-
1 Res severa est verum gaudium
• True joy is a serious thing. (Seneca)Latin Quotes (Latin to English) > Res severa est verum gaudium
-
2 Ara severa
ENG chestnut-fronted macaw -
3 Mackenziaena severa
ENG tufted antshrike -
4 severum
1.sĕvērus, a, um, adj. [perh. kindr. with serius], serious, grave, strict, austere, stern, severe in aspect, demeanor, conduct, etc. (of persons and things; serius regularly only of things; v. serius; class. and freq.).I.Of persons:B.nam te omnes saevom severumque commemorant,
Plaut. Trin. 4, 1, 6:quam severus!
Ter. Heaut. 5, 3, 21; id. Eun. 2, 1, 21:civis severus et gravis,
Cic. Lael. 25, 95; cf.:omnium gravissimus et severissimus, etc.,
id. de Or. 2, 56, 228:Tubero (Stoicus) vitā severus,
id. Brut. 31, 117; cf.:Stoicorum secta severissima,
Quint. 1, 10, 15:agricolae,
hardended by toil, rugged, Lucr. 5, 1357:Cures,
Verg. A. 8, 638:Zethus,
Hor. Ep. 1, 18, 42; cf. in comp.:rumores senum severiorum,
Cat. 5, 2.—Of those who live a sober and temperate life:at vos hinc abite, lymphae, Vini pernicies et ad severos Migrate,
Cat. 27, 6:adimam cantare severis,
Hor. Ep. 1, 19, 10; 1, 5, 13:legis custodes,
Cic. Div. in Caecil. 5, 18: neque severus esse (potest) in judicando, qui [p. 1687] alios in se severos esse judices non vult, id. Imp. Pomp. 13, 38; so,judices severi in eos solos,
id. Clu. 20, 56; cf.:severissimos atque integerrimos judices,
id. Verr. 1, 10, 30:ex familiā ad judicandum severissimā,
id. ib.:ubi haec severus te palam laudaveram,
Hor. Epod. 11, 19:auctor e severissimis,
Plin. 11, 52, 114, § 274:Aristolaus e severissimis pictoribus fuit,
id. 35, 11, 40, § 137 (for which, just before: austerior colore).—In a bad sense, harsh, rough, crabbed, rigid, severe (rare):II.Neptunus saevus severusque,
Plaut. Trin. 4, 1, 6:idem acerbe severus in filium,
Cic. Off. 3, 31, 112 dub. (a passage bracketed by B. and K.):in me severior quam in vos,
Liv. 7, 40, 7; Plin. Ep. 9, 13, 21:Eumenidum turba,
Prop. 4 (5), 11, 22; cf. II. B.—Of things, grave, serious, severe, austere, etc.:B.severā fronte curas cogitans,
Plaut. Mil. 2, 2, 46:vultus severior et tristior,
Cic. de Or. 2, 71, 289; cf. Hor. A. P 107:frons,
Ov. Tr. 2, 241: Falernum, rough, sharp, tart (syn. austerum), Hor. C. 1, 27, 9:divaeque (Palladis) severas Fronde ligare comas,
Stat. Achill. 1, 288:animus (opp. mitis),
Quint. 3, 9, 7:disciplina maxime severa,
id. 1, 2, 5:imperia severiora,
Cic. Tusc. 4, 19, 43:judicia severa,
id. Verr. 2, 4, 59, § 133:lex,
Ov. P. 3, 3, 57:severiora judicia,
Quint. 4, 2, 122:severiores leges,
id. 12, 1, 40; cf.:Lycurgus severissimarum justissimarumque legum auctor,
Vell. 1, 6, 3:imperii severissimi vir,
Liv. 4, 26:quod ego dixi per jocum, Id eventurum esse et severum et serium,
Plaut. Poen. 5, 3, 51:linque severa,
Hor. C. 3, 8, 28:paulo severior poena,
Sall. C. 51, 15.—Of style:sententiae graves et severae,
Cic. Brut. 95, 325:triste et severum genus dicendi,
id. ib. 30, 113; so Quint. 2, 4, 6; 6, 3, 102; 9, 4, 63 sq.; 10, 1, 131 al.; cf.:severae Musa tragoediae,
Hor. C. 2, 1, 9:fidibus voces crevere severis,
id. A. P. 216.—Severe, dreadful, gloomy:A.severus Uncus abest,
Hor. C. 1, 35, 19:silentia noctis,
Lucr. 4, 460:heims,
Quint. Decl. 4, 14:amnem Cocyti metuet,
Verg. G. 3, 37; cf. absol.: Si. Accurrite, Ne se interimat... Me. Hau! voluisti istuc severum facere? this horrible deed, Plaut. Cist. 3, 15 (but in Lucr. 5, 35 the correct read. is pelage sonora; v. Lachm. ad h. l.).—Hence, adv., in three forms, severe (class.), severiter (anteand post-class.), and severum (post-class.).sĕvērē, gravely, seriously, austerely, rigidly, severely, Cic. Fam. 1, 9, 19:B.graviter et severe voluptatem secernit a bono,
id. Fin. 2, 8, 24:vetuit (with graviter),
Quint. 11, 3, 148:uti judicio,
id. 1, 3, 4:aestimatae lites,
Cic. Mur. 20, 42; 25, 51:vindicare Hiempsalis mortem,
Sall. J. 15, 3:dicere,
Cic. Off. 1, 37, 134; Quint. 6, 3, 101; 8, 3, 40:domesticam disciplinam regere,
Suet. Caes. 48.— Comp.:ad aliquem severius scribere,
Caes. B. C. 3, 25:adhibere aliquem,
Cic. Att. 10, 12, 3:coërcere matrimonia,
Just. 3, 3, 8. — Sup.:sunt qui voluptatem severissime contemnant,
Cic. Off. 1, 21, 71; so,exacta aetas,
id. Rosc. Com. 15, 44:dicere jus,
Suet. Caes. 43.—sĕvērĭter, gravely, seriously, severely: sermonem cum aliquo conferre, Titin. ap. Non. 509, 33; and in Prisc. p. 1010 P.; Plaut., acc. to Prisc. 1. 1.; App. M. 2, p. 126, 33.—* C. 2.Sĕvērus, i, m. [1. severus], a proper name.A.Of several men.1.Cornelius Severus, a poet in the Augustan age, Quint. 10, 1, 89; Ov. P. 4, 2, 2 sqq.; 4, 16, 9.—2.Septimius Severus, a Roman emperor, A.D. 193-211.—3.Alexander Severus, a Roman emperor, A. D. 222-235, Eutr. 8, 10; Spart. Sev. 1 sqq.—4.T. Cassius Severus, a Roman orator, in the reigns of Augustus and Tiberius, Quint. 10, 1, 116; Tac. Or. 19.—5.Sulpicius Severus, a bishop in Gaul, author of a Historia Sacra, and of the Vita S. Martini, and several smaller works. —B.Mons Severus, a mountain in the country of the Sabines, Verg. A. 7, 713. -
5 Severus
1.sĕvērus, a, um, adj. [perh. kindr. with serius], serious, grave, strict, austere, stern, severe in aspect, demeanor, conduct, etc. (of persons and things; serius regularly only of things; v. serius; class. and freq.).I.Of persons:B.nam te omnes saevom severumque commemorant,
Plaut. Trin. 4, 1, 6:quam severus!
