-
1 πρυμνήν
πρυμνόςhindmost: fem acc sg (attic epic ionic) -
2 πρύμνην
πρύμναstern: fem acc sg (attic epic ionic) -
3 ἀνακρούω
A push back a gate-pin,βάλανον Aen.Tact.18.6
; stop short, check,ἵππον χαλινῷ X.Eq. 11.3
; back horses,τὸ ζεῦγος Plu.Alc.2
:—[voice] Pass., Them. in Ph.130.25.2 ἀπὸ χερσοῦ νῆα.. ἀνακρούεσκον thrust her off from shore, A.R.4.1650; throw up,δίσκον Philostr.Her.2.5
.II in [voice] Med., ἀνακρούεσθαι πρύμνην put one's ship astern, by backing water, Ar.V. 399, cf. D.S.11.18; or ἀνακρούεσθαι alone, Th.7.38,40; [ἐπὶ] πρύμνην ἀ. Hdt.8.84
; but νῆας ἀ., simply row back, Tryph.523: metaph., τὸν λόγον πάλιν ἀ. put back and make a fresh start, Pl.Phlb. 13d;παῦε.. μικρὸν ἀνακρουόμενος Luc.Nigr.8
;ὥσπερ ἁρμονίαν ἐκλελυμένην ἀ. αὖθις ἐπὶ σώφρονα νόμον καὶ βίον Plu.Cleom.16
.2 in Music, strike up, Theoc.4.31: hence, begin a speech, Plb.4.22.11.III ἀνακρούειν χεροῖν, = ἀνακροτεῖν, Autocr.1.Greek-English dictionary (Αγγλικά Ελληνικά-λεξικό) > ἀνακρούω
-
4 πρυμνός
πρυμνός, der äußerste, letzte, hinterste; βραχίων, das äußerste Ende des Armes, womit der Arm an der Schulter ansitzt, Il. 13, 532. 16, 323; γλῶσσα, 5, 292; σκέλος, ἔνϑα πάχιστος μυὼν ἀνϑρώπου πέλεται, 16, 314; auch κέρας, 13, 705; u. so von Gliedern immer der Theil, der dem Leibe zunächst ist, die Wurzel; πρυμνὴν ὕλην ἐκταμόντες, 12, 149, das Holz am untersten Ende, an der Wurzel abhauen; δόρυ πρυμνόν, das untere Ende der Lanzenspitze, 17, 618, Schol. ἐπιδορατίς; auch im superl., πρυμνότατον κατὰ νῶτον, Od. 17, 463; substantivisch gebraucht, πρυμνὸν ϑέναρος, Il. 5, 339 (vgl. πρύμνα); Pind. πρυμνοῖς ἀγορᾶς ἔπι, P. 5, 87, an dem äußersten Ende des Marktes; ἀπὸ πρυμνᾶς Ὄσσας ἱερὰς νάπας, Eur. El. 445; sp. D. – Es ist verwandt mit πρέμνον u. wird im E. M. von πείρω, περάω abgeleitet.
-
5 πρύμνα
πρύμνα, ἡ, ion. u. ep. πρύμνη, welche Form auch die ältern Attiker brauchten, vgl. Phryn. in B. A. 66, 23 u. Lob. Phryn. 331; eigtl. fem. von πρυμνός, statt πρυμνὴ ναῦς, das äußerste Hinterende des Schiffes, Schiffshintertheil, Schiffsspiegel; πρύμνη νηὸς ἀείρετο, Od. 13, 84; auch νηὸς ἀπὸ πρύμνης, Il. 15, 435; πρύμνης νεὸς ἥψατο, ib. 704; u. adjectivisch, νηῒ πάρα πρύμνῃ, 7, 383, wo man πρυμνῇ accentuirt erwarten sollte, vgl. 11, 600. 16, 286 Od. 2, 417. 12, 411; μὴ νηυσὶν ἐπὶ πρύμνῃσι μάχωνται, Il. 8, 475; ἐν πρύμνᾳ, Pind. P. 4, 194; ἁλίαισιν πρύμναις, Ol. 9, 73; übtr., ἐν πρύμνῃ πόλεως οἴακα νωμῶν, Aesch. Spt. 2; ὃ καὶ περὶ πρύμναν πόλεως καχλάζει, 742, vgl. Suppl. 340; εἰς πρύμνην, Soph. Phil. 480. 1437, wie jetzt des Metrums wegen für πρύμναν geschrieben wird; Eur. oft; πρύμναν ἀνακρούεσϑαι, rückwärts rudern, so daß das Vordertheil des Schiffes dem Feinde zugekehrt bleibt und das Hintertheil des Schiffes vorangeht, sich allmälig zurückziehen, ohne den Rücken zu kehren, Ar. Vesp. 397, wo der Schol. sagt ὅταν μετακαϑίσαντες οἱ ἐρέται ἐλαύνοιεν ὀπίσω ἐπὶ τὴν πρύμναν u. anführt, daß dies bes. beim Einlaufen in den Hafen geschehe, damit das Schiff nachher, ohne umzuwenden, abfahren könne (vgl. κρούω u. Her. 8, 84), τὴν πρύμναν τοῠ πλοίου, Plat. Phaed. 58 ac; Folgde; ἕπεσϑαί τινι κατὰ πρύμναν, Pol. 1, 49, 11; übh. Hintertheil, Hinterende von jedem Körper, Valck. Her. 8, 84.
