Перевод: с латинского на английский

с английского на латинский

470

  • 1 adolēscēns, adolēscentia

       adolēscēns, adolēscentia    see adules-.

    Latin-English dictionary > adolēscēns, adolēscentia

  • 2 Ego me bene habeo

    With me all is well. (last words) (Burrus)

    Latin Quotes (Latin to English) > Ego me bene habeo

  • 3 citatus

    I.
    quick, speedy.
    II.
    summons, citation.

    Latin-English dictionary of medieval > citatus

  • 4 Lipcz

    see Lipsiae

    Latin place names > Lipcz

  • 5 accusito

    accūsĭto, āre, 1, v. freq. [accuso], to accuse:

    nil erit quod deorum ullum accusites,

    Plaut. Most. 3, 2, 23.

    Lewis & Short latin dictionary > accusito

  • 6 Alcelaphus buselaphus caama

    ENG kaama, Cape hartebeest, red hartebeest
    NLD Kama-hartebeest, (rood hartebeest, kama)
    GER sudafrikanische Kuhantilope, Kaama
    FRA caama, bubale du Cap, bubale caama

    Animal Names Latin to English > Alcelaphus buselaphus caama

  • 7 Caeneus

    Caeneus (dissyl.), ĕos ( gen., Stat. Th. 7, 644; voc. Caenĭ, Ov. M. 12, 470:

    Caeneu,

    id. ib. 12, 531), m., = Kaineus, orig. a girl, named Cænis, Ov. M. 12, 189; 12, 195; 12, 201; 12, 470 sq., the daughter of Elatus, afterwards changed by Neptune into a boy, [p. 264] he was subsequently present at the Calydonian hunt. and at the contest of the Centaurs and Lapithæ, and finally was metamorphosed into a bird. Ov. M. 12, 189; 12, 459 sq.; 12, 514 sq.; Hyg. Fab. 14; acc. to Verg. he again became a female. Verg. A. 6, 448 Serv.—
    II.
    A companion of Æneas, Verg. A. 9, 573.

    Lewis & Short latin dictionary > Caeneus

  • 8 contemplo

    contemplo, āvi, ātum, 1, v. a. (anteand post-class.; collat. form of contemplor), to survey, behold, observe, consider, contemplate, etc.; freq. in imper.:

    adspecta et contempla, Epidice,

    Plaut. Ep. 5, 1, 16: contempla et templum Cereris ad laevam aspice, Enn. ap. Varr. L. L. 7, § 9 Müll.; id. ap. Non. p. 470, 5; Att. and Titin. ib. p. 469, 31, and 470, 2; Plaut. Mil. 4, 2, 38 al.: contemplo placide formam et faciem virginis, Naev. ap. Non. p. 469, 33; Plaut. Am. 1, 1, 285; id. As. 3, 1, 35; id. Trin. 4, 2, 21 al.— With inf., Nemes. Fragm. de Aucup. 3, p. 49 Stern.—
    B.
    contemplātus, a, um, in a pass. signif.:

    ipse ab contemplato situ Carthaginis rediit,

    Liv. 30, 36, 6 dub.; so,

    scripta,

    Amm. 31, 15, 6; 16, 8, 6:

    hoc,

    id. 31, 5, 9.

    Lewis & Short latin dictionary > contemplo

  • 9 digno

    digno, āre, 1, v. a. [dignus], to deem worthy: quis caelestes dignet decorare hostiis, Pac. ap. Non. 98, 15; so with inf., id. ib. 470, 20; ap. Serv. Verg. A. 11, 169; and in Diomed. p. 395 P.; Att. ap. Non. 470, 19: hunc tanto munere digna, Calvus ap. Serv. l. l.; so with abl., Cic. Arat. 34.—
    b.
    Dignor, āri, pass.: egone Pelopis digner domo, Att. ap. Non. 281, 7; so with abl., Cic. de Or. 3, 7; id. Inv. 2, 39, 114; id. Ac. 1, 10, 36; id. Oecon. Fragm. ap. Prisc. p. 793 P.; Verg A. 3, 475; and with inf., Att. ap. Non. 281, 5; Lucr. 5, 52; Sil. 13, 569.

    Lewis & Short latin dictionary > digno

  • 10 suspendo

    suspendo, di, sum, 3, v. a. [sus, from subs, for sub; v. sub, III., and pendo], to hang up, hang, suspend (freq. and class.).
    I.
    Lit.
    A.
    In gen.:

    pernas suspendito in vento biduum... suspendito in fumo biduum... suspendito in carnario,

    Cato, R. R. 162, 3:

    aliquid in fumo,

    Plin. 30, 4, 11, § 31:

    suspensae in litore vestes,

    Lucr. 1, 305:

    religata ad pinnam muri reste suspensus,

    Liv. 8, 16, 9:

    oscilla ex altā pinu,

    Verg. G. 2, 389:

    columbam malo ab alto,

    id. A. 5, 489:

    tignis nidum suspendat hirundo,

    id. G. 4, 307:

    habilem arcum umeris,

    id. A. 1, 318:

    stamina telā,

    Ov. M. 6, 576:

    aliquid collo,

    Plin. 37, 9, 40, § 124:

    (ranae) suspensae pedibus,

    id. 32, 8, 29, § 92; Col. 7, 10, 3:

    aliquid e collo,

    Plin. 23, 7, 63, § 125:

    allium super prunas,

    id. 19, 6, 34, § 115:

    vitem sub ramo,

    id. 17, 23, 35, § 209:

    cocleam in fumo,

    id. 30, 4, 11, § 31: aliquid lance, to weigh, Pert. 4, 10; cf.:

    in trutinā Homerum,

    Juv. 6, 438:

    suspendi a jugulis suis gladios obsecrantes,

    Amm. 17, 12, 16:

    se suspendit fenestrā,

    i. e. to look out, App. M. p. 148, 6.— Poet.:

    nec sua credulitas piscem suspenderat hamo,

    had hung, caught, Ov. M. 15, 101.—In a Greek construction: [p. 1820] (pueri) laevo suspensi loculos tabulamque lacerto, with their satchels hanging on their arms, Hor. S. 1, 6, 74; id. Ep. 1, 1, 56.—
    B.
    In partic.
    1.
    Pregn., of persons.
    a.
    To choke to death by hanging, to hang (cf.:

    suffoco, strangulo): capias restim ac te suspendas,

    Plaut. Poen. 1, 2, 184; cf. id. Pers. 5, 2, 34:

    nisi me suspendo, occidi,

    id. Rud. 5, 3 59:

    se suspendere,

    id. Trin. 2, 4, 135; Cic. Verr. 2, 3, 56, § 129; id. Att. 13, 40, 1: caput obnubito: arbori infelici suspendito, Lex. ap. Cic. Rab. Perd. 4, 13; Liv. 1, 26, 6:

    uxorem suam suspendisse se de ficu,

    Cic. de Or. 2, 69, 278:

    se e ficu,

    Quint. 6, 3, 88:

    hominem in oleastro,

    Cic. Verr. 2, 3, 23, § 57:

    more vel intereas capti suspensus Achaei,

    Ov. Ib. 297:

    aliquem in furcā,

    Dig. 48, 13, 6; cf.:

    virgines, quae corporibus suspensis demortuae forent,

    Gell. 15, 10, 2.—
    b.
    To hang at the whipping-post; pass., to be flogged, Amm. 15, 7, 4.—
    2.
    Of offerings in a temple, to hang up, dedicate, consecrate:

    votas vestes,

    Verg. A. 12, 769; cf. id. ib. 9, 408:

    arma capta patri Quirino,

    id. ib. 6, 859:

    vestimenta maris deo,

    Hor. C. 1, 5, 15:

    insignia,

    Tib. 2, 4, 23.—
    3.
    Esp., of buildings, to build upon arches or vaults, to arch or vault: primus balneola suspendit, Cic. Fragm. ap. Non. 194, 14; cf. id. Top. 4, 22:

    pavimenta,

    Pall. 1, 20, 2:

    cameras harundinibus,

    to arch over, Plin. 16, 36, 64, § 156:

    castra saxis praeruptis,

    to build on, Sil. 3, 556:

    velabra,

    Amm. 14, 6, 25:

    duo tigna... suspenderent eam contignationem,

    propped up, supported, Caes. B. C. 2, 9, 2; cf. id. ib. § 5.—
    b.
    Transf. (with esp. reference to the thing beneath), to prop up, hold up, support:

    muro suspenso furculis,

    Liv. 38, 7, 9:

    agentem ex imo rimas insulam,

    Sen. Ben. 6, 15, 5:

    tellus ligneis columnis suspenditur,

    Plin. 33, 4, 21, § 68:

    dolia subjectis parvis tribus lapidibus suspenduntur,

    Col. 12, 18, 6; cf. id. 2, 15, 6; 3, 13, 8:

    orbis Libycos Indis dentibus,

    tables with ivory feet, Mart. 2, 43, 9:

    cum terra levis virgultaque molem suspendant,

    Luc. 3, 397; Petr. 135:

    pes summis digitis suspenditur,

    is raised on tiptoe, Quint. 11, 3, 125.—
    c.
    Esp., of ploughing, etc., to lift up, raise:

    si non fuerit tellus fecunda... tenui sat erit suspendere sulco,

    Verg. G. 1, 68:

    ripas... litora multo vomere suspendere,

    Stat. Th. 4, 181; cf.:

    vineam in summā terrā suspendere,

    Col. 3, 13.—
    II.
    Trop.; pass. suspendi, to depend, rest, etc.
    A.
    In gen. (very rare):

    extrinsecus aut bene aut male vivendi suspensas habere rationes,

    dependent upon externals, Cic. Fam. 5, 13, 1:

    cui viro ex se ipso apta sunt omnia, nec suspensa aliorum aut bono casu aut contrario pendere, etc.,

    id. Tusc. 5, 12, 36:

    genus, ex quo ceterae species suspensae sunt,

    Sen. Ep. 58, 7:

    numquam crediderim felicem ex felicitate suspensum,

    id. ib. 98, 1.—
    B.
    In partic., to cause to be suspended, i. e.,
    1.
    To make uncertain or doubtful, to keep in suspense:

    medio responso rem suspenderunt,

    Liv. 39, 29, 1:

    illa Suspendit animos fictā gravitate rogantum,

    Ov. M. 7, 308:

    ea res omnium animos exspectatione suspenderat,

    Curt. 9, 7, 20:

    aliquem exspectatione,

    Plin. Ep. 2, 20, 3:

    diu judicum animos,

    Quint. 9, 2, 22; cf.:

    senatum ambiguis responsis,

    Suet. Tib. 24:

    suspensa ac velut dubitans oratio,

    Quint. 10, 7, 22:

    exspectationem,

    Curt. 7, 4, 14; cf. infra, in the P. a. —
    2.
    To stay, stop, check, interrupt, suspend (syn. supprimo):

    nec jam suspendere fletum Sustinet,

    Ov. F. 4, 849:

    lacrimas,

    id. Am. 1, 7, 57:

    spiritum,

    Quint. 1, 8, 1:

    sermonem,

    Quint. 11, 3, 35 sq.:

    fluxiones oculorum,

    Plin. 28, 7, 21, § 73:

    epiphoras,

    id. 25, 12, 91, § 143:

    causas morbi,

    Veg. Vet. 3, 65, 5:

    gressum,

    id. ib. 2, 55, 3:

    manum tuam,

    id. ib. 2, 40, 3; cf. P. a. 2. infra. —
    * 3.
    To hang or fix upon something:

    suspendit pictā vultum mentemque tabellā,

    Hor. Ep. 2, 1, 97.—
    4.
    Aliquem or aliquid naso (adunco), to turn up one ' s nose at, to sneer at a person or thing (Horatian):

    naso suspendis adunco Ignotos,

    Hor. S. 1, 6, 5:

    Balatro suspendens omnia naso,

    id. ib. 2, 8, 64.—
    5.
    Of a temporary removal from office, to suspend:

    duobus hunc (episcopum) mensibus, Greg. M. Ep. 3, 46: ab officio suspensus,

    id. ib. —Hence, suspen-sus, a, um, P. a.
    A.
    Lit. (mostly poet. and in post-Aug-prose).
    1.
    Raised, elerated, suspended: Roma cenaculis sublata atque suspensa, Cic. Agr. 2, 35, 96; so,

    saxis suspensam hanc aspice rupem,

    Verg. A. 8, 190: equi illi Neptunii, qui per undas currus suspensos rapuisse dicuntur, Poët. ap. Cic. Tusc. 2, 27, 67; cf.:

    vel mare per medium fluctu suspensa tumenti Ferret iter,

    skimming lightly over the waters, Verg. A. 7, 810:

    (corus) suspensum in terras portat mare,

    raised on high, Sil. 1, 470:

    suspensis auribus,

    Prop. 3, 6 (4, 5), 8:

    aura suspensa levisque,

    Lucr. 3, 196:

    terra,

    loosened, loose, Col. 11, 3, 54:

    suspensissimum pastinatum,

    id. 3, 13, 7:

    (oliva) inicitur quam mundissimis molis suspensis ne nucleus frangatur,

    id. 12, 51, 2, and 54, 2:

    radix suspensa pariter et mersa,

    Plin. Ep. 8, 20, 6:

    suspensum inter nubila corpus,

    Sil. 12, 94; 1, 470:

    loco ab umore suspenso,

    Pall. 1, 40, 1:

    alituum suspensa cohors,

    Sen. Phoen. 77.—
    2.
    Transf., suspended, i. e. pressing or touching lightly, light:

    suspenso gradu placide ire perrexi,

    on tiptoe, Ter. Phorm. 5, 6, 28; so,

    gradu,

    Ov. F. 1, 426; 6, 338; cf.:

    evagata noctu suspenso pede,

    Phaedr. 2, 4, 18:

    pedes,

    Sen. Contr. 1 praef. fin.:

    suspensa levans digitis vestigia primis,

    Verg. Cir. 212:

    vestigia,

    Sil. 15, 617:

    suspensā manu commendare aliquem,

    slightly, Plin. Ep. 6, 12, 1:

    suspensis dentibus,

    Lucr. 5, 1069:

    suspensis passibus,

    Amm. 14, 2, 31:

    molis suspensis,

    Col. 12, 51, 2; 12, 54, 2.—
    B.
    Trop.
    1.
    Uncertain, hovering, doubtful, wavering, hesitating, in suspense, undetermined, anxious (the predom. and class. signif.;

    syn.: incertus, dubius): nolo suspensam et incertam plebem Romanam obscurā spe et caecā exspectatione pendere,

    Cic. Agr. 2, 25, 66; cf.:

    civitas suspensa metu,

    id. ib. 1, 8, 23:

    suspensum me tenes,

    id. Att. 10, 1, 2:

    maneo Thessalonicae suspensus,

    id. ib. 3, 8, 2; Hirt. B. G. 8, 43:

    tot populos inter spem metumque suspensos animi habetis,

    Liv. 8, 13:

    suspensus animus et sollicitus,

    Cic. Att. 2, 18, 1:

    suspenso animo exspectare, quod quis agat,

    id. ib. 4, 15, 10:

    animus,

    id. de Or. 1, 56, 239; id. Fam. 16, 3, 2; id. Verr. 2, 5, 6, § 14:

    animus suspensus curis majoribus,

    id. Phil. 7, 1, 1:

    auditā inspectāque re, omnia suspensa neutro inclinatis sententiis reliquere,

    Liv. 34, 62, 16:

    dimissis suspensā re legatis,

    id. 31, 32, 5.— Comp.:

    exercitus suspensiore animo, Auct. B. Afr. 48, 3: suspensus incertusque vultus, coloris mutatio,

    Cic. Clu. 19, 54; 3, 8; cf.: hominum exspectationem et spem rei publicae suspensam tenere, Planc. ap. Cic. Fam. 10, 8, 1; Cic. Fam. 11, 8, 1:

    suspensam dubiamque noctem spe ac metu exegimus,

    Plin. Ep. 6, 20, 19:

    pro homine amicissimo,

    id. ib. 8, 5, 3:

    munera suspensi plena timoris,

    Ov. H. 16, 84 Ruhnk.:

    suspensa et obscura verba,

    Tac. A. 1, 11.— Neutr. absol.:

    quare non semper illam (nequitiam) in suspenso relinquam?

    Sen. Ep. 97, 14:

    est suspensum et anxium, de eo, quem ardentissime diligas, interdum nihil scire,

    Plin. Ep. 6, 4, 3:

    rem totam in suspenso reliqui,

    id. ib. 10, 31 (40), 4:

    ipse in suspenso tenuit,

    Tac. H. 1, 78 fin.:

    si adhuc in suspenso sit statuta libertas,

    Dig. 9, 4, 15; Just. Inst. 1, 12, 5.—
    2.
    Of goods held under a lien or judgment:

    suspensis amici bonis libellum deicio creditoribus ejus me obligaturus,

    Sen. Ben. 4, 12, 3.—
    3.
    Dependent:

    qui fideles nobis socii, qui dubii suspensaeque ex fortunā fidei,

    Liv. 44, 18, 4:

    animos ex tam levibus momentis fortunae suspensos,

    id. 4, 32, 2.

