Перевод: с латинского на английский

с английского на латинский

stuff+up

  • 61 inculco

    in-culco, āvi, ātum, āre, v. a. [in-calco], to tread in, tread down (class., esp. in the trop. signif.).
    I.
    Lit., to tread down, ram [p. 930] down:

    aliquid,

    Col. 2, 20, 1:

    semen obrutum pavicula,

    id. 11, 3, 34.—
    II.
    Trop.
    A.
    To stuff, press, or force in:

    Graeca verba,

    Cic. Off. 1, 31, 111:

    leviora,

    id. Or. 15, 50; id. Att. 16, 3, 1; Col. 6, 12, 2.—
    B.
    To force upon, to impress on or inculcate in:

    id quod tradatur, vel etiam inculcetur, posse percipere animo,

    Cic. de Or. 1, 28, 127; cf. Quint. 3, 1, 6; Plin. Ep. 1, 20, 2:

    vos non modo oculis imagines, sed etiam animis inculcatis: tanta est impunitas garriendi,

    Cic. N. D. 1, 38, 108 fin.:

    firmissima quaeque memoriae judicis,

    Quint. 6, 4, 5; cf.

    judicibus,

    id. 11, 3, 130:

    quibusdam offeram, quibusdam etiam inculcabo,

    Sen. Vit. Beat. 24, 1:

    inculcatum est Metello, te aratores evertisse,

    Cic. Verr. 2, 3, 67, § 156: se, to obtrude one ' s self upon:

    Graeci, qui se inculcant auribus nostris,

    id. de Or. 2, 5, 19.— Hence, part. pass.: inculcātus, a, um, pressed, stuffed, or crammed in (class.).
    A.
    Lit.:

    lana morsibus canis,

    Plin. 29, 2, 9, § 32:

    lapides,

    Col. 8, 15, 3.—
    B.
    Trop., mixed or foisted in:

    inania verba,

    Cic. Or. 69, 250: archetupon crebris locis inculcatum et refectum, emphasized by additions, id. Att. 16, 3, 1.— Hence, inculcātē, adv., forcibly (late Lat.); comp.: inculcatius, Aug. cont. Julian. V. 16, 63.

    Lewis & Short latin dictionary > inculco

  • 62 infula

    infŭla, ae, f. [cf. Sanscr. bhāla, brow; Gr. phalos, phalara], a band, bandage.
    I.
    In gen.:

    in infulis tantam rem depingere,

    Cic. de Or. 3, 21, 81.—
    II.
    In partic., a white and red fillet or band of woollen stuff, worn upon the forehead, as a sign of religious consecration and of inviolability, a sacred fillet; so a priest ' s fillet:

    sacerdotes Cereris cum infulis,

    Cic. Verr. 2, 4, 50, § 110:

    Phoebi Triviaeque sacerdos, Infula cui sacrā redimibat tempora vittā,

    Verg. A. 10, 538: cujus sacerdotii (i. e. fratrum arvalium) insigne est spicea corona et infulae albae, Sabin. ap. Gell. 7, 7, 8.—Hence, meton., a priest, Prud. Apoth. 486.—Of the victim ' s fillet (whether beast or man):

    saepe in honore deum medio stans hostia ad aram, Lanea dum niveā circumdatur infula vittā,

    Verg. G. 3, 487:

    infula virgineos circumdata comptus (of Iphigenia),

    Lucr. 1, 87.— Of the fillet worn by a suppliant for protection:

    velata infulis ramisque oleae Carthaginiensium navis,

    Liv. 30, 36, 4:

    velamenta et infulas praeferentes,

    Tac. H. 1, 66:

    hae litterae (philosophy) apud mediocriter malos infularum loco sunt,

    held in awe, Sen. Ep. 14, 10:

    ipsas miserias infularum loco habet,

    i. e. his wretchedness claims reverence, id. ad Helv. 13, 4. —
    B.
    Transf., an ornament, mark of distinction, badge of honor:

    his insignibus atque infulis imperii venditis (said of the lands belonging to the state),

    Cic. Agr. 1, 2, 6.— The insignia of an office:

    honorum,

    Cod. Just. 7, 63, 1: infulae imperiales, id. tit. 37 fin. — Hence, for the office itself, Spart. Hadr. 6.— Ornaments of houses and temples, i. e. carved work, etc., Luc. 2, 355.

    Lewis & Short latin dictionary > infula

  • 63 insarcio

    in-sarcĭo, īre, 4, v. a., to stuff in (late Lat.): nummos in calceos sibi, Porphyr. ad Hor. S. 1, 8, 39.

    Lewis & Short latin dictionary > insarcio

  • 64 instipo

    in-stīpo, āre, v. a., to stuff into (anteand post-class.):

    vinum in culleum,

    Cato, R. R. 113; Marc. Emp. 10.

