Перевод: с латинского на английский

с английского на латинский

meta...

  • 21 metaliter

    mētālis, e, adj. [meta, III. 3], conical (post-class.): forma, Paul. ex Fest. s. v. tutulum, p. 335 Müll.—Hence, adv.: mētālĭ-ter, conically (post-class.):

    majus corpus ejus quo umbra metaliter jacitur, quam umbra ipsa,

    Mart. Cap. 8, § 859; id. 8, § 870.

    Lewis & Short latin dictionary > metaliter

  • 22 Metapontini

    Mĕtăpontum, i, n., a town of Lucania, where Pythagoras lived and died, now Torre a Mare, Cic. Fin. 5, 2, 4; Liv. 1, 18, 8; Mela, 2, 4, 3; Plin. 3, 11, 15, § 97.—Hence, Mĕtăpontīnus, a, um, adj., Metapontine:

    ager,

    Liv. 24, 20.—In plur.: Mĕtă-pontīni, ōrum, m., the Metapontines, Liv. 22, 61.

    Lewis & Short latin dictionary > Metapontini

  • 23 Metapontum

    Mĕtăpontum, i, n., a town of Lucania, where Pythagoras lived and died, now Torre a Mare, Cic. Fin. 5, 2, 4; Liv. 1, 18, 8; Mela, 2, 4, 3; Plin. 3, 11, 15, § 97.—Hence, Mĕtăpontīnus, a, um, adj., Metapontine:

    ager,

    Liv. 24, 20.—In plur.: Mĕtă-pontīni, ōrum, m., the Metapontines, Liv. 22, 61.

    Lewis & Short latin dictionary > Metapontum

  • 24 metarius

    mētārĭus, a, um, adj. [meta], of or belonging to limits or boundaries (post-class.):

    metaria circumscriptio,

    a limiting by boundaries, Arn. 2, 70.

    Lewis & Short latin dictionary > metarius

  • 25 metor

    mētor, ātus, 1, v. dep. [meta], to measure, mete; to measure off, mark out (not in Cic.).
    I.
    In gen.:

    stadium Hercules pedibus suis metatus est,

    Gell. 1, 1, 2:

    caelum,

    Ov. F. 1, 309:

    Indiam,

    Plin. 6, 17, 21, § 57. — Poet., to traverse, pass through:

    nunc nemoris alti densa metatur loca,

    Sen. Hippol. 505:

    agros,

    Sil. 6, 58.—
    II.
    In partic.
    1.
    Act., to measure out, mark, or lay out: castra metati signa statuunt, Cael. ap. Non. 137, 18: castra, * Caes. B. C. 3, 13, 3:

    cum ortu solis castra metabatur,

    measured out the ground for a camp, encamped, pitched his camp, Sall. J. 106, 5:

    agrum,

    Liv. 21, 25:

    agros,

    Verg. G. 2, 274:

    eam (i. e. Alexandriam),

    Plin. 5, 10, 11, § 62:

    regiones (for a temple),

    Liv. 1, 10, 6:

    castra,

    Vulg. 3 Reg. 20, 27.—
    2.
    Neutr., to encamp, pitch one's tent:

    metarique sub ipso templo... jussit,

    Liv. 44, 7, 2:

    post tabernaculum,

    Vulg. Num. 3, 23.—Hence, transf., to erect, pitch, set up:

    tabernacula ciliciis,

    Plin. 6, 28, 32, § 143.— Act. collat. form, mēto, āre, to measure, measure out, etc.:

    loca,

    Verg. Cul. 172.— Pass.:

    locus metatur,

    Sen. Thyest. 462.—Often in part. perf.:

    castris eo loco metatis,

    Hirt. B. G. 8, 15; so,

    castra,

    Liv. 44, 37, 1:

    porticus,

    Hor. C. 2, 15, 15:

    agellus,

    id. S. 2, 2, 114:

    prope Beroeam vallo metato,

    Amm. 31, 9, 1.

    Lewis & Short latin dictionary > metor

  • 26 metula

    mētŭla, ae, f. dim. [meta], a small pyramid, obelisk (post-Aug.), Plin. Ep. 5, 6, 35.