-
6 πλόος
πλόος, ὁ, zsgzgn πλοῦς, die Schifffahrt; δολιχὸν πλόον ὁρμαίνοντας, Od. 3, 169; Hes. O. 632. 667; ναῶν πλόον εὐϑύν, Pind. Ol. 7, 32, u. öfter, wie Tragg.; πλοῦν ἐστείλαμεν, wir machten die Seefahrt, Soph. Ai. 1024; τὸν πλοῦν ποιεῖσϑαι, Phil. 548; auch καιρὸς καὶ πλοῦς ὅδ' ἐπείγει γὰρ κατὰ πρύμνην, günstige Schifffahrt, 1437; Eur. oft; u. in Prosa: Her. 2, 29. 156; μηδένα ἐκβῆναι ἐκ τῆς νεὼς πρὶν πλοῠς γένηται, Thuc. 1, 137; auch günstige Zeit, günstiger Wind zum Fahren, πλῷ χρησάμενοι, 3, 3, = εὔπλοια, wie καλλίστοις πλοῖς χρῆσϑαι Antiph. 5, 83. – Sprichwörtl. δεύτερος πλοῦς, wenn es so nicht geht, doch auf die andere Weise, Plat. Polit. 300 b Phaed. 99 d; ἐπεὶ τοῠ μέσου τυχεῖν ἄκρως χαλεπόν, κατὰ τὸν δεύτερόν φασι πλοῦν τὰ ἐλάχιστα ληπ τέον τῶν κακῶν, Arist. eth. 2, 9; Folgde. – Spätere Dichter brauchen das Wort auch von Landreisen, Nic. Ther. 195 u. Antimach. beim Schol. dazu, vgl. Lob. Phryn. 615. – Phot. führt auch den unregelmäßigen plur. πλόες an. auch der gen. sing. lautete bei Sp. πλοός, vgl. Lob. Phryn. 453.
-
7 γυνή
γυνή, ἡ, das Weib, genit. γυναικός; γυναικί, γυναῖκα, ὦ γύναι, γυναῖκε, γυναικοῖν, γυναῖκες, γυναικῶν, γυναιξί (ν), γυναῖκας; diese Att. Formen sind zugleich die Homerischen, nur daß sich der dual. bei Homer nicht findet. Accus. τὴν γυνήν Pherecr. bei Bekk. A. 1 p. 86, 13 Etymol. m. 243, 24 Epimer. Hom. Cram. An. Ox. 1 p. 102, 11 (Mein. C. G. 2, 1 p. 295), vgl. Eustath. Iliad. 1, 340 p. 113, 30; vocat. ὦ γυνή Alcaeus comic. in Epimer. Hom. Cramer. An. Ox. 1 p. 102, 13 (Mein. C. G. 2, 2 p. 834); nomin. plur. αἱ γυναί Philippid. ap. Bekk. An. 1 p. 86, 12 (Mein. C. G. 4 p. 467) und Menand. ap. Cram. Epimer. Hom. An. Ox. 1 p. 102, 8 (Mein. C. G. 4 p. 327); accus. τὰς γυνάς poet. in Etymol. m. p. 243, 27. Nomin. γυναίξ oder γύναιξ bei Gramm. Von diesem nomin. ist auch der vocat. γύναι abzuleiten. Entstanden ist γυναίξ aus ΓΥΝΑ-FΙΞ, »Weibsbild«, εἰκών, ἔοικα, εἴκελος, ἴκελος; nach Buttmanns richtiger Bemerkung, Gramm. §. 