Перевод: с латинского на все языки

со всех языков на латинский

pull-up

  • 81 depilo

    dē-pĭlo, no perf., ātum, 1, v. a. [id.], to pull out the hair, pluck out the feathers.
    I.
    Prop. (ante-class. and post-Aug., and rare):

    depilari magis quam amiciri,

    Tert. Pall. 4:

    perdicem,

    Apic. 6, 3; Mart. 9, 28:

    struthiocamelum,

    Sen. Cons. Sap. 17:

    amygdalae,

    Apic. 2, 2.—
    II.
    Transf., dēpĭlātus, plucked, i. e. plundered, cheated, Lucil. ap. Non. 36, 28.—
    B.
    To rub off the skin, peel:

    omnis umerus depilatus est,

    Vulg. Ezech. 29, 18.

    Lewis & Short latin dictionary > depilo

  • 82 deripio

    dē-rĭpĭo ( - rupio), rĭpŭi, reptum, 3, v. a. [rapio], to tear off, tear away, snatch away, remove violently; to pull down (class., esp. freq. in poets).
    I.
    Lit. constr., with abl. with or without a prep., or rarely with dat.:

    aliquem de ara,

    Plaut. Rud. 3, 6, 2; so with de, id. ib. 3, 5, 5; id. Men. 5, 2, 117; Tib. 1, 2, 82 al.; with ab, Plaut. Rud. 3, 3, 10:

    vestem a pectore,

    Ov. M. 9, 637:

    ferrum a latere,

    Tac. A. 1, 35; with ex:

    velamina ex humeris,

    id. ib. 6, 567; cf.:

    aurum matronis,

    Plaut. Aul. 4, 10, 18:

    pellem leoni,

    Ov. M. 3, 52:

    pignus lacertis,

    Hor. Od. 1, 9, 23; 4, 15, 7:

    amphoram horreo,

    id. ib. 3, 28, 7:

    qualos fumosis tectis,

    Verg. G. 2, 242:

    lunam caelo,

    Hor. Epod. 5, 46 et saep.:

    ensem vaginā,

    Ov. M. 10, 475:

    ramos arbore,

    id. ib. 11, 29:

    tunicam,

    id. Am. 1, 5, 13:

    derepta acus,

    id. ib. 1, 14, 18:

    arma templis,

    Sil. 10, 600:

    ore frena,

    id. 10, 319:

    plaustro derepta nurus,

    Val. Fl. 2, 160; Tac. A. 1, 20; 2, 45 et saep.— Absol.:

    facinus indignum, erum meum hic luci derupier in via,

    Plaut. Men. 5, 7, 17.—Prov.:

    e caelo deripit ille deos, of outrageous impiety,

    Tib. 1, 10, 60.—
    II.
    Trop.:

    quantum de mea auctoritate deripuisset,

    Cic. Sull. 1, 2.
    In MSS.
    and edd. often confounded with diripio q. v.

    Lewis & Short latin dictionary > deripio

  • 83 destruo

    dē-strŭo, xi, ctum, 3, v. a., to pull or tear down any thing built (opp. construo— [p. 561] for syn. cf.: demolior, diruo).
    I.
    Prop. (rare but class.):

    navem, aedificium idem destruit facillime, qui construxit,

    Cic. de Sen. 20, 72; so,

    templum prope funditus,

    Suet. Vesp. 9:

    moenia,

    Verg. A. 4, 326:

    aras,

    Vulg. Exod. 34, 13 et saep.—
    B.
    Poet. transf.:

    crinemque manumque, i. e.,

    to strip off crown and sceptre, Stat. Th. 12, 93.—
    II.
    Trop., to destroy, ruin, weaken (perh. not ante-Aug.):

    destruere ac demoliri aliquid,

    Liv. 34, 3:

    tyrannidem,

    Quint. 1, 10, 48:

    orationem (opp. illustrare),

    id. 11, 1, 2; cf.

    finitionem (opp. confirmare),

    id. 7, 3, 19:

    singulos testes (opp. exornare),

    id. 5, 7, 25 sq.:

    hostem,

    Tac. A. 2, 63:

    senem,

    id. H. 1, 6:

    multa vetustas,

    Ov. F. 5, 132; cf. id. M. 15, 235:

    dicta vultu,

    id. A. A. 2, 312:

    legem,

    Vulg. Rom. 3, 31.

    Lewis & Short latin dictionary > destruo

  • 84 detrecto

    dē-trecto (in the best MSS. also dē-tracto), ăvi, ātum, 1, v. a.
    I.
    Orig., to decline, refuse, reject any thing; and hence, to decline, refuse to do any thing (not in Cic.—for syn. cf.: nego, infitias eo, infitior, diffiteor, denego, recuso, abnuo, renuo, defugio).
    (α).
    With acc.: militiam, * Caes. B. G. 7, 14, 9; Liv. 2, 43; Front. Strat. 4, 1, 25; 43; Flor. 1, 22, 2; Ov. M. 13, 36 al.; cf.

    pugnam,

    Liv. 3, 60; 4, 18:

    proelium,

    Just. 13, 5, 8; Front. Strat. 1, 11, 1:

    certamen,

    Liv. 37, 39; Tac. H. 4, 67; Curt. 3, 8:

    officia sua,

    Quint. 2, 1, 5:

    judicandi munus,

    Suet. Aug. 32 et saep.:

    imperata,

    Suet. Caes. 54: [p. 564] dominationem, id. ib. 80; cf.

    principem,

    id. Tib. 25:

    patris jussa,

    Tac. A. 3, 17:

    vincla pedum,

    Tib. 1, 6, 38; cf.

    juga,

    Verg. G. 3, 57:

    aratrum,

    Ov. Pont. 3, 7, 15.—
    (β).
    With inf. (late Lat.):

    tutelam administrare,

    Dig. 37, 14, 19:

    dicere,

    Arn. 6, p. 201.—
    (γ).
    Absol., Liv. 2, 45 fin.; 3, 38, 12; Suet. Ner. 47.—
    II.
    To pull down with violence; hence, trop. (cf. detraho, no. II. B.), to lower in estimation, to depreciate, detract from:

    advorsae res etiam bonos detractant,

    Sall. J. 53 fin.:

    poëtas,

    Tac. Or. 11:

    antiquos oratores,

    id. ib. 26:

    Pompeium,

    Flor. 4, 2, 9 al.:

    virtutes,

    Liv. 38, 49:

    Ciceronis, Vergilii gloriam,

    Tac. Or. 12:

    ingenium Homeri,

    Ov. R. Am. 365:

    laudes,

    id. M. 5, 246:

    maligne benefacta,

    id. ib. 13, 271.—With dat.: sibi primo, mox omnibus detrectaturus, Suet. Vit. Pers. fin. —With de:

    de vobis tamquam de malefactoribus,

    Vulg. 1 Pet. 2, 12.— Absol., Ov. Tr. 2, 337.

    Lewis & Short latin dictionary > detrecto

  • 85 deturbo

    dē-turbo, āvi, ātum, 1, v. a., to drive, thrust, or cast down, to throw or beat down, sc. in a violent, tumultuous manner (freq. and class.; orig. perh. peculiar to milit. lang.).
    I.
    Lit.:

    aliquem de pugnaculis,

    Plaut. Mil. 2, 3, 63:

    nostros de vallo lapidibus,

    Caes. B. G. 7, 81, 2; cf.:

    aliquem ex vallo,

    id. B. C. 3, 67, 4:

    Macedones ex praesidiis stationibusque,

    Liv. 31, 39 fin.; and so in a milit. sense with the simple acc., Caes. B. G. 5, 43 fin.; Liv. 10, 41; 25, 13 al.; and absol., Tac. A. 4, 51:

    de tecto tegulas,

    Plaut. Rud. 1, 1, 5:

    Trebonium de tribunali,

    Caes. B. C. 3, 21, 2; cf.:

    aliquem certa re et possessione,

    Cic. Fam. 12, 25, 2:

    fucos a sedibus suis,

    Pall. Jun. 7 et saep.:

    statuam,

    Cic. Verr. 2, 4, 41 fin.; id. Pis. 38, 93; cf. aedificium, to pull or tear down, id. Q. Fr. 3, 9, 7 et saep.:

    Phaëthonta equis in terram,

    Lucr. 5, 402; cf.:

    praecipitem ab alta puppi in mare,

    Verg. A. 5, 175:

    aliquem in viam,

    Plaut. Merc. 1, 2, 6; id. Mil. 2, 2, 6: caput orantis terrae, to strike to the ground, i. e. to cut off, Verg. A. 10, 555.—
    II.
    Trop. (repeatedly in Cic.;

    elsewhere rare): aliquem de sanitate ac mente,

    to deprive of, Cic. Pis. 20, 46:

    aliquem ex magna spe,

    id. Fam. 5, 7:

    de fortunis omnibus P. Quinctius deturbandus est,

    id. Quint. 14, 47:

    haec verecundiam mi et virtutis modum deturbavit,

    Plaut. Most. 1, 2, 60.— With abl. alone:

    neque solum spe, sed certa re jam et possessione deturbatus est,

    Cic. Fam. 12, 25, 2; id. Rep. 3, 20, 30.

