq.—Adj.:C.Bruttianae parmae dicebantur scuta, quibus Bruttiani sunt usi,
Fest. p. 26.—Bruttātes bilingues Ennius dixit, quod Bruttii et Osce [p. 253] et Graece loqui soliti sint, Paul. ex Fest. p. 35 Müll. (Ann. v. 488 Vahl.). -
19 Bruttiani
Bruttĭi (in MSS. also Brutĭi, Brutti, and Brittĭi), ōrum, m., = Brettioi Polyb., Brouttioi Steph., the Bruttii, the inhabitants of the southern point of Italy, Mel. 2, 4, 2; Caes. B. C. 1, 30; Liv. 22, 61, 11 al. —In sing.: Bruttĭus, ii, m., a Bruttian, collect., Liv. 31, 7, 11; Flor. 1, 18, 27; Sil. 8, 570; 11, 10.—B.Meton., the country of the Bruttii, Varr. R. R. 2, 1, 2:II.in Bruttiis,
Cic. Rosc. Am. 46, 132; id. Caecin. 19, 54; Caes. B. C. 1, 30; Liv. 32, 1, 7:ex Bruttiis,
id. 32, 1, 11; Gell. 10, 3 fin.:in Bruttios,
Liv. 34, 53, 1.—Derivv.A.Bruttĭus, a, um, adj., of the Bruttii:B.ager,
the country of the Bruttii, Bruttium, Liv. 27, 51, 13; Mel. 2, 7, 14; Plin. 3, 5, 10, § 71:promunturium,
Mel. 2, 4, 8 and 9:angulus,
Flor. 3, 20, 13:litus,
Plin. 3, 5, 10, § 72:pontus,
Sen. Thyest. 578:tellus,
Col. 10, 139:saxa,
Pers. 6, 27:pira,
Plin. 15, 15, 16, § 56:pix (prepared there, of the best quality),
Col. 12, 18, 7; Plin. 16, 11, 22, § 53; 24, 7, 23, § 37; Veg. 6, 14, 1; and absol. Bruttia, Calp. Ecl. 5, 8.—Bruttĭānus ( Brutĭān-), a, um, adj., of the Bruttii:2.caules,
Plin. 19, 8, 41, § 141.— Subst.: Bruttĭāni, ōrum, m., a class of servants to the magistrates: Bruttiani dicebantur, qui officia servilia magistratibus praestabant;eo quod hi primum se Hannibali tradiderant et cum eo perseveraverant usque dum recederet de Italiā,
Fest. p. 26; Cato ap. Gell. 10, 3, 17; cf. the expl. of the term by Gell. l. l. § 18 sq.—Adj.:C.Bruttianae parmae dicebantur scuta, quibus Bruttiani sunt usi,
Fest. p. 26.—Bruttātes bilingues Ennius dixit, quod Bruttii et Osce [p. 253] et Graece loqui soliti sint, Paul. ex Fest. p. 35 Müll. (Ann. v. 488 Vahl.). -
20 Bruttianus
Bruttĭi (in MSS. also Brutĭi, Brutti, and Brittĭi), ōrum, m., = Brettioi Polyb., Brouttioi Steph., the Bruttii, the inhabitants of the southern point of Italy, Mel. 2, 4, 2; Caes. B. C. 1, 30; Liv. 22, 61, 11 al. —In sing.: Bruttĭus, ii, m., a Bruttian, collect., Liv. 31, 7, 11; Flor. 1, 18, 27; Sil. 8, 570; 11, 10.—B.Meton., the country of the Bruttii, Varr. R. R. 2, 1, 2:II.in Bruttiis,
Cic. Rosc. Am. 46, 132; id. Caecin. 19, 54; Caes. B. C. 1, 30; Liv. 32, 1, 7:ex Bruttiis,
id. 32, 1, 11; Gell. 10, 3 fin.:in Bruttios,
Liv. 34, 53, 1.—Derivv.A.Bruttĭus, a, um, adj., of the Bruttii:B.ager,
the country of the Bruttii, Bruttium, Liv. 27, 51, 13; Mel. 2, 7, 14; Plin. 3, 5, 10, § 71:promunturium,
Mel. 2, 4, 8 and 9:angulus,
Flor. 3, 20, 13:litus,
Plin. 3, 5, 10, § 72:pontus,
Sen. Thyest. 578:tellus,
Col. 10, 139:saxa,
Pers. 6, 27:pira,
Plin. 15, 15, 16, § 56:pix (prepared there, of the best quality),
Col. 12, 18, 7; Plin. 16, 11, 22, § 53; 24, 7, 23, § 37; Veg. 6, 14, 1; and absol. Bruttia, Calp. Ecl. 5, 8.—Bruttĭānus ( Brutĭān-), a, um, adj., of the Bruttii:2.caules,
Plin. 19, 8, 41, § 141.— Subst.: Bruttĭāni, ōrum, m., a class of servants to the magistrates: Bruttiani dicebantur, qui officia servilia magistratibus praestabant;eo quod hi primum se Hannibali tradiderant et cum eo perseveraverant usque dum recederet de Italiā,
Fest. p. 26; Cato ap. Gell. 10, 3, 17; cf. the expl. of the term by Gell. l. l. § 18 sq.—Adj.:C.Bruttianae parmae dicebantur scuta, quibus Bruttiani sunt usi,
Fest. p. 26.—Bruttātes bilingues Ennius dixit, quod Bruttii et Osce [p. 253] et Graece loqui soliti sint, Paul. ex Fest. p. 35 Müll. (Ann. v. 488 Vahl.).
