-
1 ācerrimē
ācerrimē adv., sup. of acriter. -
2 Ave maria
-
3 angelus
angel. -
4 Col. Agrippinae
see Coloniae Agrippinae -
5 abrenuntio
ab-rĕnuntĭo, āre, 1, v.n., strengthened form of renuntio, to renounce, e. g. diabolo, in baptism (eccl. Lat.). -
6 Acrocephalus melanopogon
ENG moustached warblerNLD zwartkoprietzangerGER Tamariskensanger, MariskensangerFRA lusiniole a moustaches -
7 fretum
frĕtum, i, n., and frĕtus, ūs, m. [root phru, to be in uneasy motion, boil, flash; cf. Sanscr. bhur; Lat. ferveo], a strait, sound, channel.I.Lit.A.In gen.(α).Form fretum:(β).fretum dictum a similitudine ferventis aquae, quod in fretum saepe concurrat aestus atque differvescat,
Varr. L. L. 7, § 22; Isid. Orig. 13, 18:(presteres) freta circum Fervescunt,
Lucr. 6, 427:quid de fretis aut de marinis aestibus plura dicam?
Cic. Div. 2, 14, 34; cf.:aestus maritimi, fretorumque angustiae,
id. N. D. 2, 7, 19; id. Mur. 17, 35:Seston Abydena separat urbe fretum,
Ov. Tr. 1, 10, 28:fretum Siciliense,
the Sicilian Strait, the Strait of Messina, Cic. N. D. 3, 10, 24;also called fretum Siciliae,
Caes. B. C. 2, 3, 1; v. infra:fretum nostri maris et Oceani,
i. e. the Gaditanian Strait, Strait of Gibraltar, Sall. J. 17, 4.—Form fretus: salis fretus, Lucil. ap. Non. 205, 30; Naev. ib. 27 (Trag. Rel. p. 12 Rib.):B.angusto fretu,
Lucr. 1, 720; cf.:ut perangusto fretu divisa servitutis ac libertatis jura cognosceret,
Cic. Verr. 2, 5, 66, § 169 (cf. Gell. 13, 20, 15):in Scyllaeo illo aeris alieni tamquam in fretu,
Cic. Sest. 8, 18: inter Italiam et Siciliam qui est fretus, Varr. ap. Non. 205, 31: a Gaditano fretu, Cic. ap. Charis. p. 103 P.: angustiae fretus, Messala, ib.: salsi fretus, Licin. ib.—In partic., the Strait, for the Strait of Sicily:2. II.cum se ille septimo die venisse a freto dixisset,
Cic. Att. 2, 1, 5; id. Verr. 2, 1, 59, § 154; 2, 2, 7 fin.; Caes. B. C. 1, 29, 1; Suet. Tib. 2; Flor. 2, 2; Hor. Epod. 9, 7 al.—Poet. transf.A.In gen., the sea (syn.: mare, oceanus, pelagus, pontus).— Plur.:* B.fervet fretis spirantibus aequor,
Verg. G. 1, 327:in freta dum fluvii current,
id. A. 1, 607; cf. Ov. M. 1, 36:pastor cum traheret per freta navibus Idaeis Helenen,
Hor. C. 1, 15, 1:fretis acrior Hadriae,
id. ib. 1, 33, 15.— Sing.:Euxinum,
Ov. P. 2, 2, 2:Libycum,
id. F. 3, 568.—Of the sky: (pulvis) omnem pervolat caeli fretum, Enn. ap. Non. 205, 29 (Trag. v. 31 Vahl.).—* C.Of the spring, as the period of transition from cold to heat:D.fretus ipse anni permiscet frigus et aestum,
Lucr. 6, 364; so,freta anni,
ib. 374 ex conject. Lachm. v. ej. annot. p. 369.— -
8 inductio
I.Lit.:B.nos aquarum inductionibus terris fecunditatem damus,
Cic. N. D. 2, 60, 152:horum (juvenum in circum),
introduction, exhibition, Liv. 44, 9, 5;so on the stage: ficta personarum,
Cic. de Or. 3, 53, 205:prima trullis frequentetur inductio,
a plastering, Pall. 1, 15.—Of a striking out, erasing of writing (cf. induco, 1. C. 3.):lituras, inductiones, superductiones ipse feci,
Dig. 28, 4, 1.—Transf., concr.1.An awning drawn over a theatre to protect the audience from the sun, Vitr. 10 praef.—2.A fomentation, Cael. Aur. Acut. 2, 27, 216.—II.Trop.A.In gen. (acc. to induco II. B. 2. b.), a purpose, resolution, inclination, intention:B.animi,
Cic. Q. Fr. 1, 11, 32; id. Fam. 1, 8, 2:cedet profecto virtuti dolor et animi inductione languescet,
id. Tusc. 2, 13, 31.—In partic., rhet. t. t.1.Induction, a mode of reasoning from known particulars to generals, the Gr. epagôgê, Cic. Top. 10, 42; id. Inv. 1, 31, 51; Quint. 5, 10, 73; 5, 11, 2 sq.:2.erroris,
id. 9, 1, 31.—Personarum ficta, = prosôpopoiïa, the introduction of a fictitious person, Cic. de Or. 3, 53, 205.—3.Erroris inductio, = apoplanêsis, a leading into error, misguiding, Cic. de Or. 3, 53, 205.—4.An assumption, supposition, Prisc. 1144 P. -
9 abeo
ăb-ĕo, ĭvi or ii, ītum, īre, v. n. (abin= abisne, Plaut. and Ter.; abiit, dissyl., v. Herm. Doctr. Metr. p. 153), to go from a place, to go away, depart.I.Lit..A.In gen., constr. with ab, ex, the simple abl., the acc. with in, the local adv. hinc, and absol.:B.abeo ab illo,
Plaut. Cure. 2, 3, 70:abi in malam rem maxumam a me,
id. Ep. 1, 1, 72 (v. infra); so id. Bacch. 4, 9, 107:abin e conspectu meo?
id. Am. 1, 3, 20 (but also abin ab oculis? id. Trin. 4, 2, 140: id. Truc. 2, 5, 24):ablturos agro Argivos,
id. Am. 1, 1, 53:abire in aliquas terras,
Cic. Cat. 1, 8, 20:insanus, qui hinc abiit modo,
Plaut. Merc. 2, 2, 61:abi prae, jam ego sequar,
go on, I will soon follow, id. Am. 1, 3, 45. —With supine:abiit exsulatum,
into exile, Plaut. Merc. 3, 4, 6; Liv. 2, 15 fin.; cf.:abi deambulatum,
Ter. Heaut. 3, 3, 26. — Absol.:(Catilina) abiit, excessit, evasit, erupit,
Cic. Cat. 2, 1, 1:praetor de sellā surrexit atque abiit,
id. Verr. 2, 4, 65 fin.:quae dederat abeuntibus,
Verg. A. 1, 196 al.:sub jugum abire,
Liv. 3, 2, 8 fin. — With inf.:abi quaerere,
Plaut. Cist. 2, 1, 26. —Of things:cornus sub altum pectus abit,
penetrates deeply, Verg. A. 9, 700.In partic.1.To pass away, so that no trace remains; to disappear, vanish, cease.a.Of man, to die:b.qui nune abierunt hinc in communem locum (i.e. in Orcum),
Plaut. Cas. prol. 19; cf.:ea mortem obiit, e medio abiit,
Ter. Phorm. 5, 9, 30; so also Cic.: abiit e vitā, Tusc. 1, 30, 74 al. —Of time, to pass away, elapse:c.dum haec abiit hora,
Ter. Eun. 2, 3, 50:menses,
id. Ad. 4, 5, 57:annus,
Cic. Sest. 33, 72:abit dies,
Cat. 61, 195:tota abit hora,
Hor. S. 1, 5, 14. —Of other things:2.per inane profundum,
Lucr. 1, 1108:nausea jam plane abiit?
