-
1 invitus
invītus, a, um, adj. [perh. for in-vicitus; cf. Sanscr. vaç-, to will; avaças, unwilling; Gr. hekôn, a-ekôn], against one ' s will, unwilling, reluctant (syn. coactus; class.).I.Of persons:II.invitus me vides,
Plaut. Cas. 2, 4, 23:ut viatores invitos consistere cogant,
Caes. B. G. 4, 5:soli hoc contingit sapienti, ut nihil faciat invitus, nihil dolens, nihil coactus,
Cic. Par. 5, 1:ego eum a me invitissim us dimisi,
very unwillingly, very much against my will, id. Fam. 13, 63:Berenicen ab urbe dimisit (Titus) invitus invitam,
Suet. Tit. 7:trahit invitam nova vis,
Ov. M. 7, 19.— Abl. absol.: me (te, se, etc.) invito, against my ( your, his, etc.) will, in spite of me, without my consent:vobis invitis,
Plaut. Cas. 2, 5, 7:si se invito transire conarentur,
against his will, Caes. B. G. 1, 8:Sequanis invitis,
id. ib. 1, 9:diis hominibusque invitis,
Cic. Q. Fr. 3, 2:invito numine,
Verg. A. 10, 31:invita Diana,
Ov. M. 8, 395: invitā Minervā, against one ' s natural bent, Hor. A. P. 385:invita Minerva, id est adversante et repugnante natura,
Cic. Off. 1, 31, 110:quod et illo et me invitissimo fiet,
altogether contrary both to his inclination and my own, Cic. Att. 5, 21, 9. — With ut:invitus feci, ut L. Flaminium e senatu eicerem,
Cic. de Sen. 12, 42.—With gen.:credidit, dominum non invitum fore hujus solutionis,
would not be ill pleased with this payment, Dig. 16, 3, 11.—Of things:invita in hoc loco versatur oratio,
Cic. N. D. 3, 35, 85:invitae properes anni spem credere terrae,
Verg. G. 1, 224:verbaque provisam rem non invita sequentur,
Hor. A. P. 311:dantur in invitos impia tura focos,
Ov. H. 14, 26:lyra,
id. Am. 3, 9, 24:ignes,
id. M. 8, 514:oculis legere,
id. H. 18, 4; cf.:vultu prospicere,
Val. Fl. 7, 575:ope,
i. e. furnished involuntarily, Ov. P. 2, 1, 16:invito sanguine,
Val. Fl. 3, 391. — Adv.: invītē, against one ' s will, unwillingly:invite cepi Capuam,
Cic. Att. 8, 3, 4 (dub.).— Comp.:invitius,
Cic. de Or. 2, 89, 364. -
2 dē-scīscō
dē-scīscō īvī, ītus, ere, to withdraw, leave, revolt from, desert, go over: ab Afranio, Cs.: a populo: quibus invitis descitum ad Samnites erat, L.: aperte, L.—In gen., to depart, deviate, withdraw, fall off, be unfaithful: a se ipse: cur Zeno ab hac antiquā institutione desciverit: a naturā, N.: a vitā, kill oneself. -
3 deus
deus ī ( nom plur. dī, diī, rarely deī; gen. deōrum or deūm, poet. also divōm or divūm; dat. dīs, diīs, and later deīs), m [DIV-], a god, deity: deorum inmortalium numen: consilio deorum, Cs.— In ejaculations: di! T.: di boni! T.: di inmortales! T.: Pro di inmortales! T.: per deos inmortalīs!: di magni! O.: di vostram fidem! T.: pro deūm fidem! T.: Pro deūm atque hominum fidem! T.: pro deūm inmortalium! T.—In wishes, greetings, and asseverations: di bene vortant, T.: utinam ita di faxint, T.: quod di prohibeant, T.: quod di omen avertant, the gods forbid: di melius duint, T.: Di meliora piis, V.: di meliora velint, O.: di meliora! god forbid!: di melius, O.: Di tibi omnia optata offerant, T.: Ut illum di deaeque perdant, T.: Di tibi male faciant, T.: Ita me di ament, T.: cum dis volentibus, by the gods help: dis volentibus, S.: si dis placet, an't please the gods, T.: di hominesque, i. e. all the world: dis hominibusque invitis, in spite of everybody.—The divine power: deum ire per omnīs Terras (dicunt), V.: Incaluit deo, O.— A goddess (poet.): ducente deo (sc. Venere), V.: Audentīs deus ipse iuvat (sc. Fortuna), O.—Of persons, a god, divine being: te in dicendo semper putavi deum: Plato quasi deus philosphorum: deus ille magister, V.: deos quoniam propius contingis, the powers that be, H.: deus sum, si hoc ita est, my fortune is divine, T.* * *Igod; God!: Oh GodIIGod (Christian text); god; divine essence/being, supreme being; statue of god -
4 invītus
invītus adj. with sup, against the will, unwilling, reluctant, perforce, on compulsion: Invitus feci, lex coëgit, T.: neque senatus provinciam invitus dederat, S.: invitus feci, ut, etc.: ut viatores invitos consistere cogant, Cs.: eum ego a me invitissimus dimisi, much against my will: nihil invitis fidere divis, i. e. against their will, V.: invito patre, in spite of, T.: se invito transire, against his will, Cs.: invitissimis eis: invitā Minerva, against one's natural bent, C., H.: quod et illo et me invitissimo fiet, altogether against his inclination and mine.—As subst m.: elicere veram vocem ab invito.—Reluctant, unwilling: invita in hoc loco versatur oratio: Invitae anni spem credere terrae, V.: verbaque provisam rem non invita sequentur, H.: ignes, O.: ope, i. e. furnished involuntarily, O.* * *invita, invitum ADJreluctant; unwilling; against one's will -
5 volēns
volēns entis, adj. [P. of 1 volo], willing, with purpose, of choice: eas (poenas) ipsi volentes pependere, of their own accord, S.: quia volentes in amicitiam non veniebant, L.: seu volens seu invitus, L.: Ipsa autem macie tenuant armenta volentes, purposely, V.: Quos fructūs ipsa volentia rura tulere carpsit, spontaneously, V.— Plur m. as subst, they who consent, they who are willing: tutiusque rati volentibus quam coactis imperitare, to rule men with their consent, S.: quippe rem p. si a volentibus nequeat, ab invitis ius expetituram, peaceably if they could, forcibly if they must, L.: labor est inhibere volentīs, O.—Willing, pleased, glad, eager: volenti animo acceperant, eagerly, S.: animis volentibus urbem Adferimur, purposely and gladly, V.: volenti consuli causa divertendi oblata est, i. e. welcome to the consul, etc., L.: uti militibus exaequatus cum imperatore labos volentibus esset, i. e. that the soldiers were zealous when the general shared their labors, S.: quibus bellum volentibus erat, probare exemplum, Ta.—Wellwishing, favorable, kindly, propitious: munificus nemo putabatur nisi pariter volens, i. e. liberality was always supposed to prove kind feeling, S.—Of the gods, willing, voluntary: do volentibu' cum magnis dis, with the favor of the gods, Enn. ap. C.: virtute ac dis volentibus magni estis, S.: diis propitiis volentibusque, with the favor and help of the gods, L.* * *(gen.), volentis ADJwilling, welcome -
6 cupio
cŭpĭo, īvi or ĭi, ītum, 3 ( imperf. subj. cŭpīret, Lucr. 1, 72; quoted ap. Non. p. 506 fin., and ap. Prisc. p. 879 P.), v. a. [Sanscr kup, to be in active motion, to be angry; cf. recupero], to long for a thing, to desire, wish (designating a natural, involuntary inclination, or an unbridled or passionate desire, while volo indicates an energetic will, and opto a deliberate wish or choice, Cic. Mil. 12, 32; Sen. Ep. 116, 2; cf. Klotz in Jahn's Neues Jahrb. 1834, II. p. 119 sq.; freq. in every per. and species of composition); constr. with acc., inf., acc. and inf., acc. and part., ut, ne, the gen., or absol.I.In gen.A.Lit., of persons.(α).With acc.:(β).quid istuc tam cupide cupis?
