-
1 ador
-
2 Eduardus Rex
• (E.R.)• Queen Elizabeth/King Edward -
3 claro
to make bright or clear, make clear in the mind. -
4 Liptzik
see Lipsiae -
5 acer
1.ăcer, ĕris, n. [kindred with Germ. Ahorn] (f. Serv. ap. Prisc. p. 698 P.), the maple-tree, Plin. 16, 15, 26, § 66 sq.—II.Transf., the wood of the maple-tree, maplewood, used, on account of its hardness and firmness, for writing-tablets, Plin. 33, 11, 52, § 146; Ov. Am. 1, 11, 28.2.ācer, cris, cre, adj. (m. acris, Enn.; f. acer, Naev. and Enn.; acrus, a um, Pall.; Veg.; cf. Charis. 63 and 93 P.) [cf. akis, akôn, akmê, akros, ôkus, oxus; Sanscr. acan = dart, acus = swift; Germ. Ecke; Engl. edge, to egg; and with change of quantity, ăcus, acuo, ăceo, ăcies, ăcerbus], sharp, pointed, piercing, and the like.I.Prop., of the senses and things affecting them, sharp, dazzling, stinging, pungent, fine, piercing:a.praestans valetudine, viribus, formā, acerrimis integerrimisque sensibus,
Cic. Tusc. 5, 15, 45. So,Of the sight:b.acerrimus sensus videndi,
Cic. de Or. 2, 87, 357:acres oculi,
id. Planc. 27:splendor,
Lucr. 4, 304:quidam colores ruboris acerrimi,
Sen. Q. N. 1, 14 al. —Of the hearing:c.voce increpet acri?
Lucr. 3, 953:aurium mensura, quod est acrius judicium et certius,
Cic. de Or. 3, 47:acrem flammae sonitum,
Verg. G. 4, 409:acri tibiā,
Hor. C. 1, 12, 1.—Of smell, Lucr. 4, 122:d.exstinctum lumen acri nidore offendit nares,
id. 6, 792; cf. ib. 1216:unguentis minus diu delectemur summa et acerrima suavitate conditis, quam his moderatis,
Cic. de Or. 3, 25, 99:odor,
Plin. 12, 17, 40.—Of taste: ut vitet acria, ut est sinapi, cepa, allium, Var. ap. Non. 201, 13:e.acres humores,
sharp juices, Cic. N. D. 2, 23:lactuca innatat acri stomacho,
an acid stomach, Hor. S. 2, 4, 59; cf. ib. 2, 8, 7:dulcibus cibis acres acutosque miscere,
Plin. Ep. 7, 3 al. —Of sensation in its widest extent: aestatem auctumnus sequitur, post acer hiems fit, sharp, severe, Enn. ap. Prisc. p. 647 P. (Ann. v. 406 ed. Vahl.—cf. Lucr. 3, 20; 4, 261); and so Hor.: solvitur acris hiems, C. 1. 4, 1. —B.Of the internal states of the human system, violent, sharp, severe, gnawing:II.fames, Naev. ap. Prisc. l. l. (B. Punic. p. 18 ed. Vahl.): somnus, Enn. ap. Prisc. l. l. (Ann. v. 369): morbus,
Plaut. Men. 5, 2, 119:dolor,
Lucr. 6, 650:sitis,
Tib. 1, 3, 77 al.Of the states of mind: violent, vehement, passionate, consuming: mors amici subigit, quae mihi est senium multo acerrimum, Att. ap. Non. 2, 22:B.acri ira percitus,
Lucr. 5, 400: cf. 3, 312;6, 754 (on the contrary, 5, 1194: iras acerbas): acres curae,
Lucr. 3, 463, and Var. ap. Non. 241:luctus,
ib. 87:dolor,
Verg. A. 7, 291:metus,
Lucr. 6, 1211; Verg. A. 1, 362:amor,
Tib. 2, 6, 15:acrior ad Venerem cupido,
Curt. 6, 5 al. (Among unpleasant sensations, acer designates a piercing, wounding by sharpness; but acerbus the rough, harsh, repugnant, repulsive.)—Applied to the intellectual qualities, subtle, acute, penetrating, sagacious, shrewd:C.acrem irritat virtutem animi,
Lucr. 1, 70:acri judicio perpende,
id. 2, 1041:memoria,
strong, retentive, Cic. de Or. 2, 87:vir acri ingenio,
id. Or. 5; cf. id. Sest. 20 al. —Applied to moral qualities.1.In a good sense, active, ardent, eager, spirited, brave, zealous:2.milites,
Cic. Cat. 2, 10:civis acerrimus,
an ardent patriot, id. Fam. 10, 28:defensor,
id. ib. 1, 1:studio acriore esse,
id. de Or. 1, 21:jam tum acer curas venientem extendit in annum rusticus,
Verg. G. 2, 405 al. —In a bad sense, violent, hasty, hot, passionate, fierce, severe (very freq.):D.uxor acerrima,
enraged, angry, Plaut. Merc. 4, 4, 56; Ter. Ph. 2, 1, 32:dominos acres,
Lucr. 6, 63; Nep. Tim. 3, 5; cf. Bremi Nep. Eum. 11, 1. Also, of animals, Lucr. 4, 421; 5, 860; Verg. A. 4, 156; Hor. Epod. 12, 6; 2, 31; Nep. Eum. 11, 1. —Of abstract things (mostly poet.), Ter. Ph. 2, 2, 32:egestas,
Lucr. 3, 65:poenas,
id. 6, 72:impetus,
ib. 128; 392:acerrimum bellum,
Cic. Balb. 6:nox acerrima atque acerbissima,
id. Sull. 18:acrius supplicium,
id. Cat. 1, 1; in Quint.: acres syllabae, which proceed from short to long, 9, 4.—Acer is constr. with abl., and also (esp. in the histt. of the silv. age) with gen., Vell. 1, 13; Tac. H. 2, 5 al.; cf. Ramsh. § 107, 6 note. With in, Cic. Fam. 8, 15; with inf., Sil. 3, 338.— Adv.: ācrĭter, sharply, strongly, vehemently, eagerly, zealously, etc., in all the signif. of the adj., Plaut. Cist. 1, 1, 110; id. Ps. 1, 3, 39; Lucr. 6, 783; Cic. Tusc. 1, 30 al.— Comp., Lucr. 3, 54; 5, 1147; Hor. S. 2, 3, 92; Tac. A. 6, 45; 13, 3.— Sup., Cic. Fl. 11; id. Fam. 10, 28; 15, 4.—Also, ācre, Sall. Fragm. ap. Non. p. 132, 25; App. M. 10, 32; and perh. Pers. 4, 34. -
6 Alces alces
ENG elk (UK), moose (US)NLD elandGER Ech, ElchwildFRA elan -
7 bipennis
1.bĭpennis ( - pinnis), e, adj. [bispenna], having two wings, two-winged (very rare):2.insectum,