Cic. Att. 14, 10, 2; so id. Fam. 9, 20; Ov. M. 7, 290 al.To be changed from one's own ways or nature into something else, to be transformed, metamorphosed; always constr. with in (chiefly poet., esp. in Ov. M., as a constant expression for metamorphosis): terra abit in nimbos imbremque, Lucil. ap. Varr. L. L. 5, § 24 Mūll.:II.in corpus corpore toto,
to pass with their whole body into another, Lucr. 4, 1111:aut abit in somnum,
is, as it were, wholly dissolved in sleep, is all sleep, id. 3, 1066: E in V abiit. Varr. L. L. 5, § 91 Mūll.:in villos abeunt vestes, in crura lacerti,
Ov. M. 1, 236; id. ib. 2, 674:jam barba comaeque in silvas abeunt,
id. ib. 4, 657; 4, 396; so id. ib. 3, 398; 8,555; 14, 499;14, 551 al.: in vanum abibunt monentium verba,
will dissolce into nothing, Sen. Ep. 94 med.;hence, in avi mores regem abiturum,
would adopt the ways of, Liv. 1, 32.Trop.A.In gen., to depart from, to leave off, to turn aside:B.ut ab jure non abeat,
Cic. Verr. 2, 1, 44, § 114; so,ab emptione,
Dig. 2, 14, 7, § 6; 18, 2, 14, § 2 sq.:a venditione,
ib. 18, 5, 1: sed abeo a sensibus, leave, i. e. speak no more of, Cic. Ac. 2, 28, 9; so often with longe: non longe abieris, you need not go far to seek for examples, id. Fam. 7, 19; cf.:ne longius abeam,
id. Rosc. Am. 16, 47; id. Caec. 33, 95 al.:quid ad istas ineptias abis?
why do you have recourse to —? id. Rosc. Am. 16, 47:abit causa in laudes Cn. Pompeii,
Quint. 9, 2, 55:illuc, unde abii, redeo,
I set out, Hor. S. 1, 1, 108:pretium retro abiit,
has fallen, Plin. Ep. 3, 19, 7.In partic.1.With abl., to retire from an office or occupation:2.abiens magistratu,
Cic. Pis. 3, 6; id. Fam. 5, 2, 7: Liv. 2, 27 fin.; 3, 38 fin. al.; so,abire consulatu,
Cic. Att. 1, 16, 5; cf.flaminio,
Liv. 26, 23 fin.:sacerdotio,
Gell. 6, 7, 4:honore,
Suet. Aug. 26:tutelā,
Dig. 26, 4, 3, § 8; cf.:tutelā vel curā,
ib. 26, 10, 3, § 18 al.Of the consequence or result of an action, to turn out, end, terminate:3.mirabar hoc si sic abiret,
Ter. And. 1, 2, 4: cf.:non posse ista sic abire,
Cic. Att. 14, 1; so id. Fin. 5, 3, 7; Cat. 14, 16 al.In auctions, t. t., not to be knocked down to one:4.si res abiret ab eo mancipe,
should not fall to him, Cic. Verr. 2, 1, 54; cf.:ne res abiret ab eo,
that he may purchase it, id. 2, 3, 64; so Dig. 18, 2, 1; 50, 17, 205.The imper. abi is often a simple exclamation or address, either with a friendly or reproachful signif.a.Abi, Indis me, credo, Begone, you are fooling me! Plaut. Most. 5, 1, 32; so Ter. Ad. 4, 2, 25; cf. Hor. Ep. 2, 2, 205. —b.Begone! be off! abi modo, Plaut. Poen. 1, 3, 20:abi, nescis inescare homines,
Ter. Ad. 2, 2, 12;bence in the malediction, abi in malam rem!
go be hanged! Plaut. Pers. 2, 4, 17:abin hine in malam crucem?
id. Most. 3, 2, 163 (ef. Cic.: quin tu abis in malam pestem malumque cruciatum? Phil. 13, 21); v. crux and cruciatus. -
10 caelestia
caelestis ( coel-), e ( gen. sing. CAELESTAE, Inscr. Neapol. 2602; abl. sing. regularly, caelesti:II.caeleste,
Ov. H. 16, 277; id. M. 15, 743; cf.: bimestris, cognominis, perennis, patruelis, etc.; gen. plur. caelestum, but caelestium, Enn. Epigr. v. 9 Vahl.; Att. ap. Cic. N. D. 3, 26, 68, or id. Trag. Rel. v. 209 Rib.; Varr. L. L. 6, § 53 Müll.; Lucr. 6, 1274; Cat. 64, 191; 64, 205; Verg. A. 7, 432; Ov. M. 1, 150), adj. [caelum], pertaining to heaven or to the heavens, found in heaven, coming from heaven, etc., heavenly, celestial (class. and very freq.):ignis fulminis,
Lucr. 2, 384; cf.:turbine correptus et igni,
id. 6, 395:flammae,
id. 5, 1093:urbes igne caelesti flagrasse,
Tac. H. 5, 7:arcus,
the rainbow, Plin. 11, 14, 14, § 37; Suet. Aug. 95:nubes,
Ov. A. A. 2, 237:aqua,
rain, Hor. C. 3, 10, 20; cf.aquae,
id. Ep. 2, 1, 135; Liv. 4, 30, 7; Col. 3, 12, 2; 7, 4, 8; Plin. 17, 2, 2, § 14; Dig. 39, 3, 1:imbres,
Col. 3, 13, 7:templa,
Lucr. 5, 1203; 6, 388; 6, 671:solum,
Ov. M. 1, 73:plagae,
id. ib. 12, 40 al.:astra,
id. ib. 15, 846:aërii mellis dona,
Verg. G. 4, 1:prodigia,
Liv. 1, 34, 9; cf.minae,
Tac. H. 1, 18: caelestia auguria vocant cum fulminat aut tonat, Paul. ex Fest. p. 64, 8 Müll.:fragor,
Quint. 12, 10, 4:orbes, quorum unus est caelestis,
Cic. Rep 6, 17, 17.— Subst.: caelestĭa, ĭum, n., the heavenly bodies:cogitantes supera atque caelestia, haec nostra, ut exigua et minima, contemnimus,
Cic. Ac. 2, 41, 127; Tac. H. 5, 4; id. A. 4, 58.—Meton.A. 1.Adj., numen, Cat. 66, 7; Tib. 3, 4, 53; Ov. M. 1, 367:animi,
Verg. A. 1, 11: aula, Ov F 1, 139: irae. Liv. 2, 36, 6:ira,
Sen. Herc. Oet. 441:origo,
Verg. A. 6, 730:ortus,
Quint. 3, 7, 5:stirps,
Ov. M. 1, 760; cf.species,
id. ib. 15, 743:nectar,
id. ib. 4, 252; cf.pabula,
id. ib. 4, 217:sapientia,
Hor. Ep 1, 3, 27:auxilium,
of the gods, Ov. M. 15, 630:dona,
id. ib. 13, 289 al.:cognitio caelestium et mortalium,
Quint. 1, 10, 5; cf. id. 10, 1, 86.—* Comp neutr.:2.nihil est caelesti caelestius,
Sen. Ep. 66, 11 —Subst.: caelestis, is, m., a deity: quicumque dedit formam caelestis avarae, Tib 2, 4, 35.—Mostly plur., the gods:3.divos et eos qui caelestes semper habiti colunto,
Cic. Leg. 2, 8, 19:caelestum templa,
Lucr. 6, 1273:in concilio caelestium,
Cic. Off. 3, 5, 25; so id. Phil. 4, 4, 10; Liv. 1, 16, 7; 9, 1, 3; Tac. G. 9; id. H. 4, 84; Cat. 64, 191; 64, 205; 68, 76; Tib. 1, 9, 5; Verg. A. 1, 387; 7, 432; Ov. M. 1, 150; 4, 594; 6, 72, 6, 171.—Caelestis, is, f., a female divinity in Carthage, Tert. Apol. 24, Capitol. Pert. 4, 2; Macrin. 3, 1; Treb. Pol. Trig. Tyr. 29, 1.—4.caelestĭa, ĭum, n., heavenly objects, divine things:B.haec caelelestia semper spectato, illa humana con-t emnito,
