Перевод: с латинского на английский

с английского на латинский

absit

  • 1 absit

    "god forbid", "let it be far from the hearts of the faithful"

    Latin-English dictionary > absit

  • 2 absit

    "god forbid, "let it be far from the hearts of the faithful"

    Latin-English dictionary of medieval > absit

  • 3 Absit invidia

    Latin Quotes (Latin to English) > Absit invidia

  • 4 Absit omen

    May the omen be absent. (may this not be an omen)

    Latin Quotes (Latin to English) > Absit omen

  • 5 procul

    prŏcul, adv. [procello, to drive away], in the distance, at a distance, a great way off, far, afar off, from afar.
    I.
    Lit., of place (class.; cf.: longe, eminus); constr. absol.; with adv. of place; with ab and abl. (not in Cic., Cæs., or Sall.); with abl. alone:

    cuja vox sonat procul?

    Plaut. Curc. 1, 2, 18:

    sequi procul,

    id. Poen. 3, 3, 6:

    non jam procul, sed hic praesentes sua templa dii defendunt,

    Cic. Cat. 2, 13. 29:

    ubi turrim constitui procul viderunt,

    Caes. B. G. 2, 30:

    jubet, ut procul tela coniciant, neu propius accedant,

    id. ib. 5, 34:

    procul attendere,

    Cic. de Or. 2, 36, 153:

    procul e fluctu Trinacria,

    Verg. A. 3, 554:

    est procul in pelago saxum,

    id. ib. 5, 124:

    procul et e longinquo,

    Plin. 27, 3, 2, § 9:

    omnibus arbitris procul amotis,

    Sall. C. 20, 1:

    procul o, procul este, profani,

    keep aloof! Verg. A. 6, 258:

    cui procul astanti, Pettalus irridens dixit,

    Ov. M. 5, 114; cf.:

    adstans non procul,

    App. M. 7, p. 183, 14.—With other particles of place, as hinc, inde, alicunde, longe, etc.:

    procul hinc stans,

    at a distance from this place, Ter. Hec. 4, 3, 1; Plaut. Truc. 4, 1, 11:

    istic procul,

    id. Mil. 4, 4, 33:

    istinc procul,

    id. Rud. 4, 4, 104:

    procul inde,

    Ov. Am. 3, 14, 18:

    procul alicunde,

    Cic. Verr. 2, 2, 20, § 48:

    procul longe,

    Plaut. Curc. 2, 2, 10.— With a or ab, far from, far away from (class.):

    procul a terrā abripi,

    Cic. de Or. 3, 36, 145:

    esse procul a conspectu,

    far out of sight, id. Agr. 2, 32, 87:

    a castris,

    Caes. B. G. 5, 17:

    a portā,

    Liv. 1, 12, 8:

    ab Ariciā,

    id. 2, 26, 5:

    ab hoste,

    id. 7, 37, 6:

    a domo,

    id. 4, 18, 1; 5, 4, 11:

    a patriā,

    id. 23, 29, 7; Verg. E. 10, 46:

    a mari,

    Plin. 2, 103, 106, § 227:

    a Pado,

    id. 3, 17, 21, § 124:

    a litore,

    Quint. 12, prooem. §

    2: ab ore,

    id. 11, 3, 96:

    a fratre,

    Plin. Ep. 5, 9, 3:

    a mari,

    Sen. Q. N. 6, 7 fin. —With simple abl., far from, far away from: patriā procul, Enn. ap. Cic. Fam. 7, 6, 1 (Trag. v. 295 Vahl.):

    urbe,

    Ov. P. 1, 5, 73:

    ripā Tiberis,

    Liv. 2, 13, 6:

    oppido,

    id. 3, 22, 4:

    moenibus,

    id. 4, 10, 5:

    Nomento,

    id. 4, 22, 2:

    mari,

    Liv. 38, 16, 15:

    haud procul castris,

    Tac. H. 4, 22:

    Teutoburgiensi Saltu,

    id. A. 1, 60:

    regno,

    id. ib. 2, 67:

    non procul Euripidis poëtae sepulcro,

    Plin. 31, 2, 19, § 28:

    urbe Romā,

    id. 2, 94, 96, § 209:

    oppido,

    id. 3, 3, 4, § 21.—
    II.
    Trop., far, distant, remote; constr, with ab, the abl., or absol.:

    conscia mihi sum a me culpam hanc esse procul,

    Ter. Ad. 3, 2, 50:

    procul ab omni metu,

    Cic. Tusc. 5, 14, 41:

    viri, qui sunt procul ab aetatis hujus memoriā,

    id. Rep. 1, 1, 1:

    caelestia procul sunt a nostrā cognitione,

    id. Ac. 1, 4, 15:

    res procul ab ostentatione positae,

    Quint. 1, prooem. §

    4: quis tam procul a litteris, quin sic incipiat,

    so unacquainted with letters, so unlettered, id. 7, 1, 46; 8, 3, 23:

    ab odio, ab irā,

    id. 6, 2, 14:

    a sapiente,

    Sen. Ira, 1, 6, 4:

    ab omni negotio,

    id. Brev. Vit. 11, 2:

    a praesenti modestiā,

    Tac. A. 12, 6.— With simple abl.:

    liber invidiā, procul contentionibus,

    Quint. 12, 11, 7:

    eam (plebem) procul urbe haberi,

    out of public affairs, Liv. 4, 58, 12:

    procul negotiis,

    Hor. Epod. 2, 1:

    ambitione,

    id. S. 1, 6, 52:

    voluptatibus habere aliquem,

    to keep one aloof from enjoyments, deprive him of them, Tac. A. 4, 62:

    tali more,

    id. ib. 4, 28:

    procul dubio,

    without doubt, Quint. 1, 5, 14; 9, 1, 27; Plin. 9, 61, 87, § 184; Liv. 39, 40, 10; Suet. Ner. 3;

    for which: dubio procul,

    Flor. 2, 6; Lucr. 1, 812:

    procul vero est,

    far from the truth, untrue, Col. 1 praef. fin.—Absol.:

    assentatio vitiorum adjutrix procul amoveatur,

    Cic. Lael. 24, 89:

    homines superbissimi procul errant,

    err widely, greatly, Sall. J. 85, 38:

    pauperies immunda domus procul absit, i.e. pauperies domestica procul absit,

    Hor. Ep. 2, 2, 199:

    durabisne procul dominoque legere superstes, Thebai?

