consortium

* * *

consortĭum, ii, n. [consors] (not anteAug.).

Community of goods, Suet. Claud. 28:

voluntarium inter fratres,

Dig. 17, 2, 52, § 8.—

Fellowship, participation, society, Liv. 4, 5, 5; Quint. 12, 1, 4; Col. 4, 16, 1; Tac. A. 4, 3; Plin. Pan. 7, 3; Flor. 1, 26, 4; Sen. Ep. 90, 3; id. Ben. 6, 13, 1; 7, 12, 2; id. Ep. 48, 2; 73, 7; Dig. 14, 2, 5; Petr. 101, 2; Lact. 4, 27, 11; 5, 19, 4; id. Epit. 42, 3; 53, 11.— In plur., Tac. A. 3, 34; Col. 9, 9, 1.

as-sūmo ( ads-, Lachm., Halm, B. and K., Weissenb., K. and H.; ass-, Merk.), mpsi, mptum, 3, v. a., to take to or with one's self, to take up, receive, adopt, accept, take.

In gen.

Lit.:

Plura sibi adsumunt quam de se corpora mittunt,

Lucr. 2, 1124:

cibus atque umor membris adsumitur intus,

id. 4, 1091;

so of nourishment,

Cels. 1, 3; 5, 27, n. 17; Scrib. Comp. 200:

numquam committet, ut id, quod alteri detraxerit, sibi adsumat,

Cic. Off. 3, 5, 23:

sacra Cereris adsumpta de Graeciā,

id. Balb. 24, 55:

socius et administer omnium consiliorum adsumitur Scaurus,

Sall. J. 29, 2:

eos in societatem consilii avunculi adsumunt,

Liv. 2, 4, 2:

adulescentes conscii adsumpti,

id. ib.:

in societatem armorum,

id. 2, 22; so,

in consilium,

Plin. Ep. 3, 19; id. Pan. 8:

in consortium,

id. Ep. 7, 3:

nec decet aliter filium adsumi, si adsumatur a principe,

i. e. is adopted, id. ib. 7, 4;

8, 3: uxorem,

id. ib. 83, 4:

si rursum (uxor) adsumeretur,

Tac. A. 12, 2:

adsumptis duobus filiis ire perrexit,

Vulg. Gen. 48, 1; ib. 2 Par. 23, 20:

Tunc adsumpsit eum Diabolus,

ib. Matt. 4, 5:

adsumit Jesus Petrum,

ib. Marc. 9, 1:

quem (arietem) adsumens obtulit holocaustum pro filio,

ib. Gen. 22, 13; ib. Lev. 14, 10 et saep.:

in familiam nomenque,

Tac. A. 1, 8 et saepe: cautum dignos adsumere, to take or choose as friends only those worthy of you, Hor. S. 1, 6, 51:

adsumpsit Jesus duodecim, i. e. as his disciples,

Vulg. Luc. 18, 31. —So of the assumption of our Lord to heaven: Dominus Jesus adsumptus est in caelum, Vulg. Marc. 16, 9; ib. Act. 1, 2.—

Trop.:

libero tempore, omnis voluptas adsumenda est, omnis dolor repellendus,

Cic. Fin. 1, 10, 33:

laudem sibi ex aliquā re,

id. Mur. 14, 31:

ut acer equus pugnae adsumit amorem,

Ov. M. 3, 705:

omne quod sumatur in oratione, aut ex suā sumi vi atque naturā aut adsumi foris,

Cic. de Or. 2, 39, 163:

alii (loci) adsumuntur extrinsecus,

id. Top. 2, 8; id. Planc. 23, 56 Wund.:

orator tractationem orationis sibi adsumet,

id. de Or. 1, 12, 54.—Also, like arrogare, to usurp, to claim, assume, arrogate:

neque mihi quicquam assumpsi neque hodie adsumo,

Cic. Fam. 1, 9, 17; Auct. ad Her. 1, 1:

cogam Assumptumque patrem commentaque sacra fateri,

Ov. M. 3, 558.—Of discourse, to take up, begin (eccl. Lat., after the Hebrew):

At ille adsumptā parabolā suā ait,

Vulg. Num. 23, 18; 23, 7; ib. Job, 27, 1; 29, 1.—

Esp.,

Sometimes, like accipio, without the idea of action, to receive, obtain:

fetus Melliferarum apium sine membris corpora nasci, Et serosque pedes serasque assumere pennas,

Ov. M. 15, 384:

Qui sperant in Domino, adsument pennas sicut aquilae,

Vulg. Isa. 40, 31:

a ventis alimenta adsumere,

Ov. M. 7, 79:

illas assumere robora gentes,

id. ib. 15, 421.—

To take in addition to, to add to:

si quis aliam quoque artem sibi adsumpserit,

Cic. de Or. 1, 50, 217; 1, 37, 170:

aliquantum jam etiam noctis adsumo,

id. Fam. 7, 23 fin.:

ne qui postea adsumerentur,

Liv. 21, 19:

Butram tibi Septiciumque et Sabinum adsumam,

Hor. Ep. 1, 5, 28.—

In logic, t. t., to add or join to a syllogism the minor proposition: Ea (propositio vera ac perspicua) est hujus modi: Si quo die Romae ista caedes facta est, ego Athenis eo die fui, in caede interesse non potui. Hoc quia perspicue verum est, nihil attinet approbari; quā re adsumi statim oportet hoc modo: fui autem Athenis eo die, Cic. Inv. 1, 36, 63; id. Div. 2, 51, 106; 2, 53, 108.—

In gram.: adsumpta verba.

Epithets, epitheta, Cic. Part. Or. 7. —

Figurative expressions, tropes, Quint. 10, 1, 121.

as-sūmo ( ads-, Lachm., Halm, B. and K., Weissenb., K. and H.; ass-, Merk.), mpsi, mptum, 3, v. a., to take to or with one's self, to take up, receive, adopt, accept, take.

