-
61 congregalis
congregalis, congregale ADJuniting together; joining -
62 conjectus
throwing/crowding (together/into area), collection; joining battle (w/pugnae); throw/shot (distance); act of throwing (missile); glance/directing one's gaze -
63 conlatus
joining of battle; affray, attack (L+S); contributing (to knowledge, teaching) -
64 connexus
Ijoined/linked; bound by ties; contiguous; related/associated/interdependentIIconnection; joining together; combination (L+S) -
65 consertio
-
66 contextio
joining, putting together; preparing, composing -
67 iunctio
connection, joining. -
68 iunctura
a joining, joint / rekationship, combination. -
69 adfixio
affixĭō ( adf-), ōnis, f. [affigo], a joining or fastening to, an addition (only in late Lat.):continua,
Non. 1, 327.—Hence, a zealous, ardent attachment to a thing: philologiae, Capell. 1, p. 14. -
70 adjunctio
adjunctĭo, ōnis, f. [adjungo], a joining or binding to, a union or conjunction (Cicero; esp. in his rhet. writings).I.In gen.: si haec (sc. phusikê hê pros ta tekna) non est, nulla potest homini esse ad hominem naturae adjunctio, Cic. Att. 7, 2, 4; so,II.animi,
Q. Cic. Pet. Cons. 6, 21.—Esp.A. B.In rhet.1.A limitation or restriction made by an addition, a limiting or restricting adjunct:2.esse quasdam cum adjunctione necessitudines... illic, in superiore, adjunctio (i. e. exceptio) est haec: nisi malint, etc.,
Cic. Inv. 2, 57, 171.—A figure of speech, acc. to Forcell. = sumplokê, repetition of the same word, Cic. de Or. 3, 54, 206 (as an example, v. Agr. 2, 9: Quis legem tulit? Rullus. Quis majorem partem populi suffragiis prohibuit? Rullus.); acc. to Auct. Her., we have an adjunctio when the verb stands either at the beginning or at the end of a clause, as opp. to conjunctio, i. e. when the verb is interposed amid the words, 4, 27, 38; cf. Quint. 9, 1, 33, and 9, 3, 62. -
71 adplicatio
applĭcātĭo ( adp-), ōnis, f. [id.] (only in Cic.).I.A joining or attaching one's self to; hence, trop., an inclining to, inclination:II.adplicatio animi,
Cic. Lael. 8, 27.—Judic. t. t., a placing of one's self under the protection of a superior, clientship:jus applicationis,
the right of inheriting the effects of such a client, Cic. de Or. 1, 39, 177 (cf. applico, I. B. 2.). -
72 adsentior
as-sentĭor ( ads-, Fleck., B. and K., Halm, Weissenb.; ass-, Merk.), sensus, 4, v. dep. [sentio] (the act. form assentio, īre, was out of use even in the time of Varro, Varr. L. L. Fragm. ap. Gell. 2, 25, 9; cf. Spald. ad Quint. 1, 5, 55. The middle use of the word corresponds far better with its signif. than the active; for while adsentio prop. signif. only sentiendo accedere ad aliquem or aliquid, to make known one's inclination or feeling toward any object, whether in favor of or against it; the middle, assentior, = sentiendo se applicare, designates a friendly joining of one's self to any one. The act. form, adsentio, is found in Plaut. Am. 2, 2, 192; id. Rud. 4, 3, 36; Att. and Pompon. ap. Non. p. 469, 16 sq.; Verg. A. 2, 130; in Cic. only three times in epist. style (which is worthy of notice; cf. absque), Fam. 5, 2, 9; Att. 9, 9; and ad Q. Fr. 2, 1, 2; cf. Diom. p. 377 P.;but after the time of the poets of the Aug. per. it is often found, particularly in the post-Aug. histt., together with the class. mid. form, used in like manner: assensit precibus Rhamnusia justis,