Cic. Rep. 6, 19, 20:sapientem non modo cognitione caelestium vel mortalium putant instruendum,
Quint. 1, 10, 5; Tac. H. 5, 5.—As in most languages, an epithet of any thing splendid or excellent, celestial, divine, god-like, magnificent, preeminent, etc. (so most freq. since the Aug. per., esp. as a complimentary term applied to eminent persons and their qualities;in Cic. only once): caelestes divinaeque legiones,
Cic. Phil. 5, 11, 28:quem prope caelestem fecerint,
Liv. 6, 17, 5:ingenium,
Ov. A. A. 1, 185:mens,
id. F. 1, 534:in dicendo vir (sc. Cicero),
Quint. 10, 2, 18; cf.:caelestissimum os (Ciceronis),
Vell. 2, 66, 3:ju dicia,
Quint. 4, prooem. §2 Spald.: praecepta,
Vell. 2, 94, 2:anima,
id. 2, 123:animus,
id. 2, 60, 2:caelestissimorum ejus operum,
id. 2, 104, 3: quos Elea domum reducit Palma caelestes, glorified, like the gods, Hor C. 4, 2, 18.— Adv. not in use. -
11 Caelestis
caelestis ( coel-), e ( gen. sing. CAELESTAE, Inscr. Neapol. 2602; abl. sing. regularly, caelesti:II.caeleste,
Ov. H. 16, 277; id. M. 15, 743; cf.: bimestris, cognominis, perennis, patruelis, etc.; gen. plur. caelestum, but caelestium, Enn. Epigr. v. 9 Vahl.; Att. ap. Cic. N. D. 3, 26, 68, or id. Trag. Rel. v. 209 Rib.; Varr. L. L. 6, § 53 Müll.; Lucr. 6, 1274; Cat. 64, 191; 64, 205; Verg. A. 7, 432; Ov. M. 1, 150), adj. [caelum], pertaining to heaven or to the heavens, found in heaven, coming from heaven, etc., heavenly, celestial (class. and very freq.):ignis fulminis,
Lucr. 2, 384; cf.:turbine correptus et igni,
id. 6, 395:flammae,
id. 5, 1093:urbes igne caelesti flagrasse,
Tac. H. 5, 7:arcus,
the rainbow, Plin. 11, 14, 14, § 37; Suet. Aug. 95:nubes,
Ov. A. A. 2, 237:aqua,
rain, Hor. C. 3, 10, 20; cf.aquae,
id. Ep. 2, 1, 135; Liv. 4, 30, 7; Col. 3, 12, 2; 7, 4, 8; Plin. 17, 2, 2, § 14; Dig. 39, 3, 1:imbres,
Col. 3, 13, 7:templa,
Lucr. 5, 1203; 6, 388; 6, 671:solum,
Ov. M. 1, 73:plagae,
id. ib. 12, 40 al.:astra,
id. ib. 15, 846:aërii mellis dona,
Verg. G. 4, 1:prodigia,
Liv. 1, 34, 9; cf.minae,
Tac. H. 1, 18: caelestia auguria vocant cum fulminat aut tonat, Paul. ex Fest. p. 64, 8 Müll.:fragor,
Quint. 12, 10, 4:orbes, quorum unus est caelestis,
Cic. Rep 6, 17, 17.— Subst.: caelestĭa, ĭum, n., the heavenly bodies:cogitantes supera atque caelestia, haec nostra, ut exigua et minima, contemnimus,
Cic. Ac. 2, 41, 127; Tac. H. 5, 4; id. A. 4, 58.—Meton.A. 1.Adj., numen, Cat. 66, 7; Tib. 3, 4, 53; Ov. M. 1, 367:animi,
Verg. A. 1, 11: aula, Ov F 1, 139: irae. Liv. 2, 36, 6:ira,
Sen. Herc. Oet. 441:origo,
Verg. A. 6, 730:ortus,
Quint. 3, 7, 5:stirps,
Ov. M. 1, 760; cf.species,
id. ib. 15, 743:nectar,
id. ib. 4, 252; cf.pabula,
id. ib. 4, 217:sapientia,
Hor. Ep 1, 3, 27:auxilium,
of the gods, Ov. M. 15, 630:dona,
id. ib. 13, 289 al.:cognitio caelestium et mortalium,
Quint. 1, 10, 5; cf. id. 10, 1, 86.—* Comp neutr.:2.nihil est caelesti caelestius,
Sen. Ep. 66, 11 —Subst.: caelestis, is, m., a deity: quicumque dedit formam caelestis avarae, Tib 2, 4, 35.—Mostly plur., the gods:3.divos et eos qui caelestes semper habiti colunto,
Cic. Leg. 2, 8, 19:caelestum templa,
Lucr. 6, 1273:in concilio caelestium,
Cic. Off. 3, 5, 25; so id. Phil. 4, 4, 10; Liv. 1, 16, 7; 9, 1, 3; Tac. G. 9; id. H. 4, 84; Cat. 64, 191; 64, 205; 68, 76; Tib. 1, 9, 5; Verg. A. 1, 387; 7, 432; Ov. M. 1, 150; 4, 594; 6, 72, 6, 171.—Caelestis, is, f., a female divinity in Carthage, Tert. Apol. 24, Capitol. Pert. 4, 2; Macrin. 3, 1; Treb. Pol. Trig. Tyr. 29, 1.—4.caelestĭa, ĭum, n., heavenly objects, divine things:B.haec caelelestia semper spectato, illa humana con-t emnito,
Cic. Rep. 6, 19, 20:sapientem non modo cognitione caelestium vel mortalium putant instruendum,
Quint. 1, 10, 5; Tac. H. 5, 5.—As in most languages, an epithet of any thing splendid or excellent, celestial, divine, god-like, magnificent, preeminent, etc. (so most freq. since the Aug. per., esp. as a complimentary term applied to eminent persons and their qualities;in Cic. only once): caelestes divinaeque legiones,
Cic. Phil. 5, 11, 28:quem prope caelestem fecerint,
Liv. 6, 17, 5:ingenium,
Ov. A. A. 1, 185:mens,
id. F. 1, 534:in dicendo vir (sc. Cicero),
Quint. 10, 2, 18; cf.:caelestissimum os (Ciceronis),
Vell. 2, 66, 3:ju dicia,
Quint. 4, prooem. §2 Spald.: praecepta,
Vell. 2, 94, 2:anima,
id. 2, 123:animus,
id. 2, 60, 2:caelestissimorum ejus operum,
id. 2, 104, 3: quos Elea domum reducit Palma caelestes, glorified, like the gods, Hor C. 4, 2, 18.— Adv. not in use. -
12 caelestis
caelestis ( coel-), e ( gen. sing. CAELESTAE, Inscr. Neapol. 2602; abl. sing. regularly, caelesti:II.caeleste,
Ov. H. 16, 277; id. M. 15, 743; cf.: bimestris, cognominis, perennis, patruelis, etc.; gen. plur. caelestum, but caelestium, Enn. Epigr. v. 9 Vahl.; Att. ap. Cic. N. D. 3, 26, 68, or id. Trag. Rel. v. 209 Rib.; Varr. L. L. 6, § 53 Müll.; Lucr. 6, 1274; Cat. 64, 191; 64, 205; Verg. A. 7, 432; Ov. M. 1, 150), adj. [caelum], pertaining to heaven or to the heavens, found in heaven, coming from heaven, etc., heavenly, celestial (class. and very freq.):ignis fulminis,
Lucr. 2, 384; cf.:turbine correptus et igni,
id. 6, 395:flammae,
