Перевод: с латинского на английский

с английского на латинский

prof

  • 21 medela

    mĕdēla ( mĕdella, Lachm. ad Lucr. p. 204; Schol. Bob. ad Cic. Red. ad Quir. p. 251, 8 Bait.), ae, f. [medeor], a healing, cure, a remedy (post-class.).
    I.
    Lit.:

    facere medelam,

    Gell. 12, 5, 3:

    facere medelarum miracula,

    id. 16, 11, 2:

    vulneribus medelas adhibere,

    App. M. 8, p. 210, 4.—
    II.
    Trop., a remedy, means of redress:

    legum,

    Gell. 20, 1, 22; Aus. Prof. 15:

    quibus rebus veluti medela adventus Alexandri fuit,

    Just. 11, 1, 7.

    Lewis & Short latin dictionary > medela

  • 22 medella

    mĕdēla ( mĕdella, Lachm. ad Lucr. p. 204; Schol. Bob. ad Cic. Red. ad Quir. p. 251, 8 Bait.), ae, f. [medeor], a healing, cure, a remedy (post-class.).
    I.
    Lit.:

    facere medelam,

    Gell. 12, 5, 3:

    facere medelarum miracula,

    id. 16, 11, 2:

    vulneribus medelas adhibere,

    App. M. 8, p. 210, 4.—
    II.
    Trop., a remedy, means of redress:

    legum,

    Gell. 20, 1, 22; Aus. Prof. 15:

    quibus rebus veluti medela adventus Alexandri fuit,

    Just. 11, 1, 7.

    Lewis & Short latin dictionary > medella

  • 23 meloda

    mĕlōdus, a, um, adj., = melôidos, pleasantly singing, melodious (post-class.):

    virgines,

    Aus. Prof. 15, 8:

    carmen,

    Prud. Cath. 9, 2.—Hence, subst.: mĕlōda, ae, f., a melody: lyricae melodae, Ven. Carm. 9, 7, 13.

    Lewis & Short latin dictionary > meloda

  • 24 melodus

    mĕlōdus, a, um, adj., = melôidos, pleasantly singing, melodious (post-class.):

    virgines,

    Aus. Prof. 15, 8:

    carmen,

    Prud. Cath. 9, 2.—Hence, subst.: mĕlōda, ae, f., a melody: lyricae melodae, Ven. Carm. 9, 7, 13.

    Lewis & Short latin dictionary > melodus

  • 25 memini

    mĕmĭni, isse, v. n. [Sanscr. man, think; upaman = Gr. hupomenein, await; Gr. men- in menô, Mentôr; man- in mainomai, mantis; mna- in mimnêskô, etc.; cf.: maneo, moneo, reminiscor, mens, Minerva, etc.], to remember, recollect, to think of, be mindful of a thing; not to have forgotten a person or thing, to bear in mind (syn.: reminiscor, recordor); constr. with gen., with acc. of the person and of the thing, with de, with a rel.-clause, with ut, with cum; with the acc. and inf. (usually the inf. pres., sometimes the inf. perf.; class.).
    1.
    With gen.:

    vivorum memini,

    Cic. Fin. 5, 1, 3:

    constantiae tuae,

    id. Fam. 13, 75, 1:

    leti paterni,

    to be mindful of, not forget to revenge, Val. Fl. 1, 773.—
    2.
    With acc.:

    suam quisque homo rem meminit,

    Plaut. Merc. 5, 4, 51:

    praecepta facito ut memineris,

    id. Mil. 4, 4, 1:

    officium suum,

    id. Trin. 3, 2, 71:

    omnia meminit,

    Cic. Ac. 2, 33, 106:

    Cinnam memini,

    id. Phil. 5, 6, 17:

    numeros,

    Verg. E. 9, 45.—With ellips. of acc.:

    neque adeo edepol flocci facio, quando egomet memini mihi (sc. nomen),

    Plaut. Trin. 4, 2, 73.—
    3.
    With de:

    de pallā memento,

    Plaut. As. 5, 2, 84:

    de Herode,

    Cic. Att. 15, 27, 3; Juv. 11, 81.—
    4.
    With a rel.-clause:

    meministi, quanta hominum esset admiratio,

    Cic. Lael. 1, 2.—
    5.
    With ut:

    meministin', olim ut fuerit vestra oratio?