Ter. Heaut. 5, 3, 21; id. Eun. 2, 1, 21:civis severus et gravis,
Cic. Lael. 25, 95; cf.:omnium gravissimus et severissimus, etc.,
id. de Or. 2, 56, 228:Tubero (Stoicus) vitā severus,
id. Brut. 31, 117; cf.:Stoicorum secta severissima,
Quint. 1, 10, 15:agricolae,
hardended by toil, rugged, Lucr. 5, 1357:Cures,
Verg. A. 8, 638:Zethus,
Hor. Ep. 1, 18, 42; cf. in comp.:rumores senum severiorum,
Cat. 5, 2.—Of those who live a sober and temperate life:at vos hinc abite, lymphae, Vini pernicies et ad severos Migrate,
Cat. 27, 6:adimam cantare severis,
Hor. Ep. 1, 19, 10; 1, 5, 13:legis custodes,
Cic. Div. in Caecil. 5, 18: neque severus esse (potest) in judicando, qui [p. 1687] alios in se severos esse judices non vult, id. Imp. Pomp. 13, 38; so,judices severi in eos solos,
id. Clu. 20, 56; cf.:severissimos atque integerrimos judices,
id. Verr. 1, 10, 30:ex familiā ad judicandum severissimā,
id. ib.:ubi haec severus te palam laudaveram,
Hor. Epod. 11, 19:auctor e severissimis,
Plin. 11, 52, 114, § 274:Aristolaus e severissimis pictoribus fuit,
id. 35, 11, 40, § 137 (for which, just before: austerior colore).—In a bad sense, harsh, rough, crabbed, rigid, severe (rare):II.Neptunus saevus severusque,
Plaut. Trin. 4, 1, 6:idem acerbe severus in filium,
Cic. Off. 3, 31, 112 dub. (a passage bracketed by B. and K.):in me severior quam in vos,
Liv. 7, 40, 7; Plin. Ep. 9, 13, 21:Eumenidum turba,
Prop. 4 (5), 11, 22; cf. II. B.—Of things, grave, serious, severe, austere, etc.:B.severā fronte curas cogitans,
Plaut. Mil. 2, 2, 46:vultus severior et tristior,
Cic. de Or. 2, 71, 289; cf. Hor. A. P 107:frons,
Ov. Tr. 2, 241: Falernum, rough, sharp, tart (syn. austerum), Hor. C. 1, 27, 9:divaeque (Palladis) severas Fronde ligare comas,
Stat. Achill. 1, 288:animus (opp. mitis),
Quint. 3, 9, 7:disciplina maxime severa,
id. 1, 2, 5:imperia severiora,
Cic. Tusc. 4, 19, 43:judicia severa,
id. Verr. 2, 4, 59, § 133:lex,
Ov. P. 3, 3, 57:severiora judicia,
Quint. 4, 2, 122:severiores leges,
id. 12, 1, 40; cf.:Lycurgus severissimarum justissimarumque legum auctor,
Vell. 1, 6, 3:imperii severissimi vir,
Liv. 4, 26:quod ego dixi per jocum, Id eventurum esse et severum et serium,
Plaut. Poen. 5, 3, 51:linque severa,
Hor. C. 3, 8, 28:paulo severior poena,
Sall. C. 51, 15.—Of style:sententiae graves et severae,
Cic. Brut. 95, 325:triste et severum genus dicendi,
id. ib. 30, 113; so Quint. 2, 4, 6; 6, 3, 102; 9, 4, 63 sq.; 10, 1, 131 al.; cf.:severae Musa tragoediae,
Hor. C. 2, 1, 9:fidibus voces crevere severis,
id. A. P. 216.—Severe, dreadful, gloomy:A.severus Uncus abest,
Hor. C. 1, 35, 19:silentia noctis,
Lucr. 4, 460:heims,
Quint. Decl. 4, 14:amnem Cocyti metuet,
Verg. G. 3, 37; cf. absol.: Si. Accurrite, Ne se interimat... Me. Hau! voluisti istuc severum facere? this horrible deed, Plaut. Cist. 3, 15 (but in Lucr. 5, 35 the correct read. is pelage sonora; v. Lachm. ad h. l.).—Hence, adv., in three forms, severe (class.), severiter (anteand post-class.), and severum (post-class.).sĕvērē, gravely, seriously, austerely, rigidly, severely, Cic. Fam. 1, 9, 19:B.graviter et severe voluptatem secernit a bono,
id. Fin. 2, 8, 24:vetuit (with graviter),
Quint. 11, 3, 148:uti judicio,
id. 1, 3, 4:aestimatae lites,
Cic. Mur. 20, 42; 25, 51:vindicare Hiempsalis mortem,
Sall. J. 15, 3:dicere,
Cic. Off. 1, 37, 134; Quint. 6, 3, 101; 8, 3, 40:domesticam disciplinam regere,
Suet. Caes. 48.— Comp.:ad aliquem severius scribere,
Caes. B. C. 3, 25:adhibere aliquem,
Cic. Att. 10, 12, 3:coërcere matrimonia,
Just. 3, 3, 8. — Sup.:sunt qui voluptatem severissime contemnant,
Cic. Off. 1, 21, 71; so,exacta aetas,
id. Rosc. Com. 15, 44:dicere jus,
Suet. Caes. 43.—sĕvērĭter, gravely, seriously, severely: sermonem cum aliquo conferre, Titin. ap. Non. 509, 33; and in Prisc. p. 1010 P.; Plaut., acc. to Prisc. 1. 1.; App. M. 2, p. 126, 33.—* C. 2.Sĕvērus, i, m. [1. severus], a proper name.A.Of several men.1.Cornelius Severus, a poet in the Augustan age, Quint. 10, 1, 89; Ov. P. 4, 2, 2 sqq.; 4, 16, 9.—2.Septimius Severus, a Roman emperor, A.D. 193-211.—3.Alexander Severus, a Roman emperor, A. D. 222-235, Eutr. 8, 10; Spart. Sev. 1 sqq.—4.T. Cassius Severus, a Roman orator, in the reigns of Augustus and Tiberius, Quint. 10, 1, 116; Tac. Or. 19.—5.Sulpicius Severus, a bishop in Gaul, author of a Historia Sacra, and of the Vita S. Martini, and several smaller works. —B.Mons Severus, a mountain in the country of the Sabines, Verg. A. 7, 713. -
6 severus
1.sĕvērus, a, um, adj. [perh. kindr. with serius], serious, grave, strict, austere, stern, severe in aspect, demeanor, conduct, etc. (of persons and things; serius regularly only of things; v. serius; class. and freq.).I.Of persons:B.nam te omnes saevom severumque commemorant,
Plaut. Trin. 4, 1, 6:quam severus!