Plaut. Cas. 2, 3, 49:nec bonum illud esse, quod cupias ardenter,
Cic. Tusc. 4, 17, 39:nuptias,
Ter. Heaut. 5, 1, 12:cupere eadem, eadem odisse,
Sall. J. 31, 14:domum alius, alius agros,
id. C. 11. 4:novas res,
id. J. 70, 1:quanto plura parasti, Tanto plura cupis,
Hor. Ep. 2, 2, 148:(magistratus, imperia, etc.) minime mihi hac tempestate cupienda videntur,
Sall. J. 3, 1; cf. Ov. Tr. 4, 4, 66 et saep.—In part. perf.: corde cupitus, Enn. ap. Cic. Div. 1, 20, 41:cupitus atque exspectatus,
Plaut. Poen. 5, 4, 104:Mars videt hanc visamque cupit potiturque cupitā,
Ov. F. 3, 21:cupitus aetatis flos,
Lucr. 3, 770;5, 847: cujus rei semper cupitae,
Liv. 26, 7, 3; Tac. A. 4, 3 et saep.:tandem huic cupitum contigit,
Plaut. Poen. 5, 4, 116; so in neutr., Liv. 3, 37, 7; Tac. A. 6, 32; 14, 2 al.—With inf. (so most freq.):(γ).emori cupio,
Ter. Heant. 5, 2, 18:vitam mutare,
Lucr. 5, 170; 1, 71:te celare de phaleris,
Cic. Verr. 2, 4, 12, § 29:audire cupio,
id. Caecin. 12, 33:diem consumere,
id. Att. 4, 2, 4:operam navare,
Caes. B. G. 2, 25 fin.:proelium facere,
Sall. J. 57, 4 et saep.:cum nostri quid sine imperatore efficere possent perspici cuperent,
Caes. B. G. 3, 21.—With acc. and inf.:* (δ).te tuā frui virtute cupimus,
Cic. Brut. 97, 331; id. Fam. 1, 2, 2: cupio me esse clementem;cupio in tantis rei publicae periculis me non dissolutum videri,
id. Cat. 1, 2, 4; cf.Haase ad Reisig, Lect. p. 790: (Pausanias) se tecum affinitate conjungi cupit,
Nep. Paus. 2, 3.—With acc. and part.: Cu. Quis nominat me? Ph. Qui te conventum cupit. Cu. Hau me magis cupis, quam te ego cupio, Plaut. Curc. 2, 3, 25.—(ε).With ut:(ζ).cupio ut impetret,
Plaut. Capt. 1, 1, 34:quin etiam necesse erit cupere et optare, ut peccet, etc.,
Cic. Lael. 16, 59:responsum est mihi cupere quidem universos ut a me rationes coloniae legerentur,
Plin. Ep. 10, 47 (56), 1. —With ne:(η).cupio, ne... habeant,
Plin. Ep. 5, 17, 6; cf. Ov. H. 6, 6.—With subj. alone:(θ).cupio te quoque sub idem tempus Campania tua remittat,
Plin. Ep. 5, 14 (15), 9.—Absol.:(κ).ubi nolis, cupiunt ultro,
Ter. Eun. 4, 7, 43:qui cupit aut metuit,
Hor. Ep. 1, 2, 51;so with metuo,
id. ib. 1, 6, 12; 1, 16, 65; cf. Cic. de Or. 2, 44, 185; 1, 1, 2:cohortatus suos, omnibus cupientibus ad hostium castra contendit,
Caes. B. G. 3, 24; cf. id. ib. 3, 19 et saep.—With gen.:B.pol quamquam domi cupio, opperiar,
Plaut. Trin. 4, 1, 23 Brix ad loc.; cf. P. a. a infra. —With gen. pers.:quae (puellae) cupiunt tui,
Plaut. Mil. 4, 1, 17; cf.:jam dudum vestri cupiunt Lucrina tacita,
Symm. Ep. 1, 8 init. —Transf., of things:II.asperiora vina rigari utique cupiunt,
Plin. 17, 26, 41, § 250.—Pregn., to be well disposed, be favorable or inclined to one, to favor, to wish well, to be interested for, etc.:(α).favere et cupere Helvetiis propter eam affinitatem,
Caes. B. G. 1, 18; cf.:quid ego Fundanio non cupio?