In gen.

Lit.:

Plura sibi adsumunt quam de se corpora mittunt,

Lucr. 2, 1124:

cibus atque umor membris adsumitur intus,

id. 4, 1091;

so of nourishment,

Cels. 1, 3; 5, 27, n. 17; Scrib. Comp. 200:

numquam committet, ut id, quod alteri detraxerit, sibi adsumat,

Cic. Off. 3, 5, 23:

sacra Cereris adsumpta de Graeciā,

id. Balb. 24, 55:

socius et administer omnium consiliorum adsumitur Scaurus,

Sall. J. 29, 2:

eos in societatem consilii avunculi adsumunt,

Liv. 2, 4, 2:

adulescentes conscii adsumpti,

id. ib.:

in societatem armorum,

id. 2, 22; so,

in consilium,

Plin. Ep. 3, 19; id. Pan. 8:

in consortium,

id. Ep. 7, 3:

nec decet aliter filium adsumi, si adsumatur a principe,

i. e. is adopted, id. ib. 7, 4;

8, 3: uxorem,

id. ib. 83, 4:

si rursum (uxor) adsumeretur,

Tac. A. 12, 2:

adsumptis duobus filiis ire perrexit,

Vulg. Gen. 48, 1; ib. 2 Par. 23, 20:

Tunc adsumpsit eum Diabolus,

ib. Matt. 4, 5:

adsumit Jesus Petrum,

ib. Marc. 9, 1:

quem (arietem) adsumens obtulit holocaustum pro filio,

ib. Gen. 22, 13; ib. Lev. 14, 10 et saep.:

in familiam nomenque,

Tac. A. 1, 8 et saepe: cautum dignos adsumere, to take or choose as friends only those worthy of you, Hor. S. 1, 6, 51:

adsumpsit Jesus duodecim, i. e. as his disciples,

Vulg. Luc. 18, 31. —So of the assumption of our Lord to heaven: Dominus Jesus adsumptus est in caelum, Vulg. Marc. 16, 9; ib. Act. 1, 2.—

Trop.:

libero tempore, omnis voluptas adsumenda est, omnis dolor repellendus,

Cic. Fin. 1, 10, 33:

laudem sibi ex aliquā re,

id. Mur. 14, 31:

ut acer equus pugnae adsumit amorem,

Ov. M. 3, 705:

omne quod sumatur in oratione, aut ex suā sumi vi atque naturā aut adsumi foris,

Cic. de Or. 2, 39, 163:

alii (loci) adsumuntur extrinsecus,

id. Top. 2, 8; id. Planc. 23, 56 Wund.:

orator tractationem orationis sibi adsumet,

id. de Or. 1, 12, 54.—Also, like arrogare, to usurp, to claim, assume, arrogate:

neque mihi quicquam assumpsi neque hodie adsumo,

Cic. Fam. 1, 9, 17; Auct. ad Her. 1, 1:

cogam Assumptumque patrem commentaque sacra fateri,

Ov. M. 3, 558.—Of discourse, to take up, begin (eccl. Lat., after the Hebrew):

At ille adsumptā parabolā suā ait,

Vulg. Num. 23, 18; 23, 7; ib. Job, 27, 1; 29, 1.—

Esp.,

Sometimes, like accipio, without the idea of action, to receive, obtain:

fetus Melliferarum apium sine membris corpora nasci, Et serosque pedes serasque assumere pennas,

Ov. M. 15, 384:

Qui sperant in Domino, adsument pennas sicut aquilae,

Vulg. Isa. 40, 31:

a ventis alimenta adsumere,

Ov. M. 7, 79:

illas assumere robora gentes,

id. ib. 15, 421.—

To take in addition to, to add to:

si quis aliam quoque artem sibi adsumpserit,

Cic. de Or. 1, 50, 217; 1, 37, 170:

aliquantum jam etiam noctis adsumo,

id. Fam. 7, 23 fin.:

ne qui postea adsumerentur,

Liv. 21, 19:

Butram tibi Septiciumque et Sabinum adsumam,

Hor. Ep. 1, 5, 28.—

In logic, t. t., to add or join to a syllogism the minor proposition: Ea (propositio vera ac perspicua) est hujus modi: Si quo die Romae ista caedes facta est, ego Athenis eo die fui, in caede interesse non potui. Hoc quia perspicue verum est, nihil attinet approbari; quā re adsumi statim oportet hoc modo: fui autem Athenis eo die, Cic. Inv. 1, 36, 63; id. Div. 2, 51, 106; 2, 53, 108.—

In gram.: adsumpta verba.

Epithets, epitheta, Cic. Part. Or. 7. —

Figurative expressions, tropes, Quint. 10, 1, 121.

hŏnestus, a um, adj. [honos, honor, qs. furnished or clothed with honor], full of honor, honorable.

Regarded with honor, enjoying respect or consideration, honored, distinguished, honorable, respectable, noble, = honoratus:

qui me honore honestiorem fecit,

Plaut. Capt. 2, 3, 32: cum honos sit praemium virtutis judicio studioque civium delatum ad aliquem;

qui eum sententiis, qui suffragiis adeptus est, is mihi et honestus et honoratus videtur, etc.,

Cic. Brut. 81, 281:

satis honestam honoratamque imaginem fore,

Liv. 36, 40, 9: magnus atque honestus, Brut. et Cass. ap. Cic. Fam. 11, 3, 4; cf.:

salvi et honesti,

id. ib. 11, 2, 2:

honestus homo et nobilis,

Cic. Mur. 36, 75:

cum honesto aliquo homine,

id. Fam. 16, 9, 4:

amplae et honestae familiae,

illustrious and honorable families, id. Mur. 7, 15; cf.: homines honestis parentibus ac majoribus nati, id. Fragm. ap. Quint. 11, 1, 85:

bonis parentibus atque honesto loco natus,

id. Tusc. 5, 20, 58:

cum Sabinas honesto ortas loco virgines rapi jussit,

id. Rep. 2, 7:

loco natus honesto,

Caes. B. G. 5, 45, 2:

Polla, Nursiae honesto genere orta,

Suet. Vesp. 1:

equite Romano in primis honesto et ornato,

distinguished, eminent, Cic. Fam. 13, 14, 1; 13, 31, 1:

eques Romanus,

id. ib. 13, 62; cf.:

erant complures honesti adulescentes, senatorum filii et ordinis equestris,

Caes. B. C. 1, 51, 3:

publicani, homines honestissimi atque ornatissimi,

Cic. de Imp. Pomp. 7, 17:

homo honestissimus,

Caes. B. G. 1, 53, 6:

milites honestissimi sui generis,

id. B. C. 1, 20, 1:

virginis honestae vaticinatione,

Suet. Galb. 9 et saep.:

quia deus auctor culpae honestior erat,

Liv. 1, 4, 2:

tam grave, tam firmum, tam honestum municipium,

Cic. Fam. 13, 4, 2:

honestissimus conventus,

Quint. 1, 2, 9:

ut honestiore judicio conflictere?

more honorable, Cic. Quint. 13, 44:

dies honestissimus nobis,

id. Fam. 1, 2, 2:

atque erit illa mihi mortis honesta dies,

Prop. 3 (4), 21, 34:

honesta paupertas,

Vell. 129, 3:

omnium honestarum rerum egens,

not able to live suitably to his rank, Sall. J. 14, 17: honestis manibus omnia laetius proveniunt, i. e. of generals (cf. shortly before:

ipsorum tunc manibus imperatorum colebantur agri),

Plin. 18, 3, 4, § 19.—As substt.

hŏnestĭōres, um, m., men of noble birth:

qui hominem castraverit... sive is servus sive liber sit, capite punitur: honestiores publicatis bonis in insulam deportantur,

Paul. Sent. 5, 23, 13; 1, 21, 4 sq.;

opp. humiliores,

id. ib. 5, 25, 1 sq.; Mos. et Rom. Leg. Coll. 1, 2, 2; 8, 4, 2.—

hŏnestum, i, n., honorable conduct, morality, virtue:

nec honesto quicquam honestius,

Cic. Fin. 4, 7, 25:

rigidi servator honesti (Cato),

Luc. 2, 389.

Bringing or deserving of honor, honorable, respectable, creditable, worthy, virtuous, decent, proper, becoming.

In gen.:

ut (civium vita) opibus firma, copiis locuples, gloria ampla, virtute honesta sit,

Cic. Att. 8, 11, 1:

in convivio moderato atque honesto,

id. Mur. 6, 13:

aequa et honesta postulatio,

id. Rosc. Am. 2, 7:

honestum ac probabile nomen,

id. Caecin. 25, 71; cf.:

ut honesta praescriptione rem turpissimam tegerent,

Caes. B. C. 3, 32, 4:

causas abeundi quaerat honestas,

Lucr. 4, 1181:

certatio,

Cic. Lael. 9, 32:

honestam rem actionemve aut non suscipere aut, etc.,

id. ib. 13, 47:

res, causa (opp. turpis),

Auct. Her. 1, 3, 5; cf.:

honesta res dividitur in rectum et laudabile,

id. 3, 2, 3:

hominum honestissimorum testimoniis non credere,

Cic. Verr. 2, 1, 49, § 128; id. Rosc. Am. 6, 16:

homines honestissimi,

id. ib. 17, 49:

quod omnium sit votum parentum, ut honestiores quam sint ipsi, liberos habeant,

Quint. 1, 1, 82:

soror,

virtuous, chaste, Hor. S. 2, 3, 58:

vita honestissima,

Cic. Rosc. Am. 17, 48; so in sup.:

labor,

Quint. 12, 7, 10:

praecepta,

id. 12, 2, 27:

testimonia,

id. 5, 11, 37:

vitae instituta sic distant, ut Cretes et Aetoli latrocinari honestum putent,

Cic. Rep. 3, 9:

honestum quibusdam rapto vivere,

Quint. 3, 7, 24:

honestius est de amicorum pecunia laborare quam de sua,

Cic. Fam. 13, 14, 2:

ut neque rectum neque honestum sit, nec fieri possit, ut, etc.,

id. Lael. 21, 76:

honestum et rectum,

id. ib. 22, 82:

honestum id intellegimus, quod tale est, ut, detracta omni utilitate, sine ullis praemiis fructibusve per se ipsum possit jure laudari,

id. Fin. 2, 14, 45; cf. id. Inv. 2, 53, 159; id. Leg. 1, 18, 48:

si maritus uxorem suam in adulterio deprehensam occidit... non inique aliquid ejus honestissimo calori permittitur, Mos. et Rom. Leg. Coll. 4, 10, 1: mores honestos tradere,

Juv. 6, 239.—As subst.: hŏnestum, i, n., honesty, integrity, virtue (cf.:

honor, virtus, etc.): quandoquidem honestum aut ipsa virtus est aut res gesta virtute,

id. Fin. 5, 23, 66; cf.:

sive honestum solum bonum est, ut Stoicis placet, sive quod honestum est, id ita summum bonum est, ut, etc.,

id. Off. 3, 3, 13; 1, 4, 14:

formam quidem ipsam et tamquam faciem honesti vides,

id. ib. 1, 5, 14:

omnis honesti justique disciplina,

Quint. 12, 2, 1:

honesti praesens imago,

id. 12, 1, 28:

quo (honesto) detracto quid poterit beatum intellegi?

