Перевод: с латинского на английский

с английского на латинский

queror

  • 1 queror

    quĕror, questus, 3, v. dep. a. and n. [Sanscr. root, çvas-, to sigh].
    I.
    Lit.
    A.
    In gen., to complain, lament, bewail (class.).
    (α).
    With acc.: suas fortunas, to bewail one ' s fate, Plaut. As. 3, 1, 12:

    suum fatum,

    Caes. B. G. 1, 39, 4:

    injuriam,

    Cic. Att. 5, 8, 2:

    omnia,

    id. Fl. 24:

    fortunam,

    Ov. M. 15, 493:

    nova monstra,

    Hor. C. 1, 2, 6 al.:

    labem atque ignominiam rei publicae,

    Cic. Imp. Pomp. 12, 33.—
    (β).
    With de:

    queritur de Milone per vim expulso,

    Cic. Att. 9, 14, 2:

    de injuriis alicujus,

    id. Fam. 1, 4, 3.—
    (γ).
    With cum:

    quererer tecum, atque expostularem, ni,

    I would complain to you, Cic. Fam. 3, 10, 7:

    cum patribus conscriptis,

    Liv. 35, 8:

    cum deo, quod,

    Cic. Ac. 2, 25, 81; Vell. 2, 130, 3:

    tecum inconsideratae pietatis queror,

    Sen. Contr. 4, 27, 2.—
    (δ).
    With apud:

    apud novercam,

    Plaut. Ps. 1, 3, 80:

    apud aliquem per litteras,

    Cic. Att. 5, 21, 13.—
    (ε).
    With dat.:

    nec quereris patri?

    nor complain to your father? Juv. 2, 131.—
    (ζ).
    With obj.-clause:

    ne querantur se relictas esse,

    Cic. Tusc. 5, 5, 14.—
    (η).
    With quod:

    legatos miserunt Athenas questum, quod, etc.,

    Nep. Chabr. 3, 1:

    queri libet, quod in secreta nostra non inquirant principes,

    Plin. Pan. 68, 8; cf.:

    quereris super hoc, quod non mittam carmina,

    Hor. Ep. 2, 2, 24. —
    (θ).
    With pro:

    haec pro re publicā,

    in behalf of, in the name of the State, Cic. de Or. 2, 48, 198.—
    (ι).
    Absol.:

    nisi omni tempore, quod mihi lege concessum est, abusus ero, querere,

    Cic. Verr. 2, 1, 9, § 25:

    non injuste,

    Vell. 2, 40, 6.—
    B.
    In partic., to make a complaint before a court:

    de proconsulatu alicujus,

    Plin. Ep. 3, 4, 2.—
    II.
    Transf., of animals and things that utter a plaintive sound. Of apes:

    queri rauco stridore,

    Ov. M. 14, 100.—

    Of the owl,

    Verg. A. 4, 463. —

    In gen., of the song of birds,

    to complain, lament, to coo, warble, sing, Hor. Epod. 2, 26:

    dulce queruntur aves,

    Ov. Am. 3, 1, 4.—Of a musical instrument:

    flebile nescio quid queritur lyra,

    Ov. M. 11, 52; Hor. C. 2, 13, 24.

    Lewis & Short latin dictionary > queror

  • 2 queror

        queror questus, ī, dep.    [QVES-], to express grief, complain, lament, bewail: suum fatum, Cs.: fortunam, O.: nova monstra, H.: legis iniquitatem: de re p. graviter: queruntur se non habere: se in vincla esse coniectum.—Of birds and animals, to complain, lament, coo, warble, sing: Queruntur in silvis aves, H.: ferali carmine bubo Saepe queri, V.— To express indignation, complain, make complaint: queruntur Siculi: ita questus est Laelius: iniuriam: multa de meā sententiā: tecum, complain to you: cum patribus conscriptis, L.: apud vos: apud me per litteras: patri, to your father, Iu.: iniuriam tibi factam: pecuniam civitatibus imperatam: quod non retinet alienum: super hoc, quod non mittam carmina, H.: haec pro re p., in behalf of the state.
    * * *
    queri, questus sum V DEP
    complain; protest, grumble, gripe; make formal complaint in court of law

    Latin-English dictionary > queror

  • 3 queror

    to complain, lament, bewail (dogs) whine, whimper.

    Latin-English dictionary of medieval > queror

  • 4 con-queror

        con-queror questus, ī, dep.,    to complain, bewail, lament, deplore: voce aliā, T.: temporis ad conquerendum parum: Conquerar an sileam? O.: fortunam: bonorum direptiones: patris in se saevitiam, L.: ignaris nequiquam auris, Ct.: multa conquesti, O.: pauca de fortunā: ad saxa haec, make these complaints: his de rebus: apud patres vim dictatoris: alqd pro re p.

