Перевод: с латинского на английский

с английского на латинский

masculus

  • 1 masculus

    mascŭlus, a, um, adj. dim. [mas], male, masculine; subst., a male (not in Cic. or Cæs.).
    I.
    Lit.:

    bona femina, et malus masculus,

    Plaut. Cist. 4, 2, 39:

    incertus infans natus masculus an femina esset,

    Liv. 31, 12:

    genus,

    Phaedr. 4, 14, 15:

    genus masculum femininumve,

    Plin. 10, 68, 87, § 189:

    tura,

    Verg. E. 8, 65; Ov. Med. fac. 94; Plin. 12, 14, 32, § 61:

    dare mascula nomina rebus,

    Mart. 11, 43, 11:

    libido, i. e. tribadum,

    Hor. Epod. 5, 41.—
    II.
    Transf.
    A.
    Of things: cardo, which is inserted into another (opp. cardo femina, into which another is inserted), Vitr. 9, 9 med.; v. cardo;

    of gems,

    Plin. 37, 7, 25, § 92.—
    B.
    Worthy of or befitting a man, manly, vigorous, bold:

    proles,

    Hor. C. 3, 6, 37:

    Sappho,

    id. Ep. 1, 19, 28:

    animus,

    App. M. 6, p. 184, 21: ingenium, id. ib. 7, p. 190, 25:

    indicium masculi et incorrupti viri,

    Quint. 5, 12, 20; v. masculinus.

    Lewis & Short latin dictionary > masculus

  • 2 masculus

        masculus adj. dim.    [mas], male, masculine: incertus masculus an femina esset, L.: genus, Ph. — Worthy of a man, manly, vigorous: proles, H. — Choice, superior: tura, V.
    * * *
    mascula, masculum ADJ
    male; manly; virile

    Latin-English dictionary > masculus

  • 3 masculinus

    mascŭlīnus, a, um, adj. [masculus], male, masculine; of human beings, animals, and plants (not in Cic.; perh. not ante-Aug.).
    I.
    Lit.:

    membra,

    the male parts, Phaedr. 4, 14, 15:

    facies,

    App. M. 7, p. 190, 20:

    rapa rotunda masculini sexus,

    Plin. 19, 5, 25, § 75.—
    II.
    Transf.
    a.
    (Cf. masculus, II. B.) Manly, worthy of manhood: masculini viri, v. l. Quint. 5, 12, 20; al. leg. masculi.—
    b.
    In gram., of gender, masculine:

    masculina Graeca nomina,

    Quint. 1, 5, 61:

    ut si quaeratur, funis masculinum sit an femininum,

    id. 1, 6, 3: masculino genere cor enuntiavit Ennius, Caesell. Vindex ap. Gell. 7, 2.—Hence, adv. (post-class.).
    A.
    mascŭlīnē, in the masculine gender, Arn. 1, 36: masculine etiam dicebant frontem, Paul. ex Fest. p. 151 Müll.:

    caelum masculine veteres dixerunt,

    Charis. p. 55 P. —
    * B.
    mascŭlīnĭter, in the masculine gender, Vet. Interpr. Iren. 1, 1.

    Lewis & Short latin dictionary > masculinus

  • 4 ānser

        ānser eris, m    [cf. Engl. gander], a goose; sacred to Juno, C., L., II.
    * * *

    Latin-English dictionary > ānser

  • 5 in-certus

        in-certus adj.    with comp. and sup.Of things, not fixed, unsettled, undetermined: consilia, T.: cum incerta bellum an pax essent, L.: securis, ill-aimed, V.— Abl absol.: incerto quid peterent, L.—Of persons, irresolute, hesitating, undecided, doubtful, at a loss: Incertior sum multo quam dudum, T.: plebes: varius incertusque agitabat, S.: quid dicam incertus sum, T.: animi incertus, anne, etc., T.: quid potissumum facerent, S.: summarum rerum: consili, T.—Unascertained, unproved, doubtful, uncertain: alia certa, alia incerta esse dicunt: eventus reliqui temporis: ambiguae testis Incertaeque rei, Iu.: incertus masculus an femina esset, L.: victoria, Cs.: moriendum certe est, et id incertum, an, etc.: Quis deus, incertum est, V.: cuius Ora puellares faciunt incerta capilli (i. e. make the sex doubtful), Iu.: incertum habeo, pudeat an pigeat magis, cannot decide, S.: clauserant portas, incertum vi an voluntate, L.—Of persons, uninformed, not assured, doubtful, uncertain: cum incertus sum, ubi esses: Incerti quo fata ferant, V.: sententiae, L.: rerum multitudo, L.—Vague, indefinite, unsettled, obscure, dim: spes, T.: ut incertis temporibus iretur, unexpected, Cs.: luna sub luce malignā, V.: voltus, disturbed, S.—Fig., untrustworthy, inconsistent, fickle: aetas (puerilis): nihil est incertius volgo: menses, V.: Filiam dare in incertas nuptias, hazardous, T.: arbor, the unsteady ship, Iu.

    Latin-English dictionary > in-certus

  • 6 masculīnus

        masculīnus adj.    [masculus], male, masculine: membra, Ph.
    * * *
    masculina, masculinum ADJ
    masculine, of the male sex; of masculine gender (grammar)

    Latin-English dictionary > masculīnus

  • 7 cardo

    cardo, ĭnis, m. [cf. kradê, a swing; kradainô, to swing, wave; Sanscr. kurd, a spring, a leap; old Germ. hrad, lively, and Germ. reit in bereit, ready] (f., Gracch. ap. Prisc. p. 683 P.; Graius ap. Non. p. 202, 20; cf. infra in Vitr.), the pivot and socket, upon which a door was made to swing at the lintel and the threshold, the hinge of a door or gate, Enn. Trag. 119 Vahl.:

    paene ecfregisti foribus cardines,

    Plaut. Am. 4, 2, 6; id. As. 2, 3, 8:

    postis a cardine vellit Aeratos,

    Verg. A. 2, 480:

    cardo stridebat,

    id. ib. 1, 449; cf. id. Cir. 222:

    num muttit cardo?

    Plaut. Curc. 1, 1, 94:

    immoti,

    Plin. 16, 43, 84, § 230:

    singuli,

    id. 36, 15, 24, § 117:

    facili patuerunt cardine valvae,

    Juv. 4, 63:

    versato cardine Thisbe Egreditur,

    opening the door, Ov. M. 4, 93; cf. Verg. A. 3, 448:

    nec strepitum verso Saturnia cardine fecit,

    Ov. M. 14, 782 al. —
    B.
    Meton.
    1.
    Cardines, in mechanics, beams that were fitted together; and specifically, cardo masculus, a tenon, Vitr. 9, 6, and cardo femina, a socket, a mortise, id. 9, 6:

    cardo securiclatus,

    axeshaped tenon, a dovetail, id. 10, 15, 3.— Hence,
    b.
    In garlands, the place where the two ends meet, Plin. 21, 4, 10, § 18.—
    2.
    In astron., the point about which something turns, a pole. So of the North pole:

    caeli,

    Varr. R. R. 1, 2, 4:

    mundi,

    Plin. 4, 12, 26, § 89; cf.: extremusque adeo duplici de cardine vertex Dicitur esse polus, Cic. poët. N. D. 2, 41, 105; Ov. P. 2, 10, 45; Stat. Th. 1, 349:

    cardo glacialis ursae,

    Sen. Herc. Fur. 1139:

    Arctoae cardo portae,

    Stat. Th. 7, 35;

    hence anal. to this, with the agrimensores,

    the line limiting the field, drawn through from north to south, Plin. 18, 33, 76, § 326; 17, 22, 35, § 169; cf. Fest. s. v. decimanus, p. 71 Müll., and accordingly the mountain Taurus is called cardo, i. e. line or limit, Liv. 37, 54, 23; cf. id. 40, 18, 8; 41, 1, 3.—Of the four cardinal points of the world, Quint. 12, 10, 67; so, Hesperius Eous, Luc. 5, 71; Stat. Th. 1, 157:

    occiduus,

    Luc. 4, 672:

    medius,

    id. 4, 673.— Of the earth as the centre of the universe, acc. to the belief of the ancients, Plin. 2, 64, 64, § 160; 2, 9, 6, § 44.—Of the intersection of inclined surfaces:

    reperiuntur (aquae)... quodam convexitatis cardine aut montium radicibus,

    Plin. 31, 3, 26, § 43.—Of the summer solstice:

    anni,

    Plin. 18, 28, 68, § 264; and so of the epochs of the different seasons:

    temporum,

    id. 18, 25, 58, § 218; 18, 25, 59, § 220.—Hence, of the time of life:

    extremus,

    old age, Luc. 7, 381.—
    II.
    Trop., that on which every thing else turns or depends, the chief point or circumstance (so not before the Aug. per.):

    haud tanto cessabit cardine rerum,

    at such a turn of affairs, so great a crisis, in so critical a moment, decisive, Verg. A. 1, 672 (hoc est in articulo, Serv.; cf. Isid. Orig. 15, 7, 6; Gr. akmê):

    fatorum in cardine summo,

    Stat. Th. 10, 853: litium. Quint. 12, 8, 2:

    causae,

    id. 5, 12, 3:

    satellitem in quo totius dominationis summa quasi quodam cardine continetur,

    Val. Max. 3, 3, ext. 5:

    unum eligamus in quo est summum ac principale, in quo totius sapientiae cardo versatur,

    Lact. 3, 7, 6.

    Lewis & Short latin dictionary > cardo

  • 8 commasculo

    com-mascŭlo, āre, v. a. [masculus], to make manly, firm, courageous, to invigorate, embolden (post-class.):

    animum,

    App. M. 2, p. 124, 32:

    frontem,

    Macr. S. 7, 11.

    Lewis & Short latin dictionary > commasculo

  • 9 emasculo

    ē-mascŭlo, āre, v. a. [masculus], to castrate, emasculate (post-class.):

    asinum,

    App. M. 7, p. 198:

    sacerdotes herbis quibusdam,

    i. e. to render impotent, Serv. Verg. A. 6, 661.

    Lewis & Short latin dictionary > emasculo

  • 10 femina

    fēmĭna, ae, f. [from fe-, fev-, = Gr. phu-ô, to produce; whence: fetus, fecundus, faenus, felix; cf. Sanscr. bhuas, bhavas, to become; Lat. fi-o, fu-turus], a female.
    I.
    Lit.
    A.
    Of human beings, a female, woman (cf.: uxor, mulier, matrona;

    conjux, marita): ut a prima congressione maris et feminae... ordiar,

    Cic. Rep. 1, 24:

    et mares deos et feminas esse dicitis,

    id. N. D. 1, 34, 95:

    ambiguus fuerit modo vir, modo femina Sithon,

    Ov. M. 4, 280; cf. Lucr. 4, 819:

    in claris viris et feminis,

    Cic. Tusc. 1, 12, 27:

    pulchritudine eximiā femina,

    id. Div. 1, 25, 52:

    feminae notitiam habere,

    Caes. B. G. 6, 21 fin.:

    naturam feminarum omnem castitatem pati,

    Cic. Leg. 2, 12, 29; cf. id. Rep. 3, 10 fin.:

    bona,

    id. Phil. 3, 6, 16; cf.:

    praestantissima omnium feminarum,

    id. Fam. 5, 8, 2:

    sanctissima atque optima,

    id. Phil. 3, 6, 16:

    probatissima,

    id. Caecin. 4, 10:

    primaria,

    id. Fam. 5, 11, 2:

    decreta super jugandis feminis,

    Hor. C. S. 19:

    varium et mutabile semper femina,

    Verg. A. 4, 570:

    tunc femina simplex,

    the female character undisguised, Juv. 6, 327.— Adj.:

    inter quas Danai femina turba senis,

    Prop. 2, 31 (3, 29), 4.—Applied as a term of reproach to effeminate men, Ov. M. 12, 470; Sil. 2, 361; Suet. Caes. 22; Just. 1, 3; Curt. 3, 10 fin. al.—
    B.
    Of beasts, a female, she:

    (bestiarum) aliae mares, aliae feminae sunt,

    Cic. N. D. 2, 51, 128: lupus femina feta repente, Enn. ap. Serv. Verg. A. 2, 355, and ap. Non. 378, 18 (Ann. v. 70 and 73 ed. Vahl.); cf.:

    habendas triduum ferias et porco femina piaculum pati (shortly before, porca),

    Cic. Leg. 2, 22, 57:

    sus,

    Col. 7, 9, 3:

    anas,

    Plin. 29, 5, 33, § 104:

    anguis,

    Cic. Div. 1, 18, 36; 2, 29, 62:

    piscis,

    Ov. A. A. 2, 482; Plin. 9, 50, 74, § 157; Ov. M. 2, 701.—
    II.
    Transf., in the lang. of nat. hist., of plants and minerals:

    mas in palmite floret, femina citra florem germinat tantum spicae modo,

    Plin. 13, 4, 7, § 31; ib. § 34;

    so of other plants,

    id. 16, 33, 60, § 139; 16, 34, 62, § 145:

    21, 10, 32, § 58 et saep.: in omni genere (carbunculorum) masculi appellantur acriores, et feminae languidius refulgentes,

    Plin. 37, 7, 25, § 92;

    of the loadstone,

    id. 36, 16, 25, § 128.—In mechanics, cardo femina, different from cardo masculus (v. cardo, 2), Vitr. 9, 9 med.
    III.
    In gram., the feminine gender, Quint. 1, 6, 12; 1, 4, 24.

    Lewis & Short latin dictionary > femina

  • 11 homo

    hŏmo, ĭnis (archaic form hemonem hominem dicebant, Paul. ex Fest. p. 100 Müll.; cf. humanus init., and nēmo, from nĕ-hĕmo: homōnem, Enn. ap. Prisc. p. 683 P. = [p. 860] Ann. v. 141 Vahl.:

    hŏmōnes,

    Naev. 1, 1), comm. [root in humus, Gr. chamai; cf. Germ. -gam in Bräutigam; O. H. Germ. gomo; Goth. guma; Old Engl. goom; Engl. groom; cf. also Gr. epichthonioi; Hebr. Adam], a human being, man.
    I.
    Lit.
    A.
    In gen.:

    animal hoc providum, sagax, multiplex, acutum, memor, plenum rationis et consilii quem vocamus hominem, praeclara quadam condicione generatum esse a summo deo, etc.,

    Cic. Leg. 1, 7, 22; cf.