    Stat. Th. 12, 810: non procul est quin, it does not want much of, etc., almost, nearly, Sil. 2, 335:

    haud procul est quin Romam agnosceret,

    Liv. 1, 5, 6.—
    B.
    In partic. (post-Aug. and very rare), in estimation of value, far removed from, much inferior to: aes suo colore pretiosum, procul a Corinthio (est), is far beneath or inferior to, much poorer than, Plin. 34, 2, 3, § 8.

    Lewis & Short latin dictionary > procul

  • 6 ad-moneō

        ad-moneō nuī, nitus, ēre,    to bring to mind, remind, suggest, put in mind of: te: (me) equorum, O.: alqm foederis, L.: admonitus re ipsā recordor quantum, etc.: deorum ira admonuit, aroused him, L.: de quo (proelio) vos: de moribus civitatis, S.: illud te esse admonitum volo, I want you reminded of that: necessitas... admonet esse hominem, reminds one that he is, etc.: quae pars absit, O.—Supin. acc.: admonitum venimus te.—Esp., to remind of a debt, dun: potestas admonendi. — With a view to action, to warn, admonish, advise, urge, suggest, order, bid: ad thesaurum reperiendum: me ut... deplorarem, etc.: admonendi... ut morem servaretis, L.: hunc admonet, iter caute faciat, Cs.: ut eum suae libidines facere admonebant: Matrem ratibus depellere taedas, V.: casu admoniti, omnia paraverunt, Cs.— To goad, urge on (poet.): telo biiugos, V.

    Latin-English dictionary > ad-moneō

  • 7 invidia

        invidia ae, f    [invidus], envy, grudge, jealousy, ill-will, prejudice: invidiā abducti, Cs.: invidiam sequi, S.: virtus imitatione digna, non invidiā: Sine invidiā laudem invenire, ungrudgingly, T.: invidiā ducum perfidiāque militum Antigono est deditus, N.: nobilium, L.: invidia atque obtrectatio laudis suae, Cs.—Person., Envy, O.—Envy, ill-will, odium, unpopularity: gloriā invidiam vicisti, S.: ullā esse invidiā, to incur: mortis illius: res in invidiā erat, S.: habere, to be hated: in summam invidiam adducere: in eum... invidia quaesita est: Non erit invidiae victoria nostra ferendae, i. e. will bring me intolerable hate, O.: venire in invidiam, N.: cumulare invidiam, L.: invidiae nobis esse: pati, O.: intacta invidiā media sunt, L.: Ciceronis invidiam leniri, unpopularity, S.: absit invidia verbo, be it said without boasting, L.: vita remota a procellis invidiarum. —Fig., envy, an envious man: Invidia infelix metuet, etc., V.: invita fatebitur usque Invidia, etc., will reluctantly confess, H.— A cause of envy: aut invidiae aut pestilentiae possessores, i. e. of lands whether desirable or pestilential: summa invidiae eius, L.: Quae tandem Teucros considere... Invidiae est? i. e. why is it odious, etc., V.
    * * *
    hate/hatred/dislike; envy/jealousy/spite/ill will; use of words/acts to arouse

    Latin-English dictionary > invidia

  • 8 procul

        procul adv.    [pro+1 CEL-], in the distance, at a distance, away, apart, far, afar off, from afar: Delos, tam procul a nobis posita: non procul, sed hic praesentes (di): ubi turrim constitui procul viderunt, Cs.: in pelago saxum, V.: omnibus arbitris procul amotis, S.: procul este profani, keep aloof! V.: procul hinc stans, T.: a terrā: a conspectu, far out of sight: a patriā, V.: patriā: urbe, O.: locus muro, L.—Of time, far, long before: haud procul occasu solis, L.—Fig., far, distant, remote, away: absentatio procul amoveatur: errare, greatly, S.: Pauperies inmunda domūs procul absit, H.: legatos haud procul afuit quin violarent, they came near outraging, L.: haud procul esse quin Remum agnosceret, almost, L.: procul ab omni metu: eam (plebem) procul urbe haberi, out of public affairs, L.: negotiis, H.: procul dubio, without doubt, L.: istud procul abest, is far from the fact, Cu.
    * * *
    at distance, far off

    Latin-English dictionary > procul

  • 9 requīrō

        requīrō sīvī, sītus, ere    [re-+quaero], to seek again, look after, search for: fratrem, T.: iuvenem oculis animoque, O.: terram oculis, Cu.: libros, V.: vinum generosum, H.— To seek to know, ask, inquire for, demand: Pande requirenti nomen tuum, O.: rationes rerum: mea facta, O.: ex quibus requiram, quem ad modum, etc.: ea, quae a me de Vatinio requiris: aliquid de antiquitate ab eo, N.: cur Romae non sim: Forsitan et, Priami fuerint quae fata, requiras, V.: ubinam esset, N.: dolus an virtus, quis in hoste requirat? V.— To need, want, lack, be in want of, require: desiderat, requirit, indiget: isto bono utare, dum adsit; cum absit, ne requiras: qui beatus est, non intellego, quid requirat, ut sit beatior: magnam res diligentiam requirebat, Cs.: in hoc bello virtutes animi requiruntur, are called for.—To perceive to be wanting, feel the lack of, look in vain for, miss: pristinum morem iudiciorum: pacis ornamenta: Caesaris indulgentiam in se, Cs.: quae (bona) nonnumquam requirimus, lament the absence of: Amissos longo socios sermone, i. e. lament, V.
    * * *
    requirere, requisivi, requisitus V
    require, seek, ask for; need; miss, pine for

    Latin-English dictionary > requīrō

  • 10 reverentia

        reverentia ae, f    [revereor], timidity, respect, regard, fear, awe, reverence: adversus homines: imperi, Ta.: legum, Iu.: poscendi, Pr.: absit reverentia vero, O.: Maxima debetur puero reverentia, Iu.—Person., as a deity, O.
    * * *
    respect, deference, restraint; awe, reverence; shyness, felling of misgiving