Cic. Tusc. 5, 15, 45:

de honesto ac bono,

Quint. 2, 2, 5:

honesta ac turpia,

Cic. Leg. 1, 16, 44; 1, 17, 46:

honestis similia sunt quaedam non honesta,

id. Ac. 2, 16, 50:

in eodem pectore nullum est honestorum turpiumque consortium,

Quint. 12, 1, 4:

de honestis, justis, utilibus quaestiones,

id. 3, 6, 41.—Prov.:

honesta mors turpi vita potior,

Tac. Agr. 33:

imponit finem sapiens et rebus honestis,

Juv. 6, 444:

honestus rumor alterum est patrimonium,

Pub. Syr. 217 Rib.—

In partic., of personal appearance, noble, fine, handsome, beautiful (mostly poet.):

ille erat honesta facie et liberali,

Ter. Eun. 4, 4, 15; 2, 1, 24; cf.: ita me di ament, honestus est. id. ib. 3, 2, 21:

erat forma praeter ceteras honesta,

id. And. 1, 1, 96:

facies,

Suet. Tib. 68:

caput,

Verg. A. 10, 133; id. G. 2, 392:

asini,

Varr. R. R. 2, 6, 2:

(equi),

Verg. G. 3, 81:

ager honestior,

Varr. R. R. 1, 4, 2:

tunc ora rigantur honestis Imbribus (i. e. lacrimis),

Stat. Th. 2, 234.—As subst.: hŏnestum, i, n., beauty:

nec, si quid honesti est, jactat habetque palam, quaerit, quo turpia celet, = si quid pulchri habent,

Hor. S. 1, 2, 84.—Hence, adv.: hŏ-nestē.

(Acc. to I.) Honorably, nobly (very rare):

honeste natus,

of noble birth, Suet. Aug. 43.—Far more freq. and class.,

(Acc. to II.) Decently, becomingly, properly, creditably, virtuously:

neque illa matrem satis honeste tuam sequi poterit comes,

Plaut. Merc. 2, 3, 69; id. Rud. 2, 3, 77:

sic volo Te ferre (aquam) honeste, ut ego fero,

id. ib. 2, 5, 7:

unde Mundior exiret vix libertinus honeste,

Hor. S. 2, 7, 12:

ut videamur vestiti esse honeste,

Varr. L. L. 8, § 31 Müll.:

(Lucretia) tum quoque jam moriens, ne non procumbat honeste, Respicit,

Ov. F. 2, 833:

(Caesar) sinum ad ima crura deduxit, quo honestius caderet,

Suet. Caes. 82; Lucil. ap. Non. 427, 26:

valde se honeste gerunt,

Cic. Att. 6, 1, 13:

honestius hic, quam Q. Pompeius,

id. Off. 3, 30, 109:

quae in nostris rebus non satis honeste, in amicorum fiunt honestissime,

id. Lael. 16, 57:

aliquid recte honesteque dicere,

id. Rep. 1, 2:

beate et honeste vivere,

id. ib. 4, 3:

honeste vivere (opp. turpiter),

Quint. 5, 10, 24:

facere ac dicere (opp. turpiter),

id. 11, 1, 14; 10, 5, 13:

tam jejuna fames, cum possit honestius tremere, etc.,

Juv. 5, 10. iste quidem veteres inter ponetur honeste, fairly, properly, Hor. Ep. 2, 1, 43:

fastigium nunc honeste vergit in tectum inferioris porticus,

Cic. Q. Fr. 3, 1, 4, 14.

hŏnestus, a um, adj. [honos, honor, qs. furnished or clothed with honor], full of honor, honorable.

Regarded with honor, enjoying respect or consideration, honored, distinguished, honorable, respectable, noble, = honoratus:

qui me honore honestiorem fecit,

Plaut. Capt. 2, 3, 32: cum honos sit praemium virtutis judicio studioque civium delatum ad aliquem;

qui eum sententiis, qui suffragiis adeptus est, is mihi et honestus et honoratus videtur, etc.,

Cic. Brut. 81, 281:

satis honestam honoratamque imaginem fore,

Liv. 36, 40, 9: magnus atque honestus, Brut. et Cass. ap. Cic. Fam. 11, 3, 4; cf.:

salvi et honesti,

id. ib. 11, 2, 2:

honestus homo et nobilis,

Cic. Mur. 36, 75:

cum honesto aliquo homine,

id. Fam. 16, 9, 4:

amplae et honestae familiae,

illustrious and honorable families, id. Mur. 7, 15; cf.: homines honestis parentibus ac majoribus nati, id. Fragm. ap. Quint. 11, 1, 85:

bonis parentibus atque honesto loco natus,

id. Tusc. 5, 20, 58:

cum Sabinas honesto ortas loco virgines rapi jussit,

id. Rep. 2, 7:

loco natus honesto,

Caes. B. G. 5, 45, 2:

Polla, Nursiae honesto genere orta,

Suet. Vesp. 1:

equite Romano in primis honesto et ornato,

distinguished, eminent, Cic. Fam. 13, 14, 1; 13, 31, 1:

eques Romanus,

id. ib. 13, 62; cf.:

erant complures honesti adulescentes, senatorum filii et ordinis equestris,

Caes. B. C. 1, 51, 3:

publicani, homines honestissimi atque ornatissimi,

Cic. de Imp. Pomp. 7, 17:

homo honestissimus,

Caes. B. G. 1, 53, 6:

milites honestissimi sui generis,

id. B. C. 1, 20, 1:

virginis honestae vaticinatione,

Suet. Galb. 9 et saep.:

quia deus auctor culpae honestior erat,

Liv. 1, 4, 2:

tam grave, tam firmum, tam honestum municipium,

Cic. Fam. 13, 4, 2:

honestissimus conventus,

Quint. 1, 2, 9:

ut honestiore judicio conflictere?