Ov. M. 3, 406; 9, 259; 14, 592 al.:cum de aliis rebus adsentire se veteribus Gabinis diceret,
Liv. 1, 54:Adsensere atque etc.,
Tac. H. 5, 3; id. A. 3, 51; 3, 23; Suet. Vesp. 6; Curt. 4, 13, 4; Gell. 6, 5, 5 al.), lit., to join one in opinion, to agree with; hence, to assent to, give assent, to approve, give approval; with dat. or absol.: adsensus sum homini, Lucil. ap. Prisc. p. 801:Adsentio,
Plaut. Rud. 4, 3, 36:adsensi sunt omnes,
Vulg. Gen. 34, 24:cum saepissime tibi senatus maximis sit de rebus adsensus,
Cic. de Or. 1, 49, 214; id. Balb. 27:si ulli rei sapiens adsentietur,
id. Ac. 2, 21, 67:cui (sententiae) sunt adsensi ad unum,
id. Fam. 10, 16:quibus (verbis) adsensi sunt in conspectu meo,
Vulg. Jer. 34, 24; ib. 2 Macc. 14, 26: in quibus adsentior sollicitam et periculosam justitiam non esse sapientis, Cic. Rep. Fragm. ap. Prisc. p. 801 P.:sapientem, si adsensurus esset, etiam opinaturum, etc.,
id. Ac. 2, 21, 67:verbo adsentiri,
Sall. C. 52, 1:omnes adsensi sunt partibus dividundis,
Liv. 25, 30; 41, 24 al.:cui non adsentior,
Quint. 9, 3, 49 Spald.:ne adsentiri necesse esset,
Suet. Caes. 80 et saep.—So of conduct, to yield:quam ob rem adsentire nobis,
Vulg. Dan. 13, 20.— With neutr. acc. aliquid, cetera, etc.:non habeo autem quid tibi adsentiar,
Cic. N. D. 3, 25, 64:vitiosum est adsentiri quidquam falsum,
id. Ac. 2, 21, 68:cetera adsentior Crasso,
id. de Or. 1, 9, 35:Mihi quoque adsunt testes, qui illut quod ego dicam adsentiant,
Plaut. Am. 2, 2, 192:illud quod a te dictum est, valde tibi adsentior,
Cic. de Or. 1, 28, 126; so id. ib. 3, 48, 182.► Pass.: is (sapiens) multa sequitur probabilia, non comprehensa neque percepta neque adsensa, sed similia veri, nor assented to as perceived by sense (cf. assensio and assensus), Cic. Ac. 2, 31, 99.—And impers.:Bibulo adsensum est,
Cic. Fam. 1, 2. -
73 adssentio
as-sentĭor ( ads-, Fleck., B. and K., Halm, Weissenb.; ass-, Merk.), sensus, 4, v. dep. [sentio] (the act. form assentio, īre, was out of use even in the time of Varro, Varr. L. L. Fragm. ap. Gell. 2, 25, 9; cf. Spald. ad Quint. 1, 5, 55. The middle use of the word corresponds far better with its signif. than the active; for while adsentio prop. signif. only sentiendo accedere ad aliquem or aliquid, to make known one's inclination or feeling toward any object, whether in favor of or against it; the middle, assentior, = sentiendo se applicare, designates a friendly joining of one's self to any one. The act. form, adsentio, is found in Plaut. Am. 2, 2, 192; id. Rud. 4, 3, 36; Att. and Pompon. ap. Non. p. 469, 16 sq.; Verg. A. 2, 130; in Cic. only three times in epist. style (which is worthy of notice; cf. absque), Fam. 5, 2, 9; Att. 9, 9; and ad Q. Fr. 2, 1, 2; cf. Diom. p. 377 P.;but after the time of the poets of the Aug. per. it is often found, particularly in the post-Aug. histt., together with the class. mid. form, used in like manner: assensit precibus Rhamnusia justis,
Ov. M. 3, 406; 9, 259; 14, 592 al.:cum de aliis rebus adsentire se veteribus Gabinis diceret,
Liv. 1, 54:Adsensere atque etc.,