Cic. Q. Fr. 1, 2, 3, § 10:ipsi Glycerio,
Ter. And. 5, 4, 2: cui maxime, Planc. ap. Cic. Fam. 10, 4, 4:cujus causā omnia cum cupio, tum mehercule etiam debeo,
Cic. Fam. 13, 75, 1; cf.:causam mihi tradidit, quem suā causā cupere ac debere intellegebat,
id. Rosc. Am. 51, 149:vehementer ejus causā,
id. Fam. 13, 64, 1:qui istius causā cupiunt omnia, qui ab eo benignissime tractati sunt, etc.,
id. Verr. 2, 2, 73, § 180; cf. id. Div. in Caecil. 6, 21 Halm ad loc.—Hence the phrase cupio omnia quaevis, your wishes are mine; cf. the Engl., I am entirely at your service, Hor. S. 1, 9, 5.—Hence, cŭpĭens, entis, P. a., desiring, desirous, longing, eager for something (mostly ante- class. and post-Aug.; most freq. in Plaut. and Tac.).With gen.:(β).corporis,
Plaut. Mil. 4, 2, 7:nuptiarum,
id. ib. 4, 4, 29:tui (tua amica),
id. ib. 4, 2, 58:liberorum,
Tac. A. 16, 6:novarum rerum,
id. ib. 15, 46:bonarum artium,
id. ib. 6, 46:voluptatum,
id. ib. 14, 14:erogandae pecuniae,
id. ib. 1, 75.— Comp., Aur. Vict. Caes. 24.— Sup.: cupientissimus legis, Sall. Fragm. ap. Diom. p. 291 P.—Absol.:ut quibusque bellum invitis aut cupientibus erat,
Tac. A. 1, 59.— Sup.:Marius cupientissimā plebe consul factus,
Sall. J. 84, 1.— Adv.: cŭpĭenter, desirously, earnestly, eagerly, = cupide (only ante-class.): cupienter cupere, Enn. ap. Non. p. 91, 8 (Trag. Rel. v. 337 Vahl.):discerpere membra,
Att. ib. p. 91, 6 (Trag. Rel. v. 543 Rib.):petere,
Plaut. Ps. 2, 3, 17. -
7 descisco
dē-scisco, īvi or ĭi, ītum, 3, v. n., orig. a publicist's t. t. to free one's self from a connection with any one, to withdraw, leave, revolt from, = sciscendo deficere; and with an indication of the terminus, to desert to, go over to any one (class. prose).I.Prop.:II.multae longinquiores civitates ab Afranio desciscunt,
Caes. B. C. 1, 60 fin.; so,ab aliquo,
id. ib. 2, 32, 2; Cic. Phil. 11, 9, 21; Liv. 6, 36; Nep. Alc. 5, 1; id. Dat. 5, 5; Just. 5, 1 fin. et saep.:ad aliquem (opp. a nobis deficere),
Liv. 31, 7; cf.:Praeneste ab Latinis ad Romanos descivit,
id. 2, 19;and simply: ad aliquem,
id. 26, 21; Front. Strat. 4, 3, 14 al.; cf. pass. impers.:quibus invitis descitum ad Samnites erat,
Liv. 9, 16; and Flor. 3, 5, 6.— Absol.:cum Fidenae aperte descissent,
Liv. 1, 27; 21, 19; Tac. H. 1, 31; Suet. Caes. 68; Nep. Tim. 3, 1; id. Ham. 2, 2; Front. Strat. 1, 8, 6: Stat. Th. 2, 311 al.—Transf. beyond the political sphere, to depart, deviate, withdraw from a person or thing; to fall off from, be unfaithful to:B.a nobis desciscere quaeres?
Lucr. 1, 104:a se ipse,
Cic. Att. 2, 4, 2:si Cicero a Demosthene paulum in hac parte descivit,
Quint. 9, 4, 146:cur Zeno ab hac antiqua institutione desciverit,
Cic. Fin. 4, 8; so,a pristina causa,
id. Fam. 1, 9, 17 Orell. N. cr.:a veritate,
id. Ac. 2, 15:a natura,
id. Tusc. 3, 2:a disciplina,
Vell. 2, 81:a virtute,
id. 2, 1:a consuetudine parentum,
Plin. Ep. 3, 20, 4 et saep.:a vita,
to separate, sever one's self, Cic. Fin. 3, 18, 61 (opp. manere in vita).— Pass. impers.:praecipiti cursu a virtute descitum, ad vitia transcursum,
Vell. 2, 1.—Stating the terminus, to fall off to, decline to; to degenerate into:ab excitata fortuna ad inclinatam et prope jacentem,
Cic. Fam. 2, 16; cf.:ad saevitiam, ad cupiditatem,
Suet. Dom. 10: in regem (i. e. to degenerate, be transformed), Flor. 4, 3:in monstrum,
id. 4, 11.—Of subjects not personal:quis ignorat et eloquentiam et ceteras artes descivisse ab ista vetere gloria,
Tac. Or. 28:(vitis) gracili arvo non desciscit,
does not degenerate, Col. 3, 2, 13:semina,
id. 3, 10, 18. -
8 deus
dĕus, i ( voc. sing. deus, Vulg. Psa. 22, 3 al.;I.but, dee,
Tert. adv. Marc. 1, 29; Prud. Hamart. 931; cf. Prob. Inst. Art. 532, p. 340. The nom. plur. is di and dei; dii is freq. in MSS., but prob. indicates only the length of the ī. Di alone is found in Verg. and Hor.; di and dei indifferently in post-Aug. poets.— Gen.: deōrum and deum. — Poet. also, divum or divom, Enn. ap. Varr. L. L. 5, 10, 65; Cic. N. D. 2, 2, 4; Ter. Ad. 4, 7, 28; Verg. A. 1, 46 et saep.; Hor. Od. 1, 2, 25 al.— Dat.: dis or diis, usually monosyl.; and, deis, mostly postAug.; also,DIBVS,
Inscr. Orell. 1307; 1676; 3091; 3413;and DIIBVS,
ib. 2118; 4608.—As monosyllable, deus, Plaut. Am. prol. 53: deorum, dissyl. id. ib. 45;but dĭī,
Luc. 4, 493:dĕī,
id. 4, 519:dĕīs,
Val. Fl. 7, 29), m. [root in Sanscr.: dī, div- (dyu-), to gleam: dyāus (Gr. zeus), heaven: dévas, God; cf. Gr. dios, eudia; but not theos, Curt. Gr. etym. 503 sqq.]. a god, a deity (for syn. cf.: divus, numen).Prop., Cic. N. D. 1, 22 sq.; id. Tusc. 1, 26, 65 sq.; Plin. 2, 7, 5, § 14: qualem te patriae custodem di genuerunt, etc., Enn. ap. Cic. Rep. 1, 41 (Ann. v. 116 sq. ed Vahl.): ab Jove ceterisque dis deabusque immortalibus... deorum immortalium numen, Cic. Rab. perd. 2, 5 et innum. al.—B.Special combinations.1.Forms of ejaculation:2.di,
Ter. And. 1, 4, 5; id. Phorm. 5, 1, 13:di boni,
id. And. 2, 2, 1; id. Eun. 2, 1, 19; Cic. Att. 6, 6 fin. al.:di immortales,