more honorable, Cic. Quint. 13, 44:

dies honestissimus nobis,

id. Fam. 1, 2, 2:

atque erit illa mihi mortis honesta dies,

Prop. 3 (4), 21, 34:

honesta paupertas,

Vell. 129, 3:

omnium honestarum rerum egens,

not able to live suitably to his rank, Sall. J. 14, 17: honestis manibus omnia laetius proveniunt, i. e. of generals (cf. shortly before:

ipsorum tunc manibus imperatorum colebantur agri),

Plin. 18, 3, 4, § 19.—As substt.

hŏnestĭōres, um, m., men of noble birth:

qui hominem castraverit... sive is servus sive liber sit, capite punitur: honestiores publicatis bonis in insulam deportantur,

Paul. Sent. 5, 23, 13; 1, 21, 4 sq.;

opp. humiliores,

id. ib. 5, 25, 1 sq.; Mos. et Rom. Leg. Coll. 1, 2, 2; 8, 4, 2.—

hŏnestum, i, n., honorable conduct, morality, virtue:

nec honesto quicquam honestius,

Cic. Fin. 4, 7, 25:

rigidi servator honesti (Cato),

Luc. 2, 389.

Bringing or deserving of honor, honorable, respectable, creditable, worthy, virtuous, decent, proper, becoming.

In gen.:

ut (civium vita) opibus firma, copiis locuples, gloria ampla, virtute honesta sit,

Cic. Att. 8, 11, 1:

in convivio moderato atque honesto,

id. Mur. 6, 13:

aequa et honesta postulatio,

id. Rosc. Am. 2, 7:

honestum ac probabile nomen,

id. Caecin. 25, 71; cf.:

ut honesta praescriptione rem turpissimam tegerent,

Caes. B. C. 3, 32, 4:

causas abeundi quaerat honestas,

Lucr. 4, 1181:

certatio,

Cic. Lael. 9, 32:

honestam rem actionemve aut non suscipere aut, etc.,

id. ib. 13, 47:

res, causa (opp. turpis),

Auct. Her. 1, 3, 5; cf.:

honesta res dividitur in rectum et laudabile,

id. 3, 2, 3:

hominum honestissimorum testimoniis non credere,

Cic. Verr. 2, 1, 49, § 128; id. Rosc. Am. 6, 16:

homines honestissimi,

id. ib. 17, 49:

quod omnium sit votum parentum, ut honestiores quam sint ipsi, liberos habeant,

Quint. 1, 1, 82:

soror,

virtuous, chaste, Hor. S. 2, 3, 58:

vita honestissima,

Cic. Rosc. Am. 17, 48; so in sup.:

labor,

Quint. 12, 7, 10:

praecepta,

id. 12, 2, 27:

testimonia,

id. 5, 11, 37:

vitae instituta sic distant, ut Cretes et Aetoli latrocinari honestum putent,

Cic. Rep. 3, 9:

honestum quibusdam rapto vivere,

Quint. 3, 7, 24:

honestius est de amicorum pecunia laborare quam de sua,

Cic. Fam. 13, 14, 2:

ut neque rectum neque honestum sit, nec fieri possit, ut, etc.,

id. Lael. 21, 76:

honestum et rectum,

id. ib. 22, 82:

honestum id intellegimus, quod tale est, ut, detracta omni utilitate, sine ullis praemiis fructibusve per se ipsum possit jure laudari,

id. Fin. 2, 14, 45; cf. id. Inv. 2, 53, 159; id. Leg. 1, 18, 48:

si maritus uxorem suam in adulterio deprehensam occidit... non inique aliquid ejus honestissimo calori permittitur, Mos. et Rom. Leg. Coll. 4, 10, 1: mores honestos tradere,

Juv. 6, 239.—As subst.: hŏnestum, i, n., honesty, integrity, virtue (cf.:

honor, virtus, etc.): quandoquidem honestum aut ipsa virtus est aut res gesta virtute,

id. Fin. 5, 23, 66; cf.:

sive honestum solum bonum est, ut Stoicis placet, sive quod honestum est, id ita summum bonum est, ut, etc.,

id. Off. 3, 3, 13; 1, 4, 14:

formam quidem ipsam et tamquam faciem honesti vides,

id. ib. 1, 5, 14:

omnis honesti justique disciplina,

Quint. 12, 2, 1:

honesti praesens imago,

id. 12, 1, 28:

quo (honesto) detracto quid poterit beatum intellegi?

Cic. Tusc. 5, 15, 45:

de honesto ac bono,

Quint. 2, 2, 5:

honesta ac turpia,

Cic. Leg. 1, 16, 44; 1, 17, 46:

honestis similia sunt quaedam non honesta,

id. Ac. 2, 16, 50:

in eodem pectore nullum est honestorum turpiumque consortium,

Quint. 12, 1, 4:

de honestis, justis, utilibus quaestiones,

id. 3, 6, 41.—Prov.:

honesta mors turpi vita potior,

Tac. Agr. 33:

imponit finem sapiens et rebus honestis,

Juv. 6, 444:

honestus rumor alterum est patrimonium,

Pub. Syr. 217 Rib.—

In partic., of personal appearance, noble, fine, handsome, beautiful (mostly poet.):

ille erat honesta facie et liberali,

Ter. Eun. 4, 4, 15; 2, 1, 24; cf.: ita me di ament, honestus est. id. ib. 3, 2, 21:

erat forma praeter ceteras honesta,

id. And. 1, 1, 96:

facies,

Suet. Tib. 68:

caput,

Verg. A. 10, 133; id. G. 2, 392:

asini,

Varr. R. R. 2, 6, 2:

(equi),

Verg. G. 3, 81:

ager honestior,

Varr. R. R. 1, 4, 2:

tunc ora rigantur honestis Imbribus (i. e. lacrimis),

Stat. Th. 2, 234.—As subst.: hŏnestum, i, n., beauty:

nec, si quid honesti est, jactat habetque palam, quaerit, quo turpia celet, = si quid pulchri habent,

Hor. S. 1, 2, 84.—Hence, adv.: hŏ-nestē.

