-
21 adoro
ăd-ōro, āvi, ātum, 1, v. a.I.In the earliest per., to speak to or accost one, to address; hence, also, to treat of or negotiate a matter with one:II.adorare veteribus est alloqui,
Serv. ad Verg. A. 10, 677:immo cum gemitu populum sic adorat,
App. Met. 2, p. 127; 3, p. 130: adorare apud antiquos significabat agere: unde et legati oratores dicuntur, quia mandata populi agunt, Paul. ex Fest. p. 19 Müll.; cf. oro and orator.— Hence, also, in judicial lang., to bring an accusation, to accuse; so in the Fragm. of the XII. Tab. lex viii.: SEI (Si) ADORAT FVRTO QVOD NEC MANIFESTVM ERIT, Fest. S. V. NEC, p. 162 Müll.—In the class. per., to speak to one in order to obtain something of him; to ask or entreat one, esp. a deity, to pray earnestly, to beseech, supplicate, implore; constr. with acc., ut, or the simple subj.:III.quos adorent, ad quos precentur et supplicent,
Liv. 38, 43:affaturque deos et sanctum sidus adorat,
Verg. A. 2, 700:in rupes, in saxa (volens vos Turnus adoro) Ferte ratem,
id. ib. 10, 677:Junonis prece numen,
id. ib. 3, 437:prece superos,
Ov. Tr. 1, 3, 41:non te per meritum adoro,
id. H. 10, 141.—With the thing asked for in the acc. (like rogo, peto, postulo):cum hostiā caesā pacem deūm adorāsset,
Liv. 6, 12 Drak.—With ut:adoravi deos, ut, etc.,
Liv. 7, 40; Juv. 3, 300:adorati di, ut bene ac feliciter eveniret,
Liv. 21, 17:Hanc ego, non ut me defendere temptet, adoro,
Ov. P. 2, 2, 55.—With the subj. without ut, poet.:maneat sic semper adoro,
I pray, Prop. 1, 4, 27.—Hence,A.Dropping the idea of asking, entreating, to reverence, honor, adore, worship the gods or objects of nature regarded as gods; more emphatic than venerari, and denoting the highest degree of reverence (Gr. proskunein); the habitus adorantium was to put the right hand to the mouth and turn about the entire body to the right (dextratio, q. v.); cf. Plin. 28, 2, 5, § 25; Liv. 5, 21; App. M. 4, 28. —Constr. with acc., dat., with prepp. or absol.(α).With acc.:(β).Auctoremque viae Phoebum taciturnus adorat,
Ov. M. 3, 18:Janus adorandus,
id. F. 3, 881:in delubra non nisi adoraturus intras,
Plin. Pan. 52:large deos adorare,
Plin. 12, 14, 32, § 62:nil praeter nubes et caeli numen adorat,
Juv. 14, 97:adorare crocodilon,
id. 15, 2.—In eccl. Lat. of the worship of the true God: adoravit Israel Deum,
Vulg. Gen. 47, 31:Dominum Deum tuum adorabis,
ib. Matt. 4, 10:Deum adora,
ib. Apoc. 22, 9;so of Christ: videntes eum adoraverunt,
ib. Matt. 28, 17;adorent eum omnes angeli Dei,
ib. Heb. 1, 6.—With dat. (eccl.): adorato ( imperat.) Domino Deo tuo, Vulg. Deut. 26, 10:(γ).nec adorabis deo alieno,
id. Ital. Ps. 80, 10 Mai (deum alienum, Vulg.):qui adorant sculptibus,
ib. ib. 96, 7 Mai (sculptilia, Vulg.).—With prepp. (eccl.):(δ).si adoraveris coram me,
Vulg. Luc. 4, 7:adorabunt in conspectu tuo,
ib. Apoc. 15, 4:adorent ante pedes tuos,
ib. ib. 3, 9; 22, 8.—Absol. (eccl.):B.Patres nostri in hoc monte adoraverunt,
Vulg. Joan. 4, 20 bis.; ib. Act. 24, 11.—And,The notion of religious regard being dropped, to reverence, admire, esteem highly:C.adorare priscorum in inveniendo curam,
Plin. 27, 1, 1, § 1:Ennium sicut sacros vetustate lucos adoremus,
Quint. 10, 1, 88:veteris qui tollunt grandia templi pocula adorandae rubiginis,
Juv. 13, 148:nec tu divinam Aeneida tenta, Sed longe sequere et vestigia semper adora,
Stat. Th. 12, 816.—Under the emperors the Oriental custom being introduced of worshipping the Cæsars with divine ceremony, to worship, to reverence:► This word does not occur in Cic.C. Caesarem adorari ut deum constituit, cum reversus ex Syria, non aliter adire ausus esset quam capite velato circumvertensque se, deinde procumbens,
Suet. Vit. 2; App. M. 4, 28; Min. Fel. 2, 5:non salutari, sed adorari se jubet (Alexander),
Just. 12, 7:adorare Caesarum imagines,
Suet. Calig. 14: coronam a judicibus ad se delatam adoravit, did obeisance before, id. Ner. 12:adorare purpuram principis,
i. e. touched his purple robe and brought it to the mouth in reverence, Amm. 21, 9.—Of adulation to the rabble, to pay court to:nec deerat Otho protendens manus, adorare volgum,
Tac. H. 1, 36.; for in Arch. 11, 28, where adoravi was given by Mai in Fragm. p. 124, Halm reads adhortatus sum, and B. and K. adornavi. -
22 aggredior
ag-grĕdĭor ( adg-), gressus, 3, v. dep. [gradior] ( second pers. pres. adgredire, Plaut. As. 3, 3, 124; inf. adgrediri, id. Truc. 2, 5, 7:I.adgredirier,
id. Merc. 2, 1, 24, and id. Rud. 3, 1, 9; part. perf. adgretus, Enn. ap. Paul. ex Fest. p. Müll.), to go to or approach a person or thing (coinciding, both in signif. and constr., with adire; Horace never uses adgredi; Cic. and the histt. very freq.); constr. with ad or acc. (cf. Zumpt, § 387).In gen.:II.ad hunc Philenium adgredimur?
Plaut. As. 3, 3, 90:adgredior hominem,
id. Curc. 2, 3, 59.—With loc. adv.:non enim repelletur inde, quo adgredi cupiet,
Cic. de Or. 3, 17, 63.—Esp.A.Aliquem, to go to or approach, for the purpose of conversing or advising with, asking counsel of, entreating or soliciting something of; to apply to, address, solicit, etc.:B.quin ego hunc adgredior de illā?
Plaut. Merc. 2, 3, 50:Locustam ego Romae adgrediar atque, ut arbitror, commovebo,
apply to, Cic. Q. Fr. 3, 1:Damasippum velim adgrediare,
to solicit, id. Att. 12, 33:legatos adgreditur,
Sall. J. 46, 4:adgredi aliquem pecuniā,
i. e. to attempt to bribe, to tamper with, id. ib. 28, 1:reliquos legatos eādem viā (i. e. pecuniā) adgressus,
id. ib. 16, 4:aliquem dictis,
to accost, Verg. A. 4, 92:aliquem precibus,
to pray one, Tac. A. 13, 37:animos largitione,
id. H. 1, 78:acrius alicujus modestiam,
id. A. 2, 26:crudelitatem Principis,
spur on, stir up, id. ib. 16, 18.—To go to or against one in a hostile manner, to fall on, attack, assault (prop. of an open, direct attack, while adorior denotes a secret, unexpected approach):C.quis audeat bene comitatum adgredi?