Tac. H. 5, 3; id. A. 3, 51; 3, 23; Suet. Vesp. 6; Curt. 4, 13, 4; Gell. 6, 5, 5 al.), lit., to join one in opinion, to agree with; hence, to assent to, give assent, to approve, give approval; with dat. or absol.: adsensus sum homini, Lucil. ap. Prisc. p. 801:Adsentio,
Plaut. Rud. 4, 3, 36:adsensi sunt omnes,
Vulg. Gen. 34, 24:cum saepissime tibi senatus maximis sit de rebus adsensus,
Cic. de Or. 1, 49, 214; id. Balb. 27:si ulli rei sapiens adsentietur,
id. Ac. 2, 21, 67:cui (sententiae) sunt adsensi ad unum,
id. Fam. 10, 16:quibus (verbis) adsensi sunt in conspectu meo,
Vulg. Jer. 34, 24; ib. 2 Macc. 14, 26: in quibus adsentior sollicitam et periculosam justitiam non esse sapientis, Cic. Rep. Fragm. ap. Prisc. p. 801 P.:sapientem, si adsensurus esset, etiam opinaturum, etc.,
id. Ac. 2, 21, 67:verbo adsentiri,
Sall. C. 52, 1:omnes adsensi sunt partibus dividundis,
Liv. 25, 30; 41, 24 al.:cui non adsentior,
Quint. 9, 3, 49 Spald.:ne adsentiri necesse esset,
Suet. Caes. 80 et saep.—So of conduct, to yield:quam ob rem adsentire nobis,
Vulg. Dan. 13, 20.— With neutr. acc. aliquid, cetera, etc.:non habeo autem quid tibi adsentiar,
Cic. N. D. 3, 25, 64:vitiosum est adsentiri quidquam falsum,
id. Ac. 2, 21, 68:cetera adsentior Crasso,
id. de Or. 1, 9, 35:Mihi quoque adsunt testes, qui illut quod ego dicam adsentiant,
Plaut. Am. 2, 2, 192:illud quod a te dictum est, valde tibi adsentior,
Cic. de Or. 1, 28, 126; so id. ib. 3, 48, 182.► Pass.: is (sapiens) multa sequitur probabilia, non comprehensa neque percepta neque adsensa, sed similia veri, nor assented to as perceived by sense (cf. assensio and assensus), Cic. Ac. 2, 31, 99.—And impers.:Bibulo adsensum est,
Cic. Fam. 1, 2. -
74 affixio
affixĭō ( adf-), ōnis, f. [affigo], a joining or fastening to, an addition (only in late Lat.):continua,
Non. 1, 327.—Hence, a zealous, ardent attachment to a thing: philologiae, Capell. 1, p. 14. -
75 applicatio
applĭcātĭo ( adp-), ōnis, f. [id.] (only in Cic.).I.A joining or attaching one's self to; hence, trop., an inclining to, inclination:II.adplicatio animi,
Cic. Lael. 8, 27.—Judic. t. t., a placing of one's self under the protection of a superior, clientship:jus applicationis,
the right of inheriting the effects of such a client, Cic. de Or. 1, 39, 177 (cf. applico, I. B. 2.). -
76 armus
armus, i, m., = harmos [arô; v. arma inct. ], pr., a joining together; the shoulder where it is fitted to the shoulder-blade, the fore quarter (opp. suffrago), and, with few exceptions, of the shoulder of an animal, while umerus designates that of men.I.Lit.: solus homo bipes: uni juguli, umeri;* II.ceteris armi,
Plin. 11, 43, 98, § 243:digiti (Hippomenae in leonem mutati) curvantur in ungues: Ex umeris armi fiunt, Ov M. 10, 700.—So, elephantis,
Plin. 11, 40, 95, § 233:leonis,
id. 11, 39, 94, § 229:pantherae,
id. 8, 17, 23, § 62 et saep.: leporis, Hor S. 2, 4, 44;2, 8, 89: equi,
id. ib. 1, 6, 106:arietis,
Vulg. Num. 6, 19; ib. Exod. 29, 27.—Of men:latos huic hasta per armos Acta,
Verg. A. 11, 644;Paul. ex Fest. s. v. armita, p. 4 Müll.—And of the arms of men,
Luc. 9, 831.—In a more extended sense, the whole side of an animal:spumantis equi fodere calcaribus armos,
Verg. A. 6, 881; cf. Hor. S. 1, 6, 106. -
77 ars