Plaut. Am. 1, 1, 299; id. Ep. 5, 1, 21; Ter. Eun. 2, 2, 1; Cic. Fin. 2, 28 fin. et saep.; cf.:pro di immortales,
Plaut. Am. 2, 2, 190; Ter. Ad. 3, 4, 1:di magni,
Ov. F. 6, 187:di deaeque, Plin. H. N. prooem. § 24: di vostram fidem,
Plaut. Poen. 4, 2, 78; id. Trin. 2, 4, 190; Ter. And. 4, 3, 1; 4, 4, 5 al. (for which in full:di, obsecro vostram fidem,
Plaut. Am. 5, 1, 78); cf.:pro deum atque hominum fidem,
Ter. And. 1, 5, 2; id. Hec. 2, 1, 1 al.;and ellipt.: pro deum immortalium,
Ter. Ph. 2, 3, 4.—Forms of wishing (well or ill), greeting, asseveration, etc.:C.di bene vortant,
Plaut. Trin. 2, 4, 101; Ter. Ad. 4, 7, 10;and in the order: di vortant bene,
Ter. Eun. 2, 3, 98; id. Hec. 1, 2, 121:utinam di faxint ut, ne, etc.,
Plaut. Am. 2, 1, 85; Ter. Heaut. 1, 1, 109; cf.:ita di deaeque faxint,
id. Hec. 1, 2, 27:di faciant, ut, ne, etc.,
Cic. Verr. 2, 3, 35; 2, 5, 13:di prohibeant,
Ter. And. 3, 3, 36; cf.: di averruncent, Att. ap. Cic. Att. 9, 2 A, 1; and:quod di omen avertant,
the gods forbid, Cic. Phil. 3, 14, 35:di melius faciant,
Plaut. Ps. 1, 3, 81; cf.:di melius duint,
Ter. Ph. 5, 8, 16:di meliora ferant,
Tib. 3, 4, 1:di meliora velint,
Ov. M. 7, 37;also ellipt.: di meliora,
God forbid! Cic. Phil. 8, 3, 9; id. de Sen. 14, 47; Liv; 39, 10 et saep.;and di melius,
Ov. H. 3, 125; Sen. Ep. 98 med.:dent tibi di multa bona,
Plaut. Poen. 1, 1, 80; cf. id. ib. 3, 3, 54; id. Trin. 5, 2, 28; Ter. Ad. 5, 9, 21:di te servassint,
Plaut. As. 3, 3, 64; id. Trin. 2, 2, 103 et saep.:di me servatum volunt,
Plaut. Men. 5, 9, 61; id. Trin. 4, 3, 69 [p. 565] et saep.:di te perduint (perdant),
Plaut. As. 2, 4, 61; id. Ps. 4, 7, 129; Ter. Eun. 2, 3, 10 al.; cf.:di te eradicent,
Ter. And. 4, 4, 22; id. Heaut. 3, 3, 28; and:di tibi male faciant,
id. Phorm. 2, 3, 47; Cic. Fam. 11, 21 al.:di te ament (amabunt), as a form of greeting,
God bless you! Plaut. Most. 1, 4, 27; 3, 2, 28; id. Men. 2, 2, 6 al.:ita me di ament (amabunt),
so help me the gods! Plaut. Poen. 1, 3, 30; Ter. And. 5, 4, 44 et saep.; cf.:ita me di bene ament,
id. Eun. 4, 1, 1; id. Phorm. 1, 3, 13:per deos immortales,
by the immortal gods! Cic. Phil. 3, 14:per deos,
id. Off. 2, 2 al.:cum dis volentibus,
by the gods' help, Enn. in Cic. Off. 1, 12, 38 (Ann. v. 207 ed. Vahl.); Plaut. Mil. 4, 8, 41; id. Pers. 3, 1, 4; cf.:dis volentibus,
God willing, Sall. 3, 14, 19:si dis placet,
if it please the gods, Plaut. Capt. 2, 3, 94;for which: si di volent,
id. Poen. 4, 2, 88;more freq.: si dis placet, ironically or contemptuously,
an't please the gods; if you please; forsooth, Ter. Eun. 5, 3, 10; Cic. Pis. 16 fin.; Liv. 6, 40; 34, 32; Quint. 8, 3, 44; Flor. 3, 4, 1 al.:di hominesque,
i. e. all the world, every body, Cic. Fam. 1, 9, 19; Sall. C. 15, 4; Liv. 3, 17; 3, 19 al.:dis hominibusque invitis,
in spite of every body, Cic. Vatin. 16, 38; id. Q. Fr. 3, 2, 1.—Esp.1.In poets sometimes a goddess; cf. Gr. theos:2.ducente deo (sc. Venere),
Verg. A. 2, 632:audentes deus ipse juvat (sc. Fortuna),
Ov. M. 10, 586; Macr. Sat. 3, 8; cf. of Aurora, Cat. ap. Cic. N. D. 1, 28 fin.;of Alecto,
Verg. A. 7, 498 (but in all these passages, some regard deus as absol., = to theion, the divinity, Heyne ad Verg. A. 2, 632).—Of Bacchus, Verg. A. 9, 337; 1, 636.—D.In eccl. Lat., esp. the God of the Hebrews and Christians, God:II.Deus summus,
Lact. 1, 1:omnipotens,
Vulg. Gen. 17, 1 et passim. Also of the Son of God, God the Son, Christ:Deus pater et Deus filius,
Lact. 4, 29, 1; Vulg. Johan. 1, 1 al.Transf., of highly distinguished or fortunate persons:te in dicendo semper putavi deum,
Cic. Or. 1, 23, 106; cf. id. ib. 2, 42, 179:facio te apud illum deum,
Ter. Ad. 4, 1, 19:audiamus Platonem quasi quendam deum philosophorum,
Cic. N. D. 2, 12; cf.:deus ille noster Plato,
id. Att. 4, 16, 3:ubi nunc nobis deus ille magister, Eryx,
Verg. A. 5, 392:deos quoniam propius contingis (i. e. Augustus and Maecenas),
Hor. S. 2, 6, 52:deus sum, si hoc ita est,
Ter. Hec. 5, 4, 3; cf.:sum deus,
Plaut. Curc. 1, 3, 11; esp. of great patrons or protectors, a guardian god:Lentulus consul, parens deus, salus nostrae vitae,
Cic. post Red. ad Quir. 5, 11:Lentulus, cujus pater deus ac parens nominis mei,
id. Sest. 69, 144.—Hence freq. in inscriptions and on coins of the period of the empire, as an epithet of the emperors:DEO AUG.,
Inscr. Orell. 609 et saep.; cf. Nem. Venat. 71; Calp. Ecl. 7. -
9 erus
ĕrus (less correctly, hĕrus, v. infra), i, m. [Sanscr. root, har-; har-āmi, I seize; har-anam, hand; Gr. cheir, cherês; Lat. heres, hirudo; but the form erus is that of the best MSS.; cf. Ritschl, Opusc. 2, 409; Brix ad Plaut. Trin. 1, 2, 24].I.Lit., the master of a house or family, in respect to servants:II.erum atque servom saluere,
Plaut. Trin. 2, 4, 34: iis, qui vi oppressos imperio coercent, sit sane adhibenda saevitia, ut eris in famulos, si aliter teneri non possunt, Cic. Off. 2, 7, 24; cf.:non eros nec dominos appellabant eos, quibus juste paruerunt,
id. Rep. 1, 41; Plaut. Am. 1, 1, 87:me meus erus Fecit ut vigilarem,
id. ib. 141:nonne erae meae nunciare, quod erus meus jussit, licet?