    Ter. Phorm. 1, 4, 47; Col. 11, 2, 55.—
    6.
    With cum:

    memini, cum mihi desipere videbare,

    Cic. Fam. 7, 28, 1.—
    7.
    With acc. and inf.
    (α).
    With pres. inf. (so usually of the direct memory of an eyewitness): memini me fiere pavum, Enn. ap. Don. ad Ter. And. 2, 5, 18 (Ann. v. 15 Vahl.):

    memini Catonem mecum disserere,

    Cic. Lael. 3, 11:

    memini Pamphylum mihi narrare,

    id. Verr. 2, 2, 4, § 32:

    memini te mihi Phameae cenam narrare,

    id. Fam. 9, 16, 8; id. Deiot. 14, 38:

    meministis fieri senatusconsultum referente me,

    id. Mur. 25, 57:

    mementote hos esse pertimescendos,

    id. Cat. 2, 3, 5:

    memento mihi suppetias ferre,

    Plaut. Ep. 5, 1, 51.—So impers. memento with inf., remember to, i. e. be sure to, do not fail to:

    memento ergo dimidium mihi istinc de praeda dare,

    Plaut. Ps. 4, 7, 66:

    ei et hoc memento (sc. dicere),

    id. Merc. 2, 2, 11:

    dextram cohibere memento,

    Juv. 5, 71.—
    (β).
    With inf. perf. (so usu. when the subject is not an eye-witness;

    esp. with second and third persons of memini): peto, ut memineris. te omnia mihi cumulate recepisse,

    Cic. Fam. 13, 72, 2:

    meministis me ita distribuisse initio causam,

    id. Rosc. Am. 42, 112:

    memineram... divinum virum... senile corpus paludibus occultasse demersum,

    id. Sest. 22, 50:

    memini gloriari solitum esse Q. Hortensium, quod, etc.,

    id. Fam. 2, 16, 3: memento me, [p. 1130] son de meā, sed de oratoris facultate dixisse, id. de Or. 1, 17, 78.— Poet., of inanim. things:

    meminit lēvor praestare salutem,

    Lucr. 4, 153, Luc. 5, 109.—
    8.
    Absol., memini et scio, Plaut. Curc. 3, 1, 14:

    recte meministi,

    your recollection is accurate, id. Ps. 4, 7, 57.—
    II.
    Transf., to make mention of, to mention a thing, either in speaking or writing (rare but class.):

    meministi ipse de exsulibus,

    Cic. Phil. 2, 36, 91:

    neque omnino hujus rei meminit us quam poëta ipse,

    Quint. 11, 2, 16: Achillam, cujus supra meminimus. Caes. B. C. 3, 108, 1:

    sed tu, qui hujus judicii meministi, cur oblitus es illius,

    Plin. Ep. 1, 5, 13; Col. 1, 1, 13: meminerunt hujus conjurationis Janusius Geminus in historia. M. Bibulus in edictis. Suet. Caes. 9; id. Gram. 11.—Hence. mĕmĭnens, entis, P. a., mindful (ante- and post-class.): meminens corde volutat, Liv Andr ap Prisc. p. 922 P.:

    aevi, quod periit. meminens,

    Aus. Prof. 2, 4:

    meminens naturae et professionis oblitus,

    Sid. Ep. 4, 12.

    Lewis & Short latin dictionary > memini

  • 26 menis

    mēnis, ĭdis, f., = mênis, a little halfmoon, crescent, placed as an ornament at the beginning of books (post-class.):

    a primā menide libri,

    i. e. from the beginning, Aus. Prof. 25, 1.

    Lewis & Short latin dictionary > menis

  • 27 mythos

    mythŏs, i, m., = muthos, a fable, myth (late Lat. for fabula): callentes mython ( gen. plur. Gr. muthôn), plasmata, Aus. ap. Prof. Carm. 21, v. 26.

    Lewis & Short latin dictionary > mythos

  • 28 neocorus

    nĕōcŏrus, i, m., = neôkoros, a person having charge of a temple, the sweeper of a temple: hujus (Serapis) simulacrum neocororum turba custodit, Firm. Math. de Err. Prof. Relig. med.; cf. id. Math. 3, 7, n. 9.—
    II.
    Transf., an overseer of a temple, who had to conduct and superintend the sacrifices, Inscr. Orell. 2354.

