-
101 Sarmata
Sarmăta, ae, m., = Sarmatês, a Sarmatian, Luc. 1, 430; Mart. Spect. 3, 4; Juv. 3, 79; Claud. Laud. Stil. 1, 111.— Plur.: Sarmătae (Gr. collat. form Saurŏ-mătae, Ov. Tr. 2, 198; 3, 3, 6; 3, 10, 5; 4, 1, 94; 5, 1, 74; Val. Fl. 7, 235; Mel. 1, 2, 6; 2, 1, 2; Plin. 6, 13, 15, § 38; cf. id. 4, 12, 25, § 80; v. also in the foll.), ārum, m., = Sauromatai, the Sarmatians, a great Slavic people, dwelling from the Vistula to the Don, in the mod. Poland and Russia, Mel. 1, 3, 5; 3, 6, 8; Plin. 4, 12, 25, § 801; 18, 10, 24, § 100; Tac. G. 1; 17; 43; 46; id. H. 1, 2; 1, 79 et saep.— Sing., mostly collect.; Gr. form Saurŏmătes, Ov. Tr. 3, 12, 30; and Saurŏmăta, Plin. Ep. 10, 63 (13).A. B.Sarmătĭcus, a, um, adj., Sarmatian:C.mare,
i. e. the Black Sea, Ov. P. 4, 10, 38; Val. Fl. 8, 207:loca,
Ov. Tr. 4, 8, 16:orae,
id. ib. 5, 1, 13:sinus,
id. ib. 1, 5, 62:gens,
the Sarmatians, id. ib. 5, 7, 13:boves,
id. ib. 3, 10, 34:arcus,
id. P. 1, 5, 50:equus,
Mart. 7, 30, 6:Ister,
id. 9, 102, 17:hiemes,
Stat. S. 5, 1, 128:laurus,
i. e. the victory of Domitian over the Sarmatians, Mart. 7, 6, 10; cf. Suet. Dom. 6:bellum,
Luc. 3, 282:braccae,
Val. Fl. 5, 424:mos loquendi,
Ov. Tr. 5, 7, 56; for which, adv., Sarmătĭcē, like the Sarmatians:jam didici Getice Sarmaticeque loqui,
id. ib. 5, 12, 58. — -
102 Sarmatae
Sarmăta, ae, m., = Sarmatês, a Sarmatian, Luc. 1, 430; Mart. Spect. 3, 4; Juv. 3, 79; Claud. Laud. Stil. 1, 111.— Plur.: Sarmătae (Gr. collat. form Saurŏ-mătae, Ov. Tr. 2, 198; 3, 3, 6; 3, 10, 5; 4, 1, 94; 5, 1, 74; Val. Fl. 7, 235; Mel. 1, 2, 6; 2, 1, 2; Plin. 6, 13, 15, § 38; cf. id. 4, 12, 25, § 80; v. also in the foll.), ārum, m., = Sauromatai, the Sarmatians, a great Slavic people, dwelling from the Vistula to the Don, in the mod. Poland and Russia, Mel. 1, 3, 5; 3, 6, 8; Plin. 4, 12, 25, § 801; 18, 10, 24, § 100; Tac. G. 1; 17; 43; 46; id. H. 1, 2; 1, 79 et saep.— Sing., mostly collect.; Gr. form Saurŏmătes, Ov. Tr. 3, 12, 30; and Saurŏmăta, Plin. Ep. 10, 63 (13).A. B.Sarmătĭcus, a, um, adj., Sarmatian:C.mare,
i. e. the Black Sea, Ov. P. 4, 10, 38; Val. Fl. 8, 207:loca,
Ov. Tr. 4, 8, 16:orae,
id. ib. 5, 1, 13:sinus,
id. ib. 1, 5, 62:gens,
the Sarmatians, id. ib. 5, 7, 13:boves,
id. ib. 3, 10, 34:arcus,
id. P. 1, 5, 50:equus,
Mart. 7, 30, 6:Ister,
id. 9, 102, 17:hiemes,
Stat. S. 5, 1, 128:laurus,
i. e. the victory of Domitian over the Sarmatians, Mart. 7, 6, 10; cf. Suet. Dom. 6:bellum,
Luc. 3, 282:braccae,
Val. Fl. 5, 424:mos loquendi,
Ov. Tr. 5, 7, 56; for which, adv., Sarmătĭcē, like the Sarmatians:jam didici Getice Sarmaticeque loqui,
id. ib. 5, 12, 58. — -
103 Sarmatice
Sarmăta, ae, m., = Sarmatês, a Sarmatian, Luc. 1, 430; Mart. Spect. 3, 4; Juv. 3, 79; Claud. Laud. Stil. 1, 111.— Plur.: Sarmătae (Gr. collat. form Saurŏ-mătae, Ov. Tr. 2, 198; 3, 3, 6; 3, 10, 5; 4, 1, 94; 5, 1, 74; Val. Fl. 7, 235; Mel. 1, 2, 6; 2, 1, 2; Plin. 6, 13, 15, § 38; cf. id. 4, 12, 25, § 80; v. also in the foll.), ārum, m., = Sauromatai, the Sarmatians, a great Slavic people, dwelling from the Vistula to the Don, in the mod. Poland and Russia, Mel. 1, 3, 5; 3, 6, 8; Plin. 4, 12, 25, § 801; 18, 10, 24, § 100; Tac. G. 1; 17; 43; 46; id. H. 1, 2; 1, 79 et saep.— Sing., mostly collect.; Gr. form Saurŏmătes, Ov. Tr. 3, 12, 30; and Saurŏmăta, Plin. Ep. 10, 63 (13).A. B.Sarmătĭcus, a, um, adj., Sarmatian:C.mare,
i. e. the Black Sea, Ov. P. 4, 10, 38; Val. Fl. 8, 207:loca,
Ov. Tr. 4, 8, 16:orae,
id. ib. 5, 1, 13:sinus,
id. ib. 1, 5, 62:gens,
the Sarmatians, id. ib. 5, 7, 13:boves,
id. ib. 3, 10, 34:arcus,
id. P. 1, 5, 50:equus,
Mart. 7, 30, 6:Ister,
id. 9, 102, 17:hiemes,
Stat. S. 5, 1, 128:laurus,
i. e. the victory of Domitian over the Sarmatians, Mart. 7, 6, 10; cf. Suet. Dom. 6:bellum,
Luc. 3, 282:braccae,
Val. Fl. 5, 424:mos loquendi,
Ov. Tr. 5, 7, 56; for which, adv., Sarmătĭcē, like the Sarmatians:jam didici Getice Sarmaticeque loqui,
id. ib. 5, 12, 58. — -
104 Sarmaticus
Sarmăta, ae, m., = Sarmatês, a Sarmatian, Luc. 1, 430; Mart. Spect. 3, 4; Juv. 3, 79; Claud. Laud. Stil. 1, 111.— Plur.: Sarmătae (Gr. collat. form Saurŏ-mătae, Ov. Tr. 2, 198; 3, 3, 6; 3, 10, 5; 4, 1, 94; 5, 1, 74; Val. Fl. 7, 235; Mel. 1, 2, 6; 2, 1, 2; Plin. 6, 13, 15, § 38; cf. id. 4, 12, 25, § 80; v. also in the foll.), ārum, m., = Sauromatai, the Sarmatians, a great Slavic people, dwelling from the Vistula to the Don, in the mod. Poland and Russia, Mel. 1, 3, 5; 3, 6, 8; Plin. 4, 12, 25, § 801; 18, 10, 24, § 100; Tac. G. 1; 17; 43; 46; id. H. 1, 2; 1, 79 et saep.— Sing., mostly collect.; Gr. form Saurŏmătes, Ov. Tr. 3, 12, 30; and Saurŏmăta, Plin. Ep. 10, 63 (13).A. B.Sarmătĭcus, a, um, adj., Sarmatian:C.mare,
i. e. the Black Sea, Ov. P. 4, 10, 38; Val. Fl. 8, 207:loca,
Ov. Tr. 4, 8, 16:orae,
id. ib. 5, 1, 13:sinus,
id. ib. 1, 5, 62:gens,
the Sarmatians, id. ib. 5, 7, 13:boves,
id. ib. 3, 10, 34:arcus,
id. P. 1, 5, 50:equus,
Mart. 7, 30, 6:Ister,
id. 9, 102, 17:hiemes,
Stat. S. 5, 1, 128:laurus,
i. e. the victory of Domitian over the Sarmatians, Mart. 7, 6, 10; cf. Suet. Dom. 6:bellum,
Luc. 3, 282:braccae,
Val. Fl. 5, 424:mos loquendi,
Ov. Tr. 5, 7, 56; for which, adv., Sarmătĭcē, like the Sarmatians:jam didici Getice Sarmaticeque loqui,
id. ib. 5, 12, 58. — -
105 Sarmatis
Sarmăta, ae, m., = Sarmatês, a Sarmatian, Luc. 1, 430; Mart. Spect. 3, 4; Juv. 3, 79; Claud. Laud. Stil. 1, 111.— Plur.: Sarmătae (Gr. collat. form Saurŏ-mătae, Ov. Tr. 2, 198; 3, 3, 6; 3, 10, 5; 4, 1, 94; 5, 1, 74; Val. Fl. 7, 235; Mel. 1, 2, 6; 2, 1, 2; Plin. 6, 13, 15, § 38; cf. id. 4, 12, 25, § 80; v. also in the foll.), ārum, m., = Sauromatai, the Sarmatians, a great Slavic people, dwelling from the Vistula to the Don, in the mod. Poland and Russia, Mel. 1, 3, 5; 3, 6, 8; Plin. 4, 12, 25, § 801; 18, 10, 24, § 100; Tac. G. 1; 17; 43; 46; id. H. 1, 2; 1, 79 et saep.— Sing., mostly collect.; Gr. form Saurŏmătes, Ov. Tr. 3, 12, 30; and Saurŏmăta, Plin. Ep. 10, 63 (13).A. B.Sarmătĭcus, a, um, adj., Sarmatian:C.mare,
i. e. the Black Sea, Ov. P. 4, 10, 38; Val. Fl. 8, 207:loca,
Ov. Tr. 4, 8, 16:orae,
id. ib. 5, 1, 13:sinus,
id. ib. 1, 5, 62:gens,
the Sarmatians, id. ib. 5, 7, 13:boves,
id. ib. 3, 10, 34:arcus,
id. P. 1, 5, 50:equus,
Mart. 7, 30, 6:Ister,
id. 9, 102, 17:hiemes,
Stat. S. 5, 1, 128:laurus,
i. e. the victory of Domitian over the Sarmatians, Mart. 7, 6, 10; cf. Suet. Dom. 6:bellum,
Luc. 3, 282:braccae,
Val. Fl. 5, 424:mos loquendi,
Ov. Tr. 5, 7, 56; for which, adv., Sarmătĭcē, like the Sarmatians:jam didici Getice Sarmaticeque loqui,
id. ib. 5, 12, 58. — -
106 Sauromata
Sarmăta, ae, m., = Sarmatês, a Sarmatian, Luc. 1, 430; Mart. Spect. 3, 4; Juv. 3, 79; Claud. Laud. Stil. 1, 111.— Plur.: Sarmătae (Gr. collat. form Saurŏ-mătae, Ov. Tr. 2, 198; 3, 3, 6; 3, 10, 5; 4, 1, 94; 5, 1, 74; Val. Fl. 7, 235; Mel. 1, 2, 6; 2, 1, 2; Plin. 6, 13, 15, § 38; cf. id. 4, 12, 25, § 80; v. also in the foll.), ārum, m., = Sauromatai, the Sarmatians, a great Slavic people, dwelling from the Vistula to the Don, in the mod. Poland and Russia, Mel. 1, 3, 5; 3, 6, 8; Plin. 4, 12, 25, § 801; 18, 10, 24, § 100; Tac. G. 1; 17; 43; 46; id. H. 1, 2; 1, 79 et saep.— Sing., mostly collect.; Gr. form Saurŏmătes, Ov. Tr. 3, 12, 30; and Saurŏmăta, Plin. Ep. 10, 63 (13).A. B.Sarmătĭcus, a, um, adj., Sarmatian:C.mare,
i. e. the Black Sea, Ov. P. 4, 10, 38; Val. Fl. 8, 207:loca,
Ov. Tr. 4, 8, 16:orae,
id. ib. 5, 1, 13:sinus,
id. ib. 1, 5, 62:gens,
the Sarmatians, id. ib. 5, 7, 13:boves,
id. ib. 3, 10, 34:arcus,
id. P. 1, 5, 50:equus,
Mart. 7, 30, 6:Ister,
