Перевод: с латинского на английский

с английского на латинский

causing

  • 81 incendiarius

    I.
    Adj.:

    avis,

    fire-bird, Plin. 10, 13, 17, § 36:

    oleum,

    Veg. Mil. 4, 8; 18:

    tela,

    Amm. 20, 11. —
    II.
    Subst.: incendĭārĭus, ii, m., an incendiary, Tac. A. 15, 67; Suet. Vit. 17:

    incendiarii, qui consulto incendium inferunt,

    Paul. Sent. 5, 3, 6.

    Lewis & Short latin dictionary > incendiarius

  • 82 infelix

    in-fēlix, īcis, adj., unfruitful, not fertile:

    vulgus infelicem arborem eam appellat, quoniam nihil ferat, nec seratur unquam,

    Plin. 24, 9, 41, § 68; cf. id. 16, 26, 45, § 108; hence, of the gallows, Cic. Rab. Perd. 4, 13; cf. Liv. 1, 26, 6:

    tellus frugibus,

    Verg. G. 2, 239; cf. ib. 2, 314:

    lolium,

    id. E. 5, 37.—
    II.
    Transf.
    A.
    Unfortunate, unhappy, miserable (class.):

    crux infelici et aerumnoso comparabatur,

    Cic. Verr. 2, 5, 62, § 162:

    homo miserrimus atque infelicissimus,

    id. Rosc. Am. 41, 119:

    patria,

    Verg. A. 9, 786:

    fama,

    id. ib. 12, 608.—With gen.:

    animi Phoenissa,

    Verg. A. 4, 529:

    fidei,

    Sil. 12, 432:

    ausi,

    id. 9, 627.— Comp.:

    infelicior domi quam militiae,

    Liv. 5, 12, 1. — Sup.:

    femina,

    Quint. 8, 5, 21. —
    B.
    Act., causing misfortune or calamity, unlucky, calamitous:

    infelix rei publicae,

    Cic. Phil. 2, 26, 64:

    terra fingenti Prometheo,

    Prop. 3, 5, 7:

    thalamus,

    Verg. A. 6, 521:

    balteus,

    id. ib. 12, 941:

    vates,

    prophetess of ill, id. ib. 3, 246:

    erga plebem studium,

    Liv. 3, 56, 9:

    opera,

    Quint. 10, 1, 7:

    sollicitudo,

    id. 12, 10, 77:

    paupertas,

    Juv. 3, 152 al. — Hence, adv.: infēlīcĭter, unhappily, unfortunately:

    fit mihi obviam infeliciter,

    Ter. Eun. 2, 3, 36:

    tentata res,

    Liv. 1, 45, 3:

    totiens temptata arma,

    id. 2, 35, 8.— Comp.:

    infelicius,

    Sen. Contr. 5, 33; Quint. 8, 6, 33. — Sup.: infelicissime, Aug. Civ. Dei, 12, 13.

    Lewis & Short latin dictionary > infelix

  • 83 inflabilis

    inflābĭlis, e, adj. [inflo], that may be inflated (late Lat.):

    viscus,

    Lact. Opif. D. 11, 4.—
    II.
    Puffing up, causing wind:

    cibi,

    Cael. Aur. Acut. 2, 40, 233.

    Lewis & Short latin dictionary > inflabilis

  • 84 inlatio

    illātĭo ( inl-), ōnis, f. [infero], a carrying or bringing in (post-class.).
    I.
    Lit.
    A.
    In gen.:

    mortui,

    i. e. burying, interment, Dig. 11, 7, 2, § 3 al.: FERRI, Inscr. ap. Marin. Fratr. Arv. 43.—
    B.
    In partic., an impost, duty:

    auctae,

    Cassiod. Var. 2, 16.—
    II.
    Trop.
    A.
    In gen.:

    stupri,

    i. e. a causing, committing, Paul. Sent. 5, 4, 1. —
    B.
    In partic., a logical inference, conclusion:

    vel illativum rogamentum. quod ex acceptionibus colligitur et infertur,

    App. Dogm. Plat. 3, pp. 34, 15.