    , on the natural history of man,

    Plin. 7 praef. sq.; § 5 sq.: decem hominibus vitam eripis, indictā causā, Cato ap. Gell. 13, 25 (24), 12: dum quidem unus homo Romanus toga superescit, Enn. ap. Fest. p. 302 Müll. (Ann. v. 486 Vahl.); cf.: unus homo nobis cunctando restituit rem, id. ap. Macr. S. 6, 1 (Ann. v. 313 ib.): navus repertus homo Graio patre Graius homo rex, id. ap. Fest. p. 169 Müll. (Ann. v. 183 ib.):

    homo jam grandior,

    Ter. Phorm. 2, 3, 15:

    homo amicus nobis... homo antiqua virtute ac fide,

    id. Ad. 3, 3, 86 sq.; cf.:

    bonus homo et nobis amicus,

    Cic. Fam. 16, 18 fin.: quid est, quod homo masculus lubentius videre debeat bella uxore? Varr. ap. Non. 248, 16:

    infelix,

    Plaut. Am. 1, 1, 169:

    homo omni doctrina eruditus,

    Cic. Fin. 1, 5, 13; cf.:

    homo summā prudentiā, multā etiam doctrinā,

    id. Fam. 3, 7, 5:

    de hujus hominis (i. e. Pompei) felicitate, etc.,

    id. de Imp. Pomp. 16, 47:

    iners atque inutilis,

    id. Off. 3, 6, 31; cf.:

    contemptus et abjectus,

    id. Agr. 2, 34, 93:

    insulsus,

    id. Tusc. 1, 8, 15; cf.

    also: hominum homo stultissime,

    Ter. Ad. 2, 2, 10:

    quid hoc homine faciatis?

    Cic. Verr. 2, 1, 16, § 42:

    consulere generi hominum,

    the human race, mankind, id. Rep. 3, 12:

    genus hominum,

    id. ib. 2, 26; id. de Or. 1, 9, 36; Hor. Ep. 2, 1, 7 et saep. (more freq., genus humanum; v. humanus and genus); cf.:

    natura hominem conciliat homini... hominum coetus et celebrationes,

    Cic. Off. 1, 4, 12:

    placet Stoicis, quae in terris gignantur, ad usum hominum omnia creari, homines autem hominum causa esse generatos,

    id. ib. 1, 7, 22:

    homines plurimum hominibus et prosunt et obsunt,

    id. ib. 2, 5, 17: is dictus popularibus olim, Qui tum vivebant homines, Enn. ap. Cic. Brut. 15, 58 (Ann. v. 308 Vahl.):

    homines Romani,

    Cic. de Imp. Pomp. 14, 41:

    lege conciliati homines cum dis putandi sunt,

    id. Leg. 1, 7, 23:

    pro deum atque hominum fidem!

    Plaut. Curc. 5, 3, 16 et saep.: divumque hominumque pater, Enn. ap. Varr. L. L. 5, § 65 Müll. (Ann. v. 566 Vahl.); so, id. ap. Cic. N. D. 2, 2, 4 (Ann. v. 567) and ap. Gell. 12, 4 (Ann. v. 254); but homo, sing., is used of the human race, mankind (= homines, genus humanum), when it has no predicate joined with it:

    qua haud scio an quidquam melius sit homini datum,

    Cic. Lael. 6, 20; 3, 11:

    taces, Monstrum hominis?

    Ter. Eun. 4, 4, 29; cf.:

    odium illud hominis impuri,

    Cic. Fam. 12, 1, 1:

    quid hoc sit hominis?

    Plaut. Am. 2, 1, 26; cf.:

    quid illuc hominus est?

    Ter. Eun. 5, 1, 17;

    in addresses: nisi caves tu homo, etc.,

    id. Heaut. 5, 3, 1:

    tu homo adigis me ad insaniam,

    id. Ad. 1, 2, 31.—In apposition:

    mares homines,

    Plaut. Poen. 5, 5, 32:

    amanti homini adulescenti,

    id. Trin. 1, 2, 94; cf.:

    filius homo adulescens,

    Ter. Phorm. 5, 8, 52;

    v. adulescens: verberare hominem senem,

    id. Ad. 4, 2, 23:

    servom hominem,

    id. Phorm. 2, 1, 62:

    oculi hominis histrionis,

    Cic. de Or. 2, 46, 193:

    nemo homo,

    Plaut. Pers. 2, 2, 29; cf.:

    ut homo nemo velit nisi hominis similis esse,

    Cic. N. D. 1, 28, 78;

    v. nemo. —Of females: mater, cujus ea stultitia est, ut eam nemo hominem appellare possit,

    Cic. Clu. 70, 199:

    quae (Io) bos ex homine est,

    Ov. F. 5, 620; Juv. 6, 284:

    dulcissimum ab hominis camelinum lac,

    Plin. 28, 9, 33, § 123: homines feminae (opp. mares homines), Aug. Civ. Dei, 3, 3.—
    2.
    Prov.
    a.
    Quot homines, tot sententiae, many men, many minds, i. e. every one has his own opinion, Ter. Phorm. 2, 4, 14; Cic. Fin. 1, 5, 15.—
    b.
    Ut homo est, ita morem geras, Ter. Ad. 3, 3, 77 (but in Plaut. Most. 3, 2, 36 spurious, v. Ritschl ad h. l.).—
    c.
    Homines, dum docent, discunt, Sen. Ep. 7, 8 fin.
    d.
    Aiunt homines plus in alieno negotio videre quam in suo, the lookers-on see farther in the game than the players, id. ib. 109, 16. —
    e.
    Homo nulli coloris, neither fish nor flesh, Plaut. Ps. 4, 7, 99.—
    f.
    Homo sum; humani nihil a me alienum puto, Ter. Heaut. 1, 1, 25; cf.:

    homo ego sum, homo tu es,

    Plaut. Trin. 2, 4, 46.—
    g.
    Lupus homo homini, non homo, quom qualis sit non novit, Plaut. As. 2, 4, 88.—
    B.
    In partic.
    1.
    Pregn., in a good or a bad sense.
    a.
    In a good sense (cf. vir), a man, as a reasonable or moral being:

    homo es, qui me emunxisti mucidum,

    Plaut. Ep. 3, 4, 57:

    si homo esset, eum potius legeret,

    Cic. Att. 2, 2, 2:

    nox te expolivit hominemque reddidit,

    id. de Or. 2, 10, 40:

    si vis homo esse,

    id. Att. 4, 15, 2:

    homines visi sumus,

    id. ib. 13, 52, 2:

    nos quod simus, quod habeamus, quod homines existimemur, id omne abs te habere,

    id. Fam. 7, 29, 1:

    si tu sis homo,

    Ter. Ad. 5, 8, 11:

    et tu illum tuom, si esses homo, sineres, etc.,

    if you had a man's sense, id. ib. 1, 2, 27:

    exuens hominem ex homine,

    Cic. Fin. 5, 12, 35: cum Socrates Alcibiadi persuasisset, eum nihil hominis esse, that he was nothing of a man (i. e. in no respect such as a man should be), id. Tusc. 3, 32, 77:

    (Nero) dicebat se quasi hominem tandem habitare coepisse,

    like a human being, Suet. Ner. 31:

    me hominem inter homines voluit esse,

    Petr. 39. —
    b.
    In a bad sense, a man, as a weak, mortal being, subject to error, of low condition (rare):

    fateor me saepe peccasse, nam et homo sum et adhuc juvenis,

    Petr. 130: cf.

    homines sumus, non dei,

    id. 75:

    (Demosthenes, Homerus) summi sunt, homines tamen,

    Quint. 10, 1, 25.—In fem.: quae si hoc tempore non diem suum obiisset, paucis post annis tamen ei moriendum fuit, quoniam homo nata fuerat, Sulp. ap. Cic. Fam. 4, 5, 4.—Also of servants (as distinguished from a free Roman): homo P. Quinti, Quintus's man, i. e. his slave, servant, Cic. Quint. 19, 61:

    vinum familiae... Saturnalibus et Compitalibus in singulos homines congios,

    Cato, R. R. 57, 2; Cat. 10, 16.—
    2.
    In opp. to a woman, a man (anteand post-class., and very rare):

    mi homo et mea mulier, vos saluto,

    Plaut. Cist. 4, 2, 57; Lact. 2, 12; Dig. 48, 19, 38.—
    * 3.
    In milit. lang., homines, opp. to cavalry, foot-soldiers, infantry:

    capti homines equitesque producebantur,

    Caes. B. C. 2, 39, 5; cf. vir. —
    4.
    Homo novus, v. novus.—
    5.
    Bodies, corpses:

    jam pigritia singulos sepeliendi promisce acervatos cumulos hominum urebant,

    Liv. 5, 48, 3.—
    6.
    Particular phrases.
    a.
    Paucorum hominum esse, to have but few intimates, be choice in one's company: (Maecenas) paucorum hominum et mentis bene sanae. Hor. S. 1, 9, 44:

    homo est Perpaucorum hominum,

    Ter. Eun. 3, 1, 19.— Hence, comically, of the favorite but rare fish, acipenser: Scipio vide, quid agas: acipenser iste paucorum hominum est, Cic. Fragm. ap. Macr. S. 2, 12 (see the anecdote in connection).—
    b.
    Inter homines esse (agere).
    (α).
    To be among the living, to be alive, to live (very rare):

    Hercules numquam abiisset ad deos, nisi cum inter homines esset, eam sibi viam munivisset,

    Cic. Tusc. 1, 14, 32:

    inter homines esse desinere,

    i. e. to die, Dig. 31, 1, 59; so,

    agere inter homines desinere,

    Tac. A. 15, 74 fin.:

    ab hominibus ereptus est,

    Dig. 31, 1, 58.—
    (β).
    To see the world, be among men:

    iste homo qui numquam inter homines fuerit,

    Cic. Rosc. Am. 28, 76.—
    II.
    Transf., esp. in familiar lang., the man, the fellow, instead of the pron. he, his, him:

    haben argentum ab homine?

    Plaut. Ps. 4, 7, 65:

    ibi homo coepit me obsecrare, ut, etc.,

    Ter. Eun. 2, 2, 30:

    itast homo,

    id. Ad. 1, 2, 63:

    dixit, se senatui roganti de Marcello ne hominis quidem causa negaturum,

    Cic. Fam. 4, 4, 3:

    ei medico imperasti, ut venas hominis incideret,

    id. Pis. 34, 83:

    tantum esse in homine sceleris,

    id. Sest. 9, 22 Halm.; 41, 89; id. Verr. 2, 4, 27, § 62:

    persuasit homini,

    Nep. Dat. 10, 3:

    aut insanit homo aut versus facit,

    Hor. S. 2, 7, 117:

    agnoscit hominem Caesar,

    Phaedr. 2, 5, 19 Burm. ad loc.; al.—
    B.
    Hic homo, this man, = I, myself (ante-class. and poet.):

    hunc hominem velles si tradere,

    Hor. S. 1, 9, 47:

    solus hic homo est, qui sciat, etc.,

    Plaut. Curc. 2, 1, 33:

    tibi verba, huic homini verbera,

    Ter. Heaut. 2, 2, 114 (cf. hic, G.).

    Lewis & Short latin dictionary > homo

  • 12 incertus

    incertus, a, um (archaic gen. plur. incertūm, Pac. ap. Non. 495, 27), adj. [2. incertus; hence, acc. to certus].
    I.
    Object., of things whose (external or internal) qualities are not firmly established, uncertain, unsettled, doubtful, untrustworthy, not fast, not firm (class.): amicus certus in re incerta cernitur, Enn. ap. Cic. Lael. 17, 64 (Trag. v. 428 Vahl.); cf. id. ap. Non. 166, 22 (Trag. v. 12 Vahl.):

    incerti socii an hostes essent,

    Liv. 30, 35, 9:

    incertus (infans) masculus an femina esset,

    id. 31, 12, 6; cf. Sall. J. 49, 5:

    cum incerta bellum an pax cum Celtiberis essent,

    Liv. 34, 19, 8 Weissenb.: spe incerta certum mihi laborem sustuli, Ter. Hec. prol. alt. 9; id. And. 2, 3, 16:

    nuptiae,

    id. ib. 5, 1, 11:

    aetas (puerilis) maxime lubrica atque incerta,

    Cic. Verr. 2, 5, 52, § 137:

    itinera,

    Caes. B. G. 5, 37 fin.:

    dominatus,

    Cic. Rep. 1, 17:

    status,

    id. ib. 1, 26:

    sedes,

    Sall. C. 6, 1:

    ambiguae testis incertaeque rei,

    Juv. 8, 81:

    comarum Anulus incertā non bene fixus acu,

    not fast, Mart. 2, 66, 2:

    colligere incertos et in ordine ponere crines,

    dishevelled, Ov. Am. 1, 11, 1:

    per incertam lunam sub luce maligna,

    not clearly visible, dim, Verg. A. 6, 270:

    soles,

    id. ib. 3, 203:

    securis,

    that did not strike with a sure blow, id. ib. 2, 224:

    vultus,

    disturbed, uneasy, Sall. J. 106, 2:

    ille vitam suam ad incertissimam spem reservavit,

    Cic. Sest. 22, 50: arbori incertae nullam prudentia cani Rectoris cum ferret opem, the ship uncertain in her course, because no longer obeying the helm, Juv. 12, 32 Halm. — In neutr. ellipt.:

    clauserant portas incertum vi an voluntate,

    Liv. 31, 41, 2; 31, 43, 7 al. — Neutr. as adv. ( poet.):

    incertum vigilans,

    Ov. H. 10, 9; Stat. Th. 5, 212. —
    II.
    Subject., as respects one's perceptions or convictions, not firmly established, uncertain, undetermined, doubtful, dubious (so most freq. in prose and poetry):

    nihil est incertius vulgo,

    Cic. Mur. 17, 36:

    casus,

    id. Or. 28, 98:

    ut alia certa, alia incerta esse dicunt,

    id. Off. 2, 2, 7; cf.: est igitur ridiculum, quod est dubium, id relinquere incertum, id. Mur. 32, 68; and:

    incerta atque dubia,

    Plin. 17, 1, 1, § 9 fin.:

    ut incertis temporibus diversisque itineribus iretur,

    Caes. B. G. 7, 16 fin.; so,

    eventus reliqui temporis,

    Cic. Quint. 26, 83:

    exitus pugnarum,

    id. Mil. 21, 56:

    adulterium,

    Quint. 7, 2, 52:

    auctor,

    id. 5, 11, 41:

    cujus ora puellares faciunt incerta capilli,

    make the sex doubtful, Juv. 15, 137:

    incerta persona heres institui non potest,

    Ulp. Fragm. 22, 4; Gai. Inst. 2, 242; cf. 2, 238.—
    (β).
    With rel. or interrog.-clause:

    nunc mihi incertumst, abeam an maneam,

    Plaut. Aul. 4, 9, 19:

    moriendum certe est, et id incertum, an hoc ipso die,

    Cic. Sen. 20, 74; cf. Quint. 1, 6, 27:

    (Gallus) avem, an gentem, an nomen, an fortunam corporis significet, incertum est,

    id. 7, 9, 2:

    confessus est quidem sed incertum, utrum quia verum erat, an quia, etc.,

    Plin. Ep. 4, 11, 5:

    neque plane occultati humilitate arborum et tamen incerti, quidnam esset,

    Sall. J. 49, 5 Kritz.— Abl. absol.:

    multi annantes navibus incerto prae tenebris, quid aut peterent aut vitarent, foede interierunt,

    Liv. 28, 36, 12.—
    2.
    Subst.: incer-tum, i, n., an uncertainty:

    quicquid incerti mihi in animo prius aut ambiguum fuit, Nunc liquet, nunc defaecatum est,

    Plaut. Ps. 2, 4, 69:

    ne cujus incerti vanique auctor esset,

    Liv. 4, 13, 9:

    incerta maris et tempestatum,

    Tac. A. 3, 54:

    incerta fortunae experiri,

    Plin. Ep. 3, 19, 4:

    incerta belli,

    Liv. 30, 2:

    bona, fortunae possessionesque omnium in dubium incertumque revocabuntur,

    Cic. Caecin. 27, 76; cf. id. ib. 13, 38:

    Minucius praefectus annonae in incertum creatus,

    for an indefinite time, Liv. 4, 13, 7:

    postremo fugere an manere tutius foret, in incerto erat,

    Sall. J. 38, 5:

    Allobroges diu in incerto habuere, quidnam consilii caperent,

    id. C. 41, 1; cf. id. J. 46, 8:

    imperia ducum in incerto reliquerat,

    Tac. H. 2, 33 fin.
    B.
    Transf., of a person who is in a state of uncertainty respecting any thing, uncertain, in uncertainty, hesitating, doubtful: quo ego ope mea Pro incertis certos compotesque consili Dimitto, Enn. ap. Cic. de Or. 1, 45, 199 (Trag. v. 188 Vahl.):

    nolo suspensam et incertam plebem Romanam obscura spe et caeca exspectatione pendere,

    Cic. Agr. 2, 25, 66; so,

    varius incertusque agitabat,

    Sall. J. 74, 1; Plaut. Ep. 3, 4, 3:

    ego certe me incerto scio hoc daturum nemini homini,

    id. As. 2, 4, 60.—
    (β).
    With rel.-clause:

    quid dicam hisce, incertus sum,

    Ter. Hec. 3, 4, 36:

    cum incertus essem, ubi esses,

    Cic. Att. 1, 9, 1:

    incerti ignarique, quid potissimum facerent,

    Sall. J. 67, 1:

    incerti quidnam esset,

    id. ib. 49, 5:

    incertus, quonam modo aciem instrueret,

    id. ib. 101, 2:

    incerti, quo fata ferant, ubi sistere detur,

    Verg. A. 3, 7:

    incertus, Geniumne loci famulumne parentis Esse putet,

    id. ib. 5, 95:

    faber, incertus scamnum faceretne Priapum,

    Hor. S. 1, 8, 2.—
    (γ).
    With gen. (not in Cic.): summarum rerum incerti, Enn. ap. Cic. de Or. 1, 45, 199 (Trag. v. 187 Vahl.):

    incertusque meae paene salutis eram,

    Ov. Tr. 3, 3, 4:

    sententiae,

    Liv. 4, 57, 3:

    veri,

    id. 4, 23, 3; 1, 27, 6:

    rerum,

    id. 24, 24, 9:

    ultionis,

    Tac. A. 2, 75:

    sui,

    Stat. Th. 5, 525:

    naves incertae locorum, Auct. B. Afr. 7: mox incertus animi, fesso corpore, etc.,

    Tac. A. 6, 46; id. H. 3, 55 fin.:

    futurorum,

    Plin. Ep. 9, 13, 11:

    consilii,

    Curt. 8, 10, 27.—
    (δ).
    With abl.:

    incerti metu,

    Val. Fl. 3, 602.—
    (ε).
    With de and abl.:

    incertus de salute alicujus,

    Plin. Ep. 6, 20, 10.—Hence, adv. in two forms: incertē and incerto (both ante-class.), uncertainly, not certainly, dubiously: incerte errat animus, Enn. ap. Gell. 19, 10, 12 (Trag. v. 259 Vahl.): vagat exsul, Pac. ap. Non. 467, 25 (Trag. Rel. p. 87 Rib.):

    ubi Habitet dum incerto scio,

    Plaut. Ep. 3, 4, 69:

    incerto scio,

    id. Ps. 4, 2, 7:

    incerto autumo,

    id. Ep. 4, 1, 18.

    Lewis & Short latin dictionary > incertus

  • 13 infans

    in-fans ( infas, Momms. Inscr. R. N. 66; 5376; Inscr. Grut. 688, 2), fantis ( gen. plur. infantium, but infantum, Plin. Ep. 9, 20, 14), adj. [in-for], that cannot speak, without speech, mute, speechless (class.):

    seu rubra Canicula findet Infantes statuas,

    Hor. S. 2, 5, 40:

    filius Croesi,

    Gell. 5, 9, 1:

    scribit Herodotus, Croesi filium, cum infans esset, locutum,

    Cic. Div. 1, 53, 121.—
    II.
    Transf., not capable of speech, not eloquent:

    infantes et insipientes homines,

    Cic. Inv. 1, 3, 4.— Comp.: infantior, quam meus est mulio, Varr. ap. Non. 56, 11:

    omnino nihil accusatore Lentulo subscriptoribusque ejus infantius,

    Cic. Q. Fr. 3, 4 init.Sup.:

    ut timerem, si nihil dixissem, ne infantissimus existimarer,

    incapable of speaking, Cic. Clu. 18, 51; cf.:

    historia neque nimis infans, neque perfecte diserta,

    id. Brut. 26, 101.—
    B.
    Not yet able to speak, young, little, infant:

    infantes pueri,

    Cic. de Or. 2, 39, 162; cf. Varr. L. L. 6, § 64 Müll.:

    infantium puerorum incunabula,

    Cic. Rosc. Am. 53, 153:

    pupilla,

    id. Verr. 2, 1, 58, § 153:

    filius,

    id. Clu. 9, 27:

    filia,

    Suet. Ner. 35.—

    Of the young of the brute creation: pulli,

    Plin. 10, 33, 49, § 92:

    catuli,

    id. 29, 5, 32, § 100.— Of a plant, little:

    boletus,

    Plin. 22, 22, 46, § 93:

    ova,

    fresh, Ov. M. 4, 518.—
    III.
    Esp. as subst.: infans, fantis, com. gen.
    a.
    In gen., a young or little child, an infant, babe:

    natura movet infantem,

    Cic. Fin. 2, 11, 33:

    non mulieribus, non infantibus pepercerunt,

    Caes. B. G. 7, 28:

    parvi,

    Lucr. 1, 184:

    in Sabinis incertus infans natus, masculus an femina esset,

    Liv. 31, 12 med.:

    rusticus,

    Juv. 3, 176; 9, 60:

    crassus,

    id. 13, 163; 14, 168:

    infantem suam reportavit,

    Quint. 6, 1, 39:

    infantumque animae flentes,

    Verg. A. 6, 427:

    semestris,

    Liv. 21, 62:

    ab infante,

    from infancy, Col. 1, 8, 2; so,

    ab infantibus (of more than one),

    Cels. 7, 7, 15.—
    b.
    Esp., of the unborn child:

    infantem in utero matris Io triumphe clamasse,

    Liv. 24, 10 fin.
    B.
    Of or belonging to an infant, infantine:

    pectoraque absorbent avidis infantia linguis,

    Ov. F. 6, 145:

    infantia ossa,

    id. M. 4, 517:

    guttura,

    id. ib. 4, 229:

    tutus ut infanti vagiat ore puer,

    id. F. 4, 208:

    manus,

    id. H. 9, 86:

    umbrae,

    of departed infants, id. ib. 11, 119.—
    C.
    Childish, like a child. —Hence,
    1.
    Silly:

    illa Hortensiana omnia fuere infantia,

    Cic. Att. 10, 18, 1.—
    2.
    Speechless, not expressing itself in words:

    pudor,

    Hor. S. 1, 6, 57. —
    IV.
    For infandus, unutterable, unheard of (anteclass.): facinus, Att. ap. Non. 56, 12 (Trag. Fragm. v. 189 Rib.).