    Latin-English dictionary > reverentia

  • 11 studium

        studium ī, n    [cf. studeo], application, assiduity, zeal, eagerness, fondness, inclination, desire, exertion, endeavor, study: illum summo cum studio servare: studium semper adsit, cunctatio absit: non studio accusare, not from inclination: laedere gaudes, et hoc studio pravus facis, H.: ad studium fallendi studio quaestūs vocari: efferor studio patres vestros vivendi: doctrinae: ea res studia hominum adcendit ad consulatum mandandum Ciceroni, S.— A pursuit, object of desire, study: musicum, poetry, T.: suo quisque studio maxime ducitur: quot capitum vivunt, totidem studiorum Milia, H.— Good-will, friendliness, affection, attachment, devotion, favor, kindness: tibi polliceor eximium et singulare meum studium: studium et favor: erga me: erga plebem Romanam, L.: studia volgi amissurus, S.— Strong feeling, zeal, partisanship, prejudice: quasi studio partium fecerit, party spirit: studia competitorum: sine studio dicere; cf. quo minus cupiditatis ac studi visa est oratio habere, partisanship, L.: senatum in studia diducere, i. e. parties, Ta.— Application to learning, study, research, inquiry: pabulum studi atque doctrinae: semper mihi tua ista studia placuerunt, studies: studia Graecorum: studiis annos septem dedit, H.: o seri studiorum! late in learning, H.
    * * *
    eagerness, enthusiasm, zeal, spirit; devotion, pursuit, study

    Latin-English dictionary > studium

  • 12 super-sum or super sum

        super-sum or super sum fuī, esse.—Of a remainder,    to be over and above, be left, remain: duae partes, quae mihi supersunt inlustrandae orationis: quid superest de corporibus, Iu.: perexigua pars illius exercitūs superest, Cs.: quantum satietati superfuit: biduum supererat, Cs.: spatia si plura supersint, V.: nemo superesse quemquam praeter eos crederent, L.: quod superest, scribe quid placeat, for the rest: quod superfuit, Ph.: nihil erat super, N.: supererat nihil aliud quam evadere, L.: Pervigilem superest herbis sopire draconem, O.—To live after, outlive, be still alive, survive: Lucumo superfuit patri, L.: dolori, O.— To be in abundance, abound: Quoi tanta erat res et supererat, T.: vereor ne iam superesse mihi verba putes: adeo supererant animi ad sustinendam invidiam, L.—To be adequate, suffice: modo vita supersit, V.: labori, V.—To be in excess, be superabundant, be superfluous: ut neque absit quicquam neque supersit.

    Latin-English dictionary > super-sum or super sum

  • 13 absum

    ab-sum, āfui (better than abfui), āfŭtārus (aforem, afore), v. n., in its most general signif., to be away from, be absent.
    I.
    In gen.
    A.
    Absol. without designating the distance (opp. adsum):

    num ab domo absum?

    Plaut. Ep. 5, 2, 16:

    me absente atque insciente,

    id. Trin. 1, 2, 130:

    domini ubi absunt,

    are not at home, not present, Ter. Eun. 3, 5, 53: facile aerumnam ferre possum, si inde abest injuria, Caecil. ap. Non. 430, 18.—
    B.
    With reference to the distance in space or time; which is expressed either by a definite number, or, in gen., by the advs. multum, paulum (not parum, v. below) longe, etc.:

    edixit, ut ab urbe abesset milia pass. ducenta,

    Cic. Sest. 12, 29:

    castra, quae aberant bidui,

    id. Att. 5, 16:

    hic locus aequo fere spatio ab castris Ariovisti et Caesaris aberat,

    Caes. B. G. 1, 43:

    haud longe abesse oportet,

    he ought not to be far hence, Plaut. Am. 1, 1, 166:

    legiones magnum spatium aberant,

    Caes. B. G. 2, 17:

    menses tres abest,

    Ter. Heaut. 1, 1, 66:

    haud permultum a me aberit infortunium,

    Ter. Heaut. 4, 2, 1; Cic. Fam. 2, 7.—With the simple abl. for ab:

    paulumque cum ejus villa abessemus,

    Cic. Ac. 1, 1 Görenz; but, ab ejus villa, B. and K.; cf.:

    nuptā abesse tuā,

    Ov. R. Am. 774.— With inter:

    nec longis inter se passibus absunt,

    Verg. A. 11, 907.—With prope, propius, proxime, to denote a short distance:

    nunc nobis prope abest exitium,

    is not far from, Plaut. Aul. 2, 3, 8;

    so with est: prope est a te Deus, tecum est,

    Sen. Ep. 41:

    loca, quae a Brundisio propius absunt, quam tu, biduum,

    Cic. Att. 8, 14:

    quoniam abes propius,

    since you are nearer, id. ib. 1, 1:

    existat aliquid, quod... absit longissime a vero,

    id. Ac. 2, 11, 36; so id. Deiot. 13; Caes. ap. Cic. Att. 9, 16 al.—Hence the phrase: tantum abest, ut—ut, so far from that, etc. (Zumpt, §

    779), the origin of which is evident from the following examples from Cic. (the first two of which have been unjustly assailed): id tantum abest ab officio, ut nihil magis officio possit esse contrarium, Off. 1, 14 (with which comp. the person. expression: equidem tantum absum ab ista sententia, ut non modo non arbitrer... sed, etc.,

    id. de Or. 1, 60, 255):

    tantum abest ab eo, ut malum mors sit, ut verear, ne, etc.,

    id. Tusc. 1, 31, 76: ego vero istos tantum abest ut ornem, ut effici non possit, quin eos oderim, so far am I from that, id. Phil. 11, 14; sometimes etiam or quoque is added to the second clause, Lentul. ap. Cic. Fam. 12, 15, 2; Suet. Tib. 50; more rarely contra, Liv. 6, 31, 4. Sometimes the second ut is left out:

    tantum afuit, ut inflammares nostros animos: somnum isto loco vix tenebamus,

    Cic. Brut. 80, 278; on the contrary, once in Cic. with a third ut: tantum abest ut nostra miremur, ut usque eo difficiles ac morosi simus, ut nobis non satisfaciat ipse Demosthenes, Or. 29, 104.
    II.
    Hence,
    A.
    To be away from any thing unpleasant, to be freed or free from:

    a multis et magnis molestiis abes,

    Cic. Fam. 4, 3:

    a culpa,

    id. Rosc. Am. 20: a reprehensione temeritatis, Planc. ap. Cic. Fam. 10, 23.
    B.
    To be removed from a thing by will, inclination, etc.; to be disinclined to (syn. abhorreo)' a consilio fugiendi, Cic. Att. 7, 24:

    ab istis studiis,

    id. Planc. 25:

    ceteri a periculis aberant,

    kept aloof from, avoided, Sall. C. 6, 3. toto aberant bello, Caes. B. G. 7, 63.
    C.
    To be removed from a thing in regard to condition or quality, i. e. to be different from, to differ = abhorrere abest a tua virtute et fide, Brut. et Cass. ap. Cic. Fam. 11, 2: istae kolakeiai non longe absunt a scelere, id. Att. 13, 30:

    haec non absunt a consuetudine somniorum,

    id. Divin. 1, 21, [p. 13] 42.—Since improvement, as well as deterioration, may constitute the ground of difference, so absum may, according to its connection, designate the one or the other:

    nullā re longius absumus a naturā ferarum,

    in nothing are we more elevated above the nature of the brute, Cic. Off. 1, 16, 50;

    so also the much-contested passage,

    Cic. Planc. 7, 17: longissime Plancius a te afuit, i. e. valde, plurimis suffragiis, te vicit, was far from you in the number of votes, i. e. had the majority; v. Wunder ad Planc. proleg. p. 83 sq.; on the other hand, to be less, inferior: longe te a pulchris abesse sensisti, Cic. Fragm. ap. Non. 339, 23:

    multum ab eis aberat L. Fufius,

    id. Brut. 62, 222; so Hor. A. P. 370.
    D.
    Not to be suitable, proper, or fit for a thing:

    quae absunt ab forensi contentione,

    Cic. Or. 11, 37:

    ab principis personā,

    Nep. Ep. 1, 2.
    E.
    To be wanting, = desum, Pac. ap. Cic. Fin. 5, 11, 31 (Trag. Rel. p. 122 Rib.):

    unum a praeturā tuā abest,

    one thing is wanting to your praetorship, Plaut. Ep. 1, 1, 25: quaeris id quod habes;

    quod abest non quaeris,

    Ter. Heaut. 5, 4, 16; cf. Lucr. 3, 970 and 1095.—After Cicero, constr. in this signif. with dat.:

    quid huic abesse poterit de maximarum rerum scientiā?

    Cic. de Or. 1, 11, 48:

    abest enim historia litteris nostris,

    history is yet wanting to our literature, id. Leg. 2, 5.—So esp. in the poets:

    donec virenti canities abest morosa,

    Hor. C. 1, 9, 17; 3, 24, 64; Ov. M. 14, 371.—Hence the phrase non multum (neque multum), paulum, non (haud) procul, minimum, nihil abest, quin. not much, little, nothing is wanting that (Zumpt, Gr. § 540); but not parum, since parum in good classical authors does not correspond in meaning with non multum, but with non satis (v. parum):

    neque multum abesse ab eo, quin, etc.,

    Caes. B. G. 5, 2, 2; and absol.:

    neque multum afuit quin,

    id. B. C. 2, 35, 4:

    paulumque afuit quin, ib. § 2: legatos nostros haud procul afuit quin violarent,

    Liv. 5, 4 fin.:

    minimum afuit quin periret,

    was within a little of, Suet. Aug. 14:

    nihil afore credunt quin,

    Verg. A. 8, 147 al.
    F.
    Abesse alicui or ab aliquo, to be wanting to any one, to be of no assistance or service to (opp. adsum):

    ut mirari Torquatus desinat, me, qui Antonio afuerim, Sullam defendere,

    Cic. Sull. 5: facile etiam absentibus nobis ( without our aid) veritas se ipsa defendet, id. Ac. 2, 11, 36:

    longe iis fraternum nomen populi Romani afuturum,

    Caes. B. G. 1, 36. So also Cic. Planc. 5, 13: et quo plus intererat, eo plus aberas a me, the more I needed your assistance, the more you neglected me, v. Wunder ad h. l.; cf. also Sall. C. 20 fin.
    G.
    Cicero uses abesse to designate his banishment from Rome (which he would never acknowledge as such):

    qui nullā lege abessem,

    Cic. Sest. 34, 37; cf.: discessus. —Hence, absens, entis ( gen. plur. regul. absentium;

    absentum,

    Plaut. Stich. 1, 1, 5), P. a., absent (opp. praesens).
    A.
    In gen.:

    vos et praesentem me curā levatis et absenti magna solatia dedistis,

    Cic. Brut. 3, 11; so id. Off. 3, 33, 121; id. Verr. 2, 2, 17:

    quocirca (amici) et absentes adsunt et egentes abundant,

    id. Lael. 7, 23:

    ut loquerer tecum absens, cum coram id non licet,

    id. Att. 7, 15:

    me absente,

    id. Dom. 3; id. Cael. 50:

    illo absente,

    id. Tull. 17; id. Verr. 2, 60:

    absente accusatore,

    id. ib. 2, 99 al.— Sup.:

    mente absentissimus,

    Aug. Conf. 4, 4.—Of things (not thus in Cic.):

    Romae rus optas, absentem rusticus urbem tollis ad astra,

    Hor. S. 2, 7, 28; so,

    Rhodus,

    id. Ep. 1, 11, 21:

    rogus,

    Mart. 9, 77, 8:

    venti,

    Stat. Th. 5, 87:

    imagines rerum absentium,

    Quint. 6, 2, 29:

    versus,

    Gell. 20, 10.—
    B.
    In partic.
    1.
    In conversat. lang.
    (α).
    Praesens absens, in one's presence or absence:

    postulo ut mihi tua domus te praesente absente pateat,

    Ter. Eun. 5, 8, 29.—
    (β).
    Absente nobis turbatumst, in our absence (so also:

    praesente nobis, v. praesens),

    Ter. Eun. 4, 3, 7; Afran. ap. Non. 76, 19 (Com. Rel. p. 165 Rib.).—
    2.
    In polit. lang., not appearing in public canvassings as a competitor:

    deligere (Scipio) iterum consul absens,

    Cic. Rep. 6, 11; so Liv. 4, 42, 1; 10, 22, 9.—
    3.
    = mortuus, deceased, Plaut. Cas. prol. 20; Vitr. 7, praef. § 8.—
    4.
    Ellipt.: absens in Lucanis, absent in Lucania, i. e. absent and in Lucania, Nep. Hann. 5, 3; so id. Att. 8, 6.