    Lewis & Short latin dictionary > neocorus

  • 29 nequeo

    nĕquĕo, īvi and ĭi, ĭtum, 4 (lengthened collat. form: nequinont pro nequeunt, ut solinunt, ferinunt, pro solent, et feriunt dicebant antiqui. Livius in Odysseā: partim errant, nequinont Graeciam redire, Paul. ex Fest. p. 162 Müll.— Imperf. nequibat, Sall. C. 59, 5; id. J. 56, 2.— Fut. nequibunt, Lucr. 1, 380.— Part. pres. nequiens, euntis:

    Spartacus nequiens prohibere,

    Sall. Fragm. p. 254 Gerl.; so,

    nequiens,

    App. M. 8, p. 207; Aus. Prof. 2:

    sustinere corpora plerique nequeuntes,

    Sall. H. 3, 72; so,

    nequeuntes,

    Arn. 1, 13; 7, 239), v. n. [nequeo:

    libenter etiam copulando verba jungebant, ut sodes pro si audes, nequire pro non quire, malle pro magis velle,

    Cic. Or. 45, 154; but Cic. himself always writes non queo in first pers. pres. ], not to be able, to be unable, I cannot (class.).
    A.
    Act.:

    ubi habitaret, invenires saltem, si nomen nequis,

    Plaut. Merc. 3, 4, 51.—With inf.:

    nequeo contineri quin loquar,

    Plaut. Men. 2, 1, 28:

    actam aetatem meminisse nequimus,

    Lucr. 3, 672:

    fecundae saepe nequissent uxores parere,

    id. 4, 1254:

    cum pisces ire nequibunt,

    id. 1, 380:

    ut ea, cum velimus, laxare nequeamus,

    Cic. Or. 65, 220:

    cum Demosthenes rho dicere nequiret,

    id. Div. 2, 46, 96:

    quod proelio adesse nequibat,

    Sall. C. 59, 5; id. J. 14, 11; Hor. S. 1, 4, 85; id. A. P. 87; Verg. A. 6, 507.— Impers., it is impossible; with quin:

    Satin qui amat, nequit quin nihili sit,

    Plaut. Truc. 2, 7, 3.—
    B.
    Pass., with inf. pass.: nequitum et nequitur pro non posse dicebant ut Plautus in Satyrione: retrahi nequitum, quoquo progressa est semel, Paul. ex Fest. p. 162 Müll.: ut nequitur comprimi, Plaut. Rud. 4, 4, 20:

    quid. quid sine sanguine civium ulcisci nequitur, jure factum sit,

    Sall. J. 31, 8.

    Lewis & Short latin dictionary > nequeo

  • 30 opicus

    ŏpĭcus, a, um, adj. [a fuller form for Opsus, Obscus, and Oscus, lit. Oscan; cf. Paul. ex Fest. p. 188 Müll.; hence, transf.], clownish, rude, stupid, ignorant, foolish (not [p. 1269] in Cic.): (Graeci) nos quoque dictitant barbaros et spurcius nos quam alios opicos appellatione foedant, M. Cato ap. Plin. 29, 1, 7, § 14:

    ut nostri opici putaverunt,

    Gell. 13, 9, 4:

    chartae,

    rough, coarse, unpolished, Aus. Prof. 22:

    amica,

    Juv. 6, 454: opici mures, barbarians of mice, that gnaw books, id. 3, 207.

    Lewis & Short latin dictionary > opicus

  • 31 Panathenaica

    Pănăthēnāĭcus, a, um, adj., = Panathênaikos, of or belonging to the Panathenœa (a popular festival of the Athenians); hence, subst.
    I.
    Pănăthēnāĭca, ōrum, n. (sc. solemnia), the Panathenœa, Varr. ap. Serv. Verg. G. 3, 113.—
    II.
    Pănăthēnā-ĭcus, i, m. (sc. liber), a holiday oration of Isocrates pronounced at the Panathenœa, Cic. Or. 12, 38; id. Sen. 5, 13; cf. Aus. Prof. 1, 13.