Cic. Phil. 12, 10:milites palantes inermes adgredi,
Sall. J. 66, 3:adgressus eum interfecit,
Vulg. 3 Reg. 2, 34:aliquem vi,
Sall. C. 43, 2:unus adgressurus est Hannibalem,
Liv. 23, 9:regionem,
Vell. 2, 109:somno gravatum ferro,
Ov. M. 5, 659; so id. ib. 12, 482;13, 333: senatum,
Suet. Aug. 19; so id. ib. 10; id. Calig. 12; id. Oth. 6; id. Dom. 17:inopinantes adgressus,
Just. 2, 8.—To go to or set about an act or employment, to undertake, begin (so esp. often in Cic.); constr. with inf., ad, or acc. —With inf.: adgretus fari, Enn. ap. Fest. p. 6 Müll.:quā de re disserere adgredior,
Lucr. 6, 941; so id. 6, 981:quā prius adgrediar quam de re fundere fata,
id. 5, 111:quidquam gerere,
id. 5, 168; once in Cic. with inf.: de quibus dicere adgrediar, Off. 2, 1. —With ad:si adgredior ad hanc disputationem,
Cic. N. D. 3, 3:ad dicendum,
id. Brut. 37:ad crimen,
id. Clu. 3:ad petitionem consulatūs,
id. Mur. 7:ad faciendam injuriam,
id. Off. 1, 7 fin. —With acc.:cum adgredior ancipitem causam,
Cic. de Or. 2, 44, 186:magnum quid,
id. Att. 2, 14:in omnibus negotiis priusquam adgrediare (sc. ea),
id. Off. 1, 21, 73:adgrediar igitur (sc. causam), si, etc.,
id. Ac. 2, 20, 64:aliam rem adgreditur,
Sall. J. 92, 4:adgrediturque inde ad pacis longe maximum opus,
Liv. 1, 42:opus adgredior opimum casibus,
Tac. H. 1, 2:multa magnis ducibus non adgredienda,
Liv. 24, 19:ad rem publicam,
Vell. 2, 33.— Poet.:magnos honores,
enter upon, Verg. E. 4, 48:fatale adgressi avellere Palladium,
id. A. 2, 165:Jugurtham beneficiis vincere adgressus est,
Sall. J. 9, 3; so id. ib. 21, 3;75, 2: Caesarem pellere adgressi sunt,
Tac. Or 17: isthmum perfodere adgressus, Suet. Ner. 19; id. Calig. 13; id. Claud. 41. -
23 bua
bua, ae, f. [bu, Paul. ex Fest. s. v. im butum, p. 109 Müll.], the natural sound made by infants in asking for their drink, as pappa for their food, Varr. ap. Non. p. 81, 1 sq.; cf. vinibua. -
24 consulo
consŭlo, lŭi, ltum, 3, v. n. and a. [from con and root sal-; cf. consul and consilium].I.To consider, reflect, deliberate, take counsel, reflect upon, consult.A. 1.In gen.(α).Absol.: quid nunc? etiam consulis? do you still deliberate, i. e. hesitate? Plaut. Trin. 2, 4, 171; cf. id. Truc. 2, 4, 75 Speng.: ne quid in consulendo adversi eveniat, Cato ap. Gell. 7, 3, 14:(β).consulto opus est,
there is need of deliberation, Sall. C. 1, 6:dum tempus consulendi est,
Ter. Hec. 5, 1, 19:satis facere consulentibus,
Cic. Or. 42, 143:ut omnium rerum vobis ad consulendum potestas esset,
Liv. 8, 13, 18:ut tot uno tempore motibus animi turbati trepidarent magis quam consulerent,
id. 21, 16, 2:praesidium consulenti curiae,
Hor. C. 2, 1, 14 et saep.—With in and acc.:(γ).consulere in longitudinem,
to take thought for the future, Ter. Heaut. 5, 2, 10:in commune,
for the common good, id. And. 3, 3, 16; Liv. 32, 21, 1; Tac. A. 12, 5; id. Agr. 12; Curt. 5, 9, 14;and in the same sense: in medium,
Verg. A. 11, 335; Liv. 24, 22, 15; Tac. H. 2, 5; Luc. 5, 46:in unum,
Tac. H. 1, 68; 4, 70:in publicum (opp. suscipere proprias simultates),
Plin. Ep. 9, 13, 21; Tac. A. 1, 24.—With de and abl.:(δ).bello confecto de Rhodiis consultum est,
Sall. C. 51, 5; so,de communibus negotiis,
id. J. 105, 1:de salute suorum,
Cic. Sull. 22, 63:omnibus de rebus,
Tac. A. 4, 40.—With ut or ne:2.consulere vivi ac prospicere debemus, ut illorum (liberorum) solitudo munita sit,
Cic. Verr. 2, 1, 58, § 153:tu ne qua manus se attollere nobis A tergo possit, custodi et consule longe,
Verg. A. 9, 322.— Impers.:ut urbi... satis esset praesidii, consultum atque provisum est,
Cic. Cat. 2, 12, 26:ne deficerent, consulendum esse,
Cels. 3, 4, 31.—Esp., consulere alicui or alicui rei, to take care for some person or thing, to be mindful of, take care of, look to, have regard for, to counsel or consult for:B.tuae rei bene consulere cupio,
Plaut. Trin. 3, 2, 9:quid me fiat, parvi pendis, dum illi consulas,
Ter. Heaut. 4, 3, 37:qui parti civium consulunt, partem neglegunt,
Cic. Off. 1, 25, 85: consulere eorum commodis et utilitati salutique [p. 442] servire, id. Q. Fr. 1, 1, 9, § 27; so,famae, pudicitiae tuae,
id. Phil. 2, 2, 3:dignitati meae,
id. Fam. 11, 29, 1:suae vitae,
Caes. B. G. 7, 12:receptui sibi,
id. B. C. 3, 69:reipublicae juxta ac sibi,
Sall. C. 37, 8; id. J. 58, 2; Hor. Ep. 1, 17, 1:timori magis quam religioni,
Caes. B. C. 1, 67; cf.:magis irae quam famae,
Sall. C. 51, 7:qui mi consultum optime velit esse,
Ter. Phorm. 1, 3, 1: mi ires consultum male? to counsel evil or badly, Plaut. Bacch. 3, 6, 36; so,male patriae,
Nep. Epam. 10, 1; id. Phoc. 2, 2.—With si:melius consulet (sibi), si, etc.,
Cels. 1, 3, 55.—Act.1.Consulere aliquem (or aliquid), to consult with one, to ask his opinion or advice, to ask counsel of, to consult, question (for the sake of advice).a.In gen.:b.cum te consuluissem, quid mihi faciendum esse censeres,
Cic. Fam. 11, 29, 1:te, qui philosophum audis,
id. ib. 9, 26, 1:Apellem tragoedum, uter, etc.,
Suet. Calig. 33 al. —Of inanim. objects:speculum suum,
Ov. A. A. 3, 136; cf.:spectatas undas, quid se deceat,
id. M. 4, 312:nares, an olerent aera Corinthōn,
Mart. 9, 60, 11:diem de gemmis, etc.,
Ov. A. A. 1, 251 sq.:animum nostrum,
Quint. 4, 2, 52:aures meas,
id. 9, 4, 93:suas vires,
id. 10, 2, 18 al. —With two accs.:ibo et consulam hanc rem amicos, quid faciundum censeant,
Plaut. Men. 4, 3, 26:nec te id consulo,
Cic. Att. 7, 20, 2:consulere prudentiorem coepi aetates tabularum,
Petr. 88.—Freq.,Esp. as t. t.(α).In the lang. of religion, to consult a deity, an oracle, omens, etc.:(β).Apollinem de re,
Cic. Leg. 2, 16, 40:deum consuluit auguriis, quae suscipienda essent,
Liv. 1, 20, 7:deos hominum fibris,
Tac. A. 14, 30 fin.:Phoebi oracula,
Ov. M. 3, 9; Suet. Vesp. 5:Tiresiam conjectorem,
Plaut. Am. 5, 1, 76:haruspicem,
Cic. Div. 2, 4, 11; Suet. Tib. 63; Cato, R. R. 5, 4:vates nunc extis, nunc per aves,
Liv. 2, 42, 10:Cumaeam anum,
Ov. F. 4, 158:avem primum visam augur,
id. ib. 1, 180:spirantia exta,
Verg. A. 4, 64; so,trepidantia exta,
Ov. M. 15, 576:sacras sortes,
id. ib. 11, 412:Etrusci haruspices male consulentes,
Gell. 4, 5, 5.— Pass. impers.:si publice consuletur... sin privatim,
Tac. G. 10. —With dependent question:senatus pontificum collegium consuli jussit, num omne id aurum in ludos consumi necessum esset,
Liv. 39, 5, 9:consulti per ludibrium pontifices, an concepto necdum edito partu rite nuberet,
Tac. A. 1, 10.—In judic. lang., to ask advice of a lawyer, to consult, etc.:(γ).quam inanes domus eorum omnium, qui de jure civili consuli solent,
Cic. Verr. 2, 1, 46, § 120:consuli quidem te a Caesare scribis: sed ego tibi ab illo consuli mallem,
id. Fam. 7, 11, 2:si jus consuleres, peritissimus,
Liv. 39, 40, 6:munus hoc eorum qui consuluntur,
i. e. who are skilled in the law, Cic. Leg. 1, 4, 14; so id. Quint. 16, 53.—With dependent question: consulens eum, an seni jam testato suaderet ordinare suprema judicia,
Quint. 6, 3, 92.—The formula usual in asking advice was, licet consulere? Cic. Mur. 13, 28; cf. Hor. S. 2, 3, 192.—In publicists' lang., to take counsel with the competent authorities, to consult:2.Quirites, utrum, etc.,
Liv. 31, 7, 2; so,senatum,
Sall. J. 28, 2:senatum de foedere,
id. ib. 39, 2;62, 10: populum de ejus morte,
Cic. Mil. 7, 16:plebem in omnia (tribuni),
Liv. 6, 39, 2 al. —Aliquid.a.To take counsel or deliberate upon something, to consider:b.est consulere quiddam quod tecum volo,
Plaut. Most. 5, 1, 53; id. Pers. 5, 2, 63:rem delatam consulere ordine non licuit,
Liv. 2, 28, 2; so,consulere et explorare rem,
Cic. Att. 2, 16, 4:consulis rem nulli obscuram,
Verg. A. 11, 344 al.:bis repulsi Galli quid agant consulunt,
Caes. B. G. 7, 83.—To advise something, to give advice:II.tun' consulis quicquam?
Ter. Ad. 1, 2, 47; id. Phorm. 1, 3, 22.— Absol.:ab re consulit blandiloquentulus,
advises to his hurt, Plaut. Trin. 2, 1, 17.Sometimes meton. (causa pro effectu).A.To take a resolution, resolve, conclude, determine.1.Neutr.; constr. absol. or with de aliquo or in aliquem:2.de nullis quam de vobis infestius aut inimicius consuluerunt,
Liv. 28, 29, 8; so,de perfugis gravius quam de fugitivis,
id. 30, 43, 13:in humiliores libidinose crudeliterque consulebatur,
id. 3, 36, 7; so,crudeliter in deditos victosque,
id. 8, 13, 15; cf. Tac. Agr. 16. —Act.:B.quid in concilio consuluistis?