58. Die einfache Form γυνή bedeutet die »Hervorbringende«, die »Gebärende«, verwandt γόνος, γονή, Plat. Cratyl. p. 414 a, Wurzel ΓΕΝ. Die Sicilischen Dorier sagten γάνα statt γυνή, Gregor. Corinth. Dial. Dor. p. 345. Unzweifelhaft war ΓΑΝ eine ältere Form der Wurzel ΓΕΝ, worauf z. B. auch das perf. γέγαα führt, und das verwandte γαῖα, s. d. W. Die Böoter sagten βάνα oder βανά statt γυνή, Corinna bei Herodian. Π. Μ. Λ. p. 18, 25 Apollon. Pronom. p. 65 a Bekk. (Bergk L. G. ed. 2 p. 948 no 21), Hesych. βάννα; βανῆκας Böotisch = γυναῖκας, Hesych. Unter Vergleichung des Gothischen quinô nimmt Ahrens Dial. Aeol. p. 172 ΓFΑΝΑ als gemeinsame Grundform von γυνή und βανά an. Danach wäre also wohl ΓFΑΝ die älteste nachweisbare Form der Wurzel; oder vielmehr ΙFΑ; denn daß das Ν secundär sei, beweis't schon γέγαα und γαῖα; vgl. κτείνω ΚΤΕΝΊ'Ω ΚΤΑ'Ω, τείνω ΤΕΝΊ'Ω ΤΑ'Ω u. s. w. Das Abfallen des Γ in βανά könnte so wenig befremden wie die Verwandelung des F in Β und das Verschwinden des F in γυνή. Das υ in γυνή ist nicht Umlaut des in γόνος, γονή zum Vorschein kommenden ο, sondern, wie eben auch dies ο, Umlaut des ursprünglichen Vocals der Wurzel, des in βανά, γάνα, γέγαα, γαῖα erhaltenen α. – Was die Bedeutung von γυνή anlangt, so bezeichnet dies Wort: – a) das Weib im Gegensatze zum Manne, ohne Rücksicht auf das Alter und gleichviel ob sie verheirathet ist oder nicht; z. B. Hom. Iliad. 15, 683 πολέες τέ ἑ ϑηήσαντο ἀνέρες ἠδὲ γυναῖκες; 17, 435 στήλη, ἥ τ' ἐπὶ τύμβῳ ἀνέρος ἑστήκῃ τεϑνηότος ἠὲ γυναικός; Odyss. 15, 168 οἱ δ' ἰύζοντες ἕποντο ἀνέρες ἠδὲ γυναῖκες; 6, 161 οὐ γάρ πω τοῐον εἶδον βροτὸν ὀφϑαλμοῖσιν, οὔτ' ἄνδρ' οὔτε γυναῖκα; 13, 308 μηδέ τῳ ἐκφάσϑαι μήτ' ἀνδρῶν μήτε γυναικῶν; Iliad. 24, 698. 708 Odyss. 19, 468. 21, 323; Herodot. 8, 88 οἱ μὲν ἄνδρες γεγόνασί μοι γυναῖκες, αἱδὲ γυναῖκες ἄνδρες. Pleonastisch Hom. ϑηλύτεραι γυναῖκες, Iliad. 8, 520 Od. 11, 386. 434. 15, 422. 23, 166. 24, 202. Mit Substantiven adjectivisch verbunden: γυνὴ ταμίη Odyss. 2, 345 Iliad. 6, 390, γυνὴ ἀλετρίς Odyss. 20, 105, γυνὴ Σικελὴ γρηΰς Odyss. 24, 211, δμωαὶ γυναῖκες Odyss. 7, 103 Iliad. 9, 477. Ohne δμωαί allein γυναῖκες die Mägde Odyss. 19, 497. 2, 108. 17, 319. Ohne Zusatz bezeichnet Odyss. 16, 334 γυναικί die Penelope, welche vs. 332 und 337 mit Nachdruck βασίλεια genannt wird, wie vs. 335 ihr Haus δόμος ϑείου βασιλῆος heißt. – b) das sterbliche Weib im Gegensatze zur Göttinn; z. B. Hom. Iliad. 11, 688 γυνὴ ἐικυῖα ϑεῇσιν, Iliad. 14, 315 οὐ γάρ πώ ποτέ μ' ὧδε ϑεᾶς ἔρος οὐδὲ γυναικὸς ϑυμὸν ἐνὶ στήϑεσσι περιπροχυϑεὶς ἐδάμασσεν; 16, 176 γυνὴ ϑεῷ εὐνηϑεῖσα; Odyss. 