(Acc. to I.) Honorably, nobly (very rare):

honeste natus,

of noble birth, Suet. Aug. 43.—Far more freq. and class.,

(Acc. to II.) Decently, becomingly, properly, creditably, virtuously:

neque illa matrem satis honeste tuam sequi poterit comes,

Plaut. Merc. 2, 3, 69; id. Rud. 2, 3, 77:

sic volo Te ferre (aquam) honeste, ut ego fero,

id. ib. 2, 5, 7:

unde Mundior exiret vix libertinus honeste,

Hor. S. 2, 7, 12:

ut videamur vestiti esse honeste,

Varr. L. L. 8, § 31 Müll.:

(Lucretia) tum quoque jam moriens, ne non procumbat honeste, Respicit,

Ov. F. 2, 833:

(Caesar) sinum ad ima crura deduxit, quo honestius caderet,

Suet. Caes. 82; Lucil. ap. Non. 427, 26:

valde se honeste gerunt,

Cic. Att. 6, 1, 13:

honestius hic, quam Q. Pompeius,

id. Off. 3, 30, 109:

quae in nostris rebus non satis honeste, in amicorum fiunt honestissime,

id. Lael. 16, 57:

aliquid recte honesteque dicere,

id. Rep. 1, 2:

beate et honeste vivere,

id. ib. 4, 3:

honeste vivere (opp. turpiter),

Quint. 5, 10, 24:

facere ac dicere (opp. turpiter),

id. 11, 1, 14; 10, 5, 13:

tam jejuna fames, cum possit honestius tremere, etc.,

Juv. 5, 10. iste quidem veteres inter ponetur honeste, fairly, properly, Hor. Ep. 2, 1, 43:

fastigium nunc honeste vergit in tectum inferioris porticus,

Cic. Q. Fr. 3, 1, 4, 14.

hŏnestus, a um, adj. [honos, honor, qs. furnished or clothed with honor], full of honor, honorable.

Regarded with honor, enjoying respect or consideration, honored, distinguished, honorable, respectable, noble, = honoratus:

qui me honore honestiorem fecit,

Plaut. Capt. 2, 3, 32: cum honos sit praemium virtutis judicio studioque civium delatum ad aliquem;

qui eum sententiis, qui suffragiis adeptus est, is mihi et honestus et honoratus videtur, etc.,

Cic. Brut. 81, 281:

satis honestam honoratamque imaginem fore,

Liv. 36, 40, 9: magnus atque honestus, Brut. et Cass. ap. Cic. Fam. 11, 3, 4; cf.:

salvi et honesti,

id. ib. 11, 2, 2:

honestus homo et nobilis,

Cic. Mur. 36, 75:

cum honesto aliquo homine,

id. Fam. 16, 9, 4:

amplae et honestae familiae,

illustrious and honorable families, id. Mur. 7, 15; cf.: homines honestis parentibus ac majoribus nati, id. Fragm. ap. Quint. 11, 1, 85:

bonis parentibus atque honesto loco natus,

id. Tusc. 5, 20, 58:

cum Sabinas honesto ortas loco virgines rapi jussit,

id. Rep. 2, 7:

loco natus honesto,

Caes. B. G. 5, 45, 2:

Polla, Nursiae honesto genere orta,

Suet. Vesp. 1:

equite Romano in primis honesto et ornato,

distinguished, eminent, Cic. Fam. 13, 14, 1; 13, 31, 1:

eques Romanus,

id. ib. 13, 62; cf.:

erant complures honesti adulescentes, senatorum filii et ordinis equestris,

Caes. B. C. 1, 51, 3:

publicani, homines honestissimi atque ornatissimi,

Cic. de Imp. Pomp. 7, 17:

homo honestissimus,

Caes. B. G. 1, 53, 6:

milites honestissimi sui generis,

id. B. C. 1, 20, 1:

virginis honestae vaticinatione,

Suet. Galb. 9 et saep.:

quia deus auctor culpae honestior erat,

Liv. 1, 4, 2:

tam grave, tam firmum, tam honestum municipium,

Cic. Fam. 13, 4, 2:

honestissimus conventus,

Quint. 1, 2, 9:

ut honestiore judicio conflictere?

more honorable, Cic. Quint. 13, 44:

dies honestissimus nobis,

id. Fam. 1, 2, 2:

atque erit illa mihi mortis honesta dies,

Prop. 3 (4), 21, 34:

honesta paupertas,

Vell. 129, 3:

omnium honestarum rerum egens,

not able to live suitably to his rank, Sall. J. 14, 17: honestis manibus omnia laetius proveniunt, i. e. of generals (cf. shortly before:

ipsorum tunc manibus imperatorum colebantur agri),

Plin. 18, 3, 4, § 19.—As substt.

hŏnestĭōres, um, m., men of noble birth:

qui hominem castraverit... sive is servus sive liber sit, capite punitur: honestiores publicatis bonis in insulam deportantur,

Paul. Sent. 5, 23, 13; 1, 21, 4 sq.;

opp. humiliores,

id. ib. 5, 25, 1 sq.; Mos. et Rom. Leg. Coll. 1, 2, 2; 8, 4, 2.—

hŏnestum, i, n., honorable conduct, morality, virtue:

nec honesto quicquam honestius,

Cic. Fin. 4, 7, 25:

rigidi servator honesti (Cato),

Luc. 2, 389.

Bringing or deserving of honor, honorable, respectable, creditable, worthy, virtuous, decent, proper, becoming.