id. 9, 102, 17:hiemes,
Stat. S. 5, 1, 128:laurus,
i. e. the victory of Domitian over the Sarmatians, Mart. 7, 6, 10; cf. Suet. Dom. 6:bellum,
Luc. 3, 282:braccae,
Val. Fl. 5, 424:mos loquendi,
Ov. Tr. 5, 7, 56; for which, adv., Sarmătĭcē, like the Sarmatians:jam didici Getice Sarmaticeque loqui,
id. ib. 5, 12, 58. — -
107 Sauromates
Sarmăta, ae, m., = Sarmatês, a Sarmatian, Luc. 1, 430; Mart. Spect. 3, 4; Juv. 3, 79; Claud. Laud. Stil. 1, 111.— Plur.: Sarmătae (Gr. collat. form Saurŏ-mătae, Ov. Tr. 2, 198; 3, 3, 6; 3, 10, 5; 4, 1, 94; 5, 1, 74; Val. Fl. 7, 235; Mel. 1, 2, 6; 2, 1, 2; Plin. 6, 13, 15, § 38; cf. id. 4, 12, 25, § 80; v. also in the foll.), ārum, m., = Sauromatai, the Sarmatians, a great Slavic people, dwelling from the Vistula to the Don, in the mod. Poland and Russia, Mel. 1, 3, 5; 3, 6, 8; Plin. 4, 12, 25, § 801; 18, 10, 24, § 100; Tac. G. 1; 17; 43; 46; id. H. 1, 2; 1, 79 et saep.— Sing., mostly collect.; Gr. form Saurŏmătes, Ov. Tr. 3, 12, 30; and Saurŏmăta, Plin. Ep. 10, 63 (13).A. B.Sarmătĭcus, a, um, adj., Sarmatian:C.mare,
i. e. the Black Sea, Ov. P. 4, 10, 38; Val. Fl. 8, 207:loca,
Ov. Tr. 4, 8, 16:orae,
id. ib. 5, 1, 13:sinus,
id. ib. 1, 5, 62:gens,
the Sarmatians, id. ib. 5, 7, 13:boves,
id. ib. 3, 10, 34:arcus,
id. P. 1, 5, 50:equus,
Mart. 7, 30, 6:Ister,
id. 9, 102, 17:hiemes,
Stat. S. 5, 1, 128:laurus,
i. e. the victory of Domitian over the Sarmatians, Mart. 7, 6, 10; cf. Suet. Dom. 6:bellum,
Luc. 3, 282:braccae,
Val. Fl. 5, 424:mos loquendi,
Ov. Tr. 5, 7, 56; for which, adv., Sarmătĭcē, like the Sarmatians:jam didici Getice Sarmaticeque loqui,
id. ib. 5, 12, 58. — -
108 scorpio
scorpĭo, ōnis ( poet. collat. forms scorpĭus and - ŏs, i, corresp. to the Greek), m., = skorpiôn, skorpios, a scorpion.I.Lit., Plin. 11, 37, 62, § 86; 28, 2, 5, § 24; 29, 4, 29, § 91; Vulg. Deut. 8, 15. —In the form scorpius, Ov. M. 15, 371 scorpios, id. F. 4, 164; acc. scorpion, id. ib. 5, 541.—II.Transf.A.The Scorpion, one of the signs of the zodiac.—Form Scorpios, Cic. poët. N. D. 2, 44, 113; id. Arat. 208 and 430; Ov. M. 2, 196; Hyg. Astr. 2, 26; acc. Scorpion, Ov. M. 2, 83.—Form Scorpio, Petr. 39, 11; 35, 4:B.Scorpionis ascensus,
Vulg. Num. 34, 4.—A kind of prickly sea-fish: Cottus scorpio, Linn.; Plin. 32, 11, 53, § 151; cf. Petr. 35, 4;C.in the form scorpios,
Ov. Hal. 116.—A prickly plant, scorpion - wort, scorpion - grass: Spartium scorpius, Linn.; Plin. 22, 15, 17, § 39.—D.A shrub, also called tragos, Plin. 27, 13, 116, § 142; 13, 21, 37, § 116.—E.A military engine for throwing darts, stones, and other missiles, a scorpion, Veg. Mil. 4, 22; Amm. 23, 4, 4; Caes. B. G. 7, 25; Sall. Fragm. ap. Non. 553, 24 (Hist. 3, 36 Dietsch); Liv. 26, 47; 26, 49; Vitr. 10, 1; in the form scorpius, Sisenn. ap. Non. 553, 25; Vulg. 1 Macc. 6, 51.—F.In the agrimensores, a heap of stones terminating in a point, and used as a boundary-mark, Sic. Fl. pp. 4 and 6 Goes. —G.An instrument of torture, Isid. 5, 27, 18; cf. Vulg. 3 Reg. 12, 14; id. 2 Par. 10, 11. -
109 Simulans
I.In gen., to make a thing like another; to imitate, copy, represent a thing (mostly poet.;II.syn. imitor): corpora igni simulata,
made like, like, Lucr. 1, 687:nimbos et non imitabile fulmen simulare,
Verg. A. 6, 591:simulet Catonem,
Hor. Ep. 1, 19, 13:cum sint crura tibi, simulent quae cornua lunae,
Mart. 2, 35, 1:furias Bacchi,
Ov. M. 6, 596:equam (sonus),
id. ib. 2, 668:artem (natura),
id. ib. 3, 158:anum,
to assume the form of, id. ib. 3, 275; 6, 26; 11, 310; id. F. 4, 517; so,Homeri illa Minerva simulata Mentori,
Cic. Att. 9, 8, 2 (cf. Hom. Od. 3, 22): simulata Troja, a counterfeit Troy, i. e. which is copied after, built like Troy, Ov. M. 13, 721:simulata magnis Pergama,
Verg. A. 3, 349:latices simulatos fontis Averni,
id. ib. 4, 512:cupressum simulare,
to represent, paint, Hor. A. P. 20:antrum in ostro,
Sil. 15, 430. —With object-clause: Pallas... simulat... terram Prodere cum baccis fetum canentis olivae, represents the earth producing, etc., Ov. M. 6, 80; cf.also, transf., of a work of art: aera Fortis Alexandri vultum simulantia,
representing, imaging, Hor. Ep. 2, 1, 241.—In partic., to represent a thing as being which has no existence, to feign a thing to be what it is not (while dissimulare is to pretend a thing not to be which really is, to conceal), to assume the appearance of a thing, to feign, pretend, counterfeit, simulate (class. and freq.).(α).With acc. (in Cic. in the act. perh. only with a pron.):(β).nec ut emat melius, nec ut vendat, quicquam simulabit aut dissimulabit vir bonus,
Cic. Off. 3, 15, 61; cf. Planc. ap. Cic. Fam. 10, 8, 4:experiar, quid ames, quid simules,
Plaut. Ps. 1, 1, 71:(oportuit) non simulare mortem verbis, re ipsā spem vitae dare,
i.e. to pretend that she was dead, Ter. Heaut. 4, 1, 23:studium conjurationis vehementer simulare,
Sall. C. 41, 5:deditionem ac deinde metum,
id. J. 36, 2:diffidentiam rei,
id. ib. 60, 5:pacem,
id. ib. 111, 4; cf.: pacem cum Scipione Sulla sive faciebat sive simulabat, Cic. Phil. 13, 1, 2:constantiam,
Tac. H. 1, 81:obsequium,
id. A. 12, 47 et saep.:Hannibal aegrum simulabat,
pretended to be sick, Liv. 25, 8, 12:sanum,
Ov. R. Am. 493:furentem,
Sen. Herc. Oet. 429:praegravem aut delumbem sese simulans,
Plin. 10, 33, 51, § 103:supervacaneos,
Just. 6, 6, 3.—With pro:simulat se pro uxore Nini filium, pro femina puerum,
Just. 1, 2, 1.— Pass.:tum pol ego is essem vere, qui simulabar,
Ter. Eun. 3, 5, 58:non simulatur amor,
Ov. H. 17, 36:tecto lumine somnus,
id. ib. 21, 199:ad simulanda negotia altitudo ingenii incredibilis,
Sall. J. 95, 3 et saep.—Esp. freq. in part. perf.:ficto officio simulatāque sedulitate conjunctus,
Cic. Caecin. 5, 14:officio simulato,
id. Rosc. Am. 38, 112:simulatā amicitiā,
Caes. B. G. 1,44:hortatur simulata conscientia adeant,
Tac. A. 2, 40 et saep.:cum ex eo quaereretur, quid esset dolus malus? respondebat: cum esset aliud simulatum, aliud actum,
Cic. Off. 3, 14, 60:in amicitiā nihil fictum est, nihil simulatum,
id. Lael. 8, 26; so (with fictum) id. ib. 18, 65; id. Off. 2, 12, 43;with falsum,
id. de Or. 2, 45, 189; id. Phil. 11, 2, 5;with fucata (opp. vera),
id. Lael. 25, 95:simulato vecta juvenco,
Ov. Am. 1, 3, 23:simulatae ordine justo exsequiae,
Sil. 16, 305.—With object-clause (so most freq.):(γ).qui omnia se simulant scire,
Plaut. Trin. 1, 2, 168:ille se Tarentum proficisci cum simulasset,
Cic. Clu. 9, 27:illi reverti se in suas sedes simulaverunt,
Caes. B. G. 4, 4:simulat Jove natus abire,
Ov. M. 2, 697; 4, 338 al.; Plaut. Aul. 3, 4, 4; id. Ep. 3, 2, 37; id. Bacch. 1, 1, 42; id. Rud. 5, 3, 43; id. Truc. prol. 18; 1, 1, 68 sq. al.:id mirari te simulato,
Ter. Heaut. 5, 1, 70; id. Hec. 1, 2, 109; 1, 2, 113; Afran. ap. Non. 511, 7; Cic. Imp. Pomp. 4, 9; id. Off. 1, 30, 108; id. Lael. 26, 99; id. Q. Fr. 1, 1, 4, § 13; Caes. B. C. 3, 21; Quint. 8, 2, 24:simulandum est, quaedam nos dicere,
Quint. 4, 5, 20; cf.:qui per ambitionem probos sese simulavere,
Sall. J. 85, 9:adcurrit pedes ejus feta, praegravem, delumbem sese simulans,
Plin. 10, 33, 51, § 103; Just. 3, 1, 8:simulans a Dareo se esse praemissum,
Curt. 4, 1, 29.— Pass.:schema, quo aliud simulatur dici quam dicitur,
Quint. 9, 1, 14.—With quasi (mostly Plautin.):(δ).quasi affuerim simulabo atque audita eloquar,
Plaut. Am. 1, 1, 45; id. As. 4, 1, 51:quasi militi animum adjeceris simulare,
id. Mil. 3, 3, 35; id. Pers. 4, 5, 5; cf.:praefectus, quasi et ipse conterritus, simulans cuncta pavore compleverat,
Curt. 3, 13, 10. —Absol.:A.cur simulat?