Ter. Heaut. 5, 3, 21; id. Eun. 2, 1, 21:civis severus et gravis,
Cic. Lael. 25, 95; cf.:omnium gravissimus et severissimus, etc.,
id. de Or. 2, 56, 228:Tubero (Stoicus) vitā severus,
id. Brut. 31, 117; cf.:Stoicorum secta severissima,
Quint. 1, 10, 15:agricolae,
hardended by toil, rugged, Lucr. 5, 1357:Cures,
Verg. A. 8, 638:Zethus,
Hor. Ep. 1, 18, 42; cf. in comp.:rumores senum severiorum,
Cat. 5, 2.—Of those who live a sober and temperate life:at vos hinc abite, lymphae, Vini pernicies et ad severos Migrate,
Cat. 27, 6:adimam cantare severis,
Hor. Ep. 1, 19, 10; 1, 5, 13:legis custodes,
Cic. Div. in Caecil. 5, 18: neque severus esse (potest) in judicando, qui [p. 1687] alios in se severos esse judices non vult, id. Imp. Pomp. 13, 38; so,judices severi in eos solos,
id. Clu. 20, 56; cf.:severissimos atque integerrimos judices,
id. Verr. 1, 10, 30:ex familiā ad judicandum severissimā,
id. ib.:ubi haec severus te palam laudaveram,
Hor. Epod. 11, 19:auctor e severissimis,
Plin. 11, 52, 114, § 274:Aristolaus e severissimis pictoribus fuit,
id. 35, 11, 40, § 137 (for which, just before: austerior colore).—In a bad sense, harsh, rough, crabbed, rigid, severe (rare):II.Neptunus saevus severusque,
Plaut. Trin. 4, 1, 6:idem acerbe severus in filium,
Cic. Off. 3, 31, 112 dub. (a passage bracketed by B. and K.):in me severior quam in vos,
Liv. 7, 40, 7; Plin. Ep. 9, 13, 21:Eumenidum turba,
Prop. 4 (5), 11, 22; cf. II. B.—Of things, grave, serious, severe, austere, etc.:B.severā fronte curas cogitans,
Plaut. Mil. 2, 2, 46:vultus severior et tristior,
Cic. de Or. 2, 71, 289; cf. Hor. A. P 107:frons,
Ov. Tr. 2, 241: Falernum, rough, sharp, tart (syn. austerum), Hor. C. 1, 27, 9:divaeque (Palladis) severas Fronde ligare comas,
Stat. Achill. 1, 288:animus (opp. mitis),
Quint. 3, 9, 7:disciplina maxime severa,
id. 1, 2, 5:imperia severiora,
Cic. Tusc. 4, 19, 43:judicia severa,
id. Verr. 2, 4, 59, § 133:lex,
Ov. P. 3, 3, 57:severiora judicia,
Quint. 4, 2, 122:severiores leges,
id. 12, 1, 40; cf.:Lycurgus severissimarum justissimarumque legum auctor,
Vell. 1, 6, 3:imperii severissimi vir,
Liv. 4, 26:quod ego dixi per jocum, Id eventurum esse et severum et serium,
Plaut. Poen. 5, 3, 51:linque severa,
Hor. C. 3, 8, 28:paulo severior poena,
Sall. C. 51, 15.—Of style:sententiae graves et severae,
Cic. Brut. 95, 325:triste et severum genus dicendi,
id. ib. 30, 113; so Quint. 2, 4, 6; 6, 3, 102; 9, 4, 63 sq.; 10, 1, 131 al.; cf.:severae Musa tragoediae,
Hor. C. 2, 1, 9:fidibus voces crevere severis,
id. A. P. 216.—Severe, dreadful, gloomy:A.severus Uncus abest,
Hor. C. 1, 35, 19:silentia noctis,
Lucr. 4, 460:heims,
Quint. Decl. 4, 14:amnem Cocyti metuet,
Verg. G. 3, 37; cf. absol.: Si. Accurrite, Ne se interimat... Me. Hau! voluisti istuc severum facere? this horrible deed, Plaut. Cist. 3, 15 (but in Lucr. 5, 35 the correct read. is pelage sonora; v. Lachm. ad h. l.).—Hence, adv., in three forms, severe (class.), severiter (anteand post-class.), and severum (post-class.).sĕvērē, gravely, seriously, austerely, rigidly, severely, Cic. Fam. 1, 9, 19:B.graviter et severe voluptatem secernit a bono,
id. Fin. 2, 8, 24:vetuit (with graviter),
Quint. 11, 3, 148:uti judicio,
id. 1, 3, 4:aestimatae lites,
Cic. Mur. 20, 42; 25, 51:vindicare Hiempsalis mortem,
Sall. J. 15, 3:dicere,
Cic. Off. 1, 37, 134; Quint. 6, 3, 101; 8, 3, 40:domesticam disciplinam regere,
Suet. Caes. 48.— Comp.:ad aliquem severius scribere,
Caes. B. C. 3, 25:adhibere aliquem,
Cic. Att. 10, 12, 3:coërcere matrimonia,
Just. 3, 3, 8. — Sup.:sunt qui voluptatem severissime contemnant,
Cic. Off. 1, 21, 71; so,exacta aetas,
id. Rosc. Com. 15, 44:dicere jus,
Suet. Caes. 43.—sĕvērĭter, gravely, seriously, severely: sermonem cum aliquo conferre, Titin. ap. Non. 509, 33; and in Prisc. p. 1010 P.; Plaut., acc. to Prisc. 1. 1.; App. M. 2, p. 126, 33.—* C. 2.Sĕvērus, i, m. [1. severus], a proper name.A.Of several men.1.Cornelius Severus, a poet in the Augustan age, Quint. 10, 1, 89; Ov. P. 4, 2, 2 sqq.; 4, 16, 9.—2.Septimius Severus, a Roman emperor, A.D. 193-211.—3.Alexander Severus, a Roman emperor, A. D. 222-235, Eutr. 8, 10; Spart. Sev. 1 sqq.—4.T. Cassius Severus, a Roman orator, in the reigns of Augustus and Tiberius, Quint. 10, 1, 116; Tac. Or. 19.—5.Sulpicius Severus, a bishop in Gaul, author of a Historia Sacra, and of the Vita S. Martini, and several smaller works. —B.Mons Severus, a mountain in the country of the Sabines, Verg. A. 7, 713. -