    Lewis & Short latin dictionary > suspendo

  • 11 adspicio

    a-spĭcĭo ( adsp-, Jan; asp-, others except Halm, who uses both), spexi, spectum, 3, v. a. (aspexit = aspexerit, Plaut. As. 4, 1, 25), to look to or upon a person or thing, to behold, look at, see.
    I.
    Lit., constr. in the ante - class. per. sometimes with ad; but afterwards with the acc., with a finite clause, or absol.; in eccl. Lat., with in with acc., and super with acc.
    (α).
    With ad:

    aspice ad me,

    Plaut. Capt. 3, 4, 38:

    aspicient ad me,

    Vulg. Zach. 12, 10:

    aspicere ad terram,

    Plaut. Cist. 4, 2, 25:

    ad caelum,

    Vulg. 2 Macc. 7, 28:

    Aspice nunc ad sinisteram,

    Plaut. Merc. 5, 2, 38 (Ritschl, spice):

    ad Scrofam,

    Varr. R. R. 1, 2, 26; cf. the epitaph of Pacuvius: Adulescens, tametsi properas, te hoc saxum rogat, Ut se[se] aspicias, etc., ap. Gell. 1, 24 fin. —(b With acc.: Aspice hoc sublimen candens, Enn. ap. Cic. N. D. 2, 25, 65: templum Cereris, id. ap. Varr. L. L. 7, 2, 82: me, Pac. ap. Non. p. 470, 20: aspicite (me) religatum asperis Vinctumque saxis, Att. ap. Cic. Tusc. 2, 10, 23; Plaut. As. 4, 1, 25:

    me huc aspice,

    id. Am. 2, 2, 118:

    faciem alicujus,

    id. Ps. 1, 2, 9.—In Plaut. twice with contra: aspiciam aliquem [p. 176] contra oculis, Cas. 5, 3, 2: Th. Aspicedum contra me. Tr. Aspexi. Th. Vides? Tr. Video, Most. 5, 1, 56; so,

    non audebat aspicere contra Deum,

    Vulg. Exod. 3, 6:

    formam alicujus aspicere,

    Ter. Heaut. 4, 5, 25:

    tergum alicujus,

    Vulg. Exod. 33, 8:

    aspicite ipsum: contuemini os, etc.,

    Cic. Sull. 27:

    me,

    Vulg. Job, 7, 8:

    sic obstupuerant, sic terram intuebantur, sic furtim non numquam inter se aspiciebant, etc.,

    Cic. Cat. 3, 5, 13; so Vulg. Jer. 4, 23:

    aspicis me iratus,

    Cic. Phil. 2, 30 fin.:

    hominis omnino aspiciendi potestatem eripere,

    id. Lael. 23, 87:

    ut nemo eorum forum aut publicum aspicere vellet,

    Liv. 9, 7, 11:

    aliquid rectis oculis,

    Suet. Aug. 16:

    Aspicit hanc torvis (oculis),

    Ov. M. 6, 34:

    aspiciunt oculis Superi mortalia justis,

    id. ib. 13, 70:

    aliquid oculis aequis,

    Verg. A. 4, 372:

    aspice vultus Ecce meos,

    Ov. M. 2, 92 al.:

    horrendae aspectu,

    Hor. S. 1, 8, 26:

    aspice nos hoc tantum,

    look on us thus much only, Verg. A. 2, 690 Wagner: Aspice Felicem sibi non tibi, Romule, Sullam, poët. ap. Suet. Tib. 59.—In pass. (rare):

    unde aliqua pars aspici potest,

    Cic. Mil. 3:

    pulvis procul et arma adspiciebantur,

    Tac. H. 2, 68; id. G. 13:

    super triginta milia armatorum aspiciebantur,

    id. Agr. 29; 40; id. A. 3, 45; 11, 14:

    Septentrionem ibi adnotatum primā tantum parte noctis adspici,

    Plin. 2, 73, 75, § 185:

    quasi eum aspici nefas esset,

    Cic. Verr. 5, 67; 5, 187; id. Har. Resp. 8:

    adspici humana exta nefas habetur,

    Plin. 28, 1, 2, § 5.—
    (γ).
    Absol.:

    Vide amabo, si non, quom aspicias, os inpudens videtur,

    Ter. Eun. 5, 1, 22:

    postquam aspexi, ilico Cognovi,

    id. Heaut. 4, 1, 43.—
    (δ).
    With in with acc.:

    in terram aspicere,

    Vulg. Psa. 101, 20; ib. Isa. 5, 30:

    in caelum,

    ib. Matt. 14, 9.—
    (ε).
    With super with acc.:

    super castra aspicere,

    Vulg. Judith, 9, 7 al. —
    B.
    Transf.
    1.
    a.. Of things in space, to look toward, lie toward:

    tabulatum aspiciat meridiem,

    Col. 8, 8, 2:

    cryptoporticus non aspicere vineas, sed tangere videtur,

    Plin. Ep. 5, 6, 29:

    ea pars Britanniae, quae Hiberniam aspicit,

    Tac. Agr. 24:

    terra umidior quā Gallias, ventosior quā Noricum aspicit,

    id. G. 5.—
    b.
    Of persons:

    nobilissimi totius Britanniae eoque in ipsis penetralibus siti nec servientium litora aspicientes,

    Tac. Agr. 30.—
    2.
    With the access. idea of purpose (cf.: adeo, aggredior, etc.), to look upon something in order to consider or examine it; and in gen. to consider, survey, inspect (freq. in Liv.):

    hujus ut aspicerent opus admirabile,

    Ov. M. 6, 14:

    Boeotiam atque Euboeam aspicere jussi,

    Liv. 42, 37:

    in Boeotiā aspiciendae res,

    id. 42, 67 fin.:

    Ap. Claudium legatum ad eas res aspiciendas componendasque senatus misit,

    id. 42, 5; 26, 51; 32, 5 al.—
    II.
    Trop.
    A.
    In gen.: sic in oratione Crassi divitias atque ornamenta ejus ingenii per quaedam involucra perspexi;

    sed ea cum contemplari cuperem, vix aspiciendi potestas fuit,

    Cic. de Or. 1, 35, 161:

    sic evolavit oratio, ut ejus vim atque incitationem aspexerim, vestigia ingressumque vix viderim,

    observed, noticed, id. ib. 1, 35, 161:

    in auctorem fidei,

    Vulg. Heb. 12, 2:

    in remunerationem,

    ib. ib. 11, 26.—So esp., to examine, reflect upon, to consider, weigh, ponder (most freq. in the imperat.: aspice, see, ponder, consider, etc.).
    a.
    With acc.:

    Postea [tu] aspicito meum, quando ego tuum inspectavero,

    Plaut. Rud. 3, 4, 50:

    neque tanta (est) in rebus obscuritas, ut eas non penitus vir ingenio cernat, si modo (eas) aspexerit,

    attends to them, Cic. de Or. 3, 31, 124: aspice, ait, Perseu, nostrae primordia gentis, Ov M. 5, 190.—
    b.
    With a finite clause.
    (α).
    In the subj.:

    qui semel aspexit, quantum dimissa petitis Praestent, etc.,

    has weighed, considered, Hor. Ep. 1, 7, 96:

    aspiciebant, quomodo turba jactaret aes etc.,

    Vulg. Marc. 12, 41:

    aspiciebant, ubi (Jesus) poneretur,

    ib. ib. 15, 47:

    Quin tu illam aspice, ut placide adcubat,

    Plaut. Most. 3, 2, 168:

    quin aspice, quantum Aggrediare nefas,

    Ov. M. 7, 70:

    Aspice, venturo laetentur ut omnia saeclo!

    Verg. E. 4, 52:

    Aspice, Plautus Quo pacto partes tutetur amantis ephebi, ut patris attenti... Quantus sit dossennus,

    Hor. Ep. 2, 1, 170 sqq.:

    Aspice, num mage sit nostrum penetrabile telum,

    Verg. A. 10, 481:

    aspice, si quid loquamur,

    Hor. Ep. 1, 17, 4 sq.:

    Aspice, qui coeant populi,

    Verg. A. 8, 385:

    Qualem commendes, etiam atque etiam aspice,

    Hor. Ep. 1, 18, 76: aspice, Quanto cum fastu, quanto molimine circumspectemus etc., id. ib. 2, 2, 92.—
    (β).
    In the indic. (rare):

    Aspice, ut antrum Silvestris raris sparsit labrusca racemis,

    Verg. E. 5, 6:

    Aspice, ut insignis spoliis Marcellus opimis Ingreditur,

    id. A. 6, 855:

    quantas ostentant, aspice, vires,

    id. ib. 6, 771:

    Aspice, quem gloria extulerat,

    id. Cat. 12, 1:

    aspicite, quae fecit nobiscum,

    Vulg. Tob. 13, 6.—Also, to take into consideration, to have in view:

    si genus aspicitur, Saturnum prima parentem Feci,

    Ov. F. 6, 29.—
    B.
    Esp.
    1.
    To look upon with respect, admiration:

    erat in classe Chabrias privatus, sed eum magis milites quam qui praeerant, aspiciebant,

    Nep. Chabr. 4, 1.—
    2.
    Aliquem, to look one boldly in the face, to meet his glance:

    Lacedaemonii, quos nemo Boeotiorum ausus fuit aspicere in acie,

    Nep. Epam. 8, 3 (cf. supra, I., the passage from Suet. Aug. 16). —
    3.
    Lumen aspicere, to see the light for to live:

    odi celebritatem, fugio homines, lucem aspicere vix possum,

    Cic. Att. 3, 7; id. Brut. 3, 12; cf. the foll. number fin.
    4.
    Ad inchoative (as in addubito, addormio, aduro, etc.), to get a sight of, to see, perceive, descry:

    perii, si me aspexerit,

    Plaut. Am. 1, 1, 164:

    forte unam aspicio adulescentulam,

    Ter. And. 1, 1, 91; id. Ad. 3, 3, 19:

    respexit et equum alacrem laetus aspexit,

    Cic. Div. 1, 33, 73; so id. Har. Resp. 1, 2:

    tum vero Phaëthon cunctis e partibus orbem Aspicit accensum,

    Ov. M. 2, 228; 7, 651:

    aspicit hanc visamque vocat,

    id. ib. 2, 443; 2, 714; 3, 69; 3, 356; 3, 486; 7, 384;

    7, 791 et saep.: Quem simul aspexit scabrum intonsumque,

    Hor. Ep. 1, 7, 90.—Hence trop.: lumen aspicere, to see the light for to be born:

    ut propter quos hanc suavissimam lucem aspexerit, eos indignissime luce privārit,

    Cic. Rosc. Am. 22 fin.; cf. supra, II. B. 3.

    Lewis & Short latin dictionary > adspicio

  • 12 adventorius

    adventōrĭus, a, um, adj. [adventor], that pertains to an arrival or to a guest, cf. adventicius: hospitium, in which strangers were received, Inscr. ap. Mur. 470, 9.—
    II.
    Subst.: adventōria, ae, f. (sc. cena), a banquet given on one's arrival, Mart. 12 praef.

    Lewis & Short latin dictionary > adventorius

  • 13 Aenii

    1.
    Aenus or - os, i, f., = Ainos, a city of Thrace, south-east of the Palus Stentoris, through which one of the mouths of the Hebrus falls into the sea, now Enos, Mel. 2, 2, 8; Plin. 4, 11, 18, § 43; Cic. Fl. 14; Liv. 31, 16 4.—Hence,
    II.
    Aenĭi, ōrum, m., the inhabitants of Ænus, Liv. 37, 33; 38, 41; 45, 27. [p. 56]
    2.
    Aenus, i, m., the river Inn, Tac. H. 3, 5.
    3.
    ăēnus (trisyl.; less freq. ăhēn-), a, um, adj. [aes], of copper or bronze (only poet. for aheneus; yet Hor. uses the latter oftener than the former).
    I.
    Lit.: signa, the bronze images of the gods, Lucr 1, 316:

    ahënis in scaphiis,

    id. 6, 1045, falcīs, id. 5, 1293; cf. Verg. A. 4, 513;

    lux, i. e. armorum aënorum,

    id. ib. 2, 470:

    crateres,

    id. ib. 9, 165.— Hence, ăēnum (sc. vas), a bronze vessel:

    litore aëna locant,

    Verg. A. 1, 213; so Ov. M. 6, 645, Juv. 15, 81 al., of the bronze vessels in which the purple color was prepared, Ov. F 3, 822; Sen. Herc. Oet. 663; Stat. S. 1, 2, 151 (hence, aenulum).—
    II.
    Trop.
    A.
    Firm, invincible (cf. adamantinus):

    manus,

    Hor. C. 1, 35, 18.—
    B.
    Hard, rigorous, inexorable:

    corda,

    Stat. Th. 3, 380.