id. 5, 1093:urbes igne caelesti flagrasse,
Tac. H. 5, 7:arcus,
the rainbow, Plin. 11, 14, 14, § 37; Suet. Aug. 95:nubes,
Ov. A. A. 2, 237:aqua,
rain, Hor. C. 3, 10, 20; cf.aquae,
id. Ep. 2, 1, 135; Liv. 4, 30, 7; Col. 3, 12, 2; 7, 4, 8; Plin. 17, 2, 2, § 14; Dig. 39, 3, 1:imbres,
Col. 3, 13, 7:templa,
Lucr. 5, 1203; 6, 388; 6, 671:solum,
Ov. M. 1, 73:plagae,
id. ib. 12, 40 al.:astra,
id. ib. 15, 846:aërii mellis dona,
Verg. G. 4, 1:prodigia,
Liv. 1, 34, 9; cf.minae,
Tac. H. 1, 18: caelestia auguria vocant cum fulminat aut tonat, Paul. ex Fest. p. 64, 8 Müll.:fragor,
Quint. 12, 10, 4:orbes, quorum unus est caelestis,
Cic. Rep 6, 17, 17.— Subst.: caelestĭa, ĭum, n., the heavenly bodies:cogitantes supera atque caelestia, haec nostra, ut exigua et minima, contemnimus,
Cic. Ac. 2, 41, 127; Tac. H. 5, 4; id. A. 4, 58.—Meton.A. 1.Adj., numen, Cat. 66, 7; Tib. 3, 4, 53; Ov. M. 1, 367:animi,
Verg. A. 1, 11: aula, Ov F 1, 139: irae. Liv. 2, 36, 6:ira,
Sen. Herc. Oet. 441:origo,
Verg. A. 6, 730:ortus,
Quint. 3, 7, 5:stirps,
Ov. M. 1, 760; cf.species,
id. ib. 15, 743:nectar,
id. ib. 4, 252; cf.pabula,
id. ib. 4, 217:sapientia,
Hor. Ep 1, 3, 27:auxilium,
of the gods, Ov. M. 15, 630:dona,
id. ib. 13, 289 al.:cognitio caelestium et mortalium,
Quint. 1, 10, 5; cf. id. 10, 1, 86.—* Comp neutr.:2.nihil est caelesti caelestius,
Sen. Ep. 66, 11 —Subst.: caelestis, is, m., a deity: quicumque dedit formam caelestis avarae, Tib 2, 4, 35.—Mostly plur., the gods:3.divos et eos qui caelestes semper habiti colunto,
Cic. Leg. 2, 8, 19:caelestum templa,
Lucr. 6, 1273:in concilio caelestium,
Cic. Off. 3, 5, 25; so id. Phil. 4, 4, 10; Liv. 1, 16, 7; 9, 1, 3; Tac. G. 9; id. H. 4, 84; Cat. 64, 191; 64, 205; 68, 76; Tib. 1, 9, 5; Verg. A. 1, 387; 7, 432; Ov. M. 1, 150; 4, 594; 6, 72, 6, 171.—Caelestis, is, f., a female divinity in Carthage, Tert. Apol. 24, Capitol. Pert. 4, 2; Macrin. 3, 1; Treb. Pol. Trig. Tyr. 29, 1.—4.caelestĭa, ĭum, n., heavenly objects, divine things:B.haec caelelestia semper spectato, illa humana con-t emnito,
Cic. Rep. 6, 19, 20:sapientem non modo cognitione caelestium vel mortalium putant instruendum,
Quint. 1, 10, 5; Tac. H. 5, 5.—As in most languages, an epithet of any thing splendid or excellent, celestial, divine, god-like, magnificent, preeminent, etc. (so most freq. since the Aug. per., esp. as a complimentary term applied to eminent persons and their qualities;in Cic. only once): caelestes divinaeque legiones,
Cic. Phil. 5, 11, 28:quem prope caelestem fecerint,
Liv. 6, 17, 5:ingenium,
Ov. A. A. 1, 185:mens,
id. F. 1, 534:in dicendo vir (sc. Cicero),
Quint. 10, 2, 18; cf.:caelestissimum os (Ciceronis),
Vell. 2, 66, 3:ju dicia,
Quint. 4, prooem. §2 Spald.: praecepta,
Vell. 2, 94, 2:anima,
id. 2, 123:animus,
id. 2, 60, 2:caelestissimorum ejus operum,
id. 2, 104, 3: quos Elea domum reducit Palma caelestes, glorified, like the gods, Hor C. 4, 2, 18.— Adv. not in use. -
13 coelestis
caelestis ( coel-), e ( gen. sing. CAELESTAE, Inscr. Neapol. 2602; abl. sing. regularly, caelesti:II.caeleste,
Ov. H. 16, 277; id. M. 15, 743; cf.: bimestris, cognominis, perennis, patruelis, etc.; gen. plur. caelestum, but caelestium, Enn. Epigr. v. 9 Vahl.; Att. ap. Cic. N. D. 3, 26, 68, or id. Trag. Rel. v. 209 Rib.; Varr. L. L. 6, § 53 Müll.; Lucr. 6, 1274; Cat. 64, 191; 64, 205; Verg. A. 7, 432; Ov. M. 1, 150), adj. [caelum], pertaining to heaven or to the heavens, found in heaven, coming from heaven, etc., heavenly, celestial (class. and very freq.):ignis fulminis,
Lucr. 2, 384; cf.:turbine correptus et igni,
id. 6, 395:flammae,
id. 5, 1093:urbes igne caelesti flagrasse,
Tac. H. 5, 7:arcus,
the rainbow, Plin. 11, 14, 14, § 37; Suet. Aug. 95:nubes,
Ov. A. A. 2, 237:aqua,
rain, Hor. C. 3, 10, 20; cf.aquae,
id. Ep. 2, 1, 135; Liv. 4, 30, 7; Col. 3, 12, 2; 7, 4, 8; Plin. 17, 2, 2, § 14; Dig. 39, 3, 1:imbres,
Col. 3, 13, 7:templa,
Lucr. 5, 1203; 6, 388; 6, 671:solum,
Ov. M. 1, 73:plagae,
id. ib. 12, 40 al.:astra,
id. ib. 15, 846:aërii mellis dona,
Verg. G. 4, 1:prodigia,
Liv. 1, 34, 9; cf.minae,
Tac. H. 1, 18: caelestia auguria vocant cum fulminat aut tonat, Paul. ex Fest. p. 64, 8 Müll.:fragor,
Quint. 12, 10, 4:orbes, quorum unus est caelestis,
Cic. Rep 6, 17, 17.— Subst.: caelestĭa, ĭum, n., the heavenly bodies:cogitantes supera atque caelestia, haec nostra, ut exigua et minima, contemnimus,
Cic. Ac. 2, 41, 127; Tac. H. 5, 4; id. A. 4, 58.—Meton.A. 1.Adj., numen, Cat. 66, 7; Tib. 3, 4, 53; Ov. M. 1, 367:animi,
Verg. A. 1, 11: aula, Ov F 1, 139: irae. Liv. 2, 36, 6:ira,
Sen. Herc. Oet. 441:origo,
Verg. A. 6, 730:ortus,
Quint. 3, 7, 5:stirps,
Ov. M. 1, 760; cf.species,
id. ib. 15, 743:nectar,
id. ib. 4, 252; cf.pabula,
id. ib. 4, 217:sapientia,
Hor. Ep 1, 3, 27:auxilium,
of the gods, Ov. M. 15, 630:dona,
id. ib. 13, 289 al.:cognitio caelestium et mortalium,
Quint. 1, 10, 5; cf. id. 10, 1, 86.—* Comp neutr.:2.nihil est caelesti caelestius,
Sen. Ep. 66, 11 —Subst.: caelestis, is, m., a deity: quicumque dedit formam caelestis avarae, Tib 2, 4, 35.—Mostly plur., the gods:3.divos et eos qui caelestes semper habiti colunto,
Cic. Leg. 2, 8, 19:caelestum templa,
Lucr. 6, 1273:in concilio caelestium,