    Lewis & Short latin dictionary > deturbo

  • 86 devello

    dē-vello, velli, vulsum, ( perf. devolsit, Cat. 63, 5), 3, v. a., to pluck down, to pull or tear off (very rare; not in Cic. and Caes.): pennas, Plaut, Poen. 4, 2, 50; cf.:

    plumam anseribus,

    Fronto Ep. ad Verr. 1 fin.:

    plantas de matrum radice,

    Pall. Mart. 10, 1: effigies (sc. in Tiberim; cf. Suet. Vit. 17, and Juv. 10, 58), Tac. A. 3, 14. In an obscene sense:

    concubinas (i. e. depilare),

    Suet. Dom. 22.

    Lewis & Short latin dictionary > devello

  • 87 distraho

    dis-trăho, xi, ctum, 3, v. a.
    I. A.
    Lit.
    1.
    In gen.:

    corpus quod dirimi distrahive non possit,

    Cic. N. D. 3, 12; cf. id. Tusc. 1, 29, 71:

    exanimor, feror, differor, distrahor, diripior,

    Plaut. Cist. 2, 1, 5; Pentheum diripuisse aiunt Bacchas;

    nugas... prae quo pacto ego divorsus distrahor,

    id. Merc. 2, 4, 1 sq.; cf.: Mettum Fufetium equis ad curriculum ex utraque parte deligatum distraxit, Varr. ap. Non. 287, 22;

    so of the same: corpus passim,

    Liv. 1, 28 fin.;

    of Hippolytus: turbatis distractus equis,

    Verg. A. 7, 787:

    quae (materia) neque perrumpi neque distrahi potest,

    Caes. B. G. 7, 23 fin.; cf.

    vallum (with diripere),

    Liv. 25, 36:

    ut aciem ejus distrahi paterentur,

    i. e. to be separated, broken up, Caes. B. C. 3, 92, 1:

    Taurus mons mediam distrahens Asiam,

    Plin. 5, 27, 27, § 97 et saep.—
    2.
    In partic., in mercant. lang., to sell separately, in parcels, to retail = divendere (mostly post-Aug.): dividant, differant, dissipent, distrahant, Lucil. ap. Non. 287, 9:

    coëmendo quaedam tantum ut pluris postea distraheret,

    Suet. Vesp. 16:

    agros,

    Tac. A. 6, 17; cf.

    fundum,

    Dig. 2, 15, 8, § 15:

    merces,

    Just. 9, 1, 6:

    bona venum,

    Gell. 20, 1, 19 et saep.—
    (β).
    In gen., to sell:

    instrumentum,

    Suet. Cal. 39:

    levi pretio aetatulam,

    App. M. 7, p. 191 fin.
    3.
    To waste, squander:

    apsenti hic tua res distrahitur tibi,

    Plaut. Trin. 3, 1, 16. —
    B.
    Trop., to draw in different directions; to divide, distract, perplex:

    qui haec natura cohaerentia opinione distraxissent,

    Cic. Off. 3, 3, 11; cf. Quint. 4, 3, 4:

    distrahitur in deliberando animus,

    Cic. Off. 1, 3, 9; cf., shortly before: in quo considerando saepe animi in contrarias sententias distrahuntur; cf.:

    distrahor, tum hoc mihi probabilius, tum illud videtur,

    id. Ac. 2, 43 fin.:

    cum Tiberium anceps cura distraheret, vine militum... an, etc.,

    Tac. A. 2, 40; cf. id. ib. 6, 44:

    obsessos hinc fides, inde egestas inter decus ac flagitium distrahebant,

    id. H. 4, 60:

    oratoris industriam in plura studia distrahere nolim,

    Cic. de Or. 1, 59:

    sic distrahuntur in contrarias partes impotentium cupiditates,

    id. Tusc. 5, 20 fin.; cf. Tac. A. 4, 40: res publica [p. 599] distracta lacerataque, Liv. 2, 57; cf.

    quae sententia omnem societatem distrahit civitatis,

    Cic. Off. 3, 6, 28: Caesarem et Pompeium perfidia hominum distractos in pristinam concordiam reducere, Balbus ap. Cic. Att. 8, 15 A.:

    amorem,

    Ter. Ph. 3, 2, 33:

    concilium Boeotorum,

    Liv. 42, 47:

    collegia,

    Suet. Caes. 42:

    matrimonium,

    Dig. 24, 2, 2 et saep.:

    rem,

    to frustrate, prevent, Caes. B. C. 1, 33, 3:

    controversias, i. e. dirimere,

    to end, adjust, Cic. Caecin. 2, 6; Suet. Caes. 85: voces, i. e. to leave a hiatus (opp. contrahere), Cic. Or. 45, 152:

    qua ipse fama distraheretur, i. q. differretur (cf. differo, B. 2.),

    would be assailed, Tac. A. 3, 10.
    II. A.
    Lit.:

    membra divellere ac distrahere,

    Cic. Sull. 20 fin.:

    illam a me distrahit necessitas,

    Ter. Hec. 3, 5, 42; id. Phorm. 1, 4, 24; Cic. Fam. 4, 13, 2.—
    B.
    Trop.:

    sapientiam, temperantiam, fortitudinem copulatas esse docui cum voluptate, ut ab ea nullo modo nec divelli nec distrahi possint,

    Cic. Fin. 1, 16, 50.—
    2.
    Of persons, to separate in sentiment, to estrange, alienate:

    aliquem ab aliquo (preceded by: a conjunctione avocare, and: a familiaritate disjungere),

    id. Phil. 2, 10, 23;

    so with divellere,

    id. Planc. 42, 102.—Hence, distractus, a, um, P. a.
    A.
    Divided (very rarely):

    (conjectus animaï) divisior inter se ac distractior,

    Lucr. 4, 961.—
    B.
    Trop., distracted, perplexed:

    distractissimus tantorum onerum mole,

    Vell. 2, 114, 1.— Adv. does not occur.

    Lewis & Short latin dictionary > distraho

  • 88 divexo

    dī-vexo, āre, v. a., to pull or rend asunder, to destroy (very rare).
    I.
    Lit.: neu reliquias sic meas sieris... foede divexarier, Pac. ap. Cic. Tusc. 1, 44, 106 (Trag. v. 201 Rib.):

    omnia divexare et diripere,

    Cic. Phil. 11, 2, 4:

    agros civium optimorum,

    id. ib. 13, 9 fin.:

    meam rem,

    Plaut. Pers. 5, 2, 4.—
    II.
    Trop., to vex, trouble:

    matrem,

    Suet. Ner. 34 (perhaps also clientelas, id. Calig. 3, v. Baumg.-Crus. in h. l.).

    Lewis & Short latin dictionary > divexo

  • 89 eripio

    ē-rĭpĭo, ĭpŭi, eptum, 3, v. a. [rapio], to snatch, tear, or pull out; to snatch away, take away (freq. and class.; cf.: capio, prehendo, sumo, demo, adimo, rapio, furor).
    I.
    Lit.
    A.
    In gen.:

    tibias ex ore,

    Plaut. Stich. 5, 4, 36; cf.:

    bolum e faucibus,

    Ter. Heaut. 4, 2, 6:

    hirundines ex nido,

    Plaut. Rud. 3, 4, 67; 3, 1, 8: ex manibus alicujus, Cass. ap. Cic. Fam. 12, 13, 1; Cic. Verr. 2, 1, 4, § 9:

    torrem ab igne,

    Ov. M. 8, 457:

    ensem vaginā,

    Verg. A. 4, 579 et saep.: aliena bona, Plaut. Pers. 1, 2, 11; so,

    vela, armamenta, copias,

    Caes. B. G. 3, 14, 7; 6, 30, 2; 7, 54, 3:

    nubem,

    Verg. A. 2, 606:

    purgamenta hortorum,

    to carry away, Tac. A. 11, 32 fin. et saep.:

    aliquem, etc.,

    to deliver, set free, Plaut. Men. 5, 8, 3; 5; Caes. B. C. 3, 110, 4; Liv. 2, 54 al.; cf.:

    aliquem e manibus hostium,

    Caes. B. G. 1, 53, 6; Liv. 5, 51; 41, 14:

    Abydenos ex obsidione,

    id. 31, 16:

    aliquem ex periculo,

    Caes. B. G. 4, 12, 5; cf.:

    istum fortuna ex illo periculo eripuit,

    Cic. Verr. 2, 1, 28, § 71:

    aliquem ex vinculis,

    Curt. 4, 14, 22: aliquem ex miseriis, Crassus ap. Cic. de Or. 1, 52:

    aliquem ex media morte,

    Cic. Verr. 2, 5, 6; cf.:

    filium a morte,

    id. Div. 2, 10:

    praedam de manibus,

    id. Cat. 2, 1, 2:

    istum de vestra severitate,

    id. Verr. 2, 5, 67;

    but: ex severitate alicujus,

    id. ib. 2, 3, 36, §

    83: aliquem malis,

    Verg. A. 6, 365 al.:

    erepto ex equo C. Flaminio,

    Liv. 23, 45:

    oculum alicui,

    Plaut. Men. 5, 7, 22; Ter. Ad. 3, 2, 20:

    gladium isti,

    Plaut. Cas. 3, 5, 7:

    classem Caesari,

    Caes. B. C. 3, 111, 4 al.:

    concubinam militi,

    Plaut. Mil. 3, 2, 2:

    aliquem (aliquam) alicui,

    id. Merc. 5, 4, 12; id. Rud. 3, 4, 7; Ter. Ad. prol. 8; 2, 2, 30; Cic. Lael. 27, 102 al.—Less freq.:

    aliquem ab aliquo,

    Ter. Ad. 3, 2, 30; id. Eun. 4, 6, 1; 14; so,

    ereptis ab eo duabus legionibus,

    Caes. B. C. 1, 2, 3:

    a Trisensibus plus lucri,

    Cic. Verr. 2, 3, 38, § 86; 2, 1, 10, § 27. —
    b.
    With se, to take one's self off, to flee, escape:

    per eos, ne causam diceret, se eripuit,

    Caes. B. G. 1, 4, 2:

    se latebris,

    id. ib. 6, 43 fin.; cf.:

    se ex manibus militum,

    id. ib. 7, 46 fin.:

    se ab illa miseria,

    Cic. Fam. 9, 13, 1:

    se ex pugna,

    id. Mur. 16, 34; id. Verr. 2, 3, 60, § 140; id. Sest. 24, 53:

    se sequentibus,

    Liv. 29, 32:

    se hosti fugā,

    Curt. 5, 13:

    se flammā,

    Cic. Brut. 23, 90:

    se leto,

    Verg. A. 2, 134:

    se flammis,

    id. ib. 2, 289:

    se morae,

    Hor. C. 3, 29, 5:

    se servituti,

    Sen. Ep. 80, 4:

    rebus humanis se,

    id. de Prov. 8, 12 et saep.—With adv.:

    eas inde,

    Plaut. Rud. 3, 1, 8.—
    c.
    Prov.:

    Lupo agnum eripere, for something difficult or impossible,

    Plaut. Poen. 3, 5, 31.—
    B.
    Pregn.: eripi, to be snatched away by death, to die suddenly (not before the Aug. per.):

    fatis erepta,

    Ov. M. 1, 358:

    primis conjux ereptus in annis,

    Val. Fl. 3, 316; cf.:

    in flore aetatis ereptus rebus humanis,

    Curt. 10, 5, 10.—Rarely act.:

    lux ereptura eum vitā,

    Amm. 30, 5, 18; cf. 30, 5, 10.
    II.
    Trop., to take away, snatch away:

    responsiones omnes hoc verbo,

    Plaut. Most. 3, 1, 63; cf.:

    orationem alicui ex ore,

    id. Merc. 1, 2, 64:

    primam vocem ab ore loquentis,

    Verg. A. 7, 119:

    alicui jus suum,

    Plaut. Rud. 3, 4, 6:

    libertatem (hostis),

    id. Capt. 2, 2, 61; cf. Cic. Rep. 1, 17:

    potestatem hominis omnino aspiciendi (opp. suppeditare omnium rerum abundantiam),

    id. Lael. 23, 87; cf. Caes. B. C. 1, 3, 5:

    omnem usum navium,

    id. B. G. 3, 14, 7:

    semestre imperium,

    id. B. C. 1, 9, 2; cf.:

    tetrarchiam alicui,

    Cic. Div. 2, 37, 79:

    mihi dolorem,

    id. Att. 9, 6, 5:

    alicui errorem,

    id. ib. 10, 4, 6; cf. id. Tusc. 4, 31; id. Off. 2, 3, 10; Just. 6, 3, 12:

    alicui timorem,

    Cic. Cat. 1, 7 fin.; id. Att. 1, 16, 8:

    lucem,

    id. Ac. 2, 10; 32 fin.; id. N. D. 1, 3, 6 et saep.:

    alicui pudicitiam,

    Quint. 5, 11, 15;

    but: virginis pudorem,

    Amm. 15, 7, 5; cf.:

    caelumque diemque Teucrorum ex oculis,

    Verg. A. 1, 88; and:

    prospectum oculis,

    id. ib. 8, 254:

    tempora certa modosque,

    Hor. S. 1, 4, 57:

    jocos, venerem, etc. (anni),

    id. Ep. 2, 2, 56:

    vatibus omnem fidem,

    Ov. M. 15, 283: fugam, poet. for se fuga, or for the simple rapere fugam, to flee, Verg. A. 2, 619.— Poet.: eripiunt flammae noctem, i. c. light up the night, Sil. 11, 281:

    eripuere oculos aurae,

    id. 9, 501:

    se fluvius retro eripit,

    turns back, id. 9, 238.— Poet., with an object clause:

    posse loqui eripitur,

    Ov. M. 2, 483:

    illis eriperes verbis mihi, sidera caeli Lucere,

    i. e. to persuade me that not, Tib. 1, 9, 35.—With quin: vix tamen eripiam, velis quin, etc., I shall scarcely hinder you from, etc., Hor. S. 2, 2, 23.

    Lewis & Short latin dictionary > eripio

  • 90 evello

    ē-vello, velli (Cic. Sest. 28; id. de Or. 1, 53 fin.), post-class., vulsi (Flor. 4, 12, 38; Sen. ad Marc. Consol. 16, 7 al.), vulsum, 3, v. a., to tear, pull, or pluck out (class.).
    I.
    Lit.:

    linguam se evellisse M. Catoni,

    Cic. Sest. 28: ferrum, * Caes. B. G. 1, 25, 3:

    arborem,

    Liv. 33, 5:

    dentes,

    Plin. 30, 3, 8, § 25 et saep.:

    spinas agro,

    Hor. Ep. 1, 14, 5; cf.:

    ebulum, cicutam e segete,

    Plin. 17, 9, 6 §

    55: clavos sepulcris,

    id. 34, 15, 44, § 151:

    statuam de monumento,

    Dig. 47, 12, 2.— Poet.:

    odorem e turis glebis (with divellere),

    Lucr. 3, 327:

    castra obsessa (sc. ex obsidione),

    i. e. to relieve, Sil. 7, 335.—
    B.
    To drag away, tear away:

    ab altari eum,

    Vulg. Exod. 21, 14; cf.: lucos tuos de medio tui, id. Micah, 5, 13.—
    II.
    Trop., to tear out, root out, eradicate, erase (a favorite word of Cicero):

    radicitus mala,

    Lucr. 3, 310:

    consules non modo ex memoria sed etiam ex fastis evellendi,

    Cic. Sest. 14 fin.:

    scrupulum ex animo,

    id. Rosc. Am. 2, 6; cf.:

    aculeum severitatis,

    id. Clu. 55, 152:

    omnem eorum importunitatem ex intimis mentibus,

    id. de Or. 1, 53, 230; cf. id. Clu. 1 fin.:

    iras (e pectore),

    Sil. 14, 183.

    Lewis & Short latin dictionary > evello

  • 91 explanto

    ex-planto, āre, v. a., to pull up, root out a plant (post-Aug.):

    pampinos,

    Col. 4, 14, 1; cf. id. 4, 29, 11; 11, 2, 38 al.