10, 228 ἔνδον γάρ τις ἐποιχομένη ἱστὸν καλὸν ἀοιδιάει ἢ ϑεὸς ἠὲ γυνή. Ausdrücklich ϑνητός hinzugefügt Odyss. 11, 244 ϑεὸν ϑνητήν τε γυναῖκα; Iliad. 20, 305 ὃν Κρονίδης περὶ πάντων φίλατο παίδων, οἳ ἕϑεν ἐξεγένοντο γυναικῶν τε ϑνητάων. – c) die verheirathete Frar die Ehefrau; Odyss. 6, 184 οὐ μὲν γὰρ τοῦ γε κρεῖσσον καὶ ἄρειον, ἢ ὅϑ' ὁμοφρονέοντε νοήμασιν οἶκον ἔχητον ἀνὴρ ἠδὲ γυνή; 11, 444 ἀλλ' οὐ σοί γ', Ὀδυσεῠ, φόνος ἔσσεται ἔκ γε γυναικός· λίην γὰρ πινυτή τε, καὶ εὖ φρεσὶ μήδεα οἶδεν, κούρη 'Ικαρίοιο περίφρων Πηνελόπεια; 1, 433; 19, 165 ὦ γύναι αἰδοίη Λαερτιάδεω Ὀδυσῆος ; Iliad. 6, 160 γυνὴ Προίτου; vs. 460 Ἕκτορος ἥδε γυνή; Odyss. 8, 523 ὡς δὲ γυνὴ κλαίῃσι φίλον πόσιν ἀμφιπεσοῦσα; γυνὴ δέσποινα Odyss. 7, 347; γυνὴ μήτηρ Theocrit. 27, 64; Odyss. 21, 72 ἀλλ' ἐμὲ ἱέμενοι γῆμαι ϑέσϑαι τε γυναῖκα, Homerische Figur, γῆμαι und ϑέσϑαι γυναῖκα stehn παραλλήλως; 15, 241 ἔνϑα δ' ἔγημε γυναῖκα καὶ ὑψερεφὲς ϑέτο δῶμα; 14, 211 ἠγαγόμην δὲ γυναῖκα πολυκλήρων ἀνϑρώπων, ich heirathete eine Frau aus einer reichen Familie; 15, 237 κασιγνήτῳ δὲ γυναῖκα ἠγάγετο πρὸς δώματα; Iliad. 9, 394 Πηλεύς ϑήν μοι ἔπειτα γυναῖκά γε μάσσεται αὐτός, var. lect. γαμέσσεται; Odyss. 9, 199 οὕνεκά μιν σὺν παιδὶ περισχόμεϑ' ἠδὲ γυναικὶ ἁζόμενοι; iliad. 8, 57 μέμασαν δὲ καὶ ὧς ὑσμῖνι μάχεσϑαι, χρειοῖ ἀναγκαίῃ, πρό τε παίδων καὶ πρὸ γυναικῶν; 4, 162 σύν τε μεγάλῳ ἀπέτισαν, σὺν σφῇσιν κεφαλῇσι γυναιξί τε καὶ τεκέεσσιν; Odyss. 13, 44 ὑμεῖς δ' αὖϑι μένοντες ἐυφραίνοιτε γυναῖκας κουριδίας καὶ τέκνα; Iliad. 10, 422 Odyss. 12, 42; γύναι Anrede des Ehemannes an seine Frau Odyss. 4, 148. 266. 8, 424, feierlicher ὦ γύναι 18, 259. Gegensatz ἑταίρα Isae. 3, 13; daselbst 14 γαμετὰς γυναῖκας und αἱ γαμεταὶ γυναῖκες; – γυναῖκες Kebsweiber, Beischläferinnen, im Gegensatz zur Ehefrau, Iliad. 24, 497; – Gegensatz παρϑέ νος Xen. An. 3, 2, 25 Theocr. 27, 63; γυναῖκας καὶ κόρας Xen. An. 4, 5, 9, vgl. Theocrit. 27, 64. – Auch von Thieren, Weibchen, Arist. Pol. 2, 3; Ath. XIII, 559 a. – Eigenthümlich γυναῖκά τε ϑήσατο μαζόν Il. 24, 58, wo μαζόν als nähere Bestimmung zu γυναῖκα gesetzt ist; Scholl. Aristonic. ἡ διπλῆ, ὅτι ἀντὶ τοῦ γυναικὸς μαζόν. Ὁμηρικὸν δὲ τὸ ἔϑος· »ἃς τὴν μὲν πρύμνην ἄμφεπε ( Iliad. 16, 124)«; vgl. Friedlaend. Aristonic. (Schematol.) p. 20.