Ter. And. 2, 3, 1; 1, 1, 21; 3, 4, 9:non in perpetuom ut dares, Verum ut simulares,
id. Heaut. 4, 5, 34; Cic. Q. Fr. 1, 1, 5, § 15:simulandi gratiā,
Sall. J. 37, 4; Quint. 1, 3, 12; 6, 3, 85; Ov. M. 13, 299 al.— Impers. pass.:quid est, quod amplius simuletur?
Ter. Heaut. 5, 1, 28.—Hence,sĭmŭlans, antis, P. a.* 1. 2.Sĭmŭlans, The Pretender, the title of a comedy of Afranius (v. the Fragm. Com. Rel. p. 172 sq. Rib.), Cic. Sest. 55, 118.— Advv.: sĭmŭlanter, feignedly, pretendedly, apparently (for the class. simulate):B.simulanter revictā Charite,
App. M. 8, p. 205, 36.—sĭmŭlātē, feignedly, pretendedly, not sincerely:sive ex animo id fit sive simulate,
Cic. N. D. 2, 67, 168:ficte et simulate,
id. Q. Fr. 1, 1, 4, § 13.— Comp.: simulatius exit proditionis opus, Petr. poët. Fragm. 28, 4. -
110 simulo
I.In gen., to make a thing like another; to imitate, copy, represent a thing (mostly poet.;II.syn. imitor): corpora igni simulata,
made like, like, Lucr. 1, 687:nimbos et non imitabile fulmen simulare,
Verg. A. 6, 591:simulet Catonem,
Hor. Ep. 1, 19, 13:cum sint crura tibi, simulent quae cornua lunae,
Mart. 2, 35, 1:furias Bacchi,
Ov. M. 6, 596:equam (sonus),
id. ib. 2, 668:artem (natura),
id. ib. 3, 158:anum,
to assume the form of, id. ib. 3, 275; 6, 26; 11, 310; id. F. 4, 517; so,Homeri illa Minerva simulata Mentori,
Cic. Att. 9, 8, 2 (cf. Hom. Od. 3, 22): simulata Troja, a counterfeit Troy, i. e. which is copied after, built like Troy, Ov. M. 13, 721:simulata magnis Pergama,
Verg. A. 3, 349:latices simulatos fontis Averni,
id. ib. 4, 512:cupressum simulare,
to represent, paint, Hor. A. P. 20:antrum in ostro,
Sil. 15, 430. —With object-clause: Pallas... simulat... terram Prodere cum baccis fetum canentis olivae, represents the earth producing, etc., Ov. M. 6, 80; cf.also, transf., of a work of art: aera Fortis Alexandri vultum simulantia,
representing, imaging, Hor. Ep. 2, 1, 241.—In partic., to represent a thing as being which has no existence, to feign a thing to be what it is not (while dissimulare is to pretend a thing not to be which really is, to conceal), to assume the appearance of a thing, to feign, pretend, counterfeit, simulate (class. and freq.).(α).With acc. (in Cic. in the act. perh. only with a pron.):(β).nec ut emat melius, nec ut vendat, quicquam simulabit aut dissimulabit vir bonus,
Cic. Off. 3, 15, 61; cf. Planc. ap. Cic. Fam. 10, 8, 4:experiar, quid ames, quid simules,
Plaut. Ps. 1, 1, 71:(oportuit) non simulare mortem verbis, re ipsā spem vitae dare,
i.e. to pretend that she was dead, Ter. Heaut. 4, 1, 23:studium conjurationis vehementer simulare,
Sall. C. 41, 5:deditionem ac deinde metum,
id. J. 36, 2:diffidentiam rei,
id. ib. 60, 5:pacem,
id. ib. 111, 4; cf.: pacem cum Scipione Sulla sive faciebat sive simulabat, Cic. Phil. 13, 1, 2:constantiam,
Tac. H. 1, 81:obsequium,
id. A. 12, 47 et saep.:Hannibal aegrum simulabat,
pretended to be sick, Liv. 25, 8, 12:sanum,
Ov. R. Am. 493:furentem,
Sen. Herc. Oet. 429:praegravem aut delumbem sese simulans,
Plin. 10, 33, 51, § 103:supervacaneos,
Just. 6, 6, 3.—With pro:simulat se pro uxore Nini filium, pro femina puerum,
Just. 1, 2, 1.— Pass.:tum pol ego is essem vere, qui simulabar,
Ter. Eun. 3, 5, 58:non simulatur amor,
Ov. H. 17, 36:tecto lumine somnus,
id. ib. 21, 199:ad simulanda negotia altitudo ingenii incredibilis,
Sall. J. 95, 3 et saep.—Esp. freq. in part. perf.:ficto officio simulatāque sedulitate conjunctus,
Cic. Caecin. 5, 14:officio simulato,
id. Rosc. Am. 38, 112:simulatā amicitiā,
Caes. B. G. 1,44:hortatur simulata conscientia adeant,
Tac. A. 2, 40 et saep.:cum ex eo quaereretur, quid esset dolus malus? respondebat: cum esset aliud simulatum, aliud actum,
Cic. Off. 3, 14, 60:in amicitiā nihil fictum est, nihil simulatum,
id. Lael. 8, 26; so (with fictum) id. ib. 18, 65; id. Off. 2, 12, 43;with falsum,
id. de Or. 2, 45, 189; id. Phil. 11, 2, 5;with fucata (opp. vera),
id. Lael. 25, 95:simulato vecta juvenco,
Ov. Am. 1, 3, 23:simulatae ordine justo exsequiae,
Sil. 16, 305.—With object-clause (so most freq.):(γ).qui omnia se simulant scire,
Plaut. Trin. 1, 2, 168:ille se Tarentum proficisci cum simulasset,
Cic. Clu. 9, 27:illi reverti se in suas sedes simulaverunt,
Caes. B. G. 4, 4:simulat Jove natus abire,
Ov. M. 2, 697; 4, 338 al.; Plaut. Aul. 3, 4, 4; id. Ep. 3, 2, 37; id. Bacch. 1, 1, 42; id. Rud. 5, 3, 43; id. Truc. prol. 18; 1, 1, 68 sq. al.:id mirari te simulato,
Ter. Heaut. 5, 1, 70; id. Hec. 1, 2, 109; 1, 2, 113; Afran. ap. Non. 511, 7; Cic. Imp. Pomp. 4, 9; id. Off. 1, 30, 108; id. Lael. 26, 99; id. Q. Fr. 1, 1, 4, § 13; Caes. B. C. 3, 21; Quint. 8, 2, 24:simulandum est, quaedam nos dicere,
Quint. 4, 5, 20; cf.:qui per ambitionem probos sese simulavere,
Sall. J. 85, 9:adcurrit pedes ejus feta, praegravem, delumbem sese simulans,
Plin. 10, 33, 51, § 103; Just. 3, 1, 8:simulans a Dareo se esse praemissum,
Curt. 4, 1, 29.— Pass.:schema, quo aliud simulatur dici quam dicitur,
Quint. 9, 1, 14.—With quasi (mostly Plautin.):(δ).quasi affuerim simulabo atque audita eloquar,
Plaut. Am. 1, 1, 45; id. As. 4, 1, 51:quasi militi animum adjeceris simulare,
id. Mil. 3, 3, 35; id. Pers. 4, 5, 5; cf.:praefectus, quasi et ipse conterritus, simulans cuncta pavore compleverat,
Curt. 3, 13, 10. —Absol.:A.cur simulat?
Ter. And. 2, 3, 1; 1, 1, 21; 3, 4, 9:non in perpetuom ut dares, Verum ut simulares,
id. Heaut. 4, 5, 34; Cic. Q. Fr. 1, 1, 5, § 15:simulandi gratiā,
Sall. J. 37, 4; Quint. 1, 3, 12; 6, 3, 85; Ov. M. 13, 299 al.— Impers. pass.:quid est, quod amplius simuletur?