ars, artis, f. [v. arma], skill in joining something, combining, working it, etc., with the advancement of Roman culture, carried entirely beyond the sphere of the common pursuits of life, into that of artistic and scientific action, just as, on the other hand, in mental cultivation, skill is applied to morals, designating character, manner of thinking, so far as it is made known by external actions (syn.: doctrina, sollertia, calliditas, prudentia, virtus, industria, ratio, via, dolus).I. A.Lit.:B.Zeno censet artis proprium esse creare et gignere,
Cic. N. D. 2, 22, 57:quarum (artium) omne opus est in faciendo atque agendo,
id. Ac. 2, 7, 22; id. Off. 2, 3, 12 sq.—Transf.1.With the idea extended, any physical or mental activity, so far as it is practically exhibited; a profession, art ( music, poetry, medicine, etc.); acc. to Roman notions, the arts were either liberales or ingenuae artes, arts of freemen, the liberal arts; or artes illiberales or sordidae, the arts, employments, of slaves or the lower classes.a.In gen.:b.Eleus Hippias gloriatus est nihil esse ullā in arte rerum omnium, quod ipse nesciret: nec solum has artes, quibus liberales doctrinae atque ingenuae continerentur, geometriam, musicam, litterarum cognitionem et poëtarum, atque illa, quae de naturis rerum, quae de hominum moribus, quae de rebus publicis dicerentur, sed anulum, quem haberet, pallium, quo amictus, soccos, quibus indutus esset, se suā manu confecisse,
Cic. de Or. 3, 32, 127:Jam de artificiis et quaestibus, qui liberales habendi, qui sordidi sint, haec fere accepimus. Primum improbantur ii quaestus, qui in odia hominum incurrunt, ut portitorum, ut feneratorum. Illiberales autem et sordidi quaestus mercenariorum omniumque, quorum operae, non artes emuntur: est enim in illis ipsa merces auctoramentum servitutis... Opificesque omnes in sordidā arte versantur... Quibus autem artibus aut prudentia major inest aut non mediocris utilitas quaeritur, ut medicina, ut architectura, ut doctrina rerum honestarum, hae sunt iis, quorum ordini conveniunt, honestae,
Cic. Off. 1, 42, 150 sq.; cf. id. Fam. 4, 3:artes elegantes,
id. Fin. 3, 2, 4:laudatae,
id. de Or. 1, 3, 9:bonae,
Ov. Tr. 3, 7, 32:optimae,
Cic. Fin. 2, 34, 111:magnae,
id. Or. 1, 4:maximae,
id. de Or. 1, 2, 6:gravissimae,
id. Fin. 2, 34, 112:leviores artes,
id. Brut. 1, 3:mediocres,
id. de Or. 1, 2, 6:omnis artifex omnis artis,
Vulg. Apoc. 18, 22:artifices omnium artium,
ib. 1 Par. 22, 15.—Esp., of a single art, and,(α).With an adj. designating it:(β).ars gymnastica,
gymnastics, Plaut. Most. 1, 2, 73:ars duellica,
the art of war, id. Ep. 3, 4, 14:ars imperatoria,
generalship, Quint. 2, 17, 34:(artes) militares et imperatoriae,
Liv. 25, 9, 12:artes civiles,
politics, Tac. Agr. 29:artes urbanae,
i. e. jurisprudence and eloquence, Liv. 9, 42:ars grammatica,
grammar, Plin. 7, 39, 40, § 128:rhetorica,
Quint. 2, 17, 4:musica,
poetry, Ter. Hec. prol. 23:musica,
music, Plin. 2, 25, 23, § 93:medicae artes,
the healing art, medicine, Ov. H. 5, 145; so,ars Apollinea,
id. Tr. 3, 3, 10:magica,
Verg. A. 4, 493, and Vulg. Sap. 17, 7; so,maleficis artibus inserviebat,
he used witchcraft, ib. 2 Par. 33, 6 al.—With a gen. designating it:2.ars disserendi,
dialectics, Cic. de Or. 2, 38, 157:ars dicendi,
the art of speaking, id. ib. 1, 23, 107, and Quint. 2, 17, 17; so,ars eloquentiae,