    Latin-English dictionary > con-queror

  • 5 (prae-queror)

        (prae-queror) questus, ī,     to complain beforehand: multa praequestus, O.

    Latin-English dictionary > (prae-queror)

  • 6 questus

    1.
    questus, a, um, Part., from queror.
    2.
    questus, ūs, m. [queror], a complaining, complaint, plaint (class.).
    I.
    Lit.
    A.
    In gen., Cic. Quint. 30, 94:

    caelum questibus implet,

    Verg. A. 9, 480:

    tantos illa suo rumpebat pectore questus,

    id. ib. 4, 553:

    tales effundit in aëra questus,

    Ov. M. 9, 370:

    edere questus,

    id. ib. 4, 587:

    in questus effundi,

    Tac. A. 1, 11:

    creber,

    id. ib. 3, 7:

    quaestu vano clamitare,

    Phaedr. 1, 9, 7.—
    B.
    In partic., a complaint, accusation ( poet.):

    questuque Jovem testatur acerbo,

    Val. Fl. 5, 624; 1, 113; Luc. 1, 247; 9, 880.—
    II.
    Transf., of the soft, plaintive note of the nightingale:

    maestis late loca questibus implet,

    Verg. G. 4, 515.

    Lewis & Short latin dictionary > questus

  • 7 queritor

        queritor —, ārī, intens.    [queror], to complain vehemently, Ta.
    * * *
    queritari, - V DEP
    complain; make a public outcry, cry out in protest; complain excessively

    Latin-English dictionary > queritor

  • 8 questus

        questus    P. of queror.
    * * *

    Latin-English dictionary > questus

  • 9 conqueror

    con-quĕror, questus, 3, v. dep. a. and n., to complain of a thing, or to bewail, lament passionately or much (class. in prose and poetry).
    (α).
    With acc.: conqueri fortunam adversam non lamentari decet, Pac. ap. Cic. Tusc. 2, 21, 50: res suas adversum illum (mulier), Titin. ap. Non. p. 232, 22; cf.:

    fortunas suas mecum (mulier),

    Plaut. Mil. 2, 1, 47:

    decumarum imperia, bonorum direptiones, iniqua judicia, etc.,

    Cic. Verr. 2, 4, 50, § 111; cf.:

    vim atque injuriam dictatoris apud patres,

    Liv. 8, 33, 4; 1, 53, 5; 40, 24, 6 al.; Auct. Her. 2, 31, 50; * Quint. 6, 1, 18; Tac. H. 1, 54 bis; Suet. Aug. 66; Tib. 1, 10, 54; Ov. M. 14, 243 al.:

    aliquid pro re publicā,

    Cic. Sest. 2, 3.—
    (β).
    With acc. and inf.:

    se dissolvi,

    Lucr. 3, 612; so Suet. Tib. 10; 34; id. Claud. 2.—
    (γ).
    With de or cur:

    de alicujus improbitate deplorare et conqueri,

    Cic. Verr. 2, 3, 18, § 45:

    de alicujus injuriā,

    id. Fam. 5, 2, 6:

    uti conquereretur, cur Pisonem aditu arceret,

    Tac. A. 15, 60:

    quod,

    id. ib. 15, 61:

    Tiberio de eādem re... apud se per epistulam conquerenti ita rescripsit,

    Suet. Aug. 51 fin.:

    eos apud se de collegarum judicio fuisse conquestos,

    Aug. Ep. 53, 5.—
    (δ).
    Absol.:

    aliā voce ac res monebat,

    Ter. Hec. 3, 3, 15:

    conquerar an sileam?

    Ov. M. 9, 147:

    quid ego ignaris nequiquam conqueror auris,

    Cat. 64, 164:

    alicui,

    Sil. 8, 94.— Impers.:

    postero die in senatu conquestum,

    Suet. Caes. 20.

    Lewis & Short latin dictionary > conqueror

  • 10 dequestus

    dē-questus, a, um, Part. [queror], having deeply deplored, bitterly complained of (in post-Aug. poetry):

    secum dequesta labores,

    Val. Fl. 5, 448:

    imbres,

    Stat. Th. 1, 404; cf.

    talia,

    id. 11, 627.

    Lewis & Short latin dictionary > dequestus

  • 11 interqueror

    inter-quĕror, questus sum, 3, v. dep.:

    interquaesti sunt, false reading for leniter questi sunt,

    Liv. 33, 35, 10.