    Lewis & Short latin dictionary > metula

  • 27 moeta

    moeta, for meta, Front. de Colon. p. 141.

    Lewis & Short latin dictionary > moeta

  • 28 molendarius

    mŏlendārĭus, a, um, adj. [1. molo], of or belonging to a mill or to grinding, mill- (post-class.):

    asina molendaria,

    Dig. 33, 7, 18, § 2: meta (al. molendinaria), ib. § 5.

    Lewis & Short latin dictionary > molendarius

  • 29 molendinarius

    mŏlendīnārĭus, a, um, adj. [id.], of or belonging to a mill, mill- (post-class.).
    I.
    Adj.:

    molendinariae metae,

    Amm. 17, 4, 15:

    molendinaria meta (al. molendaria),

    Dig. 33, 7, 18, § 5.—
    II.
    Subst.: mŏlen-dīnārĭus, ii, m., a miller, Inscr. Grut. 1114, 6.

    Lewis & Short latin dictionary > molendinarius

  • 30 paenultima

    paenultĭmus ( pēn-), a, um, adj. [paene-ultimus], the last but one (post-class. for proximus a postremo, Cic. Or. 64, 217):

    paenultima meta November,

    Aus. Ecl. Quotae Cal. Sint Mens. 12.—
    II.
    Subst.: pae-nultĭma, ae, f. (sc. syllaba), the penultimate syllable, the penult:

    paenultimam circumflectere,

    Gell. 4, 7, 2.

    Lewis & Short latin dictionary > paenultima

  • 31 paenultimus

    paenultĭmus ( pēn-), a, um, adj. [paene-ultimus], the last but one (post-class. for proximus a postremo, Cic. Or. 64, 217):

    paenultima meta November,

    Aus. Ecl. Quotae Cal. Sint Mens. 12.—
    II.
    Subst.: pae-nultĭma, ae, f. (sc. syllaba), the penultimate syllable, the penult:

    paenultimam circumflectere,

    Gell. 4, 7, 2.

    Lewis & Short latin dictionary > paenultimus

  • 32 propero

    prŏpĕro, āvi, ātum, 1, v. a. and n. [properus].
    I.
    Act., to hasten, quicken, accelerate; to prepare, make, or do with haste (mostly poet. and in post-Aug. prose):

    alia quae incepto usui forent properare,

    Sall. J. 37, 4:

    itineris properandi causā,

    id. ib. [p. 1469] 105, 2:

    properato itinere,

    id. ib. 112, 2:

    vascula intus pure propera,

    Plaut. Aul. 2, 3, 3:

    obsonia,

    id. Cas. 2, 8, 57:

    fulmina,

    Verg. G. 4, 171:

    pecuniam heredi,

    Hor. C. 3, 24, 62:

    mortem,

    Tib. 4, 1, 205; Verg. A. 9, 401:

    coeptum iter,

    Tac. H. 3, 40:

    deditionem,

    id. A. 2, 22:

    caedem,

    id. ib. 11, 37:

    naves,

    id. ib. 2, 6:

    hoc studium,

    Hor. Ep. 1, 3, 28.—In pass.:

    vellera properabantur,

    Hor. Epod. 12, 21: teneri properentur amores, Dum vacat, let them be sung hastily or briefly, Ov. Am. 3, 1, 69:

    properatur amor,

    id. M. 5, 396:

    hinc porticus, inde delubra properantur,

    Plin. Pan. 51, 3.—
    II.
    Neutr., to make haste, to hasten, be quick (class.): aliud est properare, aliud festinare. Qui unum quid mature transigit, is properat: qui multa simul incipit neque perficit, is festinat, Cato ap. Gell. 16, 14, 2; id. ap. Fest. p. 234 Müll.; id. ap. Non. 441, 22:

    propera, fer pedem,

    Plaut. Men. 3, 3, 30:

    properatin' ocius?

    id. Curc. 2, 2, 33:

    simulabat sese negotii causā properare,

    Sall. J. 76, 1; 58, 6:

    in Italiam,

    Caes. B. G. 2, 35; id. B. C. 2, 20:

    ad praedam, ad gloriam,

    id. ib. 2, 39:

    ad gaudia,

    Hor. C. 4, 12, 21:

    Romam,

    Cic. Mil. 19, 49:

    in patriam,

    id. Fam. 12, 25:

    in fata,

    Luc. 8, 658:

    sacris, for a sacris,

    Ov. M. 6, 201; Hor. Ep. 2, 1, 58;

    but sometimes with collat. notion of excessive haste: properantibus Blaesus advenit, increpabatque, etc. (cf. the context),

    Tac. A. 1, 18; 13, 17.— With sup.: ultro licentiam in vos auctum, atque adjutum properatis, Sall. Or. Licin. ad Pleb. (H. 3, 61, 16 Dietsch).—With inf.:

    argentum propere propera vomere,

    Plaut. Curc. 5, 3, 10:

    redire in patriam,

    Cic. Prov. Cons. 14, 35:

    quin huc ad vos venire propero?

    id. Rep. 6, 15, 15:

    signa inferre, atque evadere oppido,

    Sall. J. 56, 5:

    pervenire,

    Caes. B. G. 2, 11:

    aliquem amando Perdere,

    Hor. C. 1, 8, 2.—With object-clause:

    se quisque hostem ferire properabat,

    Sall. C. 7, 6; Amm. 25, 7.— Impers. pass.:

    properatum vehementer, cum, etc.,

    Cic. Sull. 19, 54; Verg. A. 4, 416.— Transf., of inanimate subjects, with inf. pass.:

    mala decerpi properantia,

    Plin. 15, 14, 15, § 52.—Hence,
    A.
    prŏpĕrans, antis, P. a., hastening, hasty, rapid, speedy (class.):

    ille properans, festinans,

    Cic. Phil. 9, 3, 6:

    haec properantes scripsimus,

    in haste, id. Att. 4, 4, a.— Comp.:

    rotam solito properantior urget,

    Claud. in Ruf. 2, 337.—Hence, adv.: prŏpĕran-ter, hastily, speedily, quickly (mostly poet. and in post-Aug. prose; cf.:

    propere, cito, festinanter, celeriter, etc.),

    Lucr. 5, 300:

    properanter accepit codicillos,

    Tac. A. 16, 24.— Comp.:

    beneficia properantius, quam aes mutuum, reddere,

    Sall. J. 96, 2; 8, 2:

    ire,

    Ov. F. 4, 673.— Sup.: properantissime aliquid afferre, Cod. Th. 11, 30, 8.—
    B.
    prŏpĕrātus, a, um, P. a., hurried, accelerated, rapid, quick, speedy (mostly poet.):

    tabellae,

    Ov. M. 9, 586:

    mors,

    id. Tr. 3, 3, 34:

    gloria rerum,

    id. M. 15, 748:

    meta curribus,

    i. e. rapidly approached, Mart. 10, 50, 7:

    naves,

    Tac. A. 2, 6:

    tela,

    id. ib. 2, 80.— Comp.:

    properatius tempus,

    Sol. 26.— Absol.: properato opus est, there is need of haste:

    accurato et properato opus est,

    Plaut. Mil. 3, 1, 210:

    erat nihil, cur properato opus esset,

    Cic. Mil. 19, 49.—Hence, adv.: prŏpĕrā-tō, quickly, speedily (Tac.):

    properato ad mortem agitur,

    Tac. A. 13, 1.

    Lewis & Short latin dictionary > propero

  • 33 singultim

    singultim. adv. [from singultus; cf.: furtim, partim, etc.], sobbingly: meta lugmou, Hor. S. 1, 6, 56 (others less correctly make it = singulatim, singillatim, singly):

    lamentabiles questus singultim instrepebat,

    App. M p. 127, 36.