Cic. Off. 3, 5, 25; so id. Phil. 4, 4, 10; Liv. 1, 16, 7; 9, 1, 3; Tac. G. 9; id. H. 4, 84; Cat. 64, 191; 64, 205; 68, 76; Tib. 1, 9, 5; Verg. A. 1, 387; 7, 432; Ov. M. 1, 150; 4, 594; 6, 72, 6, 171.—Caelestis, is, f., a female divinity in Carthage, Tert. Apol. 24, Capitol. Pert. 4, 2; Macrin. 3, 1; Treb. Pol. Trig. Tyr. 29, 1.—4.caelestĭa, ĭum, n., heavenly objects, divine things:B.haec caelelestia semper spectato, illa humana con-t emnito,
Cic. Rep. 6, 19, 20:sapientem non modo cognitione caelestium vel mortalium putant instruendum,
Quint. 1, 10, 5; Tac. H. 5, 5.—As in most languages, an epithet of any thing splendid or excellent, celestial, divine, god-like, magnificent, preeminent, etc. (so most freq. since the Aug. per., esp. as a complimentary term applied to eminent persons and their qualities;in Cic. only once): caelestes divinaeque legiones,
Cic. Phil. 5, 11, 28:quem prope caelestem fecerint,
Liv. 6, 17, 5:ingenium,
Ov. A. A. 1, 185:mens,
id. F. 1, 534:in dicendo vir (sc. Cicero),
Quint. 10, 2, 18; cf.:caelestissimum os (Ciceronis),
Vell. 2, 66, 3:ju dicia,
Quint. 4, prooem. §2 Spald.: praecepta,
Vell. 2, 94, 2:anima,
id. 2, 123:animus,
id. 2, 60, 2:caelestissimorum ejus operum,
id. 2, 104, 3: quos Elea domum reducit Palma caelestes, glorified, like the gods, Hor C. 4, 2, 18.— Adv. not in use. -
14 deorsum
dĕorsum (dissyll. per synaeresin, Lucr. 1, 362; 2, 205 al.; cf.I., on the contrary, trisyll.,
id. 2, 202.—Also deorsus, like prorsus, quorsus, rursus, adversus, Cic. N. D. 1, 25, 69; Ap. M. 8, p. 207, 18; id. ib. 9, p. 236, 40; id. de Deo Socr. p. 47, 35; id. Flor. no. 15), adv. [contr. from devorsum, turned down], downwards, katô, opp. to sursum (class.).To indicate motion: ego me deorsum duco de arbore, Plaut. Aul. 4, 8, 8:b.deorsum cuncta feruntur (opp. flammae expressae sursum),
Lucr. 2, 202; 205; 6, 335; Cic. N. D. 1, 25, 69; id. Fin. 1, 6, 18; Cels. 5, 26, 31:reliqui (gestus) ante nos et dextra laevaque et sursum et deorsum aliquid ostendunt,
Quint. 11, 3, 105:deorsum cadit,
Plaut. Rud. 1, 2, 89; cf.: ut isto gladio deorsus ad meum Tlepolemum viam quaeram, i. e. in orcum, Ap. M. 8, p. 207, 18.—Pleonast. with versus (versum):c.ubi deorsum versus ibit,
Cato R. R. 156, 4; Varr. R. R. 2, 7, 5; Quadrig. ap. Gell. 9, 1, 1:ubi eo veneris, clivos deorsum vorsum est,
right down before you, Ter. Ad. 4, 2, 35.—With sursum, up and down, anô katô:II.ne sursum deorsum cursites,
Ter. Eun. 2, 2, 47; cf.:naturis sursum deorsum, ultro citro commeantibus,
Cic. N. D. 2, 33, 84:si sanguis sursum deorsumve erupit,
Cels. 2, 8:cum terra quatitur et sursum ac deorsum movetur,
Sen. Q. N. 6, 21.—To indicate position, locality, down, below:qui colunt deorsum, magis aestate laborant: qui sursum, magis hieme... nec non sursum quam deorsum tardius seruntur ac metuntur,
Varr. R. R. 1, 6, 3; Plaut. Aul. 2, 7, 5; Ter. Ad. 4, 2, 34 sq.; Vulg. Deut. 4, 39 al.—Cf. on this art. Hand, Turs. II. p. 280- 282. -
15 expleo
ex-plĕo, ēvi, ētum, 2 (archaic form explenunt, for explent, acc. to Fest. p. 80; cf.: solinunt, nequinunt, danunt, for solent, nequeunt, dant; v. do, redeo and soleo init.; inf. praes. explerier, Lucr. 6, 21.—I. A.Contracted form expleris,
Cic. de Or. 1, 47, 205; Verg. A. 7, 766. explessent, Liv. 23, 22, 1; 37, 47, 7; inf. explesse, Verg. A. 2, 586 al.), v. a. [PLEO, whence plenus, compleo, suppleo].Lit.:B.fossam aggere,
Caes. B. G. 7, 79 fin.:fossas,
id. ib. 82, 3; Dig. 39, 3, 24; cf.:paludem cratibus atque aggere,
Caes. B. G. 7, 58, 1:neque inferciens verba, quasi rimas expleat,
Cic. Or. 69, 231:vulnera,
Plin. 35, 6, 21, § 38:cicatrices,
id. 36, 21, 42, § 156:alopecias,
id. 34, 18, 55, § 177:bovem strictis frondibus,
i. e. to give him his fill, Hor. Ep. 1, 14, 28:se,
to fill, cram one's self, Plaut. Curc. 3, 16; Cels. 1, 2 fin.; cf.:edim atque ambabus malis expletis vorem,
Plaut. Trin. 2, 4, 74:ut milites contingant inter se atque omnem munitionem expleant,
Caes. B. C. 1, 21, 3:locum (cohortes),
i. e. to occupy completely, id. ib. 1, 45, 4:explevi totas ceras quattuor,
have filled, written full, Plaut. Curc. 3, 40:deum bonis omnibus explere mundum,
Cic. Univ. 3:expleti (voce) oris janua raditur,
filled up, Lucr. 4, 532, v. Lachm. ad h. l.:aliquem numerum,
Caes. B. C. 3, 4 fin.:numerum,
Liv. 5, 10, 10; 24, 11, 4; Verg. A. 6, 545:centurias,
to have the full number of votes, Liv. 37, 47, 7:tribus,
id. 3, 64, 8:justam muri altitudinem,
Caes. B. G. 7, 23, 4:His rebus celeriter id, quod Avarici deperierat, expletur,
is filled up, made good, id. ib. 7, 31, 4; Liv. 23, 22, 1:sic explevit, quod utrique defuit,
Cic. Brut. 42, 154.—Trop.1.In gen., to fill up, complete, finish:2.id autem ejusmodi est, ut additum ad virtutem auctoritatem videatur habiturum et expleturum cumulate vitam beatam,
make quite complete, Cic. Fin. 2, 13, 42; cf.damnationem,
id. Caecin. 10, 29:partem relictam,
id. Off. 3, 7, 34: damna, Liv. 3, 68, 3; cf. id. 30, 5, 5:explet concluditque sententias,
Cic. Or. 69, 230; cf.:sententias mollioribus numeris,
id. ib. 13, 40:animum gaudio,
Ter. And. 2, 2, 2.—In partic.a.To satisfy, sate, glut, appease a longing, or one who longs (the fig. being that of filling or stuffing with food):b.quas (litteras Graecas) sic avide arripui quasi diuturnam sitim explere cupiens,
Cic. de Sen. 8, 26:famem,
Phaedr. 4, 18, 5; cf.:jejunam cupidinem,
Lucr. 4, 876: libidines (with satiare), Cic. Fragm. ap. Non. 424, 30 (Rep. 6, 1); cf.:explere cupiditates, satiare odium,
id. Part. Or. 27, 96:libidinem,