id. 2, 11, 4:ars medendi,
Ov. A. A. 2, 735:ars medentium,
Stat. S. 5, 1, 158:medicorum ars,
Vulg. 1 Par. 16, 12:pigmentariorum ars,
the art of unguents, ib. 2 Par. 16, 4:ars armorum,
the art of war, Quint. 2, 17, 33:ars pugnae,
Vulg. Judith, 5, 27; so in plur.:belli artes,
Liv. 25, 40, 5:ars gubernandi,
navigation, Cic. Div. 1, 14, 24; Quint. 2, 17, 33; so,ars gubernatoris,
Cic. Fin. 1, 13, 42.—Sometimes the kind of art may be distinguished by the connection, so that ars is used absol. of a particular art:instruere Atriden num potes arte meā? i. e. arte sagittandi,
Ov. H. 16, 364:tunc ego sim Inachio notior arte Lino, i. e. arte canendi,
Prop. 3, 4, 8:fert ingens a puppe Notus: nunc arte (sc. navigandi) relictā Ingemit,
Stat. Th. 3, 29; so Luc. 7, 126; Sil. 4, 715:imus ad insignes Urbis ab arte (sc. rhetoricā) viros,
Ov. Tr. 4, 10, 16:ejusdem erat artis, i. e. artis scaenofactoriae,
Vulg. Act. 18, 3.—Science, knowledge:C. 1.quis ignorat, ii, qui mathematici vocantur, quantā in obscuritate rerum et quam reconditā in arte et multiplici subtilique versentur,
Cic. de Or. 1, 3, 10:nam si ars ita definitur, ex rebus penitus perspectis planeque cognitis atque ab opinionis arbitrio sejunctis, scientiāque comprehensis, non mihi videtur ars oratoris esse ulla,
id. ib. 1, 23, 108: nihil est quod ad artem redigi possit, nisi ille prius, qui illa tenet. quorum artem instituere vult, habeat illam scientiam (sc. dialecticam), ut ex iis rebus, quarum ars nondum sit, artem efficere possit, id. ib. 1, 41, 186:ars juris civilis,
id. ib. 1, 42, 190:(Antiochus) negabat ullam esse artem, quae ipsa a se proficisceretur. Etenim semper illud extra est, quod arte comprehenditur... Est enim perspicuum nullam artem ipsam in se versari, sed esse aliud artem ipsam, aliud, quod propositum sit arti,
id. Fin. 5, 6, 16; id. ad Q. Fr. 1, 1, 9; id. Cael. 30, 72; id. Or. 1, 4:vir bonus optimisque artibus eruditus,
Nep. Att. 12, 4: ingenium docile, come, ap-tum ad artes optimas, id. Dion, 1, 2 al.—The theory of any art or science: ars est praeceptio, quae dat certam viam rationemque faciendi aliquid, Auct. ad Her. 1, 1;a.Asper, p. 1725 P.: non omnia, quaecumque loquimur, mihi videntur ad artem et ad praecepta esse revocanda,
not every thing is to be traced back to theory and rules, Cic. de Or. 2, 11, 44: res mihi videtur esse facultate ( in practice) praeclara, arte ( in theory) mediocris;ars enim earum rerum est, quae sciuntur: oratoris autem omnis actio opinionibus, non scientiā continetur,
id. ib. 2, 7, 30; id. Ac. 2, 7, 22.—In later Lat. ars is used,Absol. for grammatical analysis, grammar:b.curru non, ut quidam putant, pro currui posuit, nec est apocope: sed ratio artis antiquae, etc.,
Serv. ad Verg. A. 1, 156; 1, 95: et hoc est artis, ut (vulgus) masculino utamur, quia omnia Latina nomina in us exeuntia, si neutra fuerint, tertiae sunt declinationis, etc., id. ad eund. ib. 1, 149: secundum artem dicamus honor, arbor, lepor: plerumque poëtae r in s mutant, id. ad eund. ib. 1, 153 al.—Hence also,As a title of books in which such theories are discussed, for rhetorical and, at a later period, for grammatical treatises.(α).Rhetorical:(β).quam multa non solum praecepta in artibus, sed etiam exempla in orationibus bene dicendi reliquerunt!