Plin. 11, 28, 33, § 96 (cf. just before, binis advolat pinnis): plumae, Varr. ap. Non. p. 79, 17.bĭpennis, e ( acc. sing. reg. bipennem, Varr. ap. Non. p. 79, 19; Verg. A. 5, 307; 11, 651; Petr. 132, 8; Juv. 6, 657; Claud. in Eutr. 1, 333; Sil. 5, 64: bipennim, only in Ov. M. 8, 766, with the var. lect. bipennem.— Abl. sing. reg. bipenni, Verg. A. 2, 479; Ov. M. 12, 611; Petr. 89, 24; Sen. Herc. Oet. 800; Claud. IV. Cons. Hon. 345; id. Rapt. Pros. 3, 79; 3, 377; Sil. 16, 264;I.and in prose,
Plin. 8, 8, 8, § 26:bipenne, only once,
Tib. 1, 6, 47) [bis-pinna].Adj., having two edges, two-edged: securis, Varr. ap. Non. p. 79, 19:II.ferrum,
Verg. A. 11, 135.—Far more freq.,Subst.: bĭpen-nis, is, f. (sc. securis; cf. Prisc. p. 652 P.), an axe with two edges, a battle-axe (mostly poet.; only found in the nom., dat., acc., and abl. sing., and in nom. and abl. plur.):bipennis dicitur, quod ex utrāque parte habeat acutam aciem, quasi duas pennas. Pennum autem antiqui acutum dicebant,
Isid. Orig. 19, 19, 11; cf. id. ib. 11, 1, 46:a pinnā (quod est acutum) securis utrinque habens aciem bipennis,
Quint. 1, 4, 12:correptā dura bipenni Limina perrumpit,
Verg. A. 2, 479; 2, 627; 11, 135; id. G. 4, 331; Ov. M. 5, 79; 12, 611; Phaedr. 4, 6, 7; Tac. Agr. 10:duris ut ilex tonsa bipennibus,
Hor. C. 4, 4, 57; so Claud. in Eutr. 2, 414; id. Laud. Stil. 1, 231; Plin. 8, 8, 8, § 26; Sil. 16, 264. -
8 Cocytius
Cōcytus ( - ŏs), i, m., = Kôkutos [river of lamentation, from kôkuô, to howl, weep], a mythic river in the Lower World, Cic. Tusc. 1, 5, 10; id. N. D. 3, 17, 43; Verg. G. 3, 38; 4, 479; id. A. 6, 132; 6, 297; 6, 323; Hor. C. 2, 14, 18 al.; acc. Gr. Cocyton, Claud. Rapt. Pros. 2, 353; cf.II.Heyne,
Verg. A. 6 Excurs. IX.—Adj.: Cōcytĭus, a, um, of Cocytus:aqua,
Petr. 120, 69;and Cocytia aequora,
Claud. in Rufin. 2, 471:virgo, i. e. Alecto,
Verg. A. 7, 479. -
9 Cocytos
Cōcytus ( - ŏs), i, m., = Kôkutos [river of lamentation, from kôkuô, to howl, weep], a mythic river in the Lower World, Cic. Tusc. 1, 5, 10; id. N. D. 3, 17, 43; Verg. G. 3, 38; 4, 479; id. A. 6, 132; 6, 297; 6, 323; Hor. C. 2, 14, 18 al.; acc. Gr. Cocyton, Claud. Rapt. Pros. 2, 353; cf.II.Heyne,
Verg. A. 6 Excurs. IX.—Adj.: Cōcytĭus, a, um, of Cocytus:aqua,
Petr. 120, 69;and Cocytia aequora,
Claud. in Rufin. 2, 471:virgo, i. e. Alecto,
Verg. A. 7, 479. -
10 Cocytus
Cōcytus ( - ŏs), i, m., = Kôkutos [river of lamentation, from kôkuô, to howl, weep], a mythic river in the Lower World, Cic. Tusc. 1, 5, 10; id. N. D. 3, 17, 43; Verg. G. 3, 38; 4, 479; id. A. 6, 132; 6, 297; 6, 323; Hor. C. 2, 14, 18 al.; acc. Gr. Cocyton, Claud. Rapt. Pros. 2, 353; cf.II.Heyne,
Verg. A. 6 Excurs. IX.—Adj.: Cōcytĭus, a, um, of Cocytus:aqua,
Petr. 120, 69;and Cocytia aequora,
Claud. in Rufin. 2, 471:virgo, i. e. Alecto,
Verg. A. 7, 479. -
11 fatisco
fătisco, ĕre, v. n. (ante-class. in the dep. form fătiscor, ci; v. the foll.) [cf. Gr. chatis, chatizô; Lat. fatigo, fessus, adfatim; for the f = ch, cf. Gr. chu, cheô, cheusô; Lat. fundo, fons], to open in chinks or clefts, to gape or crack open, to fall apart, tumble to pieces ( poet. and in post-Aug. prose).I.Lit.:(β).(naves) laxis laterum compagibus omnes Accipiunt inimicum imbrem rimisque fatiscunt,
Verg. A. 1, 123:saxis solida aera fatiscunt,
id. ib. 9, 809:area neu pulvere victa fatiscat,
id. G. 1, 180:(pinguis tellus) haud umquam manibus jactata fatiscit,
id. ib. 2, 249:viscera flammis (with torreri),
Ov. M. 7, 554:heu canimus frustra, nec verbis victa fatiscit Janua,
Tib. 1, 5, 67 (Müll. patescit):camelo ungues in longiore itinere sine calceatu fatiscunt,
Plin. 11, 45, 105, § 254.—In the dep. form:II.non delubra deum simulacraque fessa fatisci?
Lucr. 5, 308.—Trop., to grow weak, become exhausted, to droop, faint, decrease (ante-class. in the dep. form):(β).solum segetibus fatiscit,
Col. 2, 13, 3:scrofa celerrime fatiscit, quae plures educat,
id. 7, 9 fin.:ipse exercitusque per inopiam et labores fatiscebant,
Tac. A. 14, 24: scriptores dum copia fatiscunt, id. ib. 6, 7:viri in segnitiem,
Val. Fl. 3, 395:manibusque nesciis fatiscere,
Tac. A. 16, 5:donec fatisceret seditio,
id. H. 3, 10.— Poet., with inf.:exsatiata fatiscet Mater Achilleis hiemes affringere bustis,
Stat. S. 5, 1, 35.—In the dep. form:aevo,
Lucr. 3, 458: altera irā, altera vulneribus fatiscuntur, Varr. ap. Non. 479, 13; Pac. ib. 307, 12; Att. ib. 10 and 479, 10 and 14; Fronto, Princ. Hist. p. 318 ed. Mai. -
12 fatiscor
fătisco, ĕre, v. n. (ante-class. in the dep. form fătiscor, ci; v. the foll.) [cf. Gr. chatis, chatizô; Lat. fatigo, fessus, adfatim; for the f = ch, cf. Gr. chu, cheô, cheusô; Lat. fundo, fons], to open in chinks or clefts, to gape or crack open, to fall apart, tumble to pieces ( poet. and in post-Aug. prose).I.Lit.:(β).(naves) laxis laterum compagibus omnes Accipiunt inimicum imbrem rimisque fatiscunt,
Verg. A. 1, 123:saxis solida aera fatiscunt,
id. ib. 9, 809:area neu pulvere victa fatiscat,
id. G. 1, 180:(pinguis tellus) haud umquam manibus jactata fatiscit,
id. ib. 2, 249:viscera flammis (with torreri),
Ov. M. 7, 554:heu canimus frustra, nec verbis victa fatiscit Janua,
Tib. 1, 5, 67 (Müll. patescit):camelo ungues in longiore itinere sine calceatu fatiscunt,
Plin. 11, 45, 105, § 254.—In the dep. form:II.non delubra deum simulacraque fessa fatisci?