    Lewis & Short latin dictionary > explanto

  • 92 exsolvo

    ex-solvo, solvi, sŏlūtum, 3 ( per diaeresin exsolŭātur, Lucr. 1, 811:

    exsolŭïsse,

    Ov. F. 4, 534; cf. solvo, init.), v. a., to loose, unloose, to unbind, untie, undo (mostly poet. and in post-Aug. prose).
    I.
    Lit.
    A.
    In gen.:

    nexus,

    Lucr. 1, 220: Am. Agedum, eam solve cistulam. So. Quid ego istam exsolvam? undo, unseal, Plaut. Am. 2, 2, 152:

    properans exsolvi restim,

    id. Rud. 2, 3, 37:

    catenas Caecinae,

    Tac. H. 3, 31:

    vincula,

    id. A. 3, 33; id. H. 3, 12:

    pugionem a latere,

    to ungird, id. H. 3, 68:

    venas praebere exsolvendas,

    to be opened, id. A. 4, 22; 11, 3; 16, 17:

    brachia ferro eodem ictu,

    id. ib. 15, 63:

    amictus,

    to pull off, Stat. S. 1, 5, 53:

    venenum exsoluta alvo transmisit,

    i. e. in a flux, diarrhœa, Tac. A. 13, 15.—Of an inanimate subject:

    (ignis) exsolvit glaciem,

    dissolves, melts, Lucr. 6, 878.—
    B.
    In partic.
    1.
    To set loose, release, deliver, free (mostly poet.):

    aliquem vinclis,

    Plaut. Truc. 4, 3, 10; so,

    exsolutus vinculis,

    Suet. Ner. 49:

    jube sis me exsolvi cito,

    Plaut. Bacch. 4, 8, 16 sq.:

    sese e nervis (animae),

    Lucr. 3, 696; cf. id. 1, 811:

    se paulatim corpore (said of one dying),

    Verg. A. 11, 829:

    quo (sanguine),

    Tac. H. 5, 6.—
    2.
    In mercant. lang. (qs. to free from obligation, v. solvo, to discharge, pay a debt): nomina mea, per deos, expedi, exsolve (for which, shortly after: hoc quod debeo plane expedias et solutum relinquas), Cic. Att. 16, 6, 3:

    aes alienum,

    Plin. Ep. 3, 11, 2:

    pretium,

    Plaut. Men. 5, 6, 26:

    multiplicem sortem,

    Liv. 6, 14, 7:

    dotem uxori,

    Aur. Vict. Vir. Ill. 56:

    legata,

    Tac. A. 1, 36 fin. et saep. —
    II.
    Trop.
    A.
    In gen., to throw off, lay aside, rid one's self of a thing:

    legis nexus,

    Tac. A. 3, 28 fin.:

    metus,

    i. e. to lay aside, Luc. 5, 259:

    pudorem,

    Stat. Ach. 1, 565:

    robur peditum ad exsolvendum obsidium ducit,

    i. e. to raise, Tac. A. 3, 39.—
    B.
    In partic.
    1.
    To release, free from any thing:

    animum artis nodis religionum,

    Lucr. 1, 932; 4, 7:

    animos religione,

    Liv. 8, 9, 13:

    populum religione,

    id. 3, 20, 4:

    se occupationibus,

    Cic. Fam. 7, 1, 5:

    aliquem errore, suspicione,

    Ter. Hec. 5, 2, 26:

    aliquem aere alieno,

    Liv. 6, 14, 11:

    curis,

    Verg. A. 4, 652:

    sollicitudine,

    Plin. Ep. 1, 22, 11:

    contumeliā,

    Tac. A. 13, 36:

    poenā,

    id. ib. 14, 12:

    custode,

    id. ib. 12, 46 et saep.—
    2.
    To discharge, pay a debt or an obligation:

    de tertio genere se scripsit dicturum, nec exsolvit quod promiserat,

    but did not keep his promise, Cic. Off. 3, 2, 7:

    vota (deo),

    Plaut. Am. 3, 2, 67; Liv. 21, 21, 9 (opp. se obligare):

    jus jurandum,

    id. 24, 18, 5:

    fidem,

    to fulfil one's promise, id. 26, 31, 10:

    praemia, poenas alicui,

    to award, id. 26, 40, 15:

    gratiam recte factis, alicujus,

    id. 28, 25, 6; cf.

    grates,

    to render, give, Tac. A. 14, 13:

    beneficia,

    to repay, requite, id. ib. 11, 18; cf.:

    vicem beneficio,

    id. H. 4, 3:

    poenas morte,

    to suffer, id. A. 1, 10; cf. Vell. 2, 88 fin.
    3.
    To solve, explain any thing enigmatical or obscure:

    perfacile est parili ratione exsolvere nobis, quare, etc.,

    Lucr. 2, 381.

    Lewis & Short latin dictionary > exsolvo

  • 93 exuo

    ex-ŭo, ŭi, ūtum, 3, v. a. [ex and root av-, to go to, put on; Zend. avaiti, go into, ao-thra, shoe; Slav. and Lith. forms, v. Fick, Vergl. Wört. p. 17; cf. ind-uo], to draw out or off, to pull or strip off, put off, divest (class.; esp. freq. since the Aug. period).
    I.
    Lit.:

    serpens exuit in spinis vestem,

    Lucr. 4, 61:

    manticam umero,

    App. M. 1, p. 110; cf.:

    pharetram umero,

    Ov. M. 2, 419:

    telum magno e vulnere,

    Stat. Th. 9, 287:

    ensem vaginā,

    id. ib. 9, 76:

    clipeum reduci,

    Ov. H. 13, 147; cf.:

    vincula sibi,

    id. M. 7, 773:

    jugum,

    to shake off, Liv. 35, 17, 8:

    alas,

    to lay aside, Verg. A. 1, 690:

    Trojanos cestus,

    id. ib. 5, 420:

    setosa duris exuere pellibus membra,

    Hor. Epod. 17, 15; cf.:

    magnos membrorum artus, magna ossa lacertosque Exuit,

    strips, bares, Verg. A. 5, 423:

    aliquem veste,

    Suet. Ner. 32:

    palmas vinclis,

    Verg. A. 2, 153:

    digitos,

    i. e. to strip of rings, Mart. 14, 109:

    mensas,

    to uncover, id. 9, 60, 7:

    si ex his te laqueis exueris,

    Cic. Verr. 2, 5, 58, § 151:

    se jugo,

    Liv. 34, 13, 9. —In a Greek construction:

    unum exuta pedem vinclis,

    Verg. A. 4, 518:

    cornua exuitur,

    Ov. M. 9, 52.— Absol.:

    si non saltas, exue igitur (sc. pallam),

    Plaut. Men. 1, 3, 16. —
    B.
    Transf., in gen., to strip, despoil, deprive of any thing:

    hostium copiis fusis armisque exutis,

    i. e. to be forced to throw off their arms and to flee, Caes. B. G. 3, 6, 3:

    hostem armis,

    id. ib. 5, 51 fin.; Sall. J. 88, 3; Liv. 22, 21, 4:

    exuti prope omnes armis diffugere,

    id. 21, 61, 9; 34, 28, 11; Verg. A. 11, 395:

    impedimentis,

    Caes. B. G. 7, 14, 8; 7, 42, 5:

    castris,

    Liv. 31, 42, 7; 41, 3, 10; 41, 12, 5; Vell. 1, 9, 4:

    sedibus,

    Tac. A. 13, 39:

    aliquem avitis bonis,

    id. ib. 14, 31; cf.:

    aliquem patrimonio,

    Suet. Gramm. 11:

    montes,

    to strip, lay bare, Stat. S. 4, 3, 50:

    se agro paterno avitoque,

    Liv. 2, 23, 6: exuto Lepido, interfecto Antonio, stripped bare, i. e. without legions, without arms, etc., Tac. A. 1, 2.—
    II.
    Trop., to lay aside, cast off, divest one's self of any thing:

    humanitatem,

    Cic. Lig. 5, 14; cf. id. Att. 13, 2, 1:

    sapientia vanitatem exuit mentibus,

    Sen. Ep. 90 med.:

    mentitum colorem,

    Quint. 12, 10, 76:

    silvestrem animum,

    Verg. G. 2, 51:

    vultus severos,

    Ov. Am. 3, 4, 43:

    feritatem,

    id. F. 3, 281:

    mores antiquos,

    Liv. 27, 8, 6:

    virtutes,

    Tac. A. 1, 75:

    fidem,

    id. ib. 12, 14:

    amicitiam,

    id. ib. 1, 8:

    tristitiam et arrogantiam et avaritiam,

    id. Agr. 9:

    jus fasque,

    id. H. 3, 5:

    promissa,

    to break one's word, id. A. 13, 44:

    pacta,

    id. ib. 6, 43:

    patriam,

    id. H. 5, 5 et saep.:

    hominem exuens ex homine,

    Cic. Fin. 5, 12, 35:

    magistrum,

    Tac. A. 14, 52 fin.
    * (β).
    With a subjectclause:

    mihi quidem ex animo exui non potest, esse deos,

    Cic. N. D. 3, 3, 7.—
    B.
    Transf., to make void of, to free from:

    se omnibus vitiis,

    Sen. Ep. 11.

    Lewis & Short latin dictionary > exuo

  • 94 falx

    falx, falcis, f. [perh. akin to flecto], a sickle, reaping-hook, a pruning-hook, scythe.
    I.
    Prop., Cato, R. R. 10, 3; 11, 4; Varr. R. R. 1, 22, 5; Cic. Tusc. 5, 23, 65; id. Mil. 33, 91; Verg. G. 1, 348: Ov. F. 4, 914; Hor. C. 1, 31, 9 et saep.—
    II.
    Transf., a military implement shaped like a sickle, used in sieges to pull down walls or the enemies stationed on the walls; a hook:

    falces praeacutae insertae affixaeque longuriis: non absimili formā muralium falcium,

    Caes. B. G. 3, 14, 5; 5, 42 fin.; 7, 22; Sisenn. ap. Non. 556, 22; Curt. 4, 3, 8; Tac. H. 3, 27; Stat. Ach. 2, 419.—Of the scythes with which chariots were armed, Curt. 4, 15, 2.