Cic. Fin. 4, 3, 5:ipsae rhetorum artes, quae sunt totae forenses atque populares,
id. ib. 3, 1, 4: neque eo dico, quod ejus (Hermagorae) ars mihi mendosissime scripta videatur; nam satis in eā videtur ex antiquis artibus ( from the ancient works on rhetoric) ingeniose et diligenter electas res collocāsse, id. Inv. 1, 6 fin.:illi verbis et artibus aluerunt naturae principia, hi autem institutis et legibus,
id. Rep. 3, 4, 7:artem scindens Theodori,
Juv. 7, 177.—Grammar:2.in artibus legimus superlativum gradum non nisi genitivo plurali jungi,
Serv. ad Verg. A. 1, 96: ut in artibus lectum est, id. ad eund. ib. 1, 535.—So Ars, as the title of the later Lat. grammars: Donati Ars Grammatica, Cledonii Ars, Marii Victorini Ars, etc.; v. the grammarians in Gothofred., Putsch., Lindem., Keil.—The knowledge, art, skill, workmanship, employed in effecting or working upon an object (Fr. adresse):3.majore quādam opus est vel arte vel diligentiā,
Cic. Ac. 2, 14 fin.:et tripodas septem pondere et arte pares,
Ov. H. 3, 32: qui canit arte, canat;qui bibit arte, bibat,
id. A. A. 2, 506:arte laboratae vestes,
Verg. A. 1, 639:plausus tunc arte carebat,
was void of art, was natural, unaffected, Ov. A. A. 1, 113.—(Concr.) The object artistically formed, a work of art:4.clipeum efferri jussit Didymaonis artis,
Verg. A. 5, 359:divite me scilicet artium, Quas aut Parrhasius protulit aut Scopas,
Hor. C. 4, 8, 5; id. Ep. 1, 6, 17.—Artes (personified), the Muses:II.artium chorus,
Phaedr. 3, prol. 19.—Transf. from mind to morals, the moral character of a man, so far as it is made known by actions, conduct, manner of acting, habit, practice, whether good or bad:si in te aegrotant artes antiquae tuae,
your former manner of life, conduct, Plaut. Trin. 1, 2, 35; cf. Hor. C. 4, 15, 12; Plaut. Trin. 2, 1, 6 Lind.:nempe tuā arte viginti minae Pro psaltriā periere,
Ter. Ad. 4, 7, 24:quid est, Quod tibi mea ars efficere hoc possit amplius?