    Lewis & Short latin dictionary > absum

  • 14 adaequo

    ăd-aequo, āvi, ātum, 1, v. a. and n.
    I.
    Act.
    A.
    To make equal to, to equalize, to level with; hence,
    a.
    In Cic. usually with cum (cf. aequare cum, Verg. A. 1, 193):

    qui cum virtute fortunam adaequavit,

    Cic. Arch. 10, 24:

    quae... admonet, commemorationem nominis nostri, cum omni posteritate adaequandam,

    id. ib. 11, 29:

    in summa amicorum copia cum familiarissimis ejus est adaequatus (i. e. par habitus),

    id. Balb. 28, 63.—
    b.
    In the histt. alicui rei (cf.:

    aequo and aequiparo): molibus ferme (oppidi) moenibus adaequatis,

    on a level with, Caes. B. G. 3, 12:

    omnia tecta solo adaequare,

    to level with the ground, Liv. 1, 29:

    quibus duobus operibus vix nova haec magnificentia quidquam adaequare potuit,

    id. ib. 56; and with solo understood:

    Alesiam flammis adaequare,

    Flor. 3, 10, 23:

    cum Claudius libertos sibique et legibus adaequaverit,

    Tac. A. 12, 60:

    colonias jure et dignatione urbi... adaequavit,

    Suet. Aug. 46; so Dom. 2.—
    2.
    Trop., to compare to or with:

    qui formam, aetatem, genus mortis magni Alexandri fatis adaequarent,

    Tac. Ann. 2, 73.—
    B.
    To attain to, or reach, by equalling. —With acc. (cf.:

    aequo and aequiparo): ne quid absit quod deorum vitam possit adaequare,

    Cic. Univ. 11:

    longarum navium cursum adaequaverunt,

    Caes. B. G. 5, 8:

    ut muri altitudinem acervi armorum adaequarent,

    id. ib. 2, 32; cf. id. B. C. 2, 16, and Sall. J. 4.
    II.
    Neut., to be equal.
    a.
    Absol.: senatorum urna copiose absolvit, equitum adaequavit, the votes of the equites were equally divided, there was an equal number for acquitting and for condemning, Cic. Q. Fr. 2, 6, 6.—
    b.
    With dat.:

    turris quae moenibus adaequaret, Auct. B. G. 8, 41: se virtute nostris adaequare non posse intellegunt,

    Caes. B. C. 2, 16 Dinter, where some read nostros: adaequare apud Caesarem gratiā, sc. Aeduis, id. B: G. 6, 12.

    Lewis & Short latin dictionary > adaequo

  • 15 autem

    autem, conj. [v. aut init. ], on the other hand, but, yet, however, nevertheless; sometimes an emphasized and (it is never found at the beginning of a clause, but after one or more words; v. fin.; like at, it joins to a preceding thought a new one, either entirely antithetical or simply different; it differs from the restricting sed in like manner with at; v. at init., and cf.: [Popilius imperator tenebat provinciam;

    in cujus exercitu Catonis filius tiro militabat. Cum autem Popilio videretur unam dimittere legionem, Catonis quoque filium... dimisit. Sed cum amore pugnandi in exercitu permansisset, Cato ad Popilium scripsit, etc.],

    Cic. Off. 1, 11, 36 B. and K. (most freq. in philos. lang.; rare in the histt., being used by Caes. only 59 times, by Sall. 23, and by Tac. 31; and very rare in the poets).
    I.
    In joining an entirely antithetical thought, on the contrary, but = at quidem, at vero, se sê, esp. freq. with the pronouns ego, tu, ille, qui, etc.:

    Ait se obligāsse crus fractum Aesculapio, Apollini autem bracchium,

    Plaut. Men. 5, 3, 9:

    Nam injusta ab justis impetrari non decet, Justa autem ab injustis petere insipientiast,

    id. Am. prol. 35:

    ego hic cesso, quia ipse nihil scribo: lego autem libentissime,

    Cic. Fam. 16, 22; id. de Or. 1, 25, 115; Plaut. Men. 2, 1, 43: i sane cum illo, Phrygia;

    tu autem, Eleusium, Huc intro abi ad nos,

    id. Aul. 2, 5, 7; id. Capt. 2, 3, 4; id. Bacch. 4, 8, 58; id. Mil. 4, 4, 13; id. Ep. 5, 2, 7; Cic. Ac. 2, 19, 61:

    mihi ad enarrandum hoc argumentumst comitas, Si ad auscultandum vostra erit benignitas. Qui autem auscultare nolit, exsurgat foras,

    Plaut. Mil. 2, 1, 3; so id. Ep. 2, 2, 95; id. Capt. 3, 4, 24:

    Quid tu aïs, Gnatho? Numquid habes quod contemnas? Quid tu autem, Thraso?

    Ter. Eun. 3, 2, 22: e principio oriuntur omnia;

    ipsum autem nullā ex re aliā nasci potest,

    Cic. Tusc. 1, 23, 54.—
    II.
    In joining a thought that is simply different.
    A.
    In gen., on the other hand, but, moreover.
    a.
    Absol., as the Gr. se:

    Vehit hic clitellas, vehit hic autem alter senex,

    Plaut. Most. 3, 2, 91:

    cum Speusippum, sororis filium, Plato philosophiae quasi heredem reliquisset, duo autem praestantissimos studio atque doctrinā, Xenocratem Chalcedonium et Aristotelem Stagiritem, etc.,

    Cic. Ac. 1, 4, 17; id. Off. 1, 5, 16:

    Alexandrum consultum, cui relinqueret regnum, voluisse optimum deligi, judicatum autem ab ipso optimum Perdiccam, cui anulum tradidisset,

    Curt. 10, 6, 16:

    Atque haec in moribus. De benevolentiā autem, quam etc.,

    Cic. Off. 1, 15, 46 sq.; 1, 23, 81: Sed poëtae quid quemque deceat ex personā judicabunt;

    nobis autem personam imposuit natura etc.,

    id. ib. 1, 28, 97; 1, 28, 98; 1, 43, 152: Quod semper movetur aeternum est;

    quod autem motum adfert alicui etc.,

    id. Tusc. 1, 23, 53; 1, 28, 68 sq.; 1, 30, 74; 1, 36, 87.—So sometimes when one conditional sentence is opposed to another, si—sin autem, in Gr. ei men— ei se:

    Nam si supremus ille dies non exstinctionem, sed commutationem adfert loci, quid optabilius? Sin autem etc.,

    Cic. Tusc. 1, 49, 117; 1, 49, 118 al.—In adducing an example of a rule:

    Et Demosthenes autem ad Aeschinem orationem in prooemio convertit, et M. Tullius etc.,

    Quint. 4, 1, 66 Spald.;

    also in passing from a particular to a general thought: Et sane plus habemus quam capimus. Insatiabilis autem avaritia est etc.,

    Curt. 8, 8, 12.—
    b.
    Preceded by quidem, as in Gr. men—se (perh. most freq. in Cicero's philosophical works, under the influence of Greek style): Et haec quidem hoc modo;

    nihil autem melius extremo,

    Cic. Tusc. 1, 41, 99:

    Sed nunc quidem valetudini tribuamus aliquid, cras autem etc.,

    id. ib. 1, 49, 119; id. Off. 1, 7, 24; and thus in Tac. several times, but only in Ann. and Or.: bene intellegit ceteros quidem iis niti... Marcellum autem et Crispum attulisse etc., Or. 8; 18 bis; 25; A. 3, 53; 3, 73;

