Перевод: со всех языков на английский

с английского на все языки

pecūliāriter

  • 1 peculiariter

    pĕcūlĭāris, e, adj. [peculium], of or relating to private property.
    I.
    Lit.:

    peculiaris causa,

    concerning property, Dig. 41, 2, 44:

    peculiari nomine,

    on account of property, ib. 14, 12, 16.—
    II.
    Transf.
    A.
    One's own, belonging to one (cf. proprius):

    etiam opilio, qui pascit alienas oves, aliquam habet peculiarem,

    Plaut. As. 3, 1, 36:

    ovem tibi dabo peculiarem,

    id. Merc. 3, 1, 27:

    ut peculiare aliquid in fundo pascere liceat,

    Varr. R. R. 1, 17:

    aedes,

    Dig. 15, 1, 22; 23:

    nummi,

    ib. 12, 1, 31:

    vinum,

    ib. 33, 6, 9:

    vectigalibus peculiares servos praeposuit,

    belonging to him, his own, Suet. Caes. 76: prolatos manu sua e peculiaribus loculis suis id. Galb. 12.—
    B.
    One's own, belonging particularly to one's self, not held in common with others; proper, special, peculiar:

    venio ad Lysaniam, peculiarem tuum, Deciane, testem,

    Cic. Fl. 21, 51:

    hoc mihi peculiare fuerit,

    id. Q. Fr. 2, 10, 3:

    edictum,

    id. Verr. 2, 3, 14, § 36; Liv. 3, 19, 9:

    quasi proprio suo et peculiari deo,

    Suet. Aug. 5:

    Africae peculiare, quod in oleastro inserit,

    Plin. 17, 18, 30, § 129:

    haec sunt peculiaria Arabiae,

    id. 12, 17, 38, § 77; 19, 8, 41, § 140:

    me peculiaris quidem impedit ratio,

    Plin. Ep. 1, 8, 16; 10, 2, 2:

    luce peculiari nitere,

    Mart. 4, 64, 8:

    ut sis ei populus peculiaris,

    Vulg. Deut. 26, 18:

    in populum peculiarem,

    id. ib. 14, 2.—
    C.
    Singular, particular, extraordinary, peculiar (post-Aug.):

    peculiari merito,

    Suet. Vit. 4:

    peculiare munus,

    Just. 36, 4, 3.— Adv.: pĕcūlĭārĭ-ter.
    A.
    As private property:

    quaedam etiam ignorantes possidemus, id est quae servi peculiariter paraverunt,

    Dig. 41, 2, 3; 20, 6, 8.—
    B.
    Especially, particularly, peculiarly:

    folia peculiariter cruribus vitiosis utilia,

    Plin. 26, 8, 33, § 50:

    medicinae peculiariter curiosus,

    id. 25, 2, 3, § 7; Quint. 1, 2, 16; 11, 3, 130; 8, 2, 8 (but in Plin. 36, 20, 37, § 145, the correct read. is peculiaris, not peculiarius; v Sillig ad h. l.).

    Lewis & Short latin dictionary > peculiariter

  • 2 peculiaris

    pĕcūlĭāris, e, adj. [peculium], of or relating to private property.
    I.
    Lit.:

    peculiaris causa,

    concerning property, Dig. 41, 2, 44:

    peculiari nomine,

    on account of property, ib. 14, 12, 16.—
    II.
    Transf.
    A.
    One's own, belonging to one (cf. proprius):

    etiam opilio, qui pascit alienas oves, aliquam habet peculiarem,

    Plaut. As. 3, 1, 36:

    ovem tibi dabo peculiarem,

    id. Merc. 3, 1, 27:

    ut peculiare aliquid in fundo pascere liceat,

    Varr. R. R. 1, 17:

    aedes,

    Dig. 15, 1, 22; 23:

    nummi,

    ib. 12, 1, 31:

    vinum,

    ib. 33, 6, 9:

    vectigalibus peculiares servos praeposuit,

    belonging to him, his own, Suet. Caes. 76: prolatos manu sua e peculiaribus loculis suis id. Galb. 12.—
    B.
    One's own, belonging particularly to one's self, not held in common with others; proper, special, peculiar:

    venio ad Lysaniam, peculiarem tuum, Deciane, testem,

    Cic. Fl. 21, 51:

    hoc mihi peculiare fuerit,

    id. Q. Fr. 2, 10, 3:

    edictum,

    id. Verr. 2, 3, 14, § 36; Liv. 3, 19, 9:

    quasi proprio suo et peculiari deo,

    Suet. Aug. 5:

    Africae peculiare, quod in oleastro inserit,

    Plin. 17, 18, 30, § 129:

    haec sunt peculiaria Arabiae,

    id. 12, 17, 38, § 77; 19, 8, 41, § 140:

    me peculiaris quidem impedit ratio,

    Plin. Ep. 1, 8, 16; 10, 2, 2:

    luce peculiari nitere,

    Mart. 4, 64, 8:

    ut sis ei populus peculiaris,

    Vulg. Deut. 26, 18:

    in populum peculiarem,

    id. ib. 14, 2.—
    C.
    Singular, particular, extraordinary, peculiar (post-Aug.):

    peculiari merito,

    Suet. Vit. 4:

    peculiare munus,

    Just. 36, 4, 3.— Adv.: pĕcūlĭārĭ-ter.
    A.
    As private property:

    quaedam etiam ignorantes possidemus, id est quae servi peculiariter paraverunt,

    Dig. 41, 2, 3; 20, 6, 8.—
    B.
    Especially, particularly, peculiarly:

    folia peculiariter cruribus vitiosis utilia,

    Plin. 26, 8, 33, § 50:

    medicinae peculiariter curiosus,

    id. 25, 2, 3, § 7; Quint. 1, 2, 16; 11, 3, 130; 8, 2, 8 (but in Plin. 36, 20, 37, § 145, the correct read. is peculiaris, not peculiarius; v Sillig ad h. l.).