id. ib. 296:quis erus est igitur tibi?
id. ib. 206;225: nec victoris eri tetigit captiva cubile,
Verg. A. 3, 324; Plaut. Am. 2, 1, 20; cf.:O ere, quae res Nec modum habet, etc.,
Hor. S. 2, 3, 265: Le. Ubinam est erus? Li. Major apud forum'st minor hic est intus, our old... our young master, Plaut. As. 2, 2, 63; cf. id. Capt. 3, 5, 49 sq.—Transf.A.Of men, a master, lord, owner, proprietor ( poet.):B.agellulum hunc erique villulam hortulumque pauperis Tuor,
Cat. 20, 4; cf.:propriae telluris erus,
Hor. S. 2, 2, 129; and:ne perconteris, fundus meus Arvo pascat erum, an, etc.,
id. Ep. 1, 16, 2:destinata Aula divitem manet erum,
id. C. 2, 18, 32:O cubile... quae tuo veniunt ero Quanta gaudia,
Cat. 61, 116.—Of the gods:nondum cum sanguine sacro Hostia caelestes pacificasset eros,
Cat. 68, 76.—Of the gods, absol.:quod temere invitis suscipiatur eris,
Cat. 68, 78. -
10 expetendus
ex-pĕto, īvi or ĭi, ītum, 3, v. a. and n.I.Act.A.To long for, seek after, aspire to, desire, covet, wish a thing (freq. and class.; syn.: appeto, affecto, cupio, concupisco, aveo, gestio, volo, opto, desidero, requiro).(α).With acc.: assunt, me expetunt, Enn. ap. Cic. Ac. 2, 28, 89 (Trag. v. 49, ed. Vahl.):(β).nihil hominem, nisi quod honestum sit, aut admirari aut optare aut expetere debere,
Cic. Off. 1, 20, 66:unum ab omnibus ad id bellum imperatorem deposci atque expeti,
id. de Imp. Pomp. 2, 5:Italia ab hoc auxilium absente expetivit,
id. ib. 11, 30; cf.: Apollo unde sibi populi et reges consilium expetunt, Enn. ap. Cic. de Or. 1, 45, 199 (Trag. v. 186, ed. Vahl.):nunc a Flacco Lentuli poenae per vos expetuntur,
are demanded, Cic. Fl. 38, 95:poenas ab aliquo,
id. Pis. 7, 16; Liv. 1, 23, 4; cf.:jus ab invitis,
id. 3, 40, 4:facinora ab aliquo,
Plaut. Mil. 3, 1, 25:Plautinas fabulas,
id. Cas. prol. 12:pecunia tantopere expetitur,
Cic. de Or. 2, 40, 172; cf.:expetuntur divitiae ad usus vitae necessarios,
id. Off. 1, 8, 25:mortem pro vita civium,
id. Tusc. 1, 48, 116: ea vita expetitur, quae sit animi corporisque expleta virtutibus, id. Fin. 5, 13, 37:in qua (societate) omnia insunt, quae putant homines expetenda, honestas, gloria, etc.,
id. Lael. 22, 84:non ficto crimine insectari, non expetere vitam, non capitis arcessere,
to attempt one's life, id. Deiot. 11, 30:stulta sibi consilia,
to seek out, contrive, Plaut. Most. 4, 1, 4.—Of an inanimate subject: mare medium terrae locum expetens, striving or tending towards, Cic. N. D. 2, 45, 116.—With an object-clause (mostly poet.): quem quisque odit, periisse expetit, Enn. ap. Cic. Off. 2, 7, 23 (Trag. v. 403, ed. Vahl.); cf.:(γ).audire expetis?
Plaut. Aul. 4, 4, 25:aliquid facere,
id. Trin. 3, 2, 48:periisse expetunt,
Liv. 40, 10, 5:dum nostram gloriam tua virtute augeri expeto,
Cic. ad Q. Fr. 1, 1, 2: di me etsi perdunt, tamen esse adjutam expetunt, Pac. ap. Non. 104, 7:videre expeto te,
Plaut. Rud. 1, 4, 20; cf.:hoc prius scire expeto, quid perdideris,
Ter. Heaut. 5, 1, 17; id. Hec. 5, 1, 1; Hor. Epod. 11, 3; Ov. M. 7, 476; 9, 550 al.:quod et scire expeto et quaerere pudet,
Curt. 4, 10, 32; 9, 3, 8; Plin. praef. 14.—With ut and subj.:(δ).fatebor et fuisse me et Sejano amicum et ut essem expetisse,
Tac. A. 6, 8.—Absol.:* B.ne legaretur A. Gabinius Cn. Pompeio expetenti ac postulanti,
requesting, Cic. de Imp. Pomp. 19, 57.—To reach, attain to any thing; with respect to time, to outlast:II.malo si quid bene facias, id beneficium interit: Bono si quid male facias, aetatem expetit,
Plaut. Poen. 3, 3, 23.— Hence, expĕtendus, a, um, P. a., desirable, excellent:forma expetunda mulier,
Plaut. Pers. 4, 3, 60.Intr. (perh. only ante-class.; cf. Liv. 1, 22, 7 Weisenb. ad loc.).A. 1.With in aliquem:2.delictum suum suamque culpam expetere in mortalem,
Plaut. Am. 1, 2, 33:illius ira et maledicta in hanc,
id. ib. 3, 2, 15: omnes clades hujus belli in eum, Tullus ap. Liv. 1, 22, 7:quojus ego hodie in tergum faxo ista expetant mendacia,
Plaut. Am. 2, 1, 42.—With alicui:B.mea sit culpa, si id Alcumenae innocenti expetat,
Plaut. Am. 3, 1, 12.—Absol., to fall out, happen, occur, result:nequiter paene expetivit prima parasitatio,
Plaut. Am. 1, 3, 22 Lamb. (al. expedivit):in servitute expetunt multa iniqua,
befall, id. ib. 1, 1, 20; so,eadem in vigilanti expetunt,
id. Mil. 2, 4, 40 (not vigilantes, v. Ritschl ad h. l.). -
11 expeto
ex-pĕto, īvi or ĭi, ītum, 3, v. a. and n.I.Act.A.To long for, seek after, aspire to, desire, covet, wish a thing (freq. and class.; syn.: appeto, affecto, cupio, concupisco, aveo, gestio, volo, opto, desidero, requiro).(α).With acc.: assunt, me expetunt, Enn. ap. Cic. Ac. 2, 28, 89 (Trag. v. 49, ed. Vahl.):(β).nihil hominem, nisi quod honestum sit, aut admirari aut optare aut expetere debere,
Cic. Off. 1, 20, 66:unum ab omnibus ad id bellum imperatorem deposci atque expeti,
id. de Imp. Pomp. 2, 5:Italia ab hoc auxilium absente expetivit,
id. ib. 11, 30; cf.: Apollo unde sibi populi et reges consilium expetunt, Enn. ap. Cic. de Or. 1, 45, 199 (Trag. v. 186, ed. Vahl.):nunc a Flacco Lentuli poenae per vos expetuntur,
are demanded, Cic. Fl. 38, 95:poenas ab aliquo,
id. Pis. 7, 16; Liv. 1, 23, 4; cf.:jus ab invitis,
id. 3, 40, 4:facinora ab aliquo,
Plaut. Mil. 3, 1, 25:Plautinas fabulas,
id. Cas. prol. 12:pecunia tantopere expetitur,
Cic. de Or. 2, 40, 172; cf.:expetuntur divitiae ad usus vitae necessarios,
id. Off. 1, 8, 25:mortem pro vita civium,
id. Tusc. 1, 48, 116: ea vita expetitur, quae sit animi corporisque expleta virtutibus, id. Fin. 5, 13, 37:in qua (societate) omnia insunt, quae putant homines expetenda, honestas, gloria, etc.,
id. Lael. 22, 84:non ficto crimine insectari, non expetere vitam, non capitis arcessere,
to attempt one's life, id. Deiot. 11, 30:stulta sibi consilia,
to seek out, contrive, Plaut. Most. 4, 1, 4.—Of an inanimate subject: mare medium terrae locum expetens, striving or tending towards, Cic. N. D. 2, 45, 116.—With an object-clause (mostly poet.): quem quisque odit, periisse expetit, Enn. ap. Cic. Off. 2, 7, 23 (Trag. v. 403, ed. Vahl.); cf.:(γ).audire expetis?