Ter. Heaut. 5, 1, 28.—Hence,sĭmŭlans, antis, P. a.* 1. 2.Sĭmŭlans, The Pretender, the title of a comedy of Afranius (v. the Fragm. Com. Rel. p. 172 sq. Rib.), Cic. Sest. 55, 118.— Advv.: sĭmŭlanter, feignedly, pretendedly, apparently (for the class. simulate):B.simulanter revictā Charite,
App. M. 8, p. 205, 36.—sĭmŭlātē, feignedly, pretendedly, not sincerely:sive ex animo id fit sive simulate,
Cic. N. D. 2, 67, 168:ficte et simulate,
id. Q. Fr. 1, 1, 4, § 13.— Comp.: simulatius exit proditionis opus, Petr. poët. Fragm. 28, 4. -
111 sinus
1.sĭnus, ūs, m.I.In gen., a bent surface (raised or depressed), a curve, fold, a hollow, etc. (so mostly poet. and in postAug. prose): draco... conficiens sinus e corpore flexos, folds, coils, Cic. poët. N. D. 2, 42, 106; so Ov. M. 15, 689; 15, 721:II.sinu ex togā facto,
Liv. 21, 18 fin. —Of the bag of a fishing-net:quando abiit rete pessum, tum adducit sinum (piscator),
Plaut. Truc. 1, 1, 15; so Juv. 4, 41;and of a hunter's net,
Mart. 13, 100; Grat. Cyn. 29;also of a spider's web,
Plin. 11, 24, 28, § 82.—Of the bend or belly of a sail swollen by the wind:velorum plenos subtrahis ipse sinus,
Prop. 3, 9 (4, 8), 30;and so with or without velum,
Tib. 1, 3, 38; Verg. A. 3, 455; 5, 831; Ov. A. A. 3, 500; Luc. 6, 472; Sil. 7, 242; Quint. 10, 7, 23; 12, 10, 37 al.—Of hair, a curl, ringlet:ut fieret torto flexilis orbe sinus,
Ov. Am. 1, 14, 26; id. A. A. 3, 148.— Of the curve of a reaping-hook:falcis ea pars, quae flectitur, sinus nominatur,
Col. 4, 25, 1 sq. —Of bones, a sinus:umeri,
Cels. 8, 1 med.; cf.ulceris,
id. 7, 2 med.:suppurationis ferro recisae,
Col. 6, 11, 1; Veg. 4, 9, 3.—In partic.A.The hanging fold of the upper part of the toga, about the breast, the bosom of a garment; also the bosom of a person; sometimes also the lap (= gremium, the predom. class. signif.; esp. freq. in a trop. sense).1.Lit.:b.est aliquid in amictu: quod ipsum aliquatenus temporum condicione mutatum est. Nam veteribus nulli sinus, perquam breves post illos fuerunt,
Quint. 11, 3, 137; cf.decentissimus,
id. 11, 3, 140 sq.:(Caesar moriens) sinistrā manu sinum ad ima crura deduxit, quo honestius caderet,
Suet. Caes. 82 (for which, of the same:togam manu demisit,
Val. Max. 4, 5, 6); Tib. 1, 6, 18:praetextae sinus,
Suet. Vesp. 5:ne admissum quidem quemquam senatorum nisi solum et praetentato sinu,
id. Aug. 35:ut conchas legerent galeasque et sinus replerent,
id. Calig. 46:cedo mihi ex ipsius sinu litteras Syracusanorum,
Cic. Verr. 2, 5, 57, § 147:aurum in sinu ejus invenerunt,
Quint. 7, 1, 30:paternos In sinu ferens deos,
Hor. C. 2, 18, 27:nuda genu, nodoque sinus collecta fluentis,
Verg. A. 1, 320:et fluit effuso cui toga laxa sinu,
Tib. 1, 6, 14; cf.:micat igneus ostro, Undantemque sinum nodis irrugat Iberis,
Stat. Th. 4, 265:ad haec, quae a fortunā sparguntur, sinum expandit,
eagerly embraces, grasps, Sen. Ep. 74, 6:aliquid velut magnum bonum intra sinum continere,
id. Vit. Beat. 23, 3; cf.:sinum subducere alicui rei,
to reject, id. Thyest. 430.—Prov.:sinu laxo (i. e. soluto) ferre aliquid,
i. e. to be careless about a thing, Hor. S. 2, 3, 172. —Transf.(α).The purse, money, which was carried in the bosom of the toga (cf. supra, the passage, Quint. 7, 1, 30, and v. crumena; poet. and in post-Aug. prose):(β).semper amatorum ponderat illa sinus,
Prop. 2, 16 (3, 8), 12:quo pretium condat, non habet ille sinum,
Ov. Am. 1, 10, 18:aere sinus plenos urbe reportare, Col. poët. 10, 310: plurium sinum ac domum inplere,
Sen. Ben. 6, 43, 1:qui etiam condemnationes in sinum vertisse dicuntur... praedam omnem in sinum contulit,
into his purse, Lampr. Commod. 14 fin.:avaritiae,
Juv. 1, 88.—Hence, M. Scaurus Marianis sodaliciis rapinarum provincialium sinus, the pocketer, i. e. the receiver, Plin. 36, 15, 24, § 116; cf. Tac. H. 2, 92 fin.; 4, 14.—Poet., a garment, in gen.:(γ).Tyrio prodeat apta sinu,
Tib. 1, 9, 72; 1, 6, 18:auratus,
Ov. F. 2, 310:purpureus,
id. ib. 5, 28:regalis,
id. H. 13, 36; 5, 71; Stat. S. 2, 1, 133.—The bosom of a person:2.manum in sinum alicui Inserere,
Ter. Heaut. 3, 3, 2:gelu rigentem colubram sinu fovit,
Phaedr. 4, 17, 3:opposuit sinum Antonius stricto ferro,
Tac. H. 3, 10:scortum in sinu consulis recubans,
Liv. 39, 43:tangitur, et tacto concipit illa sinu, i. e. utero,
Ov. F. 5, 256:usque metu micuere sinus, dum, etc.,
id. H. 1, 45:horum in sinum omnia congerebant,
Plin. Pan. 45.—Trop.a.The bosom, as in most other languages, for love, protection, asylum, etc. (usu. in the phrases in sinu esse, habere, etc.;b.syn. gremium): hic non amandus? hiccine non gestandus in sinu est?
Ter. Ad. 4, 5, 75:iste vero sit in sinu semper et complexu meo,
Cic. Fam. 14, 4, 3; cf.:postremum genus proprium est Catilinae, de ejus delectu, immo vero de complexu ejus ac sinu,
id. Cat. 2, 10, 22:suo sinu complexuque aliquem recipere,
id. Phil. 13, 4, 9; so (with complexus) id. ib. 2, 25, 61:(Pompeius), mihi crede, in sinu est,
is very dear to me, id. Q. Fr. 2, 13, 1:Bibulum noli dimittere e sinu tuo,
from your intimacy, id. ad Brut. 1, 7, 2:praesertim si in amici sinu defieas,
on the bosom, Plin. Ep. 8, 16, 5:in hujus sinu indulgentiāque educatus,
Tac. Agr. 4; so id. Or. 28; cf.: etsi commotus ingenio, simulationum tamen falsa in sinu avi perdidicerat, i. e. under the care or tuition, id. A. 6, 45 fin.:confugit in sinum tuum concussa respublica,
i. e. into your arms, Plin. Pan. 6, 3; id. Ep. 8, 12, 1:optatum negotium sibi in sinum delatum esse dicebat,
committed to his guardianship, care, Cic. Verr. 2, 1, 50, § 131; cf. Plin. Pan. 45, 2:respublica in Vespasiani sinum cessisset,
Tac. H. 3, 69; 3, 19; Dig. 22, 3, 27:sinum praebere tam alte cadenti,
protection, Sen. Ira, 3, 23, 6.—The interior, the inmost part of a thing:c.alii intra moenia atque in sinu urbis sunt hostes,
in the midst, in the heart of the city, Sall. C. 52, 35:in urbe ac sinu cavendum hostem,
Tac. H. 3, 38; Sil. 4, 34; 6, 652; Claud. Eutr. 2, 575:ut (hostis) fronte simul et sinu exciperetur,
in the centre, Tac. A. 13, 40:in intimo sinu pacis,
i. e. in the midst of a profound peace, Plin. Pan. 56, 4.—In sinu alicujus, in the power or possession of (postAug. and rare):d.opes Cremonensium in sinu praefectorum fore,
Tac. H. 3, 19:omnem fortunam in sinu meo habui,
Dig. 22, 3, 27.—A hiding-place, place of concealment: ut in sinu gaudeant, gloriose loqui desinunt, qs. in their bosoms (or, as we say, in their sleeve), i. e. in secret, Cic. Tusc. 3, 21, 51;e.so of secret joy,
Tib. 4, 13, 8:in tacito cohibe gaudia clausa sinu,
Prop. 2, 25 (3, 20), 30; Sen. Ep. 105, 3; cf.also: plaudere in sinum,
Tert. Pudic. 6: suum potius cubiculum ac sinum offerre contegendis quae, etc., the secrecy or concealment of her bed-chamber, Tac. A. 13, 13:abditis pecuniis per occultos aut ambitiosos sinus,
i. e. in hidingplaces offered by obscurity or by high rank, id. H. 2, 92.—Sinus Abrahae, the place of the spirits of the just (eccl. Lat.):B.sinum Abrahae, regionem non caelestem, sublimiorem tamen Inferis,
Tert. adv. Marc. 4, 34. —A bay, bight, gulf:2.ut primum ex alto sinus ab litore ad urbem inflectitur,
Cic. Verr. 2, 5, 12, § 30; cf.:portus infusi in sinus oppidi,
id. Rep. 3, 31, 43; 1, 3, 5; id. Imp. Pomp. 11, 31; id. Verr. 2, 5, 56, § 145; id. Att. 16, 6, 1; * Caes. B. C. 2, 32; Sall. J. 78, 2; Liv. 8, 24; Plin. 2, 43, 44, § 114 (Jahn, nivibus); Suet. Aug. 98; id. Tib. 16; Verg. A. 1, 243; 6, 132; Hor. C. 1, 33, 16; id. Epod. 10, 19.—Transf.(α).The land lying on a gulf, a point of land that helps to form it (perh. not ante-Aug.):(β).segetibus in sinu Aenianum vastatis,
Liv. 28, 5 Drak.:jam in sinum Maliacum venerat (with an army),
id. 37, 6; Tac. A. 14, 9; id. H. 3, 66; id. Agr. 23; Plin. 6, 8, 8, § 23; Just. [p. 1710] 2, 4, 26; 24, 4, 3.—A curve or fold in land, a basin, hollow, valley:2.Arpini terra campestri agro in ingentem sinum consedit,
Liv. 30, 2, 12:subito dehiscit terra, et immenso sinu laxata patuit,