-
8 ἀμφι-έπω
ἀμφι-έπω, Hom. ἀμφέπω in den Formen ἄμφεπεν Iliad. 16, 124, ἄμφεπε 18. 348 Od. 8, 437, ἄμφεπον Iliad. 18, 559. 23, 167. 24, 622; von ἀμφιέπω Hom. nur part. praes. ἀμφιέποντες u. praeterit. indic. ἀμφίεπον, wie ἄμφεπον als impft. u. (Homerisch) als aor. gebraucht; – geschäftig etwas umgeben, Iliad. 16, 124 ἃς τὴν μὲν (ναῦν) πρύμνην πῦρ ἄμφεπεν, Iliad. 18, 348 Od. 8, 437 γάστρην μὲν τρίποδος πῦρ ἄμφεπε, ϑέρμετο δ' ὕδωρ, das Feuer umspielte den Dreifuß; Iliad. 18, 559 βοῠν δ' ἱερεύσαντες μέγαν ἄμφεπον, Od. 8, 61 τοὺς δέρον ἀμφί ϑ' ἕπον, τετύκοντό τε δαῖτ' ἐρατεινήν, Iliad 11, 776 σφῶι μὲν ἀμφὶ βοὸς ἕπετον κρέα, 24, 622 ἕταροι δ' ἔδερόν τε καὶ ἄμφεπον εὖ κατὰ κόσμον; 24, 804 ἃς οἵγ' ἀμφίεπον τάφον Ἕκτορος; 2, 525 οἱ μὲν Φωκήων στίχας ἵστατον ἀμφιέποντες; 19, 392 ἵππους δ' Αὐτομέδων τε καὶ Ἄλκιμος ἀμφιέποντες ζεύγνυον, geschäftig; 5, 667 τοῖον γὰρ ἔχον πόνον ἀμφιέποντες; Od. 3, 118 εἰνάετες γάρ σφιν κακὰ ῥάπτομεν ἀμφιέποντες; – Iliad. 11. 473 ἀμφὶ δ' ἄρ' αὐτὸν Τρῶες ἕπονϑ' ὡς εἴ τε δαφοινοὶ ϑῶες ὄρεσφιν ἀμφ' ἔλαφον κεραὸν βεβλημένον, homerisch med. statt des act., vgl. 482 ὥς ῥα τότ' ἀμφ' Ὀδυσῆα δαΐφρονα ποικιλομήτην Τρῶες ἕπον πολλοί τε καὶ ἄλκιμοι. – Pind. ϑεμιστεῖον σκᾶπτον ἀμφέπει, er führt, verwaltet das Scepter des Rechts, Ol. 1, 12; wie μυχὸν μαντήϊον P. 5, 68; Δάματρα, er ehrt die Demeter, Ol. 6, 95; μόχϑον, hält aus die Mühsal, P. 4, 268; ὅμαδον, er geht in das Kriegsgetümmel, I. 7, 25; ϑυμὸν ἀταλόν, er hegt freundliche Gesinnung, N. 7, 91; vgl. σύμπειρον ἀγωνίᾳ ϑυμόν 7, 10; Eur. χϑόνιον μαντεῖον Iph. T 1248; ξένον κῆδος Phoen. 342. So sp. D., πηδἀλια, δαῖτα, Ap. Rh. 1, 562. 2, 761; τιμαῖς ἀμφέπει ἀϑανάτων αὐτόν, erweis't ihm göttliche Ehre, Ep. ad. 497 ( App. 214); – folgen, τινί, Qu. Sm. 1, 47. – Vgl. περιέπω, welches anch in Prosa vorkommt.
-
9 αμφεπω...
ἀμφέπω...ἀμφιέπω, ἀμφέπω1) преследовать(παντοίοισι δόλοισι, sc. τινά Hom.)
2) ( об огне) охватывать, окружать(πρύμνην, γάστρην τρίποδος Hom.)
3) неотступно следить, охранять(πάγχρυσον δέρας, μαντεῖον χθόνιον Eur.)
4) ухаживать, окружать заботами(τινά Pind.)
ἀ. τάφον τινός Hom. — хоронить кого-л.;θεμιστεῖον σκᾶπτον ἀ. Pind. — вершить правосудие;δόμους σκῆπτρά τ΄ ἀ. Soph. — владеть дворцом и скипетром, т.е. царствовать5) приготовлять, разделывать(βοὸς κρέα или βοῦν Hom.)
6) выстраивать, расставлять(στίχας Hom.)
7) снаряжать(ἵππους Hom.)
8) воздавать почести, чтить(Δάματρα Pind.)
τιμαῖς ἀθανἀτων ἀ. τινά Anth. — воздавать кому-л. божеские почести9) предпочитать, искать, добиватьсяξένον κῆδος ἀ. Eur. — оказывать (пред)почтение иноземному родству, т.е. искать себе жену-иноземку
10) испытыватьκάλλιστον ὄλβον ἀ. Pind. — наслаждаться величайшим счастьем;
ἀ. θυμὸν ἀταλόν τινι Pind. — питать почтительное чувство к кому-л.;μόχθον ἀ. Pind. — переносить труды -
10 αμφιεπω
ἀμφιέπω, ἀμφέπω1) преследовать(παντοίοισι δόλοισι, sc. τινά Hom.)
2) ( об огне) охватывать, окружать(πρύμνην, γάστρην τρίποδος Hom.)
3) неотступно следить, охранять(πάγχρυσον δέρας, μαντεῖον χθόνιον Eur.)
4) ухаживать, окружать заботами(τινά Pind.)