7 dē-sinō
dē-sinō siī (rare; dēstitī is used instead), situs, ere, to leave off, give over, cease, desist, forbear: lacessere, T.: de compositione loqui, Cs.: furere: iudicia severa Romae fieri desierunt: ut auctor Desinat inquiri, O.: artem, give up: versūs, V.: plura, say no more, V.: dominam, abandon, O.: veteres orationes a plerisque legi sunt desitae: contra eos desitum est disputari: tunc bene desinitur, O.—To cease, stop, end, close, make an end, have done: deinde desinet (solicitudo), T.: libenter desino: bellum sumi facile, aegerrume desinere, S.: quo (puero) ferrea primum Desinet gens, at whose birth, V.: desierant imbres, O.: ut Desinat in piscem mulier, end in, H.: desine quaeso communibus locis: querelarum, H.: A te principium, tibi desinet (carmen), V.—Of speech: desinendi modus: Vix bene desierat, O.: Ah desine, cease, T.: Desine, iam conclamatumst, T.: illa, quae similiter desinunt, etc., like endings. -
8 illīc
illīc adv. [illi+ce], in that place, yonder, there: melius, hic quae fiunt, quam illic, scio, T.: plurīs illic offendisse inimicos, quam hic reliquisse: Utque aër, tellus illic, O.: illic, ubi nulla incendia, Iu.: qui illic negotiarentur, Cs.—Yonder, in another world, Pr., O.—Of persons, with him, among them: non isto vivitur illic modo, with Maecenas, H.: severa illic matrimonia (i. e. apud Germanos), Ta.—In that matter, therein: illic, ubi nil opust, T.: res p. milite illic vacet, i. e. in that war, L.* * *in that place, there, over there -
9 īn-ferō
īn-ferō intulī, inlātus (ill-), īnferre, to bring in, introduce, bring to, carry in: nihil pati vini inferri, be imported, Cs.: peregrinos pecunia mores Intulit, introduced, Iu.: pedem, make an entrance: huc pedem, H.: gressūs, V.: illum in equum, set upon, Cs.: Scipio lecticulā in aciem inlatus, L.: deos Latio, V.: rates arvis, V.: Ignem gentibus, H.: scalas ad moenia, set against, L.—To bring for burial, bury, inter: alienum.—To bring against, direct, wage, throw upon: hostibus inlatus, Ta.: se stupentibus Romanis, L.: an manu stipata Inferar? V.—Freq. in phrases, with signa, arma, bellum, gradum, or pedem, to make an attack: conversa signa in hostīs inferre, wheel about and attack, Cs.: trepidantibus inferunt signa Romani, L.: signa patriae urbi: signa inferri iubet, N.: arma in Italiam, invade, N.: pedem, advance, L.: bellum, make war upon: bellum inferre... inlatum defendere, invade... repel invasion, Cs.: bellum contra patriam: arma, begin hostilities, L.—With se, to betake oneself, repair, go into, enter, present oneself: se ipse inferebat: Talis se infert, marches, V.: hostem regi se, V.: mediam se matribus, V.: se in periculum capitis, expose oneself: se in mediam contionem, L.—Of fire, to throw upon, apply, set: aggeri ignem, Cs.: tectis et templis ignīs inferre conati sunt.—To offer, sacrifice, render: Anchisae honores, V.—In an account, to give in, enter: sumptum civibus: rationes falsas.—Fig., to bring forward, adduce, introduce, produce, make, excite, occasion, cause, inflict: iniuriam, Cs.: in re severā sermonem: mentionem, mention, L.: alius aliā causā inlatā, alleging various pretexts, Cs.: iniuriis in socios inferendis: periculum civibus: sibi dedecus, O.: mors inlata per scelus īsdem: pestilentiam agris, L.: impeditis volnera, wound, Cs.: aliis proditionis crimen.—To conclude, infer, draw an inference. -
10 linquō
linquō līquī, —, ere [LIC-], to go away, leave, quit, forsake, depart from: Linquebat comite ancillā, Iu.: terrani: Nil intentatum nostri liquere poetae, H.: nil inausum, i. e. try everything, V.: trepidantem liquerunt nervi, strength forsook him, O.: Linquor et cado, swoon away, O.: Linquebant dulcīs animas, died, V.: Socios, abandon, V.: promissa procellae, i. e. not to keep, Ct.: alquem Seminecem, V.—Fig., to leave, give up, resign, abandon, relinquish: haec: Linque severa, H.* * *linquere, linqui, lictus Vleave, quit, forsake; abandon, desist from; allow to remain in place; bequeath -
11 sevērus
sevērus adj. with comp. and sup. [SEV-].—Of persons, serious, sober, grave, strict, austere, stern, severe: civis severus et gravis: omnium severissimus: Cures, V.: adimam cantare severis, H.: legis custodes: severissimi iudices: severum decent, seria dictu, H.—Of things, sober, grave, serious, severe, austere, disagreeable, oppressive: voltus severior: frons, O.: Falernum, tart, H.: disciplina: genus dicendi: fidibus voces crevere severis, H. — Harsh, rough, crabbed, rigid, severe, stern: imperia severiora: lex, O.: severissimi imperi vir, L.: paulo severior poena, S.: acerbe in filium.— Severe, dreadful, gloomy: Uncus, H.: amnis Cocyti, V.: turba Eumenidum, Pr.* * *severa -um, severior -or -us, severissimus -a -um ADJstern, strict, severe; grave, austere; weighty, serious; unadorned, plain -