Sen. Oedip. 582; id. Herc. Fur. 679; Plin. 2, 44, 44, § 115:jugum montis velut sinu quodam flexuque curvatum,
Curt. 3, 4, 6:montium,
id. 3, 9, 12.sīnus, i, m., v. sinum. -
112 solum
1.sŏlum, i, (collat. form sŏlus, ūs, m., acc. to Varr. L. L. 6, 1, 2), n. [root sar-, to guard, make whole; Sanscr. Sarva, entire; cf.: solea, solidus, sollus], the lowest part of a thing, the bottom, ground, base, foundation.I.Lit., the floor or pavement of a room; the bottom of a ditch or trench; the foundation of a building or the ground, site, on which it stands, etc.; ground, earth, land, soil; the sole of the foot or of a shoe, etc.:B.aurata tecta in villis et sola marmorea,
Cic. Par. 6, 3, 49:(templi) Marmoreum solum,
Ov. M. 15, 672; Tib. 3, 3, 16:ut ejus (fossae) solum tantundem pateret, quantum summa labra distabant,
Caes. B. G. 7, 72:imum stagni,
Ov. M. 4, 298:maris,
Sen. Agam. 475.—Of a river-bed:puro solo excipitur,
Curt. 3, 4, 8; 5, 3, 2; cf.:ubi mollius solum reperit, stagnat insulasque molitur,
id. 8, 9, 7:trabes in solo collocantur,
Caes. B. C. 7, 23:super pilas lapide quadrato solum stratum est,
Curt. 5, 1, 33:tecta (porticus) solo jungens,
Lucr. 4, 430:solo aequata omnia,
Liv. 24, 47 fin.:clivus Publicius ad solum exustus est,
id. 30, 26, 5:urbem ad solum diruere,
Curt. 3, 10, 7; Eutr. 4, 17:solo exaequare,
Flor. 1, 13, 4:solo aequare,
Vell. 2, 4, 2:aedificia cuncta solo cohaerentia,
Amm. 22, 11, 6:ISIDI TEMPLVM A SOLO POSVIT,
Inscr. Orell. 457; cf. ib. 467; Inscr. Fabr. 10, 47: domo pignori data et area ejus tenebitur: est enim pars ejus;et contra jus soli sequitur aedificium,
Dig. 13, 7, 21:solum proscindere terrae,
Lucr. 5, 1295; so,terrae,
id. 1, 212; 5, 211; 5, 1289.— Plur.: recente terrae [p. 1724] sola sanguine maculans, Cat. 63, 7:sola dura,
id. 63, 40; Verg. G. 1, 80; Tib. 1, 5, 3; Stat. S. 1, 1, 56; id. Th. 4, 445:sibi praeter agri solum nihil esse reliqui,
Caes. B. G. 1, 11:solum exile et macrum,
Cic. Agr. 2, 25, 67:incultum et derelictum,
id. Brut. 4, 16:densum, siccum, macrum, etc.,
Col. 2, 2, 5 sq.:duratae solo nives,
Hor. C. 3, 24, 39:putre,
Verg. G. 2, 204:cruentum,
Ov. M. 4, 134:foecundum,
id. ib. 7, 417:pulvereum,
id. ib. 7, 113:triste,
id. ib. 8, 789:vivax,
id. ib. 1, 420:pingue,
Verg. G. 1, 64:praepingue,
id. A. 3, 698:mite,
Hor. C. 1, 18, 2:exiguum,
Tib. 1, 1, 22:cultum,
id. 1, 1, 2:nudum,
Curt. 3, 4, 3; 7, 5, 17:viride,
Verg. A. 6, 192:presso exercere solum sub vomere,
id. G. 2, 356:solo inmobilis haeret,
id. A. 7, 250:ingreditur solo,
id. ib. 4, 177:solo recubans,
id. ib. 3, 392:reptans solo,
Stat. S. 5, 5, 83.— Plur.:saturare fimo pingui sola,
Verg. G. 1, 80:ardent sola terrae,
Lucr. 2, 592; Cat. 61, 7; 61, 40; Tib. 1, 5, 3; Stat. S. 1, 1, 56; id. Th. 4, 445; cf. Cic. Balb. 5, 13, B. 1. infra: solum hominis exitium herbae, the sole of the foot, Varr. R. R. 1, 47 fin.:mihi calciamentum solorum (est) callum,
Cic. Tusc. 5, 32, 90:loca nullius ante Trita solo,
Lucr. 1, 927; 4, 2:(canes) unguibus duris, solo nec ut corneo nec nimium duro,
Varr. R. R. 2, 9, 4: qui auro soccis habeat suppactum solum, the sole of a shoe, Plaut. Bacch. 2, 3, 98;of a dog: solum corneum,
Varr. R. R. 2, 9, 4:cereale solum pomis agrestibus augent,
their wheaten board, Verg. A. 7, 111:vastis tremit ictibus aerea puppis, Subtrahiturque solum,
i. e. the sea under the vessel, id. ib. 5, 199:omne ponti,
Val. Fl. 4, 712:astra tenent caeleste solum,
i. e. the vault of heaven, Ov. M. 1, 73: manibusque cruentis Pulsat inane solum, i. e. the sockets of the eyes, Stat. Th. 1, 55.— Prov.: quodcumque or quod in solum venit, whatever falls to the ground, i. e. whatever comes uppermost or occurs to the mind, = quod in buccam venit, Varr. ap. Non. 500, 11; Cic. N. D. 1, 23, 65; Afran. ap. Non. 124, 18 sq. (Com. Fragm. v. 41 Rib.).—Also ellipt. (cf. bucca):convivio delector: ibi loquor, quod in solum ut dicitur,
Cic. Fam. 9, 26, 2.—Transf., in gen.1.Soil, i. e. land, country, region, place (cf.: terra, tellus, humus): sola terrarum, Enn. ap. Fest. p. 301 Müll. (Ann. v. 443 Vahl.):2.solum, in quo tu ortus et procreatus,
Cic. Leg. 2, 2, 4; cf.patriae,
id. Cat. 4, 7, 16; Liv. 5, 49:pro solo, in quo nati essent,
id. 5, 30, 1:patrium,
id. 21, 53:natale,
i. e. native country, natal soil, Ov. M. 7, 52; 8, 184; id. P. 1, 3, 35; Sen. Med. 334; cf.:in gremio regni solique genitalis,
Amm. 17, 12, 21:Miletus, genitale solum,
Vell. 2, 7, 5 (7); Vop. Aur. 3, 2.— Plur.:vos, mutae regiones, imploro, et sola terrarum ultimarum, etc.,
Cic. Balb. 5, 13:sola Romana,
Capitol. Max. 13:vile solum Sparte est,
Ov. M. 15, 428:Romani numen utrumque soli,
id. F. 3, 292:maxima Fundani gloria soli,
id. P. 2, 11, 28.— Hence, solum vertere, to leave one's country (generally said of going into exile):qui volunt poenam aliquam subterfugere, eo solum vertunt, hoc est, sedem ac locum mutant,
Cic. Caecin. 34, 100; cf.:neque exsilii causā solum vertisse diceretur,
id. Quint. 28, 26; id. Phil. 5, 5, 14; Liv. 3, 13; 43, 2 al.; so,solum civitatis mutatione vertere,
Cic. Balb. 11, 28.—Rarely, in this sense:solum mutare: exsules sunt, etiam si solum non mutarint,
Cic. Par. 4, 2, 31; cf.:quo vertendi, hoc est mutandi, soli causā venerant,
id. Dom. 30, 78.—In jurid. lang.: res soli, land, and all that stands upon it, real estate (opp. res mobiles, personal or movable property):II.omnes res, sive mobiles sint, sive soli,
Dig. 13, 3, 1; so,res soli,
ib. 43, 16, 1, § 32:tertia pars de agris, terris, arbustis, satis quaerit, et, ut jurisconsultorum verbo utar, de omnibus quae solo continentur,
Sen. Q. N. 2, 1, 2; Plin. Ep. 6, 19, 4:ut feneratores duas patrimonii partes in solo collocarent,
lay out in land, Suet. Tib. 48:in solo proprio,
Vop. Flor. 2.—Trop., a base, basis, foundation (very rare): auspicio regni stabilita scamna solumque, i. e. throne, Enn. ap. Cic. Div. 1, 48 fin. (Ann. v. 99 Vahl.); cf.: Tarquinio dedit imperium simul et sola regni, Enn. ap. Fest. p. 298 Müll. (Ann. v. 151 Vahl.):2.solum quidem et quasi fundamentum oratoris vides locutionem emendatam et Latinam,
Cic. Brut. 74, 258: solum quoddam atque fundamentum, id. de Or. 3, 37, 151: solo aequandae sunt dictaturae consulatusque, to be levelled with the ground, i. e. to be utterly abolished, Liv. 6, 18, 14; so,ad solum dirutum,
Vulg. Nah. 2, 6.sōlum, adv., v. 1. solus fin. -
113 spiro
spīro, āvi, ātum, 1, v. n. and a. [etym. dub.].I. A.Lit.1.In gen. (only poet. and in postAug. prose):2.freta circum Fervescunt graviter spirantibus incita flabris,
Lucr. 6, 428; Ov. M. 7, 532:obturatis, quā spiraturus est ventus, cavernis,
Plin. 8, 38, 58, § 138:emicat ex oculis, spiratque e pectore flamma,
breathes forth, bursts forth, Ov. M. 8, 356:aequatae spirant aurae,
Verg. A. 5, 844:graviter spirantis copia thymbrae,
strongscented, Verg. G. 4, 31; cf.:semper odoratis spirabunt floribus arae,
Stat. S. 3, 3, 211:seu spirent cinnama surdum,
emit a slight fragrance, Pers. 6, 35:quā vada non spirant, nec fracta remurmurat unda,
roar, rage, Verg. A. 10, 291; cf.:fervet fretis spirantibus aequor,
boiling up, foaming, id. G. 1, 327.—In partic., to breathe, draw breath, respire (the class. signif. of the word; cf.b.anhelo): cum spirantes mixtas hinc ducimus auras,
Lucr. 6, 1129:quae deseri a me, dum quidem spirare potero, nefas judico,
Cic. N. D. 3, 40, 94:ne spirare quidem sine metu possunt,
id. Rosc. Am. 23, 65; id. Q. Fr. 1, 3, 1:vehementer et crebro spirare,
Cels. 2, 4:querulum spirat,
breathes plaintively, Mart. 2, 26, 1.—Transf.(α).Like the Engl. to breathe, = to live, be alive (usu. in the part. pres.):* (β).sunt qui ab eo (Clodio) spirante forum putent potuisse defendi, cujus non restiterit cadaveri curia (corresp. to vivus),
Cic. Mil. 33, 91:ut in vivi etiam et spirantis capite bustum imponeret,
id. Dom. 52, 134; cf.:margarita viva ac spirantia saxis avelli,