    Lewis & Short latin dictionary > falx

  • 95 funis

    fūnis, is, m. ( fem., Lucr. 2, 1154; ap. Gell. 13, 20, 21, and Non. 205, 22; cf. Quint. 1, 6, 6) [perh. for fudnis, root in Sanscr. bandh-, bind; cf. Gr. peisma, rope; kindr. with schoinos], a rope, sheet, line, cord (syn.:

    restis, rudens): funes dicti, quod antea in usum luminis circumdati cera, unde et funalia,

    Isid. Orig. 19, 4; Cato, R. R. 135, 4; Varr. R. R. 1, 22; Caes. B. G. 3, 13, 5; 3, 14, 6; 4, 29, 3 al.; Plin. 16, 1, 1, § 4; Verg. A. 2, 262; Ov. M. 8, 777 et saep.:

    patiatur necesse est illam per funes ingredientium tarditatem,

    i. e. of the rope-dancers, Quint. 2, 14, 16.—
    2.
    Prov.
    a.
    Funem ducere or sequi, to lead or follow the rope, i. e. to command or serve (the fig. being most probably that of an animal led by a rope):

    imperat aut servit collecta pecunia cuique, Tortum digna sequi potius quam ducere funem,

    Hor. Ep. 1, 10, 48.—
    b.
    Funem reducere, to pull back the rope, i. e. to change one's mind, Pers. 5, 118.—
    c.
    Funem in diversa distendere, to dispute pro and con, Tert. Pudic. 2; adv. Marc. 4.—
    d.
    Ut, quod aiunt Graeci, ex incomprehensibili parvitate arenae funise effici non possit (Gr. exammou schoinion plekein), to make a rope of sand, i. e. to perform the impossible, Col. 10 praef. § 4 fin.

    Lewis & Short latin dictionary > funis

  • 96 intervallum

    inter-vallum, i, n., prop., the open space within the mound or breastwork of a camp, the space between two palisades.
    I.
    Lit.: opus, pedum sexaginta, quod est inter vallum et legiones... a quibusdam intervallum [p. 987] cognominatum, Hyg. de Munit. Cast. 6:

    intervalla sunt spatia inter capita vallorum,

    Isid. 15, 9, 2.—
    B.
    In gen., space between, interval, distance:

    trabes directae, paribus intervallis in solo collocantur. Ea autem intervalla grandibus saxis effarciuntur,

    Caes. B. G. 7, 23:

    pari intervallo,

    at an equal distance, id. ib. 1, 43:

    respiciens videt magnis intervallis sequentes,

    Liv. 1, 25:

    unius signi,

    Cic. N. D. 2, 20:

    digitorum,

    Suet. Dom. 19:

    sonorum,

    Cic. Tusc. 1, 18:

    locorum et temporum,

    id. Fam. 1, 7:

    ex intervallo,

    from a distance, Liv. 48, 44, 8:

    proximus longo intervallo insequi,

    Verg. A. 5, 320:

    juvenes modicis intervallis disponere,

    Suet. Aug. 49:

    quinque milium intervallo,

    Liv. 23, 29:

    mille passuum intervallo distantes,

    id. 33, 1 saep.—
    II.
    Transf.
    A.
    Interval of time, intermission, respite:

    annuum regni,

    an interregnum, Liv. 1, 17:

    sine intervallo loquacitas,

    i. e. incessant, Cic. de Or. 3, 48, 185:

    dolor si longus, levis, dat enim intervalla,

    relaxes sometimes, id. Fin. 2, 29, 94:

    litterarum,

    id. Fam. 7, 18:

    intervallum jam hos dies multos fuit,

    Plaut. Men. 1, 1, 28:

    distinctio et aequalium et saepe variorum intervallorum numerum conficit,

    Cic. de Or. 3, 48, 186; cf. the context. —
    B.
    A pause:

    flumen aliis verborum volubilitasque cordi est: distincta alios et interpuncta intervalla, morae, respirationesque delectant,

    Cic. Or. 16:

    trochaeus temporibus et intervallis est par iambo,

    id. ib. 57:

    ut te tanto intervallo viderem,

    after so long a time, id. Fam. 15, 14:

    vocem paululum attenuata crebris intervallis et divisionibus oportet uti,

    Auct. Her. 3, 14, 24:

    tanto ex intervallo,

    Quint. 11, 2, 5; Liv. 3, 38:

    intervallo dicere,

    after a pause, Cic. Or. 66: ex intervallo, farther on, lower down (in the discourse), Gell. 15, 12, 4:

    sine intervallo cibum dare,

    without loss of time, Varr. R. R. 2, 1: dare quippiam alicui per intervalla, at intervals, i. e. from time to time, Plin. 8, 42, 66, § 164 (al. intervalla dantur):

    per intervallum adventantes,

    Tac. A. 4, 73:

    scelerum,

    time for the perpetration of crimes, id. ib. 3.—
    C.
    Difference, dissimilitude:

    videte, quantum intervallum sit interjectum inter majorum consilia, et istorum dementiam,

    Cic. Agr. 2, 33, 89; id. Rab. Perd. 5, 15.—
    D.
    An interval in music, Cic. N. D. 2, 58, 146.
    inter-vectus,.
    a, um, adj. [veho], carried up, raised up (post-class.):

    arbores,

    Jul. Val. Res Gest. Alex. M. 3, 38.
    inter-vello,.
    vulsi (rarely velli, v. infra), vulsum, 3, v. a., to pluck, pull, or pick out here and there, to lop, prune (post-Aug.).
    I.
    In partic., to pluck out here and there, to thin. —Of wings:

    ne ego homo infelix fui qui non alas intervelli (sc. vocis),

    Plaut. Am. 1, 1, 170.—Of the beard:

    isti, qui aut vellunt barbam, aut intervellunt,

    Sen. Ep. 114, 20. — Of fruit and trees, to pluck here and there, to prune:

    poma intervelli melius est, ut quae relicta sint, grandescant,

    Plin. 17, 27, 47, § 260:

    arbores,

    Col. 5, 10:

    semina,

    id. 4, 33, 3. —
    II.
    In gen., to tear out, take away:

    num aliquid ex illis intervelli, atque ex tempore dicendis inseri possit,

    Quint. 12, 9, 17:

    quae ita sunt natura copulata, ut mutari aut intervelli sine confusione non possint,

    id. 10, 7, 5.

    Lewis & Short latin dictionary > intervallum

  • 97 pellis

    pellis, is ( abl. sing. pelle;

    but pelli,

    Lucr. 6, 1270; App. Mag. 22), f. [Gr. pella, pelas, skin; cf. erusipelas, epipolê, surface; also, platus, and Lat. palam], a skin, hide (of a beast), whether on the body or taken off; a felt, pelt, etc.
    I.
    Lit., Varr. R. R. 2, 1, 6: inaurata arietis, Enn. ap. Auct. Her. 2, 22, 34 (Trag. v. 285 Vahl.):

    rana rugosam inflavit pellem,

    Phaedr. 1, 23, 4; Col. 6, 13, 2:

    nationes caprarum pellibus vestitae,

    Varr. R. R. 2, 11, 11; cf.:

    quam tu numquam vides nisi cum pelle caprinā,

    Cic. N. D. 1, 29, 82:

    pelles pro velis,

    Caes. B. G. 3, 13:

    fulvique insternor pelle leonis,

    Verg. A. 2, 722:

    pelles perficere,

    Plin. 24, 11, 56, § 94:

    pelles candidas conficere,

    id. 13, 6, 13, § 55:

    pecudes aureas habuisse pelles tradiderunt,

    Varr. R. R. 2, 1, 6.— Poet., of the human skin:

    frigida pellis Duraque,

    Lucr. 6, 1194:

    ossa atque pellis tota est,

    Plaut. Aul. 3, 6, 28; id. Capt. 1, 2, 32:

    pellis nostra,

    Vulg. Thren. 5, 10; id. Job, 10, 11; 19, 20: pellem habere Hercules fingitur, ut homines cultus antiqui admoneantur. Lugentes quoque diebus luctus in pellibus sunt, Paul. ex Fest. p. 207 Müll.; cf.:

    deformem pro cute pellem aspice,

    Juv. 10, 192.—Prov.: detrahere pellem, i. e. to pull off the mask which conceals a person's faults, Hor. S. 2, 1, 64:

    introrsum turpis, speciosus pelle decorā,

    with a showy outside, id. Ep. 1, 16, 45: cf. Pers. 4, 14: in propriā pelle quiescere, to be content with one's own state or condition, Hor. S. 1, 6, 22 (v. pellicula):

    caninam pellem rodere, said of lampooning a slanderer,

    Mart. 5, 60, 10:

    pellem pro pelle, et cuncta quae habet homo dabit pro animā suā,

    Vulg. Job, 2, 4:

    si mutare potest Aethiops pellem suam,

    id. Jer. 13, 23.—
    II.
    Transf.
    A.
    Leather:

    ruptā calceus alter Pelle patet,

    Juv. 3, 150.—
    B.
    A garment, article of clothing made of skin, Col. 1, 8; cf. Ov. Tr. 3, 10, 19:

    pes in pelle natet,

    in the shoe, id. A. A. 1, 516; Pers. 5, 140.—
    C.
    A tent for soldiers (because it was covered with skins); usually in the phrase sub pellibus, in the camp:

    ut non multum imperatori sub ipsis pellibus otii relinquatur,

    Cic. Ac. 2, 2, 4:

    sub pellibus milites contineri non possent,

    Caes. B. G. 3, 29 fin.:

    (Caesar) sub pellibus hiemare constituit,

    id. B. C. 3, 13 fin.; cf. Liv. 37, 39:

    durare sub pellibus,

    id. 5, 2; Tac. A. 13, 35; 14, 38:

    pellium nomine,

    for covering shields, Cic. Pis. 36, 87.—
    D.
    Parchment:

    pellibus exiguis artatur Livius ingens,

    on little parchments, Mart. 14, 190, 1.—
    E.
    A drum:

    pelles caedere,

    Min. Fel. 24, 4.