ἀ. τάφον τινός Hom. — хоронить кого-л.;θεμιστεῖον σκᾶπτον ἀ. Pind. — вершить правосудие;δόμους σκῆπτρά τ΄ ἀ. Soph. — владеть дворцом и скипетром, т.е. царствовать5) приготовлять, разделывать(βοὸς κρέα или βοῦν Hom.)
6) выстраивать, расставлять(στίχας Hom.)
7) снаряжать(ἵππους Hom.)
8) воздавать почести, чтить(Δάματρα Pind.)
τιμαῖς ἀθανἀτων ἀ. τινά Anth. — воздавать кому-л. божеские почести9) предпочитать, искать, добиватьсяξένον κῆδος ἀ. Eur. — оказывать (пред)почтение иноземному родству, т.е. искать себе жену-иноземку
10) испытыватьκάλλιστον ὄλβον ἀ. Pind. — наслаждаться величайшим счастьем;
ἀ. θυμὸν ἀταλόν τινι Pind. — питать почтительное чувство к кому-л.;μόχθον ἀ. Pind. — переносить труды -
11 ανακρουω
Theocr. ἀγκρούομαι1) дергать назад, сдерживать, останавливать(ἵππον χαλινῷ Xen.; τὸ ζεῦγος Plut.)
2) med. ( о корабле) толкать в обратном направлении, давать задний ход, грести обратно, табанитьπρύμνην ἀνακρούεσθαι Her., Arph. — плыть кормой вперед, т.е. отступать лицом к противнику
3) med. медленно отступать, пятиться(πρὸς τέν πόλιν Thuc.)
παῦε μικρὸν ἀνακρούμενος перен. Luc. — погоди, вернемся немного назад;ἀ. ἐπὴ τὸν τοῦ Λυκούργου βίον Plut. — вернуться к законам Ликургаαὐτοῦ ταῦτ΄ ἀνακρουομένου Polyb. — после этих его вступительных слов
-
12 πρύμνα
πρύμν-ᾰ, acc.A- ᾰν Th.1.50
, al., PCair.Zen.54.8 (iii B.C.); [dialect] Ion. and [dialect] Ep. [full] πρύμνη (also in S.Ph. 482, Ar.V. 399 (anap.); both forms in Phryn.PSp.114 B.): ἡ:—prop. fem. of πρυμνός (sc. ναῦς), stern, poop, in Hom. mostly πρύμνη νηῦς in full, νηῒ πάρα πρύμνῃ, νηὸς ἄπο πρύμνης, Il.7.383, al., 15.435;ἐπὶ πρύμνῃ.. νηΐ 11.600
; νηῒ ἐνὶ π. Od.2.417: pl.,νηυσὶν ἔπι πρύμνῃσι Il.12.403
;ἐπὶ π. νέεσσι 13.333
; ἐπὶ πρύμνῃσιν ( ναῦφι going before) 8.475; but also τῆς (sc. νηός)πρύμνη Od.13.84
, cf. Pl.Phd. 58a, 58c; π. alone, Il.1.409, al.:—Phrases:πρύμνην ἀνακρούεσθαι Hdt.8.84
; also metaph. of a man, Ar.l.c.; χωρεῖν πρύμναν retire, draw back, E.Andr. 1120; ἐπείγει κατὰ πρύμναν, of a fair wind, S.Ph. 1451 (anap.);κατὰ π. ἵσταται τὸ πνεῦμα Th.2.97
; ἄγειν ἑαυτὴν ἐκ πρύμνης, metaph. of the soul, Dam.Pr. 400.—Ships were generally drawn up on land by the stern, [νῆας] πεδίονδε εἴρυσαν, αὐτὰρ τεῖχος ἐπὶ πρύμνῃσιν ἔδειμαν Il.14.32
; ;πρύμνας λῦσαι E.Hec. 539
.2 metaph., π. πόλεος the Acropolis, A.Supp. 345; also of the vessel of the State, Id.Th.2, 760 (lyr.); so ἐκ πρύμνης φρενός, prob. in Id.Supp. 989. -
13 ἀμφιέπω
ἀμφιέπω, poet. also [full] ἀμφέπω (the only form in Trag.): [tense] impf. or [tense] aor. ἀμφίεπον and ἄμφεπον, both in Hom. (v. infr.): poet. Verb only in the tenses cited, and once or twice in [voice] Med.: ( ἕπω:—A go about, be all round, γάστρην τρίποδος πῦρ ἄμφεπε Il.18.348, Od.8.437;πρύμνην πῦρ ἄμφεπε Il.16.124
; ἔερσ' ἀμφέπει the dew (of milk and honey, metaph. of song) crowns [the bowl], Pi.N.3.78.2 beset, press hard, Il.11.483; so perh. in Od.3.118 (v. infr. 11.2).II to be busy about, look after,ἀμφίεπον τάφον Ἕκτορος Il. 24.804