my assiduity, id. And. 1, 1, 4:Hac arte (i. e. constantiā, perseverantiā) Pollux et vagus Hercules Enisus arces attigit igneas,
Hor. C. 3, 3, 9:multae sunt artes (i. e. virtutes) eximiae, hujus administrae comitesque virtutis (sc. imperatoris),
Cic. Imp. Pomp. 13; id. Fin. 2, 34, 115; id. Verr. 2, 4, 37 Zumpt:nam imperium facile his artibus retinetur, quibus initio partum est,
Sall. C. 2, 4 Kritz; so id. ib. 5, 7:cultusque artesque virorum,
Ov. M. 7, 58:mores quoque confer et artes,
id. R. Am. 713: praeclari facinoris aut artis [p. 167] bonae famam quaerere, Sall. C. 2, 9; so id. ib. 10, 4:animus insolens malarum artium,
id. ib. 3, 4; so Tac. A. 14, 57.—Hence also, absol. in mal. part. as in Gr. technê for cunning, artifice, fraud, stratagem:haec arte tractabat virum,
Ter. Heaut. 2, 3, 125 (cf. Ov. H. 17, 142):capti eādem arte sunt, quā ceperant Fabios,
Liv. 2, 51; 3, 35:at Cytherea novas artes, nova pectore versat Consilia,
Verg. A. 1, 657; so id. ib. 7, 477:ille dolis instructus et arte Pelasgā,
id. ib. 2, 152:talibus insidiis perjurique arte Sinonis Credita res, etc.,
id. ib. 2, 195:fraudes innectere ponto Antiquā parat arte,
Luc. 4, 449:tantum illi vel ingenii vel artis vel fortunae superfuit,
Suet. Tit. 1:fugam arte simulantes,
Vulg. Jud. 20, 32: regem summis artibus pellexit, pasêi mêchanêi, Suet. Vit. 2. -
78 assentior
as-sentĭor ( ads-, Fleck., B. and K., Halm, Weissenb.; ass-, Merk.), sensus, 4, v. dep. [sentio] (the act. form assentio, īre, was out of use even in the time of Varro, Varr. L. L. Fragm. ap. Gell. 2, 25, 9; cf. Spald. ad Quint. 1, 5, 55. The middle use of the word corresponds far better with its signif. than the active; for while adsentio prop. signif. only sentiendo accedere ad aliquem or aliquid, to make known one's inclination or feeling toward any object, whether in favor of or against it; the middle, assentior, = sentiendo se applicare, designates a friendly joining of one's self to any one. The act. form, adsentio, is found in Plaut. Am. 2, 2, 192; id. Rud. 4, 3, 36; Att. and Pompon. ap. Non. p. 469, 16 sq.; Verg. A. 2, 130; in Cic. only three times in epist. style (which is worthy of notice; cf. absque), Fam. 5, 2, 9; Att. 9, 9; and ad Q. Fr. 2, 1, 2; cf. Diom. p. 377 P.;but after the time of the poets of the Aug. per. it is often found, particularly in the post-Aug. histt., together with the class. mid. form, used in like manner: assensit precibus Rhamnusia justis,
Ov. M. 3, 406; 9, 259; 14, 592 al.:cum de aliis rebus adsentire se veteribus Gabinis diceret,
Liv. 1, 54:Adsensere atque etc.,
Tac. H. 5, 3; id. A. 3, 51; 3, 23; Suet. Vesp. 6; Curt. 4, 13, 4; Gell. 6, 5, 5 al.), lit., to join one in opinion, to agree with; hence, to assent to, give assent, to approve, give approval; with dat. or absol.: adsensus sum homini, Lucil. ap. Prisc. p. 801:Adsentio,
Plaut. Rud. 4, 3, 36:adsensi sunt omnes,
Vulg. Gen. 34, 24:cum saepissime tibi senatus maximis sit de rebus adsensus,
Cic. de Or. 1, 49, 214; id. Balb. 27:si ulli rei sapiens adsentietur,
id. Ac. 2, 21, 67:cui (sententiae) sunt adsensi ad unum,
id. Fam. 10, 16:quibus (verbis) adsensi sunt in conspectu meo,
Vulg. Jer. 34, 24; ib. 2 Macc. 14, 26: in quibus adsentior sollicitam et periculosam justitiam non esse sapientis, Cic. Rep. Fragm. ap. Prisc. p. 801 P.:sapientem, si adsensurus esset, etiam opinaturum, etc.,
id. Ac. 2, 21, 67:verbo adsentiri,
Sall. C. 52, 1:omnes adsensi sunt partibus dividundis,