Tac. Agr. 12 fin.:Catilina inter hostium cadavera repertus est, paululum etiam spirans,
Sall. C. 61, 4:spirantia consulit exta,
still panting, Verg. A. 4, 64:artus,
Luc. 3, 732:corpora,
id. 1, 363:non sunt ausi admovere (corpori), velut spiranti, manus,
Curt. 10, 10, 13; Sil. 2, 430; cf. in verb. finit.:spirant venae corque adhuc paviduin salit,
Sen. Thyest. 756.—Of aspirated letters:B.quibus (litteris) nullae apud eos dulcius spirant,
sound, Quint. 12, 10, 27.—Trop.1.(Acc. to I. A. 1.) To be favorable, to favor (the fig. taken from a favorable wind):2.quod si tam facilis spiraret Cynthia nobis,
Prop. 2, 24 (3, 18), 5:di maris et terrae... spirate secundi,
Verg. A. 3, 529.—(Acc. to I. A. 2.) To breathe, live, be alive:3.videtur Laelii mens spirare etiam in scriptis, Galbae autem vis occidisse,
Cic. Brut. 24, 94; cf.:spirat adhuc amor Vivuntque calores Aeoliae puellae,
Hor. C. 4, 9, 10.—Of life-like representations by painting, sculpture, etc.:excudent alii spirantia mollius aera,
Verg. A. 6, 847:Parii lapidis spirantia signa,
id. G. 3, 34:spirat et arguta picta tabella manu,
Mart. 7, 84, 2; 11, 10, 7.—To be poetically inspired, to have the lyric spirit:4.quod spiro, et placeo, si placeo, tuum est,
Hor. C. 4, 3, 24 (Orell. ad loc.).—Spirare alte, altius, to be puffed up, proud, or arrogant, Flor. 2, 2, 27:II. A.Eusebium alte spirantem addixere poenae,
Amm. 22, 3, 12.—Lit.:B.Diomedis equi spirantes naribus ignem,
Lucr. 5, 29:flammam spirantes ore Chimaerae,
id. 2, 705; so,flammas spirantes boves,
Liv. 22, 17:flamina,
Ov. F. 4, 18:Zephyros spirare secundos,
Verg. A. 4, 562:tenuem animam,
to breathe feebly, Val. Fl. 4, 436:ambrosiaeque comae divinum vertice odorem Spiravere,
exhaled, Verg. A. 1, 404; Claud. Rapt. Pros. 2, 81.—Trop., to breathe forth, exhale:2.pinguia Poppaeana,
Juv. 6, 466:mendacia,
id. 7, 111:ut vidit vastos telluris hiatus Divinam spirare fidem (i. e. oracula),
Luc. 5, 83.—To breathe into:3.ficto Corpori animam,
Lact. 2, 11, 3.—Transf., like the Engl. to breathe, i. e. to be full of; to show, express, manifest; to design, intend a thing ( poet. and in post-Aug. prose): tantum spirantes aequo certamine bellum. [p. 1744] Lucr. 5, 392:mollem spirare quietem,
Prop. 1, 3, 7:quae spirabat amores,
Hor. C. 4, 13, 19:inquietum hominem et tribunatum etiam nunc spirantem,
Liv. 3, 46:fratris facta spirans,
imitating, Sil. 15, 411; cf.:fratrem spirat in armis,
id. 3, 740:spirantes proelia dira effigies,
id. 17, 398.— Often with neutr. adj. used adverb.:magnum,
Prop. 2, 15 (3, 7), 53:majora,
Curt. 6, 9, 11:immane,
Verg. A. 7, 510:tragicum satis,
Hor. Ep. 2, 1, 166; cf. id. C. 4, 3, 24:quiddam indomitum,
Flor. 1, 22, 1:cruenta,
Amm. 16, 1, 5. -
114 subfundo
suf-fundo ( subf-), fūdi, fūsum, 3, v. a., to pour below or underneath; to pour into or among; to pour over or upon; to overspread, suffuse (mostly ante-class. and postAug.).I.Lit.A.In gen.:B.animum esse cordi suffusum sanguinem,
Cic. Tusc. 1, 9, 19:aqua suffunditur,
flows underneath, diffuses itself, Sen. Q. N. 3, 26, 1 (al. adfunditur):intumuit suffusā venter ab undā,
i. e. from dropsy, Ov. F. 1, 215:mane suffundam aquolam,
Plaut. Curc. 1, 3, 3:mare (i. e. aquam marinam) vinis,
id. Rud. 2, 7, 30:jus,
Col. 12, 9, 2:acetum,
Vitr. 7, 12:merum in os mulae,
Col. 6, 38, 4.—Esp.1.Of tears, etc., to suffuse, fill, etc.:2.lacrimis oculos suffusa nitentes,
Verg. A. 1, 228:tepido suffundit lumina rore (i. e. lacrimis),
Ov. M. 10, 360; cf.:lupus suffusus lumina flammā,
id. ib. 11, 368: oculi, qui ad alienam lippitudinem et ipsi suffunduntur, become suffused (with tears), Sen. Clem. 2, 6 med.; cf.:ad quas ille voces lacrimis et multo pudore suffunditur,
Plin. Pan. 2, 8.—Of other fluids, etc., to tinge, imbue, to stain, color:3.agricola et minio suffusus rubenti,
stained, Tib. 2, 1, 55:si cruore suffunduntur oculi,
become bloodshot, Plin. 23, 1, 24, § 49; so,suffusi cruore oculi,
id. 29, 6, 38, § 126;and in a reverse construction: sanguis oculis suffusus,
id. 20, 13, 51, § 142:prodest felle suffusis,
for those affected with jaundice, id. 22, 21, 30, § 65:ulcera alte suffusa medullis,
Claud. in Eutr. 2, 13; cf.:suffusa bilis,
jaundice, Plin. 22, 21, 26, § 54: lingua est suffusa veneno, Ov. M. 2, 777:sales suffusi felle,
id. Tr. 2, 565:(nebulae) suffundunt suā caelum caligine,
Lucr. 6, 479:calore suffusus aether,
suffused, intermingled, Cic. N. D. 2, 21, 54:Hyperionis orbem Suffundi maculis,
Stat. Th. 11, 121.—Of blushes, etc., to redden, suffuse, color, blush, etc.; cf.:4.littera suffusas quod habet maculosa lituras,
blurred, Ov. Tr. 3, 1, 15.—Of a blush: (Luna) si virgineum suffuderit ore ruborem,
Verg. G. 1, 430:suffunditur ora rubore,
Ov. M. 1, 484:roseo suffusa rubore,
id. Am. 3, 3, 5:Masinissae rubore suffusus,
Liv. 30, 15, 1:vultum rubore suffundere,
Pacat. Pan. Theod. 4, 4.— Absol.:sancti viri est suffundi, si virginem viderit,
Tert. Virg. Vel. 2; Hier. adv. Jovin. 1, 48. —Prov.: aquam frigidam suffundere, to throw cold water upon, i.e. to calumniate, inveigh against, Plaut. Cist. 1, 1, 36. —II.Trop.:(metus) omnia suffundens mortis nigrore,
covering, overspreading, Lucr. 3, 39:cibo vires ad feturam,
to supply, Varr. R. R. 2, 8, 4:animus in aliquem malevolentiā suffusus,
overspread, filled, Cic. Fam. 1, 9, 22. — Hence, * suffūsus, a, um, P. a., blushing, bashful, modest:suffusior sexus,
Tert. Anim. 38 med. -
115 suffundo
suf-fundo ( subf-), fūdi, fūsum, 3, v. a., to pour below or underneath; to pour into or among; to pour over or upon; to overspread, suffuse (mostly ante-class. and postAug.).I.Lit.A.In gen.:B.animum esse cordi suffusum sanguinem,
Cic. Tusc. 1, 9, 19:aqua suffunditur,
flows underneath, diffuses itself, Sen. Q. N. 3, 26, 1 (al. adfunditur):intumuit suffusā venter ab undā,
i. e. from dropsy, Ov. F. 1, 215:mane suffundam aquolam,
Plaut. Curc. 1, 3, 3:mare (i. e. aquam marinam) vinis,
id. Rud. 2, 7, 30:jus,
Col. 12, 9, 2:acetum,
Vitr. 7, 12:merum in os mulae,
Col. 6, 38, 4.—Esp.1.Of tears, etc., to suffuse, fill, etc.:2.lacrimis oculos suffusa nitentes,
Verg. A. 1, 228:tepido suffundit lumina rore (i. e. lacrimis),
Ov. M. 10, 360; cf.:lupus suffusus lumina flammā,
id. ib. 11, 368: oculi, qui ad alienam lippitudinem et ipsi suffunduntur, become suffused (with tears), Sen. Clem. 2, 6 med.; cf.:ad quas ille voces lacrimis et multo pudore suffunditur,
Plin. Pan. 2, 8.—Of other fluids, etc., to tinge, imbue, to stain, color:3.agricola et minio suffusus rubenti,
stained, Tib. 2, 1, 55:si cruore suffunduntur oculi,
become bloodshot, Plin. 23, 1, 24, § 49; so,suffusi cruore oculi,
id. 29, 6, 38, § 126;and in a reverse construction: sanguis oculis suffusus,
id. 20, 13, 51, § 142:prodest felle suffusis,
for those affected with jaundice, id. 22, 21, 30, § 65:ulcera alte suffusa medullis,
Claud. in Eutr. 2, 13; cf.:suffusa bilis,
jaundice, Plin. 22, 21, 26, § 54: lingua est suffusa veneno, Ov. M. 2, 777:sales suffusi felle,
id. Tr. 2, 565:(nebulae) suffundunt suā caelum caligine,
Lucr. 6, 479:calore suffusus aether,
suffused, intermingled, Cic. N. D. 2, 21, 54:Hyperionis orbem Suffundi maculis,
Stat. Th. 11, 121.—Of blushes, etc., to redden, suffuse, color, blush, etc.; cf.:4.littera suffusas quod habet maculosa lituras,
blurred, Ov. Tr. 3, 1, 15.—Of a blush: (Luna) si virgineum suffuderit ore ruborem,
Verg. G. 1, 430:suffunditur ora rubore,
Ov. M. 1, 484:roseo suffusa rubore,
id. Am. 3, 3, 5:Masinissae rubore suffusus,
Liv. 30, 15, 1:vultum rubore suffundere,
Pacat. Pan. Theod. 4, 4.— Absol.:sancti viri est suffundi, si virginem viderit,
Tert. Virg. Vel. 2; Hier. adv. Jovin. 1, 48. —Prov.: aquam frigidam suffundere, to throw cold water upon, i.e. to calumniate, inveigh against, Plaut. Cist. 1, 1, 36. —II.Trop.:(metus) omnia suffundens mortis nigrore,
covering, overspreading, Lucr. 3, 39:cibo vires ad feturam,
to supply, Varr. R. R. 2, 8, 4:animus in aliquem malevolentiā suffusus,