12 cogito
cōgĭto, āvi, ātum, 1, v. a. [contr. from cŏ-ăgito, acc. to Varr. L. L. 6, § 43 Müll.; but more prob. from con and root of aio, Sanscr. ah; cf.: nego, adagium], to pursue something in the mind (cf. agito, II.), i. e.I.To consider thoroughly, to ponder, to weigh, reflect upon, think (class. in prose and poetry); constr. absol., with aliquid, de aliquo, or de aliquā re, sic, ita, or a rel. -clause: cogitate cum animis vestris si quid, etc., Cato ap. Gell. 16, 1, 4; so Plaut. Most. 3, 2, 13; Ter. Ad. 3, 4, 55; 5, 3, 32; Cic. Agr. 2, 24, 64; cf.:b.in animo cogitare,
Ter. Ad. 1, 1, 5:toto animo,
Cic. Fam. 1, 7, 3:coepi egomet mecum Aliam rem ex aliā cogitare,
Ter. Eun. 4, 2, 3; so id. ib. 4, 2, 8; 1, 1, 19; id. Ad. 5, 3, 22:placuit tum id mihi. Sic cogitabam: hic, etc.,
id. And. 1, 1, 83; cf. id. Eun. 1, 1, 11; 3, 3, 1; 4, 6, 21; Sulp. ap. Cic. Fam. 4, 5, 4:sic cogitabam! fore uti, etc.,
Cic. Quint. 24, 77:severā fronte curas cogitans (i. e. animo volvens),
Plaut. Mil. 2, 2, 46; cf. Cic. Leg. 2, 1, 2:nec, aequum anne iniquum imperet, cogitabit,
Plaut. Am. 1, 1, 19; cf. id. ib. 1, 1, 291:quid agam cogito,
Ter. And. 2, 2, 21; cf. id. ib. 5, 1, 7 sq.; id. Ad. 4, 2, 30; Plaut. Merc. 2, 3, 10; Lucr. 4, 789; cf. id. 4, 782; Cic. Rab. Perd. 10, 29:ad haec igitur cogita, vel potius excogita,
id. Att. 9, 6, 7.—With acc. of person:Regulum cogita,
think, imagine, picture to yourself, Plin. Ep. 4, 2, 2:tamquam in eo tragoediae argumento sui oblitus tantum Catonem cogitasset,
Tac. Or. 2:matrem, patrem, propinquos,
Quint. Decl. 22 fin.; cf.:o felicem illum, qui non praesens tantum, sed etiam cogitatus emendat,
Sen. Ep. 11, 9.—With two accs.:quem ultimae gentes castiorem non modo viderunt sed cogitaverunt?
Cic. Balb. 4, 9:Scipionem, Laelium, avum,
to think of, call to mind, id. Fin. 5, 1, 2:et majores et posteros cogitate,
Tac. Agr. 32 fin.:si principem cogitares,
Plin. Ep. 6, 31, 31:cum Persas cogitaret,
Flor. 2, 8, 2; Sen. Cons. Marc. 3, 4. —cōgĭtāta, ōrum, n. subst., reflections, thoughts, ideas:B.postquam ad judices Ventum est, non potuit cogitata proloqui,
Ter. Phorm. 2, 1, 53:so cogitata (mentis) eloqui,
Cic. Brut. 72, 253:perficere,
id. Deiot. 7, 21:patefacere,
Nep. Paus. 3, 1:sapientium,
Cic. Agr. 1, 1, 1:Naevii,
id. Quint. 29, 90.—Rare in sing.:quo neque acutius ullius imperatoris cogitatum neque celerius factum usquam legimus,
Nep. Dat. 6, 8.—Cogitare in, adversus aliquem, with an adv., to think in some way in respect to one, to be disposed towards (very rare): si humaniter et sapienter et amabiliter in me cogitare vis, etc., Anton. ap. Cic. Att. 14, 13, A, 2:II.adversus se,
Suet. Caes. 75 Bremi; cf. with de aliquo:si quid amice de Romanis cogitabis,
Nep. Hann. 2, 6: ut multi mihi renuntiarent... male eum de me cogitare, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 12, 1; and absol.: male cogitantes, Cato, R. R. praef. 4; cf.:Karthagini male jam diu cogitanti bellum multo ante denuntio,
Cic. Sen. 6, 18.—In respect to a work to be undertaken or a conclusion to be made, to have something in mind, to intend, meditate, design, plan, purpose, etc.(α).With inf.:(β).praedium parare,
Cato, R. R. 1, 1; 3, 1; Plaut. Am. 1, 1, 163:cogitat recipere hunc in aedes,
Ter. Eun. 5, 2, 58:facere,
id. Heaut. 3, 3, 46:recipere me,
Cic. Att. 2, 9, 4:cenare,
id. ib. 4, 12, 1:uti,
Hor. Ep. 1, 2, 50:ex fumo dare lucem,
id. A. P. 144:deducere exercitum,
Suet. Ner. 18 al. —With acc.:(γ).proscriptiones et dictaturas cogitare,
Cic. Cat. 2, 9, 20:caedem principis et res novas,
Tac. A. 4, 28 fin.:cogitatum facinus,
Suet. Tib. 19;and parricidium,
id. Calig. 12:mecum rem pulcherrimam,
Curt. 8, 7, 9:tantum nefas in aliquem,
id. 6, 7, 30; 8, 6, 3; cf.:si qua cogitarentur, gravius adversus se,
Suet. Caes. 75:quid bellicosus Cantaber et Scythes cogitet,
what he plots, devises, Hor. C. 2, 11, 2; and so poet. of the (personified) wind:quid cogitet humidus Auster,
Verg. G. 1, 462 Heyne.—With ut and subj.:(δ).neque jam, ut aliquid acquireret... cogitabat,
Caes. B. G. 7, 59:quid... viros cogitasse arbitramur? Ut nomen suum, etc.,