    Lewis & Short latin dictionary > pellis

  • 98 premo

    prĕmo, essi, essum, 3, v. a. [etym. dub.; cf. prelum], to press (class.).
    I.
    Lit.:

    pede pedem alicui premere,

    Plaut. As. 4, 1, 30:

    et trepidae matres pressere ad pectora natos,

    Verg. A. 7, 518:

    veluti qui sentibus anguem Pressit humi nitens,

    id. ib. 2, 379:

    novercae Monstra manu premens,

    id. ib. 8, 288:

    pressit et inductis membra paterna rotis,

    i. e. drove her chariot over her father's body, Ov. Ib. 366:

    trabes Hymettiae Premunt columnas,

    press, rest heavily upon them, Hor. C. 2, 18, 3:

    premere terga genu alicujus,

    Ov. Am. 3, 2, 24:

    ubera plena,

    i. e. to milk, id. F. 4, 769:

    vestigia alicujus,

    to tread in, to follow one's footsteps, Tac. A. 2, 14:

    nudis pressit qui calcibus anguem,

    Juv. 1, 43:

    dente frena,

    to bite, to champ, Ov. M. 10, 704:

    ore aliquid,

    to chew, eat, id. ib. 5, 538; cf.:

    aliquid morsu,

    Lucr. 3, 663:

    presso molari,

    with compressed teeth, Juv. 5, 160:

    pressum lac,

    i. e. cheese, Verg. E. 1, 82.—In mal. part.:

    Hister Peucen premerat Antro,

    forced, Val. Fl. 8, 256:

    uxorem,

    Suet. Calig. 25.—Of animals:

    feminas premunt galli,

    Mart. 3, 57, 17.—
    B.
    Transf.
    1.
    Poet., to bear down upon, to touch:

    premere litora,

    Ov. M. 14, 416:

    litus,

    to keep close to the shore, Hor. C. 2, 10, 3:

    aëra,

    i. e. to fly, Luc. 7, 835.—
    2.
    Poet., to hold fast, hold, firmly grasp:

    premere frena manu,

    Ov. M. 8, 37:

    ferrum,

    to grasp, Sil. 5, 670:

    capulum,

    id. 2, 615.—
    3.
    Poet., to press a place with one's body, i. e. to sit, stand, lie, fall, or seat one's self on any thing:

    toros,

    Ov. H. 12, 30:

    sedilia,

    id. M. 5, 317:

    hoc quod premis habeto,

    id. ib. 5, 135:

    et pictam positā pharetram cervice premebat,

    id. ib. 2, 421:

    humum,

    to lie on the ground, id. Am. 3, 5, 16; cf. id. F. 4, 844:

    frondes tuo premis ore caducas,

    id. M. 9, 650; Sen. Hippol. 510.—
    4.
    To cover, to conceal by covering (mostly poet.):

    aliquid terrā,

    to conceal, bury in the earth, Hor. Epod. 1, 33:

    nonumque prematur in annum,

    kept back, suppressed, id. A. P. 388:

    omne lucrum tenebris alta premebat humus,

    Ov. Am. 3, 8, 36:

    ossa male pressa,

    i. e. buried, id. Tr. 5, 3, 39; Plin. 2, 79, 81, § 191; hence, to crown, to cover or adorn with any thing:

    ut premerer sacrā lauro,

    Hor. C. 3, 4, 18:

    molli Fronde crinem,

    Verg. A. 4, 147:

    canitiem galeā,

    id. ib. 9, 612:

    mitrā capillos,

    Ov. F. 4, 517; cf. Verg. A. 5, 556.—
    5.
    To make, form, or shape any thing by pressing ( poet.):

    quod surgente die mulsere horisque diurnis, Nocte premunt,

    they make into cheese, Verg. G. 3, 400:

    os fingit premendo,

    id. A. 6, 80:

    caseos,

    id. E. 1, 35:

    mollem terram,

    Vulg. Sap. 15, 7; Calp. Ecl. 5, 34.—
    6.
    To press hard upon, bear down upon, to crowd, pursue closely:

    hostes de loco superiore,

    Caes. B. G. 7, 19:

    Pompeiani nostros premere et instare coeperunt,

    id. B. C. 3, 46:

    hac fugerent Graii, premeret Trojana juventus,

    Verg. A. 1, 467:

    Pergamenae naves cum adversarios premerent acrius,

    Nep. Hann. 11, 5:

    hinc Rutulus premit, et murum circumsonat armis,

    Verg. A. 8, 473:

    obsidione urbem,

    Caes. B. G. 7, 32.—Of the pursuit or chase of animals:

    ad retia cervum,

    Verg. G. 3, 413:

    spumantis apri cursum clamore,

    id. A. 1, 324:

    bestias venatione,

    Isid. 10, 282.—
    7.
    To press down, burden, load, freight:

    nescia quem premeret,

    on whose back she sat, Ov. M. 2, 869:

    tergum equi,

    id. ib. 8, 34;

    14, 343: et natat exuviis Graecia pressa suis,

    Prop. 4, 1, 114 (5, 1, 116):

    pressae carinae,

    Verg. G. 1, 303:

    pressus membra mero,

    Prop. 2, 12 (3, 7), 42:

    magno et gravi onere armorum pressi,

    Caes. B. G. 4, 24:

    auro phaleras,

    to adorn, Stat. Th. 8, 567.—
    8.
    To press into, force in, press upon:

    (caprum) dentes in vite prementem,

    Ov. F. 1, 355:

    presso sub vomere,

    Verg. G. 2, 356; cf.:

    presso aratro,

    Tib. 4, 1, 161:

    alte ensem in corpore,

    Stat. Th. 11, 542:

    et nitidas presso pollice finge comas,

    Prop. 3, 8 (4, 9), 14:

    et cubito remanete presso,

    leaning upon, Hor. C. 1, 27, 8. —
    b.
    To make with any thing ( poet.):

    aeternā notā,

    Ov. F. 6, 610:

    littera articulo pressa tremente,

    id. H. 10, 140:

    multā via pressa rotā,

    id. ib. 18, 134.—
    9.
    To press down, let down, cause to sink down, to lower:

    nec preme, nec summum molire per aethera currum,

    Ov. M. 2, 135:

    humanaeque memor sortis, quae tollit eosdem, Et premit,

    id. Tr. 3, 11, 67:

    mundus ut ad Scythiam Rhiphaeasque arduus arces Consurgit, premitur Libyae devexus in Austros,

    sinks down, Verg. G. 1, 240; Sen. Herc. Fur. 155. —
    b.
    In partic.
    (α).
    To set, plant:

    virgulta per agros,

    Verg. G. 2, 346; 26.—
    (β).
    To make or form by pressing down, to make any thing deep, to dig:

    vestigio leviter presso,

    Cic. Verr. 2, 4, 24, § 53; cf.