overspread, filled, Cic. Fam. 1, 9, 22. — Hence, * suffūsus, a, um, P. a., blushing, bashful, modest:suffusior sexus,
Tert. Anim. 38 med. -
116 super
1.sŭper, adj., v. superus.2.sŭper, adv. and prep. [Sanscr. upari; Gr. huper; Goth. ufar], above, over (often confounded in MSS. and edd. with supra, q. v.).I. A.Lit., of place:B.Anien infraque superque Saxeus,
Stat. S. 1, 3, 20:eo super tigna bipedalia, iniciunt,
Caes. B. C. 2, 10:haec super e vallo prospectant Troes,
Verg. A. 9, 168: implenturque super puppes, from above, i. e. by rain, id. ib. 5, 697:purpureas super vestes... Coniciunt,
id. ib. 6, 221; cf. id. ib. 6, 217:renes tunicis super conteguntur,
Cels. 3, 1 med.:imponendum super medicamentum,
id. 6, 19 med. —Transf.1.Of that which is over and above in number or quantity, over, moreover, besides:2.satis superque esse sibi suarum cuique rerum,
enough and to spare, more than enough, Cic. Lael. 13, 45:satis superque prudentes,
id. Har. Resp. 9, 18:contra Epicurum satis superque dictum est,
id. N. D. 2, 1, 2:ut satis superque vixisse videamur,
id. Tusc. 1, 45, 110; Hor. Epod. 1, 31; Liv. 3, 53:quidque furor valeat, satisque Ac super ostendit,
Ov. M. 4, 430:poenas dedit usque superque Quam satis est,
Hor. S. 1, 2, 65: cui neque apud Danaos usquam locus;et super ipsi Dardanidae infensi, etc.,
and moreover, and besides, Verg. A. 2, 71:saevit amor ferri... Ira super,
id. ib. 7, 462:super talis effundit pectore voces,
id. ib. 5, 482; 11, 670: voto deus aequoris alti Annuerat;dederatque super, ne saucius ullis Vulneribus fieri posset,
Ov. M. 12, 206; 4, 751; 15, 308; Hor. S. 2, 7, 78; id. Ep. 2, 2, 33; Phaedr. 4, 24, 18:annum agens aetatis sexagensimum ac nonum, superque mensem ac diem septimum,
Suet. Vesp. 24.— With gen. part.:non operae est satis superque oneris sustinenti res a populo Romano gestas scribere,
Liv. 41, 25, 8:primoribus, super quam quod dissenserant a consilio, territis etiam duplici prodigio,
besides that, Liv. 22, 3, 14; so,super quam quod,
id. 27, 20, 10.—Less freq. of that which is left over, over, left, remaining:II. A.Atheniensibus exhaustis praeter arma et naves nihil erat super,
Nep. Alcib. 8, 1; cf.:nec spes ulla super,
Val. Fl. 8, 435:quid super sanguinis, qui dari pro republicā possit? rogitantes,
Liv. 4, 58, 13:super tibi erunt, qui dicere laudes tuas cupiant,
Verg. E. 6, 6:o mihi sola mei super Astyanactis imago,
id. A. 3, 489.With acc.1.Lit., of place or situation:b.super terrae tumulum noluit quid statui, nisi columellam,
Cic. Leg. 2, 26, 66:super lateres coria inducuntur,
Caes. B. C. 2, 10; cf. id. ib. 2, 10, §4: super quas (naves) turrim ad introitum opposuit,
id. ib. 3, 39 Dinter (al. quā):super vallum praecipitari,
Sall. J. 58, 6; cf.:cum alii super aliorum capita ruerent,
Liv. 24, 39, 5:super caput hostium pervenire,
id. 32, 11, 8:aqua super montium juga concreta,
id. 21, 58, 8:domos super se ipsos concremaverunt,
id. 21, 14, 4:cenaculum super aedes datum est,
id. 39, 14, 2:ad senaculum ac super id curiam,
id. 41, 27, 7:equi super eum ruentis,
id. 39, 49, 3:super eam (aspidem) assidere,
Cic. Fin. 2, 18, 59:super theatrum consistere,
Liv. 24, 39, 1:aquila super carpentum volitans,
id. 1, 34, 8:illa super terram defecto poplite labens,
Ov. M. 13, 477:collis erat, collemque super planissima Area,
id. ib. 10, 86:ut scopulum super duram illidat corticem,
Phaedr. 2, 6, 11:clatri super aquam emineant,
Col. 8, 17, 10:super arcem pensiles horti sunt,
Curt. 5, 1, 32:vestis super genua est,
id. 5, 6, 18:super pulpitum consulares conlocare,
Suet. Calig. 54.—Of position or distance, above, beyond: Nomentanus erat super ipsum, Porcius infra, was above him (at table), Hor. S. 2, 8, 23:2.Polypercon, qui cubabat super regem,
Curt. 8, 5, 22:super se collocavit,
Suet. Aug. 43.—Of geographical situation:super Numidiam Gaetulos accepimus,
beyond Numidia, Sall. J. 19, 5:super et Garamantas et Indos Proferet imperium,
Verg. A. 6, 795:super Sunium navigans,
Liv. 28, 8, 11:sita est super Ambracium sinum,
id. 43, 21, 6:super Demetriadem promunturium,
id. 31, 46, 7; 43, 21, 6:qui super Bosporum colunt,
Curt. 6, 2, 13; 7, 6, 12; 8, 1, 7:Lydia super Ioniam procedit,
extends beyond, Plin. 5, 29, 30, § 110.—Of official position ( = supra):super armamentarium positus,
Curt. 6, 7, 22; Scrib. Comp. 162.—Transf.a.Of time, during, at (postAug.):b.de hujus nequitiā omnes super cenam loquebantur,
Plin. Ep. 4, 22, 6; 3, 5, 11; 9, 33, 1; cf.:super vinum et epulas,
Curt. 8, 4, 30; 8, 12, 17; Suet. Aug. 77; id. Caes. 87:super mensam,
Curt. 7, 4, 7:super hos divum honores,
i. e. during the sacrifice, Stat. Th. 1, 676; Flor. 4, 2, 69.—Of that which is over and above a certain number or quantity, over, above, beyond, upon, besides, in addition to (not freq. till after the Aug. period):c.quod alii super alios legati venirent speculaturi,
i. e. in rapid succession, constantly, Liv. 42, 25, 8: vox non paene tragoedorum sed super omnes tragoedos, [p. 1804] Quint. 12, 5, 5:super modum ac paene naturam,
id. 11, 3, 169:super necessitatem,
id. 9, 3, 46:famosissima super ceteras fuit cena ei data adventicia,
Suet. Vit. 13:super veteres amicos,
id. Tib. 55.—With numerals:super tris modios,
Liv. 23, 12, 1:super LX. milia,
Tac. G. 33:super octingentos annos,
id. A. 13, 58:super quadraginta reos,
Suet. Calig. 38:super HS. millies,
id. Caes. 26; id. Ner. 30:senioribus super sexaginta annos in Epirum missis,
Liv. 26, 25, 11; cf.:super triginta ducibus triumphos decernendos curavit,
Suet. Aug. 38:Punicum exercitum super morbum etiam fames affecit,
Liv. 28, 46, 15:super tam evidentem tristis ominis eventum, etiam, etc.,
id. 41, 18, 14:super dotem haec tibi dona accedent,
id. 26, 50, 12; 2, 51, 2:super solitos honores,
id. 2, 31, 3:super vota fluere,
beyond all wishes, Tac. H. 3, 48:super obscena dicta et petulans jurgium,
Phaedr. 3, 11, 2:dare savia super savia,
kisses upon kisses, Plaut. Ps. 4, 1, 38:alii super alios trucidentur,
Liv. 1, 50, 6:vulnus super vulnus,
id. 22, 54, 9:ut habitationes super pretium libertatis praestarentur,
Dig. 18, 6, 19.—Esp. freq.: super omnia, above all, before all (in Plin. the elder, super omnia and super omnes always at the beginning of the phrase; v. Sillig ad Plin. 33, 3, 19, § 62):talia carminibus celebrant: super omnia Caci Speluncam adiciunt,
Verg. A. 8, 303:aetas et forma et super omnia Romanum nomen,
Liv. 31, 18, 3; Plin. 36, 15, 24, § 118; Quint. 12, 9, 12; Ov. M. 6, 526; 8, 677; so,tu super omnes beatus,
Plin. Ep. 7, 13, 2; Suet. Vit. 13; Quint. 12, 5, 5.—Hence, transf., in gen., for plus quam, amplius quam, more than (late Lat.):B.qui amat filium aut filiam super me,
Vulg. Matt. 10, 37; cf.:dulciora sunt super mel et favum,
id. Psa. 18, 11.—With abl.1.Lit., of place or situation (rare and mostly poet.):2.regulae, quae lateres, qui super musculo struantur, contineant,
Caes. B. C. 2, 10:ensis cui super Cervice pendet,
Hor. C. 3, 1, 17:ligna super foco Large reponens,
id. ib. 1, 9, 5:parumne campis atque Neptuno super Fusum est Latini sanguinis,
id. Epod. 7, 3:super Pindo,
id. C. 1, 12, 6:requiescere Fronde super viridi,
Verg. E. 1, 81. —Transf.a.Of time (cf. supra, A. 2. a.), during, in:b.nocte super mediā,
Verg. A. 9, 61; cf.:Centaurea cum Lapithis rixa super mero Debellata,
Hor. C. 1, 18, 8.—For the usual de, to indicate respect, reference, upon, about, concerning, respecting (freq. in the ante-class. and after the Aug. period; in Cic. only a few times in his letters; not in Cæs.): nemo antea fecit super tali re cum hoc magistratu utique rem, Cato ap. Fest. s. v. superescit, p. 305 Müll.; so Pac. ib.; Plaut. Am. prol. 58; id. Most. 3, 2, 39:c.hac super re scribam ad te Rhegio,
Cic. Att. 16, 6, 1:sed hac super re nimis (sc. dixi),
id. ib. 10, 8, 10:litteras super tantā re exspectare,
Liv. 26, 15, 5:cura super tali re principum laudata est,
id. 40, 46, 15:multus eā super re rumor,
Tac. A. 11, 23:quid nuntias super anu?