Cic. Tusc. 1, 15, 32; Nep. Dion, 9, 2.—With de:a.cogitavit etiam de Homeri carminibus abolendis,
Suet. Calig. 34:de reddendā republicā,
id. Aug. 28:de consciscendā morte,
id. Caes. 36; id. Claud. 31:de quo,
id. Caes. 9:cum spiritus coepit de exitu cogitare,
Sen. Q. N. 6, 25, 1.—In epistolary style, with ellipsis,Of ire:b.in Pompeianum cogitabam inde Aeculanum,
Cic. Att. 16, 2, 4; 9, 1, 2; id. Fam. 7, 4 init.; id. Att. 2, 8, 2; 5, 15, 3.—Of manere:A.eo die cogitabam in Anagnino, postero autem in Tusculano,
Cic. Att. 12, 1, 1; cf.:ut eo die apud T. Titium in Anagnino manerem. Postridie autem in Laterio cogitabam,
id. Q. Fr. 2, 5, 4 (2, 7, 1).—Hence, *P. a.: cōgĭtātus, a, um, deliberate:B.utrum perturbatione aliquā animi, an consulto et cogitata fiat injuria,
Cic. Off. 1, 8, 27 B. and K. (al. cogitato).—cōgĭtātē, adv., with mature reflection, considerately (rare):tractare rem suam,
Plaut. Trin. 2, 2, 45:meditari,
id. Mil. 3, 3, 69:quae vero accurate cogitateque scripsisset,
Cic. Arch. 8, 18. -
13 emollio
I.Lit.:B. II.humor arcus fundasque et jaculorum amenta emollierat,
Liv. 37, 41; Cels. 8, 4:ova macerata,
Plin. 10, 60, 80, § 167; 18, 7, 17, § 77; 20, 2, 6, § 11 al.—Trop.A.In a good sense, to make mild or gentle, to mollify:B.mores,
Ov. P. 2, 9, 48:severa praecepta,
Aur. Vict. Epit. 48.—In a bad sense, to enervate, render effeminate:exercitum (Capua),
Liv. 27, 3; cf. id. 38, 49; Tac. H. 3, 2; id. Agr. 11:emollit gentes clementia caeli,
Luc. 8, 565:auctoritatem principis,
to weaken, Aur. Vict. Epit. 1. -
14 infero
in-fĕro, intŭli, illātum, inferre, v. a., to carry, bring, put, or throw into or to a place (class.); constr. with in and acc., ad, or the dat.I.Lit.(α).With in and acc.: in equum, to bring or set upon a horse, Caes. B. G. 6, 29:(β).coronam in curiam,
Liv. 44, 14, 3:Scipio lecticula in aciem inlatus,
id. 24, 42, 5:in portum quinqueremes,
id. 28, 17, 5; cf. id. 26, 21, 6; 10, 2, 13:arma in Italiam,
Nep. Ham. 4, 2:bello in provinciam illato,
Cic. Fam. 15, 2, 1; id. Sest. 27, 58; Liv. 9, 25, 2.—With dat.:(γ). (δ).semina arvis,
Tac. A. 11, 54:fontes urbi,
id. ib. 11, 13; cf.: pedem aliquo, to go or proceed to a place, Cic. Caecin. 14, 39:spolia opima templo,
id. 4, 20.—Absol.:B.inferri mensam secundam jussi,
to be served up, Plin. 9, 35, 58, § 120:gressus,
Verg. G. 4, 360.—To throw upon, apply to any thing; esp. of fire, to set fire to:C.tectis et templis ignes inferre conati sunt,
to set fire to, Cic. Cat. 3, 9, 22; cf.:aliquid in ignem,
Caes. B. G. 6, 18.—In partic.1.To bring to a place for burial, to bury, inter:2.ne quis sepulcra deleat, neve alienum inferat,
Cic. Leg. 2, 26, 64:reliquias ejus majorum tumulis inferri jussit,
Just. 11, 15.—To furnish, pay (a tribute or tax):3.tributum alicui,
Col. 1, 1, 11:vicesimam,
Plin. Pan. 39, 6:septingenta milia aerario inferenda,
id. Ep. 2, 11, 20.—To give in, enter (an account):4.sumptum civibus,
Cic. Fl. 19, 45:rationes falsas,
id. ib. 9, 20:rationibus,
to bring into account, Col. 1, 7, 7:aliquid in rationes,
Dig. 34, 3, 12.—Milit.: signa (arma) in hostem, or hosti, to bear the standards against the enemy, to attack, make an attack upon:5.conversa signa in hostes inferre,
to wheel about and attack, Caes. B. G. 2, 26; Liv. 6, 29, 2; 9, 27, 12; saep. with dat.:trepidantibus inferunt signa Romani,
id. 3, 18, 8; 8, 30, 7; Curt. 8, 14, 15:signa patriae urbi,
Cic. Fl. 2, 5; Liv. 28, 3, 13; so,inferre arma,
Nep. Dat. 6, 5:pedem,
to advance, attack, Liv. 10, 33, 4; so,gradum: gradum acrius intulere Romani,
id. 35, 1, 9:bellum alicui,
to make war upon, to wage war against, Cic. Pis. 34:bellum Italiae,
id. Att. 9, 1, 3:bellum contra patriam,
id. Phil. 2, 22, 53:arma,
to begin a war, commence hostilities, Liv. 1, 30, 8.—Se, to betake one ' s self to, repair to, go into, enter, esp. with the accessory notion of haste and rapidity.— With dat.: visa vi quadam sua inferunt sese hominibus noscitanda, present, offer themselves, Gell. 19, 1, 15:II.lucus erat, quo se Numa sine arbitris inferebat,
Liv. 1, 21, 3:se foribus,
Verg. A. 11, 36:se flammae,
Vell. 2, 74.—With a play upon I. b, supra:me inferre Veneri vovi jam jentaculum (cf. the context),
Plaut. Curc. 1, 1, 72.—With in and acc.: se in periculum capitis atque in vitae discrimen, to rush upon, expose one ' s self to, Cic. Balb. 10, 25:cum se in mediam contionem intulisset,
Liv. 5, 43, 8; 4, 33, 7; 7, 17, 5; 24, 16, 1 al. — Absol.:viden' ignavum, ut se inferat!