id. Cael. 20, 49:odium factis dictisque,
Liv. 4, 32, 12; Tac. A. 15, 52:desiderium,
Liv. 1, 9, 15:iram,
id. 7, 30, 15; cf.:omnem exspectationem diuturni desiderii nostri,
Cic. de Or. 1, 47, 205:avaritiam pecuniā,
id. Rosc. Am. 52, 150; Tac. H. 2, 13:spem omnium,
Just. 22, 8; Liv. 35, 44, 4; Suet. Aug. 75 fin. et saep.:me,
Ter. Heaut. 1, 1, 67; cf.:non enim vereor, ne non scribendo te expleam,
Cic. Fam. 2, 1, 1:se caede diu optata,
Liv. 31, 24, 11:tantum regem (divitiis),
Just. 9, 2:aliquem muneribus,
Sall. J. 13, 6; 20, 1; Cic. Phil. 2, 20, 50:omnis suos divitiis,
Sall. C. 51, 34:animum suum (amore),
Ter. And. 1, 2, 17:animum gaudio,
id. ib. 2, 2, 2; cf. id. Hec. 5, 1, 28; 5, 2, 19:corda tuendo,
Verg. A. 8, 265; cf.:expleri mentem nequit ardescitque tuendo Phoenissa,
id. ib. 1, 713:expletur lacrimis dolor,
Ov. Tr. 4, 3, 38: alicujus crudelitatem sanguine, Crassus ap. Cic. de Or. 1, 52, 225.— And reflex.:ut eorum agris expleti atque saturati cum hoc cumulo quaestus decederent,
Cic. Verr. 2, 3, 42 fin. — Poet.:aliquem alicujus rei (cf. Zumpt, Gram. § 463, and v. impleo): animumque explesse juvabit ultricis flammae,
to have sated the mind with the fire of revenge, Verg. A. 2, 586.—To fulfil, discharge, execute, perform a duty:c.amicitiae munus,
Cic. Lael. 19, 67:susceptum rei publicae munus,
Cic. Prov. Cons. 14, 35:excusatione officium scribendi,
id. Fam. 16, 25:mandatum,
Dig. 17, 1, 27.—Of time, to complete, finish, bring to a close:* II.tum signis omnibus ad idem principium stellisque revocatis, expletum annum habeto,
Cic. Rep. 6, 22 fin.:fatales annos,
Tib. 1, 3, 53:quosdam in Aetolia ducentos annos explere,
Plin. 7, 48, 49, § 154:explebat annum trigesimum,
Tac. H. 1, 48.( Ex in privative signif.; v. ex, III. A.). To unload: navibus explebant sese terrasque replebant, i. e. disembarked, exonerabant se, Enn. ap. Serv. ad Verg. A. 6, 545 (Ann. v. 310 ed. Vahl.).—Hence, ex-plētus, a, um, P. a., full, complete, perfect:quod undique perfectum expletumque sit omnibus suis numeris ac partibus,
Cic. N. D. 2, 13, 37:undique expleta et perfecta forma honestatis,
id. Fin. 2, 15, 48:ea, quae natura desiderat, expleta cumulataque habere,
id. Off. 2, 5, 18:expletum omnibus suis partibus,
id. Fin. 3, 9, 32:vita animi corporisque expleta virtutibus,
id. ib. 5, 13, 37:expleta rerum comprehensio,
id. Ac. 2, 7, 21.— Absol.:parum expleta desiderant,
Quint. 9, 4, 116. -
16 quies
1.quĭes, ētis (abl. quie, Naev. ap. Prisc. p. 703 P.), f. [Sanscr. çi = jacēre; Gr. keimai, to lie; cf. Lat. cīvis], rest, quiet.I.Lit., rest, repose, cessation from labor, from cares, etc.:B.locus quietis et tranquillitatis plenissimus,
Cic. de Or. 1, 1, 2:senectutis,
id. Deiot. 13, 38:quem non quies, non remissio delectarent,
id. Cael. 17, 39:mors laborum ac miseriarum quies est,
a state of rest, id. Cat. 4, 4, 7:ex diutino labore quieti se dare,
Caes. B. C. 2, 14:quietem capere,
to take repose, id. B. G. 6, 27:tribus horis exercitui ad quietem datis,
id. ib. 7, 41:quietem pati,
Sall. J. 101, 11:nulla metuentibus quies,
Just. 2, 13, 11.— In plur.:uti somno et quietibus ceteris,
recreations, Cic. Off. 1, 29, 103. —In partic.1.A quiet life, a keeping still, neutrality between political parties:2.Attici quies tantopere Caesari fuit grata, ut,
Nep. Att. 7, 3; Suet. Tib. 15; Tac. A. 14, 47.—Quiet, peace:3.quae diuturna quies pepererat,
Sall. C. 31, 1:quieti Subdita montanae bracchia Dalmatiae,
Ov. P. 2, 2, 77:ingrata genti quies,
Tac. G. 14:atrox clamor et repente quies,
id. A. 1, 25:longa,
id. Agr. 11. — Transf., of inanim. things:si non tanta quies iret frigusque caloremque Inter,
i. e. the repose of spring, Verg. G. 2, 344:ventorum,
Plin. 18, 26, 62, § 231:pelagi,
Stat. S. 2, 2, 26:lenis materiae,
evenness, smoothness, Plin. 16, 16, 28, § 70.—The rest of sleep, repose, sleep, Plaut. Cure. 2, 2, 22:4.capere quietem,
to fall asleep, go to sleep, Ov. F. 1, 205:alta,
deep sleep, Verg. A. 6, 522:ire ad quietem,
to go to rest, go to sleep, Cic. Div. 1, 29, 60:quieti se tradere,
id. ib. 1, 29, 61:secundum quietem,
in sleep, id. ib. 2, 66, 135:per quietem,
Suet. Caes. 81:neque vigiliis neque quietibus,
Sall. C. 15, 4.—The sleep of death, death:II.olli dura quies oculos et ferreus urget Somnus,
Verg. A. 10, 745:quod si forte tibi properarint fata quietem,
Prop. 2, 28 (3, 24), 25. —Transf.1.A dream:2. III.vanae nec monstra quietis, Nec somno comperta loquor,
Stat. Th. 10, 205:praesaga,
id. ib. 10, 324; Vell. 2, 70, 1:ducem terruit dira quies, nam Varum cernere visus est, etc.,
Tac. A. 1, 65.—Personified:2.Quies,
the goddess of rest, Liv. 4, 41, 8; Stat. Th. 10, 89. -
17 aborior
ăb-ŏrĭor, ortus, 4, v. n. dep.I.(Opp. of orior.) To set, disappear, pass away (very rare):II.infimus aër, ubi omnia oriuntur, ubi aboriuntur,
Varr. L.L. 5, 7, § 66 Müll. —Of the voice, to fail, stop:infringi linguam vocemque aboriri,
Lucr. 3, 155.—Of untimely birth, to miscarry (v. ab, III. 1.); Varr. ap. Non. 71, 27; Plin. 8, 51, 77, § 205. -
18 acanthis
ăcanthis, ĭdis, f., = akanthis.I.A little bird of a dark-green color, that lives in the thorn bushes, the thistle-finch or goldfinch (pure Lat. carduelis): Fringilla carduelis, Linn.; Plin. 10, 63, 83, § 175; 10, 74, 95, § 205.—II. -
19 adorior