    Lewis & Short latin dictionary > interqueror

  • 12 levis

    1.
    lĕvis, e, adj. [for leg-vis; Sanscr. laghu-s, little; cf. O. H. Germ. ring-i; Germ. gering; Gr. elachus], light in weight, not heavy (opp. gravis).
    I.
    Lit.:

    leviora corpora (opp. graviora),

    Lucr. 2, 227:

    aether,

    id. 5, 459:

    aura,

    id. 3, 196:

    levior quam pluma,

    Plaut. Men. 3, 2, 23:

    stipulae,

    Verg. G. 1, 289: armatura, light armor:

    levis armaturae Numidae,

    the light-armed Numidians, Caes. B. G. 2, 10; also, by metonymy, lightarmed troops; v. armatura, and cf.:

    sed haec fuerit nobis tamquam levis armaturae prima orationis excursio,

    Cic. Div. 2, 10 fin.; so,

    miles,

    a light-armed soldier, Liv. 8, 8; cf.

    of clothing: nudi, aut sagulo leves,

    Tac. G. 6:

    flebis in solo levis angiportu,

    Hor. C. 1, 25, 10.—Of the earth upon the dead:

    terraque securae sit super ossa levis,

    Tib. 2, 4, 50;

    esp. freq. on tombstones: sit tibi terra levis (abbreviated, S. T. T. L.): per leves populos,

    the shades, bodiless persons, Ov. M. 10, 14:

    virgaque levem coerces aurea turbam,

    Hor. C. 1, 10, 18.— Poet. with inf.: fessis leviora tolli Pergama Grais, a lighter burden, i. e. easier to be destroyed, Hor. C. 2, 4, 11.—
    B.
    Transf.
    1.
    Light of digestion, easy to digest (mostly poet. and post-Aug.):

    quae in aqua degunt, leviorem cibum praestant. Inter domesticas quadrupedes levissima suilla est, gravissima bubula,

    lightest of digestion, Cels. 1, 18:

    leves malvae,

    Hor. C. 1, 31, 16 (cf.:

    gravi Malvae salubres corpori,

    id. Epod. 2, 57).—
    2.
    Light in motion, swift, quick, fleet, nimble, rapid (syn.:

    agilis, alacer, pernix): ipsa (diva) levi fecit volitantem flamine currum (i. e. Argo),

    a quick, favorable wind, Cat. 64, 9; cf.:

    leves venti,

    Ov. M. 15, 346:

    flatus,

    Sil. 15, 162:

    currus,

    light, swift, Ov. M. 2, 150:

    levi deducens pollice filum,

    light, nimble, id. ib. 4, 36; so,

    pollex,

    id. ib. 6, 22:

    saltus,

    id. ib. 7, 767;

    3, 599: peltam pro parma fecit, ut ad motus concursusque essent leviores,

    Nep. Iphicr. 1:

    Messapus levis cursu,

    Verg. A. 12, 489:

    leves Parthi,

    id. G. 4, 314:

    equus,

    Val. Fl. 1, 389:

    Nympharumque leves cum Satyris chori,

    Hor. C. 1, 1, 31:

    quaere modos leviore plectro,

    nimbler, gayer, id. ib. 2, 1, 40:

    et levis erecta consurgit ad oscula plantā,

    Juv. 6, 507.—With inf. ( poet.):

    omnes ire leves,

    Sil. 16, 488:

    exsultare levis,

    id. 10, 605:

    levior discurrere,

    id. 4, 549:

    nullo levis terrore moveri,

    Claud. IV. Cons. Hon. 514:

    hora,

    fleeting, Ov. M. 15, 181:

    terra,

    light, thin soil, Verg. G. 2, 92:

    et ubi montana (loca) quod leviora et ideo salubriora,

    Varr. R. R. 1, 6, 3;

    so (opp graviora),

    id. ib. —
    3.
    Slight, trifling, small (mostly poet.): ignis, Ov. M. 3, 488:

    tactus,

    a slight, gentle touch, id. ib. 4, 180:

    strepitus,

    id. ib. 7, 840:

    stridor,

    id. ib. 4, 413.
    II.
    Trop.
    A.
    Without weight, i. e. of no consequence; hence, in gen., light, trifling, unimportant, inconsiderable, trivial, slight, little, petty, easy (class.):

    nunquam erit alienis gravis qui suis se concinnat levem,

    Plaut. Trin. 3, 2, 58:

    grave est nomen imperii atque id etiam in levi persona pertimescitur,

    Cic. Agr. 2, 17, 45:

    leve et infirmum,

    id. Rosc. Com. 2, 6: quae mihi ad spem obtinendae veritatis gravissima sunt;

    ad motum animi... leviora,

    id. Deiot. 2, 5:

    quod alia quaedam inania et levia conquiras,

    id. Planc. 26, 63:

    auditio,

    a light, unfounded report, Caes. B. G. 7, 42:

    cui res et pecunia levissima et existimatio sanctissima fuit semper,

    something very insignificant, Cic. Rosc. Com. 5, 15:

    dolor,

    id. Fin. 1, 12, 40:

    proelium,

    Caes. B. G. 7, 36:

    periculum,

    id. B. C. 3, 26:

    in aliquem merita,

    id. ib. 2, 32, 10:

    leviore de causa,

    id. B. G. 7, 4 fin.:

    praecordia levibus flagrantia causis,

    Juv. 13, 182:

    effutire leves indigna tragoedia versus,

    Hor. A. P. 231.—As subst.:

    in levi habitum,

    was made little of, was regarded as a trifle, Tac. H. 2, 21; id. A. 3, 54:

    levia sed nimium queror,

    Sen. Herc. Fur. 63:

    quid leviora loquor? Petr. poët. 134, 12: non est leve tot puerorum observare manus,

    no easy matter, Juv. 7, 240:

    quidquid levius putaris,

    easier, id. 10, 344.—
    (β).
    With gen. ( poet.):

    opum levior,

    Sil. 2, 102.—
    B.
    In disposition or character.
    1.
    Light, light-minded, capricious, fickle, inconstant, unreliable, false:

    homo levior quam pluma,

    Plaut. Men. 3, 2, 23:

    ne me leviorem erga te putes,

    id. Trin. 5, 2, 34:

    tu levior cortice,

    Hor. C. 3, 9, 22:

    vitium levium hominum atque fallacium,

    Cic. Lael. 25, 91:

    quidam saepe in parva pecunia perspiciuntur quam sint leves,

    id. ib. 17, 63:

    leves ac nummarii judices,

    id. Clu. 28, 75:

    sit precor illa levis,

    Tib. 1, 6, 56:

    levi brachio aliquid agere,

    Cic. Att. 4, 16, 6:

    quid levius aut turpius,

    Caes. B. G. 5, 28 fin.:

    auctor,

    Liv. 5, 15:

    leves amicitiae,

    Cic. Lael. 26, 100:

    spes,

    vain, empty, Hor. Ep. 1, 5, 8:

    leviores mores,

    Ulp. Fragm. 6, 12.—
    2.
    Mild, gentle, pleasant (rare):

    quos qui leviore nomine appellant, percussores vocant,

    Cic. Rosc. Am. 33, 93; and:

    levior reprehensio,

    id. Ac. 2, 32, 102:

    tandem eo, quod levissimum videbatur, decursum est,

    the gentlest, mildest, Liv. 5, 23 fin.:

    nec leves somnos timor aut cupido Sordidus aufert,

    Hor. C. 2, 16, 15; id. Epod. 2, 28:

    exsilium,

    mild, tolerable, Suet. Aug. 51.—Hence, adv.: lĕ-vĭter, lightly, not heavily.
    1.
    Lit. (rare):

    armati,

    light-armed, Curt. 4, 13.—Of the blow of a weapon:

    levius casura pila sperabat,

    Caes. B. C. 3, 92, 2.—
    2.
    Trop.
    a.
    Slightly, a little, not much, somewhat:

    leviter densae nubes,

    Lucr. 6, 248:

    inflexum bacillum,

    Cic. Div. 1, 17, 30:

    genae leviter eminentes (al. leniter),

    id. N. D. 2, 57, 143:

    qui (medici) leviter aegrotantes leniter curant, gravioribus autem morbis, etc.,

    id. Off. 1, 24, 83:

    saucius,

    id. Inv. 2, 51, 154:

    non leviter lucra liguriens,

    id. Verr. 2, 3, 76, § 177:

    agnoscere aliquid,

    id. Fin. 2, 11, 33:

    eruditus,

    id. de Or. 3, 6, 24.— Comp.:

    quanto constantior idem In vitiis, tanto levius miser,

    so much less, Hor. S. 2, 7, 18:

    dolere,

    Ov. P. 1, 9, 30.— Sup.:

    ut levissime dicam,

    to express it in the mildest manner, Cic. Cat. 3, 7 fin.
    b.
    Easily, lightly, without difficulty, with equanimity:

    id eo levius ferendum est, quod, etc.,

    Cic. Fam. 4, 3, 2; cf.:

    sed levissime feram, si, etc.,

    id. Prov. Cons. 20, 47; Liv. 29, 9.— Comp.:

    levius torquetis Arachne,

    more dexterously, Juv. 2, 56.
    2.
    lēvis (erroneously laevis), e, adj. [Gr. leios, leuros], smooth, smoothed, not rough, opp. asper (class.).
    I.
    Lit.
    A.
    In gen.:

    corpuscula quaedam levia, alia aspera, etc.,

    Cic. N. D. 1, 24, 66:

    in locis (spectatur): leves an asperi,

    id. Part. Or. 10, 36:

    Deus levem eum (mundum) fecit et undique aequabilem,

    id. Univ. 6:

    pocula,

    smooth, shining, Verg. A. 5, 91:

    pharetrae,

    id. ib. 5, 558:

    brassica,

    Cato, R. R. 15, 7:

    levissima corpora,

    Lucr. 4, 659:

    coma pectine levis,

    Ov. M. 12, 409:

    nascunturque leves per digitos umerosque plumae,

    Hor. C. 2, 20, 11:

    levior assiduo detritis aequore conchis,

    Ov. M. 13, 792: inimicus pumice levis, rubbed (cf. pumicatus), Juv. 9, 95.— Poet.: levi cum sanguine Nisus labitur infelix, slippery, [p. 1055] Verg. A. 5, 328:

    levis Juventas ( = imberbis),

    smooth, without hair, beardless, Hor. C. 2, 11, 6; so,

    ora,

    Tib. 1, 9 (8), 31:

    crura,

    Juv. 8, 115:

    sponsus,

    id. 3, 111:

    caput,

    id. 10, 199; 2, 12; hence, also, poet. for youthful, delicate, beautiful:

    pectus,

    Verg. A. 11, 40:

    frons,

    id. E. 6, 51:

    umeri,

    id. A. 7, 815:

    colla,

    Ov. M. 10, 698.—Also, finely dressed, spruce, effeminate:

    vir,

    Ov. A. A. 3, 437; Pers. 1, 82: argentum, smooth, not engraved or chased, Juv. 14, 62.—In neutr. absol.:

    externi ne quid valeat per leve morari,

    smoothness, Hor. S. 2, 7, 87; so,

    per leve,

    Pers. 1, 64:

    per levia,

    Aus. Idyll. 16, 4.—
    B.
    Transf., rubbed smooth, ground down, softened, soft (rare), Scrib. Comp. 228; Cels. 2, 8.—
    II.
    Trop., of speech, smooth, flowing (rare but class.):

    oratio (opp. aspera),

    Cic. Or. 5 fin.; so,

    levis verborum concursus (opp. asper),

    id. de Or. 3, 43, 171:

    levis et aspera (vox),

    Quint. 11, 3, 15:

    levis et quadrata compositio,

    id. 2, 5, 9:

    levia ac nitida,

    id. 5, 12, 18:

    (aures) fragosis offenduntur et levibus mulcentur,

    id. 9, 4, 116.— Adv. does not occur.

    Lewis & Short latin dictionary > levis

  • 13 pallium

    pallium, i, n., a covering, cover [cf. palla].
    I.
    In gen.
    a.
    A coverlet:

    et gravius justo pallia pondus habent,

    Ov. H. 21, 170:

    onerosa pallia jactat,

    Juv. 6, 236:

    tunc queror in toto non sidere pallia lecto,

    Prop. 5, 3, 31; Suet. Ner. 84.—
    b.
    A pall:

    arrepto pallio retexi corpora,

    App. M. 3, p. 133, 23; id. Flor. p. 342, 27.—
    c.
    A curtain:

    quae festis suspendam pallia portis?

    Prud. adv. Symm. 2, 726.—
    II.
    In partic., a Greek cloak or mantle, esp. as the dress of the Grecian philosophers. The Romans were accustomed to wear it only when they resided among Greeks. It was also the dress of the hetaerae, both Greek and Roman, Plaut. Mil. 3, 1, 93; Ov. Am. 1, 4, 50; id. A. A. 1, 153:

    pallium in collum conicere (as was customary with persons about to exert themselves),

    id. Capt. 4, 1, 12:

    soleas mihi late: pallium inice in me huc,

    id. Truc. 2, 5, 26; id. Capt. 4, 2, 8: umerum pallio onerare, Ter. Phorm. 5, 6, 4:

    cum iste cum pallio purpureo talarique tunicā versaretur in conviviis muliebribus,

    Cic. Verr. 2, 5, 13, § 31:

    consularis homo soccos habuit et pallium,

    id. Rab. Post. 10, 27:

    amica corpus ejus texit suo pallio,

    id. Div. 2, 69, 143:

    cum pallio et crepidis inambulare in gymnasio,

    Liv. 29, 19:

    togam veteres ad calceos usque demittebant ut Graeci pallium,

    Quint. 11, 3, 143.—Fig.:

    solos esse Atticos credunt quādam eloquentiae frugalitate contentos, ac semper manum intra pallium continentis,

    speaking with calmness and reserve, Quint. 12, 10, 21; cf. id. 11, 3, 138.— Plur. for sing., Ov. A. A. 1, 153.—Prov.:

    tunica propior pallio est,

    the shirt is nearer than the coat, Plaut. Trin. 5, 2, 30:

    a togā ad pallium,

    of sinking from a high to a lower rank, Tert. Pall. 5.—
    B.
    Transf.
    1.
    The toga, and, in gen., an upper garment of any kind, Mart. 3, 63, 10; 8, 59, 9; 11, 16, 5; 11, 23, 12.—
    2.
    Since the pallium was the philosopher's cloak, a philosophic career or habit:

    ad pallium reverti,

    Amm. 25, 4, 4.