    Lewis & Short latin dictionary > instipo

  • 65 inveho

    in-vĕho, vexi, vectum, 3, v. a., to carry, bear, or bring to or into a place, in one's hands, on a horse, by water, etc.
    I.
    Lit.
    A.
    Act.
    (α).
    With in and acc.:

    tantum in aerarium pecuniae invexit, ut,

    Cic. Off. 2, 22, 76:

    Euphrates in Mesopotamiam quasi novos agros invehit,

    id. N. D. 2, 52, 130.—
    (β).
    With acc. of place ( poet., except with names of towns, etc.):

    marmor Romam,

    Plin. 36, 6, 8, § 49; 18, 7, 12, § 66:

    Iamque mare (lyra et lingua) invectae flumen relinquunt,

    Ov. M. 11, 54. —
    (γ).
    With dat.:

    Caesar legiones per flumen Oceano invexit,

    Tac. A. 2, 23:

    gazam urbi,

    Suet. Aug. 41:

    quas (opes) mare litoribus invehit,

    Curt. 9, 2, 27. —
    (δ).
    Absol. (sc. frumenta), into the barns, Plin. 18, 30, 73, § 303:

    peregrinas mercis,

    id. 29, 1, 8, § 24. —
    B.
    Pass.
    1.
    To ride, drive, sail, fly to or into a place:

    dictator triumphans urbem invehitur,

    i. e. enters, Liv. 2, 31; 35, 8; 36, 39:

    invecta corpori patris nefando vehiculo filia,

    id. 1, 59, 10:

    at Caesar triplici invectus Romano triumpho moenia,

    Verg. A. 8, 714:

    invehitur celeri barbarus hostis equo,

    Ov. Tr. 3, 10, 54; cf.:

    equitum acies invecta in dissipatos,

    Liv. 8, 39; so id. 25, 34, 4; 38, 18, 6 al.:

    equo,

    Verg. A. 5, 571; Liv. 8, 9; Sil. 15, 436:

    curru,

    Verg. A. 6, 785:

    invectus mare,

    carried into the sea, Ov. M. 11, 54:

    in portum ex alto invehi,

    Cic. Mur. 2, 4; Vell. 2, 42, 2:

    portum invectus,

    Plin. 6, 22, 24, § 84; cf.:

    ab invectis portum audit,

    Liv. 44, 7. —With dat.:

    classes invectas Tibridis alveo,

    Verg. A. 7, 436; Just. 32, 3, 14:

    ostio fluminis,

    id. 12, 10, 5.—
    2.
    To enter, penetrate:

    cum utrimque invehi hostem nunciaretur,

    Liv. 5, 8:

    Alexander ordines... multa caede hostium invehitur,

    Curt. 4, 15, 20.—
    C.
    Invehere se, or invehi, to attack, assail, fall upon, assault; to force one ' s way in, penetrate. —With se:

    invehebant se hostes,

    Liv. 40, 39 fin.; 6, 32:

    cum eo ipso acrius victores se undique inveherent,

    Curt. 8, 14, 18. — Pass.:

    Valerius temere invectus in aciem,

    Liv. 2, 20;

    equites in laevum cornu invecti sunt,

    Curt. 3, 11, 1; 4, 15, 2; 8, 14, 15:

    belua invehebatur ordinibus,

    id. 8, 14, 33:

    levi agmine,

    id. 8, 14, 5:

    currus in phalangem invecti erant,

    id. 4, 15, 14 et saep.—
    II.
    Trop.
    A.
    Act., to introduce, bring in, bring upon:

    quae (mala) tibi casus invexerit,

    Cic. Tusc. 3, 12, 26:

    partem incommodorum,

    id. Inv. 1, 1, 1:

    ut quemcumque casum fortuna invexerit,

    brings with it, id. Tusc. 4, 17, 38: divitiae avaritiam invexere, Liv. praef. § 12.—
    B.
    Pass., to attack with words, inveigh against:

    in homines caros,

    Cic. de Or. 2, 75, 304:

    quod consul in eum ordinem essct invectus,

    id. ib. 3, 1, 2:

    acerbius in aliquem, id, Lael. 16, 57: in adversarios,

    Quint. 12, 9, 11; 2, 15, 29:

    in Philotam,

    Curt. 6, 9, 30:

    aliquid inclementius in te,

    Liv. 3, 48:

    vehementius in causam principum,

    Cic. de Or. 1, 7, 24:

    in eam artem,

    Quint. 2, 16, 1.— Act.:

    * de quo Caesar in senatu aperte in te invehens questus est,

    Cic. Phil. 2, 29, 74.— With Gr. acc.:

    cum nonnulla inveheretur in Timoleonta,

    Nep. Timol. 5:

    multa in Thebanos,

    id. Ep. 6. — Hence, invectus, a, um, P. a., brought in: invecta et illata (or without et): invecta illata, things brought into a house by the tenant, i. e. his movables, household stuff, furniture: placet, in urbanis habitationibus locandis, invecta illata, pignori esse locatori, Dig. 2, 14, 4:

    invecta et illata pignori erunt obligata,

    ib. 20, 2, 2.

    Lewis & Short latin dictionary > inveho

  • 66 linamentum

    līnāmentum, i, n. [linum], linen-stuff, linen (post-Aug.).
    I.
    In gen., plur., Plin. 32, 10, 46, § 129.—
    II.
    In partic., lint, Col. 6, 11, 7:

    applicare,

    id. 6, 12, 10:

    suppurationem linamentis curare,

    id. 6, 38, 2:

    linamentum demittere,

    Cels. 7, 9:

    indere,

    id. 5, 6, 23:

    imponere,

    id. 5, 6, 30:

    siccis linamentis vulnus implere,

    id. 5, 6, 21.

    Lewis & Short latin dictionary > linamentum

  • 67 linimentum

    lĭnīmentum, i, n. [id.], smearing-stuff, liniment:

    dolii,

    Pall. 11, 14 fin.:

    limpidum,

    Cael. Aur. Tard. 1, 1, 34.