Lucr. 5, 308.—Trop., to grow weak, become exhausted, to droop, faint, decrease (ante-class. in the dep. form):(β).solum segetibus fatiscit,
Col. 2, 13, 3:scrofa celerrime fatiscit, quae plures educat,
id. 7, 9 fin.:ipse exercitusque per inopiam et labores fatiscebant,
Tac. A. 14, 24: scriptores dum copia fatiscunt, id. ib. 6, 7:viri in segnitiem,
Val. Fl. 3, 395:manibusque nesciis fatiscere,
Tac. A. 16, 5:donec fatisceret seditio,
id. H. 3, 10.— Poet., with inf.:exsatiata fatiscet Mater Achilleis hiemes affringere bustis,
Stat. S. 5, 1, 35.—In the dep. form:aevo,
Lucr. 3, 458: altera irā, altera vulneribus fatiscuntur, Varr. ap. Non. 479, 13; Pac. ib. 307, 12; Att. ib. 10 and 479, 10 and 14; Fronto, Princ. Hist. p. 318 ed. Mai. -
13 adplico
ap-plĭco ( adp-, Ritschl, Fleck., Baiter, Weissenb., Halm, in Quint.; app-, Merk., Kayser, Halm, in Nep. Rib.), āvi and ui, ātum and ĭtum, 1, v. a. (applicui appears to have first become prevalent in the time of Cic., and is the com. form in Vulg.; cf. Gell. 1, 7 fin.; applicavi is used by Pac. ap. Prisc. p. 860 P.; Varr. ib.; Ter. Heaut. prol. 23; Auct. B. Alex. 17 fin.; Cic. Clu. 16, 46; 24, 66; id. de Or. 1, 39, 177; 2, 13, 55; id. Brut. 91, 316; id. Inv. 2, 13, 43; 2, 51, 153; id. Tusc. 5, 27, 77; id. Ac. 2, 20, 65; and id. Fam. 3, 11, 5; Val. Max. 4, 7, 4; Plin. 11, 2, 1, § 2; Vulg. 1 Reg. 30, 7; ib. Eccli. 33, 12; ib. Osee, 7, 6. It is found in the best MSS. and edd.; cf. Zumpt ad Cic. Verr. p. 240, and Neue, Formenl. II. pp. 477 and 479. Still later than applicui, the sup. applicitum became prevalent, Inscr, Neap. l. 6916; Inscr. Orell. 4570; Col. 4, 22, 1; 4, 24, 18; Quint. 1, 2, 26; 2, 4, 30; 4, 2, 117; Plin. Ep. 2, 17, 23; cf. Neue, Formenl. II. p. 551, and v. P. a. infra; cf. plico and its compounds, complico, explico, implico, etc.); orig., to join, fasten, or attach to, to affix; hence, to bring, add, put, place to or near to, etc. (very freq., esp. in trop. signif. and in more elevated style; in Plaut. twice; in Ter. four times;I.in Cic. epistt. only once,
Cic. Fam. 3, 11, 3; never in Tac.; syn.: admoveo, adjungo, addo, adhibeo, adicio).In gen.A.Lit.; constr. usu. with ad; rarely with dat.a.With ad:b.se ad arbores,
to lean against, Caes. B. G. 6, 27 (cf.:trunco se applicuit,
Just. 12, 9, 9):applicuit ambos ad eum,
Vulg. Gen. 48, 13; ib. 1 Macc. 9, 3:umeros ad saxa,
Ov. M. 5, 160:sinistrum (cornu) ad oppidum,
Liv. 27, 2:se ad flammam,
to approach, Cic. Tusc. 5, 27, 77:sudarium ad os,
Suet. Ner. 25 al. —With dat.:B.ratem (sc. rati),
Liv. 21, 28, 5:flumini castra,
id. 32, 30:corporibus adplicantur,
id. 23, 27:(asellum) ulmo,
Ov. F. 3, 750:sanctos applicabit sibi,
Vulg. Num. 16, 5; ib. 2 Par. 2, 16.—Also with local adv.:boves illuc,
Ov. F. 1, 543.—Trop.1.To connect with, to add to a thing:2.ut ad honestatem adplicetur (voluptas),
Cic. Fin. 2, 12, 37:annum,
Mart. 6, 28, 9:adplicare verba verbis,
Quint. 7, 10, 17; 7, 3, 19.—Se or animum, to attach, apply, or devote one's self or one's mind to a person or thing:3.illae extemplo se (ad eos) adplicant, adglutinant,
Plaut. Men. 2, 2, 67:hi se ad vos adplicant,
Ter. Heaut. 2, 4, 13; id. And. 5, 4, 21: ad Siculos se adplicavit, Varr. ap. Prisc. p. 860 P.:se ad alicujus familiaritatem,
Cic. Clu. 16, 46:Sicilia se ad amicitiam fidemque populi Romani applicavit,
id. Verr. 2, 2, 1; so id. Lael. 9, 32; id. de Or. 1, 39, 177; id. Fam. 3, 11, 3 al.:ad Atheniensium societatem se applicare,
Nep. Arist. 2, 3:Certa res est ad frugem adplicare animum,
Plaut. Trin. 2, 1, 34:animum aegrotum ad deteriorem partem adplicat,
Ter. And. 1, 2, 22:ad virtutem animus se adplicat,
Cic. Lael. 14, 48:aures modis,
Hor. C. 3, 11, 8; so id. C. S. 72 (cf.:admovere aures, s. v. admoveo, and adhibere aures,
Cic. Arch. 3): sese ad convivia, Cato ap. Gell. 11, 2, 5:se ad studium musicum,
Ter. Heaut. prol. 23:me ad eundem quem Romae audiveram Molonem applicavi,
Cic. Brut. 91, 316:se ad philosophiam, ad jus civile, ad eloquentiam,
id. Off. 1, 32, 115:se ad scribendam historiam,
id. de Or. 2, 13, 55 al. —Crimen alicui, to charge one with a crime, Plin. Ep. 10, 66, 4.—II.Esp., naut. t. t., navem, or absol. applicari, and in the act. as v. n. (cf. 1. appello, II.), to drive, direct, steer, or bring a ship anywhere, to land, to bring to land:1.navim ad naufragum applicarunt,
Cic. Inv. 2. 51, 153: ad Heraeum naves adplicuit, Liv 33, 17;37, 12, 5: adplicatis nostris ad ter ram navibus,
Caes. B. C. 3, 101 Held.:Ciae telluris ad oras Applicor,
Ov. M. 3, 598:applicor ignotis (sc. terris),
id. H. 7, 117 Ruhnk. and Loers.—With in and acc.:applicor in terras,
Ov. H. 16, 126 (cf.:appellere in aliquem locum,
Liv. 8, 3, and 28, 42): ad terram adplicant, Auct. B. Hisp. 37 fin.; so Just. 2, 4, 21; 2, 12, 2; Dig. 1, 16, 4.—With acc. of place whither:aliā applicuimus Samum,
Vulg. Act. 20, 15.—With abl.:quocumque litore adplicuisse naves,
Liv. 44, 32, 4.— Absol.:et applicuerant,
Vulg. Marc. 6, 53.— Poet.: quo accedam? quo adplicem? Enn. ap. Cic. Tusc. 3, 19, 44: quae vis immanibus applicat oris, drives or brings you, etc., Verg. A. 1, 616 (cf.:nos Libycis tempestas adpulit oris,
id. ib. 1, 377):sublimis rapitur (Medea) et Creteis regionibus applicat angues,
i. e. her dragon-chariot, Ov. M. 7, 223.—Hence,applĭcātus ( adp-), a, um, P. a.a.Placed upon, lying upon or close to, attached to:b.aures,
Varr. R. R. 2, 7, 5:Leucas colli adplicata,
Liv. 33, 17, and Plin. 4, 4, 5, § 11:nervi adplicati ossibus,
id. 11, 37, 88, § 217.—Inclined or adapted to, directed to:2.omne animal adplicatum esse ad se diligendum,
inclined to self-love, Cic. Fin. 4, 13, 34:vehemens ad aliquam rem applicata occupatio,