    Lewis & Short latin dictionary > inlatio

  • 85 inrequietus

    irrĕquĭētus ( inr-), a, um, adj. [2. inrequietus], unquiet, restless ( poet. and in post-Aug. prose):

    Enipeus,

    Ov. M. 1, 579:

    illa,

    id. ib. 5, 443:

    Charybdis,

    id. ib. 13, 730:

    agitatio,

    Sen. Brev. Vit. 10, 6:

    circuitus mundi,

    Plin. 2, 5, 4, § 11; cf.:

    ambitus (mundi),

    id. 2, 3, 3, § 6.—
    II.
    Transf., disquieting, causing unrest:

    sors mea,

    Ov. M. 2, 386:

    bella,

    id. Tr. 2, 236.

    Lewis & Short latin dictionary > inrequietus

  • 86 irrequietus

    irrĕquĭētus ( inr-), a, um, adj. [2. inrequietus], unquiet, restless ( poet. and in post-Aug. prose):

    Enipeus,

    Ov. M. 1, 579:

    illa,

    id. ib. 5, 443:

    Charybdis,

    id. ib. 13, 730:

    agitatio,

    Sen. Brev. Vit. 10, 6:

    circuitus mundi,

    Plin. 2, 5, 4, § 11; cf.:

    ambitus (mundi),

    id. 2, 3, 3, § 6.—
    II.
    Transf., disquieting, causing unrest:

    sors mea,

    Ov. M. 2, 386:

    bella,

    id. Tr. 2, 236.

    Lewis & Short latin dictionary > irrequietus

  • 87 labilis

    lābĭlis, e, adj. [1. labor], (post-class. for caducus, infirmus, debilis).
    I.
    Slipping, gliding, prone to slip or slide.
    A.
    Lit.:

    humus rivis operta sanguineis, gressus labiles evertebat,

    Amm. 31, 13, 6; Arnob. 2, 59.—
    B.
    Trop., fleeting, gliding, prone, transient, perishable:

    in vitia labiles animae, Arnob. 2, 45: dulcedo,

    id. 7, 4 init.
    II.
    Causing to slip, slippery:

    limus,

    Amm. 27, 10, 11:

    humus,

    id. 15, 10, 5.—Hence. lābĭlĭter, adv., waveringly, Aug. Gen. ad Litt. B. 3.

    Lewis & Short latin dictionary > labilis

  • 88 labiliter

    lābĭlis, e, adj. [1. labor], (post-class. for caducus, infirmus, debilis).
    I.
    Slipping, gliding, prone to slip or slide.
    A.
    Lit.:

    humus rivis operta sanguineis, gressus labiles evertebat,

    Amm. 31, 13, 6; Arnob. 2, 59.—
    B.
    Trop., fleeting, gliding, prone, transient, perishable:

    in vitia labiles animae, Arnob. 2, 45: dulcedo,

    id. 7, 4 init.
    II.
    Causing to slip, slippery:

    limus,

    Amm. 27, 10, 11:

    humus,

    id. 15, 10, 5.—Hence. lābĭlĭter, adv., waveringly, Aug. Gen. ad Litt. B. 3.

    Lewis & Short latin dictionary > labiliter

  • 89 lamentabilis

    lāmentābĭlis, e, adj. [lamentor], mournful, lamentable (class.).
    A.
    Full of sorrow, expressing sorrow:

    afflictus et jacens, et lamentabili voce deplorans,

    Cic. Tusc. 2, 13, 32:

    carmen,

    Stat. S. 5, 3, 1.—
    B.
    Causing sorrow, deplorable:

    funera sumptuosa et lamentabilia,

    Cic. Leg. 2, 25, 64:

    regnum,

    Verg. A. 2, 4:

    tributum,

    Ov. M. 8, 263.

    Lewis & Short latin dictionary > lamentabilis

  • 90 lamentarius

    lāmentārĭus, a, um, adj. [lamentum], mournful, causing tears:

    aedes,

    Plaut. Capt. 1, 1, 28.

    Lewis & Short latin dictionary > lamentarius

  • 91 luctificus

    luctĭfĭcus, a, um, adj. [id.], causing sorrow or lamentation, doleful, woful, baleful:

    clades, Cic. poët. Tusc. 2, 10, 25: Alecto,

    Verg. A. 7, 324:

    pavor,

    Sil. 6, 557:

    jubar,

    Val. Fl. 3, 292.— Neutr. as adv.:

    luctificum clangente tuba,

    Val. Fl. 3, 348.