Plaut. Bacch. 1, 1, 6:animum ego inducam tamen, ut illud, quod tuam in rem bene conducat, consulam,
id. Cist. 3, 4: ne quid gravius de salute tuā consulas, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 16, 1:pessime istuc in te atque in illum consulis,
Ter. Heaut. 3, 1, 28:quae reges irā inpulsi male consuluerint,
Sall. C. 51, 4:nisi quod de uxore potuit honestius consuli,
id. J. 95, 3.— Pass. impers.:aliter mihi de illis ac de me ipso consulendum est,
Cic. Att. 7, 13, 3.—With the access. idea of judging, in the connection boni, optimi aliquid consulere, to excuse, take in good part, interpret favorably; be contented, pleased, or satisfied with:1.sit consul a consulendo vel a judicando: nam et hoc consulere veteres vocaverunt, unde adhuc remanet illud Rogat boni consulas, id est bonum judices,
Quint. 1, 6, 32; cf. Paul. ex Fest. p. 41, 8 Müll.: nemo hoc rex ausus est facere, eane fieri bonis, bono genere gnatis boni consulitis? Cato ap. Gell. 10, 3, 17:boni consulendum,
Varr. L. L. 7, § 40 Müll.:tu haec quaeso consule missa boni,
Ov. P. 3, 8, 24; cf. id. Tr. 4, 1, 106; so,nostrum laborem,
Quint. 6, prooem. § 16; Plin. Ep. 7, 12, 3:hoc munus,
Sen. Ben. 1, 1, 8; id. Prov. 2, 4; id. Ep. 9, 20; 17, 9; 88, 17:quaerebat argentum avaritia: boni consuluit interim invenisse minium,
Plin. 33, prooem. 2, § 4;8, 16, 17, § 44: boni et optimi consulere,
App. M. 8, p. 205, 28.— Hence,consultus, a, um, P. a.A.Well considered or weighed, deliberated upon, maturely pondered:B.bene consultum consilium surripitur saepissume, si minus, etc.,
Plaut. Mil. 3, 1, 5 sq.:ipsi omnia, quorum negotium est, consulta ad nos et exquisita deferunt,
Cic. de Or. 1, 58, 250: neque eam usquam invenio, neque quo eam, neque quā quaeram consultum'st, I know neither, etc., Plaut. Rud. 1, 4, 6:operā consultā,
with mature reflection, Gell. 7 (6), 17, 3;in the same sense, consulto consilio,
Paul. Sent. 1, 9, 6:consultius est huic poenalem quoque stipulationem subjungere,
it is better. more advantageous, Dig. 2, 15, 15.—(Acc. to I. B. 1.) Knowing, skilful, experienced, practised, esp. in law; skilled or learned in the law:2.non ille magis juris consultus quam justitiae fuit,
Cic. Phil. 9, 5, 10:juris atque eloquentiae,
Liv. 10, 22, 7:consultissimus vir omnis divini atque humani juris,
id. 1, 18, 1; cf. Gell. 1, 13, 10:insanientis sapientiae,
Hor. C. 1, 34, 3:universae disciplinae,
Col. 11, 1, 12.—Hence, subst.: consultus, i, m., a lawyer:tu consultus modo rusticus,
Hor. S. 1, 1, 17; id. Ep 2, 2, 87; 2, 2, 159; Ov. A. A. 1, 83.— Esp. with juris, often written as one word, jūrisconsultus, i, m., v. h. v.— Absol.:ut natura non disciplinā consultus esse videatur,
Cic. Caecin. 27, 78:consultorum alterum disertissimum, disertorum alterum consultissimum fuisse,
id. Brut. 40, 148:consultiores sibimet videntur Deo,
Tert. adv. Marc. 2, 2.—Subst.: consultum, i, n.A.(Acc. to I. B. 1. b.) A consultation, inquiry of a deity:B.Sostratus (sacerdos) ubi laeta et congruentia exta magnisque consultis annuere deam videt, etc.,
Tac. H. 2, 4.—(Acc. to II.) A decree, decision, resolution, plan; so first, Senatus consultum, or in one word, Senatusconsul-tum, a decree of the Senate (most freq. in all periods; the senatus consulta were not, like the plebiscita, the supreme law of the republic; but under the emperors, all new laws took this form, v. esp. Sandars, Introd., Just. Inst. § 15;(α).1, 2, 5),
Sall. C. 42, 3; Cic. Verr. 2, 4, 66, § 149:senatus consultum est quod senatus jubet atque constituit, nam cum auctus esset populus Romanus... aequum visum est senatum vice populi consuli,
Just. Inst. 1, 2, 5;for which, consulta Patrum,
Hor. Ep. 1, 16, 41. —Of a decree of the Sicilian council:ne senatus consultum Siculi homines facere possent,
Cic. Verr. 2, 4, 65, § 146.—Also in other connections:facta et consulta fortium et sapientium,
Cic. Leg. 1, 24, 62; cf.:facta consultaque Alexandri,
Sall. H. 3, 7 Dietsch:consulta et decreta,
id. J. 11, 5:consulta sese omnia cum illo integra habere,
all objects of consultation, plans, id. ib. 108, 2; cf.:ab occultis cavendum hominibus consultisque,
plans, Liv. 25, 16, 4; and:approbare collegam consulta,
id. 10, 39, 10:dum consulta petis,
responses, oracles, divinations, Verg. A. 6, 151:tua magna,
decisions, id. ib. 11, 410; so,mollia,
Tac. A. 1, 40:mala,
id. ib. 6, 6:ex consulto factum,
purposely, voluntarily, Auct. Her. 2, 30, 49.—Hence, adv., considerately, deliberately, designedly, on purpose.Form consultō (class. in prose and poetry):(β).utrum perturbatione aliquā animi an consulto et cogitata fiat injuria,
Cic. Off. 1, 8, 27; Plaut. Poen. 3, 5, 43; Cic. N. D. 1, 31, 85; id. Leg. 1, 8, 25; Caes. B. G. 5, 16; 5, 37; Sall. J. 60, 5; 64, 5; Quint. 8, 4, 19; Tac. A. 4, 16; Suet. Caes. 56; * Hor. S. 1, 10, 14 al. —Form consultē (mostly ante- and post-class.):qui consulte, docte atque astute cavet,
Plaut. Rud. 4, 7, 14:caute atque consulte gesta,
Liv. 22, 38, 11; Spart. Had. 2.— Comp., Liv. 22, 24, 3; Tac. H. 2, 24. — Sup., Capitol. Pert. 7. -
25 eho
ĕhŏ, interj.; in the comic poets, used in asking, commanding, or scolding, ha? ho! holla! soho!A.In vehement questions, Plaut. Ep. 3, 4, 69; 5, 2, 22; id. Bacch. 4, 7, 5:B.eho tu,
id. Merc. 1, 2, 77; Ter. And. 5, 4, 5; id. Eun. 4, 4, 24; id. Phorm. 2, 3, 35.—In impetuous commands, Plaut. Most. 3, 2, 157; id. Men. 2, 3, 78; id. Ps. 1, 3, 114; Ter. Ad. 5, 9, 13:C.eho puer,
id. Hec. 4, 4, 97.—In angry remonstrance or invective, Plaut. Bacch. 3, 3, 40; id. Mil. 3, 2, 12; id. Pers. 3, 3, 2; Ter. And. 4, 2, 27; id. Phorm. 4, 4, 3.—II.With affixed dum, Ter. And. 1, 2, 13; 3, 5, 10; 2, 1, 24; id. Eun. 2, 3, 69. -
26 erogito
ē-rŏgĭto, āre, v. freq. a. [id.], to find out by asking, to inquire:ex aliquo, quid, etc.,
Plaut. Capt. 5, 1, 32; Sil. 10, 476:qui neque cujatis esset, unquam potuimus multa erogitantes sciscere,
Att. Tr. 625 (Rib. Fragm. Trag. p. 217). -
27 erogo
ē-rŏgo, āvi, ātum, 1, v. a.I.Orig., a pub. law t. t., to expend, pay out money from the public treasury, after asking the consent of the people:B.pecunias ex aerario,
Cic. Vat. 12; cf. id. Verr. 2, 3, 71; 2, 5, 19; id. Q. Fr. 1, 2, 4, § 14; Liv. 22, 23; 33, 47 al.; cf.:pecuniam in classem,
Cic. Fl. 13:in aes alienum,
id. Att. 6, 1, 21:unde in eos sumptus, pecunia erogaretur,
Liv. 1, 20; Vulg. Marc. 5, 26.—Transf. beyond the pub. law sphere, to pay, pay out, disburse, expend (cf.:C.pendo, expendo, perpendo, pondero, solvo, luo): Tironem Curio commendes, ut ei, si quid opus erit, in sumptum eroget,
Cic. Att. 8, 5 fin.:aliquid in pretium servi,
Dig. 25, 2, 36 fin.:bona sua in fraudem futurae actionis,
to squander, ib. 17, 2, 68:grandem pecuniam in Tigellinum,
to bequeath, Tac. A. 16, 17; cf.:in Tiridatem erogavit,
Suet. Ner. 30:odores, unguenta ad funus,
Dig. 15, 3, 7:nihil de bonis,
ib. 24, 1, 5 fin.; cf.:aliquid ex bonis,
ib. 26, 7, 12:aliquid pro introitu,
ib. 32, 1, 102 fin. et saep.—Trop., in Tertullian: aliquem, to expose to death, to destroy, kill:II.tot innocentes,
Tert. Apol. 44; id. Spect. 12; id. Praescript. 2.— -
28 exambio
ex-ambĭo, ii, ītum, 4, v. n. and a. (late Lat.).I. II. -
29 percontatio
percontātĭo ( percunct-), ōnis, f. [percontor], an asking, inquiring after any thing; a question, inquiry.I.In gen. (class.):II.tempus percontatione consumere,
Cic. Univ. 1:aliquid percontationibus reperire,