id. Inv. 1, 25, 36.— Comp., sup., and adv. not used.—ap-plĭcĭtus ( adp-), a, um, P. a., applied or joined to, attached to:adplicitum est cubiculo hypocauston,
Plin. Ep. 2, 17, 23:trunco palus,
Col. 4, 22, 2: vites arboribus adplicitae, [p. 143] Quint. 1, 2, 26.— Trop.:pressus et velut adplicitus rei cultus,
Quint. 4, 2, 117. -
14 Agylla
Ăgylla, ae, f., a town in Etruria, called later Caere, now Cervetri, Verg. A. 8, 479; Plin. 3, 5, 8, § 51.—Hence, Ăgyllīni, inhabitants of Agylla, Verg. A. 12, 281. -
15 Agyllini
Ăgylla, ae, f., a town in Etruria, called later Caere, now Cervetri, Verg. A. 8, 479; Plin. 3, 5, 8, § 51.—Hence, Ăgyllīni, inhabitants of Agylla, Verg. A. 12, 281. -
16 alimentum
ălĭmentum, i, n. [alo], nourishment, nutriment; and concr., food, provisions, aliment (in the poets only in the plur.).I.In gen.:II.alimenta corporis,
Cic. Univ. 6:plus alimenti est in pane quam in ullo alio,
Cels. 2, 18; so id. 8, 1; Plin. 17, 13, 20:alimenta reponere in hiemem,
Quint. 2, 16, 16; Suet. Tib. 54; cf. Tac. A. 6, 23:alimenta petens,
Vulg. Gen. 41, 55:alimenta negare,
Ov. Tr 5, 8, 13:habentes alimenta et quibus tegamur,
Vulg. 1 Tim. 6, 8.—In the jurists:alimenta,
all things which pertain to the support of life, aliment, maintenance, support, Dig. 34, tit. 1, De alimentis, and 1. 6.— Poet. (very freq. in Ovid):picem et ceras, alimentaque cetera flammae,
Ov. M. 14, 532:concipit Iris aquas, alimentaque nubibus affert,
id. ib. 1, 271:lacrimaeque alimenta fuere,
tears were his food, id. ib. 10, 75 (cf.:fuerunt mihi lacrimae meae panes die ac nocte,
Vulg. Psa. 41, 4):ignis,
Ov. M. 8, 837. — Trop.:vitiorum,
Ov. M. 2, 769:furoris,
id. ib. 3, 479:addidit alimenta rumoribus,
gave new support to the rumors, Liv. 35, 23 fin.:alimentum famae,
Tac. H. 2, 96:alimentum virtutis honos,
Val. Max. 2, 6, 5.—Esp., for the Gr. tropheia or threptra, the reward or recompense due to parents from children for their rearing: quasi alimenta exspectarct a nobis (patria), Cic. Rep. 1, 4 Mos. (in Val. Fl. 6, 570, this is expressed by nutrimenta; in Dig. 50, 13, 1, § 14, by nutricia). -
17 amo
ămo, āvi, ātum, 1, v. a. (amāsso = amavero, Plaut. Cas. 5, 4, 23; id. Curc. 4, 4, 22; id. Mil. 4, 2, 16; cf. Paul. ex Fest. p. 28 Müll.:I.amāsse = amavisse,
Ter. Eun. 5, 1, 11:amantum = amantium,
Plaut. Men. 2, 3, 4; Lucr. 4, 1077; Ov. A. A. 1, 439) [cf. Sanscr. kam = to love; hama = Sanscr. sam = Germ. sammt; Engl. same, Lat. similis; with the radical notion of likeness, union], to like, to love, eraô, phileô (both in the higher and the lower sense, opp. odisse; while diligere (agapô) designates esteem, regard; opp. neglegere or spernere; cf. Doed. Syn. IV. p. 97; in the high sense in the philos. writings and Epp. of Cicero; often in the low sense, esp. in the comic poets. In the Vulg. amo and amor are comparatively little used, prob. from their bad associations, amo being used 51 times and amor 20. Instead of these words, diligo, dilectio and caritas were used. Diligo (incl. dilectus) occurs 422 times, and dilectio and caritas 144 times in all; dilectio 43 and caritas 101 times).In gen.:II.quid autem est amare, nisi velle bonis aliquem adfici, quam maximis, etiamsi ad se ex iis nihil redeat,
Cic. Fin. 2, 24:amare autem nihil aliud est, nisi eum ipsum diligere, quem ames, nullā indigentiā, nullā utilitate quaesitā,
id. Am. 27, 100:videas corde amare (eos) inter se,
Plaut. Capt. 2, 3, 60; Ter. Ad. 5, 3, 42:liberi amare patrem atque matrem videntur,
Gell. 12, 1, 23:qui amat patrem aut matrem,
Vulg. Matt. 6, 5:ipse Pater amat vos, h. l. used of God,
ib. Joan. 16, 27:Cicerones pueri amant inter se,
love each other, Cic. Att. 6, 1:magis te quam oculos nunc amo meos,
Ter. Ad. 4, 5, 67:quem omnes amare meritissimo debemus,
Cic. de Or. 1, 55, 234.—So, amare aliquem ex animo, to love with all one's heart, Cic. Q. Fr. 1, 1, 5:unice patriam et cives,
id. Cat. 3, 5:aliquem amore singulari,
id. Fam. 15, 20:sicut mater unicum amat filium suum,
Vulg. 2 Reg. 1, 26:dignus amari,
Verg. E. 5, 89.—Amare in ccntr. with diligere, as stronger, more affectionate: Clodius valde me diligit, vel, ut emphatikôteron dicam, valde me amat, Cic. ad Brut. 1, 1; id. Fam. 9, 14:eum a me non diligi solum, verum etiam amari,
id. ib. 13, 47; id. Fragm. ap. Non. 421, 30 (Orell. IV. 2, p. 466); Plin. Ep. 3, 9.—But diligere, as indicative of esteem, is more emph. than amare, which denotes an instinctive or affectionate love:non quo quemquam plus amem, aut plus diligam, Eo feci, sed, etc.,
Ter. Eun. 1, 2, 16:homo nobilis, qui a suis et amari et diligi vellet,
Cic. Verr. 2, 4, 23:te semper amavi dilexique,
have loved and esteemed, id. Fam. 15, 7: diligis (agapais) me plus his? Etiam, Domine, tu scis quia amo (philô) te, Vulg. Joan. 21, 15 sqq., ubi v. Alford, Gr. Test. al.—Hence in asseverations: ita (sic) me dii (bene) ament or amabunt, so may the gods love me, by the love of the gods, most assuredly:ita me di amabunt, etc.,
Plaut. Poen. 1, 3, 30 (v. the pass. in its connection):ita me di ament, credo,
Ter. And. 5, 4, 44:non, ita me di bene ament,
id. Hec. 2, 1, 9:sic me di amabunt, ut, etc.,
id. Heaut. 3, 1, 54.—Hence also ellipt.: ita me Juppiter! (sc. amet or amabit), Plaut. Poen. 1, 3, 31 (so in Engl. with different ellipsis, bless me! sc. God).—And as a salutation: Me. Salvus atque fortunatus, Euclio, semper sies. Eu. Di te ament, Me gadore, the gods bless you! Plaut. Aul. 2, 2, 6 al.—Esp.A.Amare se, of vain men, to be in love with, to be pleased with one's self, also, to be selfish (used mostly by Cic.):B.quam se ipse amans sine rivali!