Plaut. Aul. 4, 4, 25:aliquid facere,
id. Trin. 3, 2, 48:periisse expetunt,
Liv. 40, 10, 5:dum nostram gloriam tua virtute augeri expeto,
Cic. ad Q. Fr. 1, 1, 2: di me etsi perdunt, tamen esse adjutam expetunt, Pac. ap. Non. 104, 7:videre expeto te,
Plaut. Rud. 1, 4, 20; cf.:hoc prius scire expeto, quid perdideris,
Ter. Heaut. 5, 1, 17; id. Hec. 5, 1, 1; Hor. Epod. 11, 3; Ov. M. 7, 476; 9, 550 al.:quod et scire expeto et quaerere pudet,
Curt. 4, 10, 32; 9, 3, 8; Plin. praef. 14.—With ut and subj.:(δ).fatebor et fuisse me et Sejano amicum et ut essem expetisse,
Tac. A. 6, 8.—Absol.:* B.ne legaretur A. Gabinius Cn. Pompeio expetenti ac postulanti,
requesting, Cic. de Imp. Pomp. 19, 57.—To reach, attain to any thing; with respect to time, to outlast:II.malo si quid bene facias, id beneficium interit: Bono si quid male facias, aetatem expetit,
Plaut. Poen. 3, 3, 23.— Hence, expĕtendus, a, um, P. a., desirable, excellent:forma expetunda mulier,
Plaut. Pers. 4, 3, 60.Intr. (perh. only ante-class.; cf. Liv. 1, 22, 7 Weisenb. ad loc.).A. 1.With in aliquem:2.delictum suum suamque culpam expetere in mortalem,
Plaut. Am. 1, 2, 33:illius ira et maledicta in hanc,
id. ib. 3, 2, 15: omnes clades hujus belli in eum, Tullus ap. Liv. 1, 22, 7:quojus ego hodie in tergum faxo ista expetant mendacia,
Plaut. Am. 2, 1, 42.—With alicui:B.mea sit culpa, si id Alcumenae innocenti expetat,
Plaut. Am. 3, 1, 12.—Absol., to fall out, happen, occur, result:nequiter paene expetivit prima parasitatio,
Plaut. Am. 1, 3, 22 Lamb. (al. expedivit):in servitute expetunt multa iniqua,
befall, id. ib. 1, 1, 20; so,eadem in vigilanti expetunt,
id. Mil. 2, 4, 40 (not vigilantes, v. Ritschl ad h. l.). -
12 Honor
hŏnor or hŏnos (the latter form almost exclusively in Cic., who has honor only Phil. 9, 6 fin., and Fragm. pro Tull. 21; also in Caes., Liv., Sall., Prop., Verg., Nep., and Curt.; but honor in Sen., Vell., Ov.; and Hor. and Tac. use both forms. Honos was antiquated in Quintilian's day, v. Quint. 1, 4, 13; Neue, Formenl. 1, 168 sq.), ōris (archaic gen. honorus, like venerus, Lex Puteol. ap. Haubold, n. 7), m. [perh. Sanscr. hu-, call], honor, repute, esteem in which a person or thing is held.I.Lit.A.In gen.:B.cum honos sit praemium virtutis judicio studioque civium delatum ad aliquem, qui eum sententiis, qui suffragiis adeptus est, is mihi et honestus et honoratus videtur. Qui autem occasione aliqua etiam invitis suis civibus nactus est imperium, hunc nomen honoris adeptum, non honorem puto,
Cic. Brut. 81, 281; cf.:is autem, qui vere appellari potest honos, non invitamentum ad tempus, sed perpetuae virtutis est praemium,
id. Fam. 10, 10, 1 sq.:honos alit artes omnesque incenduntur ad studia gloria,
id. Tusc. 1, 2, 4;so with gloria,
id. Part. 24, 87: si honos is fuit, majorem tibi habere non [p. 862] potui, id. Fam. 5, 20, 2:quanto et honor hic illo est amplior, etc.,
id. Att. 9, 2, A, 1:gratia, dignitate, honore auctus,
Caes. B. G. 1, 43, 8:amplissimis honoribus et praemiis decorari... honos maximus,
Cic. de Or. 1, 54, 232:ut eum amplissimo regis honore et nomine affeceris,
id. Deiot. 5, 14:aliquem praecipuo honore habere,
Caes. B. G. 5, 54, 4:suum cuique honorem et gradum reddere,
Cic. Rosc. Am. 47, 136:apud eum sunt in honore et in pretio,
id. ib. 28, 77; Caes. B. C. 3, 61, 1; so with in:in honore magno esse,
Cic. Brut. 8, 30:summo in honore,
id. de Or. 1, 55, 235; id. Off. 2, 19, 65:tanto in honore,
id. Tusc. 2, 2, 4; Caes. B. C. 1, 77, 2; 3, 47, 7; Liv. 42, 6, 12; but without in:Jovem autem quanto honore in suo templo fuisse arbitramini,
Cic. Verr. 2, 4, 58, § 129:(Druides) magno sunt apud eos honore,
Caes. B. G. 6, 13, 4; 5, 54, 5; Liv. 1, 40, 1; Tac. A. 14, 6; id. H. 1, 6, 4:honorem accipere,
Cic. Att. 9, 2, A, 1:honorem huic generi (i. e. poëtis) non fuisse declarat oratio Catonis,
id. Tusc. 1, 2, 3:honori summo nostro Miloni fuit qui P. Clodii conatus compressit,
id. Off. 2, 17, 58; cf.:quod (i. e. medium ex tribus sedere) apud Numidas honori ducitur,
Sall. J. 11, 3:rite suum Baccho dicemus honorem,
honor, praise, Verg. G. 2, 393: tanto ille vobis quam mihi pejorem honorem habuit, worse honor, i. e. greater dishonor or disgrace, Q. Metell. ap. Gell. 12, 9, 4; cf.:exsilii honor,
i. e. honorable exile, Tac. H. 1, 21.—Personified:tute pone te latebis facile, ne inveniat te honos,
Plaut. Trin. 3, 2, 37.—Of inanim. and abstr. things, honor, esteem, value:physicae quoque non sine causa tributus idem est honos,
Cic. Fin. 3, 22, 73; id. Fam. 7, 26, 2:ornatus ille admirabilis, propter quem ascendit in tantum honorem eloquentia,