    Lewis & Short latin dictionary > pallium

  • 14 praequestus

    prae-questus, a, um, Part. [queror], complaining beforehand ( poet.):

    multa praequestus,

    Ov. M. 4, 251.

    Lewis & Short latin dictionary > praequestus

  • 15 querela

    quĕrēla or quĕrella, ae, f. [queror], a complaining, complaint (class.).
    I.
    Lit.
    A.
    Ingen.:

    intervenit nonnullorum querelis,

    Cic. Q. Fr. 1, 2, 1, § 2:

    hominum vel admiratio vel querela,

    id. Lael. 1, 2:

    inveterata,

    id. ib. 10, 36:

    epistula plena querelarum,

    id. Q. Fr. 3, 8, 1:

    longae,

    Ov. F. 4, 83:

    vestrum beneficium nonnullam habet querelam,

    gives some occasion for complaint, Cic. Fam. 10, 28, 1:

    his de tot tantisque injuriis,

    id. Sest. 30, 64:

    cui sunt inauditae cum Deiotaro querelae tuae?

    id. Deiot. 3, 9:

    querela Lucretiae patris ac propinquorum,

    id. Rep. 2, 25, 46:

    QVI VIXIT SINE VLLA QVERELA CVM CONIVGE,

    without any complaint, Inscr. Grut. 480, 5.—With obj.-gen.:

    frontis tui,

    Cic. Pis. 1, 1:

    querela temporum,

    against the times, id. Fam. 2, 16, 1:

    aequalium meorum,

    id. Sen. 3, 7.— With quod:

    an quod a sociis eorum non abstinuerim, justam querelam habent,

    Liv. 32, 34, 5.—With obj.clause:

    falsa est querela, paucissimis hominibus vim percipiendi, quae tradantur, esse concessam,

    Quint. 1, 1, 1. —
    B.
    In partic., a complaint, accusation (postAug.):

    advocati flagitabant, uti judex querelam inspiceret,

    Petr. 15:

    frequentes,

    Dig. 5, 2, 1:

    instituere,

    to institute, ib. 5, 2, 8; 5, 2, 21; Val. Max. 9, 10, 2. —
    II.
    Transf.
    A.
    A plaintive song for lulling children to sleep:

    longa somnum suadere querela,

    Stat. Th. 5, 616. —
    B.
    A plaintive sound, plaintive note, plaint; of animals or instruments. —

    Of swans: tollunt lugubri voce querellam,

    Lucr. 4, 546.—

    Of frogs: et veterem in limo ranae cecinere querellam,

    Verg. G. 1, 378; cf. id. A. 8, 215.—Of doves, Plin. 10, 34, 52, § 104.— Of the plaintive tones of the tibia:

    dulcesque querellas, Tibia quas fundit,

    Lucr. 4, 584; 5, 1384.—
    C.
    A pain that occasions complaining, a complaint, disease, malady:

    pulmonis ac viscerum querelas levare,

    Sen. Q. N. 3, 1, 3; Traj. ap. Plin. Ep. 10, 18 (29), 1.

    Lewis & Short latin dictionary > querela

  • 16 querella

    quĕrēla or quĕrella, ae, f. [queror], a complaining, complaint (class.).
    I.
    Lit.
    A.
    Ingen.:

    intervenit nonnullorum querelis,

    Cic. Q. Fr. 1, 2, 1, § 2:

    hominum vel admiratio vel querela,

    id. Lael. 1, 2:

    inveterata,

    id. ib. 10, 36:

    epistula plena querelarum,

    id. Q. Fr. 3, 8, 1:

    longae,

    Ov. F. 4, 83:

    vestrum beneficium nonnullam habet querelam,

    gives some occasion for complaint, Cic. Fam. 10, 28, 1:

    his de tot tantisque injuriis,

    id. Sest. 30, 64:

    cui sunt inauditae cum Deiotaro querelae tuae?

    id. Deiot. 3, 9:

    querela Lucretiae patris ac propinquorum,

    id. Rep. 2, 25, 46:

    QVI VIXIT SINE VLLA QVERELA CVM CONIVGE,

    without any complaint, Inscr. Grut. 480, 5.—With obj.-gen.:

    frontis tui,

    Cic. Pis. 1, 1:

    querela temporum,

    against the times, id. Fam. 2, 16, 1:

    aequalium meorum,

    id. Sen. 3, 7.— With quod:

    an quod a sociis eorum non abstinuerim, justam querelam habent,

    Liv. 32, 34, 5.—With obj.clause:

    falsa est querela, paucissimis hominibus vim percipiendi, quae tradantur, esse concessam,