    Lewis & Short latin dictionary > Aenii

  • 14 Aenos

    1.
    Aenus or - os, i, f., = Ainos, a city of Thrace, south-east of the Palus Stentoris, through which one of the mouths of the Hebrus falls into the sea, now Enos, Mel. 2, 2, 8; Plin. 4, 11, 18, § 43; Cic. Fl. 14; Liv. 31, 16 4.—Hence,
    II.
    Aenĭi, ōrum, m., the inhabitants of Ænus, Liv. 37, 33; 38, 41; 45, 27. [p. 56]
    2.
    Aenus, i, m., the river Inn, Tac. H. 3, 5.
    3.
    ăēnus (trisyl.; less freq. ăhēn-), a, um, adj. [aes], of copper or bronze (only poet. for aheneus; yet Hor. uses the latter oftener than the former).
    I.
    Lit.: signa, the bronze images of the gods, Lucr 1, 316:

    ahënis in scaphiis,

    id. 6, 1045, falcīs, id. 5, 1293; cf. Verg. A. 4, 513;

    lux, i. e. armorum aënorum,

    id. ib. 2, 470:

    crateres,

    id. ib. 9, 165.— Hence, ăēnum (sc. vas), a bronze vessel:

    litore aëna locant,

    Verg. A. 1, 213; so Ov. M. 6, 645, Juv. 15, 81 al., of the bronze vessels in which the purple color was prepared, Ov. F 3, 822; Sen. Herc. Oet. 663; Stat. S. 1, 2, 151 (hence, aenulum).—
    II.
    Trop.
    A.
    Firm, invincible (cf. adamantinus):

    manus,

    Hor. C. 1, 35, 18.—
    B.
    Hard, rigorous, inexorable:

    corda,

    Stat. Th. 3, 380.

    Lewis & Short latin dictionary > Aenos

  • 15 aenum

    1.
    Aenus or - os, i, f., = Ainos, a city of Thrace, south-east of the Palus Stentoris, through which one of the mouths of the Hebrus falls into the sea, now Enos, Mel. 2, 2, 8; Plin. 4, 11, 18, § 43; Cic. Fl. 14; Liv. 31, 16 4.—Hence,
    II.
    Aenĭi, ōrum, m., the inhabitants of Ænus, Liv. 37, 33; 38, 41; 45, 27. [p. 56]
    2.
    Aenus, i, m., the river Inn, Tac. H. 3, 5.
    3.
    ăēnus (trisyl.; less freq. ăhēn-), a, um, adj. [aes], of copper or bronze (only poet. for aheneus; yet Hor. uses the latter oftener than the former).
    I.
    Lit.: signa, the bronze images of the gods, Lucr 1, 316:

    ahënis in scaphiis,

    id. 6, 1045, falcīs, id. 5, 1293; cf. Verg. A. 4, 513;

    lux, i. e. armorum aënorum,

    id. ib. 2, 470:

    crateres,

    id. ib. 9, 165.— Hence, ăēnum (sc. vas), a bronze vessel:

    litore aëna locant,

    Verg. A. 1, 213; so Ov. M. 6, 645, Juv. 15, 81 al., of the bronze vessels in which the purple color was prepared, Ov. F 3, 822; Sen. Herc. Oet. 663; Stat. S. 1, 2, 151 (hence, aenulum).—
    II.
    Trop.
    A.
    Firm, invincible (cf. adamantinus):

    manus,

    Hor. C. 1, 35, 18.—
    B.
    Hard, rigorous, inexorable:

    corda,

    Stat. Th. 3, 380.

    Lewis & Short latin dictionary > aenum

  • 16 Aenus

    1.
    Aenus or - os, i, f., = Ainos, a city of Thrace, south-east of the Palus Stentoris, through which one of the mouths of the Hebrus falls into the sea, now Enos, Mel. 2, 2, 8; Plin. 4, 11, 18, § 43; Cic. Fl. 14; Liv. 31, 16 4.—Hence,
    II.
    Aenĭi, ōrum, m., the inhabitants of Ænus, Liv. 37, 33; 38, 41; 45, 27. [p. 56]
    2.
    Aenus, i, m., the river Inn, Tac. H. 3, 5.
    3.
    ăēnus (trisyl.; less freq. ăhēn-), a, um, adj. [aes], of copper or bronze (only poet. for aheneus; yet Hor. uses the latter oftener than the former).
    I.
    Lit.: signa, the bronze images of the gods, Lucr 1, 316:

    ahënis in scaphiis,

    id. 6, 1045, falcīs, id. 5, 1293; cf. Verg. A. 4, 513;

    lux, i. e. armorum aënorum,

    id. ib. 2, 470:

    crateres,

    id. ib. 9, 165.— Hence, ăēnum (sc. vas), a bronze vessel:

    litore aëna locant,

    Verg. A. 1, 213; so Ov. M. 6, 645, Juv. 15, 81 al., of the bronze vessels in which the purple color was prepared, Ov. F 3, 822; Sen. Herc. Oet. 663; Stat. S. 1, 2, 151 (hence, aenulum).—
    II.
    Trop.
    A.
    Firm, invincible (cf. adamantinus):

    manus,

    Hor. C. 1, 35, 18.—
    B.
    Hard, rigorous, inexorable:

    corda,

    Stat. Th. 3, 380.

