Перевод: с латинского на английский

с английского на латинский

342

  • 1 ad-fīrmō (aff-)

        ad-fīrmō (aff-) āvī, ātus, āre,    to strengthen.— Fig., to confirm, encourage: Troianis spem, L.— Meton., to confirm, maintain, aver, positively assert, give solemn assurance of: nihil: rem pro certo, L.: se plus non daturam: Cornelium id bellum gessisse, L.: de altero: ut adfirmatur, Ta.

    Latin-English dictionary > ad-fīrmō (aff-)

  • 2 Crimen falsi

    Latin Quotes (Latin to English) > Crimen falsi

  • 3 bellus

    beautiful, pretty, charming, handsome.

    Latin-English dictionary of medieval > bellus

  • 4 Goettingae*

    Göttingen (Germany) [gw]

    Latin place names > Goettingae*

  • 5 Acanthius

    Ăcanthĭus, a, um, adj., from Acanthus, a town in Macedonia:

    sal,

    Plin. 31, 7, 41, § 85.
    1.
    ăcanthus, i, m., = akanthos.
    I.
    The plant bear's-breech, bear's-foot, or brankursine: Acanthus mollis, Linn.; Verg. E. 3, 45; 4, 20; id. G. 4, 123; id. A. 1, 649; Plin. 22, 22, 34, § 76 al.—
    II.
    Fem., a thorny evergreen tree of Egypt, Verg. G. 2, 119; Vell. 2, 56, 2; Plin. 24, 12, 66 sq.

    Lewis & Short latin dictionary > Acanthius

  • 6 Agamia agami

    ENG agami heron

    Animal Names Latin to English > Agamia agami

  • 7 macto

    macto, āvi, ātum, 1 (old form of perf. subj. mactassint, Enn., Afran., and Pompon. ap. Non. 342, 12 sq.), v. freq. a. [macto, kindr. to Sanscr. makh, mah; intens. māmahyata, to slaughter, sacrifice; maha, victim; the ct in macto like vectum from veho; hence],
    I.
    Within the religious sphere, to offer, sacrifice, immolate any thing in honor of the gods:

    ferctum Jovi moveto et mactato sic,

    Cato, R. R. 134, 2; so id. ib. § 4: pultem dis mactat, Varr. ap. Non. 341, 28:

    nigras pecudes,

    Lucr. 3, 52:

    lectas de more bidentes Cereri,

    Verg. A. 4, 57; Varr. ap. Non. 114, 27:

    mactatus vitulus concidit propter aras,

    Lucr. 2, 353:

    manibus divis mactata,

    id. 6, 759:

    mactata veniet lenior hostia,

    Hor. C. 1, 19, 16:

    mactata Polyxena,

    Ov. M. 13, 448:

    trecenti ex dediticiis hostiarum more mactati,

    Suet. Aug. 15:

    vite caper morsa Bacchi mactandus ad aras,

    Ov. M. 15, 114:

    suovetaurilia mactanda, Fronto de Fer. Als. 3 Mai.: se Orco,

    Liv. 9, 40:

    hostium legiones Telluri ac diis Manibus mactandas dabo,

    id. 10, 28; cf.:

    ruptores pacis ultioni et gloriae,

    Tac. A. 2, 13.—
    II.
    Beyond the relig. sphere.
    A.
    To present, reward, honor with any thing good or bad: Livius inde redit magno mactatu' triumpho, Enn. ap. Serv. Verg. A. 9, 641 (Ann. v. 302 Vahl.):

    eos ferunt laudibus et mactant honoribus,

    heap honors on, extol, Cic. Rep. 1, 43, 67 (also ap. Non. 342, 5); id. Vatin. 6, 14; id. Div. 1, 11, 18.—
    B.
    Far more freq. in a bad sense, to afflict, trouble, punish with any thing: illum di deaeque magno mactassint malo, Enn. ap. Non. 342, 15 (Trag. v. 377 Vahl.); Afran. ib. 16; Cic. Vatin. 15, 36; cf. without abl., Pompon. ib. 12:

    dotatae mactant et malo et damno viros,

    Plaut. Aul. 3, 5, 61; cf.:

    mactare malo adficere significat,

    Non. 342, 8:

    aliquem infortunio,

    Plaut. Poen. 3, 1, 14: faxo tali eum mactatum, atque hic est, infortunio, * Ter. Phorm. 5, 9, 39:

    hostes patriae aeternis suppliciis vivos mortuosque mactabis,

    pursue, punish, Cic. Cat. 1, 13, 33; cf.:

    divisores omnium tribuum domi ipse suae crudelissima morte mactaret,

    id. Harusp. Resp. 20, 42:

    aliquem summo supplicio,

    id. ib. 1, 11, 27:

    aliquem morte,

    id. Rep. 2, 35, 60:

    mactantur comminus uno exitio,

    Sil. 17, 500.—
    C.
    To kill, slaughter, put to death:

    hic mactat Ladona, Pheretaque Demodocumque,

    Verg. A. 10, 413:

    illigatas mollibus damas plagis,

    Mart. 1, 50, 24: haec dextra Lernam taetra mactata excetra Pacavit, Cic. poët. Tusc. 2, 9, 22.—
    D.
    To magnify; trop, to extol, glorify, honor; esp. to glorify [p. 1094] honor a deity with sacrifices, to worship:

    Liberum patrem fanorum consecratione mactatis,

    Arn. 1, 24:

    puerorum extis deos manes mactare,

    Cic. Vatin. 6, 14.—
    E.
    Poet., to give splendor to a festival: lacte Latinas, Cic. poët. Div. 1, 11, 18.—
    F.
    Aliquem or aliquid, to overthrow, ruin, destroy, Cic. Fl. 22, 52:

    quorum ego furori nisi cessissem, in Catilinae busto vobis ducibus mactatus essem,

    should have been sacrificed, id. ib. 7, 16:

    perfidos et ruptores pacis ultioni et gloriae mactandos,

    to offer up, immolate, Tac. A. 2, 13:

    cum videant jus civitatis illo supplicio esse mactatum,

    Cic. Verr. 2, 4, 11, § 26: aut naves uram, aut castra mactabo, to destroy, Att. ap. Non. 341, 18.—Hence, mactus, a, um, Part., sync. for mactatus:

    boves mactae,

    Lucr. 5, 1339 (better referred to maco, q. v.).

    Lewis & Short latin dictionary > macto

  • 8 vibro

    vī̆bro, āvi, ātum, 1, v. a. and n. [cf. Sanscr. vip, to tremble].
    I. A.
    Lit.:

    hastas ante pugnam,

    Cic. de Or. 2, 80, 325:

    hastam,

    id. Off. 2, 8, 29:

    flamina vestes,

    to cause to flutter, Ov. M. 1, 528:

    faces,

    Claud. Epith. 97:

    multifidas linguas (draco),

    Val. Fl. 1, 61:

    tremor vibrat ossa,

    makes tremble, Claud. Rapt. Pros. 3, 152:

    viscera vibrantur (equitando),

    are shaken about, Tac. A. 12, 51:

    impositus scuto more gentis et sustinentium umeris vibratus, dux eligitur,

    id. H. 4, 15:

    digitis vibratis jactare sententias,

    Quint. 11, 3, 120:

    thyrsum manu,

    Sen. Oedip. 420:

    serpens squalidum crista caput vibrans,

    id. Herc. Oet. 1254.— Poet.:

    vibrata flammis aequora,

    i. e. glimmering, sparkling, Val. Fl. 8, 306:

    crines vibrati,

    i. e. curled, frizzled, Verg. A. 12, 100; Plin. 2, 78, 80, § 189.—

    Mid.: sic mea vibrari pallentia membra videres,

    Ov. H. 11, 77.—
    2.
    Transf., to throw with a vibratory motion, to launch, hurl:

    sicas et spargere venena,

    Cic. Cat. 2, 10, 23:

    conferti et quasi cohaerentes tela vibrare non poterant,

    Curt. 3, 11, 4:

    tremulum excusso jaculum lacerto,

    Ov. H. 4, 43:

    per auras spicula,

    id. M. 8, 374:

    fulmina (Juppiter),

    id. ib. 2, 308; cf.:

    vibratus ab aethere fulgor,

    Verg. A. 8, 524:

    jaculum ex arborum ramis vibrari,

    Plin. 8, 23, 35, § 85. —
    B.
    Trop.
    1.
    Of language, to fling, hurl, launch:

    truces vibrare iambos,

    Cat. 36, 5; cf. 2. vibratus, II.—
    2.
    To threaten:

    tela undique mortem vibrantia,

    Amm. 31, 13, 2. —
    II. A.
    Lit.
    1.
    In gen., to shake, quiver, vibrate, tremble:

    linguā vibrante (serpentis),

    Lucr. 3, 657; Ov. M. 3, 34:

    terrae motus non simplici modo quatitur, sed tremit vibratque,

    Plin. 2, 80, 82, § 194.—
    2.
    Of the voice or sounds, to tremble:

    (haec vox) sonat adhuc et vibrat in auribus meis,

    Sen. Prov. 3, 3; cf.:

    sonus lusciniae vibrans,

    Plin. 10, 29, 43, § 82:

    querelā adhuc vibrante,

    Val. Max. 5, 3, 2:

    ejusmodi fabulae vibrabant,

    Petr. 47.—
    3.
    To glimmer, glitter, gleam, scintillate, etc.:

    mare, quā a sole collucet, albescit et vibrat,

    Cic. Ac. 2, 33, 105: signa, Flor. 3, 11:

    in tremulo vibrant incendia ponto,

    Sil. 2, 664; Val. Fl. 2, 583; 2, 342; Claud. Rapt. Pros. 2, 2.—Of bright weapons:

    juvenes Tela tenent dextrā lato vibrantia ferro,

    Ov. M. 8, 342:

    gladius,

    Verg. A. 9, 769; cf.:

    clipeum Vibranti medium cuspis transverberat ictu,

    id. ib. 10, 484.—
    B.
    Trop., of language:

    cujus (Demosthenis) non tam vibrarent fulmina illa, nisi numeris contorta ferrentur,

    would not have been hurled with such vigor, Cic. Or. 70, 234; cf.:

    oratio incitata et vibrans,

    id. Brut. 95, 326:

    sententiae,

    Quint. 10, 1, 60; 11, 3, 120. —Hence, vĭbrātus, a, um, P. a., impetuous, forcible:

    iambus flammis fulminis vibratior,

    Aus. Ep. 21, 5.