    Lewis & Short latin dictionary > Panathenaica

  • 32 Panathenaicus

    Pănăthēnāĭcus, a, um, adj., = Panathênaikos, of or belonging to the Panathenœa (a popular festival of the Athenians); hence, subst.
    I.
    Pănăthēnāĭca, ōrum, n. (sc. solemnia), the Panathenœa, Varr. ap. Serv. Verg. G. 3, 113.—
    II.
    Pănăthēnā-ĭcus, i, m. (sc. liber), a holiday oration of Isocrates pronounced at the Panathenœa, Cic. Or. 12, 38; id. Sen. 5, 13; cf. Aus. Prof. 1, 13.

    Lewis & Short latin dictionary > Panathenaicus

  • 33 panegyricus

    pănēgyrĭcus, a, um, adj., = panêgurikos, of or belonging to a public assembly or festival; hence, subst.: pănēgy-rĭcus, i, m., the festival oration of Isocrates, in which he eulogized the Athenians, Cic. Or. 11, 37; Quint. 10, 4, 4.—
    II.
    Transf., praising, laudatory, eulogistic:

    libelli,

    panegyrics, Aus. Prof. 1, 13.—More freq. subst.: pănēgyrĭcus, i, m., a eulogy, panegyric, Quint. 2, 10, 11; cf. id. 3, 4, 14:

    etiam malos panegyricis mendacibus adulantur,

    Lact. 1, 15, 13.

    Lewis & Short latin dictionary > panegyricus

  • 34 praetexo

    prae-texo, xŭi, xtum, 3, v. a., to weave before or in front, to fringe, edge, border.
    I.
    Lit. (mostly poet.):

    purpura saepe tuos fulgens praetexit amictus,

    Ov. P. 3, 8, 7:

    glaucas comis praetexere frondes,

    weave around, Val. Fl. 3, 436; Plin. 16, 1, 1, § 4:

    praetexit arundine ripas Mincius,

    Verg. E. 7, 12:

    litora curvae Praetexunt puppes,

    id. A. 6, 5:

    fontem violis, Claud. Cons. Prob. et Olybr. 249: limina ramis, Rapt. Pros. 2, 320: ripam ulvis,

    Aus. Idyll. 10, 45:

    sicubi odoratas praetexit amaracus umbras,

    spreads over, Col. 10, 297.—In mid. force:

    utraeque nationes Rheno praetexuntur,

    border on the Rhine, Tac. G. 34.—
    B.
    Transf.
    1.
    To place before or in front (syn.:

    praetendo, praepono): in his voluminibus auctorum nomina praetexui, Plin. praef. § 21: auctores quos praetexuimus volumini huic,

    id. 18, 25, 57, § 212:

    tibi maximus honor excubare pro templis, postibusque praetexi,

    i. e. that your statues stand before the temples, Plin. Pan. 52.—
    2.
    To border, to furnish, provide, or adorn with any thing: ex primo versu cujusque sententiae primis litteris illius sententiae carmen omne praetexitur, the whole poem is bordered (like an acrostic) with the initial letters from the first verse of every sentence (oracle), Cic. Div. 2, 54, 112: omnia quae aguntur acerrime, lenioribus principiis natura praetexuit, has provided with, etc., id. de Or. 2, 78, 317:

    praetexta quercu domus,

    Ov. F. 4, 953; 5, 567:

    summaque praetexat tenuis fastigia chartae, Indicet ut nomen, littera facta, meum,

    let my name be inscribed upon it, Tib. 3, 1, 11.—
    II.
    Trop.
    A.
    To allege as an excuse, to pretend, to assign as a pretext (syn. causor):

    cupiditatem triumphi,

    Cic. Pis. 24, 56:

    nomina speciosa,

    Tac. H. 1, 72.—With acc. and inf.:

    ubicumque ipsi essent, praetexentes esse rempublicam,

    Vell. 2, 62, 3:

    Tigellinus T. Vinii potentia defensus, praetexentis, servatam ab eo filiam,

    Tac. H. 1, 72.—
    B.
    To cover, cloak, conceal, disguise with any thing:

    hoc praetexit nomine culpam,

    Verg. A. 4, 172:

    funera sacris,

    id. ib. 4, 500:

    fraudem blando risu,

    Claud. Ruf. 1, 99.—Hence, praetextus, a, um, P. a., clothed with or wearing the toga praetexta:

    praetextus senatus (for praetextā in dutus),

    Prop. 4 (5), 1, 11:

    pubes,

    Aus. Prof. 18, 7.—
    B.
    In partic.
    1.
    Toga praetexta, and (post-Aug.) absol.: praetexta, ae, f., the outer garment, bordered with purple, worn at Rome by the higher magistrates and by free-born children till they assumed the toga virilis, Cic. Verr. 2, 5, 14, § 36; 2, 1, 44, § 113; id. Q. Fr. 2, 12, 2; Liv. 27, 37; 33, 42; Plin. 9, 39, 63, § 136; 33, 1, 4, § 10 et saep.: praetextā pullā nulli alii licebat uti, quam ei, qui funus faciebat, Paul. ex Fest. p. 236 Müll.—Hence,
    b.
    praetexta, ae, f. (sc. fabula), a tragedy, because celebrated Romans (like Brutus, Decius, Marcellus) were represented in it:

    nostri vestigia Graeca Ausi deserere, et celebrare domestica facta, Vel qui praetextas vel qui docuere togatas,

    Hor. A. P. 286; Pollio ap. Cic. Fam. 10, 32, 3:

    praetextam legere,

    id. ib. 10, 32, 5.—
    2.
    praetextum, i, n.
    a.
    An ornament, as something wrought or fastened in front (post - Aug.):

    pulcherrimum reipublicae praetextum,

    Sen. Ep. 71, 9.—
    b.
    A pretence, [p. 1436] pretext, excuse (post-Aug.; cf.:

    species, simulatio): et praetextum quidem illi civilium armorum hoc fuit: causas autem alias fuisse opinantur,

    Suet. Caes. 30: ad praetextum mutatae voluntatis, under pretext or color of, id. Aug. 12:

    ipse Ravennam devertit praetexto classem alloquendi,

    under pretext, Tac. H. 2, 100:

    praetexto reipublicae,

    id. ib. 3, 80; Sen. Contr. 4, 25, 14.

    Lewis & Short latin dictionary > praetexo

  • 35 proscholus

    proschŏlus, i, m., = proscholos, an under-teacher, under-master (post-class.):

    tam pauper, ut proscholus esset grammatici,

    Aug. Serm. Apostol. Serm. 178, n. 8; Aus. Prof. 22 in lemm.

    Lewis & Short latin dictionary > proscholus

  • 36 prosopopoeicus

    prŏsōpŏpoeĭcus, a, um, adj. [prosopopoeia], of or belonging to personification, personifying (post-class.): sermo, Firm. Error. Prof. Relig. 8.

    Lewis & Short latin dictionary > prosopopoeicus

  • 37 prostrator

    prōstrātor, ōris, m. [id.], an overthrower, prostrator (late Lat.): hostium, Jul. Firm. Err. Prof. Relig. 21 fin.

    Lewis & Short latin dictionary > prostrator

  • 38 puerities

    pŭĕrĭtĭes, ēi, f. [puer], childhood (for the usual pueritia);

    scanned as a quadrisyl.,

    Aus. Prof. 10, 15.

    Lewis & Short latin dictionary > puerities

  • 39 pungo

    pungo, pŭpŭgi, punctum, 3 (old fut. perf. pepugero, Att. ap. Gell. 7, 9, 10; perf. punxi, acc. to Diom. p. 369 P.:

    pupungi, in pungit, punxit, pupungit,

    Not. Tir. p. 131; scanned pŭpūgi, Prud. steph. 9, 59), v. a. [root pug-, to thrust, strike, whence also pugil, pugnus; Gr. pux, etc.], to prick, puncture (class.).
    I.
    Lit.:

    aliquem,

    Cic. Sest. 10, 24:

    acu comatoriā mihi malas pungebat,

    Petr. 21:

    vulnus quod acu punctum videretur,

    Cic. Mil. 24, 65.—
    B.
    Transf.
    * 1.
    To pierce into, penetrate, enter:

    corpus,

    Lucr. 2, 460 (v. the passage in connection).—
    2.
    To affect sensibly, to sting, bite: ut pungat colubram: cum pupugerit, etc., Varr. ap. Prisc. p. 894 P.:

    pungunt sensum,

    Lucr. 4, 625:

    aliquem manu,

    to pinch, Petr. 87 fin.:

    nitrum adulteratum pungit,

    has a pungent taste, Plin. 31, 10, 46, § 114.—
    3.
    To press, hasten:

    futura pungunt, nec se superari sinunt,

    Pub. Syr. v. 177 Rib.—
    II.
    Trop., to prick, sting, vex, grieve, trouble, disturb, afflict, mortify, annoy, etc.:

    scrupulus aliquem stimulat ac pungit,

    Cic. Rosc. Am. 2, 6:

    epistula illa ita me pupugit, ut somnum mihi ademerit,

    id. Att. 2, 16, 1:

    jamdudum meum ille pectus pungit aculeus,

    Plaut. Trin. 4, 2, 158:

    pungit me, quod scribis, etc.,

    Cic. Fam. 7, 15, 1:

    si paupertas momordit, si ignominia pupugit,

    id. Tusc. 3, 34, 82:

    quos tamen pungit aliquid,

    id. ib. 5, 35, 102:

    odi ego, quos numquam pungunt suspiria somnos,

    Prop. 3, 8 (4, 7), 27. —Hence, punctus, a, um, P. a., pricked in, like a point; hence, of time: puncto tempore (cf.: puncto temporis; v. infra), in an instant, in a moment (only in Lucr.), Lucr. 2, 263; 456; 1006; 4, 216; 6, 230.—Hence, subst. in two forms.
    I. A.
    Lit. (very rare), Mart. 11, 45, 6.—
    B.
    Transf.
    1.
    A point, small spot (as if made by pricking):

    ova punctis distincta,

    Plin. 10, 52, 74, § 144:

    gemma sanguineis punctis,

    id. 37, 8, 34, § 113:

    puncta quae terebrantur acu,

    Mart. 11, 46, 2:

    ferream frontem convulnerandam praebeant punctis,

    i. e. with the marks of slavery, Plin. Pan. 35.—
    b.
    In partic.
    (α).
    A point made in writing, Aus. Epigr. 35, 1; 145, 5;

    as a punctuation mark,

    Diom. p. 432 P.—
    (β).
    A mathematical point. Cic. Ac. 2, 36, 116.—
    (γ).
    A point or spot on dice: quadringenis in punctum sestertiis aleam lusit, Suet. Ner. [p. 1492] 30; Aus. Prof. 1, 29.—
    (δ).
    A point or dot as the sign of a vote, made in a waxen tablet, before the introduction of separate ballots;

    hence, transf.,

    a vote, suffrage, ballot, Cic. Planc. 22, 53; id. Mur. 34, 72; id. Tusc. 2, 26, 62.—Hence, poet., applause, approbation:

    omne tulit punctum qui miscuit utile dulci,

    Hor. A. P. 343:

    discedo Alcaeus puncto illius,

    id. Ep. 2, 2, 99; Aus. Grat. Act. ad Grat. 5.—
    (ε).
    A point on the bar of a steelyard, indicating the weight:

    diluis helleborum, certo compescere puncto nescius examen,

    Pers. 5, 100.—
    2.
    A small part of any thing divided or measured off, e.g.,
    a.
    A small weight, Pers. 5, 100.—
    b.
    A small liquid measure, Front. Aquaed. 25.—
    c.
    A small portion of time, an instant, a moment (cf. momentum):

    puncto temporis eodem,

    in the same moment, Cic. Sest. 24, 53; cf.:

    ne punctum quidem temporis,

    id. Phil. 8, 7, 20; Ter. Phorm. 1, 4, 7:

    nullo puncto temporis intermisso,

    id. N. D. 1, 20, 52; Caes. B. C. 2, 14.—In plur.:

    omnibus minimis temporum punctis,

    Cic. N. D. 1, 24, 67:

    animi discessus a corpore fit ad punctum temporis,

    id. Tusc. 1, 34, 82:

    temporis puncto omnes Uticam relinquunt,

    Caes. B. C. 2, 25 fin.; Plin. Pan. 56:

    horae,

    Hor. Ep. 2, 2, 172:

    diei,

    Lucr. 4, 201.—Rarely absol.:

    punctum est quod vivimus et adhuc puncto minus,

    Sen. Ep. 49, 14, 3:

    puncto brevissimo dilapsa domus,

    App. M. 9, p. 235, 30; cf.:

    quod momentum, quod immo temporis punctum, aut beneficio sterile aut vacuum laude,