Plaut. Cist. 4, 1, 8:super Euclionis filia,
id. Aul. 4, 7, 2:super ancillā,
id. Cas. 2, 3, 36:super amicā,
id. Bacch. 2, 3, 133; 3, 6, 33; 4, 2, 25:quid agendum nobis sit super legatione votivā,
Cic. Att. 14, 22, 2:super tali causā missi,
Nep. Paus. 4:legare super familia pecuniave sua,
Auct. Her. 1, 13, 23:super tali causā,
Nep. Paus. 4, 1:multa super Priamo rogitans, super Hectore multa,
Verg. A. 1, 750; 4, 233:super arvorum cultu,
id. G. 4, 559:mitte civiles super Urbe curas,
Hor. C. 3, 8, 17:publicus ludus super impetrato Augusti reditu,
id. ib. 4, 2, 42:decreta super jugandis Feminis,
id. C. S. 18:consultant bello super,
Sil. 2, 271; 5, 615:ne super tali scelere suspectum sese haberet,
Sall. J. 71, 5:super adimendā vitā,
Amm. 14, 7, 12.—Over and above, besides, beyond (very rare):modus agri... hortus... fons... Et paulum silvae super his,
Hor. S. 2, 6, 3:excogitatum est super his, ut, etc.,
Amm. 14, 1, 6; Sil. 1, 60.► In composition, super denotes,1.Above, over, of place: supercerno, supercresco, superdo, superemineo, superemorior, superferc, superfluo, superfugio, superfundo, supergredior, superjacio, superimpono, superincumbo, superinduco, supernato, superpono, supersedeo, supersterno, supersto, supervehor, supervenio, etc.—2.Less freq., over and above, besides, in addition: superaddo, superbibo, supersum, superstes, superfio. -
117 supernus
sŭpernus, a, um, adj. [super], that is above, on high, upper; celestial, supernal (mostly post-Aug.;not in Cic. or Cæs.): pars oris,
Plin. 7, 16, 15, § 69:vulnera,
id. 2, 56, 57, § 147: Tusculum, lofty, i. e. standing on high ground, Hor. Epod. 1, 29; cf.:ballistae in humiliora ex supernis valentes,
Amm. 19, 7, 5:superna (opp. inferna),
Lucr. 5, 647:jactus ex supernis in infima,
Gell. 9, 1, 2:album mutor in alitem Superna,
above, Hor. C. 2, 20, 11 Muret. (al. superne):aquilones, qui alti supernique sunt,
Gell. 2, 30, 9:partes,
id. 12, 1, 13:numen,
celestial, Ov. M. 15, 128:dei,
Luc. 6, 430:lux,
of the sun, id. 6, 733:leges,
id. 9, 556: superna litora, the upper, i. e. northern shore, Mel. 2, 4.— Adv.: sŭpernē (with short e, Lucr. 6, 544; 6, 597; Hor. C. 2, 20, 11), from above, above, upwards:neve ruant caeli penetralia templa superne,
Lucr. 1, 1105:superne in statione locata,
id. 6, 192:desinat in piscem mulier formosa superne,
Hor. A. P. 4:non peccat superne,
id. S. 2, 7, 64:volvitur amnis,
Verg. A. 6, 659:gladium superne jugulo defigit,
Liv. 1, 25, 12; cf. id. 1, 51, 9; 7, 10, 9:hoc genus superne tendit,
up, upwards, Plin. 19, 5, 25, § 76. -
118 tabifluus
-
119 Tarentini
Tărentum, i, n. ( poet. collat. form Tărentus, i, m., Sil. 12, 434; Sid. Carm. 5, 430), = Taras, a town of Lower Italy, founded by the Spartan Parthenians, now Taranto, Mel. 2, 4, 8; Flor. 1, 18; Cic. Sen. 4, 11 sq.; id. Brut. 18, 72; Hor. C. 3, 5, 56; id. S. 2, 4, 34; Ov. M. 15, 50 al.—Hence, Tărentīnus, a, um, adj., of or belonging to Tarentum, Tarentine:juventus,
Liv. 24, 13, 2:juvenes,
id. 25, 8, 3:sinus,
Mel. 2, 4, 8:portus,
Plin. 3, 11, 16, § 101:ager,
Varr. R. R. 1, 14, 4:lanae,
id. ib. 2, 2, 18; cf.oves,
Col. 7, 2, 3; 7, 4, 1:castaneae,
Plin. 15, 23, 25, § 93:sal,
id. 31, 7, 41, § 84: purpura, Nep. ap. Plin. 9, 39, 63, § 137; cf.venenum,
Hor. Ep. 2, 1, 207.—As subst.: Tărentīni, ōrum, m., the inhabitants of Tarentum, the Tarentines, Cic. Arch. 3, 5; id. Verr. 2, 4, 60, § 135; Liv. 8, 27, 2; 25, 7, 10; Just. 3, 4, 11; 20, 1, 15. -
120 Tarentinus
Tărentum, i, n. ( poet. collat. form Tărentus, i, m., Sil. 12, 434; Sid. Carm. 5, 430), = Taras, a town of Lower Italy, founded by the Spartan Parthenians, now Taranto, Mel. 2, 4, 8; Flor. 1, 18; Cic. Sen. 4, 11 sq.; id. Brut. 18, 72; Hor. C. 3, 5, 56; id. S. 2, 4, 34; Ov. M. 15, 50 al.—Hence, Tărentīnus, a, um, adj., of or belonging to Tarentum, Tarentine:juventus,
Liv. 24, 13, 2:juvenes,
id. 25, 8, 3:sinus,
Mel. 2, 4, 8:portus,
Plin. 3, 11, 16, § 101:ager,
Varr. R. R. 1, 14, 4:lanae,
id. ib. 2, 2, 18; cf.oves,
Col. 7, 2, 3; 7, 4, 1:castaneae,
Plin. 15, 23, 25, § 93:sal,
id. 31, 7, 41, § 84: purpura, Nep. ap. Plin. 9, 39, 63, § 137; cf.venenum,
Hor. Ep. 2, 1, 207.—As subst.: Tărentīni, ōrum, m., the inhabitants of Tarentum, the Tarentines, Cic. Arch. 3, 5; id. Verr. 2, 4, 60, § 135; Liv. 8, 27, 2; 25, 7, 10; Just. 3, 4, 11; 20, 1, 15.
См. также в других словарях:
430 av. J.-C. — 430 Années : 433 432 431 430 429 428 427 Décennies : 460 450 440 430 420 410 400 Siècles : VIe siècle … Wikipédia en Français
430 — Portal Geschichte | Portal Biografien | Aktuelle Ereignisse | Jahreskalender ◄ | 4. Jahrhundert | 5. Jahrhundert | 6. Jahrhundert | ► ◄ | 400er | 410er | 420er | 430er | 440er | 450er | 460er | ► ◄◄ | ◄ | 426 | 427 | 428 | … Deutsch Wikipedia
430 — Années : 427 428 429 430 431 432 433 Décennies : 400 410 420 430 440 450 460 Siècles : IVe siècle Ve siècle … Wikipédia en Français
430-е — V век: 430 439 годы 410 е · 420 е 430 е 440 е · 450 е 430 · 431 · 432 · 433 · 434 · 435 · 436 · 437 · 438 · … Википедия
-430 — Années : 433 432 431 430 429 428 427 Décennies : 460 450 440 430 420 410 400 Siècles : VIe siècle av. J.‑C. … Wikipédia en Français
430-е до н. э. — V век до н. э.: 439 430 годы до н. э. 450 е · 440 е 430 е до н. э. 420 е · 410 е 439 до н. э. · 438 до н. э. · 437 до н. э. · 436 до н. э … Википедия
430 a. C. — Años: 433 a. C. 432 a. C. 431 a. C. – 430 a. C. – 429 a. C. 428 a. C. 427 a. C. Décadas: Años 460 a. C. Años 450 a. C. Años 440 a. C. – Años 430 a. C. – Años 420 a. C. Años 410 a. C. Años 400 a. C. Siglos … Wikipedia Español
430 — Años: 427 428 429 – 430 – 431 432 433 Décadas: Años 400 Años 410 Años 420 – Años 430 – Años 440 Años 450 Años 460 Siglos: Siglo IV – … Wikipedia Español
430 — yearbox in?= cp=4th century c=5th century cf=6th century yp1=427 yp2=428 yp3=429 year=430 ya1=431 ya2=432 ya3=433 dp3=400s dp2=410s dp1=420s d=430s dn1=440s dn2=450s dn3=460s NOTOC EventsBy PlaceAsia* Feng Ba abdicates as emperor of the Northern… … Wikipedia
430-53-5 — 1,1 dichloro 2 fluoroéthane 1,1 dichloro 2 fluoroéthane Général Nom IUPAC 1,1 dichloro 2 fluoroéthane … Wikipédia en Français
430 (число) — 430 Четыреста тридцать 427 · 428 · 429 · 430 · 431 · 432 · 433 400 · 410 · 420 · 430 · 440 · 450 · 460 Факторизация: Римская запись … Википедия