    Lewis & Short latin dictionary > vibro

  • 9 adgero

    1.
    aggĕro ( adg-), āvi, ātum, 1, v. a. [agger].
    I.
    Lit., to form an agger, or to heap up like an agger; hence, in gen., to heap up, pile up (cf. cumulare; only poet. and in post-Aug. prose):

    aggerat cadavera,

    Verg. G. 3, 556:

    Laurentis praemia pugnae aggerat,

    id. A. 11, 79:

    ossa disjecta vel aggerata,

    Tac. A. 1, 61; 1, 63.—
    II.
    Transf.
    A.
    To heap up, i. e. to augment, increase:

    incenditque animum dictis atque aggerat iras,

    Verg. A. 4, 197, and 11, 342:

    omne promissum,

    Stat. Th. 2, 198.—
    B.
    To fill, fill up:

    spatium,

    Curt. 4, 2.—
    C.
    Aggerare arborem, in gardening, to heap up earth around a tree in order to protect the roots, Col. 11, 2, 46.
    2.
    ag-gĕro ( adg-), gessi, gestum, 3, v. a.
    I.
    To bear, carry, convey, bring to or toward a place; with ad or dat. (in Plaut. freq.; in the class. per. rare; in Cic. perh. only once;

    more freq. in Tac.): quom eorum aggerimus bona, quin etiam ultro ipsi aggerunt ad nos,

    Plaut. Truc. 1, 2, 16:

    mihi his aggerunda etiam est aqua,

    id. Rud. 2, 5, 27; so id. Cas. 1, 1, 36; Varr. R. R. 3, 17, 6: luta et limum aggerebant, Cic. ap. Non. 212, 16:

    ingens Aggeritur tumulo tellus,

    Verg. A. 3, 63:

    quadrantes patrimonio,

    Phaedr. 4, 19 (20):

    aggesta fluminibus terra,

    Plin. 17, 4, 3, § 28:

    aggerebatur caespes,

    Tac. A. 1, 19.— Trop., to bring forwards, lay to one's charge:

    probra,

    Tac. A. 13, 14:

    falsa,

    id. ib. 2, 57.—
    * II.
    To stick together soft masses:

    haec genera (laterum ex terrā cretosā factorum) non sunt ponderosa et faciliter adgeruntur,

    Vitr. 2, 3, 35.

    Lewis & Short latin dictionary > adgero

  • 10 adludo

    al-lūdo ( adl-), ūsi, ūsum, 3, v. a. and n.
    I.
    To play or sport with any thing, to joke, jest, to do a thing sportively; with ad or dat. (most freq. after the Aug. per.; never in Plaut.; and in Ter. and in Cic. only once), * Ter. Eun. 3, 1, 34: Galba autem adludens ( discoursing in jests) varie et copiose multas similitudines adferre, Cic. de Or. 1, 56, 240:

    occupato,

    Phaedr. 3, 19 fin.; Ov. M. 2, 864:

    nec plura adludens,

    Verg. A. 7, 117:

    Cicero Trebatio adludens,

    jesting with, Quint. 3, 11, 18 Spald., Halm; so Suet. Caes. 22 al.—
    II.
    Trop., of the motion,
    A.
    Of the waves, to sport with, to play against, dash upon:

    mare terram appetens litoribus adludit,

    Cic. N. D. 2, 39, 100: solebat Aquilius, quid esset litus, ita definire, quā fluctus adluderet (B. and K. read eluderet; v. eludo), id. Top. 7, 32; cf. Quint. 5, 14, 34:

    in adludentibus undis,

    Ov. M. 4, 342.—With acc.:

    omnia, quae... fluctus salis adludebant,

    Cat. 64, 66.—
    B.
    Of the wind, to play with:

    summa cacumina silvae lenibus adludit flabris levis Auster,

    Val. Fl. 6, 664:

    tremens Adludit patulis arbor hiatibus,

    Sen. Thyest. 157.