    Lewis & Short latin dictionary > singultim

  • 34 Terminus

    termĭnus, i, m. (collat. form termo, ōnis, Enn. ap. Fest. p. 363 Müll., or Ann. v. 470 and 471 Vahl.; and termen, ĭnis, n., acc. to Varr. L. L. 5, § 21 Müll.; so,

    (BTERMINA DVO STANT,

    Inscr. Orell. 3121) [Sanscr. root tar-, overcome; tīrain, shore, edge; Gr. terma, goal; termôn, border; cf. trans, in-trare], a boundary-line, boundary, bound, limit (syn.: finis, limes, meta).
    I.
    Lit., of local boundaries:

    contentio de terminis,

    Cic. Ac. 2, 43, 132:

    agrorum,

    Plin. 18, 2, 2, § 8; Hor. C. 2, 18, 24:

    templi,

    Liv. 45, 5, 7:

    urbis,

    Tac. A. 12, 23; 12, 24 fin.:

    possessionum,

    Cic. Mil. 27, 74:

    vicinitatis,

    id. Rab. Perd. 3, 8:

    Alexandria, in terminis Africae et Aegypti condita,

    Just. 21, 6, 3.—Comically, = membrum virile, Pompon. ap. Non. 146, 24 (Com. Fragm. v. 126 Rib.).— Hence,
    B.
    Personified: Termĭnus, the deity presiding over boundaries, Ov. F. 2, 639 sq.; Varr. L. L. 5, 10, 22; Liv. 1, 55, 3; 5, 54, 7; Hor. C. S. 27; Lact. 1, 20, 38; Fest. p. 368; Serv. ad Verg. A. 9, 448. —
    II.
    Transf., in gen., a bound, limit, end, term:

    constituendi sunt, qui sint in amicitiā fines, ut quasi termini diligendi,

    Cic. Lael. 16, 56; cf.:

    certos mihi fines terminosque constituam,

    id. Quint. 10, 35:

    oratoris facultatem non illius artis terminis, sed ingeni sui finibus describere,

    id. de Or. 1, 49, 214:

    contentionum,

    id. Fam. 6, 22, 2:

    nullis terminis circumscribere aut definire jus suum,

    id. de Or. 1, 16, 70:

    Pompeius, cujus res gestae atque virtutes isdem quibus solis cursus regionibus ac terminis continentur,

    id. Cat. 4, 10, 21:

    omnium aetatum certus est terminus, senectutis autem nullus est certus terminus,

    id. Sen. 20, 72:

    vitae,

    id. Rab. Perd. 10, 29:

    pangere terminos,

    id. Leg. 1, 21, 56:

    termini egestatis,

    Plaut. As. 1, 2, 13:

    hos terminos dignitati statuo,

    Plin. Ep. 6, 29, 3.

    Lewis & Short latin dictionary > Terminus

  • 35 terminus

    termĭnus, i, m. (collat. form termo, ōnis, Enn. ap. Fest. p. 363 Müll., or Ann. v. 470 and 471 Vahl.; and termen, ĭnis, n., acc. to Varr. L. L. 5, § 21 Müll.; so,

    (BTERMINA DVO STANT,

    Inscr. Orell. 3121) [Sanscr. root tar-, overcome; tīrain, shore, edge; Gr. terma, goal; termôn, border; cf. trans, in-trare], a boundary-line, boundary, bound, limit (syn.: finis, limes, meta).
    I.
    Lit., of local boundaries:

    contentio de terminis,

    Cic. Ac. 2, 43, 132:

    agrorum,

    Plin. 18, 2, 2, § 8; Hor. C. 2, 18, 24:

    templi,

    Liv. 45, 5, 7:

    urbis,

    Tac. A. 12, 23; 12, 24 fin.:

    possessionum,

    Cic. Mil. 27, 74:

    vicinitatis,

    id. Rab. Perd. 3, 8:

    Alexandria, in terminis Africae et Aegypti condita,

    Just. 21, 6, 3.—Comically, = membrum virile, Pompon. ap. Non. 146, 24 (Com. Fragm. v. 126 Rib.).— Hence,
    B.
    Personified: Termĭnus, the deity presiding over boundaries, Ov. F. 2, 639 sq.; Varr. L. L. 5, 10, 22; Liv. 1, 55, 3; 5, 54, 7; Hor. C. S. 27; Lact. 1, 20, 38; Fest. p. 368; Serv. ad Verg. A. 9, 448. —
    II.
    Transf., in gen., a bound, limit, end, term:

    constituendi sunt, qui sint in amicitiā fines, ut quasi termini diligendi,

    Cic. Lael. 16, 56; cf.:

    certos mihi fines terminosque constituam,

    id. Quint. 10, 35:

    oratoris facultatem non illius artis terminis, sed ingeni sui finibus describere,

    id. de Or. 1, 49, 214:

    contentionum,

    id. Fam. 6, 22, 2:

    nullis terminis circumscribere aut definire jus suum,

    id. de Or. 1, 16, 70:

    Pompeius, cujus res gestae atque virtutes isdem quibus solis cursus regionibus ac terminis continentur,

    id. Cat. 4, 10, 21:

    omnium aetatum certus est terminus, senectutis autem nullus est certus terminus,

    id. Sen. 20, 72:

    vitae,

    id. Rab. Perd. 10, 29:

    pangere terminos,

    id. Leg. 1, 21, 56:

    termini egestatis,

    Plaut. As. 1, 2, 13:

    hos terminos dignitati statuo,

    Plin. Ep. 6, 29, 3.

    Lewis & Short latin dictionary > terminus

См. также в других словарях:

  • méta — méta …   Dictionnaire des rimes

  • meta — meta·autunite; meta·biological; meta·biology; meta·bi·o·sis; meta·bi·ot·ic; meta·bisulfite; meta·bo·li·an; meta·bol·ic; meta·borate; meta·boric; meta·branchial; meta·can·tho·ceph·a·la; meta·car·pa·le; meta·car·po·phalangeal; meta·carpus;… …   English syllables

  • Meta — oder meta steht für: eine Vorsilbe in Fremdwörtern griechischen Ursprungs, siehe Liste griechischer Wortstämme in deutschen Fremdwörtern#M Meta (Mythologie), in der griechischen Mythologie Tochter des Hoples und erste Frau von Theseus Vater… …   Deutsch Wikipedia

  • Meta — Méta Cette page d’homonymie répertorie les différents sujets et articles partageant un même nom …   Wikipédia en Français

  • META — in Circo, creta erat et terminus, in quo currendi finem faciebant quadrigae et palmam accipiebant: Victoriae nota, Solino, c. 47. quod solae victrices quadrigae, quae metam septimo circumagere anticipâssent, eousque decurrebant praemium… …   Hofmann J. Lexicon universale

  • Meta 4 — Cover of issue #1 Publication information Publisher ShadowLine …   Wikipedia

  • méta — [ meta ] n. m. • 1925; marque déposée, abrév. de métaldéhyde ♦ Tablette de métaldéhyde, combustible solide qui brûle sans laisser de résidu. Réchaud à méta d un campeur. ● Méta nom masculin (nom déposé) Nom commercial des tablettes de métaldéhyde …   Encyclopédie Universelle

  • meta — Element de compunere însemnând după sau exprimând ideea de transformare, de schimbare, folosit la formarea unor substantive şi a unor adjective. – Din fr. méta . Trimis de LauraGellner, 05.08.2008. Sursa: DEX 98  META Element prim de compunere… …   Dicționar Român

  • meta — méta ž DEFINICIJA 1. umjetni ili prirodni predmet, obilježeno mjesto u koje se gađa [streljačka meta; pokretna meta; živa meta] 2. u nuklearnoj fizici, objekt izvrgnut bombardiranju ili zračenju 3. pren. osoba koju se napada putem medija ili… …   Hrvatski jezični portal

  • mėta — mėtà sf. (2) Gs, Ms, Glv, Dkšt, (4) K, J, mėta (1) Jrb; SD150, R, LBŽ bot. lūpažiedžių šeimos kvapus augalas (Mentha): Po langu mė̃tos kvepia Šlčn. Sėjau rūtą, sėjau mėtą, sėjau lelijėlę (d.) Dkš. Pasėjau mėtą, kad mane mylėtų Pnd. Kvapiosiom… …   Dictionary of the Lithuanian Language

  • meta — sustantivo femenino 1. Línea de llegada donde acaba una carrera deportiva: La meta de la maratón está situada en la plaza. 2. Área: deporte Portería: El delantero marcó en su propia meta. 3. Objetivo, fin que se pretende alcanzar: Su meta es… …   Diccionario Salamanca de la Lengua Española

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»