how he struts! how proudly he walks! Plaut. Mil. 4, 2, 54:ut magnifice infert sese,
id. Ps. 4, 1, 7:atque etiam se ipse inferebat,
presented himself, came unbidden, Cic. Caecin. 5; Liv. 2, 30, 13; 22, 5, 5; Tac. H. 4, 66; id. Agr. 37; Curt. 4, 12, 14 al.—Trop.A.In gen., to bring forward, introduce; to produce, make, excite, occasion, cause, inflict:B.in re severa delicatum aliquem inferre sermonem,
Cic. Off. 1, 40, 144:mentionem,
to make mention, to mention, Liv. 4, 1, 2:spem alicui,
Caes. B. G. 2, 25:quam maximum terrorem hostibus,
id. ib. 7, 8:alicui injuriam,
id. ib. 54; Val. Max. 8, 1, 6; cf.:injuriis in socios nostros inferendis,
Cic. Sest. 27, 58:calamitatem,
Caes. B. G. 1, 12:turpitudines,
Cic. Phil. 14, 3, 9:crimen proditionis alicui,
id. Verr. 2, 5, 41, § 106:periculum civibus,
id. Sest. 1, 2:probrum castis, labem integris, infamiam bonis,
id. Cael. 18, 42:moram et impedimentum alicui rei,
id. Inv. 1, 9, 12:mortem alicui per scelus,
id. Mil. 7, 17:pestilentiam agris,
Liv. 5, 14, 3: vim vitae suae, to lay violent hands upon one ' s self, Vell. 2, 45:vim et manus alicui,
Cic. Cat. 1, 8, 21:vim alicui,
Tac. A. 15, 5; Suet. Claud. 16; 37:vulnera hostibus,
to give wounds to, to wound, Caes. B. C. 2, 6:delectari criminibus inferendis,
Cic. Lael. 18, 65:litem capitis in aliquem,
id. Clu. 41, 116:alicui crimen proditionis,
id. Verr. 2, 5, 41, § 106: judicium, to judge (post-class.), Dig. 5, 2, 4:prima peregrinos obscena pecunia mores intulit,
Juv. 6, 299. — -
15 inrigo
irrĭgo ( inr-), āvi, ātum, 1, v. a. [1. inrigo], to lead or conduct water or other liquids to a place.I.Lit.:II.amurcam ad arbores,
Cato, R. R. 36:aquam in areas,
id. ib. 151:imbres (plantis),
Verg. G. 4, 115.—Transf.A.To water, irrigate:B.Aegyptum Nilus irrigat,
Cic. N. D. 2, 52, 130; cf.fig.: Democritus, cujus fontibus Epicurus hortulos suos inrigavit,
id. ib. 1, 43, 120:jugera L. prati,
id. Q. Fr. 3, 1, 2, § 3:hortos,
Just. 11, 10, 9.—To overflow, inundate:C.Circus Tiberi superfuso irrigatus,
Liv. 7, 3:Pactolus irrigat culta auro,
Verg. A. 10, 142.—To wet, moisten, bedew:D.terram sanguine,
Plin. 2, 63, 63, § 159:irrigat terram cruor,
Sen. Thyest. 44:fletu genas,
id. Phoen. 441. —To supply with fluid: venas quae sub cute sunt. Cels. 7, 7, 15; cf. Flor. 1, 23, 2.—III.Trop.A.To cheer, refresh, nourish, strengthen, flood, diffuse:B.vino aetatem,
Plaut. Poen. 3, 3, 86: per aures pectus, Lucil. ap. Non. 497, 31:sol irrigat assidue caelum candore recenti,
Lucr. 5, 282: per membra quietem, to diffuse, id. 4, 908; cf.:alicui placidam per membra quietem,
Verg. A. 1, 692:fessos sopor irrigat artus,
id. ib. 3, 511:ut studiosi juvenes lectione severa irrigarentur,
Petr. 4.— -
16 interlocutio
I.In gen.:II.brevi interlocutione patroni refutandus est,
Quint. 5, 7, 26; so Gell. 14, 2, 17, —In partic., an interlocutory sen, tence:severā interlocutione comminatus,
Dig. 1, 15, 3; 44, 1, 11; Cod. Th. 11, 36, 1. -
17 irrigo
irrĭgo ( inr-), āvi, ātum, 1, v. a. [1. inrigo], to lead or conduct water or other liquids to a place.I.Lit.:II.amurcam ad arbores,
Cato, R. R. 36:aquam in areas,
id. ib. 151:imbres (plantis),
Verg. G. 4, 115.—Transf.A.To water, irrigate:B.Aegyptum Nilus irrigat,
Cic. N. D. 2, 52, 130; cf.fig.: Democritus, cujus fontibus Epicurus hortulos suos inrigavit,
id. ib. 1, 43, 120:jugera L. prati,
id. Q. Fr. 3, 1, 2, § 3:hortos,
Just. 11, 10, 9.—To overflow, inundate:C.Circus Tiberi superfuso irrigatus,
Liv. 7, 3:Pactolus irrigat culta auro,
Verg. A. 10, 142.—To wet, moisten, bedew:D.terram sanguine,
Plin. 2, 63, 63, § 159:irrigat terram cruor,
Sen. Thyest. 44:fletu genas,
id. Phoen. 441. —To supply with fluid: venas quae sub cute sunt. Cels. 7, 7, 15; cf. Flor. 1, 23, 2.—III.Trop.A.To cheer, refresh, nourish, strengthen, flood, diffuse:B.vino aetatem,
Plaut. Poen. 3, 3, 86: per aures pectus, Lucil. ap. Non. 497, 31:sol irrigat assidue caelum candore recenti,
Lucr. 5, 282: per membra quietem, to diffuse, id. 4, 908; cf.:alicui placidam per membra quietem,
Verg. A. 1, 692:fessos sopor irrigat artus,
id. ib. 3, 511:ut studiosi juvenes lectione severa irrigarentur,
Petr. 4.— -
18 linquo
linquo, līqui, 3 ( part. lictus, Capitol. M. Aurel. 7 dub.), v. a. [Gr. lip- in leipô, loipos; cf. Lat. licet].I.To leave, quit, forsake, depart from something (cf.:B.destituo, desero): urbem exsul linquat,