    Lewis & Short latin dictionary > adludo

  • 11 adtenuo

    at-tĕnŭo ( adt-, Lachm., Merk., Weissenb.; att-, Kayser, K. and H., L. Müller), āvi, ātum, 1, v. a., to make thin or weak; to thin, attenuate; to weaken, enfeeble; to lessen, diminish.
    I.
    Lit.: aëna Signa manus dextras ostendunt adtenuari Saepe salutantūm tactu, * Lucr. 1, 317 (cf.:

    attritum mentum,

    Cic. Verr. 2, 4, 43):

    bellum (servile) exspectatione Pompeii attenuatum atque imminutum est, adventu sublatum ac sepultum,

    Cic. Imp. Pomp. 11, 30:

    legio proeliis attenuata,

    Caes. B. C. 3, 89:

    diutino morbo viribus admodum adtenuatis,

    Liv. 39, 49; 25, 11:

    fame attenuari,

    Vulg. Job, 18, 12; ib. Jer. 14, 18:

    macie attenuari,

    ib. 2 Reg. 13, 4:

    sortes adtenuatae,

    diminished, Liv. 21, 62:

    foliorum exilitate usque in fila attenuatā,

    Plin. 21, 6, 16, § 30:

    (lingua) attenuans lambendo cutem homines,

    id. 11, 37, 65, § 172 al.:

    Non falx attenuat frondatorum arboris umbram,

    Cat. 64, 41:

    adtenuant juvenum vigilatae corpora noctes,

    Ov. A. A. 1, 735 (cf. infra, P. a.):

    patrias opes,

    id. M. 8, 844; so id. P. 4, 5, 38.—
    II.
    Trop.:

    curas lyrā,

    Ov. Tr. 4, 1, 16; 4, 6, 18:

    luctus,

    Albin. ad Liv. 342:

    insignem attenuat deus,

    brings low, abases, Hor. C. 1, 34, 13:

    attenuabit omnes deos terrae,

    Vulg. Soph. 2, 11: hujusmodi partes sunt virtutis amplificandae, si suadebimus; attenuandae, si ab his dehortabimur, Auct. ad. Her. 3, 3, 6:

    attenuabitur gloria Jacob,

    Vulg. Isa. 17, 4.—Hence, attĕnŭātus ( adt-), a, um, P. a., enfeebled, weakened, reduced, weak.
    I.
    Lit.:

    adtenuatus amore,

    Ov. M. 3, 489: continuatione laborum, August. ap. Suet. Tib. 21: fortuna rei familiaris attenuatissima, Auct. ad Her. 4, 41:

    voce paululum attenuatā,

    with a voice a little suppressed, id. ib. 3, 14:

    acuta atque attenuata nimis acclamatio,

    id. ib. 12, 21.— Comp. not in use. — Sup.: fortunae familiares attenuatissimae, Auct. ad Her. 4, 41, 53.—
    II.
    Trop.
    A.
    Feeble, destitute, poor (eccl. Lat.):

    Siattenuatus frater tuus vendiderit etc.,

    Vulg. Lev. 25, 25; 25, 35; 25, 47; ib. 2 Esdr. 5, 18. —
    B.
    Esp., of discourse.
    1.
    Shortened, brief: ipsa illa [pro Roscio] juvenilis redundantia [p. 195] multa habet attenuata, Cic. Or. 30, 108.—
    2.
    Too much refined, affected:

    itaque ejus oratio nimiā religione attenuata doctis et attente audientibus erat illustris,

    hence his discourse was so delicately formed, through excessive scrupulousness, Cic. Brut. 82.—
    3.
    Meagre, dry, without ornament: attenuata (oratio) est, quae demissa est usque ad usitatissimam puri sermonis consuetudinem, Auct. ad Her. 4, 8:

    attenuata verborum constructio,

    id. ib. 4, 10, 15.—
    * Adv.: at-tenuātē, simply:

    attenuate presseque dicere,

    Cic. Brut. 55, 201.

    Lewis & Short latin dictionary > adtenuo

  • 12 aggero

    1.
    aggĕro ( adg-), āvi, ātum, 1, v. a. [agger].
    I.
    Lit., to form an agger, or to heap up like an agger; hence, in gen., to heap up, pile up (cf. cumulare; only poet. and in post-Aug. prose):

    aggerat cadavera,

    Verg. G. 3, 556:

    Laurentis praemia pugnae aggerat,

    id. A. 11, 79:

    ossa disjecta vel aggerata,

    Tac. A. 1, 61; 1, 63.—
    II.
    Transf.
    A.
    To heap up, i. e. to augment, increase:

    incenditque animum dictis atque aggerat iras,

    Verg. A. 4, 197, and 11, 342:

    omne promissum,

    Stat. Th. 2, 198.—
    B.
    To fill, fill up:

    spatium,

    Curt. 4, 2.—
    C.
    Aggerare arborem, in gardening, to heap up earth around a tree in order to protect the roots, Col. 11, 2, 46.
    2.
    ag-gĕro ( adg-), gessi, gestum, 3, v. a.
    I.
    To bear, carry, convey, bring to or toward a place; with ad or dat. (in Plaut. freq.; in the class. per. rare; in Cic. perh. only once;

    more freq. in Tac.): quom eorum aggerimus bona, quin etiam ultro ipsi aggerunt ad nos,