    Plin. Pan. 56, 2; Vulg. Isa. 54, 7.—
    d.
    In space, a point:

    ipsa terra ita mihi parva visa est, ut me imperii nostri, quo quasi punctum ejus attingimus, poeniteret,

    Cic. Rep. 6, 16, 16.—
    e.
    In discourse, a small portion, brief clause, short section, Cic. Par. prooem. § 2; id. de Or. 2, 41, 177; Aus. Idyll. 12 prooem.—
    II.
    puncta, ae, f. (very rare), a prick, puncture, Veg. Mil. 1, 12.

    Lewis & Short latin dictionary > pungo

  • 40 Quiris

    1.
    quĭris or cŭris [Sabine], a spear:

    sive quod hasta curis (al. quiris) est dicta Sabinis,

    Ov. F. 2, 477.
    2.
    Quĭrīs, ītis, and mostly plur., Quĭ-rītes, tĭum (or tum, Aus. Prof. 22, 9), m. [Cures].
    I.
    Originally, the inhabitants of the Sabine town Cures, the Quirites (very rare):

    prisci Quirites,

    Verg. A. 7, 710 Serv.: veteres illi Sabini Quirites, Col. praef. § 19. —After the Sabines and the Romans had united in one community, under Romulus, the name of Quirites was taken in addition to that of Romani, the Romans calling themselves, in a civil capacity, Quirites, while, in a political and military capacity, they retained the name of Romani: post foedus Titi (Tatii) et Romuli placuit, ut quasi unus de duobus fieret populus. Unde et Romani Quirites dicti sunt, quod nomen Sabinorum fuerat a civitate Curibus;

    et Sabini a Romulo Romani dicti sunt,

    Serv. Verg. A. 7, 710; cf. Liv. 1, 13.— Joined with populus Romanus, the technical expression is usually POPVLVS ROMANVS QVIRITIVM, qs. the Roman commonwealth of Quirite citizens, the Roman nation of Quirites; but not unfreq. also in apposition: POPVLO ROMANO QVIRITIBVS (like homines prisci Latini, and populus priscorum Latinorum): QVOD BONVM FORTVNATVM FELIXQVE SALVTAREQVE SIET POPVLO ROMANO QVIRITIVM, REIQVE PVBLICAE POPVLI ROMANI QVIRITIVM... OMNES QVIRITES, PEDITES ARMATOS PRIVATOSQVE VOCA INLICIVM HVC AD ME, Tab. Censor. ap. Varr. L. L. 6, § 86 Müll.:

    populo Romano Quiritium,

    Liv. 8, 9; 41, 16:

    populus Romanus Quiritium,

    id. 1, 32:

    populi Romani Quiritium,

    id. 1, 24; 32; 10, 28; 22, 10 al.— In the other form: POPVLD ROMANO QVIRITIBVS, Inscr. Marin. Fratr. [p. 1516] Arv. tab. 24, 1, 34; cf. id. ib. 41, 2, 24; so, an ancient formula ap. Gell. 1, 12, 14, acc. to the MSS.; so,

    too,

    id. 10, 24, 3; Macr. S. 1, 4 fin. —We rarely meet with the form populo Romano Quiritibusque, Liv. 8, 6 (al. om. que); cf.

    Paul. ex Fest. s. v. dici, p. 67 Müll.: devovisse eos se pro patriā Quiritibusque Romanis,

    Liv. 5, 41:

    Quiritium Romanorum exercitus,

    id. 26, 2:

    factum hoc populi Romain Quiritibus ostentum Cimbricis bellis,

    to the citizens of the Roman nation, Plin. 16, 32, 57, § 132.—

    It was a reproach for soldiers to be addressed as Quirites,

    Tac. A. 1, 42; Suet. Caes. 70; Lampr. Alex. Sev. 52 sq.; Luc. 5, 358:

    Quiritium fossae dicuntur, quibus Ancus Marcius circumdedit urbem, quam secundum ostium Tiberis posuit, ex quo etiam Ostiam, et quia populi opera eas faceret, appellavit Quiritium,

    Fest. p. 254 Müll.: jus Quiritium, full Roman citizenship:

    ago gratias, domine, quod et jus Quiritium libertis necessariae mihi feminae, et civitatem Romanam Harpocrati iatraliptae meo indulsisti,

    Plin. Ep. 10, 6 (22), 1:

    Latinis jus Quiritium (constituit),

    Suet. Claud. 19: Latini jus Quiritium consequuntur his modis, beneficio principali, etc., Ulp. Reg. tit. 4, de Latinis.— Sing.: Quiris (also Quiritis, acc. to Prisc. p. 633 P.), a Roman citizen, a Quirite: ollus Quiris Leto datus, an ancient formula in Fest. p. 254 Müll.:

    dona Quiritis,

    Hor. Ep. 1, 6, 7:

    reddere jura Quiriti,

    Ov. M. 14, 823:

    minimum de plebe Quiritem,

    id. Am. 1, 7, 29; Juv. 8, 47: quibus una Quiritem Vertigo facit, makes a Roman citizen, sets free (for in the ceremony of manumission the slave was turned around), Pers. 5, 75:

    quis te redonavit Quiritem Dis patriis?

    an uninjured Roman citizen, Hor. C. 2, 7, 3:

    epulis repleto Quirite, i. e. populo Romano,

    Claud. Carm. 12, 16:

    Romani more Quiritis, i. e. civis,

    Luc. 2, 386: Quiris Eoüs, an eastern Roman, i. e. an inhabitant of Constantinople, Sid. Carm. 1, 31.— In fem.:

    Q. TVLLIVS Q. F. PONTIFEX SACR. IVNONIS QVIRITIS,

    Inscr. Grut. 308, 1. —
    II.
    ( Poet. transf.) Of bees, citizens, commonalty:

    ipsae regem, parvosque Quirites Sufficiunt,

    Verg. G. 4, 201.

    Lewis & Short latin dictionary > Quiris

См. также в других словарях:

  • prof — prof …   Dictionnaire des rimes

  • prof — prof·a·na·tion; prof·it·abil·i·ty; prof·it·able; prof·it·able·ness; prof·it·ably; prof·it·er; prof·it·less; prof·li·ga·cy; prof·li·gate·ly; prof·li·gate·ness; prof·lu·ence; prof·lu·ent; prof; prof·fer; prof·it; prof·i·teer; prof·li·gate;… …   English syllables

  • prof — [ prɔf ] n. • 1890; abrév. de professeur ♦ Fam. Professeur. Le, la prof de maths. C est un bon prof. Des profs de fac. ● prof nom Familier. Professeur. ⇒PROF, subst. Fam. Abrév. de professeur. Quelques années plus tard, il [l étudiant] se… …   Encyclopédie Universelle

  • Prof. — Prof. 〈Abk. für〉 Professor * * * Prof. = Professor[in]. * * * Prof. = Professor[in] …   Universal-Lexikon

  • prof (1) — {{hw}}{{prof (1)}{{/hw}}s. m.  e f. inv. (fam., gerg.) Professore, professoressa. prof (2) {{hw}}{{prof (2)}{{/hw}}V. pro (3) …   Enciclopedia di italiano

  • prof´it|er — prof|it «PROF iht», noun, verb. –n. 1. Often, profits. the gain from a business; what is left when the cost of goods and of carrying on the business is subtracted from the amount of money taken in: »The profits in this business are not large.… …   Useful english dictionary

  • prof|it — «PROF iht», noun, verb. –n. 1. Often, profits. the gain from a business; what is left when the cost of goods and of carrying on the business is subtracted from the amount of money taken in: »The profits in this business are not large. SYNONYM(S) …   Useful english dictionary

  • Prof. — Prof., Prof.ª Abrev. de «profesor, a» …   Enciclopedia Universal

  • Prof.ª — Prof., Prof.ª Abrev. de «profesor, a» …   Enciclopedia Universal

  • prof — prof., prof : v. professore …   Enciclopedia Italiana

  • prof. — prof., prof : v. professore …   Enciclopedia Italiana

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»