In gen.:

ut (civium vita) opibus firma, copiis locuples, gloria ampla, virtute honesta sit,

Cic. Att. 8, 11, 1:

in convivio moderato atque honesto,

id. Mur. 6, 13:

aequa et honesta postulatio,

id. Rosc. Am. 2, 7:

honestum ac probabile nomen,

id. Caecin. 25, 71; cf.:

ut honesta praescriptione rem turpissimam tegerent,

Caes. B. C. 3, 32, 4:

causas abeundi quaerat honestas,

Lucr. 4, 1181:

certatio,

Cic. Lael. 9, 32:

honestam rem actionemve aut non suscipere aut, etc.,

id. ib. 13, 47:

res, causa (opp. turpis),

Auct. Her. 1, 3, 5; cf.:

honesta res dividitur in rectum et laudabile,

id. 3, 2, 3:

hominum honestissimorum testimoniis non credere,

Cic. Verr. 2, 1, 49, § 128; id. Rosc. Am. 6, 16:

homines honestissimi,

id. ib. 17, 49:

quod omnium sit votum parentum, ut honestiores quam sint ipsi, liberos habeant,

Quint. 1, 1, 82:

soror,

virtuous, chaste, Hor. S. 2, 3, 58:

vita honestissima,

Cic. Rosc. Am. 17, 48; so in sup.:

labor,

Quint. 12, 7, 10:

praecepta,

id. 12, 2, 27:

testimonia,

id. 5, 11, 37:

vitae instituta sic distant, ut Cretes et Aetoli latrocinari honestum putent,

Cic. Rep. 3, 9:

honestum quibusdam rapto vivere,

Quint. 3, 7, 24:

honestius est de amicorum pecunia laborare quam de sua,

Cic. Fam. 13, 14, 2:

ut neque rectum neque honestum sit, nec fieri possit, ut, etc.,

id. Lael. 21, 76:

honestum et rectum,

id. ib. 22, 82:

honestum id intellegimus, quod tale est, ut, detracta omni utilitate, sine ullis praemiis fructibusve per se ipsum possit jure laudari,

id. Fin. 2, 14, 45; cf. id. Inv. 2, 53, 159; id. Leg. 1, 18, 48:

si maritus uxorem suam in adulterio deprehensam occidit... non inique aliquid ejus honestissimo calori permittitur, Mos. et Rom. Leg. Coll. 4, 10, 1: mores honestos tradere,

Juv. 6, 239.—As subst.: hŏnestum, i, n., honesty, integrity, virtue (cf.:

honor, virtus, etc.): quandoquidem honestum aut ipsa virtus est aut res gesta virtute,

id. Fin. 5, 23, 66; cf.:

sive honestum solum bonum est, ut Stoicis placet, sive quod honestum est, id ita summum bonum est, ut, etc.,

id. Off. 3, 3, 13; 1, 4, 14:

formam quidem ipsam et tamquam faciem honesti vides,

id. ib. 1, 5, 14:

omnis honesti justique disciplina,

Quint. 12, 2, 1:

honesti praesens imago,

id. 12, 1, 28:

quo (honesto) detracto quid poterit beatum intellegi?

Cic. Tusc. 5, 15, 45:

de honesto ac bono,

Quint. 2, 2, 5:

honesta ac turpia,

Cic. Leg. 1, 16, 44; 1, 17, 46:

honestis similia sunt quaedam non honesta,

id. Ac. 2, 16, 50:

in eodem pectore nullum est honestorum turpiumque consortium,

Quint. 12, 1, 4:

de honestis, justis, utilibus quaestiones,

id. 3, 6, 41.—Prov.:

honesta mors turpi vita potior,

Tac. Agr. 33:

imponit finem sapiens et rebus honestis,

Juv. 6, 444:

honestus rumor alterum est patrimonium,

Pub. Syr. 217 Rib.—

In partic., of personal appearance, noble, fine, handsome, beautiful (mostly poet.):

ille erat honesta facie et liberali,

Ter. Eun. 4, 4, 15; 2, 1, 24; cf.: ita me di ament, honestus est. id. ib. 3, 2, 21:

erat forma praeter ceteras honesta,

id. And. 1, 1, 96:

facies,

Suet. Tib. 68:

caput,

Verg. A. 10, 133; id. G. 2, 392:

asini,

Varr. R. R. 2, 6, 2:

(equi),

Verg. G. 3, 81:

ager honestior,

Varr. R. R. 1, 4, 2:

tunc ora rigantur honestis Imbribus (i. e. lacrimis),

Stat. Th. 2, 234.—As subst.: hŏnestum, i, n., beauty:

nec, si quid honesti est, jactat habetque palam, quaerit, quo turpia celet, = si quid pulchri habent,

Hor. S. 1, 2, 84.—Hence, adv.: hŏ-nestē.

(Acc. to I.) Honorably, nobly (very rare):

honeste natus,

of noble birth, Suet. Aug. 43.—Far more freq. and class.,

(Acc. to II.) Decently, becomingly, properly, creditably, virtuously:

neque illa matrem satis honeste tuam sequi poterit comes,

Plaut. Merc. 2, 3, 69; id. Rud. 2, 3, 77:

sic volo Te ferre (aquam) honeste, ut ego fero,

id. ib. 2, 5, 7:

unde Mundior exiret vix libertinus honeste,

Hor. S. 2, 7, 12:

ut videamur vestiti esse honeste,

Varr. L. L. 8, § 31 Müll.:

(Lucretia) tum quoque jam moriens, ne non procumbat honeste, Respicit,

Ov. F. 2, 833:

(Caesar) sinum ad ima crura deduxit, quo honestius caderet,

Suet. Caes. 82; Lucil. ap. Non. 427, 26:

valde se honeste gerunt,

Cic. Att. 6, 1, 13:

honestius hic, quam Q. Pompeius,

id. Off. 3, 30, 109:

quae in nostris rebus non satis honeste, in amicorum fiunt honestissime,

id. Lael. 16, 57:

aliquid recte honesteque dicere,

id. Rep. 1, 2:

beate et honeste vivere,

id. ib. 4, 3:

honeste vivere (opp. turpiter),

Quint. 5, 10, 24:

facere ac dicere (opp. turpiter),

id. 11, 1, 14; 10, 5, 13:

tam jejuna fames, cum possit honestius tremere, etc.,

Juv. 5, 10. iste quidem veteres inter ponetur honeste, fairly, properly, Hor. Ep. 2, 1, 43:

fastigium nunc honeste vergit in tectum inferioris porticus,

Cic. Q. Fr. 3, 1, 4, 14.

pectus, ŏris, n. [kindred with the Sanscr. vakshas, pectus], the breast, in men and animals.