Cic. Q. Fr. 3, 8:nisi nosmet ipsos valde amabimus,
id. Off. 1, 9, 29; so id. Att. 4, 16 med.; id. Har. Resp. 9:homines se ipsos amantes,
Vulg. 2 Tim. 3, 2.—Of unlawful love, Plaut. Bacch. 2, 2, 30:C.ut videas eam medullitus me amare!
id. Most. 1, 3, 86 et saep.:meum gnatum rumor est amare,
Ter. And. 1, 2, 14; 1, 2, 20 al.:ibi primum insuevit exercitus populi Romani amare, potare, etc.,
Sall. C. 11, 6:quae (via) eo me solvat amantem,
Verg. A. 4, 479:non aequo foedere amare,
id. ib. 4, 520; Hor. S. 2, 3, 250 Heind.; Vulg. Jud. 16, 4; ib. 2 Reg. 13, 4 al. —Trop., to love a thing, to like, to be fond of, to find pleasure in, delight in:D.nomen, orationem, vultum, incessum alicujus amare,
Cic. Sest. 49, 105:amavi amorem tuum,
id. Fam. 9, 16:Alexidis manum amabam,
id. Att. 7, 2:amabat litteras,
Nep. Att. 1, 2:ea, quae res secundae amant, lasciviā atque superbiā incessere,
Sall. J. 41, 3:amare nemus et fugere urbem,
Hor. Ep. 2, 2, 77:amat bonus otia Daphnis,
Verg. E. 5, 61:non omnes eadem mirantur amantque,
Hor. Ep. 2, 2, 58:mirā diversitate naturā, cum īdem homines sic ament inertiam et oderint quietem,
Tac. G. 15:pax et quies tunc tantum amata,
id. ib. 40:qui amant vinum et pinguia,
Vulg. Prov. 21, 17:amant salutationes in foro,
ib. Luc. 20, 46: amat Janua limen, loves to remain shut, i. e. is constantly closed, Hor. C. 1, 25, 3; so,Nilus amet alveum suum,
keep to its bed, Plin. Pan. 31, 4 al. —With inf. as object:hic ames dici pater atque princeps,
Hor. C. 1, 2, 50:amant in synagogis orare,
Vulg. Matt. 6, 5.—Amare aliquem de or in aliquā re, quod, etc., to like one for something, to be obliged to one for something, to be under obligation, be thankful.a.With de:b.ecquid nos amas De fidicinā istac?
Ter. Eun. 3, 2, 3:de raudusculo multum te amo,
Cic. Att. 7, 2, 7.—With in:c.et in Attilii negotio te amavi,
Cic. Fam. 13, 62.—With quod:E.te multum amamus, quod, etc.,
Cic. Att. 1, 3: amas me, quod te non vidi? Domit. Afer. ap. Quint. 6, 3, 93.—Also without prep. or quod: soror, parce, amabo. Anter. Quiesco. Adelph. Ergo amo te, I like you, am much obliged to you, Plaut. Poen. 1, 2, 40:bene facis: Merito te amo,
Ter. Ad. 5, 8, 23.—Hence in the eilipt. lang. of conversation, amabo or amabo te (never amabo vos, etc.), lit. I shall like you ( if you say, do, etc., that for me).—Hence in entreaties = oro, quaeso, precor (with ut or ne foll.), be so good, I pray, entreat you (in Plaut. and Ter. very freq.; in the latter always amabo without te;in Cic. only in Epistt.): quis hic, amabo, est, qui, etc.,
Plaut. Mil. 3, 3, 26:qui, amabo?
id. Bacch. 1, 1, 19:quid, amabo, obticuisti?
id. ib. 1, 1, 28 et saep.:id, amabo, adjuta me,
Ter. Eun. 1, 2, 70:id agite, amabo,
id. ib. 1, 2, 50 al.; Cat. 32, 1:id, amabo te, huic caveas,
Plaut. Bacch. 1, 1, 10; id. Men. 4, 3, 4:amabo te, advola,
Cic. Q. Fr. 2, 10:cura, amabo te, Ciceronem nostrum,
id. Att. 2, 2.—With ut or ne foll.:scin quid te amabo ut facias?
Plaut. Men. 2, 3, 71; 3, 3, 1:amabo, ut illuc transeas,
Ter. Eun. 3, 3, 31:amabo te, ne improbitati meae assignes, etc.,
Cic. Q. Fr. 1, 4.—With inf., to do a thing willingly, to be wont or accustomed to (cf. phileô; mostly poet. or in post-Aug. prose):A.clamore, vultu, saepe impetu, atque aliis omnibus, quae ira fieri amat,
delights to have done, is wont to do, Sall. J. 34, 1; cf. Quint. 9, 3, 17:aurum per medios ire satellites Et perrumpere amat saxa potentius Ictu fulmineo,
Hor. C. 3, 16, 9; so id. ib. 2, 3, 9; id. Epod. 8, 15; Plin. 13, 4, 7, § 28; Tac. A. 4, 9.—Hence, ămans, antis, P. a., with gen. or absol.Fond, loving, kind, feeling kindly to, benevolent, pleasing; and subst., a friend, patron:B.continentem, amantem uxoris maxime,
Plaut. As. 5, 2, 7:veterem amicum suum studiosum, amantem, observantem sui,
Cic. Rab. Post. 16:homines amantes tui,
id. Fam. 9, 6:cives amantes patriae,
id. Att. 9, 19; id. Q. Fr. 1, 1, 5:amans cruoris,
Ov. P. 2, 9, 46:ad nos amantissimos tui veni,
Cic. Fam. 16, 7:Amantissimus Domini habitabit in eo,
Vulg. Deut. 33, 12; ib. Amos, 5, 11: amantissima eorum non proderunt iis, their most [p. 108] pleasant things, ib. Isa. 44, 9; so ib. Os. 9, 16.—Trop., of things, friendly, affectionate:C.nomen amantius indulgentiusque,
Cic. Clu. 5:lenissimis et amantissimis verbis utens,
id. Fam. 5, 15 al. —Sometimes in a bad sense = amator or amica, a paramour; cf. Wolf ad Cic. Tusc. 4, 12, 27; cf. Hor. Ep. 1, 1, 38:quis fallere possit amantem,
Verg. A. 4, 296; 4, 429:amantium irae amoris integratio est,
Ter. And. 3, 3, 23:oblitos famae melioris amantīs,
Verg. A. 4, 221:perjuria amantūm,
Ov. A. A. 1, 633.— Hence, ămanter, adv., lovingly, affectionately, Cic. Fam. 5, 19; id. Att. 2, 4.— Comp., Tac. A. 1, 43.— Sup., Cic. Am. 1. -
18 applico