    Plaut. Truc. 1, 2, 16:

    mihi his aggerunda etiam est aqua,

    id. Rud. 2, 5, 27; so id. Cas. 1, 1, 36; Varr. R. R. 3, 17, 6: luta et limum aggerebant, Cic. ap. Non. 212, 16:

    ingens Aggeritur tumulo tellus,

    Verg. A. 3, 63:

    quadrantes patrimonio,

    Phaedr. 4, 19 (20):

    aggesta fluminibus terra,

    Plin. 17, 4, 3, § 28:

    aggerebatur caespes,

    Tac. A. 1, 19.— Trop., to bring forwards, lay to one's charge:

    probra,

    Tac. A. 13, 14:

    falsa,

    id. ib. 2, 57.—
    * II.
    To stick together soft masses:

    haec genera (laterum ex terrā cretosā factorum) non sunt ponderosa et faciliter adgeruntur,

    Vitr. 2, 3, 35.

    Lewis & Short latin dictionary > aggero

  • 13 algu

    algus, ūs, m., acc. to Prisc. p. 699 P.; Rudd. I. p. 122, or algu, n., acc. to Charis. 23; 98 P.; cf. Schneid. Gr. 2, 342 sq. [algeo], the feeling of cold (subjective), coldness (usu. only in the abl.; hence the form of the nom. is uncertain; ante-class. for the class. algor).
    I.
    Masc.: algum, famem, Plaut. Fragm. ap. Prisc. p. 699 P.—
    II.
    Unc. gen.:

    interficere aliquem fame atque algu,

    Plaut. Most. 1, 3, 36:

    perire algu,

    id. Rud. 2, 7, 24; Att. ap. Non. 72, 9; Lucil. ib. 72, 9; Lucr. 3, 732.

    Lewis & Short latin dictionary > algu

  • 14 algus

    algus, ūs, m., acc. to Prisc. p. 699 P.; Rudd. I. p. 122, or algu, n., acc. to Charis. 23; 98 P.; cf. Schneid. Gr. 2, 342 sq. [algeo], the feeling of cold (subjective), coldness (usu. only in the abl.; hence the form of the nom. is uncertain; ante-class. for the class. algor).
    I.
    Masc.: algum, famem, Plaut. Fragm. ap. Prisc. p. 699 P.—
    II.
    Unc. gen.:

    interficere aliquem fame atque algu,

    Plaut. Most. 1, 3, 36:

    perire algu,

    id. Rud. 2, 7, 24; Att. ap. Non. 72, 9; Lucil. ib. 72, 9; Lucr. 3, 732.

    Lewis & Short latin dictionary > algus

  • 15 alludo

    al-lūdo ( adl-), ūsi, ūsum, 3, v. a. and n.
    I.
    To play or sport with any thing, to joke, jest, to do a thing sportively; with ad or dat. (most freq. after the Aug. per.; never in Plaut.; and in Ter. and in Cic. only once), * Ter. Eun. 3, 1, 34: Galba autem adludens ( discoursing in jests) varie et copiose multas similitudines adferre, Cic. de Or. 1, 56, 240:

    occupato,

    Phaedr. 3, 19 fin.; Ov. M. 2, 864:

    nec plura adludens,

    Verg. A. 7, 117:

    Cicero Trebatio adludens,

    jesting with, Quint. 3, 11, 18 Spald., Halm; so Suet. Caes. 22 al.—
    II.
    Trop., of the motion,
    A.
    Of the waves, to sport with, to play against, dash upon:

    mare terram appetens litoribus adludit,

    Cic. N. D. 2, 39, 100: solebat Aquilius, quid esset litus, ita definire, quā fluctus adluderet (B. and K. read eluderet; v. eludo), id. Top. 7, 32; cf. Quint. 5, 14, 34:

    in adludentibus undis,

    Ov. M. 4, 342.—With acc.:

    omnia, quae... fluctus salis adludebant,

    Cat. 64, 66.—
    B.
    Of the wind, to play with:

    summa cacumina silvae lenibus adludit flabris levis Auster,

    Val. Fl. 6, 664:

    tremens Adludit patulis arbor hiatibus,

    Sen. Thyest. 157.