    Lewis & Short latin dictionary > luctificus

  • 92 luctuosus

    luctŭōsus, a, um, adj. [luctus], full of sorrow.
    I.
    Causing sorrow, sorrowful, lamentable, doleful, mournful:

    o diem illum rei publicae luctuosum,

    Cic. Sest. 12, 27:

    fuit hoc luctuosum suis, acerbum patriae,

    id. de Or. 3, 2, 8:

    misera tempora et luctuosa,

    id. Fam. 5, 14, 1:

    luctuosum est tradi alteri luctuosius inimico,

    id. Quint. 31, 95:

    luctuosissimum exitium patriae,

    id. Sull. 33, 11:

    luctuosae preces,

    id. Att. 3, 19, 2:

    illud luctuosum, quod Julius Avitus decessit, dum ex praetura redit,

    Plin. Ep. 5, 21, 3.—
    II.
    Feeling sorrow, sorrowful, sad:

    Dii multa dederunt Hesperiae luctuosae mala,

    Hor. C. 3, 6, 7.—Hence, adv.: luctŭōsē, dolefully, mournfully:

    luctuose canere,

    Varr. L. L. 5, § 76 Müll.:

    illud autem quam luctuose ridiculum est,

    Aug. de Op. Monach. 32, § 42.— Comp.:

    imperatores vestri luctuosius nobis prope, quam vobis perierunt,

    Liv. 28, 39, 6.

    Lewis & Short latin dictionary > luctuosus

  • 93 maestus

    maestus ( moest-), a, um, adj. [maereo, q. v.], full of sadness, sad, sorrowful, afflicted, dejected, melancholy (class.).
    I.
    Lit.:

    quid vos maestos tam tristesque esse conspicor?

    Plaut. Bacch. 4, 4, 18:

    id misera maestast, sibi eorum evenisse inopiam,

    id. Rud. 2, 3, 67; Cic. Div. 1, 28, 59:

    cum immolanda Iphigenia tristis Calchas esset, maestior Ulixes, etc.,

    id. Or. 22, 74:

    maestus ac sordidatus senex,

    id. de Or. 2, 47, 195; id. Fam. 4, 6, 2:

    maestus ac sollicitus,

    Hor. S. 1, 2, 3:

    maestissimus Hector,

    Verg. A. 2, 270.—Of inanim. and abstr. things:

    maesto et conturbato vultu,

    Auct. Her. 3, 15, 27:

    maesta ac lugentia castra,

    Just. 18, 7:

    maestam attonitamque videre urbem,

    Juv. 11, 199:

    maesta manus,

    Ov. F. 4, 454:

    horrida pro maestis lanietur pluma capillis,

    id. Am. 2, 6, 5:

    comae,

    id. F. 4, 854:

    collum,

    id. Tr. 3, 5, 15:

    timor,

    Verg. A. 1, 202.— Poet., with inf.:

    animam maestam teneri,

    Stat. Th. 10. 775.—
    II.
    Transf. ( poet. and in post-Aug. prose).
    A.
    Like tristis, gloomy, severe by nature:

    ille neci maestum mittit Oniten,

    Verg. A. 12, 514 (naturaliter tristem, severum, quem Graeci skuthrôpon dicunt agelaston, Serv.):

    tacitā maestissimus irā,

    Val. Fl. 5, 568:

    oratores maesti et inculti,

    gloomy, Tac. Or. 24.—
    B.
    In gen., connected with mourning; containing, causing, or showing sadness; sad, unhappy, unlucky:

    vestis,

    a mourning garment, Prop. 3, 4 (4, 5), 13:

    tubae,

    id. 4 (5), 11, 9:

    funera,

    Ov. F. 6, 660; cf.:

    ossa parentis Condidimus terrā maestasque sacravimus aras,

    Verg. A. 5, 48:

    a laevā maesta volavit avis,

    the bird of ill omen, Ov. Ib. 128: venter, exhausted with hunger, Lucil. ap. Non. 350, 33 (enectus fame, Non.).—Hence, adv., in two forms.
    * A.
    maestē, with sadness, saaly, sorrowfully:

    maeste, hilariter,

    Auct. Her. 3, 14, 24.—
    * B.
    maestĭter, in a way to indicate sorrow:

    maestiter vestitae,

    Plaut. Rud. 1, 5, 6.