ap-plĭco ( adp-, Ritschl, Fleck., Baiter, Weissenb., Halm, in Quint.; app-, Merk., Kayser, Halm, in Nep. Rib.), āvi and ui, ātum and ĭtum, 1, v. a. (applicui appears to have first become prevalent in the time of Cic., and is the com. form in Vulg.; cf. Gell. 1, 7 fin.; applicavi is used by Pac. ap. Prisc. p. 860 P.; Varr. ib.; Ter. Heaut. prol. 23; Auct. B. Alex. 17 fin.; Cic. Clu. 16, 46; 24, 66; id. de Or. 1, 39, 177; 2, 13, 55; id. Brut. 91, 316; id. Inv. 2, 13, 43; 2, 51, 153; id. Tusc. 5, 27, 77; id. Ac. 2, 20, 65; and id. Fam. 3, 11, 5; Val. Max. 4, 7, 4; Plin. 11, 2, 1, § 2; Vulg. 1 Reg. 30, 7; ib. Eccli. 33, 12; ib. Osee, 7, 6. It is found in the best MSS. and edd.; cf. Zumpt ad Cic. Verr. p. 240, and Neue, Formenl. II. pp. 477 and 479. Still later than applicui, the sup. applicitum became prevalent, Inscr, Neap. l. 6916; Inscr. Orell. 4570; Col. 4, 22, 1; 4, 24, 18; Quint. 1, 2, 26; 2, 4, 30; 4, 2, 117; Plin. Ep. 2, 17, 23; cf. Neue, Formenl. II. p. 551, and v. P. a. infra; cf. plico and its compounds, complico, explico, implico, etc.); orig., to join, fasten, or attach to, to affix; hence, to bring, add, put, place to or near to, etc. (very freq., esp. in trop. signif. and in more elevated style; in Plaut. twice; in Ter. four times;I.in Cic. epistt. only once,
Cic. Fam. 3, 11, 3; never in Tac.; syn.: admoveo, adjungo, addo, adhibeo, adicio).In gen.A.Lit.; constr. usu. with ad; rarely with dat.a.With ad:b.se ad arbores,
to lean against, Caes. B. G. 6, 27 (cf.:trunco se applicuit,
Just. 12, 9, 9):applicuit ambos ad eum,
Vulg. Gen. 48, 13; ib. 1 Macc. 9, 3:umeros ad saxa,
Ov. M. 5, 160:sinistrum (cornu) ad oppidum,
Liv. 27, 2:se ad flammam,
to approach, Cic. Tusc. 5, 27, 77:sudarium ad os,
Suet. Ner. 25 al. —With dat.:B.ratem (sc. rati),
Liv. 21, 28, 5:flumini castra,
id. 32, 30:corporibus adplicantur,
id. 23, 27:(asellum) ulmo,
Ov. F. 3, 750:sanctos applicabit sibi,
Vulg. Num. 16, 5; ib. 2 Par. 2, 16.—Also with local adv.:boves illuc,
Ov. F. 1, 543.—Trop.1.To connect with, to add to a thing:2.ut ad honestatem adplicetur (voluptas),
Cic. Fin. 2, 12, 37:annum,
Mart. 6, 28, 9:adplicare verba verbis,
Quint. 7, 10, 17; 7, 3, 19.—Se or animum, to attach, apply, or devote one's self or one's mind to a person or thing:3.illae extemplo se (ad eos) adplicant, adglutinant,
Plaut. Men. 2, 2, 67:hi se ad vos adplicant,
Ter. Heaut. 2, 4, 13; id. And. 5, 4, 21: ad Siculos se adplicavit, Varr. ap. Prisc. p. 860 P.:se ad alicujus familiaritatem,
Cic. Clu. 16, 46:Sicilia se ad amicitiam fidemque populi Romani applicavit,
id. Verr. 2, 2, 1; so id. Lael. 9, 32; id. de Or. 1, 39, 177; id. Fam. 3, 11, 3 al.:ad Atheniensium societatem se applicare,
Nep. Arist. 2, 3:Certa res est ad frugem adplicare animum,
Plaut. Trin. 2, 1, 34:animum aegrotum ad deteriorem partem adplicat,
Ter. And. 1, 2, 22:ad virtutem animus se adplicat,
Cic. Lael. 14, 48:aures modis,
Hor. C. 3, 11, 8; so id. C. S. 72 (cf.:admovere aures, s. v. admoveo, and adhibere aures,
Cic. Arch. 3): sese ad convivia, Cato ap. Gell. 11, 2, 5:se ad studium musicum,
Ter. Heaut. prol. 23:me ad eundem quem Romae audiveram Molonem applicavi,
Cic. Brut. 91, 316:se ad philosophiam, ad jus civile, ad eloquentiam,
id. Off. 1, 32, 115:se ad scribendam historiam,
id. de Or. 2, 13, 55 al. —Crimen alicui, to charge one with a crime, Plin. Ep. 10, 66, 4.—II.Esp., naut. t. t., navem, or absol. applicari, and in the act. as v. n. (cf. 1. appello, II.), to drive, direct, steer, or bring a ship anywhere, to land, to bring to land:1.navim ad naufragum applicarunt,
Cic. Inv. 2. 51, 153: ad Heraeum naves adplicuit, Liv 33, 17;37, 12, 5: adplicatis nostris ad ter ram navibus,
Caes. B. C. 3, 101 Held.:Ciae telluris ad oras Applicor,
Ov. M. 3, 598:applicor ignotis (sc. terris),
id. H. 7, 117 Ruhnk. and Loers.—With in and acc.:applicor in terras,
Ov. H. 16, 126 (cf.:appellere in aliquem locum,
Liv. 8, 3, and 28, 42): ad terram adplicant, Auct. B. Hisp. 37 fin.; so Just. 2, 4, 21; 2, 12, 2; Dig. 1, 16, 4.—With acc. of place whither:aliā applicuimus Samum,
Vulg. Act. 20, 15.—With abl.:quocumque litore adplicuisse naves,
Liv. 44, 32, 4.— Absol.:et applicuerant,
Vulg. Marc. 6, 53.— Poet.: quo accedam? quo adplicem? Enn. ap. Cic. Tusc. 3, 19, 44: quae vis immanibus applicat oris, drives or brings you, etc., Verg. A. 1, 616 (cf.:nos Libycis tempestas adpulit oris,
id. ib. 1, 377):sublimis rapitur (Medea) et Creteis regionibus applicat angues,
i. e. her dragon-chariot, Ov. M. 7, 223.—Hence,applĭcātus ( adp-), a, um, P. a.a.Placed upon, lying upon or close to, attached to:b.aures,
Varr. R. R. 2, 7, 5:Leucas colli adplicata,
Liv. 33, 17, and Plin. 4, 4, 5, § 11:nervi adplicati ossibus,
id. 11, 37, 88, § 217.—Inclined or adapted to, directed to:2.omne animal adplicatum esse ad se diligendum,
inclined to self-love, Cic. Fin. 4, 13, 34:vehemens ad aliquam rem applicata occupatio,
id. Inv. 1, 25, 36.— Comp., sup., and adv. not used.—ap-plĭcĭtus ( adp-), a, um, P. a., applied or joined to, attached to:adplicitum est cubiculo hypocauston,
Plin. Ep. 2, 17, 23:trunco palus,
Col. 4, 22, 2: vites arboribus adplicitae, [p. 143] Quint. 1, 2, 26.— Trop.:pressus et velut adplicitus rei cultus,
Quint. 4, 2, 117. -
19 arma
arma, ōrum, n. ( gen. plur. armūm, Pac. ap. Cic. Or. 46, 155; Att. ap. Non. p. 495, 23, considered by Cic. in the connection armūm judicium as less correct than armorum) [cf. ARÔ, arariskô = to fit; arthron = joint; harmos = armus = joint, shoulder; artaô = artio, arto = to fit, to fit in closely; artios = fit, exact; artus = close, narrow; ars (artis) = the craft of fitting things; artifex, artificium; Goth. arms = O. H. Germ. aram = Engl. arm; Sanscr. ar = to hit upon, attain; aram = fit, fast; īrmas = arm. Curt.].I.Lit.A.1.. What is fitted to the body for its protection, defensive armor, as the shield, coat of mail, helmet, etc.:2.tot milia armorum, detracta corporibus hostium,
Liv. 45, 39:induere arma,