Caes. B. G. 5, 13:percontatio quid in senatu esset actum,
Cic. Brut. 60, 218:collocutio atque percontatio,
Plin. 11, 30, 36, § 110.—In partic., as a figure of speech, Cic. de Or. 3, 53, 203. -
30 percuntatio
percontātĭo ( percunct-), ōnis, f. [percontor], an asking, inquiring after any thing; a question, inquiry.I.In gen. (class.):II.tempus percontatione consumere,
Cic. Univ. 1:aliquid percontationibus reperire,
Caes. B. G. 5, 13:percontatio quid in senatu esset actum,
Cic. Brut. 60, 218:collocutio atque percontatio,
Plin. 11, 30, 36, § 110.—In partic., as a figure of speech, Cic. de Or. 3, 53, 203. -
31 reticenda
rĕ-tĭcĕo, cŭi, 2, v. n. and a.I.Neutr., to be silent, keep silence (class.;(β).syn.: sileo, obmutesco): cum Sulpicius reticuisset, etc.,
Cic. de Or. 2, 57, 232:de Chelidone reticuit, quoad potuit,
id. Verr. 2, 1, 53, § 139:de utriusque vestrum errore,
id. Phil. 1, 12, 29:non placuit reticere,
Sall. J. 85, 26:ne retice, ne verere,
Ter. Heaut. 1, 1, 33:de adversis,
Tac. A. 1, 67:velut vinculis ori impositis reticentes,
Amm. 30, 4, 11. — Poet.:lyra, quae reticet,
Claud. IV. Cons. Hon. 223:Pelion,
id. in Rufin. 2, 43.—With dat. of a person asking something, to keep silent, not to answer, to refrain from answering (perh. not ante-Aug.):II.nunc interroganti senatori, paeniteatne, etc.... si reticeam, superbus videar,
Liv. 23, 12, 9 Drak.; 3, 41, 3; Tac. A. 14, 49:loquenti,
Ov. M. 3, 357.—Act., to keep a thing silent; to keep secret, conceal (class.;syn. celo): nihil reticebo, quod sciam,
Plaut. Merc. 5, 9, 47; so,nihil,
Ter. Ad. 3, 3, 51; Cic. Q. Fr. 1, 2, 1, § 3:ea, quae, etc.,
id. Fam. 5, 2, 1:quae audierat,
Sall. C. 23, 2:vestros dolores,
Prop. 1, 10, 13:multa linguae reticenda modestae,
Ov. H. 19, 63.— Pass.:reticetur formula pacti,
Ov. H. 20, 151.— Absol.:nihil me subterfugere voluisse reticendo nec obscurare dicendo,
Cic. Clu. 1, 1.— P. a. as subst.: rĕtĭcenda, ōrum, n., things to be kept secret, Just. 1, 7, 4. -
32 reticeo
rĕ-tĭcĕo, cŭi, 2, v. n. and a.I.Neutr., to be silent, keep silence (class.;(β).syn.: sileo, obmutesco): cum Sulpicius reticuisset, etc.,
Cic. de Or. 2, 57, 232:de Chelidone reticuit, quoad potuit,
id. Verr. 2, 1, 53, § 139:de utriusque vestrum errore,
id. Phil. 1, 12, 29:non placuit reticere,
Sall. J. 85, 26:ne retice, ne verere,
Ter. Heaut. 1, 1, 33:de adversis,
Tac. A. 1, 67:velut vinculis ori impositis reticentes,
Amm. 30, 4, 11. — Poet.:lyra, quae reticet,
Claud. IV. Cons. Hon. 223:Pelion,
id. in Rufin. 2, 43.—With dat. of a person asking something, to keep silent, not to answer, to refrain from answering (perh. not ante-Aug.):II.nunc interroganti senatori, paeniteatne, etc.... si reticeam, superbus videar,
Liv. 23, 12, 9 Drak.; 3, 41, 3; Tac. A. 14, 49:loquenti,
Ov. M. 3, 357.—Act., to keep a thing silent; to keep secret, conceal (class.;syn. celo): nihil reticebo, quod sciam,
Plaut. Merc. 5, 9, 47; so,nihil,
Ter. Ad. 3, 3, 51; Cic. Q. Fr. 1, 2, 1, § 3:ea, quae, etc.,
id. Fam. 5, 2, 1:quae audierat,
Sall. C. 23, 2:vestros dolores,
Prop. 1, 10, 13:multa linguae reticenda modestae,
Ov. H. 19, 63.— Pass.:reticetur formula pacti,
Ov. H. 20, 151.— Absol.:nihil me subterfugere voluisse reticendo nec obscurare dicendo,
Cic. Clu. 1, 1.— P. a. as subst.: rĕtĭcenda, ōrum, n., things to be kept secret, Just. 1, 7, 4. -
33 rogatio
rŏgātĭo, ōnis, f. [id.].I.Publicists' t. t., an inquiry of the people as to whether they will decree this or that, a proposal to the people for passing a law or decree, a proposed law or decree, a bill:II.quae (rogatio) de Pompeio a Gellio et a Lentulo consulibus lata est,
was proposed, presented, introduced, Cic. Balb. 14, 33:quibus lege aut rogatione civitas aut libertas erepta sit,
id. Caecin. 84, 100 Halm ad loc.:rogationem ferre de aliquo,
id. Sull. 23, 65:in aliquem,
id. Brut. 23, 89:ad populum,
Caes. B. C. 3, 1:ad plebem,
Liv. 33, 25:in dissuasione rogationis ejus, quae contra coloniam Narbonensem ferebatur,
Cic. Clu. 51, 140:Piso lator rogationis idem erat dissuasor,
id. Att. 1, 14, 5:rogationem promulgare,
Sall. J. 40, 1; cf.:promulgantur uno eodemque tempore rogationes ab eodem tribuno de meā pernicie et de provinciis consulum,
Cic. Sest. 10 fin.; Liv. 41, 6:suasit rogationem,
recommended, spoke in favor of it, Cic. Rep. 3, 18, 28; id. Off. 3, 30, 109:intercedere rogationi,
to oppose it, id. de Or. 2, 47, 197:rogationem accipere,
to accept it, id. Att. 1, 14, 5;for which: rogationes jubere (opp. antiquare),
Liv. 6, 39:per vim rogationem perferre,
to carry through, Cic. Q. Fr. 2, 2, 3:cum provocatione rogationem pertulit,
Liv. 3, 54, 15:recitare rogationis carmen,
id. 3, 64, 10. — The formula made use of in such a rogation runs thus, in Gell. 5, 19, 9: velitis jubeatis uti, etc. (here follows the proposed law; at the close): haec ita uti dixi ita vos Quirites rogo.—Transf., in gen.,A.A question, interrogation, only as a figure of speech:B.rogatio atque huic finitima quasi percontatio,
Cic. de Or. 3, 53, 203; Quint. 9, 1, 29. — -
34 rogo
rŏgo, āvi, ātum, 1 ( inf. paragog. rogarier, Cic. Caecin. 33, 95:I.rogassint, for rogaverint,
id. Leg. 3, 3, 9), v. a. [etym. dub.; perh. for progo; kindr. with Sanscr. prac, to ask, whence also precor and procus, but referred by Corss. to the same root with Sanscr. rgus, straight; Gr. oregô; Lat. rego, rex, rogus, Krit. Beit. p. 93], to ask, question, interrogate one about a thing.Lit.A.In gen. (so generally throughout ante-class. Lat.; less. freq. in Cic.; syn.: percontor, sciscitor, quaero), constr. aliquem aliquid, or simply aliquem, aliquid, with de, a rel.-clause, or absol. (cf. Zumpt, Gram. § 393). ( a) Aliquem aliquid (class. only with acc. of neutr. pron. or adj., or with sententiam; v. infra, B. 1.):(β).aliud te rogo,
Plaut. Most. 5, 1, 70:haud istuc te rogo,
id. Ep. 1, 1, 49:quin tu id me rogas,
id. Bacch. 2, 3, 24:hoc te rogo, quos locos adisti?
id. Trin. 4, 2, 85; cf.:rogare hoc unum te volo,
id. Merc. 3, 1, 17:dic mihi hoc, quod te rogo,
id. Men. 5, 5, 16; id. Most. 3, 1, 130; id. Ps. 1, 3, 106; 1, 5, 64 et saep.; Ter. And. 4, 4, 12 sq.:ego patriam te rogo, quae sit tua,
Plaut. Pers. 4, 4, 83; cf.:hanc (colubram) alia cum rogaret causam facinoris, Respondit, etc.,
Phaedr. 4, 17, 5. —Aliquem or aliquid:(γ).quos rogo,
Plaut. Pers. 1, 1, 6:quem ego igitur rogem?
Ter. And. 4, 4, 10:ecquem hominem tu novisti? te rogo,
Plaut. Ps. 4, 2, 15; men' or me rogas? also, rogas me? in colloq. lang., do you ask that of me? how can you ask? what do you mean by asking that? Eu. Quid ego facerem? Ch. Quid tu faceres? men' rogas? requireres, Rogitares, etc., id. Merc. 3, 4, 48; Ter. Eun. 4, 3, 11; id. Heaut. 2, 3, 5; 4, 5, 32; id. Ad. 1, 2, 2; 4, 5, 31 al.; cf.:quid me istud rogas? inquam: Stoicos roga,
Cic. Fin. 5, 28, 83:hoc quod rogo responde,
Plaut. As. 3, 2, 32; id. Curc. 2, 1, 30; 5, 3, 30; id. Ps. 4, 2, 12 al.; Ter. And. 4, 4, 23; Suet. Caes. 82.—With de:(δ).jam de istoc rogare omitte,
Plaut. Pers. 4, 4, 90; so,de istac virgine,
Ter. Eun. 4, 4, 53:de te ipso,
Cic. Vatin. 4, 10.—With interrog.-clause:(ε).rogant me servi, quo eam?
Plaut. Curc. 2, 3, 83: roga ipsum, quemadmodum ego eum Arimini acceperim, Cic. Fragm. ap. Non. 383, 8:quodsi me populus Romanus forte roget, cur Non, etc.,
Hor. Ep. 1, 1, 70:quae sit, rogo,
Ter. And. 1, 1, 97:rogo, num quid velit,
id. Eun. 2, 3, 50:rogavi pervenissetne Agrigentum?