    4, 28.—So often in transitions from one subject to another: Ac de inferendā quidem injuriā satis dictum est. Praetermittendae autem defensionis etc.,

    Cic. Off. 1, 8, 27 sq.; 1, 13, 41; 1, 45, 160.—So very often in Vulg. in direct reproduction of men—se: Ego quidem baptizo vos in aquā in paenitentiam; qui autem post me etc., Matt. 3, 11; 9, 37; 13, 23; 13, 32; 17, 11 sq.; 23, 28; 25, 33; 26, 24. —
    B.
    Esp.
    1.
    In any kind of transition:

    M. Antonius in eo libro, quem unum reliquit, disertos ait se vidisse multos, eloquentem omnino neminem. Vir autem acerrimo ingenio (sic enim fuit) multa etc.,

    Cic. Or. 5, 18:

    hic (pater) prout ipse amabat litteras, omnibus doctrinis, quibus puerilis aetas impertiri debet, filium erudivit: erat autem in puero summa suavitas oris,

    Nep. Att. 1, 2;

    also in questions: Quid autem magno opere Oppianicum metuebat, etc.,

    Cic. Clu. 60, 167. Freq. several times repeated:

    Expetuntur autem divitiae cum ad usus vitae necessarios, tum ad perfruendas voluptates: in quibus autem major est animus, in iis pecuniae cupiditas spectat ad opes, etc.,

    Cic. Off. 1, 8, 24 and 25; cf. Wopkens, Lectt. Tull. pp. 53 and 122: Orbis situm dicere adgredior... Dicam autem alias plura et exactius, Mel. prooem. 2.—
    2.
    In repeating a word from a previous clause, in continuing a train of thought:

    admoneri me satis est: admonebit autem nemo alius nisi rei publicae tempus,

    Cic. Pis. 38, 94: disces quam diu voles;

    tam diu autem velle debebis, quoad etc.,

    id. Off. 1, 1, 2:

    nunc quod agitur, agamus: agitur autem, liberine vivamus an mortem obeamus,

    id. Phil. 11, 10, 24. —So esp. in impassioned discourse, Plant. Mil. 3, 1, 84:

    humanum amare est, humanum autem ignoscere est,

    id. Merc. 2, 2, 48; id. Ps. 4, 8, 1:

    quot potiones mulsi! quot autem prandia!

    id. Stich. 1, 3, 68; id. Ep. 5, 2, 6:

    quā pulchritudine urbem, quibus autem opibus praeditam, servitute oppressam tenuit civitatem,

    Cic. Tusc. 5, 20, 57.—
    3.
    Like sed, vero, igitur, etc., in resuming a train of thought interrupted by a parenthesis:

    Omnino illud honestum, quod ex animo excelso magnificoque quaerimus, animi efficitur non corporis viribus: exercendum tamen corpus et ita adficiendum est, ut oboedire consilio rationique possit in exsequendis negotiis et in labore tolerando: honestum autem id, quod exquirimus, totum est positum in animi curā, etc.,

    Cic. Off. 1, 23, 79; 1, 43, 153.—
    4.
    In introducing a parenthetical clause itself: quae autem nos ut recta aut recte facta dicamus, si placet (illi autem appellant katorthômata) omnes numeros virtutis continent, Cic. Fin. 3, 7, 24:

    quod vitium effugere qui volet (omnes autem velle debent) adhibebit etc.,

    id. Off. 1, 6, 18; 1, 33, 120; id. Tusc. 1, 33, 80; 1, 36, 88:

    In primis foedera ac leges (erant autem eae duodecim tabuiae et quaedam regiae leges) conquiri etc.,

    Liv. 6, 1, 10; Curt. 4, 6, 2:

    ex hoc Quodcumque est (minus est autem quam rhetoris aera) Discipuli custos praemordet,

    Juv. 7, 217.—
    5.
    In enumerations, for the purpose of adding an important circumstance:

    magnus dicendi labor, magna res, magna dignitas, summa autem gratia,

    but, and indeed, Cic. Mur. 13, 29:

    animis omnes tenduntur insidiae... vel ab eā, quae penitus in omni sensu implicata insidet, imitatrix boni, voluptas, malorum autem mater omnium,

    yea, the parent of all evil, id. Leg. 1, 17, 47; id. N. D. 2, 22, 58:

    docet ratio mathematicorum, luna quantum absit a proxumā Mercurii stellā, multo autem longius a Veneris,

    id. Div. 2, 43, 91.—
    6.
    In the syllogism, to introduce the minor proposition (the assumptio or propositio minor; cf. atque, IV. 9., and atqui, II. D.), now, but; but now:

    Aut hoc, aut illud: hoc autem non, igitur illud. Itemque: aut hoc, aut illud: non autem hoc: illud igitur,

    Cic. Top. 14, 56:

    Si lucet, lucet: lucet autem, lucet igitur,

    id. Ac. 2, 30, 96:

    Si dicis te mentiri verumque dicis, mentiris: dicis autem te mentiri verumque dicis: mentiris igitur,

    id. ib.; id. Top. 2, 9; id. Tusc. 5, 16, 47.—
    7.
    Like the Gr. se or sê in adding an emphatic question (freq. in the comic poets), but, indeed.
    a.
    In gen.:

    Quem te autem deum nominem?

    Plaut. As. 3, 3, 126:

    Perii: quid hoc autemst mali?

    Ter. Eun. 5, 7, 5:

    Quī istuc? Quae res te sollicitat autem?

    id. Heaut. 2, 3, 10:

    Quae autem divina? Vigere, sapere, invenire, meminisse,

    Cic. Tusc. 1, 26, 65: Quo modo autem moveri animus ad appetendum potest, si id, quod videtur, non percipitur? pôs sê, id. Ac. 2, 8, 25:

    Quo modo autem tibi placebit JOVEM LAPIDEM jurare, cum scias etc.,

    id. Fam. 7, 12, 2:

    Veni ad Caesarem: quis est autem Caesar?

    Flor. 3, 10, 11.—So in exclamations:

    Quantā delectatione autem adficerer, cum etc.,

    Cic. Tusc. 1, 41, 98.—
    b.
    In questions implying rebuke, reproach: Ba. Metuo credere. Ps. Credere autem? eho, etc., Plaut. Ps. 1, 3, 70: Th. Ego non tangam meam? Ch. Tuam autem, furcifer? yours do you say? yours indeed! Ter. Eun. 4, 7, 28.—
    c.
    In a question where a correction is made: Num quis testis Postumum appellavit? testis autem? ( witness did I say?) num accusator? Cic. Rab. Post. 5, 10:

    Alio me vocat numerosa gloria tua: alio autem? quasi vero etc.,

    Plin. Pan. 28:

    Quid tandem isti mali in tam tenerā insulā non fecissent? non fecissent autem? imo quid ante adventum meum non fecerunt?