    Lewis & Short latin dictionary > peculiaris

  • 3 piacularis

    pĭācŭlāris, e, adj. [piaculum], atoning, expiatory, piacular (rare;

    not in Cic.): hostia,

    Varr. L. L. 6, § 30 Müll.:

    sacrificia,

    sinofferings, Liv. 1, 26; also absol.:

    ut piacularia Junoni fierent,

    id. 42, 3: piacularia auspicia appellabant, quae sacrificantibus tristia portendebant, cum aut hostia ab arā effugisset, aut percussa mugitum dedisset, aut in aliam partem corporis quam oporteret cecidisset, Paul. ex Fest. p. 244 Müll.:

    piacularis porta appellatur propter aliqua piacula, quae ibidem fiebant,

    Fest. p. 212 Müll.; Plin. Ep. 3, 9, 9.—Comic., transf., Plaut. Ep. 1, 2, 36.— Adv.: pĭācŭlārĭ-ter, sinfully:

    negare,

    Tert. Pud. 22 (al. peculiariter).

    Lewis & Short latin dictionary > piacularis

  • 4 piaculariter

    pĭācŭlāris, e, adj. [piaculum], atoning, expiatory, piacular (rare;

    not in Cic.): hostia,

    Varr. L. L. 6, § 30 Müll.:

    sacrificia,

    sinofferings, Liv. 1, 26; also absol.:

    ut piacularia Junoni fierent,

    id. 42, 3: piacularia auspicia appellabant, quae sacrificantibus tristia portendebant, cum aut hostia ab arā effugisset, aut percussa mugitum dedisset, aut in aliam partem corporis quam oporteret cecidisset, Paul. ex Fest. p. 244 Müll.:

    piacularis porta appellatur propter aliqua piacula, quae ibidem fiebant,

    Fest. p. 212 Müll.; Plin. Ep. 3, 9, 9.—Comic., transf., Plaut. Ep. 1, 2, 36.— Adv.: pĭācŭlārĭ-ter, sinfully:

    negare,

    Tert. Pud. 22 (al. peculiariter).

    Lewis & Short latin dictionary > piaculariter

См. также в других словарях:

  • Histoire du clavecin — Sommaire 1 Origines : XIVe et XVe siècles 2 XVIe siècle 2.1 Italie 2.2 Allemagne …   Wikipédia en Français

  • LITURGIA — Gr. λειτουργία, voxapud patres in Eccl. frequens, non uno semper eodemque modo accipitur. Λειτουργεῖν primâ notione, est opus facere publicum, vel publice, quae significatio postea sese laxius explicuit. Apud Graecos Scriptores Platonem, Aristor …   Hofmann J. Lexicon universale

  • MYSTERIUM — Graeca vox, paganis olim frequens, nec Scripturis Patribusque ignota. Origo nominis Hebraica, satar enim eccultare est: Mistar, aut Mister est res obscondita, secretum. Graeci Grammatici etymon varie explicant, Μυεῖν est arcanam doctrinam tradere …   Hofmann J. Lexicon universale

  • Giuseppe Agosti — est un botaniste italien, né le 10 février 1715 à Belluno, en Vénétie et mort le 10 septembre 1786 dans cette même ville. Jésuite, il enseigne la théologie et la philosophie à Zagreb, à Belluno et à Borgo San Domenico dans la… …   Wikipédia en Français

  • Thesaurus (dictionnaire) — Sommaire 1 Définition 2 Exemples 2.1 Thesauri anciens 2.2 Thesauri contemporains 3 Homonymie …   Wikipédia en Français

  • Giuseppe Agosti — Nacimiento …   Wikipedia Español

  • Chrysotus — gramineus Scientific classification Kingdom: Animalia …   Wikipedia

  • Касталий Иннокентий Авдакс — лат. CASTALIVS INNOCENTIVS AVDAX Префект Рима (июнь 474 / август 475) …   Википедия

  • ABUBAKAT — aliis Abracherim, Socer Mahometis, Alcoranum peculiariter interpretatus est, Muphty Saracenorum dictus. Se primum constituit Calipham, i. e. Successorem, vel a Deo datum; qui Sedem primo Cufae, deinde Babylone habuerunt. A. C. 640. Mirkondus… …   Hofmann J. Lexicon universale

  • APEX — peculiariter dicebatur apud Romanos, pileus Flaminis (qui Flammeum alias vocabatur) per synecdochen, quod in conum desinebat. Hinc Festus. Apex, inquit, Sacerdotum insigne, diclus ab eo, quod comprchendere antiqui vinculô apere dicebant, unde… …   Hofmann J. Lexicon universale

  • APIDANENSES — Arcades. Dionysius. Ἀρκάδες Ἀπιδανῆες ὑπό σκοπτὴν Ἐρυμάνθου. Ubi alii Ἀπιδανῆος legunt, ut referatur ad montem Erymanthum. Cur vero Arcades pisi, aut mons ille sic dicatur, haud satis constat. Eustathius quidem ab Apide quodam, qui ex Epiro… …   Hofmann J. Lexicon universale

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»