    Lewis & Short latin dictionary > alludo

  • 16 ambo

    ambō̆, bae, bo, num. ( nom. plur. ambo for ambae, Plaut. Merc. 2, 1, 7; acc. plur. orig. ambo, analog. to the Gr. amphô, but from the adj. use of the word ambos arose; acc. ambo is found in Plaut. Am. 1, 2, 8; 5, 1, 67; id. As. 3, 3, 121; id. Curc. 5, 3, 14; id. Cist. 2, 1, 49; id. Ep. 2, 2, 19; id. Bacch. 4, 8, 19; 5, 2, 69; id. Most. 3, 2, 140; id. Rud. 3, 5, 7; Afran. ap. Charis. p. 96 P.; Cic. (who never uses ambos) Fam. 5, 8; 9, 13; Caes. (who never uses ambos) B. C. 1, 48; Verg. (who never uses ambos) E. 6, 18; id. G. 4, 88; id. A. 12, 342; Hor. (who never uses ambos) S. 2, 3, 180; 2, 7, 62; Liv. 3, 62; 7, 19; 26, 7; 26, 26; 27, 27; 30, 14; 35, 22; 38, 53; 40, 46; 41, 18; 45, 19; Mart. 7, 40; Sil. 4, 175; 17, 427 al.; ambos is found in Afran. Com. Rel. p. 194 Rib. bis; Plaut. Bacch. 5, 1, 29; id. Ps. 1, 3, 21; Ter. (who never uses ambo) Eun. 5, 8, 39; id. Heaut. 4, 3, 33; 5, 2, 42; id. Ad. 1, 2, 51; 5, 9, 5; Prop. 3, 13, 18; Liv. 2, 10, 6; 22, 34, 10; Sall. (who never uses ambo) J. 21, 4; id. Fragm. 4, 19, 5 Kritz; Ov. (who never uses ambo) H. 10, 51; Tac. (who never uses ambo) A. 13, 54; Vulg. Tob. 3, 25; ib. Eph. 2, 16; cf. Charis. p. 95; Prisc. p. 744 P.; Rudd. I. p. 57; Kühn. ad Cic. Tusc. 1, 46, 110; Neue, Formenl. II. p. 145 sqq.) [amphô, amphoteroi, Paul. ex Fest. p. 4 Müll.; kindr. with Sanscr. ubhāu, dual nom. = ambo; Zend. uba; Slav. oba; Lith. abù; Goth. bai, bajōths; Germ. beide; Engl. both], both (of two objects whose duality is assumed as already known; when not already known, they are designated by duo. The difference between ambo and uterque is thus given by Charis. p. 49 P.: Ambo non est dicendum, nisi de his, qui uno tempore quid faciunt, utpote reges Eteocles et Polynices ambo perierunt quasi unā; Romulus autem et Africanus non ambo triumphārunt, sed uterque; quia diverso tempore).
    I.
    Of objects naturally in pairs, as the parts of the body, both:

    manusque ambas,

    Verg. A. 6, 496; 10, 868:

    ambas palmas,

    id. ib. 5, 425;

    10, 844: tinnient ambae aures ejus,

    Vulg. 1 Reg. 3, 11; ib. 4 Reg. 21, 12:

    circum unum ambove genua,

    Plin. 28, 6, 17, § 59 (but even here we find duo:

    sumes duos renes (vituli) et adipem,

    Vulg. Exod. 29, 13; 29, 22:

    duas manus,

    ib. Matt. 18, 8 bis; 18, 9:

    duae palmae manuum ejus,

    ib. 1 Reg. 5, 4:

    duorum luminum,

    of both eyes, ib. Jud. 16, 28; so Shaksp., her two eyes, Love's Lab. Lost, iv. 3;

    Haml. i. 4).—So of other things: Tristior illā Terra sub ambobus non jacet ulla polis,

    Ov. P. 2, 7, 64:

    Atridas Priamumque, et saevum ambobus Achillen,

    angry with both parties, id. ib. 1, 458.—
    II.
    In gen., of two objects and no more, the two, both: QVOM. PERORANT. AMBO. PRAESENTES. (i.e. actor et reus), Fragm. XII. Tab. ap. Gell. 17, 2, 10:

    consules, alter ambove, si eis videretur,

    Cic. Phil. 5, 19, 53:

    ambo accusandi estis,

    Ter. Heaut. 1, 1, 67:

    jam hisce ambo, et servos et era, frustra sunt duo,

    Plaut. Am. 3, 3, 19:

    erroris ambo complebo,

    id. ib. 1, 2, 8:

    emit hosce ambos,

    id. Capt. prol. 34:

    ut eos ambos fallam,

    Ter. Heaut. 4, 3, 33; so Vulg. Tob. 3, 25:

    hic, qui utrumque probat, ambobus debuit uti,

    Cic. Fin. 2, 7, 20:

    una salus ambobus erit,

    Verg. A. 2, 710:

    plebiscitis cautum, ne quis duos magistratus uno anno gereret, utique liceret consules ambos plebeios creari,

    Liv. 7, 42:

    Caesar atque Pompeius diversa sibi ambo consilia capiunt... eodemque die uterque eorum ex castris exercitum educunt,

    Caes. B. C. 3, 30:

    amborum verba,

    Tac. A. 3, 35:

    civitate Romanā ambos donavit,

    id. ib. 13, 54:

    ambo occisi,

    Suet. Aug. 11:

    errant autem ambo senes,

    Vulg. Gen. 18, 11; ib. Matt. 15, 14:

    applicuit ambos ad eum,

    ib. Gen. 48, 13; ib. Eph. 2, 16.—
    III.
    Poet. = duo:

    partīs ubi se via findit in ambas,

    into two, Verg. A. 6, 540.