    (trop.): vestigia non pressa leviter, sed fixa,

    id. Sest. 5, 13:

    sulcum premere,

    to draw a furrow, Verg. A. 10, 296:

    fossam transversam, inter montes pressit (al. percussit),

    Front. Strat. 1, 5:

    fossa pressa,

    Plin. Ep. 10, 69, 4:

    cavernae in altitudinem pressae,

    Curt. 5, 1, 28.—
    (γ).
    To strike to the ground, to strike down:

    tres famulos,

    Verg. A. 9, 329:

    paucos,

    Tac. H. 4, 2.—
    10.
    To press closely, compress, press together, close:

    oculos,

    Verg. A. 9, 487:

    alicui fauces,

    Ov. M. 12, 509:

    laqueo collum,

    to strangle, Hor. Ep. 1, 16, 37:

    angebar ceu guttura forcipe pressus,

    Ov. M. 9, 78:

    presso gutture,

    compressed, Verg. G. 1, 410; cf.:

    siquidem unius praecordia pressit ille (boletus) senis,

    i. e. stopped his breath, Juv. 6, 621:

    quibus illa premetur Per somnum digitis,

    choked, id. 14, 221:

    amplexu presso,

    united, in close embrace, Sen. Oedip. 192:

    oscula jungere pressa,

    to exchange kisses, Ov. H. 2, 94; so,

    pressa basia,

    Mart. 6, 34, 1:

    presso gradu incedere,

    in close ranks, foot to foot, Liv. 28, 14:

    pede presso,

    id. 8, 8.—
    b.
    In partic.
    (α).
    To shorten, tighten, draw in:

    pressis habenis,

    Verg. A. 11, 600 (cf.:

    laxas dure habenas,

    id. ib. 1, 63).—
    (β).
    To keep short, prune:

    Calenā falce vitem,

    Hor. C. 1, 31, 9:

    luxuriem falce,

    Ov. M. 14, 628:

    falce premes umbras (i. e. arbores umbrantes),

    Verg. G. 1, 157; 4, 131:

    molle salictum,

    Calp. Ecl. 5, 110.—
    (γ).
    To check, arrest, stop:

    premere sanguinem,

    Tac. A. 15, 64:

    vestigia pressit,

    Verg. A. 6, 197:

    attoniti pressere gradum,

    Val. Fl. 2, 424 ' dixit, pressoque obmutuit ore, was silent, Verg. A. 6, 155.—
    11.
    To press out, bring out by pressure:

    tenerā sucos pressere medullā,

    Luc. 4, 318; cf.: (equus) collectumque fremens volvit sub naribus ignem, Verg. ap. Sen. Ep. 95, 68, and id. G. 3, 85 Rib.—
    12.
    To frequent: feci ut cotidie praesentem me viderent, habitavi in [p. 1441] oculis, pressi forum, Cic. Planc. 27, 66.—
    II.
    Trop.
    A.
    To press, press upon, oppress, overwhelm, weigh down; to urge, drive, importune, pursue, to press close or hard, etc. (class.):

    ego istum pro suis factis pessumis pessum premam,

    Plaut. Most. 5, 2, 49 Lorenz ad loc.:

    quae necessitas eum tanta premebat, ut, etc.,

    Cic. Rosc. Am. 34, 97:

    ea, quae premant, et ea, quae impendeant,

    id. Fam. 9, 1, 2:

    aerumnae, quae me premunt,

    Sall. J. 14, 22:

    pressus gravitate soporis,

    bound by heavy, deep sleep, Ov. M. 15, 21:

    cum aut aere alieno, aut magnitudine tributorum, aut injuriā potentium premuntur,

    Caes. B. G. 6, 13:

    invidia et odio populi premi,

    Cic. de Or. 1, 53, 228:

    premi periculis,

    id. Rep. 1, 6, 10:

    cum a me premeretur,

    id. Verr. 2, 1, 53, § 139; cf.:

    aliquem verbo,

    id. Tusc. 1, 7, 13:

    criminibus veris premere aliquem,

    Ov. M. 14, 401:

    cum a plerisque ad exeundum premeretur, exire noluit,

    was pressed, urged, importuned, Nep. Ages. 6, 1:

    a Pompeii procuratoribus sescentis premi coeptus est,

    Cic. Att. 6, 1, 3: numina nulla premunt;

    mortali urgemur ab hoste,

    Verg. A. 10, 375:

    premere reum voce, vultu,

    Tac. A. 3, 67:

    crimen,

    to pursue obstinately, Quint. 7, 2, 12:

    confessionem,

    to force a confession from one, id. 7, 1, 29:

    argumentum etiam atque etiam,

    to pursue steadily, Cic. Tusc. 1, 36, 88:

    ancipiti mentem formidine pressus,

    Verg. A. 3, 47:

    maerore pressa,

    Sen. Oct. 103:

    veritate pressus negare non potuit,

    overcome, overpowered, Lact. 4, 13.—
    B.
    Transf.
    1.
    To repress, hide, conceal (mostly poet.):

    dum nocte premuntur,

    Verg. A. 6, 827:

    curam sub corde,

    id. ib. 4, 332:

    odium,

    Plin. Pan. 62:

    iram,

    Tac. A. 6, 50:

    pavorem et consternationem mentis vultu,

    id. ib. 13, 16:

    interius omne secretum,

    Sen. Ep. 3, 4:

    dolorem silentio,

    Val. Max. 3, 3, 1 ext.; cf. silentia, Sil. 12, 646:

    aliquid ore,

    Verg. A. 7, 103:

    jam te premet nox,

    Hor. C. 1, 4, 16.—
    2.
    To lower, diminish, undervalue, disparage, depreciate:

    premendorum superiorum arte sese extollebat,

    Liv. 22, 12:

    arma Latini,

    Verg. A. 11, 402:

    opuscula ( = deprimere atque elevare),

    Hor. Ep. 1, 19, 36:

    famam alicujus,

    Tac. A. 15, 49:

    premere ac despicere,

    Quint. 11, 1, 16:

    premere tumentia, humilia extollere,

    id. ib. 10, 4, 1.—
    b.
    To surpass, exceed:

    facta premant annos,

    Ov. M. 7, 449:

    ne prisca vetustas Laude pudicitiae saecula nostra premat,

    id. P. 3, 1, 116:

    quantum Latonia Nymphas Virgo premit,

    Stat. S. 1, 2, 115.—
    c.
    To rule ( poet.):

    dicione premere populos,

    Verg. A. 7, 737:

    imperio,

    id. ib. 1, 54:

    Mycenas Servitio premet,

    id. ib. 1, 285.—
    3.
    To suppress, pull down, humble, degrade:

    quae (vocabula) nunc situs premit,

    Hor. Ep. 2, 2, 118:

    nec premendo alium me extulisse velim,

    Liv. 22, 59, 10; cf. id. 39, 41, 1:

    premebat reum crimen,

    id. 3, 13, 1.—
    4.
    To compress, abridge, condense:

    haec enim, quae dilatantur a nobis, Zeno sic premebat,

    Cic. N. D. 2, 7, 20.—
    5.
    To check, arrest, repress, restrain:

    cursum ingenii tui, Brute, premit haec importuna clades civitatis,

    Cic. Brut. 97, 332:

    sub imo Corde gemitum,

    Verg. A. 10, 464:

    vocem,

    to be silent, id. ib. 9, 324:

    sermones vulgi,

    to restrain, Tac. A. 3, 6.—
    6.
    To store up, lay up in the mind, muse upon:

    (vocem) ab ore Eripuit pater ac stupefactus numine pressit,

    Verg. A. 7, 119.—Hence, pressus, a, um, P. a.
    I.
    Moderate, slow, suppressed, kept down.
    A.
    Lit.:

    presso pede eos retro cedentes principes recipiebant,

    Liv. 8, 8, 9:

    presso gradu,

    id. 28, 14, 14; cf.:

    pressoque legit vestigia gressu,

    Ov. M. 3, 17.—
    B.
    Trop.
    1.
    Of the voice or manner, subdued:

    haec cum pressis et flebilibus modis, qui totis theatris maestitiam inferant,

    Cic. Tusc. 1, 44, 106.—
    2.
    Of color, lowered, depressed; hence, dark, gloomy:

    color pressus,

    Pall. 4, 13, 4:

    color viridi pressior,

    Plin. 35, 6, 13, § 32:

    spadices pressi,

    Serv. Verg. G. 3, 82.—
    II.
    Esp., of an orator or of speech.
    A.
    Compressed, concise, plain, without ornament (class.):

    fiunt pro grandibus tumidi, pressis exiles, fortibus temerarii, etc.,

    Quint. 10, 2, 16:

    cum Attici pressi et integri, contra Asiani inflati et inanes haberentur,

    id. 12, 10, 18.—Of style:

    pressa et tenuia, et quae minimum ab usu cotidiano recedant,

    Quint. 10, 1, 102:

    pressus et demissus stilus,

    Plin. Ep. 1, 8, 5; Quint. 4, 2, 117.— Comp.: in concionibus pressior, et circumscriptior, et adductior, more moderate, keeping more within bounds, Plin. Ep. 1, 16, 4.—
    B.
    Close, exact, accurate:

    Thucydides ita verbis aptus et pressus, ut,

    Cic. de Or. 2, 13, 56: quis te fuit umquam in partiundis rebus pressior? more exact, more accurate, id. Fragm. ap. Non. 364, 24:

    sicuti taxare pressius crebriusque est, quam tangere,

    Gell. 2, 6, 5:

    quod (periculum) observandum pressiore cautelā censeo,

    stricter, greater, App. M. 5, p. 160, 36:

    cogitationes pressiores,

    id. ib. 5, p. 163, 32.—So of sounds, precise, intelligible:

    (lingua) vocem profusam fingit atque sonos vocis distinctos et pressos facit,

    Cic. N. D. 2, 59, 149.—Hence, adv.: pressē, with pressure, violently (class.): artius pressiusque conflictata, Atei. Capito ap. Gell. 10, 6, 2.—
    B.
    Closely, tightly.
    1.
    Lit.:

    vites pressius putare,

    Pall. 12, 9:

    pressius colla radere,

    Veg. Vet. 1, 56.—
    2.
    Trop.
    a.
    Of pronunciation, shortly, neatly, trimly:

    loqui non aspere, non vaste, non rustice, sed presse, et aequabiliter, et leniter,

    Cic. de Or. 3, 12, 45; id. Off. 1, 37, 133.—
    b.
    Of the mode of expression, etc., concisely, not diffusely:

    definire presse et anguste,

    Cic. Or. 33, 117:

    abundanter dicere, an presse,

    Quint. 8, 3, 40:

    pressius et astrictius scripsi,

    Plin. Ep. 3, 18, 10.—
    (β).
    Without ornament, simply:

    unum (genus oratorum) attenuate presseque, alterum sublate ampleque dicentium,

    Cic. Brut. 55, 202:

    aliquid describere modo pressius, modo elatius,

    Plin. Ep. 4, 14, 3.—
    (γ).
    Closely, exactly, correctly, accurately:

    mihi placet agi subtilius, et pressius,

    Cic. Fin. 4, 10, 24:

    definiunt pressius,

    id. Tusc. 4, 7, 14:

    anquisitius, et exactius pressiusque disserere,

    Gell. 1, 3, 21.

    Lewis & Short latin dictionary > premo

  • 99 proruo

    prō-rŭo, rŭi, rŭtum, 3, v. a. and n.
    I.
    Act., to cast or tear down in front, to pull down, throw down, hurl to the ground, overthrow, overturn, demolish (class.):

    his (munitionibus) prorutis,

    Caes. B. G. 3, 26:

    vallo proruto, jam in castra proclium intulerat,

    Liv. 4, 29; Curt. 4, 13, 26;

    columnam,

    Hor. C. 1, 35, 14:

    Albam a fundamentis,

    to raze to the ground, Liv. 26, 13:

    vallum in fossas,

    id. 9, 14; 9, 37:

    terrae motus montes,

    id. 22, 5:

    terrae motibus prorutae domus,

    thrown down, Tac. A. 12, 43:

    prorutae arbores,

    id. ib. 2, 17:

    proruere ac profligare hostem,

    to overthrow, id. H. 3, 22.—With se, to rush out, hurry forth ( poet.):

    foras simul omnes proruunt se,

    Ter. Eun. 3, 5, 51:

    prorutus tumulo cinis,

    Sen. Troad. 648.—
    II.
    Neutr.
    A.
    To rush forth, to rush or fall upon an enemy: ex parte, quā (dextrum cornu) proruebat, Caes. B. C. 3, 69:

    proruere in hostem,

    Curt. 4, 16, 6; cf. Gell. 1, 11, 2.—
    B.
    To tumble down (post-Aug.):

    motu terrae oppidum proruit,

    Tac. A. 15, 22.

    Lewis & Short latin dictionary > proruo

  • 100 protraho

    prō-trăho, xi, ctum, 3 (sync. form protraxtis for protraxistis, Sil. 16, 84.— Inf. protraxe for protraxisse, Lucr. 5, 1159), v. a., to draw or drag forth, to bring forth or out, pull out, to draw to a place (class.; cf.: promo, profero).
    I.
    Lit., Cels. 7, 12, 1:

    aliquem e tentorio,

    Tac. H. 4, 27:

    me istam capillo protracturum in viam,

    Plaut. Merc. 4, 4, 58:

    aliquem hinc in convivium,

    Cic. Verr. 2, 4, 10, § 24:

    Calchanta in medios,

    Verg. A. 2, 123:

    aliquem in medium manibus suis,

    Suet. Ner. 53:

    ad operas mercenarias statim protrahi,

    Cic. Phil. 1, 9, 22:

    pedibusque informe cadaver (Caci) Protrahitur,

    Verg. A. 8, 265:

    multa siti protracta corpora,

    Lucr. 6, 1264:

    e tentorio,

    Tac. H. 4, 27.—
    II.
    Trop.
    A.
    In gen., to drag forth, to draw or bring anywhere:

    aliquid in lucem,

    Lucr. 4, 1189:

    ad gestum pueros,

    id. 5, 1031:

    quidquid paulatim protrahit aetas In medium,

    id. 5, 1387 dub. (v. Lachm. II. p. 346):

    indicem ad indicium,

    Liv. 33, 28:

    nudi in medium protrahebantur,

    id. 28, 29. —
    B.
    In partic.
    1.
    To bring to light, discover, disclose, reveal, expose, betray:

    auctorem nefandi facinoris,

    Liv. 45, 5:

    inimicum,

    id. 44, 26:

    facinus per indicium,

    id. 27, 3:

    publicanorum fraudes,

    Vell. 2, 92, 2:

    nec meus indicio latitantes versus amicus Protraheret,

    Ov. Tr. 3, 4, 71.—
    2.
    To lengthen out any thing as to time, to prolong, protract, defer (post-Aug.;

    syn.: produco, propago): protrahere ac differre stipendia militum,

    Suet. Ner. 32:

    convivia in primam lucem,

    id. Caes. 52; cf.:

    epulas a medio die ad mediam noctem,

    id. Ner. 27:

    in serum dimicatione protractā,

    id. Aug. 17:

    sermones,

    Vulg. Act. 20, 7.— Pass. in mid. force: quid diutius protrahor? why dwell longer on this? Vop. Tac. 6.— Absol.:

    quinque horas protraxit,

    i. e. he lingered for five hours, Suet. Ner. 33 fin.
    3.
    To weary, detain too long:

    ne diutius te protraham,

    Vulg. Act. 24, 4.—
    4.
    To extend, increase (post-class.):

    utrum hoc usque ad Graecum sermonem tantum protrahimus, an verum et ad alium... dubitari potest,

    Dig. 45, 1, 1 fin.:

    insolentiam,

    Val. Max. 1, 5, 8 (al. pertraheret).—
    5.
    To bring or reduce to:

    ad paupertatem protractus,

    Plaut. Trin. 1, 2, 72.

    Lewis & Short latin dictionary > protraho

См. также в других словарях:

  • pull — pull …   Dictionnaire des rimes

  • pull — [ pyl ] n. m. • 1930; abrév. de pull over ♦ Pull over. Un pull jacquard. Pull chaussette, moulant, à côtes très serrées. Pull à col roulé, à col en V. Des pulls ras du cou. Pull de coton à manches courtes. ⇒aussi sous pull. Pull et gilet. ⇒ twin… …   Encyclopédie Universelle

  • pull — ► VERB 1) exert force on (something) so as to move it towards oneself or the origin of the force. 2) remove by pulling. 3) informal bring out (a weapon) for use. 4) move steadily: the bus pulled away. 5) move oneself with effort or against… …   English terms dictionary

  • Pull — over « Pull » redirige ici. Pour les autres significations, voir Pull (homonymie) …   Wikipédia en Français

  • pull — [pool] vt. [ME pullen < OE pullian, to pluck, snatch with the fingers: ? akin to MLowG pull, a husk, shell] 1. to exert force or influence on so as to cause to move toward or after the source of the force; drag, tug, draw, attract, etc. 2. a)… …   English World dictionary

  • Pull — Pull, v. t. [imp. & p. p. {Pulled}; p. pr. & vb. n. {Pulling}.] [AS. pullian; cf. LG. pulen, and Gael. peall, piol, spiol.] 1. To draw, or attempt to draw, toward one; to draw forcibly. [1913 Webster] Ne er pull your hat upon your brows. Shak.… …   The Collaborative International Dictionary of English

  • Pull — Pull, n. 1. The act of pulling or drawing with force; an effort to move something by drawing toward one. [1913 Webster] I awakened with a violent pull upon the ring which was fastened at the top of my box. Swift. [1913 Webster] 2. A contest; a… …   The Collaborative International Dictionary of English

  • pull on — ˌpull ˈon [transitive] [present tense I/you/we/they pull on he/she/it pulls on present participle pulling on past tense …   Useful english dictionary

  • Pull up — can mean:* Pull up (exercise), an upper body compound pull exercise * Pull up resistor, a technique in digital electronics * Pull up transistor, a transistor used in analog electronics * Pull Up refactoring, a technique used in object oriented… …   Wikipedia

  • Pull-up — Saltar a navegación, búsqueda En electrónica se denomina pull up bien a la acción de elevar la tensión de salida de un circuito lógico, bien a la tensión que, por lo general mediante un divisor de tensión, se pone a la entrada de un amplificador… …   Wikipedia Español

  • pull — vb Pull, draw, drag, haul, hale, tug, tow mean to cause to move in the direction determined by the person or thing that exerts force. Pull, the general term, is often accompanied by an adverb or adverbial phrase to indicate the direction {two… …   New Dictionary of Synonyms

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»