    Lewis & Short latin dictionary > maestus

  • 94 mirificus

    mīrĭfĭcus, a, um, adj. [mirus-facio], causing wonder or admiration, wonderful, marvellous, extraordinary, singular, strange (class.).
    I.
    Of persons:

    voramus litteras cum homine mirifico... Dionysio,

    Cic. Att. 4, 11, 1:

    homo in doctrinis mirificus,

    Gell. 6, 15, 2.—
    II.
    Of things:

    turris mirificis operibus exstructa,

    Caes. B. C. 3, 112:

    pugnae,

    Cic. Att. 1, 16, 1:

    convicium,

    id. ib. 1, 14, 5:

    voluptas,

    id. Fam. 3, 11, 3:

    studium,

    id. ib. 14, 3, 3:

    mirificas gratias agere,

    id. Att. 14, 13, 5:

    sed te mirificam in latebram conjecisti,

    id. Div. 2, 20, 47.— Sup., in two forms:

    mirificissimum facinus,

    Ter. Phorm. 5, 6, 32: mirificentissima potentia, Aug. Civ. Dei, 18, 42 init. —Hence, adv.: mīrĭfĭcē, wonderfully, marvellously, extraordinarily, exceedingly (class.):

    delectari,

    Cic. Ac. 2, 2, 4:

    dolere,

    id. Att. 2, 19, 1:

    diligere,

    id. N. D. 1, 21, 58:

    laudare,

    id. Fam. 3, 11, 3:

    prodesse,

    Plin. 31, 8, 44, § 97.

    Lewis & Short latin dictionary > mirificus

  • 95 moestua

    maestus ( moest-), a, um, adj. [maereo, q. v.], full of sadness, sad, sorrowful, afflicted, dejected, melancholy (class.).
    I.
    Lit.:

    quid vos maestos tam tristesque esse conspicor?

    Plaut. Bacch. 4, 4, 18:

    id misera maestast, sibi eorum evenisse inopiam,

    id. Rud. 2, 3, 67; Cic. Div. 1, 28, 59:

    cum immolanda Iphigenia tristis Calchas esset, maestior Ulixes, etc.,

    id. Or. 22, 74:

    maestus ac sordidatus senex,

    id. de Or. 2, 47, 195; id. Fam. 4, 6, 2:

    maestus ac sollicitus,

    Hor. S. 1, 2, 3:

    maestissimus Hector,

    Verg. A. 2, 270.—Of inanim. and abstr. things:

    maesto et conturbato vultu,

    Auct. Her. 3, 15, 27:

    maesta ac lugentia castra,

    Just. 18, 7:

    maestam attonitamque videre urbem,

    Juv. 11, 199:

    maesta manus,

    Ov. F. 4, 454:

    horrida pro maestis lanietur pluma capillis,

    id. Am. 2, 6, 5:

    comae,

    id. F. 4, 854:

    collum,

    id. Tr. 3, 5, 15:

    timor,

    Verg. A. 1, 202.— Poet., with inf.:

    animam maestam teneri,

    Stat. Th. 10. 775.—
    II.
    Transf. ( poet. and in post-Aug. prose).
    A.
    Like tristis, gloomy, severe by nature:

    ille neci maestum mittit Oniten,

    Verg. A. 12, 514 (naturaliter tristem, severum, quem Graeci skuthrôpon dicunt agelaston, Serv.):

    tacitā maestissimus irā,

    Val. Fl. 5, 568:

    oratores maesti et inculti,

    gloomy, Tac. Or. 24.—
    B.
    In gen., connected with mourning; containing, causing, or showing sadness; sad, unhappy, unlucky:

    vestis,

    a mourning garment, Prop. 3, 4 (4, 5), 13:

    tubae,

    id. 4 (5), 11, 9:

    funera,

    Ov. F. 6, 660; cf.:

    ossa parentis Condidimus terrā maestasque sacravimus aras,

    Verg. A. 5, 48:

    a laevā maesta volavit avis,

    the bird of ill omen, Ov. Ib. 128: venter, exhausted with hunger, Lucil. ap. Non. 350, 33 (enectus fame, Non.).—Hence, adv., in two forms.
    * A.
    maestē, with sadness, saaly, sorrowfully:

    maeste, hilariter,

    Auct. Her. 3, 14, 24.—
    * B.
    maestĭter, in a way to indicate sorrow:

    maestiter vestitae,

    Plaut. Rud. 1, 5, 6.