    Lewis & Short latin dictionary > infans

  • 14 infas

    in-fans ( infas, Momms. Inscr. R. N. 66; 5376; Inscr. Grut. 688, 2), fantis ( gen. plur. infantium, but infantum, Plin. Ep. 9, 20, 14), adj. [in-for], that cannot speak, without speech, mute, speechless (class.):

    seu rubra Canicula findet Infantes statuas,

    Hor. S. 2, 5, 40:

    filius Croesi,

    Gell. 5, 9, 1:

    scribit Herodotus, Croesi filium, cum infans esset, locutum,

    Cic. Div. 1, 53, 121.—
    II.
    Transf., not capable of speech, not eloquent:

    infantes et insipientes homines,

    Cic. Inv. 1, 3, 4.— Comp.: infantior, quam meus est mulio, Varr. ap. Non. 56, 11:

    omnino nihil accusatore Lentulo subscriptoribusque ejus infantius,

    Cic. Q. Fr. 3, 4 init.Sup.:

    ut timerem, si nihil dixissem, ne infantissimus existimarer,

    incapable of speaking, Cic. Clu. 18, 51; cf.:

    historia neque nimis infans, neque perfecte diserta,

    id. Brut. 26, 101.—
    B.
    Not yet able to speak, young, little, infant:

    infantes pueri,

    Cic. de Or. 2, 39, 162; cf. Varr. L. L. 6, § 64 Müll.:

    infantium puerorum incunabula,

    Cic. Rosc. Am. 53, 153:

    pupilla,

    id. Verr. 2, 1, 58, § 153:

    filius,

    id. Clu. 9, 27:

    filia,

    Suet. Ner. 35.—

    Of the young of the brute creation: pulli,

    Plin. 10, 33, 49, § 92:

    catuli,

    id. 29, 5, 32, § 100.— Of a plant, little:

    boletus,

    Plin. 22, 22, 46, § 93:

    ova,

    fresh, Ov. M. 4, 518.—
    III.
    Esp. as subst.: infans, fantis, com. gen.
    a.
    In gen., a young or little child, an infant, babe:

    natura movet infantem,

    Cic. Fin. 2, 11, 33:

    non mulieribus, non infantibus pepercerunt,

    Caes. B. G. 7, 28:

    parvi,

    Lucr. 1, 184:

    in Sabinis incertus infans natus, masculus an femina esset,

    Liv. 31, 12 med.:

    rusticus,

    Juv. 3, 176; 9, 60:

    crassus,

    id. 13, 163; 14, 168:

    infantem suam reportavit,

    Quint. 6, 1, 39:

    infantumque animae flentes,

    Verg. A. 6, 427:

    semestris,

    Liv. 21, 62:

    ab infante,

    from infancy, Col. 1, 8, 2; so,

    ab infantibus (of more than one),

    Cels. 7, 7, 15.—
    b.
    Esp., of the unborn child:

    infantem in utero matris Io triumphe clamasse,

    Liv. 24, 10 fin.
    B.
    Of or belonging to an infant, infantine:

    pectoraque absorbent avidis infantia linguis,

    Ov. F. 6, 145:

    infantia ossa,

    id. M. 4, 517:

    guttura,

    id. ib. 4, 229:

    tutus ut infanti vagiat ore puer,

    id. F. 4, 208:

    manus,

    id. H. 9, 86:

    umbrae,

    of departed infants, id. ib. 11, 119.—
    C.
    Childish, like a child. —Hence,
    1.
    Silly:

    illa Hortensiana omnia fuere infantia,

    Cic. Att. 10, 18, 1.—
    2.
    Speechless, not expressing itself in words:

    pudor,

    Hor. S. 1, 6, 57. —
    IV.
    For infandus, unutterable, unheard of (anteclass.): facinus, Att. ap. Non. 56, 12 (Trag. Fragm. v. 189 Rib.).

    Lewis & Short latin dictionary > infas

  • 15 masculesco

    mascŭlesco, ĕre, v. inch. n. [masculus], to become or turn male:

    densiore satu (rapa) masculescere,

    Plin. 18, 13, 34, § 129.

    Lewis & Short latin dictionary > masculesco

  • 16 Pavo

    1.
    pāvo, ōnis (ante-class. and late collat. form pāvus, i, Enn. ap. Charis. p. 75 P., or Ann. v. 15 Vahl.; Arn. 7, 215; Tert. Pall. 5; id. Anim. 33; Aus. Epigr. 69; id. Ep. 20, 10; Vulg. 3 Reg. 10, 22; whence fem. pava, q. v.), m. [cf. taôs], a peacock, sacred to Juno, Varr. L. L. 5, § 75 Müll.; id. R. R. 3, 6; Col. 8, 11; Plin. 10, 20, 22, § 43; Pall. 1, 28:

    cauda pavoni donata,

    Cic. Fin. 3, 5, 18; cf. Lucr. 2, 806.—As a delicacy, Juv. 1, 143; Cic. Fam. 9, 18, 20.—The male, for the sake of distinction, is called masculus pavo, Col. 8, 11, 10;

    and the female, femina pavo,

    Gell. 7, 16, 5.—From the tails of peacocks fly-flaps were made; cf. Mart. 14, 67, and v. pavoninus.
    2.
    Pāvo, ōnis, m., a Roman surname:

    Fircellius Pavo,

    Varr. R. R. 3, 2.

    Lewis & Short latin dictionary > Pavo

  • 17 pavo

    1.
    pāvo, ōnis (ante-class. and late collat. form pāvus, i, Enn. ap. Charis. p. 75 P., or Ann. v. 15 Vahl.; Arn. 7, 215; Tert. Pall. 5; id. Anim. 33; Aus. Epigr. 69; id. Ep. 20, 10; Vulg. 3 Reg. 10, 22; whence fem. pava, q. v.), m. [cf. taôs], a peacock, sacred to Juno, Varr. L. L. 5, § 75 Müll.; id. R. R. 3, 6; Col. 8, 11; Plin. 10, 20, 22, § 43; Pall. 1, 28:

    cauda pavoni donata,

    Cic. Fin. 3, 5, 18; cf. Lucr. 2, 806.—As a delicacy, Juv. 1, 143; Cic. Fam. 9, 18, 20.—The male, for the sake of distinction, is called masculus pavo, Col. 8, 11, 10;

    and the female, femina pavo,

    Gell. 7, 16, 5.—From the tails of peacocks fly-flaps were made; cf. Mart. 14, 67, and v. pavoninus.
    2.
    Pāvo, ōnis, m., a Roman surname:

    Fircellius Pavo,

    Varr. R. R. 3, 2.