ăd-ŏrĭor, ortus, 4, v. dep. ( part. adorsus, Gell. 9, 2, 10; see the passage at the end of this art.; the second and third pers. of the pres. ind., acc. to the fourth conj.: adorīris, adorītur; forms analogous to orĕris, orĭtur, of the simple verb occur in Lucr. 3, 513; Lucil. ap. Prisc. p. 880 P.), to rise up for the purpose of going to some one or something, or of undertaking something great, difficult, or hazardous (clandestinely, artfully, when a hostile approach is spoken of; while aggredi indicates a direct, open attack from a distance: aggredimur de longinquo; adorimur ex insidiis et ex proximo; nam adoriri est quasi ad aliquem oriri, i. e. exsurgere, Don. ad Ter. Ad. 3, 3, 50; cf. the same ad Heaut. 4, 5, 9).I.In gen., to approach a person in order to address him, to ask something of him, to accost, etc. (cf. accedo, adeo):II.cesso hunc adoriri? (quasi de improviso alloqui, Don.),
Ter. Heaut. 4, 5, 9:si ab eo nil fiet, tum hunc adorior hospitem,
id. Phorm. 4, 2, 15.—Esp.A.To approach one with hostile intent, to assault, assail, Lucil. ap. Prisc. p. 886 P.:B.inermem tribunum gladiis,
Cic. Sest. 37:a tergo Milonem,
id. Mil. 10:navem,
id. Verr. 2, 5, 34 fin.:impeditos adoriebantur,
Caes. B. G. 4, 26:hos Conon adortus magno proelio fugat,
Nep. Con. 4:urbem vi,
Liv. 1, 53:oppugnatio eos aliquanto atrocior quam ante adorta est,
id. 21, 11; cf.21, 28: praetorem ex improviso in itinere adortus,
Tac. A. 4, 45:variis criminationibus,
id. ib. 14, 52:minis,
id. H. 1, 31:jurgio,
Ter. Ad. 3, 3, 50:senatum,
Suet. Caes. 9.—Also absol., Hirt. B. Afr. 69.—To enter upon any course of action, esp. to engage in or undertake any thing difficult or dangerous; with acc. or inf.:commutare animum quicumque adoritur,
Lucr. 3, 515:ne convellere adoriamur ea, quae non possint commoveri,
Cic. de Or. 2, 51, 205; id. Att. 13, 22: Hêrakleidion, si Brundisium salvi, adoriemur (sc. scribere), id. ib. 16, 2; Auct. Her. 2, 4:majus adorta nefas,
Ov. P. 2, 2, 16:hi dominam Ditis thalamo deducere adorti,
Verg. A. 6, 397; cf. id. ib. 7, 386; Cat. 63, 11.—So esp. in the histt., Nep. Dion. 6:hanc (Munychiam) bis tyranni oppugnare sunt adorti,
id. Thras. 2, 5; so also Liv. 2, 51; 28, 3; 37, 5, 32; 40, 22; 43, 21; 44, 12; cf. also 3, 44: hanc virginem Appius pretio ac spe pellicere adortus.— Once in the form of the part. perf. adorsus:qui Hippiam tyrannum interficere adorsi erant,
Gell. 9, 2, 10. -
20 adsiduissime
1.assĭdŭus ( ads-, perh. only by confusion of 1. assiduus with 2. assiduus), i, m. [as-do; cf.I.infra,
Gell. 16, 10, 15 ], a tributepayer; a name given by Servius Tullius to the citizens of the upper and more wealthy classes, in opp. to proletarii, citizens of the lowest classes, who benefit the state only by their progeny (proles).A.. Lit.:B.cum locupletes assiduos (Servius) appellāsset ab aere dando,
Cic. Rep. 2, 22, 40.—So in the Twelve Tables:adsiduo vindex adsiduus esto. Proletario jam civi, cui quis volet vindex esto,
Gell. 16, 10, 5; cf.Dirks. Transl. 154 sq.: locuples enim est assiduus, ut ait L. Aelius, appellatus ab aere dando,
Cic. Top. 2, 10; Varr. ap. Non. p. 67, 25: quibus erant pecuniae satis locupletes, assiduos;contrarios proletarios,
id. ib.:assiduum ab aere dando,
Quint. 5, 10, 55:adsiduus in Duodecim Tabulis pro locuplete dictus, ab assibus, id est aere dando,
Gell. 16, 10, 15: adsiduus dicitur, qui in eā re, quam frequenter agit, quasi consedisse videatur. Alii assiduum locupletem, quasi multorum assium dictum putārunt. Alii eum, qui sumptu proprio militabat, ab asse dando vocatum existimārunt, Paul. ex Fest. p. 9 Müll.:ditiores qui asses dabant, assidui dicti sunt,
Charis. p. 58 P.; cf. vindex ap. Cassiod. Orth. p. 2318 P.:assiduus dicebatur apud antiquos, qui assibus ad aerarii expensam conferendis erat,
Isid. Orig. 10, 17; cf. Nieb. Röm. Gesch. 1, pp. 496-502.—Meton., a rich person:II.noctīsque diesque adsiduo satis superque est,
Plaut. Am. 1, 1, 14.—Trop., adject. of a first-rate, classical writer:2.classicus adsiduusque aliquis scriptor, non proletarius,
Gell. 19, 8, 15 (cf. on the other hand:Proletario sermone nunc quidem utere,
common talk, Plaut. Mil. 3, 1, 157).assĭdŭus ( ads-, Ritschl, Lachm., Fleck., B. and K., Rib., Weissenb., Jahn; ass-, Merk., Halm, K. and H.), a, um, adj. [from assideo, as continuus from contineo, etc.]:I.Itaque qui adest, adsiduus (est),
Varr. L. L. 7, § 99; but more correctly: adsiduus dicitur, qui in eā re, quam frequenter agit, quasi consedisse videatur, to have sat down to it, Paul. ex Fest. p. 9 Müll.; hence,Constantly present somewhere, attending to, busy or occupied with something (cf. deses, idle, from desideo):II.cum hic filius adsiduus in praediis esset,
Cic. Rosc. Am. 7; id. Att. 4, 8, b, §3: fuit adsiduus mecum praetore me,
id. Cael. 4, 10; Varr. R. R. 2, 10, 6; Vulg. Eccli. 9, 4; 37, 15:semper boni adsiduique domini (i. e. qui frequenter adest in praediis) referta cella vinariā, oleariā, etc.,
Cic. Sen. 16, 56:suos liberos agricolas adsiduos esse cupiunt,
id. Rosc. Am. 16, 47:flagitator,
id. Brut. 5, 18:his potius tradam adsiduis uno opere eandem incudem diem noctemque tundentibus,
id. de Or. 2, 39, 162:Elevat adsiduos copia longa viros,
Prop. 3, 31, 44:campus, Assiduis pulsatus equis,
Ov. M. 6, 219:adsiduus in oculis hominum fuerat,
Liv. 35, 10:hostis, adsiduus magis quam gravis,
id. 2, 48:canes adsiduiores,
Varr. R. R. 2, 9:circa scholas adsiduus,