id. 30, 31:arma his imperata, galea, clipeum, ocreae, lorica, omnia ex aere,
id. 1, 43:pictis et auro caelatis refulgens armis,
id. 7, 10. —Specifically, a shield:B.at Lausum socii exanimem super arma ferebant,
on a shield, Verg. A. 10, 841:caelestia arma, quae ancilia appellantur,
Liv. 1, 20 (v. ancile); id. 8, 30; 1, 37; cf. Verg. A. 1, 119 Heyne; Tac. G. 11 Rup.; Plin. Ep. 5, 6, 43:Aeneas se collegit in arma,
gathered himself under his shield, Verg. A. 12, 491.—Hence, in a more extended sense,Implements of war, arms, both of defence and offence (but of the latter only those which are used in close contest, such as the sword, axe, club; in distinction from tela, which are used in contest at a distance; hence, arma and tela are often contrasted; v. the foll., and cf. Bremi and Dähne ad Nep. Dat. 11, 3): arma rigent, horrescunt tela, Enn. ap. Macr. S. 6, 4; id. ap. Non. p. 469, 26:II.arma alia ad tegendum, alia ad nocendum,
Cic. Caec. 21:armis condicione positis aut defetigatione abjectis aut victoriā detractis,
id. Fam. 6, 2:illum dicis cum armis aureis, Quoius etc.,
Plaut. Mil. 1, 1, 16:ibi Simul rem et gloriam armis belli repperi,
Ter. Heaut. 1, 1, 60:arma antiqua manus, ungues dentesque fuerunt Et lapides, et item, silvarum fragmina, ramei,
Lucr. 5, 1283; so,Mutum et turpe pecus (i. e. primeval man), glandem et cubilia propter Unguibus et pugnis, dein fustibus, atque ita porro Pugnabant armis, quae post fabricaverat usus,
Hor. S. 1, 3, 100 sqq.:capere,
Cic. Rosc. Am. 53, 153; id. Phil. 4, 3, 7; id. Rab. Perd. 6 and 7:sumere,
id. Planc. 36, 88 Wund.; id. Tusc. 2, 24, 58; Vulg. Gen. 27, 3; ib. 3 Reg. 22, 30:accipere, ib. Judith, 14, 2: adprehendere,
ib. Psa. 34, 2:resumere,
Suet. Calig. 48:aptare,
Liv. 5, 49:induere,
id. 30, 31; Ov. M. 14, 798; id. F. 1, 521; Verg. A. 11, 83; Luc. 1, 126:accingi armis,
Verg. A. 6, 184, and Vulg. Jud. 18, 11:armis instructus,
ib. Deut. 1, 41; ib. 1 Par. 12, 13:concitare ad arma,
Caes. B. G. 7, 42:descendere ad arma,
id. ib. 7, 33:vocare ad arma,
Cic. Rab. Perd. 7, 21:vocare in arma,
Verg. A. 9, 22:ferre contra aliquem,
Vell. 2, 56:decernere armis,
Cic. Att. 7, 3:armis cum hoste certare,
id. Off. 3, 22, 87; so,saevis armis,
Verg. A. 12, 890:dimicare armis cum aliquo,
Nep. Milt. 1, 2:esse in armis,
Caes. B. G. 1, 49; Suet. Caes. 69:ponere, abicere,
Cic. Fam. 6, 2:relinquere,
Liv. 2, 10:tradere,
Nep. Ham. 1, 5; Suet. Vit. 10:amittere,
Verg. A. 1, 474:proicere,
Vulg. 1 Macc. 5, 43;7, 44: deripere militibus,
Hor. C. 3, 5, 19:dirimere,
Luc. 1, 104 et saep.—Hence, arma virosque, per arma, per viros, etc., Liv. 8, 25; 8, 30 al.; v. Burm. ad Verg. A. 1, 1, and cf. Liv. 9, 24:tela et arma: armorum atque telorum portationes,
Sall. C. 42, 2; Liv. 1, 25; Col. 12, 3; Tac. G. 29 and 33:armis et castris, prov. (like remis velisque, viris equisque),
with vigor, with might and main, Cic. Off. 2, 24, 84.—Trop., means of protection, defence, weapons:a.tenere semper arma (sc. eloquentiae), quibus vel tectus ipse esse possis, vel, etc.,
Cic. de Or. 1, 8, 32:prudentiae,
id. ib. 1, 38, 172:senectutis,
id. Lael. 4. 9:tectus Vulcaniis armis, id est fortitudine,
id. Tusc. 2, 14, 33:eloquentiae,
Quint. 5, 12, 21:facundiae,
id. 2, 16, 10:justitiae,
Vulg. Rom. 6, 13; ib. 2 Cor. 6, 7:arma lucis,
ib. Rom. 13, 12:horriferum contra Borean ovis arma ministret, i. e. lanas,
Ov. M. 15, 471:haec mihi Stertinius arma (i. e. praecepta) dedit,
Hor. S. 2, 3, 297; cf. id. Ep. 1, 16, 67:arma militiae nostrae non carnalia sunt,
Vulg. 2 Cor. 10, 4.War (once in opp. to pax, v. infra):b.silent leges inter arma,
Cic. Mil. 4, 10; id. Att. 7, 3, 5:arma civilia,
civil war, id. Fam. 2, 16, and Tac. A. 1, 9:civilia arma,
id. Agr. 16; id. G. 37 (otherwise, bella civilia, Cic. Off. 1, 25, 86, and Tac. Agr. 13):ab externis armis otium erat,
Liv. 3, 14; 9, 1; 3, 69 Drak.; 9, 32; 42, 2; Tac. H. 2, 1 al.:a Rubro Mari arma conatus sit inferre Italiae,
Nep. Hann. 2, 1 (for which more freq. bellum inferre alicui, v. infero):ad horrida promptior arma,
Ov. M. 1, 126:qui fera nuntiet arma,
id. ib. 5, 4;14, 479: compositis venerantur armis,
Hor. C. 4, 14, 52. So the beginning of the Æneid: Arma virumque cano; cf. Hor. Ep. 1, 19, 7:melius visum Gallos novam gentem pace potius cognosci quam armis,
Liv. 5, 35 fin.; cf.:cedant arma togae,
Cic. Off. 1, 22, 76.—Also for battle, contest:in arma feror,
Verg. A. 2, 337; so id. ib. 2, 655.—(Abstr. for concr.) The warriors themselves, soldiers, troops:III.nulla usquam apparuerunt arma,
Liv. 41, 12:nostro supplicio liberemus Romana arma, i. e. Romanum exercitum,
id. 9, 9; 21, 26:Hispanias armis non ita redundare,
Tac. H. 2, 32:expertem frustra belli et neutra arma secutum,
neither party, Ov. M. 5, 91: auxiliaria arma, auxiliaries, auxiliary troops = auxiliares (v. auxiliaris, I.), id. ib. 6, 424; cf. id. ib. 14, 528.—Transf., poet. (like hoplon and entea in Gr.), implements, instruments, tools, utensils, in gen. Of implements for grinding and baking:Cerealia arma,
the arms of Ceres, Verg. A. 1, 177 (cf. Hom. Od. 7, 232: entea daitos). —Of implements of agriculture, Ov. M. 11, 35:dicendum est, quae sint duris agrestibus arma, Quīs sine nec potuere seri nec surgere messes,
Verg. G. 1, 160.—Of the equipments, tackle of a ship ( mast, sails, rudder, etc.):colligere arma jubet validisque incumbere remis,