    Lewis & Short latin dictionary > linimentum

  • 68 linteum

    lintĕum, i, n. [linum], a linen cloth.
    I.
    Lit.:

    linteum cape atque exterge tibi manus,

    Plaut. Most. 1, 3, 110:

    uncto linteo,

    id. Bacch. 3, 3, 42:

    linteum extersui,

    id. Curc. 4, 4, 22:

    merces linteis et vitro delatae,

    Cic. Rab. Post. 14, 40:

    succinctus linteo,

    Suet. Calig. 26:

    sucus linteo colatus,

    Plin. 25, 13, 103, § 164:

    sella, linteisque lorisque,

    Mart. 2, 57, 6:

    lintea componit,

    Juv. 3, 263.—
    II.
    Transf.
    A.
    Linen:

    Tarquinienses (polliciti sunt) lintea in vela,

    Liv. 28, 45.—
    B.
    A sail:

    certum est dare lintea retro,

    Verg. A. 3, 686:

    non tibi sunt integra lintea,

    Hor. C. 1, 14, 9:

    Zephyri veniant in lintea pleni,

    Ov. Am. 2, 11, 41.—
    C.
    A girdle:

    ut qui quaerere velit, nudus quaerat, linteo cinctus, lancem habens,

    Gai. Inst. 3, § 192; cf. also licium.—
    D.
    A curtain, used as a sign:

    inscripta lintea,

    Juv. 8, 168.—
    E.
    Stuff, cloth, other than linen, Plin. 12, 10, 21, § 38 sq.

    Lewis & Short latin dictionary > linteum

  • 69 materia

    mātĕrĭa, ae ( gen. materiāi, Lucr. 1, 1051), and mātĕrĭes, ēi (only in nom. and acc. sing., and once gen. plur. materierum, Lact. 2, 12, 1; v. Neue, Formenl. 1, p. 383), f. [from same root with mater, q. v.], stuff, matter, materials of which any thing is composed; so the wood of a tree, vine, etc., timber for building (opp. lignum, wood for fuel); nutritive matter or substance for food (class.).
    I.
    Lit.
    A.
    In gen.:

    materia rerum, ex qua et in qua sunt omnia,

    Cic. N. D. 3, 39, 92; cf. id. Ac. 1, 6, 7:

    materiam superabat opus,

    Ov. M. 2, 5:

    materiae apparatio,

    Vitr. 2, 8, 7:

    rudis,

    i. e. chaos, Luc. 2, 8; cf.: omnis fere materia nondum formata rudis appellatur, Cinc. ap. Paul. ex Fest. p. 265 Müll.:

    (arbor) inter corticem et materiem,

    Col. 5, 11, 4:

    crispa,

    Plin. 16, 28, 51, § 119:

    materiae longitudo,

    Col. 4, 24, 3:

    vitis in materiam, frondemque effunditur,

    id. 4, 21, 2:

    si nihil valet materies,

    Cic. de Or. 2, 21, 88:

    in eam insulam materiam, calcem, caementa, atque arma convexit,

    id. Mil. 27, 74:

    caesa,

    Col. 11, 2, 11; cf. Caes. B. G. 4, 17; 5, 39:

    cornus non potest videri materies propter exilitatem, sed lignum,

    Plin. 16, 40, 76, § 206:

    materiae, lignorum aggestus,

    Tac. A. 1, 35:

    videndum est ut materies suppetat scutariis,

    Plaut. Ep. 1, 1, 35:

    proba materies est, si probum adhibes fabrum,

    id. Poen. 4, 2, 93: imprimebatur sculptura materiae anuli, sive ex ferro sive ex auro foret, Macr. S. 7, 13, 11. — Plur.:

    deūm imagines mortalibus materiis in species hominum effingere,

    Tac. H. 5, 5.—Of food:

    imbecillissimam materiam esse omnem caulem oleris,

    Cels. 2, 18, 39 sqq.; cf. of the means of subsistence:

    consumere omnem materiam,

    Ov. M. 8, 876; matter, in gen.:

    materies aliqua mala erat,

    Aug. Conf. 7, 5, 2.—In abstract, matter, the material universe:

    Deus ex materia ortus est, aut materia ex Deo,

    Lact. 2, 8.—
    B.
    Esp., matter of suppuration, pus, Cels. 3, 27, 4.—
    II.
    Transf., a stock, race, breed:

    quod ex vetere materia nascitur, plerumque congeneratum parentis senium refert,

    Col. 7, 3, 15:

    generosa (equorum),

    id. 6, 27 init.
    III.
    Trop.
    A.
    The matter, subjectmatter, subject, topic, ground, theme of any exertion of the mental powers, as of an art or science, an oration, etc.: materiam artis eam dicimus in qua omnis ars et facultas, quae conficitur ex arte, versatur. Ut si medicinae materiam dicamus morbos ac vulnera, quod in his omnis medicina versetur;

    item quibus in rebus versatur ars et facultas oratoria, eas res materiam artis rhetoricae nominamus,

    Cic. Inv. 1, 5, 17:

    quasi materia, quam tractet, et in qua versetur, subjecta est veritas,

    id. Off. 1, 5, 16:

    est enim deformitatis et corporis vitiorum satis bella materies ad jocandum,

    id. de Or. 2, 59, 239; 1, 11, 49; id. Rosc. Com. 32, 89; id. Div. 2, 4, 12:

    sermonum,

    id. Q. Fr 1, 2, 1: materies crescit mihi, my matter (for writing about) increases, id. Att. 2, 12, 3: rei. id. Q. Fr. 2, 1, 1:

    aequa viribus,

    a subject suited to your powers, Hor. A. P. 38:

    infames,

    Gell. 17, 12, 1:

    extra materiam juris,

    the province, Gai. Inst. 2, 191.—
    B.
    A cause, occasion, source, opportunity (cf. mater, II.):

    quid enim odisset Clodium Milo segetem ac materiam suae gloriae?