    Lewis & Short latin dictionary > moestua

  • 96 moribundus

    mŏrĭbundus, a, um, adj. [morior].
    I.
    Dying (class.):

    minus valet, moribundus est,

    Plaut. Bacch. 2, 2, 15:

    jacentem moribundumque vidistis,

    Cic. Sest. 39, 85:

    moribundus procubuit,

    Liv. 26, 15:

    anima,

    Ov. Tr. 4, 5, 3.— Transf.:

    vox,

    Stat. Th. 8, 643:

    membra,

    mortal, Verg. A. 6, 732; App. de Deo Soc. 4, p. 43 fin.:

    corpus,

    id. Mag. 50, p. 306.—
    II.
    Act., causing death, i. e. deadly, unwholesome ( poet.):

    moribunda a sede Pisauri,

    Cat. 81, 3.

    Lewis & Short latin dictionary > moribundus

  • 97 navifragus

    nāvĭfrăgus, a, um, adj. [navis-frango], causing shipwrecks, dangerous ( poet.):

    navifragum Scylaceum,

    Verg. A. 3, 553:

    fretum,

    Ov. M. 14, 6:

    saxa,

    Stat. Th. 5, 415; cf. naufragus, I. B.

    Lewis & Short latin dictionary > navifragus

  • 98 necrosis

    necrōsis, is, f., = nekrôsis, the killing, causing to die, Cael. Aur. Tard. 1, 4, 125.

    Lewis & Short latin dictionary > necrosis

  • 99 niger

    1.
    nĭger, gra, grum ( gen. fem. nigraï, Lucr. 4, 537; comp. nigrior, Ov. H. 18, 7), adj., black, sable, dark, dusky (cf.: ater, pullus).
    I.
    Lit.:

    quae alba sint, quae nigra, dicere,

    Cic. Div. 2, 3, 9:

    quamvis ille niger, quamvis tu candidus esses,

    Verg. E. 2, 16:

    hederae nigrae,

    id. G. 2, 258:

    silvae (= umbrosae),

    Hor. C. 1, 21, 7:

    frons,

    id. ib. 4, 4, 58:

    collis,

    id. ib. 4, 12, 11:

    lucus,

    Ov. F. 3, 295 (for which atrum nemus, Verg. A. 1, 165):

    caelum pice nigrius,

    Ov. H. 18, 7:

    nigerrimus Auster,

    i. e. causing darkness, Verg. G. 3, 278; so,

    venti,

    Hor. C. 1, 5, 7:

    Eurus,

    id. Epod. 10, 5:

    nigros efferre maritos,

    i. e. killed by poison, Juv. 1, 71; cf.:

    pocula nigra,

    poisoned, Prop. 2, 20, 68 (3, 23, 10).—Prov.: facere candida de nigris;

    nigra in candida vertere,

    to turn black into white, Juv. 3, 29; cf. Ov. M. 11, 315.— Subst.: nĭgrum, i, n., a black spot, Ov. A. A. 1, 291.—
    II.
    Trop.
    A.
    Of or pertaining to death:

    nigrorumque memor, dum licet, ignium (= lugubris rogi),

    of the funeral pile, Hor. C. 4, 12, 26:

    hora,

    Tib. 3, 5, 5:

    dies,

    the day of death, Prop. 2 (3), 19, 19:

    Juppiter niger,

    i. e. Pluto, Sen. Herc. Oet. 1705.—
    B.
    Sad, mournful:

    domus,

    Stat. S. 5, 1, 18; Val. Fl. 3, 404.—
    C.
    Unlucky, ill-omened: huncine solem Tam nigrum surrexe mihi? Hor. S. 1, 9, 72; Prop. 2, 21, 38 (3, 25, 4): lapis, the spot in the Comitium where Romulus or one of his adherents was slain, Paul. ex Fest. p. 177 Müll.—
    D.
    Of character, black, bad, wicked:

    Phormio, nec minus niger, nec minus confidens, quam ille Terentianus est Phormio,

    Cic. Caecin. 10, 27:

    hic niger est, hunc tu, Romane, caveto,

    Hor. S. 1, 4, 85.
    2.
    Nĭger, gri, m., a Roman surname:

    Aquilius Niger,

    Suet. Aug. 11.
    3.
    Nĭger, gris, m., a river in Africa, Mart. Cap. 6, § 673; v. Nigris.