Verg. A. 5, 15; 6, 353.—Hence used by Ovid for wings:haec umeris arma parata suis, A. A. 2, 50 (cf. in the foll. verse: his patria est adeunda carinis).—And so of other instruments,
Mart. 14, 36. -
20 Bacchus
1.Bacchus, i, m., = Bakchos, son of Jupiter and a Theban woman, Semele, Tib. 3, 4, 45; Ov. F. 6, 485:B.bis genitus (since, as Semele died before his birth, he was carried about by Jupiter in his hip until the time of his maturity),
Curt. 8, 10, 12, Ov. Tr. 5, 3, 26; cf. id. M. 3, 310, and bimatris, id. ib. 4, 12; v. also Cic. Fl. 26, 60; Verg. G. 4, 521; the god of wine (as such also called Liber, the deliverer, Lyæus (luein), the care-dispeller; cf. Enn. ap. Charis. p. 214 P., or Trag. Rel. v. 149 Vahl.; cf Hor. Epod. 9, 38; as intoxicating and inspiring, he is god of poets, esp. of the highly inspired, Ov. Am. 3, 1, 23; 3, 15, 17; id. Tr. 5, 3, 33 sq.; Hor. C. 2, 19, 1; Juv. 7, 64;who wore crowns of ivy, which was consecrated to him,
Ov. Tr. 5, 3, 15: Bacchica verba (poëtae), id ib. 1, 7, 2.—He was worshipped esp. in Thrace and Macedonia, and particularly upon Mount Edon, Hor. C. 2, 7, 27;hence, the Bacchæ are called matres Edonides,
Ov. M. 11, 69; id. Tr. 4, 1, 42; v. also Liber.—Bacchus, in the most ancient times, is represented as a god of nature by a Phallic Herma (v. such a statue in O. Müll. Denkm. 4); in the class. per. in the form of a beautiful youth (Tib. 1, 4, 37; Ov. F. 3, 773), with a crown of vine leaves or ivy upon his head, and sometimes with small horns upon his forehead (id. ib. 3, 481; 3, 767; 6, 483);hence, corymbifer,
Ov. F. 1, 393; Tib. 2, 1, 3; Paul. ex Fest. s. v. cornua, p. 37 Müll.;his soft hair fell in long ringlets upon his shoulders (depexus crinibus,
Ov. F. 3, 465; cf. id. M. 3, 421); with the exception of a fawn's skin (nebris) thrown around him, he was usually represented naked, but with high and beautiful buskins, the Dionysian cothurni, upon his feet; in his hand he, as well as his attendants (a satyr, Silenus, and the Bacchæ), carried the thyrsus (id. F. 3, 764; cf. id. M. 4, 7 sq.); cf. O. Müll. Arch. § 383.—Meton.1.The cry or invocation to Bacchus, lo Bacche! audito Baccho, Verg. A. 4, 302.—2.The vine:3.apertos Bacchus amat colles,
Verg. G. 2, 113; Manil. 5, 238; Luc. 9, 433; Col. 10, 38; cf.fertilis,
Hor. C. 2, 6, 19.—Wine:II.Bacchi quom flos evanuit,
Lucr. 3, 222:madeant generoso pocula Baccho,
Tib. 3, 6, 5:et multo in primis hilarans convivia Baccho,
Verg. E. 5, 69; so id. G. 1, 344; 4, 279; id. A. 5, 77; Hor. C. 3, 16, 34; Ov. M. 4, 765; 6, 488; 7, 246; 7, 450; 13, 639; cf.: Bacchi Massicus umor. Verg. G. 2, 143.—Hence, derivv.A.Bac-chĭcus, a, um, adj., = Bakchikos, of Bacchus, Bacchic:B. C.serta,
Ov. Tr. 1, 7, 2; Mart. 7, 62:buxus,
Stat. Th. 9, 479:Naxos,
id. Achill. 2, 4:ritus,
Macr. S. 1, 18:metrum,
Diom. p. 513 P.—Bacchēus, a, um, adj., = Bakcheios, Bacchic:D.ululatus,
Ov. M. 11, 17:sacra,
the feast of Bacchus, id. ib. 3, 691:cornua,
Stat. Th. 9, 435.—Bacchēĭ-us, a, um, the same:E.dona,
i. e. wine, Verg. G. 2, 454 (prob. a spurious verse; v. Forbig. ad loc.).—Bacchīus, a, um, adj., Bacchic: pes, a metrical foot, a Bacchius, ¯¯˘2.(e. g. Rōmānŭs),
Ter. Maur. p. 2414 P., although others reverse this order; v. Quint. 9, 4, 82; Ascon. Div. in Caecil. 7; Don. p. 1739 P.Bacchus, i, m., a sea-fish, also called myxon, Plin. 9, 17, 28, § 61; 32, 7, 25, § 77; 32, 11, 53, § 145.
См. также в других словарях:
479 av. J.-C. — 479 Années : 482 481 480 479 478 477 476 Décennies : 500 490 480 470 460 450 440 Siècles : VIe siècle … Wikipédia en Français
479 — Années : 476 477 478 479 480 481 482 Décennies : 440 450 460 470 480 490 500 Siècles : IVe siècle Ve siècle … Wikipédia en Français
-479 — Années : 482 481 480 479 478 477 476 Décennies : 500 490 480 470 460 450 440 Siècles : VIe siècle av. J.‑C. … Wikipédia en Français
479 — Portal Geschichte | Portal Biografien | Aktuelle Ereignisse | Jahreskalender ◄ | 4. Jahrhundert | 5. Jahrhundert | 6. Jahrhundert | ► ◄ | 440er | 450er | 460er | 470er | 480er | 490er | 500er | ► ◄◄ | ◄ | 475 | 476 | 477 | … Deutsch Wikipedia
479 a. C. — Años: 482 a. C. 481 a. C. 480 a. C. – 479 a. C. – 478 a. C. 477 a. C. 476 a. C. Décadas: Años 500 a. C. Años 490 a. C. Años 480 a. C. – Años 470 a. C. – Años 460 a. C. Años 450 a. C. Años 440 a. C. Siglos … Wikipedia Español
479 — yearbox in?= cp=4th century c=5th century cf=6th century yp1=476 yp2=477 yp3=478 year=479 ya1=480 ya2=481 ya3=482 dp3=440s dp2=450s dp1=460s d=470s dn1=480s dn2=490s dn3=500s NOTOC EventsBy PlaceAsia* The Song Dynasty ends and the Southern Qi… … Wikipedia
479 — Años: 476 477 478 – 479 – 480 481 482 Décadas: Años 440 Años 450 Años 460 – Años 470 – Años 480 Años 490 Años 500 Siglos: Siglo IV – … Wikipedia Español
479-й пограничный отряд особого назначения — 479 ПООН … Википедия
(479) caprera — 479 Caprera pas de photo Caractéristiques orbitales Époque 18 août 2005 (JJ 2453600.5) Demi grand axe 406,828 Gm (2,719 ua) Aphélie … Wikipédia en Français
479 Caprera — (479) Caprera 479 Caprera pas de photo Caractéristiques orbitales Époque 18 août 2005 (JJ 2453600.5) Demi grand axe 406,828 Gm (2,719 ua) Aphélie … Wikipédia en Français
(479) Caprera — Caractéristiques orbitales Époque 18 août 2005 (JJ 2453600.5) Aphélie 496 282 Gm (3 317 ua) km Périhélie 317 373 Gm (2 122 ua) km Excentricité 0,220 … Wikipédia en Français