    Cic. Mil. 13, 35 (for which shortly before:

    fons perennis gloriae suae): materies ingentis decoris,

    Liv. 1, 39, 3:

    non praebiturum se illi eo die materiam,

    id. 3, 46, 3:

    major orationis,

    id. 35, 12, 10:

    criminandi,

    id. 3, 31, 4:

    omnium malorum,

    Sall. C. 10:

    materiam invidiae dare,

    Cic. Phil. 11, 9, 21:

    materiam bonitati dare,

    id. de Or. 2, 84, 342:

    scelerum,

    Just. 3, 2, 12:

    seditionis,

    id. 11, 5, 3:

    laudis,

    Luc. 8, 16:

    benefaciendi,

    Plin. Pan. 38:

    ne quid materiae praeberet Neroni,

    occasion of jealousy, Suet. Galb. 9:

    epistolae, quae materiam sermonibus praebuere,

    Tac. H. 4, 4:

    praebere materiam causasque jocorum,

    Juv. 3, 147:

    materiamque sibi ducis indulgentia quaerit,

    id. 7, 21.—
    C.
    Natural abilities, talents, genius, disposition:

    fac, fuisse in isto C. Laelii, M. Catonis materiem atque indolem,

    Cic. Verr. 2, 3, 68, § 160:

    in animis humanis,

    id. Inv. 1, 2, 2:

    materiam ingentis publice privatimade decoris omni indulgentia nostra nutriamus,

    Liv. 1, 39, 3:

    ad cupiditatem,

    id. 1, 46; Quint. 2, 4, 7.—Hence, one's nature, natural character:

    non sum materia digna perire tua,

    thy unfeeling disposition, Ov. H. 4, 86.—
    D.
    A subject, argument, course of thought, topic (post-Aug.):

    tertium diem esse, quod omni labore materiae ad scribendum destinatae non inveniret exordium,

    Quint. 10, 3, 14:

    argumentum plura significat... omnem ad scribendum destinatam materiam ita appellari,

    id. 5, 10, 9:

    video non futurum finem in ista materia ullum, nisi quem ipse mihi fecero,

    Sen. Ep. 87, 11:

    pulcritudinem materiae considerare,

    Plin. Ep. 3, 13, 2; 2, 5, 5:

    materiam ex titulo cognosces,

    id. ib. 5, 13, 3 al. (materies animi est, materia arboris;

    et materies qualitas ingenii, materia fabris apta,

    Front. II. p. 481 Mai.; but this distinction is not observed by class. writers).

    Lewis & Short latin dictionary > materia

  • 70 materiaria

    mātĕrĭārĭus, a, um, adj. [id.], of or belonging to stuff, matter, wood, timber.
    I.
    In gen. (ante-class. and post-Aug.):

    fabrica,

    carpentry, Plin. 7, 56, 57, § 198:

    FABER,

    a carpenter, Inscr. Grut. 642, 6:

    NEGOCIATOR,

    a timber-merchant, Inscr. Orell. 4248. —Also subst.
    B.
    mātĕrĭārĭus, ii, m. (sc. negotiator), a timber-merchant: si non [p. 1119] hos materiarius remoratur, Plaut. Mil. 3, 3, 45:

    CLAVORVM,

    a maker of wooden nails, Inscr. Orell. 4164.—
    II.
    In partic.:

    haeretici materiarii, in eccl. Lat.,

    those who believed in the eternity of matter, Tert. adv. Hermog. 25.—
    B.
    mātĕrĭārĭa, ae, f. (sc. negotiatio), the trade in timber, Paul. ex Fest. p. 27, 11 Müll.

    Lewis & Short latin dictionary > materiaria

  • 71 materiarius

    mātĕrĭārĭus, a, um, adj. [id.], of or belonging to stuff, matter, wood, timber.
    I.
    In gen. (ante-class. and post-Aug.):

    fabrica,

    carpentry, Plin. 7, 56, 57, § 198:

    FABER,

    a carpenter, Inscr. Grut. 642, 6:

    NEGOCIATOR,

    a timber-merchant, Inscr. Orell. 4248. —Also subst.
    B.
    mātĕrĭārĭus, ii, m. (sc. negotiator), a timber-merchant: si non [p. 1119] hos materiarius remoratur, Plaut. Mil. 3, 3, 45:

    CLAVORVM,

    a maker of wooden nails, Inscr. Orell. 4164.—
    II.
    In partic.:

    haeretici materiarii, in eccl. Lat.,

    those who believed in the eternity of matter, Tert. adv. Hermog. 25.—
    B.
    mātĕrĭārĭa, ae, f. (sc. negotiatio), the trade in timber, Paul. ex Fest. p. 27, 11 Müll.