    Lewis & Short latin dictionary > ambo

  • 17 anteventulus

    antĕ-ventŭlus, a, um, adj. [venio], coming before, hanging before, = antependulus (perh. only in App.):

    comae,

    App. M. 9, 231, 5:

    crines,

    id. Flor. 3, p. 342, 2 Elm.

    Lewis & Short latin dictionary > anteventulus

  • 18 antiae

    antiae, ārum, f. (cf. Charis. p. 20 P.) [ante], the hair growing upon the forehead, forelock; of Apollo, App. Flor. 3, p. 342, 1;

    of lions,

    Tert. Pall. 4; of the hair of women, Paul. ex Fest. s. h. v. p. 15 Müll.

    Lewis & Short latin dictionary > antiae

  • 19 arbitratio

    arbī̆trātĭo, ōnis, f. [arbitror], the judgment, will, = arbitratus, Gell. 13, 20, 19; Imp. Valent. ap. Scriptt. R. Agr. p. 342 Goes.

    Lewis & Short latin dictionary > arbitratio

  • 20 arx

    arx, arcis, f. [arx ab arcendo, quod is locus munitissimus rubis, a quo facillime possit hostis prohiberi, Varr. L. L. 5, § 151 Müll; cf. Serv. ad Verg. A. 1, 20; Isid. Orig. 15, 2, 32; Doed. Syn. IV. p. 428; v. arceo], a stronghold, castle, citadel, fortress, akropolis; in Rome, the Capitolium.
    I.
    A.. Lit.: arce et urbe orba sum, Enn. ap. Cic. Tusc. 3, 19, 44 (Trag. v. 114 Müll.): optumates, Corinthum quae arcem altam habetis, id. ap. ejusd. Fam. 7, 6: edicite per urbem ut omnes qui arcem astuque accolunt, cives, etc.; Att. ap. Non. p. 357, 14:

    Illa autem in arcem [hinc] abiit,

    Plaut. Bacch. 4, 8, 59; so id. Ps. 4, 6, 2:

    In arcem transcurso opus est,

    Ter. Hec. 3, 4, 17:

    Condere coeperunt urbīs arcemque locare,

    Lucr. 5, 1107:

    arcis servator, candidus anser,

    id. 4, 683:

    munire arcem,

    Cic. Pis. 34 fin.:

    cum Tarento amisso arcem tamen Livius retinuisset,

    id. de Or. 2, 67, 273: arx intra moenia in immanem altitudinem edita; Liv. 45, 28:

    arx Sion,

    Vulg. 2 Reg. 5, 7:

    arx Jerusalem,

    ib. 1 Macc. 13, 49:

    Romana,

    Liv. 1, 12:

    Capitolina,

    id. 6, 20; cf. id. 3, 18:

    Sabinus arcem Capitolii insedit mixto milite,

    Tac. H. 3, 69; Suet. Claud. 44 et saep. As the place on which auguries were received (cf. auguraculum):

    ut cum in arce augurium augures acturi essent,

    Cic. Off. 3, 16, 66; so Liv. 1, 18 and 24.—Hence,
    B.
    Trop., defence, prolection, refuge, bulwark, etc.:

    Castoris templum fuit te consule arx civium perditorum, receptaculum veterum Catilinae militum, castellum forensis latrocinii,

    Cic. Pis. 5, 11:

    haec urbs, lux orbis terrarum atque arx omnium gentium,

    id. Cat. 4, 6; cf. id. Agr. 1, 6, 18:

    Africa arx omnium provinciarum,

    id. Lig. 7, 22:

    Stoicorum,

    id. Div. 1, 6, 10:

    arx finitimorum, Campani,

    Liv. 7, 29; 37, 18:

    tribunicium auxilium et provocationem, duas arces libertatis tuendae,

    id. 3, 45:

    arx ad aliquid faciendum,

    id. 28, 3:

    eam urbem pro arce habiturus Philippus adversus Graeciae civitates,

    id. 33, 14; Flor. 3, 6, 5:

    quasi arx aeternae dominationis,

    Tac. A. 14, 31.—
    C.
    As the abode of tyrants, a poet. designation of tyranny (cf. Ascon. ad Cic. Div. in Caecil. 5), Claud. IV. Cons. Hon. 293 Heins.:

    cupidi arcium,

    Sen. Thyest. 342; cf. id. Contr. 4, 27:

    non dum attigit arcem, Juris et humani culmen,

    Luc. 7, 593 Corte; cf. id. 8, 490, and 4, 800; Tert. Apol. 4.—
    D.
    Prov.:

    arcem facere e cloacā,

    to make a mountain of a mole-hill, Cic. Planc. 40.—
    II.
    Since castles were generally on a height, meton., a height, summit, pinnacle, top, peak (usu. poet. and in Aug. and postAug. prose), lit. and trop.
    A.
    Lit.:

    summā locum sibi legit in arce,

    upon the extreme height, Ov. M. 1, 27; cf. id. ib. 12, 43. —So,
    2.
    In partic.
    a.
    Of mountains:

    Parnasi constitit arce,

    Ov. M. 1, 467:

    arce loci summā,

    id. ib. 11, 393:

    Rhipaeae arces,

    Verg. G. 1, 240:

    flērunt Rhodopeïae arces,

    id. ib. 4, 461:

    septemque unā sibi muro circumdedit arces,

    id. ib. 2, 535:

    primus inexpertas adiit Tirynthius arces, i. e. Alpes,

    Sil. 3, 496; cf. Drak. ad id. 15, 305; Val. Fl. 3, 565:

    impositum arce sublimi oppidum cernimus,

    Petr. 116; cf. id. 123, 205, and 209.—
    b.
    Of houses built on an eminence, Petr. 121, 107, and 293.—
    c.
    Of the citadel of heaven:

    quae pater ut summā vidit Saturnius arce,

    Ov. M. 1, 163:

    summam petit arduus arcem,

    id. ib. 2, 306:

    sideream mundi qui temperat arcem,

    id. Am. 3, 10, 21.—
    d.
    Of the heavens themselves: aetheriae [p. 170] arces, Ov. Tr. 5, 3, 19:

    arces igneae,

    Hor. C. 3, 3, 10:

    caeli quibus adnuis arcem,

    Verg. A. 1, 250; cf. id. ib. 1, 259.—
    e.
    Of temples erected on an eminence:

    dexterā sacras jaculatus arces,

    Hor. C. 1, 2, 3.—
    f.
    Of the head:

    arx corporis,

    Sen. Oedip. 185; Claud. IV. Cons. Hon. 235.—
    B.
    Trop., height, head, summit, etc. (rare):

    celsā mentis ab arce,

    Stat. S. 2, 2, 131:

    summae laudum arces,

    Sil. 13, 771; Sid. Carm. 2, 173:

    ubi Hannibal sit, ibi caput atque arcem totius belli esse,

    head and front, Liv. 28, 42:

    arx eloquentiae,

    Tac. Or. 10.

    Lewis & Short latin dictionary > arx

См. также в других словарях:

  • 342 av. J.-C. — 342 Années : 345 344 343   342  341 340 339 Décennies : 370 360 350   340  330 320 310 Siècles : Ve siècle …   Wikipédia en Français

  • 342 — îens Années : 339 340 341  342  343 344 345 Décennies : 310 320 330  340  350 360 370 Siècles : IIIe siècle  IVe&# …   Wikipédia en Français

  • 342 — Portal Geschichte | Portal Biografien | Aktuelle Ereignisse | Jahreskalender ◄ | 3. Jahrhundert | 4. Jahrhundert | 5. Jahrhundert | ► ◄ | 310er | 320er | 330er | 340er | 350er | 360er | 370er | ► ◄◄ | ◄ | 338 | 339 | 340 | …   Deutsch Wikipedia

  • -342 — Années : 345 344 343   342  341 340 339 Décennies : 370 360 350   340  330 320 310 Siècles : Ve siècle av. J.‑C.  …   Wikipédia en Français

  • 342 — ГОСТ 342{ 77} Натрий дифосфат 10 водный. Технические условия. ОКС: 71.040.30 КГС: Л51 Неорганические реактивы Взамен: ГОСТ 342 66 Действие: С 01.01.78 Изменен: ИУС 9/92 Примечание: переиздание 1994 Текст документа: ГОСТ 342 «Натрий дифосфат 10… …   Справочник ГОСТов

  • 342 a. C. — Años: 345 a. C. 344 a. C. 343 a. C. – 342 a. C. – 341 a. C. 340 a. C. 339 a. C. Décadas: Años 370 a. C. Años 360 a. C. Años 350 a. C. – Años 340 a. C. – Años 330 a. C. Años 320 a. C. Años 310 a. C. Siglos …   Wikipedia Español

  • 342 — yearbox in?= cp=3rd century c=4th century cf=5th century yp1=339 yp2=340 yp3=341 year=342 ya1=343 ya2=344 ya3=345 dp3=310s dp2=320s dp1=330s d=340s dn1=350s dn2=360s dn3=370s NOTOC EventsBy PlaceEurope* A large earthquake strikes Cyprus.Asia*… …   Wikipedia

  • 342-10-9 — Kallidine Kallidine Général No CAS …   Wikipédia en Français

  • 342 — Años: 339 340 341 – 342 – 343 344 345 Décadas: Años 310 Años 320 Años 330 – Años 340 – Años 350 Años 360 Años 370 Siglos: Siglo III – …   Wikipedia Español

  • 342 (число) — 342 триста сорок два 339 · 340 · 341 · 342 · 343 · 344 · 345 Факторизация: Римская запись: CCCXLII Двоичное: 101010110 Восьмеричное: 526 …   Википедия

  • 342. Infanterie-Division (Wehrmacht) — 342. Infanterie Division Aktiv 19. November 1940–1945 Land Deutsches Reich NS   …   Deutsch Wikipedia

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»