id. Or. 36, 125:multa renascentur quae jam cecidere, cadentque Quae nunc sunt in honore vocabula, si volet usus,
Hor. A. P. 71:apud antiquos piscium nobilissimus habitus acipenser nullo in honore est,
Plin. 9, 17, 27, § 60; 19, 6, 32, § 104:vino Pramnio etiam nunc honos durat,
id. 14, 4, 6, § 54 al. —In partic.1.Public honor, official dignity, office, post, preferment (cf. munus):2.ita quaestor sum factus, ut mihi honorem illum tum non solum datum, sed etiam creditum ac commissum putem,
Cic. Verr. 2, 5, 14, § 35:ille honoris gradus,
id. Sull. 29, 82:equites Romanos in tribunicium restituit honorem,
Caes. B. C. 1, 77 fin.:extraordinarium honorem appetere,
id. ib. 1, 32, 2:hic ipse honos (sc. dictatura), delatus ad me, testis est innocentiae meae,
Liv. 9, 26, 14:curulem adferri sellam eo jussit (Flavius) ac sede honoris sui inimicos spectavit,
id. 9, 46, 9:honore abiit,
Suet. Aug. 26; cf.:deposito honore,
id. ib. 36:paene honore summotus est,
id. Claud. 9:honor municipalis est administratio rei publicae cum dignitatis gradu, sive cum sumtu, sive sine erogatione contingens,
Dig. 50, 4, 14 pr.: honorem aut magistratum gerere, Gai Inst. 1, 96:clari velamen honoris sufficiunt tunicae summis aedilibus albae,
Juv. 3, 178:tempus honoris,
the term of office, id. 8, 150:honorem militiae largiri,
military honors, id. 7, 88.—In plur.:populum Romanum hominibus novis industriis libenter honores mandare semperque mandasse,
Cic. Verr. 2, 4, 37, § 81; cf.:qui (populus) stultus honores Saepe dat indignis,
Hor. S. 1, 6, 15:ascendisset ad honores, nisi, etc.,
Cic. Brut. 68, 241:honoribus amplissimis et laboribus maximis perfungi,
id. Fam. 1, 8, 3:obrepisti ad honores errore hominum,
id. Pis. 1, 1:Catulus maximis honoribus usus,
Sall. C. 49, 2:magistratus atque honores capere,
Suet. Aug. 26:largiri opes, honores,
Tac. A. 11, 12.—Particular phrases.a.Honoris causa.(α).Out of respect, in order to show honor (class.):(β).C. Curio, quem ego hominem honoris potius quam contumeliae causa nominatum volo,
Cic. Verr. 1, 7, 18:quem honoris causa nomino,
id. Rosc. Am. 2, 6:toties hunc et virum bonum esse dixisti et honoris causa appellasti,
id. Rosc. Com. 6, 18:Campanis equitum honoris causa, civitas sine suffragio data,
Liv. 8, 14, 10; 32, 34, 8; 39, 22, 2.—For the sake of (ante-class.):b.ejus honoris causa, feci thensaurum ut hic reperiret Euclio,
Plaut. Aul. prol. 25: mei honoris causa mittere coquos, id. ib. 3, 4, 4:huc honoris vostri venio gratia,
id. Am. 3, 1, 7; id. Stich. 2, 2, 14:vestri honoris causa,
Ter. Phorm. 5, 7, 35.—Praefari or dicere honorem, to make an excuse in saying any thing that may be distasteful = by your leave or saving your presence:3.si dicimus: ille patrem strangulavit, honorem non praefamur. Sin de Aurelia aliquid aut Lollia, honos. praefandus est,
Cic. Fam. 9, 22, 4;for which: haec sunt quae retulisse fas sit, ac pleraque ex his non nisi honore dicto,
Plin. 28, 8, 24, § 87; cf.also: honos auribus sit,
i. e. pardon the expression, Curt. 5, 1, 22.—Personified, Hŏnor or Hŏnos, as a deity whose temple adjoined that of Virtus, and who was worshipped with uncovered head, Cic. Verr. 2, 4, 54, § 121; id. Sest. 54, 116; id. Leg. 2, 23, 58; Val. Max. 1, 1, 8; Liv. 27, 25, 7 sqq.; Aug. Civ. Dei, 4, 21; Inscr. Orell. 543.II.Transf.A.Concr., any thing given as a mark of honor, an honorary gift, a reward, acknowledgment, recompense, fee; a sacrifice; funeral rites; a legacy, etc. (mostly poet. and since the Aug. period):B.Itan tandem hanc majores famam tradiderunt tibi tui,... honori posterorum tuorum ut vindex fieres,
Plaut. Trin. 3, 2, 18:Curio misi, ut medico honos haberetur et tibi daret quod opus esset,
Cic. Fam. 16, 9, 3; Vitr. 10, 22:geminum pugnae proponit honorem,
Verg. A. 5, 365:nil victor honoris Ex opibus posco,
Sil. 9, 199:dicite, Pierides, quonam donetur honore Neaera,
Tib. 3, 1, 5:nec Telamon sine honore recessit Hesioneque data potitur,
Ov. M. 11, 216:arae sacrificiis fument, honore, donis cumulentur,
Liv. 8, 33, 21:divūm templis indicit honorem,
Verg. A. 1, 632; Ov. F. 4, 409:nullos aris adoleret honores,
id. M. 8, 742:meritos aris mactavit honores,
Verg. A. 3, 118:honore sepulturae carere,
Cic. de Sen. 20, 75; id. Inv. 1, 55, 108:cernit ibi maestos et mortis honore carentes Leucaspim, etc.,
Verg. A. 6, 333; cf. Ov. Tr. 3, 3, 45:mille viri, qui supremum comitentur honorem,
Verg. A. 11, 61:solutus honos cineri,
Val. Fl. 3, 357:honorem habere alicui,
Curt. 3, 12, 13:omnem honorem funeri servare,
id. 4, 10, 23:communem sepulturae honorem alicui tribuere,
Suet. Aug. 17:nec enim quaerimus, cui acquiratur, sed cui honos habitus est,