, cf. 5.667; ἀμφὶ βοὸς ἕπετον κρέα dressed the meat, 11.776; βοῦς, ιν ἀ., Od.8.61, Il.24.622:— do honour or reverence to,Δάματρα Pi.O.6.95
; tend or heal sick, P.3.51; ἀ. σκῆπτρον sway the sceptre, O.1.12, cf. S.El. 651; esp.guard, protect, Pi.P.5.68, prob. in E.Med. 480, etc.;Βακχεῦ.. ὃς ἀμφέπεις Ἰταλίαν S.Ant. 1118
; ; simply, frequent,χῶρον Simon.58
:—ἀ. κῆδος cherish an alliance, E.Ph. 340; ἀ. μόχθον go through toil and trouble, Pi.P.4.268; σύμπειρον ἀγωνία θυμὸν ἀ. foster spirit in contests, N.7.10; ἀ. ὄλβον enjoy happiness, I.4(3).59;ἀ. παννυχίδας Critias 1.8
.2 abs., in part., with good heed, carefully,ἵππους ἀμφιέποντες ζεύγνυσαν Il.19.392
; στίχας ἵστατον ἀμφιέποντες ib.2.525;κακὰ ῥάπτομεν ἀμφιέποντες Od.3.118
; ὁ ἀμφέπων δαίμων the fortune that attends one, Pi.P.3.108.3 [voice] Med., crowd about,ἀμφὶ δ' ἄρ' αὐτὸν Τρῶες ἕπονθ' Il.11.473
codd.; accompany round about,τινί Q.S.1.47
.Greek-English dictionary (Αγγλικά Ελληνικά-λεξικό) > ἀμφιέπω
-
14 ἀποκρίνω
A set apart, prob. in Alc.Supp. 5.7, Pherecr.23, Ael.VH12.8;χωρὶς ἀ. Pl.Plt. 302c
, al.:—[voice] Pass., to be parted or separated, ἀποκρινθέντε parted from the throng (of two πρόμαχοι), Il.5.12 (nowhere else in Hom.);πίθηκος ᾔει θηρίων ἀποκριθείς Archil.89.3
; of the elements in cosmogony, Emp.9.4, Anaxag. 2, Democr.167;ἀπεκρίθη.. τοῦ βαρβάρου ἔθνεος τὸ Ἑλληνικόν Hdt.1.60
; ; ἀποκεκρίσθαι εἰς ἓν ὄνομα to be separated and brought under one name, Th.1.3; οὐ βεβαίως ἀπεκρίθησαν, of combatants, separated without decisive result, Id.4.72.2 Medic. in [voice] Pass., to be distinctly formed, Hp.Prog.23; of the embryo, Arist.HA 561a17; τὰ ἐν τῷ σώματι -όμενα bodily secretions, Hp.VM14;τὰ ἐς τὴν κοιλίην ἀ. Id.Vict.4.89
; but ἐς τοῦτο πάντα ἀπεκρίθη all illnesses determined or ended in this alone, Th.2.49; also are voided,Arist.
PA 665b24, cf. GA 773b35.3 mark by a distinctive form, distinguish,πρύμνην Hdt.1.194
; specific,Pl.
R. 407d, cf. Arist. Mete. 369b29.II choose,ἕνα ὑμῶν ἀ. ἐξαίρετον Hdt.6.130
; ἀ. τοῦ πεζοῦ, τοῦ στρατοῦ, choose from.., Hdt.3.17,25; δυοῖν ἀποκρίνας κακοῖν having set apart, i.e. decreed, one of two, S.OT 640.III reject on examination, κρίνειν καὶ ἀ. ib. 751d; ἐγκρίνειν καὶ ἀ. ib. 936a; ἀ. τινὰ τῆς νίκης decide that one has lost the victory, decide it against one, Arist.Pol. 1315b18:—[voice] Med., Pl.Lg. 966d.IV [voice] Med., ἀποκρίνομαι, [tense] fut. -κρῐνοῦμαι, etc.: Pl. uses [tense] pf. and [tense] plpf. [voice] Pass. in med. sense, Prt. 358a, Grg. 463c, etc., but also in pass. sense (v. infr.):—give answer to, reply to question, dub.1. in Hdt.5.49, 8.101 (elsewh. ὑποκρ-), cf. E.Ba. 1271, IA 1354;ἀ. τινί Ar.Nu. 1245
, etc.: metaph.,ἀ. τοῖς πράγμασιν ὡς ἐπὶ τῶν ἐρωτημάτων Arr.Epict.2.16.2
; ἀ. πρός τινα, πρὸς τὸ ἐρωτώμενον, to a questioner or question, Th.5.42, Pl.Prt. 338d;ἀ. εἰ.. Ar. V. 964
;ἀ. ὅτι.. Th.1.90
: c. acc., ἀποκρίνεσθαι τὸ ἐρωτηθέν to answer the question, Id.3.61, cf. Pl.Cri. 49a, Hp.Ma. 287b, Arist.Metaph. 1007a9: c. acc. cogn.,ἀ. οὐδὲ γρῦ Ar.Pl.17