Lit., the breast, the breastbone:

pectus, hoc est ossa praecordiis et vitalibus natura circumdedit,

Plin. 11, 37, 82, § 207; cf. Cels. 8, 7 fin.; 8, 8, 2:

meum cor coepit in pectus emicare,

Plaut. Aul. 4, 3, 4:

dignitas, quae est in latitudine pectoris,

Quint. 11, 3, 141:

summis digitis pectus appetere,

id. 11, 3, 124; 11, 3, 122:

pectore adverso,

id. 2, 15, 7:

aequo pectore,

upright, not inclined to one side, id. 11, 3, 125:

pectore in adverso ensem Condidit,

Verg. A. 9, 347:

in pectusque cadit pronus,

Ov. M. 4, 578:

latum demisit pectore clavum,

Hor. S. 1, 6, 28; 2, 8, 90 et saep.; Vulg. Gen. 3, 14.—In the poets freq., in plur., of a person's breast: hasta volans perrumpit pectora ferro, Liv. Andron. ap. Prisc. p. 760 P.; Ov. M. 4, 554.—

Transf.

The stomach ( poet.):

reserato pectore diras Egerere inde dapes... gestit,

Ov. M. 6, 663.—

As the seat of affection, courage, etc., the heart, feelings, disposition:

somnum socordiamque ex pectore oculisque amovere,

Plaut. Ps. 1, 2, 11:

Ah, guttula Pectus ardens mi adspersisti,

i. e. a little comforted, id. Ep. 4, 1, 32:

in amicitiā, nisi, ut dicitur, apertum pectus videas, etc.,

Cic. Lael. 26, 97:

si non ipse amicus per se amatur toto pectore ut dicitur,

id. Leg. 1, 18, 49:

pietate omnium pectora imbuere,

Liv. 1, 21, 1:

metus insidens pectoribus,

id. 10, 41, 2; 1, 56, 4:

quinam pectora semper impavida repens terror invaserit,

id. 21, 30, 2:

in eodem pectore nullum est honestorum turpiumque consortium,

Quint. 12, 1, 4; 2, 5, 8:

te vero... jam pectore toto Accipio,

Verg. A. 9, 276:

his ubi laeta deae permulsit pectora dictis,

id. ib. 5, 816:

robur et aes triplex circa pectus erat,

Hor. C. 1, 3, 10; 2, 12, 15:

pectoribus mores tot sunt quot in orbe figurae,

id. A. A. 1, 759:

mollities pectoris,

tender-heartedness, id. Am. 3, 8, 18; id. H. 19, 192; so,

pectus amicitiae,

a friendly heart, a friend, Mart. 9, 15, 2; Stat. S. 4, 4, 103; Manil. 2, 600.— Of courage, bravery:

cum tales animos juvenum et tam certa tulistis Pectora,

Verg. A. 9, 249:

te vel per Alpium juga... Forti sequemur pectore,

Hor. Epod. 1, 11; Val. Fl. 6, 288.—Of conscience:

vita et pectore puro,

Hor. S. 1, 6, 64:

pectora casta,

Ov. H. 13, 30.—

The soul, spirit, mind, understanding:

de hortis toto pectore cogitemus,

Cic. Att. 13, 12, 4; so,

incumbe toto pectore ad laudem,

id. Fam. 10, 10, 2:

onerandum complendumque pectus maximarum rerum et plurimarum suavitate,

id. de Or. 3, 30, 121:

quod verbum in pectus Jugurthae altius descendit,

Sall. J. 11, 7; Liv. 1, 59:

(stultitiam tuam) in latebras abscondas pectore penitissumo,

Plaut. Cist. 1, 1, 64:

multipotens pectus habere, ut copias... pectore promat suo,

id. Bacch. 4, 1, 8 Fleck.: haben' tu amicum quoi pectus sapiat? id. Trin. 1, 2, 53; id. Bacch. 4, 4, 12:

at Cytherea novas artes, nova pectore versat Consilia,

Verg. A. 1, 657:

oculis pectoris aliquid haurire,

Ov. M. 15, 63; id. Tr. 3, 1, 64:

memori referas mihi pectore cuncta,

Hor. S. 2, 4, 90:

nunc adbibe puro Pectore verba,

id. Ep. 1, 2, 68; 2, 1, 128:

pectore arripere artes,

Tac. Or. 28:

pectus est quod disertos facit, et vis mentis,

Quint. 10, 7, 15; Ov. P. 2, 4, 24:

succinctaque pectora curis,

Stat. S. 5, 1, 77:

rara occulti pectoris vox,

i. e. a reserved disposition, Tac. A. 4, 52:

dicere de summo pectore,

i.e. without much reflection, Gell. 17, 13, 7.—Of inspired persons:

incaluitque deo quem clausum pectore habebat,

Ov. M. 2, 641; Verg. A. 6, 48; Stat. Th. 4, 542.—

The person, individual, regarded as a being of feeling or passion:

cara sororum Pectora,

Verg. A. 11, 216:

mihi Thesea pectora juncta fide,

Ov. Tr. 1, 3, 66:

pectus consulis gerere,

Liv. 4, 13; cf. Mart. 9, 15; Manil. 2, 600; Stat. S. 4, 4, 103.