    Lewis & Short latin dictionary > niger

  • 100 nigrum

    1.
    nĭger, gra, grum ( gen. fem. nigraï, Lucr. 4, 537; comp. nigrior, Ov. H. 18, 7), adj., black, sable, dark, dusky (cf.: ater, pullus).
    I.
    Lit.:

    quae alba sint, quae nigra, dicere,

    Cic. Div. 2, 3, 9:

    quamvis ille niger, quamvis tu candidus esses,

    Verg. E. 2, 16:

    hederae nigrae,

    id. G. 2, 258:

    silvae (= umbrosae),

    Hor. C. 1, 21, 7:

    frons,

    id. ib. 4, 4, 58:

    collis,

    id. ib. 4, 12, 11:

    lucus,

    Ov. F. 3, 295 (for which atrum nemus, Verg. A. 1, 165):

    caelum pice nigrius,

    Ov. H. 18, 7:

    nigerrimus Auster,

    i. e. causing darkness, Verg. G. 3, 278; so,

    venti,

    Hor. C. 1, 5, 7:

    Eurus,

    id. Epod. 10, 5:

    nigros efferre maritos,

    i. e. killed by poison, Juv. 1, 71; cf.:

    pocula nigra,

    poisoned, Prop. 2, 20, 68 (3, 23, 10).—Prov.: facere candida de nigris;

    nigra in candida vertere,

    to turn black into white, Juv. 3, 29; cf. Ov. M. 11, 315.— Subst.: nĭgrum, i, n., a black spot, Ov. A. A. 1, 291.—
    II.
    Trop.
    A.
    Of or pertaining to death:

    nigrorumque memor, dum licet, ignium (= lugubris rogi),

    of the funeral pile, Hor. C. 4, 12, 26:

    hora,

    Tib. 3, 5, 5:

    dies,

    the day of death, Prop. 2 (3), 19, 19:

    Juppiter niger,

    i. e. Pluto, Sen. Herc. Oet. 1705.—
    B.
    Sad, mournful:

    domus,

    Stat. S. 5, 1, 18; Val. Fl. 3, 404.—
    C.
    Unlucky, ill-omened: huncine solem Tam nigrum surrexe mihi? Hor. S. 1, 9, 72; Prop. 2, 21, 38 (3, 25, 4): lapis, the spot in the Comitium where Romulus or one of his adherents was slain, Paul. ex Fest. p. 177 Müll.—
    D.
    Of character, black, bad, wicked:

    Phormio, nec minus niger, nec minus confidens, quam ille Terentianus est Phormio,

    Cic. Caecin. 10, 27:

    hic niger est, hunc tu, Romane, caveto,

    Hor. S. 1, 4, 85.
    2.
    Nĭger, gri, m., a Roman surname:

    Aquilius Niger,

    Suet. Aug. 11.
    3.
    Nĭger, gris, m., a river in Africa, Mart. Cap. 6, § 673; v. Nigris.

    Lewis & Short latin dictionary > nigrum

См. также в других словарях:

  • Causing — Cause Cause, v. t. [imp. & p. p. {Caused}; p. pr. & vb. n. {Causing}.] [F. causer, fr. cause, fr. L. causa. See {Cause}, n., and cf. {Acouse}.] To effect as an agent; to produce; to be the occasion of; to bring about; to bring into existence; to… …   The Collaborative International Dictionary of English

  • causing — noun the act of causing something to happen • Syn: ↑causation • Derivationally related forms: ↑cause (for: ↑causation) • Hypernyms: ↑act, ↑deed, ↑ …   Useful english dictionary

  • Causing a Commotion — Single par Madonna extrait de l’album Who s That Girl Face A Causing a Commotion Face B Jimmy Jimmy …   Wikipédia en Français

  • Causing a Commotion — Saltar a navegación, búsqueda «Causing a Commotion» Sencillo de Madonna del álbum Who s That Girl Publicación …   Wikipedia Español

  • Causing death by dangerous driving — is a statutory offence in England and Wales and Scotland and Northern Ireland. It is an aggravated form of dangerous driving. It is currently created by section 1 of the Road Traffic Act 1988 (as substituted by the Road Traffic Act 1991) but,… …   Wikipedia

  • causing damage — causing injury, harming, causing a flaw …   English contemporary dictionary

  • causing danger — index dangerous, noxious Burton s Legal Thesaurus. William C. Burton. 2006 …   Law dictionary

  • causing death — index fatal Burton s Legal Thesaurus. William C. Burton. 2006 …   Law dictionary

  • causing destruction — index fatal Burton s Legal Thesaurus. William C. Burton. 2006 …   Law dictionary

  • causing disagreement — index divisive Burton s Legal Thesaurus. William C. Burton. 2006 …   Law dictionary

  • causing disassociation — index divisive Burton s Legal Thesaurus. William C. Burton. 2006 …   Law dictionary

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»