Plaut. Most. 3, 1, 69:terram,
Cic. Planc. 10, 26:nil intentatum nostri liquere poëtae,
Hor. A. P. 285:linquenda tellus,
id. C. 2, 14, 21.— Absol., to go away:linquebat comite ancilla una,
Juv. 6, 119.—Esp.1.Linqui animo, and simply linqui, to swoon, faint, Suet. Caes. 45:2.linquor et ancillis excipienda cado,
Ov. H. 2, 130; so act.:me liquit animus,
Sen. Troad. 623; Ov. M. 8, 363.—Linquere lumen, animam, vitam, to die:II.lumen linque,
Plaut. Cist. 3, 12:dulcia linquebant labentis lumina vitae,
Lucr. 5, 989; 3, 542:linquebant dulces animas,
Verg. A. 3, 140:animam,
Ov. M. 13, 522; Quint. Decl. 13, 6:nec Poenum liquere doli,
Sil. 5, 38. —To leave, give up, resign, abandon something:III.linquamus haec,
Cic. de Or. 3, 10, 38:linquamus naturam, artesque videamus,
id. ib. 3, 46, 180:linque severa,
Hor. C. 3, 8, 28:spem,
Val. Fl. 1, 631:inrita ventosae linquens promissa procellae,
Cat. 64, 59.—To leave in any place or condition:IV.erum in opsidione linquet,
Plaut. As. 2, 2, 14:lupos apud oves,
id. Ps. 1, 2, 8. —To leave behind:V.linquere vacuos cultoribus agros,
Luc. 9, 162:sui monumentum insigne pericli,
Val. Fl. 5, 231:pharetram hospitio,
id. 1, 661.—Impers. pass.: linquitur, it is left, it remains.— With ut and subj.: linquitur, ut totis animalibus adsimulentur. Lucr. 2, 914: et vix cernere linquitur undas, Silv. 4, 628. -
19 pernimius
per-nĭmĭus, a, um, adj., quite too great, altogether too much:nimium inter vos ac pernimium interest,
Ter. Ad. 3, 3, 39;in tmesi: per parce nimium,
id. And. 2, 6, 24.— Adv.: pernĭmĭum, altogether too much:interpretatio pernimium severa,
altogether too severe, Dig. 48, 3, 2. -
20 Pyrgensis
Pyrgi, ōrum, m., = Purgoi, a colony in Etruria, now the village of S. Severa, Mel. 2, 4, 9; Plin. 3, 5, 8, § 51; Liv 36, 3, 6; Verg. A. 10, 184; Suet. Ner. 5; Mart. 12, 2, 1; cf. Müll. Etrusk. 1, p. 296 sq. — Hence,II.Pyrgensis, e, adj., of or belonging to Pyrgi, Pyrgan: scorta, Lucil. ap. Serv. Verg. A. 10, 184:Antistius,
of Pyrgi, Cic. de Or. 2, 71, 287:publicanus,
Liv. 25, 3.
- 1
- 2
См. также в других словарях:
Severa — steht für Julia Aquilia Severa (220/221), römische Kaiserwitwe Marcia Otacilia Severa (249), römische Kaiserwitwe Ulpia Severina (270), Ehefrau des römischen Kaisers Aurelian Maria Severa (1820 1846), portugiesische Fado Sängerin die Papageienart … Deutsch Wikipedia
Sevēra — Sevēra, Valeria, erste Gemahlin des Kaisers Valentinianns II., s.d … Pierer's Universal-Lexikon
Severa, S.S. (1) — 1S. S. Severa, V. et Soc. M. M. (29. Jan.). Die hl. Martyrin Severa wird in dem gleichnamigen Orte in Toscana verehrt. Sie war die Tochter eines frommen christlichen Hauptmannes Namens Maximus, welchen der Kaiser Maximianus zuerst »zu den… … Vollständiges Heiligen-Lexikon
Severa, S. (3) — 3S. Severa, V. Abbat. (20. Juli). Diese hl. Severa, eine Auftrasische Herzogstochter, war eine Schwester des hl. Bischofs Modoaldus von Trier (s. d) und wurde von demselben zur ersten Abtissin des von ihm gestifteten Klosters St. Symphorian zu… … Vollständiges Heiligen-Lexikon
SEVERA — I. SEVERA ob formam, a Valentiniano Imperatore Iustinae uxori superinducta, lege latâ: ut cuique liceret duas uxores legitimas habere. Mater Gratiani Imperatoris. Vide auctores Laeto Comp. Hist. Univ. laudatos. II. SEVERA provincia seu Ducatus… … Hofmann J. Lexicon universale
Severa, S. (2) — 2S. Severa (3. Juni), eine Martyrin zu Rom. S. S. Marcellus.14 (I. 287.) … Vollständiges Heiligen-Lexikon
Severa, S. (4) — 4S. Severa (30. Aug.), eine in den Zusätzen zu dem Martyrologium des Beda genannte, sonst unbekannte Martyrin. (VI. 543.) … Vollständiges Heiligen-Lexikon
Severa, S. (5) — 5S. Severa (17. Oct.), eine Martyrin in Mauritanien. S. S. Ninus.1 (VIII. 38.) … Vollständiges Heiligen-Lexikon
Severa — lateinischer Ursprung, weibliche Form von Severus bzw. (Bedeutung: der Strenge, Ernste) … Deutsch namen
Marcia Otacilia Severa — Otacilia Severa, wife of Philip I the Arab. Lunense marble, 244–249. From the Via dei Fori Imperiali, 1933. (Centrale Montemartini, Rome) Marcia Otacilia Severa or Otacilia Severa was the Empress of Rome and wife of Emperor Marcus Julius… … Wikipedia
Marcia Otacilia Severa — Otacilia Severa Emperatriz romana consorte Antoniniano de Otacilia Reinado 244 249 Nombre real Marcia Otacilia Severa … Wikipedia Español