    Lewis & Short latin dictionary > pavo

  • 18 semimasculus

    sēmĭ-mascŭlus, i, adj. m., = semimas, II.:

    Attis,

    Fulg. Myth. 3, 5.

    Lewis & Short latin dictionary > semimasculus

  • 19 virilia

    vĭrīlis, e, adj. [vir], of or belonging to a man, manly, virile (cf.: mas, masculus).
    I.
    Lit.
    A.
    In respect of sex, male, masculine.
    1.
    In gen.: virile et muliebre secus, Sall. Fragm. ap. Macr. S. 2, 9:

    virile secus, i. e. puer,

    Plaut. Rud. 1, 2, 19:

    vestimentum,

    id. Men. 4, 2, 97:

    genus,

    Lucr. 5, 1356:

    semen,

    id. 4, 1209:

    stirps fratris,

    Liv. 1, 3, 11:

    vox,

    Ov. M. 4, 382:

    vultus,

    id. ib. 3, 189:

    coetus,

    of men, id. ib. 3, 403; cf. balnea, Cato ap. Gell. 10, 3, 3:

    flamma,

    the love of a man, Ov. A. A. 1, 282.—
    2.
    In partic.
    a.
    In mal. part.:

    pars,

    Lucr. 6, 1209; cf. Col. 7, 11, 2.—As subst.: vĭrī-lia, ĭum, n., = membrum virile, Petr. 108; Plin. 20, 16, 61, § 169; 20, 22, 89, § 243.— Comp.:

    qui viriliores videbantur,

    Lampr. Heliog. 8 fin.
    b.
    In gram., of the masculine gender, masculine:

    nomen,

    Varr. L. L. 10, §§ 21 and 30 Müll.; Gell. 1, 7, 15; 11, 1, 4 al.—
    B.
    In respect of strength, vigor, etc., manly, full-grown, arrived at the years of manhood:

    conversis studiis aetas animusque virilis Quaerit opes, etc.,

    Hor. A. P. 166:

    ne forte seniles Mandentur juveni partes pueroque viriles,

    the parts of fullgrown men, id. ib. 177:

    pars magna domus tuae morietur cum ad virilem aetatem venerit,

    Vulg. 1 Reg. 2, 33:

    toga,

    assumed by Roman youth in their sixteenth year, Cic. Lael. 1, 1; id. Sest. 69, 144; Liv. 26, 19, 5; 42, 34, 4 al.—Opp. to female garments:

    sumpsisti virilem togam quam statim muliebrem stolam reddidisti,

    Cic. Phil. 2, 18, 44.—
    C.
    Transf., in jurid. lang., of or belonging to a person, that falls to a person or to each one in the division of inheritances: ut ex bonis ejus, qui, etc., virilis pars patrono debeatur, a proportionate part, an equal share with others, Gai Inst. 3, 42:

    tota bona pro virilibus partibus ad liberos defuncti pertinere,

    id. ib.:

    virilis,

    id. ib. 3, 70; Dig. 30, 1, 54, § 3; so,

    virilis portio,

    ib. 37, 5, 8 pr.; 31, 1, 70, § 2; Paul. Sent. 3, 2, 3.—
    2.
    Transf., in gen.
    (α).
    Virilis pars or portio, share, part, lot of a person:

    est aliqua mea pars virilis, quod ejus civitatis sum, quam ille claram reddidit,

    my part, my duty, Cic. Verr. 2, 4, 37, § 81:

    plus quam pars virilis postulat,

    id. ib. 2, 3, 3, §

    7: cum illius gloriae pars virilis apud omnes milites sit, etc.,

    Liv. 6, 11, 5:

    quem agrum miles pro parte virili manu cepisset, eum senex quoque vindicaret,

    id. 3, 71, 7:

    haec qui pro virili parte defendunt, optimates sunt,

    i. e. to the utmost of their ability, as far as in them lies, Cic. Sest. 66, 138; so,

    pro virili parte,

    id. Phil. 13, 4, 8:

    pro parte virili,

    Liv. 10, 8, 4; Ov. Tr. 5, 11, 23:

    pro virili portione,

    Tac. Agr. 45; id. H. 3, 20.—
    (β).
    In other connections ( poet.):

    actoris partis chorus officiumque virile Defendat,

    Hor. A. P. 193 Orell. ad loc. —
    II.
    Trop., of quality, worthy of a man, manly, manful, firm, vigorous, bold, spirited, etc.:

    veretur quicquam aut facere aut loqui, quod parum virile videatur,

    Cic. Fin. 2, 14, 47:

    laterum inflexio fortis ac virilis,

    id. de Or. 3, 59, 220:

    inclinatio laterum,

    Quint. 1, 11, 18:

    acta illa res est animo virili, consilio puerili,

    Cic. Att. 14, 21, 3; so,

    ingenium,

    Sall. C. 20, 11:

    vis ingenii (with solida),

    Quint. 2, 5, 23:

    audacia,

    Just. 2, 12, 24:

    oratio (with fortis),

    Cic. de Or. 1, 54, 231; so,

    compositio,

    Quint. 2, 5, 9:

    sermo,

    id. 9, 4, 3:

    ratio atque sententia,

    Cic. Tusc. 3, 10, 22:

    neque enim oratorius iste, immo hercle ne virilis quidem cultus est,

    Tac. Or. 26.—As subst.: vĭrīlia, ĭum, n., manly deeds, Sall. H. 3, 61, 15 Dietsch.— Sup.: ALMIAE SABINAE MATRI VIRILISSIMAE, etc., Inscr. Grud. p. 148, n. 5.— Adv.: vĭrīlĭter, manfully, firmly, courageously (acc. to II.), Cic. Tusc. 2, 27, 65; id. Off. 1, 27, 94; Auct. Her. 4, 11, 16; Ov. F. 1, 479.— Comp.,, Sen. Contr. 5, 33 fin.; id. Brev. Vit. 6, 5.

    Lewis & Short latin dictionary > virilia

  • 20 virilis

    vĭrīlis, e, adj. [vir], of or belonging to a man, manly, virile (cf.: mas, masculus).
    I.
    Lit.
    A.
    In respect of sex, male, masculine.
    1.
    In gen.: virile et muliebre secus, Sall. Fragm. ap. Macr. S. 2, 9:

    virile secus, i. e. puer,

    Plaut. Rud. 1, 2, 19:

    vestimentum,

    id. Men. 4, 2, 97:

    genus,

    Lucr. 5, 1356:

    semen,

    id. 4, 1209:

    stirps fratris,

    Liv. 1, 3, 11:

    vox,

    Ov. M. 4, 382:

    vultus,

    id. ib. 3, 189:

    coetus,

    of men, id. ib. 3, 403; cf. balnea, Cato ap. Gell. 10, 3, 3:

    flamma,

    the love of a man, Ov. A. A. 1, 282.—
    2.
    In partic.
    a.
    In mal. part.:

    pars,

    Lucr. 6, 1209; cf. Col. 7, 11, 2.—As subst.: vĭrī-lia, ĭum, n., = membrum virile, Petr. 108; Plin. 20, 16, 61, § 169; 20, 22, 89, § 243.— Comp.:

    qui viriliores videbantur,

    Lampr. Heliog. 8 fin.
    b.
    In gram., of the masculine gender, masculine:

    nomen,

    Varr. L. L. 10, §§ 21 and 30 Müll.; Gell. 1, 7, 15; 11, 1, 4 al.—
    B.
    In respect of strength, vigor, etc., manly, full-grown, arrived at the years of manhood:

    conversis studiis aetas animusque virilis Quaerit opes, etc.,

    Hor. A. P. 166:

    ne forte seniles Mandentur juveni partes pueroque viriles,

    the parts of fullgrown men, id. ib. 177:

    pars magna domus tuae morietur cum ad virilem aetatem venerit,

    Vulg. 1 Reg. 2, 33:

    toga,

    assumed by Roman youth in their sixteenth year, Cic. Lael. 1, 1; id. Sest. 69, 144; Liv. 26, 19, 5; 42, 34, 4 al.—Opp. to female garments:

    sumpsisti virilem togam quam statim muliebrem stolam reddidisti,

    Cic. Phil. 2, 18, 44.—
    C.
    Transf., in jurid. lang., of or belonging to a person, that falls to a person or to each one in the division of inheritances: ut ex bonis ejus, qui, etc., virilis pars patrono debeatur, a proportionate part, an equal share with others, Gai Inst. 3, 42:

    tota bona pro virilibus partibus ad liberos defuncti pertinere,

    id. ib.:

    virilis,

    id. ib. 3, 70; Dig. 30, 1, 54, § 3; so,

    virilis portio,

    ib. 37, 5, 8 pr.; 31, 1, 70, § 2; Paul. Sent. 3, 2, 3.—
    2.
    Transf., in gen.
    (α).
    Virilis pars or portio, share, part, lot of a person:

    est aliqua mea pars virilis, quod ejus civitatis sum, quam ille claram reddidit,

    my part, my duty, Cic. Verr. 2, 4, 37, § 81:

    plus quam pars virilis postulat,

    id. ib. 2, 3, 3, §

    7: cum illius gloriae pars virilis apud omnes milites sit, etc.,

    Liv. 6, 11, 5:

    quem agrum miles pro parte virili manu cepisset, eum senex quoque vindicaret,

    id. 3, 71, 7:

    haec qui pro virili parte defendunt, optimates sunt,

    i. e. to the utmost of their ability, as far as in them lies, Cic. Sest. 66, 138; so,

    pro virili parte,

    id. Phil. 13, 4, 8:

    pro parte virili,

    Liv. 10, 8, 4; Ov. Tr. 5, 11, 23:

    pro virili portione,

    Tac. Agr. 45; id. H. 3, 20.—
    (β).
    In other connections ( poet.):

    actoris partis chorus officiumque virile Defendat,

    Hor. A. P. 193 Orell. ad loc. —
    II.
    Trop., of quality, worthy of a man, manly, manful, firm, vigorous, bold, spirited, etc.:

    veretur quicquam aut facere aut loqui, quod parum virile videatur,

    Cic. Fin. 2, 14, 47:

    laterum inflexio fortis ac virilis,

    id. de Or. 3, 59, 220:

    inclinatio laterum,

    Quint. 1, 11, 18:

    acta illa res est animo virili, consilio puerili,

    Cic. Att. 14, 21, 3; so,

    ingenium,

    Sall. C. 20, 11:

    vis ingenii (with solida),

    Quint. 2, 5, 23:

    audacia,

    Just. 2, 12, 24:

    oratio (with fortis),

    Cic. de Or. 1, 54, 231; so,

    compositio,

    Quint. 2, 5, 9:

    sermo,

    id. 9, 4, 3:

    ratio atque sententia,

    Cic. Tusc. 3, 10, 22:

    neque enim oratorius iste, immo hercle ne virilis quidem cultus est,

    Tac. Or. 26.—As subst.: vĭrīlia, ĭum, n., manly deeds, Sall. H. 3, 61, 15 Dietsch.— Sup.: ALMIAE SABINAE MATRI VIRILISSIMAE, etc., Inscr. Grud. p. 148, n. 5.— Adv.: vĭrīlĭter, manfully, firmly, courageously (acc. to II.), Cic. Tusc. 2, 27, 65; id. Off. 1, 27, 94; Auct. Her. 4, 11, 16; Ov. F. 1, 479.— Comp.,, Sen. Contr. 5, 33 fin.; id. Brev. Vit. 6, 5.

    Lewis & Short latin dictionary > virilis

См. также в других словарях:

  • masculus — male. Abbreviated masc …   Dictionary of ichthyology

  • Johannes Baptist Masculus — Giovanni Battista Mascolo (* 14. Juni oder 24. Juni 1583 in Neapel; † 20. Juli 1656 ebenda) war Jesuit und Professor der Philosophie. In seinem Werk De incendio Vesuvii XVII Kal. Jan. 1631 (1633) beschreibt er den Ausbruch des Vesuvs vom 16.… …   Deutsch Wikipedia

  • sive sit masculus sive foemina — Whether (the heir) be male or female. See 2 Bl Comm 71 …   Ballentine's law dictionary

  • masc. — masculus, a, um мужской …   Latin abbreviations in biology

  • Lord (Kamen Rider Agito) — THe nihongo|Lords|ロード|Rōdo are the major antagonists in the fictional Japanese Tokusatsu series Kamen Rider Agito.BackgroundThe Lords are a group of powerful disciples serving under the OverLord, who created them from his body. Referred by the… …   Wikipedia

  • Gianbattista Masculi — Giovanni Battista Mascolo (* 14. Juni oder 24. Juni 1583 in Neapel; † 20. Juli 1656 ebenda) war Jesuit und Professor der Philosophie. In seinem Werk De incendio Vesuvii XVII Kal. Jan. 1631 (1633) beschreibt er den Ausbruch des Vesuvs vom 16.… …   Deutsch Wikipedia

  • mâle — [ mal ] n. et adj. • masle, mascleXIIe; lat. masculus I ♦ N. m. 1 ♦ Individu appartenant au sexe doué du pouvoir de fécondation ⇒ chromosome. Le mâle et la femelle. Le mâle dans l espèce humaine. ⇒ homme. Nom donné aux mâles dans certaines… …   Encyclopédie Universelle

  • masculin — masculin, ine [ maskylɛ̃, in ] adj. • v. 1200; lat. masculinus I ♦ 1 ♦ Propre à l homme (II). ⇒ mâle. Goûts masculins. ⇒ viril. Caractères masculins (⇒ masculinité) . « ce fier, ce terrible et pourtant un peu nigaud de sexe masculin »… …   Encyclopédie Universelle

  • maskulin — männlich; viril (fachsprachlich) * * * mas|ku|lin [masku li:n] <Adj.>: a) (Sprachwiss.) mit männlichem Geschlecht: ein maskulines Substantiv. Syn.: ↑ männlich. b) für das männliche Geschlecht kennzeichnend, charakteristisch; betont männlich …   Universal-Lexikon

  • mascul — MASCÚL, Ă, masculi, e, s.m., adj. 1. s.m. Individ de sex bărbătesc. ♦ (Adesea depr.) Bărbat (viril). 2. adj. (Despre flori şi despre părţi ale lor) Care conţine elemente de fecundaţie. – Din lat. masculus, it. masculo. Trimis de claudia,… …   Dicționar Român

  • mascur — MÁSCUR, mascuri, s.m. (reg.) Porc mascul (1) (castrat). [acc. şi mascúr] – lat. masculus. Trimis de claudia, 13.09.2007. Sursa: DEX 98  máscur s. m., pl. máscuri Trimis de siveco, 10.08.2004. Sursa: Dicţionar ortografic …   Dicționar Român

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»