Cic. Verr. 2, 4, 12, § 27:unde venis? et Quo tendis? rogat et respondet,
Hor. S. 1, 9, 63:quid verum atque decens curo et rogo,
id. Ep. 1, 1, 11. —Absol.:B.prius respondes quam rogo,
Plaut. Merc. 2, 3, 119:roganti respondebo,
id. ib. 3, 1, 17:non edepol nunc, ubi terrarum, sim, scio, si quis roget,
id. Am. 1, 1, 180:quin tu ergo rogas?
id. As. 1, 1, 15: Ty. Quid ego deliqui? He. Rogas? id. Capt. 3, 5, 2; so id. Rud. 3, 6, 22; id. Cas. 2, 3, 35; id. Bacch. 2, 2, 28; 38 al.; Ter. And. 1, 1, 136; 1, 2, 13; 1, 5, 32 al.; cf. Cic. Mil. 22, 59: etiam rogas? [p. 1599] do you dare to ask? Plaut. Am. 2, 1, 21; id. Bacch. 2, 3, 97; id. Merc. 1, 2, 92; Ter. And. 4, 4, 23 (v. etiam). — Particularly as subst.:numquam nobis ad rogatum respondent,
Cic. Fl. 4, 10. —In partic. (class. in all per.).1.Publicists' t. t.a.Rogare aliquem (sententiam), to ask one for his opinion or vote:b.Racilius Marcellinum primum rogavit. Is sententiam dixit, ut, etc.... Postea Racilius de privatis me primum sententiam rogavit,
Cic. Q. Fr. 2, 1, 2:quos priores sententiam rogabat,
id. Rep. 2, 20, 35. — Pass.:cum omnes ante me rogati gratias Caesari egissent, ego rogatus mutavi meum consilium,
Cic. Fam. 4, 4, 4:scito primum me non esse rogatum sententiam,
id. Att. 1, 13, 2:primus rogatus sententiam,
Sall. C. 50, 4:is enim primus rogatus sententiam,
Liv. 37, 14; Quint. 6, 3, 97 al.:propter ipsam rem, de quā sententiae rogantur, consultabitur,
id. 3, 8, 18. —Rogare populum or legem, or absol., prop., to ask the people about a law; hence, in gen., to bring the plan of a law before the people for their approval; to propose a law, introduce a bill:c.in aes incidi jubebitis credo illa legitima: consules populum jure rogaverunt populusque jure scivit,
Cic. Phil. 1, 10, 26; cf.: T. Quinctius Crispinus consul populum jure rogavit populusque jure scivit in foro pro rostris... quicumque post hanc legem rogatam rivos, specus, etc., an old legal formula ap. Front. Aquaed. 129:plebem,
Cic. Leg. 3, 3, 9:legem,
id. Rep. 3, 10, 17; id. Phil. 2, 29, 72; cf.:quae (leges) non in perpetuum rogentur,
Quint. 2, 4, 40. — Absol.:ego hanc legem, uti rogas, jubendam censeo,
Liv. 10, 8 fin.; Quint. 2, 4, 35. — Impers. pass.:nunc rogari, ut populus consules creet,
Liv. 4, 2.—Rogare populum magistratum, and simply magistratum, to propose a magistrate to the people for their choice, to offer him for election:2.factum senatus consultum, ut duo viros aediles ex patribus dictator populum rogaret,
Liv. 6, 42 fin.; cf.:L. Trebonius tribunus plebis rogationem tulit, ut qui plebem Romanam tribunos plebi rogaret, is usque eo rogaret dum, etc.,
id. 3, 65, 4:(Caesar) volet, ut consules roget praetor vel dictatorem dicat: quorum neutrum jus est,
Cic. Att. 9, 15, 2; cf.:praetores, cum ita rogentur, ut collegae consulibus sint, etc.,
id. ib. 9, 9, 3:hodieque in legibus magistratibusque rogandis usurpatur idem jus,
Liv. 1, 17:comitia consulibus rogandis habuit,
Cic. Div. 1, 17, 33; Liv. 26, 22; 38, 42; cf. id. 23, 31; 22, 35:Calpurnius Romam ad magistratus rogandos proficiscitur,
Sall. J. 29, 6.— Absol.:mortuo rege Pompilio Tullum Hostilium populus regem, interrege rogante, comitiis curiatis creavit,
Cic. Rep. 2, 17, 31.—Milit. t. t.: rogare milites sacramento, qs. to ask the soldiers if they will take and keep an oath, i. e. to bind them by an oath, administer an oath to them, Caes. B. G. 6, 1; Liv. 32, 26; 35, 2 fin.; 40, 26; cf. Quint. 12, 2, 26. —3.Jurid. t. t., to ask a person if he will promise something in making an agreement; to propose a stipulation:II.quod fere novissimā parte pactorum ita solet inseri: rogavit Titius, spopondit Maevius, haec verba non tantum pactionis loco accipiuntur sed etiam stipulationis,
Dig. 1, 14, 7, § 12; Plaut. Ps. 1, 1, 114; 4, 6, 8; id. Bacch. 4, 8, 37.Transf., to ask, beg, request, solicit one for a thing (so predominantly in the class. per.; syn.: posco, oro, obsecro, ambio, capto); constr. aliquem (rarely ab aliquo) aliquid, aliquem, aliquid, with ut, ne, or absol.(α).With acc.:(β).quā confidentiā rogare argentum me tantum audes, Impudens? Quin si egomet totus veneam, vix recipi potis est, Quod tu me rogas,
Plaut. Pers. 1, 1, 40:hoc te vehementer etiam atque etiam rogo,
Cic. Fam. 13, 43 fin.:nefas sit tale aliquid et facere rogatum et rogare... Haec igitur lex in amicitiā sanciatur, ut neque rogemus res turpes nec faciamus rogati,
id. Lael. 11, 39 sq.: otium divos rogat, Hor. c. 2, 16, 1; cf.:divitias deos,
Mart. 4, 77, 1:a Metello missionem,
Sall. J. 64, 1:ut ab avunculo rogetur Aethiops,
Auct. Her. 4, 50, 63:rogo te, vos, etc., parenthet.: rogo te, videte, quibus hominibus negotium detis, etc.,
Cic. Fam. 10, 26:rogo vos, quis potest sine offulā vivere?
Suet. Claud. 40:illae Priami rogantis Achillem preces,
Quint. 10, 1, 50: taurum de aquā per fundum ejus ducenda rogabo, Cic. Q. Fr. 3, 1, 2, § 4:ambiuntur, rogantur,
are asked for their votes, id. Rep. 1, 31, 47:etiamsi precario essent rogandi,
id. Verr. 2, 5, 23, § 59:transisse Rhenum sese non suā sponte sed rogatum et arcessitum a Gallis,
Caes. B. G. 1, 44; cf.:ille ab Sardis rogatus ad causam accesserat,
Cic. Div. in Caecil. 19, 63:in proximum annum consulatum peteres, vel potius rogares... a quā (Galliā) nos tum, cum consulatus petebatur, non rogabatur, etc.,
was not begged for, id. Phil. 2, 30, 76:abii ad praetorem, rogo syngraphum: Datur mihi,
Plaut. Capt. 3, 2, 6:aquam,
id. Rud. 2, 3, 2:legatos ad Caesarem mittunt rogatum auxilium,
Caes. B. G. 1, 11; cf. id. ib. 7, 5:aliquid ab aliquo (rare),
Auct. Her. 4, 50; Sall. J. 64, 1:cultrum, securim, etc.... Quae utenda vasa semper vicini rogant,
ask for, borrow, Plaut. Aul. 1, 2, 18; id. Mil. 2, 3, 76; Dig. 18, 6, 16.—With ut or ne (so most freq.):(γ).scitin' quid ego vos rogo? mihi ut praeconium detis,
Plaut. Men. 5, 9, 92; id. Stich. 1, 3, 93:id ut facias, vehementer te rogo,
Cic. Fam. 13, 44:etiam atque etiam te rogo atque oro, ut eum juves,
id. ib. 13, 66, 2:rogat et orat Dolabellam, ut, etc.,
id. Verr. 2, 1, 29, § 72:cum rogat et prece cogit Scilicet ut, etc.,
Hor. Ep. 1, 9, 2; Caes. ap. Cic. Att. 9, 7, C, 1; id. B. G. 1, 7:videbatur rogare, scalas ut darem utendas sibi,
that I would lend, Plaut. Rud. 3, 1, 10; Plin. Ep. 3, 10, 5; 4, 13, 11; 4, 28, 3.— With a simple final clause without ut:Caesar consolatus rogat, finem orandi faciat,
Caes. B. G. 1, 20; Quint. 6, 3, 88; 9, 3, 68; Ov. Ib. 643; and very freq. ap. Plin. Ep.; e. g. 1, 2, 1; 1, 5, 8; 1, 20, 24; 2, 5, 2; 3, 2, 6; 5, 19, 8; 7, 6, 11; 8, 17, 6.—With ne:rogat frater, ne abeas longius,
Ter. Ad. 5, 5, 1:ac te illud primum rogabo, ne quid invitus meā causā facias,
Cic. Fam. 13, 1, 2. —Absol.: neque enim ego sic rogabam, ut petere viderer, quia familiaris esset meus (Plancus), etc., did not solicit in such a way as to, etc., Cic. Planc. 10, 25 (differing from a):b.in blandiendo, rogando lenis et summissa (vox),
Quint. 11, 3, 63:patrem et filium pro vitā rogantes,
Suet. Aug. 13; cf.:pro aliquo,
id. ib. 40; id. Vit. 12.—Esp., to invite, ask a visit from any one:c.Tertia aderit, modo ne Publius rogatus sit,
Cic. Fam. 16, 22, 1 fin.:Pomponiam Terentia rogat,
id. Att. 2, 3, 3 fin. — With ad or in and acc.:ad Palatium,
Lampr. Alex. Sev. 48, 1:in senatum,
id. Heliog. 4, 1:ad convivium,
Just. 43, 3, 10:ad nuptias,
Amm. 14, 6, 24:in consilium,
Gell. 14, 2, 9.—Prov.:2.malo emere quam rogare, of a thing that does not cost much,
I had rather buy than borrow it, Cic. Verr. 2, 4, 6, § 12; cf. supra, a and b. — -
35 salus
sălūs, ūtis (archaic gen. SALVTES, on a clay vessel, v. Ritschl de Fictilibus Litteratis, Berol, 1853, p. 18, n. 5; cf. APOLONES, from Apollo; dat. SALVTEI, Corp. Inscr. Lat. 587), f. [root sar, to guard, whence servus, servare, salvus, sollus; cf. Gr. holos, entire], a being safe and sound; a sound or whole condition, health, welfare, prosperity, preservation, safety, deliverance, etc. (very freq. and class.: cf.: valetudo, sanitas).I.Lit.A.In gen.: Mars pater te precor, pastores pecuaque salva servassis duisque bonam salutem valetudinemque mihi domo familiaeque nostrae, an old form of prayer in Cato, R. R. 141, 3; cf. Varr. R. R. 1, 2, 27; so,B.too, the religious formula for asking protection: quod cum salute ejus fiat,
and may it do him good, Ter. Ad. 4, 1, 3;and in the same sense: bonā salute,
Cato, R. R. 4 fin.:adhuc quae assolent quaeque oportet Signa esse ad salutem, omnia huic (puero recens nato) esse video,
Ter. And. 3, 2, 2:aegrorum salutem ab Aesculapio datam,
Cic. N. D. 3, 38, 91:qui etiam medicis suis non ad salutem, sed ad necem utatur,
id. Har. Resp. 16, 35:me confectum consularibus volneribus consulari medicinā ad salutem reduceret,
id. Red. Quir. 6, 15:firmā potiri salute,
Ov. H. 20, [p. 1622] 179:salute nostrā atque urbe captā Domum reduco integrum omnem exercitum,
in good health, well, Plaut. Bacch. 4, 9, 147:mater redit suā salute ac familiae maximā,
in excellent health, id. Merc. 4, 5, 9:salute nostrum socium,
id. Men. 1, 2, 25:salute horiae,
uninjured, id. Rud. 4, 2, 5:in optimorum consiliis posita est civitatium salus,
Cic. Rep. 1, 34, 51; cf.:tu eris unus, in quo nitatur civitatis salus,
id. ib. 6, 12, 12;2, 23, 43: juris, libertatis, fortunarum suarum salus in istius damnatione consistit,
id. Verr. 2, 2, 6, § 16:neque enim salus ulla rei publicae major reperiri potest, quam, etc.,
id. ib. 2, 1, 2, § 4; Plaut. As. 3, 3, 127:spem teneo, salutem amisi,
id. Merc. 3, 4, 6 sq.; id. Capt. 3, 3, 3; cf.:cujus aures clausae veritati sunt, hujus salus desperanda est,
Cic. Lael. 24, 90:nisi quae mihi in te'st, haud tibi est in me salus,
a means of safety, help, assistance, Plaut. Ps. 1, 1, 69:fer amanti ero salutem,
id. As. 3, 3, 82; cf.:cum opem indigentibus salutemque ferres,
Cic. Fin. 2, 35, 118; id. Mur. 13, 28: dicet fortasse Dignitatis halis:saluti, si me amas, consule,
id. Att. 2, 19, 1:is est nimirum Soter, qui salutem dedit,
has furnished safety, id. Verr. 2, 2, 63, § 154:dare salutem, liberare periculis, etc.,
id. de Or. 1, 8, 32:saluti quod tibi esse censeo, id consuadeo,
Plaut. Merc. 1, 2, 35; so,saluti esse alicui,
Cic. Rep. 1, 1, 1; id. de Or. 2, 49, 200 al.;for which: nosse omnia haec, salus est adulescentulis,
Ter. Eun. 5, 4, 18:diffisus suae omniumque saluti,
Caes. B. G. 6, 38:nec in fugā salus ulla ostendebatur,
Liv. 30, 8:una est salus,
id. 7, 35:una salus victis nullam sperare salutem,
Verg. A. 2, 354; cf. id. ib. 5, 174; 6, 96; Ov. Tr. 3, 3, 4; 5, 7, 3; id. P. 3, 7, 23; 4, 14, 5; id. M. 3, 648; Luc. 2, 221. —Freq. in Plaut. as a term of endearment, my life, my love:quid agis, mea salus?