    Lewis & Short latin dictionary > Aenus

  • 17 aenus

    1.
    Aenus or - os, i, f., = Ainos, a city of Thrace, south-east of the Palus Stentoris, through which one of the mouths of the Hebrus falls into the sea, now Enos, Mel. 2, 2, 8; Plin. 4, 11, 18, § 43; Cic. Fl. 14; Liv. 31, 16 4.—Hence,
    II.
    Aenĭi, ōrum, m., the inhabitants of Ænus, Liv. 37, 33; 38, 41; 45, 27. [p. 56]
    2.
    Aenus, i, m., the river Inn, Tac. H. 3, 5.
    3.
    ăēnus (trisyl.; less freq. ăhēn-), a, um, adj. [aes], of copper or bronze (only poet. for aheneus; yet Hor. uses the latter oftener than the former).
    I.
    Lit.: signa, the bronze images of the gods, Lucr 1, 316:

    ahënis in scaphiis,

    id. 6, 1045, falcīs, id. 5, 1293; cf. Verg. A. 4, 513;

    lux, i. e. armorum aënorum,

    id. ib. 2, 470:

    crateres,

    id. ib. 9, 165.— Hence, ăēnum (sc. vas), a bronze vessel:

    litore aëna locant,

    Verg. A. 1, 213; so Ov. M. 6, 645, Juv. 15, 81 al., of the bronze vessels in which the purple color was prepared, Ov. F 3, 822; Sen. Herc. Oet. 663; Stat. S. 1, 2, 151 (hence, aenulum).—
    II.
    Trop.
    A.
    Firm, invincible (cf. adamantinus):

    manus,

    Hor. C. 1, 35, 18.—
    B.
    Hard, rigorous, inexorable:

    corda,

    Stat. Th. 3, 380.

    Lewis & Short latin dictionary > aenus

  • 18 aequalis

    aequālis, e, adj. [aequo], that can be put on an equality with; conseq., equal, like; constr. with dat., absol. and as subst. with gen. (syn.: aequus, aequabilis, planus, par, similis).
    I.
    Lit.:

    partem pedis esse aequalom alteri parti,

    Cic. Or. 56, 188:

    paupertatem divitiis etiam inter homines aequalem esse,

    id. Leg. 2, 10, 24:

    aequalem se faciens Deo,

    Vulg. Joan. 5, 18:

    aequales angelis sunt,

    like, ib. Luc. 20, 36:

    nec enim aut linguā aut moribus aequales abhorrere (Bastarnas a Scordiscis),

    Liv. 40, 57, 7:

    ut sententiae sint membris aequalibus,

    Quint. 9, 3, 80:

    aequalis ponderis erunt omnes,

    Vulg. Exod. 30, 34; ib. Deut. 19, 7; ib. Apoc. 21, 16.—As subst. with gen.:

    Creticus et ejus aequalis Paeon,

    Cic. Or. 64, 215. (Another constr., v. II.)—Hence,
    II.
    Transf.
    A. 1.
    Of persons.
    a.
    Of the same age, equal in years: cum neque me aspicere aequales dignarent meae. Pac. ap. Non. 470, 20 (Trag. Rel. p. 97 Rib.): patris cognatum atque aequalem, Archidemidem, nostine? Ter Eun. 2, 3, 35:

    adulescens ita dilexi senem, ut aequalem,

    Cic. Sen. 4, 10:

    P. Orbius, meus fere aequalis,

    id. Brut. 48 init.:

    Aristides aequalis fere ruit Themistocli,

    Nep. Arist. 1 al. —
    b.
    In gen., contemporary, coeval; and subst., a contemporary, without definite reference to equality in age;

    Livius (Andronicus) Ennio aequalis fuit,

    Cic. Brut. 18:

    Philistus aequalis illorum temporum,

    id. Div 1, 20; Liv. 8, 40.—
    c.
    In the comic poets, esp. in connection with amicus, of the same age:

    O amice salve mi atque aequalis, ut vales?

    Plaut. Trin. 1, 2, 10; 2, 2, 50; Ter. Heaut. 3, 1, 8; so id. Ad. 3, 4, 26:

    ne cuiquam suorum aequalium supplex siet,

    id. Phorm. 5, 6, 47.—
    2.
    Of things, coexal, coexistent, etc.:

    Deiotari benevolentia in populum Romanum est ipsius aequalis aetati,

    is as old as himself, has grown up with him, Cic. Phil. 11, 13:

    in memoriam notam et aequalem incurro,

    i. e. which belongs to our time, id. Brut. 69; id. Leg. 1, 2: ne istud Juppiter sierit urbem in aeternum conditam fragili huic et mortali corpori aequalem esse, i. e. should exist for an equally short time, Liv 28, 28.—Rarely with cum:

    aequali tecum pubesceret aevo,

    Verg. A. 3, 491:

    fuit cum ea cupressus aequalis,

    Plin. 16, 44, 86, § 236.—
    B.
    That can be compared in respect to size or form; of equal size, looking alike, resembling, similar:

    florentes aequali corpore Nymphae,

    Verg. Cir. 435:

    chorus aequalis Dryadum,

    a chorus of Dryads alike, id. G. 4, 460.—
    C.
    Uniform, equable, unvarying; virtutes sunt inter se aequales et pares, Cic. de Or, 1, 18;

    3, 14, 55: nil aequale homini fuit illi,

    Hor. S. 1, 3, 9:

    imber lentior aequaliorque,

    and more uniform, Liv. 24, 46:

    aequali ictu freta scindere, Ov M. 11, 463: Euphranor in quocumque genere excellens ac sibi aequalis,

    always equal to himself, Plin. 35, 11, 37, § 128:

    opus aequali quadam mediocritate,

    Quint. 10, 1, 54.—Hence, but rarely, = aequus, of place, equal, uniform, level, smooth, even, plain, both in a horizontal and ascending direction:

    loca,

    Sall. J. 79:

    terra,

    Ov. M. 1, 34:

    gentes esse sine naribus aequali totius oris planitie,

    Plin. 6, 30, 35, § 187:

    mons aequali dorso continuus,

    Tac. A. 4, 47.— Comp. prob. not used.—
    * Sup.:

    aequalissima porticus,

    Tert. Anim. 17.— Adv.: aequālĭter, equally, uniformly, in the same manner, Cic. Verr. 2, 3, 70; id. Ac. 2, 11; id. Lael. 16, 58; Caes. B. G. 2, 18; Vulg. Deut. 19, 3; ib. 1 Par. 24, 31; ib. Sap. 6, 8.— Comp., Tac. A. 15, 21.— Sup. not used.