    Lewis & Short latin dictionary > materiarius

  • 72 metallum

    mĕtallum, i, n., = metallon, a mine or quarry, of gold, silver, iron, or stone; voc. metalle, as if from metallus, Spart. Pesc. Nig. 126.
    I.
    Lit., the place where metals are dug, a mine:

    metalla vetera intermissa recoluit, et nova multis locis instituit,

    Liv. 39, 24:

    sandaracae,

    Vitr. 7, 7, 5:

    aurifera,

    gold-mines, Luc. 3, 209:

    silicum,

    stone-quarry, id. 4, 304:

    miniarium,

    Plin. 33, 7, 40, § 118:

    praeter annuum, quod ex metallis regiis capia, vectigal,

    Liv. 42, 12: herba tantae suavitatis, ut metallum esse coeperit, a mine, i. e. that a tax was raised from it as from a mine, Plin. 21, 7, 20, § 44: damnare in metallum, to condemn to labor in the mines or quarries:

    damnatus in metallum,

    Plin. Ep. 2, 11, 8:

    condemnare aliquem ad metalla,

    Suet. Calig. 27:

    mediocrium delictorum poenae sunt metallum, ludus, deportatio,

    Paul. Sent. 5, 17, 3; 5, 3, 5:

    dare aliquem in metallum,

    Dig. 48, 19, 8:

    metallo plecti,

    ib. 47, 11, 7:

    puniri,

    ib. 48, 13, 6.—
    II. 1.
    A metal, as gold, silver, or iron:

    ubicumque una inventa vena argenti est, non procul invenitur alia. Hoc quidem et in omni fere materia: unde metalla Graeci videntur dixisse,

    Plin. 33. 6, 31, §

    96: auri,

    Verg. A. 8, 445:

    potior metallis libertas,

    i. e. gold and silver, Hor. Ep. 1, 10, 39:

    aeris,

    Verg. G. 2, 165:

    pejoraque saecula ferri temporibus, quorum... nomen a nullo posuit natura metallo,

    Juv. 13, 30.—
    2.
    Other things dug from the earth.
    (α).
    Marble, Stat. S. 4, 3, 98.—
    (β).
    Precious stone:

    radiantium metalla gemmarum,

    Pacat. Pan. 4.—
    (γ).
    Chalk:

    admiscetur creta... Campani negant alicam confici sine eo metallo posse,

    Plin. 18, 11, 29, § 114.—
    (δ).
    Sulphur:

    utque est ingenium vivacis metalli (sulphuris),

    App. M. 9. p. 228, 23.—
    (ε).
    Salt:

    metallum fragile,

    Prud. Hamart. 744.—
    III.
    Trop., metal, stuff, material:

    saecula meliore metallo,

    Claud. III. Cons. Hon. 184:

    mores meliore metallo,

    id. Cons. Mall. Theod. 137.

    Lewis & Short latin dictionary > metallum

  • 73 ostrum

    ostrum, i, n., = ostreon.
    I.
    Lit., the blood of the sea-snail, purple (cf.:

    murex, purpura): ostro Perfusae vestes,

    Verg. A. 5, 111; Vitr. 7, 13.—
    II.
    Transf.
    A.
    Stuff dyed with purple, a purple dress, purple covering, purple:

    textilibus si in picturis ostroque rubenti Jacteris,

    Lucr. 2, 35:

    stratoque super discumbitur ostro,

    on purple-covered couches, Verg. A. 1, 700:

    Sarrano dormire ostro,

    id. G. 2, 506:

    velare umeros ostro,

    id. A. 7, 814; 4, 134; Prop. 4 (5), 3, 51:

    cenae sine aulaeis et ostro,

    Hor. C. 3, 29, 15; id. Ep. 1, 10, 26.—
    B.
    The brilliancy of purple, purple, Auct. Aetnae, 332.

    Lewis & Short latin dictionary > ostrum

  • 74 refercio

    rĕ-fercĭo, si, tum, 4, v. a. [farcio], to fill up, stuff, cram (class.; most freq. in the [p. 1544] P. a.).
    I.
    Lit.:

    meministis tum judices, corporibus civium Tiberim compleri, cloacas referciri,

    Cic. Sest. 35, 77:

    horrea,

    Plin. Pan. 31, 6: aerarium publicum, Avid. Cass. ap. Volcat. Avid. Cass. fin. — Poet., of personal objects:

    quem Fortuna donis opimis refersit,

    Sil. 5, 266.—
    II.
    Trop.:

    perfice, ut Crassus quae coarctavit et peranguste refersit in oratione suā, dilatet nobis atque explicet,

    Cic. de Or. 1, 35, 163:

    aures refersit istis sermonibus,

    id. Rab. Post. 14, 40:

    libros puerilibus fabulis,

    id. N. D. 1, 13, 34:

    libris omnia,

    id. Tusc. 2, 2, 6:

    hominum vitam superstitione omni,

    id. N. D. 2, 24, 63. — Hence, rĕfertus, a, um, P. a., stuffed, crammed, filled full.
    (α).
    With abl. (of things):

    habere villas ornamentis refertas,

    Cic. Verr. 2, 4, 57, § 126; cf.:

    omnibus rebus ornatae ac refertae urbes,

    id. Imp. Pomp. 8, 21:

    insula Delos referta divitiis,

    id. ib. 18, 55: domus cupas taedā ac pice refertas, * Caes. B. C. 2, 11, 2:

    loca referta praedā,

    Liv. 5, 41:

    cera referta notis,

    Ov. Am. 1, 12, 8.— Sup.:

    theatrum celebritate refertissimum,

    Cic. Q. Fr. 1, 1, 14, § 42:

    Xerxes refertus omnibus praemiis donisque fortunae,

    id. Tusc. 5, 7, 20; cf.:

    bellorum praemiis refertos,

    Tac. A. 11, 7:

    refertus honestis studiis,

    id. Or. 34:

    vita undique referta bonis,

    Cic. Tusc. 5, 31, 86, id. Brut. 85, 294:

    litterae refertae omni officio, diligentiā, suavitate,

    id. Q. Fr. 2, 13 (15, a), 1:

    refertae sententiis poëtarum,

    Quint. 5, 11, 39:

    carmina referta contumeliis,

    Tac. A. 4, 34 fin.:

    flumen crocodilis refertum,

    Plin. 5, 1, 1, § 10.—With abl. personae (less freq.):

    domus erat aleatoribus referta, plena ebriorum,

    Cic. Phil. 2, 27, 67:

    armatis militibus refertum forum,

    id. Deiot. 12, 33; cf. id. Verr. 2, 1, 52, § 137; id. Planc. 8, 19; id. Or. 41, 140; 42, 146; id. Pis. 5, 11:

    per refertum clientibus atrium prodire,

    Sen. Brev. Vit. 14, 4.—
    (β).
    With gen. (of persons):

    referta Gallia negotiatorum est, plena civium Romanorum,

    Cic. Font. 5, 11 B. and K. (al. 1, 1): oppida hominum referta, Varr. ap. Non. 501, 15:

    referta quondam Italia Pythagoreorum fuit,

    Cic. de Or. 2, 37, 154:

    audieram refertam esse Graeciam sceleratissimorum hominum ac nefariorum,

    id. Planc. 41, 98:

    urbem refertam esse optimatium,

    id. Att. 9, 1, 2:

    mare refertum fore praedonum,

    id. Rab. Post. 8, 20.—

    Very rarely of things: cum refertam urbem atque Italiam fanorum haberemus,

    Cic. Har. Resp. 13, 28:

    castra referta regalis opulentiae capta,

    Just. 2, 14, 6; cf.:

    saltus elephantorum refertus,

    Plin. 5, 1, 1, § 15.—
    * (γ).
    With de:

    quaerebat, cur de hujusmodi nugis referti essent eorum libri,

    Cic. de Or. 1, 19, 86.—
    (δ).
    Absol.:

    Suessam Pometiam urbem opulentam refertamque cepit,

    Cic. Rep. 2, 24, 45 Mos.:

    locuples ac referta domus,

    id. de Or. 1, 35, 161:

    aerarium,

    id. ib. 2, 2, 2, §

    6: Asia,

    id. Mur. 9, 20:

    refertos agros,

    Tac. H. 2, 56:

    utrique (Academici et Peripatetici) disciplinae formula plena et referta,

    Cic. Ac. 1, 4, 17.— Comp.:

    refertius aerarium,

    Cic. Verr. 2, 3, 87, § 202.— Adv. does not occur.

    Lewis & Short latin dictionary > refercio

  • 75 sagatus

    săgātus, a, um, adj. [sagum].
    I.
    Lit., clothed in or having on a sagum, Cic. Font. 11; id. Phil. 14, 1, 2; id. Fragm. ap. Non. 538, 27 (opp. togati); Mart. 6, 11, 8:

    milites,

    Capitol. Ant. Phil. 27.—
    II.
    Transf., made of thick stuff, such as is proper for mantles:

    cuculli,

    Col. 11, 1, 21; and perh. also id. 1, 8, 9.

    Lewis & Short latin dictionary > sagatus

  • 76 sagina

    săgīna, ae, f. [kindr. with sattô, to stuff full, to cram; v. sagmen], a stuffing, cramming, fattening, feeding, feasting.
    I.
    Lit.
    A.
    In abstr. (class.):

    anserum,

    Varr. R. R. 3, 10, 1; Col. 6, 27, 9; 8, 14, 11:

    gallinarum,

    Plin. 10, 50, 71, § 140:

    cochlearum,

    id. 9, 56, 82, § 174: vaccarum. Vulg. Ecclus. 38, 27:

    dies noctesque estur, Bibitur, neque quisquam parsimoniam adhibet: sagina plane est,

    Plaut. Most. 1, 3, 79:

    in saginam se conicere,

    id. Trin. 3, 2, 96: qui multitudinem illam non auctoritate sed sagina tenebat, * Cic. Fl. 7, 17; cf. Tac. H. 2, 71.—
    B.
    In concr.
    1.
    Food, nourishment (postAug.).
    a.
    Lit.:

    gladiatoria sagina,

    Tac. H. 2, 88; cf.

    , of gladiators' food,

    Prop. 4 (5), 8, 25:

    temulentus et sagina gravis,

    Tac. H. 1, 62:

    stomachum laxare saginae,

    Juv. 4, 67:

    sagina viva,

    i. e. small fish with which larger ones were fed, Varr. R. R. 3, 17, 7; cf. Plin. 9, 6, 5, § 14:

    ad saginam idonea,

    Col. 8, 9, 4:

    ferarum,

    Suet. Calig. 27:

    minuere saginam,

    Nemes. Cyn. 166:

    ad saginam pristinam revocare,

    to natural food, Veg. 2, 45, 3:

    bestiarum,

    App. M. p. 148, 27.—
    b.
    Transf.:

    herbae viridis coma dulciore saginā roris aut fluminis,

    rich nourishment, Pall. 7, 3 Mai:

    quemadmodum forensibus certaminibus exercitatos et quasi militantes reficit ac reparat haec velut sagina dicendi,

    nourishment of oratory, Quint. 10, 5, 17.—
    * 2.
    A fatted animal:

    este, effercite vos, saginam caedite,

    kill the fatted beast, Plaut. Most. 1, 1, 62.—
    II.
    Meton., fatness produced by much eating, corpulence (postAug.):

    saginam corporis ex nimiā luxuriā contraxit,

    Just. 21, 2, 1:

    sagina ventris non homini sed beluae similis,

    id. 38, 8, 9:

    qui colorem fuco et verum robur inani saginā mentiuntur,

    Quint. 2, 15, 25:

    nimio tendis mole saginam,

    Aus. Ephem. 1, 8:

    ursam quae ceteris saginā corporis praevalebat,

    App. M. 4, p. 149, 7.