Plaut. Cas. 4, 3, 3:o salute meā salus salubrior,
id. Cist. 3, 13; id. Bacch. 4, 8, 38; id. Poen. 1, 2, 153; 1, 2, 176; id. Rud. 3, 3, 17. —In partic., a wish for one ' s welfare (expressed by word of mouth or in writing), a greeting, salute, salutation: Ly. Charmidem Lysiteles salutat. Ca. Non ego sum salutis dignus? Ly. Immo salve Callicles, Plaut. Trin. 5, 2, 29:C.venienti des salutem atque osculum,
id. Ep. 4, 2, 2:quin tu primum salutem reddis quam dedi?
id. Bacch. 2, 3, 11: Sy. Responde, quod rogo. Ba. Eho, an non prius salutas? Sy. Nulla est mihi salus dataria, id. Ps. 4, 2, 13: Pe. Salva sis. Ph. Salutem accipio mihi et meis, id. Ep. 4, 1, 21:advenientem peregre herum suum Salva impertit salute servus Epidicus,
id. Ep. 1, 2, 24; cf. Ter. Eun. 2, 2, 39; for which: impertit salutem plurimam et plenissimam, Lucil. ap. Non. 472, 16:Terentia impertit tibi multam salutem,
Cic. Att. 2, 12, 3:salutem dicere alicui,
Plaut. Capt. 2, 3, 29:multam, plurimam salutem dicere alicui,
id. Curc. 3, 51; 3, 61:Cicero tibi salutem plurimam dicit,
Cic. Fam. 14, 7, 3:tu Atticae salutem dices,
id. Att. 14, 19, 6;and so at the beginning of a letter: salutem dicit Toxilo Timarchides Et familiae omni. Si valetis gaudeo, etc.,
Plaut. Pers. 4, 3, 32;usually abbreviated S. D. (salutem dicit), S. D. M. (salutem dicit multam), S. D. P. (salutem dicit plurimam), v. the superscriptions of Cicero's letters. Freq., also, elliptically, without dicit: Anacharsis Hannoni salutem,
Cic. Tusc. 5, 32, 90 (abbreviated, e. g. Cicero Attico S., v. the letters of Cicero and Pliny):Dionysio plurimam salutem,
id. Att. 4, 18, 3:Atticae plurimam salutem,
id. ib. 14, 20, 5:salutem reddere,
to return a greeting, Plaut. Bacch. 2, 3, 11; Liv. 9, 6, 12; Tac. A. 4, 60: salutem mittere per aliquem, to send a greeting:mihi dulcis salus visa est per te missa ab illā,
Cic. Att. 16, 3, 6; Ov. H. 4, 1; 16, 1.—An unusual expression is, salutem dicere alicui, in the sense of to bid one farewell:ego vero multam salutem et foro dicam et curiae, vivamque tecum multum, etc.,
Cic. Fam. 7, 32, 2:salute acceptā redditāque,
Liv. 7, 5:salute datā redditāque,
id. 3, 26:salutem tibi ab sodali nuntio,
I bring, deliver, Plaut. Bacch. 2, 2, 10; so,nuntiare salutem alicui,
id. Curc. 4, 2, 38; id. Men. prol. 1; cf.:salutem verbis tuis mihi nuntiarat,
Cic. Fam. 7, 14, 1:salutem tibi plurimam ascribit et Tulliola, deliciae nostrae,
adds, joins in, id. Att. 1, 5, 9; 5, 20, 9.—In a humorous equivoque: As. Salve. St. Satis mihi est tuae salutis, nihil moror, sat salveo;Aegrotare malim, quam esse tuā salute sanior,
Plaut. Truc. 2, 2, 4 sq.; id. Ps. 1, 1, 41 sq.—Salvation, deliverance from sin and its penalties (eccl. Lat.):II.verbum salutis,
Vulg. Act. 13, 26; id. Rom. 10, 1; 13, 11.—Salus, personified, a Roman divinity, whose temple stood on one of the summits of the Quirinalis (v. Salutaris):ego tibi nunc sum summus Juppiter, Idem ego sum Salus, Fortuna, etc.,
Plaut. Capt. 4, 2, 84; id. As. 3, 3, 123; 3, 3, 137; id. Cist. 4, 2, 76; id. Merc. 5, 2, 26; Varr. L. L. 5, §§ 51 and 74 Müll.; Liv. 9, 43 fin.; 10, 1 fin.; 40, 37; Val. Max. 8, 14, 6:augurium Salutis (instituted for the welfare of the State),
Cic. Div. 1, 47, 105; id. Leg. 2, 11, 28; Suet. Aug. 31; Tac. A. 12, 23.—In a lusus verbb., alluding to the literal meaning of the name:nec Salus nobis saluti jam esse, si cupiat, potest,
Plaut. Most. 2, 1, 4:at vos Salus servassit,
id. Cist. 4, 2, 76:neque jam Salus servare, si volt, me potest,
id. Capt. 3, 3, 14; Ter. Ad. 4, 7, 43; cf.:Salus ipsa virorum fortium innocentiam tueri non potest,
Cic. Font. 6, 11, § 21. -
36 sciscitatio
sciscĭtātĭo, ōnis, f. [sciscitor], an asking, inquiry:diligentissima sciscitatio,
Petr. 24, 5. -
37 scitatio
-
38 Senatusconsultum
consŭlo, lŭi, ltum, 3, v. n. and a. [from con and root sal-; cf. consul and consilium].I.To consider, reflect, deliberate, take counsel, reflect upon, consult.A. 1.In gen.(α).Absol.: quid nunc? etiam consulis? do you still deliberate, i. e. hesitate? Plaut. Trin. 2, 4, 171; cf. id. Truc. 2, 4, 75 Speng.: ne quid in consulendo adversi eveniat, Cato ap. Gell. 7, 3, 14:(β).consulto opus est,
there is need of deliberation, Sall. C. 1, 6:dum tempus consulendi est,
Ter. Hec. 5, 1, 19:satis facere consulentibus,
Cic. Or. 42, 143:ut omnium rerum vobis ad consulendum potestas esset,
Liv. 8, 13, 18:ut tot uno tempore motibus animi turbati trepidarent magis quam consulerent,
id. 21, 16, 2:praesidium consulenti curiae,
Hor. C. 2, 1, 14 et saep.—With in and acc.:(γ).consulere in longitudinem,
to take thought for the future, Ter. Heaut. 5, 2, 10:in commune,
for the common good, id. And. 3, 3, 16; Liv. 32, 21, 1; Tac. A. 12, 5; id. Agr. 12; Curt. 5, 9, 14;and in the same sense: in medium,
Verg. A. 11, 335; Liv. 24, 22, 15; Tac. H. 2, 5; Luc. 5, 46:in unum,
Tac. H. 1, 68; 4, 70:in publicum (opp. suscipere proprias simultates),
Plin. Ep. 9, 13, 21; Tac. A. 1, 24.—With de and abl.:(δ).bello confecto de Rhodiis consultum est,
Sall. C. 51, 5; so,de communibus negotiis,
id. J. 105, 1:de salute suorum,
Cic. Sull. 22, 63:omnibus de rebus,
Tac. A. 4, 40.—With ut or ne:2.consulere vivi ac prospicere debemus, ut illorum (liberorum) solitudo munita sit,
Cic. Verr. 2, 1, 58, § 153:tu ne qua manus se attollere nobis A tergo possit, custodi et consule longe,
Verg. A. 9, 322.— Impers.:ut urbi... satis esset praesidii, consultum atque provisum est,
Cic. Cat. 2, 12, 26:ne deficerent, consulendum esse,
Cels. 3, 4, 31.—Esp., consulere alicui or alicui rei, to take care for some person or thing, to be mindful of, take care of, look to, have regard for, to counsel or consult for:B.tuae rei bene consulere cupio,
Plaut. Trin. 3, 2, 9:quid me fiat, parvi pendis, dum illi consulas,
Ter. Heaut. 4, 3, 37:qui parti civium consulunt, partem neglegunt,
Cic. Off. 1, 25, 85: consulere eorum commodis et utilitati salutique [p. 442] servire, id. Q. Fr. 1, 1, 9, § 27; so,famae, pudicitiae tuae,
id. Phil. 2, 2, 3:dignitati meae,
id. Fam. 11, 29, 1:suae vitae,
Caes. B. G. 7, 12:receptui sibi,
id. B. C. 3, 69:reipublicae juxta ac sibi,
Sall. C. 37, 8; id. J. 58, 2; Hor. Ep. 1, 17, 1:timori magis quam religioni,
Caes. B. C. 1, 67; cf.:magis irae quam famae,
Sall. C. 51, 7:qui mi consultum optime velit esse,
Ter. Phorm. 1, 3, 1: mi ires consultum male? to counsel evil or badly, Plaut. Bacch. 3, 6, 36; so,male patriae,
Nep. Epam. 10, 1; id. Phoc. 2, 2.—With si:melius consulet (sibi), si, etc.,
Cels. 1, 3, 55.—Act.1.Consulere aliquem (or aliquid), to consult with one, to ask his opinion or advice, to ask counsel of, to consult, question (for the sake of advice).a.In gen.:b.cum te consuluissem, quid mihi faciendum esse censeres,
Cic. Fam. 11, 29, 1:te, qui philosophum audis,
id. ib. 9, 26, 1:Apellem tragoedum, uter, etc.,
Suet. Calig. 33 al. —Of inanim. objects:speculum suum,
Ov. A. A. 3, 136; cf.:spectatas undas, quid se deceat,