    Quint. 1, 1, 1. —
    B.
    In partic., a complaint, accusation (postAug.):

    advocati flagitabant, uti judex querelam inspiceret,

    Petr. 15:

    frequentes,

    Dig. 5, 2, 1:

    instituere,

    to institute, ib. 5, 2, 8; 5, 2, 21; Val. Max. 9, 10, 2. —
    II.
    Transf.
    A.
    A plaintive song for lulling children to sleep:

    longa somnum suadere querela,

    Stat. Th. 5, 616. —
    B.
    A plaintive sound, plaintive note, plaint; of animals or instruments. —

    Of swans: tollunt lugubri voce querellam,

    Lucr. 4, 546.—

    Of frogs: et veterem in limo ranae cecinere querellam,

    Verg. G. 1, 378; cf. id. A. 8, 215.—Of doves, Plin. 10, 34, 52, § 104.— Of the plaintive tones of the tibia:

    dulcesque querellas, Tibia quas fundit,

    Lucr. 4, 584; 5, 1384.—
    C.
    A pain that occasions complaining, a complaint, disease, malady:

    pulmonis ac viscerum querelas levare,

    Sen. Q. N. 3, 1, 3; Traj. ap. Plin. Ep. 10, 18 (29), 1.

    Lewis & Short latin dictionary > querella

  • 17 queribundus

    quĕrĭbundus, a, um, adj. [queror], complaining (rare but class.).
    A.
    Of persons:

    totos lustrat queribunda penates,

    Val. Fl. 7, 126. —
    B.
    Of things:

    magnā et queribundā voce dicebat,

    Cic. Sull. 10, 30:

    senectus,

    Sil. 13, 583.

    Lewis & Short latin dictionary > queribundus

  • 18 querulus

    quĕrŭlus, a, um, adj. [queror].
    I.
    Lit., full of complaints, complaining, querulous (mostly poet.;

    not in Cic.): (senex) difficilis, querulus, laudator temporis acti,

    Hor. A. P. 173:

    ululatus,

    Ov. H. 5, 73:

    dolor,

    id. Tr. 3, 8, 32:

    vox,

    id. A. A. 2, 308:

    fastus,

    Mart. 12, 75, 7:

    calamitas,

    Curt. 5, 5, 12:

    libelli rusticorum,

    Plin. Ep. 9, 15, 1:

    nec querulus essem,

    id. Pan. 4, 9, 21.—
    II.
    Poet., transf., of animals and things, softly complaining, uttering a plaintive sound, murmuring, cooing, warbling, chirping, etc.:

    querulae cicadae,

    Verg. G. 3, 328; cf.:

    nidus volucrum,

    Ov. Med. Fac. 77:

    rana,

    Col. 10, 12:

    capella,

    Mart. 7, 31, 3:

    fetus suis,

    Petr. 133:

    chorda,

    Ov. Am. 2, 4, 27:

    tibia,

    Hor. C. 3, 7, 30:

    tuba,

    Prop. 4 (5), 3, 20.

    Lewis & Short latin dictionary > querulus

  • 19 questio

    questĭo, ōnis, f. [queror], a complaining, complaint:

    habebat enim flebile quiddam in questionibus aptumque ad misericordiam commovendam,

    Cic. Brut. 38, 142 Orell. (B. and K. ex conj. Lambin.: conquestionibus).

    Lewis & Short latin dictionary > questio

  • 20 Sido

    1.
    sīdo, sīdi, 3, v. n. [cf. sedeo; Gr. hizô], to seat one's self, sit down; to settle, alight ( poet. and in post-Aug. prose; usu. of things)
    I.
    In gen.:

    quaesitisque diu terris, ubi sidere detur,

    Ov. M. 1, 307; cf.:

    (columbae) super arbore sidunt,

    Verg. A. 6, 203:

    canes sidentes,

    sitting down, Plin. 10, 63, 83, § 177.—
    b.
    Of things, to sink down, settle:

    sidebant campi (shortly after: subsidere saxa),

    Lucr. 5, 493:

    nec membris incussam sidere cretam,

    id. 3, 382; cf. Col. 12, 24, 2:

    in tepidā aquā gutta (balsami) sidens ad ima vasa,

    Plin. 12, 25, 54, § 123:

    cummi in aquā sidit,

    id. 12, 25, 54, § 121:

    cave lecticā sidat,

    be set down, Prop. 4 (5), 8, 78:

    prius caelum sidet inferius mari, Quam, etc.,

    Hor. Epod. 5, 79.—
    II.
    In partic., pregn.
    A.
    To sit or be set fast; to remain sitting, lying, or fixed:

    mare certis canalibus ita profundum, ut nullae ancorae sidant,

    can hold, Plin. 6, 22, 24, § 82:

    secures sidunt,

    id. 16, 10, 19, § 47:

    tum queror, in toto non sidere pallia lecto,

    remain lying, Prop. 4 (5), 3, 31.—
    2.
    Naut. t. t., of a vessel, to stick fast on shallows:

    veniat mea litore navis Servata, an mediis sidat onusta vadis,

    Prop. 3, 14 (3, 6), 30; cf.:

    ubi eae (cymbae) siderent,

    Liv. 26, 45; Quint. 12, 10, 37; Tac. A. 1, 70; 2, 6; Nep. Chabr. 4, 2.—
    B.
    To sink down, to sink out of sight.
    1.
    Lit.:

    non flebo in cineres arcem sidisse paternos Cadmi,

    Prop. 3, 9 (4, 8), 37: sidentes in tabem spectat acervos, settling or melting down, Luc. 7, 791; cf. Stat. S. 5, 3, 199.—
    2.
    Trop.:

    vitia civitatis pessum suā mole sidentis,

    sinking, Sen. Const. 2; cf.:

    sidentia imperii fundamenta,

    Plin. 15, 18, 20, § 78:

    sidente paulatim metu,

    Tac. H. 2, 15.
    2.
    Sido, ōnis, m., a chief of the Suevi about the middle of the first century, Tac. H. 3, 5; 3, 21; id. A. 12, 29 sq.

    Lewis & Short latin dictionary > Sido

См. также в других словарях:

  • queror — …   Useful english dictionary

  • свист — род. п. а, укр. свист, род. п. у, др. русск. свистъ, словен. svȋsk шипение , чеш. svist, польск. swist. Отсюда свистать, свистеть, свищу, укр. свистати, свищу, др. русск., ст. слав. свистати συρίζειν (Супр.), словен. sviskati шипеть, брызгать ,… …   Этимологический словарь русского языка Макса Фасмера

  • хвоша — тот, кто страдает одышкой , псковск. (Даль). Вероятно, звукоподражательное. Попытки доказать родство с др. инд. c̨vasati, c̨vasiti дуть, дышать, вздыхать , лат. queror, questus, querī жаловаться , др. исл. hvæsа шипеть (Потебня (РФВ 4, 203),… …   Этимологический словарь русского языка Макса Фасмера

  • шушукаться — шушукать(ся) от шу, шу!, межд., укр. шушукати, блр. шушукаць, шушкаць, болг. шушукам, сербохорв. шу̏шкати, шуштати шелестеть, шуметь , словен. šȗškati – то же. Звукоподражание, ср. Ильинский, ИОРЯС 20, 4, 177; Преобр., Труды I, 113. Не… …   Этимологический словарь русского языка Макса Фасмера

  • шушукаться — шушукать(ся) от шу, шу!, межд., укр. шушукати, блр. шушукаць, шушкаць, болг. шушукам, сербохорв. шу̏шкати, шуштати шелестеть, шуметь , словен. šȗškati – то же. Звукоподражание, ср. Ильинский, ИОРЯС 20, 4, 177; Преобр., Труды I, 113. Не… …   Этимологический словарь русского языка Макса Фасмера

  • Lucius Domitius Ahenobarbus (consul 54 BC) — For others of this family, see Ahenobarbus. Lucius Domitius Ahenobarbus, consul 54 BC, was an enemy of Julius Caesar and a strong supporter of the aristocratical party in ancient Rome.Citation | last = Smith | first = William | author link =… …   Wikipedia

  • Kritikaster — Querulant (von lateinisch querulus – „sich Beschwerender“) bezeichnet einen Menschen, der sich leicht ins Unrecht gesetzt fühlt, der aus geringfügigem oder vermeintlichem Anlass Klage erhebt oder sich bei Behörden oder Institutionen beschwert.… …   Deutsch Wikipedia

  • Nörgler — Querulant (von lateinisch querulus – „sich Beschwerender“) bezeichnet einen Menschen, der sich leicht ins Unrecht gesetzt fühlt, der aus geringfügigem oder vermeintlichem Anlass Klage erhebt oder sich bei Behörden oder Institutionen beschwert.… …   Deutsch Wikipedia

  • Querulant — Der Begriff Querulant (von lateinisch querulus – „sich Beschwerender“) ist in der Literatur umstritten. Wird er dort verwendet, so soll dieser einen Menschen bezeichnen, der sich leicht ins Unrecht gesetzt fühlt, der aus geringfügigem oder… …   Deutsch Wikipedia

  • Querulantentum — Querulant (von lateinisch querulus – „sich Beschwerender“) bezeichnet einen Menschen, der sich leicht ins Unrecht gesetzt fühlt, der aus geringfügigem oder vermeintlichem Anlass Klage erhebt oder sich bei Behörden oder Institutionen beschwert.… …   Deutsch Wikipedia

  • Querulanz — Querulant (von lateinisch querulus – „sich Beschwerender“) bezeichnet einen Menschen, der sich leicht ins Unrecht gesetzt fühlt, der aus geringfügigem oder vermeintlichem Anlass Klage erhebt oder sich bei Behörden oder Institutionen beschwert.… …   Deutsch Wikipedia

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»