Suet. Tib. 11:(patrimonia) majora fiunt Incude adsiduā semperque ardente camino,
by the busy anvil, Juv. 14, 118:Retibus adsiduis penitus scrutante macello Proxima,
id. 5, 95:Quem cavat adsiduis sudibus,
id. 6, 248:in mandatis illius maxime adsiduus esto,
Vulg. Eccli. 6, 37; 12, 3.—So of the constant attendance of candidates for office, Q. Cic. Petit. Cons. 9, 37 (cf. these passages in their connection).—Hence sarcastically of parasites:urbani adsidui cives, quos scurras vocant,
Plaut. Trin. 1, 2, 165.—With the prominent idea of continuance in time, continual, unremitting, incessant, perpetual, constant (very freq. both in prose and poetry):I.foro operam adsiduam dare,
Plaut. As. 2, 4, 22: ludis adsiduas operas dare, [p. 180] Lucr. 4, 974:pars terraï perusta solibus adsiduis,
id. 5, 252:imbres,
id. 5, 341; Cic. Att. 13, 16:motus,
Lucr. 1, 995, and 4, 392;2, 97: repulsus,
id. 4, 106:casus,
id. 5, 205:frequentia,
Cic. Planc. 8 fin.; Q. Cic. Petit. Cons. 9, 37: febricula, Planc. ap. Cic. Fam. 10, 21 fin.:adsidua ac diligens scriptura,
Cic. Or. 1, 33, 150:recordatio,
id. Fin. 1, 12, 41:deorum adsidua insidens cura,
Liv. 1, 21:deprecatio justi adsidua,
Vulg. Jac. 5, 16:(portae) adsiduus custos,
Liv. 34, 9:longa temporum quies et continuum populi otium et assidua senatūs tranquillitas, etc.,
Tac. Or. 38:sterilitates,
Suet. Claud. 18:quantum (nominis) Octavius abstulit udo Caedibus adsiduis gladio,
Juv. 8, 243:barbarorum incursus,
Suet. Vesp. 8:vasa aurea adsiduissimi usūs,
id. Aug. 71:ignis,
Tib. 1, 1, 6:aqua,
Prop. 2, 1, 68; 2, 19, 31; 3, 11, 56 al.:libidines,
id. 2, 16, 14:Hic ver adsiduum atque alienis mensibus aestas,
Verg. G. 2, 149:nubes,
Ov. M. 1, 66:gemitus,
id. ib. 2, 486 et saep.: Non feret assiduas potiori te dare noctes, * Hor. Epod. 15, 13.—Sometimes said with a degree of impatience, constant, everlasting, eternal:lapsus Tectorum adsiduos,
Juv. 3, 8:obvius adsiduo Syrophoenix udus amomo,
with his everlasting perfume, id. 8, 159 Jahn:adsiduo ruptae lectore columnae,
id. 1, 13.—Hence adv., continually, constantly, without intermission.Form as-sĭdŭō ( ads-):II.operam dare alicui,
Plaut. Cist. 1, 3, 37:edere,
id. Mil. 1, 1, 50:perpotare,
id. Most. 4, 2, 60:esse cum aliquo,
id. Truc. 2, 4, 68:quaerere aliquid,
Plin. 26, 3, 8, § 16:adesse,
Dig. 40, 4, 44.—Far more freq.,Form assĭdŭē ( ads-):ubi sum adsidue, scio,
Ter. Hec. 2, 1, 20:in ore indisciplinatorum adsidue erit,
Vulg. Eccli. 20, 26:Adsidue veniebat,
Verg. E. 2, 4:homines nobiles adsidue unā scribere,
Ter. Ad. prol. 16:adsidue cantare,
Cic. Div. 1, 34, 74:alia, quae suis locis dicentur adsidue,
Plin. 24, 1, 1, § 3:Cum assidue minores parentibus liberi essent,
Quint. 6, 3, 67:agere aliquid,
Ter. Heaut. prol. 29:ut oculis adsidue videmus,
Cic. N. D. 2, 41, 104:audire aliquid,
id. Mil. 34, 93: frequenter et adsidue consequi aliquid, Auct. ad Her. 4, 56, 69:laudare aliquid,
Vulg. Eccli. 51, 15:interrogari,
ib. ib. 23, 11:litteris uti,
Cic. Fam. 5, 15:convivari,
Suet. Aug. 74:frequentare aedem,
id. ib. 91:gestare aliquem ornatum,
id. Calig. 52:DEFLERE ALIQVEM,
Inscr. Grut. 950, 8:adsidue recens,
Plin. 11, 53, 115, § 277.— Comp not found.—* Sup. assĭdŭissimē ( ads-):Adsiduissime mecum fuit Dionysius,
Cic. Brut. 91, 316: salientes (aquae) adsiduissime interdiu et noctu, Sen. Cons. ap. Front. Aquaed. 2, p. 252; for the comparison of the adj. and adv. (as in arduus, exiguus, egregius, industrius, perpetuus, etc.), v. Rudd. I. p. 180, n. 58.
См. также в других словарях:
205 av. J.-C. — 205 Années : 208 207 206 205 204 203 202 Décennies : 230 220 210 200 190 180 170 Siècles : IVe siècle … Wikipédia en Français
205 — Cette page concerne l année 205 du calendrier julien. Pour l année 205, voir 205. Pour le nombre 205, voir 205 (nombre). Pour la voiture, voir Peugeot 205 Années : 202 203 204 205 206 207 208 … Wikipédia en Français
205 F — Peugeot 205 F Peugeot 205 F Constructeur Peugeot Classe Utilitaire Transmission Boîte manuelle … Wikipédia en Français
205 — Portal Geschichte | Portal Biografien | Aktuelle Ereignisse | Jahreskalender ◄ | 2. Jahrhundert | 3. Jahrhundert | 4. Jahrhundert | ► ◄ | 170er | 180er | 190er | 200er | 210er | 220er | 230er | ► ◄◄ | ◄ | 201 | 202 | 203 | 204 | … Deutsch Wikipedia
-205 — Années : 208 207 206 205 204 203 202 Décennies : 230 220 210 200 190 180 170 Siècles : IVe siècle av. J.‑C. … Wikipédia en Français
205 — Para el modelo de automóvil, véase Peugeot 205. Años: 202 203 204 – 205 – 206 207 208 Décadas: Años 170 Años 180 Años 190 – Años 200 – Años 210 Años 220 Años 230 … Wikipedia Español
205 a. C. — Años: 208 a. C. 207 a. C. 206 a. C. – 205 a. C. – 204 a. C. 203 a. C. 202 a. C. Décadas: Años 230 a. C. Años 220 a. C. Años 210 a. C. – Años 200 a. C. – Años 190 a. C. Años 180 a. C. Años 170 a. C. Siglos … Wikipedia Español
205. Infanterie-Division — Truppenkennzeichen, der Fliegenpilz Aktiv 1. Januar 1940–8. Mai 1945 (Kapitulation) Land … Deutsch Wikipedia
205. Infanterie-Division (Wehrmacht) — 205. Infanterie Division Truppenkennzeichen, der Fliegenpilz Aktiv 1 … Deutsch Wikipedia
205 (число) — 205 двести пять 202 · 203 · 204 · 205 · 206 · 207 · 208 Факторизация: 5×41 Римская запись: CCV Двоичное: 11001101 Восьмеричное: 315 Шестнадцатеричное: CD … Википедия
205-я отдельная мотострелковая бригада — 205 омсбр, «казачья» бригада Годы существования 1995 Страна … Википедия