id. M. 4, 312:nares, an olerent aera Corinthōn,
Mart. 9, 60, 11:diem de gemmis, etc.,
Ov. A. A. 1, 251 sq.:animum nostrum,
Quint. 4, 2, 52:aures meas,
id. 9, 4, 93:suas vires,
id. 10, 2, 18 al. —With two accs.:ibo et consulam hanc rem amicos, quid faciundum censeant,
Plaut. Men. 4, 3, 26:nec te id consulo,
Cic. Att. 7, 20, 2:consulere prudentiorem coepi aetates tabularum,
Petr. 88.—Freq.,Esp. as t. t.(α).In the lang. of religion, to consult a deity, an oracle, omens, etc.:(β).Apollinem de re,
Cic. Leg. 2, 16, 40:deum consuluit auguriis, quae suscipienda essent,
Liv. 1, 20, 7:deos hominum fibris,
Tac. A. 14, 30 fin.:Phoebi oracula,
Ov. M. 3, 9; Suet. Vesp. 5:Tiresiam conjectorem,
Plaut. Am. 5, 1, 76:haruspicem,
Cic. Div. 2, 4, 11; Suet. Tib. 63; Cato, R. R. 5, 4:vates nunc extis, nunc per aves,
Liv. 2, 42, 10:Cumaeam anum,
Ov. F. 4, 158:avem primum visam augur,
id. ib. 1, 180:spirantia exta,
Verg. A. 4, 64; so,trepidantia exta,
Ov. M. 15, 576:sacras sortes,
id. ib. 11, 412:Etrusci haruspices male consulentes,
Gell. 4, 5, 5.— Pass. impers.:si publice consuletur... sin privatim,
Tac. G. 10. —With dependent question:senatus pontificum collegium consuli jussit, num omne id aurum in ludos consumi necessum esset,
Liv. 39, 5, 9:consulti per ludibrium pontifices, an concepto necdum edito partu rite nuberet,
Tac. A. 1, 10.—In judic. lang., to ask advice of a lawyer, to consult, etc.:(γ).quam inanes domus eorum omnium, qui de jure civili consuli solent,
Cic. Verr. 2, 1, 46, § 120:consuli quidem te a Caesare scribis: sed ego tibi ab illo consuli mallem,
id. Fam. 7, 11, 2:si jus consuleres, peritissimus,
Liv. 39, 40, 6:munus hoc eorum qui consuluntur,
i. e. who are skilled in the law, Cic. Leg. 1, 4, 14; so id. Quint. 16, 53.—With dependent question: consulens eum, an seni jam testato suaderet ordinare suprema judicia,
Quint. 6, 3, 92.—The formula usual in asking advice was, licet consulere? Cic. Mur. 13, 28; cf. Hor. S. 2, 3, 192.—In publicists' lang., to take counsel with the competent authorities, to consult:2.Quirites, utrum, etc.,
Liv. 31, 7, 2; so,senatum,
Sall. J. 28, 2:senatum de foedere,
id. ib. 39, 2;62, 10: populum de ejus morte,
Cic. Mil. 7, 16:plebem in omnia (tribuni),
Liv. 6, 39, 2 al. —Aliquid.a.To take counsel or deliberate upon something, to consider:b.est consulere quiddam quod tecum volo,
Plaut. Most. 5, 1, 53; id. Pers. 5, 2, 63:rem delatam consulere ordine non licuit,
Liv. 2, 28, 2; so,consulere et explorare rem,
Cic. Att. 2, 16, 4:consulis rem nulli obscuram,
Verg. A. 11, 344 al.:bis repulsi Galli quid agant consulunt,
Caes. B. G. 7, 83.—To advise something, to give advice:II.tun' consulis quicquam?
Ter. Ad. 1, 2, 47; id. Phorm. 1, 3, 22.— Absol.:ab re consulit blandiloquentulus,
advises to his hurt, Plaut. Trin. 2, 1, 17.Sometimes meton. (causa pro effectu).A.To take a resolution, resolve, conclude, determine.1.Neutr.; constr. absol. or with de aliquo or in aliquem:2.de nullis quam de vobis infestius aut inimicius consuluerunt,
Liv. 28, 29, 8; so,de perfugis gravius quam de fugitivis,
id. 30, 43, 13:in humiliores libidinose crudeliterque consulebatur,
id. 3, 36, 7; so,crudeliter in deditos victosque,
id. 8, 13, 15; cf. Tac. Agr. 16. —Act.:B.quid in concilio consuluistis?
Plaut. Bacch. 1, 1, 6:animum ego inducam tamen, ut illud, quod tuam in rem bene conducat, consulam,
id. Cist. 3, 4: ne quid gravius de salute tuā consulas, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 16, 1:pessime istuc in te atque in illum consulis,
Ter. Heaut. 3, 1, 28:quae reges irā inpulsi male consuluerint,
Sall. C. 51, 4:nisi quod de uxore potuit honestius consuli,
id. J. 95, 3.— Pass. impers.:aliter mihi de illis ac de me ipso consulendum est,
Cic. Att. 7, 13, 3.—With the access. idea of judging, in the connection boni, optimi aliquid consulere, to excuse, take in good part, interpret favorably; be contented, pleased, or satisfied with:1.sit consul a consulendo vel a judicando: nam et hoc consulere veteres vocaverunt, unde adhuc remanet illud Rogat boni consulas, id est bonum judices,
Quint. 1, 6, 32; cf. Paul. ex Fest. p. 41, 8 Müll.: nemo hoc rex ausus est facere, eane fieri bonis, bono genere gnatis boni consulitis? Cato ap. Gell. 10, 3, 17:boni consulendum,
Varr. L. L. 7, § 40 Müll.:tu haec quaeso consule missa boni,
Ov. P. 3, 8, 24; cf. id. Tr. 4, 1, 106; so,nostrum laborem,
Quint. 6, prooem. § 16; Plin. Ep. 7, 12, 3:hoc munus,
Sen. Ben. 1, 1, 8; id. Prov. 2, 4; id. Ep. 9, 20; 17, 9; 88, 17:quaerebat argentum avaritia: boni consuluit interim invenisse minium,
Plin. 33, prooem. 2, § 4;8, 16, 17, § 44: boni et optimi consulere,
App. M. 8, p. 205, 28.— Hence,consultus, a, um, P. a.A.Well considered or weighed, deliberated upon, maturely pondered:B.bene consultum consilium surripitur saepissume, si minus, etc.,
Plaut. Mil. 3, 1, 5 sq.:ipsi omnia, quorum negotium est, consulta ad nos et exquisita deferunt,
Cic. de Or. 1, 58, 250: neque eam usquam invenio, neque quo eam, neque quā quaeram consultum'st, I know neither, etc., Plaut. Rud. 1, 4, 6:operā consultā,
with mature reflection, Gell. 7 (6), 17, 3;in the same sense, consulto consilio,
Paul. Sent. 1, 9, 6:consultius est huic poenalem quoque stipulationem subjungere,
it is better. more advantageous, Dig. 2, 15, 15.—(Acc. to I. B. 1.) Knowing, skilful, experienced, practised, esp. in law; skilled or learned in the law:2.non ille magis juris consultus quam justitiae fuit,
Cic. Phil. 9, 5, 10:juris atque eloquentiae,
Liv. 10, 22, 7:consultissimus vir omnis divini atque humani juris,
id. 1, 18, 1; cf. Gell. 1, 13, 10:insanientis sapientiae,
Hor. C. 1, 34, 3:universae disciplinae,
Col. 11, 1, 12.—Hence, subst.: consultus, i, m., a lawyer:tu consultus modo rusticus,
Hor. S. 1, 1, 17; id. Ep 2, 2, 87; 2, 2, 159; Ov. A. A. 1, 83.— Esp. with juris, often written as one word, jūrisconsultus, i, m., v. h. v.— Absol.:ut natura non disciplinā consultus esse videatur,
Cic. Caecin. 27, 78:consultorum alterum disertissimum, disertorum alterum consultissimum fuisse,
id. Brut. 40, 148:consultiores sibimet videntur Deo,
Tert. adv. Marc. 2, 2.—Subst.: consultum, i, n.A.(Acc. to I. B. 1. b.) A consultation, inquiry of a deity:B.Sostratus (sacerdos) ubi laeta et congruentia exta magnisque consultis annuere deam videt, etc.,
Tac. H. 2, 4.—(Acc. to II.) A decree, decision, resolution, plan; so first, Senatus consultum, or in one word, Senatusconsul-tum, a decree of the Senate (most freq. in all periods; the senatus consulta were not, like the plebiscita, the supreme law of the republic; but under the emperors, all new laws took this form, v. esp. Sandars, Introd., Just. Inst. § 15;(α).1, 2, 5),
Sall. C. 42, 3; Cic. Verr. 2, 4, 66, § 149:senatus consultum est quod senatus jubet atque constituit, nam cum auctus esset populus Romanus... aequum visum est senatum vice populi consuli,
Just. Inst. 1, 2, 5;for which, consulta Patrum,