    Cic. Att. 6, 2; 5, 13; 7, 1: Adimas etiam Hispanias? Et si inde cessero, in Africam transcendes. Transcendes autem dico? Liv. 21, 44, 7 Weissenb.—
    8.
    And in questions sed autem are sometimes both used, especially by the comic poets, but indeed, but now, like the Gr. alla—se Alla pou se boulei kathezomenoi anagnômen; Plat. Phaedr. 228 E.):

    Sed autem quid si hanc hinc apstulerit quispiam Sacram urnam Veneris?

    Plaut. Rud. 2, 5, 15;

    and separated: Sed quid haec hic autem tam diu ante aedīs stetit?

    id. Truc. 2, 3, 14:

    Attat Phaedriae Pater venit. Sed quid pertimui autem, belua?

    Ter. Phorm. 4, 2, 11: Sed quid ego haec autem nequiquam ingrata revolvo? * Verg. A. 2, 101.—Once ast autem: ast autem tenui [p. 212] quae candent lumine Phatnae, Cic. Fragm. ap. Prisc. p. 1170 P. (IV. 2, p. 555 Orell.).—
    9.
    With interjections:

    Heia autem inimicos!

    Plaut. Am. 3, 2, 20:

    Ecce autem litigium,

    but lo! id. Men. 5, 2, 34; so id. Curc. 1, 2, 41; id. Most. 2, 1, 35; id. Mil. 2, 2, 48; id. Most. 3, 1, 131; 3, 1, 146:

    Ecce autem alterum,

    Ter. Eun. 2, 3, 6 Ruhnk.:

    Ecce autem subitum divortium,

    Cic. Clu. 5, 14; so id. Verr. 2, 5, 34; id. Leg. 1, 2, 5; id. Rep. 1, 35, 55; id. Or. 9, 30:

    Ecce autem aliud minus dubium,

    Liv. 7, 35, 10:

    Eccere autem capite nutat,

    Plaut. Mil. 2, 2, 52; so id. Pers. 2, 4, 29:

    eccui autem non proditur [revertenti]?

    Cic. Mur. 33, 68.
    In good prose writers autem is usu.
    placed after the first word of a clause; but if several words, a subst. and prep., the verb esse with the predicate, a word with a negative, etc., together form one idea, then autem stands after the second or third word. But the poets, especially the comic poets, allow themselves greater liberty, and sometimes place this particle, without any necessity in the nature of the clause, in the third, fourth, or fifth place; but autem is never found in good writers at the beginning of a clause or sentence; cf. Quint. 1, 5, 39. See more upon this word in Hand, Turs. I. pp. 558-588.

    Lewis & Short latin dictionary > autem

  • 16 cunctatio

    cunctātĭo ( cont-), ōnis, f. [cunctor], a delaying, lingering, in a good or (more freq.) in a bad sense, a tarrying, delay, hesitation, doubt (subject., while mora is object.;

    freq. and in good prose): danda brevis cogitationi mora... in hac cunctatione, etc.,

    Quint. 11, 3, 157:

    studium semper adsit, cunctatio absit,

    Cic. Lael. 13, 44:

    boni nescio quo modo tardiores sunt... ita ut non numquam cunctatione ac tarditate... otium atque dignitatem amittant,

    id. Sest. 47, 100:

    Sabini,

    Caes. B. G. 3, 18:

    sua,

    id. ib. 3, 24:

    major invadendi,

    Liv. 5, 41, 7;

    opp. temeritas,

    Tac. H. 3, 20; 1, 21; cf.:

    propior constantiae (opp.: velocitas juxta formidinem),

    id. G. 30 fin.:

    abjectā omni cunctatione adipiscendi magistratus et gerenda res publica est,

    Cic. Off. 1, 21, 72;

    freq. sine cunctatione,

    id. Vatin. 6, 15; Liv. 36, 14, 2; Suet. Aug. 12:

    nulla umquam de morte hominis cunctatio longa est,

    Juv. 6, 221; Plin. Ep. 1, 8, 4:

    pressa et decora,

    id. ib. 1, 22, 3; 9, 9, 2; 10, 96 (97), 1; Tac. A. 11, 9; 12, 54; 15, 2; Curt. 4, 6, 13; 8, 6, 29 al.— In plur., Quint. 9, 2, 71; Tac. A. 4, 71.

    Lewis & Short latin dictionary > cunctatio

  • 17 cuntatio

    cunctātĭo ( cont-), ōnis, f. [cunctor], a delaying, lingering, in a good or (more freq.) in a bad sense, a tarrying, delay, hesitation, doubt (subject., while mora is object.;

    freq. and in good prose): danda brevis cogitationi mora... in hac cunctatione, etc.,

    Quint. 11, 3, 157:

    studium semper adsit, cunctatio absit,

    Cic. Lael. 13, 44:

    boni nescio quo modo tardiores sunt... ita ut non numquam cunctatione ac tarditate... otium atque dignitatem amittant,

    id. Sest. 47, 100:

    Sabini,

    Caes. B. G. 3, 18:

    sua,

    id. ib. 3, 24:

    major invadendi,

    Liv. 5, 41, 7;

    opp. temeritas,

    Tac. H. 3, 20; 1, 21; cf.:

    propior constantiae (opp.: velocitas juxta formidinem),

    id. G. 30 fin.:

    abjectā omni cunctatione adipiscendi magistratus et gerenda res publica est,

    Cic. Off. 1, 21, 72;

    freq. sine cunctatione,

    id. Vatin. 6, 15; Liv. 36, 14, 2; Suet. Aug. 12:

    nulla umquam de morte hominis cunctatio longa est,

    Juv. 6, 221; Plin. Ep. 1, 8, 4:

    pressa et decora,

    id. ib. 1, 22, 3; 9, 9, 2; 10, 96 (97), 1; Tac. A. 11, 9; 12, 54; 15, 2; Curt. 4, 6, 13; 8, 6, 29 al.— In plur., Quint. 9, 2, 71; Tac. A. 4, 71.