    Lewis & Short latin dictionary > sagina

  • 77 sagino

    săgīno, āvi, ātum, 1, v. a. [sagina] (class.; cf. educare).
    I.
    Lit.
    A.
    Of animals, to fatten, fat:

    pullos columbinos,

    Varr. R. R. 3, 7, 9:

    boves ad sacrificia,

    id. ib. 2, 1, 20:

    aves offis,

    Col. 8, 7, 3:

    equum hordeo ervoque (with roborare largo cibo),

    id. 6, 27, 8:

    porcum,

    Prop. 4 (5), 1, 23:

    corpus,

    Curt. 9, 7, 16:

    glires fagi glande,

    Plin. 16, 6, 7, § 18:

    catulos ferarum molliore praedā,

    Quint. 12, 6, 6 et saep.—
    B.
    Of persons, to cram, stuff, feast:

    saginare plebem populares suos, ut jugulentur,

    Liv. 6, 17, 3:

    nuptialibus cenis,

    id. 36, 17:

    terra, quae copiā rerum omnium (illos Gallos) saginaret,

    id. 38, 17:

    cum exquisitis cottidie Antonius saginaretur epulis,

    Plin. 9, 35, 58, § 119:

    convivas,

    id. 33, 10, 47, § 136.—
    II.
    Transf., to feed, nourish, etc.:

    terra multorum annorum frondibus et herbis, velut saginata largioribus pabulis,

    Col. 2, 1, 5; Plin. 19, 4, 19, § 54:

    fons umore supero saginatus,

    Sol. 45: qui ab illo pestifero ac perdito cive jampridem rei publicae sanguine saginantur, * Cic. Sest. 36, 78; Curt. 5, 1, 39; Tac. H. 4, 42.—Hence, săgīnātus, a, um, P. a., fattened, fat (late Lat.):

    saginatior hostia,

    Hier. Ep. 21, 12; so,

    Christianus ursis,

    Tert. Jejun. 17 fin.:

    vitulum,

    Vulg. Luc. 15, 23.

    Lewis & Short latin dictionary > sagino

  • 78 saturo

    sătŭro, āvi, ātum, 1, v. a. [satur], to fill, glut, cloy, satiate (rare but class.; syn. satio).
    I.
    Lit.:

    animalia duce naturā mammas appetunt earumque ubertate saturantur,

    Cic. N. D. 2, 51, 128:

    armenta,

    Verg. A. 8, 213:

    nec cytiso saturantur apes,

    id. E. 10, 30:

    caede leones,

    Ov. M. 10, 541; id. Am. 2, 16, 25:

    testudines,

    Plin. 9, 10, 12, § 36:

    saturabat glebula talis Patrem ipsum,

    Juv. 14, 166:

    famem,

    i. e. to satisfy, appease, Claud. Phoen. 13; Vulg. Deut. 14, 29 et saep. —
    B.
    Transf., in gen., to fill, furnish abundantly, saturate with a thing ( poet. and in post-Aug. prose):

    nec saturare fimo pingui pudeat sola,

    Verg. G. 1, 80:

    novalia stercore,

    Col. 2, 9, 15:

    betam multo stercore,

    Pall. Febr. 24, 10:

    jejunia terrae fimo, Col. poët. 10, 82: culta aquis,

    i. e. to water, irrigate, Mart. 8, 28, 4; cf.: pallam Tyrio murice, to saturate, to dye or color richly, Ov. M. 11, 166; Mart. 8, 48, 5; Claud. in Ruf. 1, 208:

    capillum multo amomo,

    to anoint, Stat. S. 3, 4, 82:

    tabulas pice,

    to smear, cover, Vitr. 10, 11 fin.; cf.:

    aditus murium querno cinere,

    Pall. 1, 35, 11:

    horrea,

    to fill, stuff, Lucil. Aetn. 266.—
    II.
    Trop.
    A.
    In gen., to fill, satisfy, content, sate:

    mens erecta saturataque bonarum cogitationum epulis,

    Cic. Div. 1, 29, 61:

    homines saturati honoribus,

    id. Planc. 8, 20:

    ex eorum agris atque urbibus expleti atque saturati cum hoc cumulo quaestus decederent,

    id. Verr. 2, 3, 42, § 100:

    saturavi perfidiam et scelus proditorum,

    id. Dom. 17, 44; Cat. 64, 220:

    saturavit se sanguine civium,

    Cic. Phil. 2, 24, 59:

    crudelitatem,

    to satisfy, sate, id. Vatin. 3, 6.—In a Gr. construction: Juno necdum antiquum saturata dolorem, not yet satisfied or assuaged, Verg. A. 5, 608.—
    * B.
    In partic., subject. (for the usu. satio), to cause to loathe, to make weary of or disgusted with a thing: hae res vitae me saturant, * Plaut. Stich. 1, 1, 18.—Hence, sătŭ-rātus, a, um, P. a. (acc. to I. B.); of color, full, rich:

    color saturatior,

    Plin. 21, 8, 22, § 46.

    Lewis & Short latin dictionary > saturo

  • 79 scruta

    scrūta, ōrum, n. [sibilated from grutê], old or broken stuff, trash, frippery, trumpery, Lucil. ap. Gell. 3, 14, 10; Hor. Ep. 1, 7, 65; Petr. 62, 1; Vulg. 3 Reg. 10, 15; id. 2 Esdr. 3, 30.