;οὐδὲν ξυμβατικόν Th.8.71
;ἀ. ἀπόκρισιν Pl.Lg. 658c
:—[voice] Pass., τοῦτό μοι ἀποκεκρίσθω let this be my answer, Id.Tht. 187b; καλῶς ἄν σοι ἀπεκέκριτο your answer would have been sufficient, Id.Grg. 453d, cf.Men. 75c,Euthd. 299d.2 answer charges, defend oneself, Ar.Ach. 632; the defendant, 6.18, cf. 2.4.3; ἀπεκρινάμην freq. in legal documents, PHib.1.31.24 (iii B. C.), etc.3 [tense] aor. [voice] Pass. ἀπεκρίθη, = ἀπεκρίνατο, he answered, condemned by Phryn.86, is unknown in earlier [dialect] Att., exc. in Pherecr.51, Pl.Alc.2.149b; but occurs in Machoap.Ath.8.349d, UPZ6.30 (ii B. C.), SIG674.61 (Narthacium, ii B. C.), IG4.679 (Hermione, ii B. C.), Plb.4.30.7, etc.; once in J., AJ9.3.1, twice in Luc., Sol.5, Demon.26; regular in LXX (but sts. ἀπεκρινάμην in solemn language, as 3 Ki.2.1 ) and prevails in NT esp. in the phraseἀποκριθεὶς εἶπεν Ev.Matt.3.15
;ἀ. λέγει Ev.Marc.8.20
, al., cf. X.An. 2.1.22 codd.: [tense] fut. ἀποκριθήσομαι in same sense, LXXIs.14.32, al., Ev.Matt.25.45, Hermog.Inv.4.6.Greek-English dictionary (Αγγλικά Ελληνικά-λεξικό) > ἀποκρίνω
-
15 πρυμνός
πρυμνός, sup. πρυμνότατος (Od. 17.463): at the extreme end, usually the lower or hinder part; βραχίων, ‘end’ of the arm near the shoulder, Il. 13.532 ; γλῶσσα, ‘root’ of the tongue, Il. 5.292; so κέρας, Il. 13.705; νηῦς πρυμνή, at the stern, ‘aft,’ ‘after part,’ cf. πρύμνη, Od. 2.417; δόρυ, here apparently the upper end, ‘by the point,’ Il. 17.618; of a stone, πρυμνὸς παχύς, thick ‘at the base,’ Il. 12.446 ; ὕλην πρυμνήν, wood ‘at the root,’ Il. 12.149.—Neut. as subst., πρυμ- νὸν θέναρος, ‘end of the palm,’ just below the fingers, Il. 5.339.A Homeric dictionary (Greek-English) (Ελληνικά-Αγγλικά ομηρικό λεξικό) > πρυμνός
-
16 πρυμνός
πρυμνός, der äußerste, letzte, hinterste; βραχίων, das äußerste Ende des Armes, womit der Arm an der Schulter ansitzt; von Gliedern immer der Teil, der dem Leibe zunächst ist, die Wurzel; πρυμνὴν ὕλην ἐκταμόντες, das Holz am untersten Ende, an der Wurzel abhauen; δόρυ πρυμνόν, das untere Ende der Lanzenspitze; πρυμνοῖς ἀγορᾶς ἔπι, an dem äußersten Ende des Marktes
См. также в других словарях:
πρυμνήν — πρυμνός hindmost fem acc sg (attic epic ionic) … Greek morphological index (Ελληνική μορφολογικούς δείκτες)
πρύμνην — πρύμνα stern fem acc sg (attic epic ionic) … Greek morphological index (Ελληνική μορφολογικούς δείκτες)
επείγω — (AM ἐπείγω) 1. απρόσ. επείγει είναι επιτακτική ανάγκη, υπάρχει βία («η εγχείρηση επείγει») 2. μέσ. ἐπείγομαι α) βιάζομαι («ἐπείγετο δ ὅττι τάχιστα ἐκτελέσαι μέγα ἔργον», Ησίοδ.) β) είμαι υποχρεωμένος να βιαστώ («επείγεται να προλάβει το τρένο»)… … Dictionary of Greek
ύλη — Στην ευρεία έννοια, ύ. είναι καθετί που γίνεται αντιληπτό από τις αισθήσεις μας ή, πιο γενικά, καθετί που μπορεί να μετρηθεί με οποιοδήποτε όργανο μέτρησης. Στη στενή έννοια, ύ. και μάζα ταυτίζονται: ακριβέστερα, ύ. είναι καθετί που… … Dictionary of Greek