См. также в других словарях:
eCl@ss — eCl@ss, ist ein standardisiertes Klassifikationssystem für Warengruppen und Warenmerkmale mit dem Ziel der Vereinfachung des elektronischen Handels klassifizierter Produkte. Inhaltsverzeichnis 1 Entstehung und Organisation 2 Systematik 3… … Deutsch Wikipedia
ECl@ss — eCl@ss, ist ein standardisiertes Klassifikationssystem für Warengruppen und Warenmerkmale mit dem Ziel der Ermöglichung des elektronischen Handels klassifizierter Produkte. Inhaltsverzeichnis 1 Entstehung und Organisation 2 Systematik 3 Versionen … Deutsch Wikipedia
Ecl — Cette page d’homonymie répertorie les différents sujets et articles partageant un même nom. {{{image}}} Sigles d une seule lettre Sigles de deux lettres > Sigles de trois lettres … Wikipédia en Français
ECL — may stand for: *ECL programming language, an extensible programming language developed at Harvard *Eastern Counties League, a football league in East Anglia, England *Ecole Centrale de Lyon, an engineering Grande École (university) in Lyon,… … Wikipedia
ECL — steht für: emitter coupled logic, eine Schaltungstechnik, siehe Emittergekoppelte Logik den Tischtenniswettbewerb European Club League Embeddable Common Lisp, eine kompakte Implementierung der Programmiersprache Common Lisp die E Sport Liga… … Deutsch Wikipedia
ECL — Cette page d’homonymie répertorie les différents sujets et articles partageant un même nom. Sigles d’une seule lettre Sigles de deux lettres > Sigles de trois lettres Sigles de quatre lettres … Wikipédia en Français
ECL — • Environment Constraint Language • Extensible Control Language (IBM) • Emitter Coupled Logic schnelle Steuerogik z.B. für Lichterzeuger • Error Correction Logic • Entry Closed Loop NASA • Engineering Configuration List NASA • Engineering Case… … Acronyms
ECL — [1] Environment Constraint Language [2] Extensible Control Language ( IBM) [3] Emitter Coupled Logic schnelle Steuerogik z.B. für Lichterzeuger [4] Error Correction Logic [5] Entry Closed Loop ( > NASA Acronym List ) [6] Engineering… … Acronyms von A bis Z
ECL (abréviation de l'anglais Emitter Coupled Logic) — ● ECL (abréviation de l anglais Emitter Coupled Logic) Famille de circuits intégrés dans laquelle les transistors ne sont ni bloqués ni saturés, et fonctionnent à une fréquence de l ordre du gigahertz … Encyclopédie Universelle
ECL programming language — The ECL programming language and system was an extensible high level programming language and development environment developed at Harvard University in the 1970s. The name ECL stood for Extensible Computer Language or EClectic Language . Some… … Wikipedia
ECL cell carcinoid — enterochromaffin like cell carcinoid a small, circumscribed, often polypoid tumor of the gastric fundus, consisting of enterochromaffin like (ECL) cells and believed to be secondary to hypergastrinemia, which stimulates the proliferation of ECL… … Medical dictionary