    Lewis & Short latin dictionary > scruta

  • 80 Seres

    Sērĕs, um, m., = Sêres, a people of Eastern Asia (the mod. Chinese), celebrated for their silken fabrics, Mel. 1, 2, 3; 3, 7, 1; Plin. 6, 17, 20, § 54; Amm. 23, 6, 67 sq.; Verg. G. 2, 121; Hor. C. 3, 29, 27; 4, 15, 23; Ov. Am. 1, 14, 6; Luc. 1, 19; Juv. 6, 403 al.—Placed by Lucan at the sources of the Nile, and made neighbors of the Ethiopians, Luc. 10, 292.— Gen. Serum, Sen. Ep. 90, 13.— Acc. Seras, Hor. C. 1, 12, 56; Plin. H. N. 12, prooem. § 2.— Sing. Ser, Aus. Idyll. Monos. Hist. 24; Sen. Herc. Oet. 668.—Hence, Sērĭcus, a, um, adj.
    1.
    Lit., of or belonging to the Seres, Seric:

    regio,

    Amm. 23, 6:

    Oceanus,

    Plin. 6, 13, 15, § 37:

    hostis (Müll. Neuricus),

    Prop. 4 (5), 3, 8; cf.

    sagittae,

    Hor. C. 1, 29, 9.—
    2.
    Transf., Seric, i. e. silken:

    vestis,

    Plin. 21, 3, 8, § 11; Tac. A. 2, 33:

    toga,

    Quint. 12, 10, 47:

    pallium,

    Vulg. Esth. 8, 15:

    pulvilli,

    Hor. Epod. 8, 15:

    tentoria,

    Flor. 2, 8, 9:

    vexilla,

    id. 3, 11, 8:

    carpenta,

    with silken curtains, Prop. 4 (5), 8, 23:

    frena,

    Claud. Laud. Stil. 2, 350.—As subst.:
    a.
    sērĭca, ōrum, n., Seric garments, silks, Prop. 1, 14, 22; Mart. 9, 38, 3; 11, 27, 11; Claud. in Eutr. 2.—
    b.
    sērĭ-cum, i, n., Seric stuff, silk, Amm. 23, 6, 67; Sol. 50; cf. Isid. Orig. 19, 17, 6; 19, 27, 5; Vulg. Apoc. 18, 12.

    Lewis & Short latin dictionary > Seres

См. также в других словарях:

  • Stuff — is an aggregate or a group of items or matter. Stuff can mean just about anything.Stuff may also refer to: *Stuff (cloth), a type of cloth or fabric used to fill pillows and other items *Stuffing, a substance which is often placed in the cavities …   Wikipedia

  • Stuff — Stuff, n. [OF. estoffe, F. [ e]toffe; of uncertain origin, perhaps of Teutonic origin and akin to E. stop, v.t. Cf. {Stuff}, v. t.] 1. Material which is to be worked up in any process of manufacture. [1913 Webster] For the stuff they had was… …   The Collaborative International Dictionary of English

  • Stuff — País Estados Unidos, Turquía, Reino Unido, Alemania, Rusia, República Checa, Francia, los Países Bajos, Ucrania, España, Rumania, Lituania, China, Filipinas, Tailandia, Taiwan, Malasia …   Wikipedia Español

  • stuff it — ● stuff * * * stuff it impolite phrase used for telling someone that you are very angry with them, and you are not interested in them or their suggestions When she told me what the job was, I told her to stuff it. Thesaurus: expressions showing… …   Useful english dictionary

  • Stuff — Stuff, v. t. [imp. & p. p. {Stuffed}; p. pr. & vb. n. {Stuffing}.] [OE. stoffen; cf. OF. estoffer, F. [ e]toffer, to put stuff in, to stuff, to line, also, OF. estouffer to stifle, F. [ e]touffer; both perhaps of Teutonic origin, and akin to E.… …   The Collaborative International Dictionary of English

  • stuff — [stuf] n. [ME stoffe < OFr estoffe < estoffer, prob. < Gr styphein, to pull together, tighten < styppe, tow, coarse cloth of flax or hemp: see STOP] 1. the material or substance out of which anything is or can be made; raw material 2 …   English World dictionary

  • Stuff — Image extraite du documentaire. Kill pigs by letting them become shits. Données clés Réalisation Johnny DeppGibson Haynes …   Wikipédia en Français

  • stuff´i|ly — stuff|y «STUHF ee», adjective, stuff|i|er, stuff|i|est. 1. lacking fresh air: »a stuffy room. 2. lacking freshness or interest; dull; …   Useful english dictionary

  • stuff|y — «STUHF ee», adjective, stuff|i|er, stuff|i|est. 1. lacking fresh air: »a stuffy room. 2. lacking freshness or interest; dull; …   Useful english dictionary

  • stuff — [n1] personal belongings being, effects, equipment, gear, goods, impedimenta, individual, junk*, kit, luggage, objects, paraphernalia, possessions, substance, tackle, things, trappings; concepts 432,446 stuff [n2] essence, substance bottom,… …   New thesaurus

  • stuff — ► NOUN 1) matter, material, articles, or activities of a specified or indeterminate kind. 2) basic characteristics; substance: Helen was made of sterner stuff. 3) (one s stuff) informal one s area of expertise. 4) Brit. dated woollen fabric,… …   English terms dictionary

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»