Hor. Ep. 1, 16, 41. —Of a decree of the Sicilian council:ne senatus consultum Siculi homines facere possent,
Cic. Verr. 2, 4, 65, § 146.—Also in other connections:facta et consulta fortium et sapientium,
Cic. Leg. 1, 24, 62; cf.:facta consultaque Alexandri,
Sall. H. 3, 7 Dietsch:consulta et decreta,
id. J. 11, 5:consulta sese omnia cum illo integra habere,
all objects of consultation, plans, id. ib. 108, 2; cf.:ab occultis cavendum hominibus consultisque,
plans, Liv. 25, 16, 4; and:approbare collegam consulta,
id. 10, 39, 10:dum consulta petis,
responses, oracles, divinations, Verg. A. 6, 151:tua magna,
decisions, id. ib. 11, 410; so,mollia,
Tac. A. 1, 40:mala,
id. ib. 6, 6:ex consulto factum,
purposely, voluntarily, Auct. Her. 2, 30, 49.—Hence, adv., considerately, deliberately, designedly, on purpose.Form consultō (class. in prose and poetry):(β).utrum perturbatione aliquā animi an consulto et cogitata fiat injuria,
Cic. Off. 1, 8, 27; Plaut. Poen. 3, 5, 43; Cic. N. D. 1, 31, 85; id. Leg. 1, 8, 25; Caes. B. G. 5, 16; 5, 37; Sall. J. 60, 5; 64, 5; Quint. 8, 4, 19; Tac. A. 4, 16; Suet. Caes. 56; * Hor. S. 1, 10, 14 al. —Form consultē (mostly ante- and post-class.):qui consulte, docte atque astute cavet,
Plaut. Rud. 4, 7, 14:caute atque consulte gesta,
Liv. 22, 38, 11; Spart. Had. 2.— Comp., Liv. 22, 24, 3; Tac. H. 2, 24. — Sup., Capitol. Pert. 7. -
39 subpeto
I.To go or come to one, i. e.,A.Lit., to be at hand or in store, to be present (class.):B.ut mihi supersit, suppetat, superstitet,
Plaut. Pers. 3, 1, 3:si cui haec suppetunt,
Cic. Off 2, 8, 31:cui res non suppetat,
id. de Or. 3, 35, 142:vererer, ne mihi crimina non suppeterent,
id. Verr. 2, 1, 11, § 31:ne pabuli quidem satis magna copia suppetebat,
Caes. B. G. 1, 16:copia frumenti,
id. ib. 1, 3:frumentum copiaeque,
Liv. 5, 26, 9:quibus rebus numquam tanta suppeteret victoriae fiducia, Auct. B. Afr. 31: ut mihi ad remunerandum nihil suppetat praeter voluntatem,
Cic. Fam. 15, 13, 2:quibuscumque vires suppetebant ad arma ferenda, praesto fuere,
Liv. 4, 22, 1; Plin. 2, 9, 6, § 46:neque quo manus porrigeret suppetebat,
Nep. Dion, 7, 2:nondum suppetente ad haurien, dum ultra justa vi,
Plin. 2, 9, 6, § 46:si vita suppetet,
Cic. Fin. 1, 4, 11; so,vita,
Plin. Ep. 5, 5, 8:vita longior,
Liv. 40, 56, 7: quoad vita suppetet, Auct. B. Afr. 92; Vop. Aur. 24.—With pers. subject:deos oro, ut vitae tuae superstes suppetat (uxor),
that she may survive you, Plaut. Trin. 1, 2, 19:nec consilium sibi suppetere diceret,
Liv. 4, 48, 13.—Transf., to be equal to or sufficient for; to suffice, to agree with, correspond to any thing;II.= sufficere: ut amori, ut ambitioni, ut cottidianis sumptibus copiae suppetant,
Cic. Tusc. 5, 32, 89:pauper enim non est, cui rerum suppetit usus,
Hor. Ep. 1, 12, 4:utinam quae dicis, dictis facta suppetant,
i. e. I wish you may be as good as your word, Plaut. Ps. 1, 1, 106:rudis lingua non suppetebat libertati,
Liv. 2, 56, 8:ut plagae possint suppetere ipsae,
Lucr. 1, 1050. — Poet., with pers. subject:novis ut usque suppetas doloribus,
you may be exposed to, Hor. Epod. 17, 64. —To ask in place of another, to personate another in asking:si silignario quis dixerit, ut quisquis nomine ejus siliginem petisset, ei daret... furti actionem adversus eum qui suppetet, etc.,
Dig. 47, 2, 52, § 11. -
40 suppeto
I.To go or come to one, i. e.,A.Lit., to be at hand or in store, to be present (class.):B.ut mihi supersit, suppetat, superstitet,
Plaut. Pers. 3, 1, 3:si cui haec suppetunt,
Cic. Off 2, 8, 31:cui res non suppetat,
id. de Or. 3, 35, 142:vererer, ne mihi crimina non suppeterent,
id. Verr. 2, 1, 11, § 31:ne pabuli quidem satis magna copia suppetebat,
Caes. B. G. 1, 16:copia frumenti,
id. ib. 1, 3:frumentum copiaeque,
Liv. 5, 26, 9:quibus rebus numquam tanta suppeteret victoriae fiducia, Auct. B. Afr. 31: ut mihi ad remunerandum nihil suppetat praeter voluntatem,
Cic. Fam. 15, 13, 2:quibuscumque vires suppetebant ad arma ferenda, praesto fuere,
Liv. 4, 22, 1; Plin. 2, 9, 6, § 46:neque quo manus porrigeret suppetebat,
Nep. Dion, 7, 2:nondum suppetente ad haurien, dum ultra justa vi,
Plin. 2, 9, 6, § 46:si vita suppetet,
Cic. Fin. 1, 4, 11; so,vita,
Plin. Ep. 5, 5, 8:vita longior,
Liv. 40, 56, 7: quoad vita suppetet, Auct. B. Afr. 92; Vop. Aur. 24.—With pers. subject:deos oro, ut vitae tuae superstes suppetat (uxor),
that she may survive you, Plaut. Trin. 1, 2, 19:nec consilium sibi suppetere diceret,
Liv. 4, 48, 13.—Transf., to be equal to or sufficient for; to suffice, to agree with, correspond to any thing;II.= sufficere: ut amori, ut ambitioni, ut cottidianis sumptibus copiae suppetant,
Cic. Tusc. 5, 32, 89:pauper enim non est, cui rerum suppetit usus,
Hor. Ep. 1, 12, 4:utinam quae dicis, dictis facta suppetant,
i. e. I wish you may be as good as your word, Plaut. Ps. 1, 1, 106:rudis lingua non suppetebat libertati,
Liv. 2, 56, 8:ut plagae possint suppetere ipsae,
Lucr. 1, 1050. — Poet., with pers. subject:novis ut usque suppetas doloribus,
you may be exposed to, Hor. Epod. 17, 64. —To ask in place of another, to personate another in asking:si silignario quis dixerit, ut quisquis nomine ejus siliginem petisset, ei daret... furti actionem adversus eum qui suppetet, etc.,
Dig. 47, 2, 52, § 11.
- 1
- 2
См. также в других словарях:
asking — asking; un·asking; … English syllables
Asking — Ask ing, n. 1. The act of inquiring or requesting; a petition; solicitation. Longfellow. [1913 Webster] 2. The publishing of banns. [1913 Webster] … The Collaborative International Dictionary of English
asking — index inquiry (systematic investigation), precatory, question (inquiry), request Burton s Legal Thesaurus. William C. Burton. 2006 … Law dictionary
asking — n. (colloq.) for the asking (it s yours for the asking) * * * [ ɑːskɪŋ] (colloq.) for the asking (it s yours for the asking) … Combinatory dictionary
Asking — Ask Ask, v. t. [imp. & p. p. {Asked}; p. pr. & vb. n. {Asking}.] [OE. asken, ashen, axien, AS. [=a]scian, [=a]csian; akin to OS. [=e]sc[=o]n, OHG. eisc[=o]n, Sw. [=a]ska, Dan. [ae]ske, D. eischen, G. heischen, Lith. j[ e]sk[ o]ti, OSlav. iskati… … The Collaborative International Dictionary of English
asking — noun a) The act or process of posing a question or making a request. His asking was greeted with silence. b) (Rare in the singular) A request, or petition … Wiktionary
asking — adj. Asking is used with these nouns: ↑price … Collocations dictionary
Asking Alexandria — Аскинг Александриа … Википедия
Asking Alexandria — en concert (2010) Pays d’origine … Wikipédia en Français
Asking Alexandria — Asking Alexandria … Deutsch Wikipedia
asking price — asking prices N COUNT: usu sing The asking price of something is the price which the person selling it says that they want for it, although they may accept less. Offers 15% below the asking price are unlikely to be accepted … English dictionary