    Lewis & Short latin dictionary > aequalis

  • 19 ahenus

    1.
    Aenus or - os, i, f., = Ainos, a city of Thrace, south-east of the Palus Stentoris, through which one of the mouths of the Hebrus falls into the sea, now Enos, Mel. 2, 2, 8; Plin. 4, 11, 18, § 43; Cic. Fl. 14; Liv. 31, 16 4.—Hence,
    II.
    Aenĭi, ōrum, m., the inhabitants of Ænus, Liv. 37, 33; 38, 41; 45, 27. [p. 56]
    2.
    Aenus, i, m., the river Inn, Tac. H. 3, 5.
    3.
    ăēnus (trisyl.; less freq. ăhēn-), a, um, adj. [aes], of copper or bronze (only poet. for aheneus; yet Hor. uses the latter oftener than the former).
    I.
    Lit.: signa, the bronze images of the gods, Lucr 1, 316:

    ahënis in scaphiis,

    id. 6, 1045, falcīs, id. 5, 1293; cf. Verg. A. 4, 513;

    lux, i. e. armorum aënorum,

    id. ib. 2, 470:

    crateres,

    id. ib. 9, 165.— Hence, ăēnum (sc. vas), a bronze vessel:

    litore aëna locant,

    Verg. A. 1, 213; so Ov. M. 6, 645, Juv. 15, 81 al., of the bronze vessels in which the purple color was prepared, Ov. F 3, 822; Sen. Herc. Oet. 663; Stat. S. 1, 2, 151 (hence, aenulum).—
    II.
    Trop.
    A.
    Firm, invincible (cf. adamantinus):

    manus,

    Hor. C. 1, 35, 18.—
    B.
    Hard, rigorous, inexorable:

    corda,

    Stat. Th. 3, 380.

    Lewis & Short latin dictionary > ahenus

  • 20 altercor

    altercor, ātus, 1, v. dep. [alter], to have a discussion or difference with another, to dispute; to wrangle, quarrel, etc. (constr. cum aliquo, inter se, and alicui with acc. and absol.).
    I.
    In gen.: cur illa hic mecum altercata est? Pac. ap. Non. 470, 7:

    Labienus altercari cum Vatinio incipit,

    Caes. B. C. 3, 19:

    mulierum ritu inter nos altercantes,

    Liv. 3, 68.—Once with acc.:

    dum hunc et hujusmodi sermonem altercamur,

    App. M. 2, p. 115, 40: nimium altercando veritas amittitur, P. Syr. ap. Gell. 17, 14.—
    II.
    Esp., in rhet. lang., to strive to gain the victory over an opponent in a court of justice by putting questions for him to answer (cf. altercatio, II.):

    Crassus in altercando invenit parem neminem,

    in crossexamining, Cic. Brut. 43.—Hence poet., in gen, to contend, struggle with: altercante libidinibus pavore, * Hor. S. 2, 7, 57.

    Lewis & Short latin dictionary > altercor

См. также в других словарях:

  • 470 av. J.-C. — 470 Années : 473 472 471   470  469 468 467 Décennies : 500 490 480   470  460 450 440 Siècles : VIe siècle …   Wikipédia en Français

  • 470 —  Pour le bateau, voir 470 (bateau) Années : 467 468 469  470  471 472 473 Décennies : 440 450 460  470  …   Wikipédia en Français

  • 470-е до н. э. — V век до н. э.: 479 470 годы до н. э. 490 е · 480 е 470 е до н. э. 460 е · 450 е 479 до н. э. · 478 до н. э. · 477 до н. э. · 476 до н. э …   Википедия

  • 470 — Portal Geschichte | Portal Biografien | Aktuelle Ereignisse | Jahreskalender ◄ | 4. Jahrhundert | 5. Jahrhundert | 6. Jahrhundert | ► ◄ | 440er | 450er | 460er | 470er | 480er | 490er | 500er | ► ◄◄ | ◄ | 466 | 467 | 468 | …   Deutsch Wikipedia

  • 470-е — V век: 470 479 годы 450 е · 460 е 470 е 480 е · 490 е 470 · 471 · 472 · 473 · 474 · 475 · 476 · 477 · 478 · …   Википедия

  • -470 — Années : 473 472 471   470  469 468 467 Décennies : 500 490 480   470  460 450 440 Siècles : VIe siècle av. J.‑C.  …   Wikipédia en Français

  • 470 — Años: 467 468 469 – 470 – 471 472 473 Décadas: Años 440 Años 450 Años 460 – Años 470 – Años 480 Años 490 Años 500 Siglos: Siglo IV – …   Wikipedia Español

  • 470 a. C. — Años: 473 a. C. 472 a. C. 471 a. C. – 470 a. C. – 469 a. C. 468 a. C. 467 a. C. Décadas: Años 500 a. C. Años 490 a. C. Años 480 a. C. – Años 470 a. C. – Años 460 a. C. Años 450 a. C. Años 440 a. C. Siglos …   Wikipedia Español

  • 470 — ГОСТ 470{ 88} Изделия штучные из натурального шелка, шелковой пряжи, химических нитей и смешанные. Определение сортности. ОКС: 61.020 КГС: М51 Текстильно галантерейные изделия Взамен: ГОСТ 470 72 Действие: С 01.07.89 Изменен: ИУС 1/90, 10/96… …   Справочник ГОСТов

  • 470-58-6 — Inulobiose Inulobiose Général Nom IUPAC β D fructofuranosyl (2→1) D fructose Synonymes …   Wikipédia en Français

  • 470 — yearbox in?= cp=4th century c=5th century cf=6th century yp1=467 yp2=468 yp3=469 year=470 ya1=471 ya2=472 ya3=473 dp3=430s dp2=440s dp1=450s d=460s dn1=470s dn2=480s dn3=490s NOTOC EventsBy PlaceEurope*Euric, king of the Visigoths, defeats an… …   Wikipedia

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»