Liv. 25, 30; 41, 24 al.:cui non adsentior,
Quint. 9, 3, 49 Spald.:ne adsentiri necesse esset,
Suet. Caes. 80 et saep.—So of conduct, to yield:quam ob rem adsentire nobis,
Vulg. Dan. 13, 20.— With neutr. acc. aliquid, cetera, etc.:non habeo autem quid tibi adsentiar,
Cic. N. D. 3, 25, 64:vitiosum est adsentiri quidquam falsum,
id. Ac. 2, 21, 68:cetera adsentior Crasso,
id. de Or. 1, 9, 35:Mihi quoque adsunt testes, qui illut quod ego dicam adsentiant,
Plaut. Am. 2, 2, 192:illud quod a te dictum est, valde tibi adsentior,
Cic. de Or. 1, 28, 126; so id. ib. 3, 48, 182.► Pass.: is (sapiens) multa sequitur probabilia, non comprehensa neque percepta neque adsensa, sed similia veri, nor assented to as perceived by sense (cf. assensio and assensus), Cic. Ac. 2, 31, 99.—And impers.:Bibulo adsensum est,
Cic. Fam. 1, 2. -
79 coagmentarius
cŏagmentārĭus, ii, m. [coagmentum], joining together, harmologos, Gloss. Gr. Lat. -
80 coagmentatio
cŏagmentātĭo, ōnis, f. [coagmento], a joining or connecting together; a connection, combination, union (several times in Cic.;elsewh. rare): corporis,
Cic. Univ. 5 fin.:non dissolubilis,
id. N. D. 1, 8, 20:naturae,
id. ib. 2, 46, 119.— Plur., Vitr. 2, 9, 11; Plin. 36, 22, 51, § 172.
См. также в других словарях:
Joining — ist eine Anwendungstechnik von Therapeuten in der systemischen (Familien )Therapie. Der Begriff Joining kommt aus dem Englischen und bedeutet übersetzt: Angrenzen, Anschließen, Verbinden, Zusammenfügen, Verbündnis. Joining ist als ein… … Deutsch Wikipedia
joining — index accession (annexation), addition, attachment (act of affixing), coalescence, combination, contact (touching) … Law dictionary
Joining — Join Join (join), v. t. [imp. & p. p. {Joined} (joind); p. pr. & vb. n. {Joining}.] [OE. joinen, joignen, F. joindre, fr. L. jungere to yoke, bind together, join; akin to jugum yoke. See {Yoke}, and cf. {Conjugal}, {Junction}, {Junta}.] [1913… … The Collaborative International Dictionary of English
joining — noun Date: 14th century 1. the act or an instance of joining one thing to another ; juncture 2. a. the place or manner of being joined together b. something that joins two things together … New Collegiate Dictionary
joining — noun The act or result of joining; a joint or juncture … Wiktionary
joining — noun Joining is used before these nouns: ↑fee … Collocations dictionary
joining — jungimas statusas T sritis automatika atitikmenys: angl. connection; joining vok. Anschluß, m; Schaltung, f; Schließen, n rus. включение, n; замыкание, n; соединение, n pranc. connexion, f; couplage, m; jonction, f; montage, m; raccordement, m … Automatikos terminų žodynas
joining — noun the act of bringing two things into contact (especially for communication) the joining of hands around the table there was a connection via the internet • Syn: ↑connection, ↑connexion • Derivationally related forms: ↑connect ( … Useful english dictionary
Joining You — «Joining You» Сингл Аланис Мориссетт из альбома … Википедия
Joining You — «Joining You» Sencillo de Alanis Morissette del álbum Supposed Former Infatuation Junkie Formato CD Single Grabación 1998 Género(s) Hard rock Post grunge … Wikipedia Español
joining part — joining part. См. соединяющая часть [молекулы]. (Источник: «Англо русский толковый словарь генетических терминов». Арефьев В.А., Лисовенко Л.А., Москва: Изд во ВНИРО, 1995 г.) … Молекулярная биология и генетика. Толковый словарь.