    Lewis & Short latin dictionary > cuntatio

  • 18 curriculum

    currĭcŭlum, i, n. [id.], a running, course, race.
    I.
    Lit.
    A.
    In gen. (mostly ante-class.):

    conicere se in curriculum,

    Plaut. Merc. 5, 2, 91; cf.: pedes in curriculum conferre, Varr. ap. Non. p. 263, 6:

    facere unum curriculum,

    Plaut. Trin. 4, 4, 11; cf.:

    ita celeri curriculo fui propere a portu,

    id. Stich. 2, 2, 13.—
    (β).
    Abl. curriculo adverb., in a quick course, at full speed, swiftly, hastily, Plaut. Ep. 1, 1, 12; id. Most. 2, 1, 15; 3, 3, 26; id. Mil. 2, 6, 43; Ter. Heaut. 4, 4, 11 al.—
    B.
    In partic., a running on a wager, a race:

    athletae se in curriculo exercentes,

    Cic. Sen. 9, 27; id. Leg. 2, 9, 22; id. Mur. 27, 57; Liv. 44, 9; Hor. C. 1, 1, 3; Ov. Tr. 4, 8, 36 al.:

    equorum,

    Liv. 45, 33, 5.—
    II.
    Meton.
    A.
    A race-ground, course, career.
    * 1.
    Lit.: solis et lunae, Cic. Fragm. ap. Non. p. 198, 29.—Far more freq.,
    2.
    Trop.:

    exiguum nobis vitae curriculum natura circumscripsit, immensum gloriae,

    Cic. Rab. Perd. 10, 30; cf.:

    vivendi a naturā datum conficere,

    id. Univ. 12:

    curricula multiplicium variorumque sermonum,

    id. Or. 3, 12:

    me ex constituto spatio defensionis in semihorae curriculum coëgisti,

    id. Rab. Perd. 2, 6; so,

    consuetudinis,

    id. Lael. 12, 40:

    laudis,

    Quint. 12, 2, 31:

    hae sunt exercitationes ingenii, haec curricula mentis,

    Cic. Sen. 11, 38:

    petitionis,

    id. Mur. 22, 46:

    omne industriae nostrae,

    id. Phil. 7, 3, 7; cf.:

    nec in quadrigis eum secundum numeraverim... nec in oratoribus, qui tantum absit a primo, vix ut in eodem curriculo esse videatur,

    id. Brut. 47, 173.—
    b.
    The time of the annual circuit of the sun, a year, Prud. steph. 3 (al. 9), 11.—
    B.
    A race-chariot (post-Aug.), Tac. A. 14, 14; 15, 44 fin.; *Suet. Calig. 19.—
    2.
    For a chariot, in gen.:

    equi turbati in amnem praecipitavere curricula,

    Curt. 8, 14, 8: Mettum Fufetium equis ad curriculum ex utrāque parte deligatum distraxit, Varr. ap. Non. p. 287, 22.

    Lewis & Short latin dictionary > curriculum

  • 19 foeditas

    foedĭtas, ātis, f. [1. foedus], foulness, filthiness, horridness, hideousness, ugliness, deformity (class.).
    I.
    Physically:

    multae beluae insectantes odoris intolerabili foeditate depellunt,

    stench, Cic. N. D. 2, 50, 127:

    foeditas, qua Sulla obiit,

    Plin. 11, 33, 39, § 114:

    foeditates cicatricum,

    id. 33, 6, 35, § 110:

    Hipponacti notabilis foeditas vultus erat,

    id. 36, 5, 4, § 12:

    cujus scelere in hac vestitus foeditate fuerimus (viz. in a military cloak),

    Cic. Phil. 12, 6, 12:

    avertere omnes a tanta foeditate spectaculi (i. e. Mettii quadrigis discerpti) oculos,

    Liv. 1, 28, 11:

    Alpium,

    id. 21, 58 fin.
    II.
    Mentally:

    si turpitudo in deformitate corporis habet aliquid offensionis, quanta illa depravatio et foeditas turpificati animi debet videri?

    Cic. Off. 3, 29, 105:

    foeditate sua turpitudo ipsa deterret,

    id. Fin. 3, 11, 38; Quint. 8, 6, 15:

    prima barbarismi ac soloecismi foeditas absit,

    id. 1, 5, 4; 12, 10, 76.

    Lewis & Short latin dictionary > foeditas

  • 20 illiberalitas

    illībĕrālĭtas ( inl-), ātis, f. [illiberalis], conduct unworthy of a freeman, ignoble or ungenerous behavior, meanness, stinginess (very rare):

    habenda est ratio rei familiaris, sed ita, ut illiberalitatis avaritiaeque absit suspicio,

    Cic. Off. 2, 18, 64; id. Att. 8, 6, 3.

    Lewis & Short latin dictionary > illiberalitas

См. также в других словарях:

  • ábsit — absit (pronunc. [ábsit]) Palabra latina usada en lenguaje culto para *rechazar algún objeto o a alguien que repugna. * * * ábsit. (Del pres. de subj. del lat. abesse, estar fuera, lejos). interj. p. us. Manifiesta el deseo de que algo esté o vaya …   Enciclopedia Universal

  • absit — /abˈsit/ noun Leave to pass one night away from college ORIGIN: L, let him, her or it be absent, from abesse, from ab away from, and esse to be • • • absit invidia /abˈsit in vidˈi a or widˈ/ No offence, (literally) may there be no ill will absit …   Useful english dictionary

  • absit — лат. (абсит) не дай Бог Толковый словарь иностранных слов Л. П. Крысина. М: Русский язык, 1998 …   Словарь иностранных слов русского языка

  • Absit — (lat.), das sei fern! …   Pierer's Universal-Lexikon

  • ábsit — (Del pres. de subj. del lat. abesse, estar fuera, lejos). interj. p. us. Manifiesta el deseo de que algo esté o vaya lejos de quien habla, o de que Dios le libre de ello …   Diccionario de la lengua española

  • absit invidia — /abˈsit in vidˈi a or widˈ/ No offence, (literally) may there be no ill will • • • Main Entry: ↑absit …   Useful english dictionary

  • Absit omen — (lat.), eine schlimme Vorbedeutung sei fern; s. Omen …   Meyers Großes Konversations-Lexikon

  • Absit omen — (lat.), schlimme Vorbedeutung möge fern sein …   Kleines Konversations-Lexikon

  • absit omen — [ab′ sit ō′men΄] 〚L〛 may there be no (ill) omen (in it) * * * …   Universalium

  • absit omen — Latin, lit. may this omen be absent …   Etymology dictionary

  • absit omen — [ab′ sit ō′men΄] [L] may there be no (ill) omen (in it) …   English World dictionary

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»