the honorary legacy, Dig. 37, 5, 3; 32, 1, 11:sepulturae honore spoliatus,
Val. Max. 4, 7, 1; 9, 8, 1 fin.; cf.:supremitatis honor,
Amm. 31, 13:supremus condicionis humanae honos,
Val. Max. 6, 3, 1.—Objectively, a quality that brings honor or consideration, an ornament, grace, charm, beauty ( poet.):C.silvis Aquilo decussit honorem,
Verg. G. 2, 404:December silvis honorem decutit,
Hor. Epod. 11, 6; cf.:populeus cui frondis honor,
Val. Fl. 6, 296:notus in vultus honor,
Hor. Epod. 17, 18; Stat. Th. 10, 788.—In plur.:laetos oculis afflārat honores,
Verg. A. 1, 591; cf. Sil. 12, 244:hic tibi copia Manabit ad plenum benigno Ruris honorum opulenta cornu,
Hor. C. 1, 17, 16:nullum ver usquam nullique aestatis honores,
Sil. 3, 487.—A magistrate, office-holder:sed cum summus honor finito computet anno, sportula quid referat,
Juv. 1, 117; cf. v. 110. -
13 honor
hŏnor or hŏnos (the latter form almost exclusively in Cic., who has honor only Phil. 9, 6 fin., and Fragm. pro Tull. 21; also in Caes., Liv., Sall., Prop., Verg., Nep., and Curt.; but honor in Sen., Vell., Ov.; and Hor. and Tac. use both forms. Honos was antiquated in Quintilian's day, v. Quint. 1, 4, 13; Neue, Formenl. 1, 168 sq.), ōris (archaic gen. honorus, like venerus, Lex Puteol. ap. Haubold, n. 7), m. [perh. Sanscr. hu-, call], honor, repute, esteem in which a person or thing is held.I.Lit.A.In gen.:B.cum honos sit praemium virtutis judicio studioque civium delatum ad aliquem, qui eum sententiis, qui suffragiis adeptus est, is mihi et honestus et honoratus videtur. Qui autem occasione aliqua etiam invitis suis civibus nactus est imperium, hunc nomen honoris adeptum, non honorem puto,
Cic. Brut. 81, 281; cf.:is autem, qui vere appellari potest honos, non invitamentum ad tempus, sed perpetuae virtutis est praemium,
id. Fam. 10, 10, 1 sq.:honos alit artes omnesque incenduntur ad studia gloria,
id. Tusc. 1, 2, 4;so with gloria,
id. Part. 24, 87: si honos is fuit, majorem tibi habere non [p. 862] potui, id. Fam. 5, 20, 2:quanto et honor hic illo est amplior, etc.,
id. Att. 9, 2, A, 1:gratia, dignitate, honore auctus,
Caes. B. G. 1, 43, 8:amplissimis honoribus et praemiis decorari... honos maximus,
Cic. de Or. 1, 54, 232:ut eum amplissimo regis honore et nomine affeceris,
id. Deiot. 5, 14:aliquem praecipuo honore habere,
Caes. B. G. 5, 54, 4:suum cuique honorem et gradum reddere,
Cic. Rosc. Am. 47, 136:apud eum sunt in honore et in pretio,
id. ib. 28, 77; Caes. B. C. 3, 61, 1; so with in:in honore magno esse,
Cic. Brut. 8, 30:summo in honore,
id. de Or. 1, 55, 235; id. Off. 2, 19, 65:tanto in honore,
id. Tusc. 2, 2, 4; Caes. B. C. 1, 77, 2; 3, 47, 7; Liv. 42, 6, 12; but without in:Jovem autem quanto honore in suo templo fuisse arbitramini,
Cic. Verr. 2, 4, 58, § 129:(Druides) magno sunt apud eos honore,
Caes. B. G. 6, 13, 4; 5, 54, 5; Liv. 1, 40, 1; Tac. A. 14, 6; id. H. 1, 6, 4:honorem accipere,
Cic. Att. 9, 2, A, 1:honorem huic generi (i. e. poëtis) non fuisse declarat oratio Catonis,
id. Tusc. 1, 2, 3:honori summo nostro Miloni fuit qui P. Clodii conatus compressit,
id. Off. 2, 17, 58; cf.:quod (i. e. medium ex tribus sedere) apud Numidas honori ducitur,
Sall. J. 11, 3:rite suum Baccho dicemus honorem,
honor, praise, Verg. G. 2, 393: tanto ille vobis quam mihi pejorem honorem habuit, worse honor, i. e. greater dishonor or disgrace, Q. Metell. ap. Gell. 12, 9, 4; cf.:exsilii honor,
i. e. honorable exile, Tac. H. 1, 21.—Personified:tute pone te latebis facile, ne inveniat te honos,
Plaut. Trin. 3, 2, 37.—Of inanim. and abstr. things, honor, esteem, value:physicae quoque non sine causa tributus idem est honos,
Cic. Fin. 3, 22, 73; id. Fam. 7, 26, 2:ornatus ille admirabilis, propter quem ascendit in tantum honorem eloquentia,
id. Or. 36, 125:multa renascentur quae jam cecidere, cadentque Quae nunc sunt in honore vocabula, si volet usus,
Hor. A. P. 71:apud antiquos piscium nobilissimus habitus acipenser nullo in honore est,
Plin. 9, 17, 27, § 60; 19, 6, 32, § 104:vino Pramnio etiam nunc honos durat,
id. 14, 4, 6, § 54 al. —In partic.1.Public honor, official dignity, office, post, preferment (cf. munus):2.ita quaestor sum factus, ut mihi honorem illum tum non solum datum, sed etiam creditum ac commissum putem,
Cic. Verr. 2, 5, 14, § 35:ille honoris gradus,
id. Sull. 29, 82:equites Romanos in tribunicium restituit honorem,
Caes. B. C. 1, 77 fin.:extraordinarium honorem appetere,
id. ib. 1, 32, 2:hic ipse honos (sc. dictatura), delatus ad me, testis est innocentiae meae,
Liv. 9, 26, 14:curulem adferri sellam eo jussit (Flavius) ac sede honoris sui inimicos spectavit,
id. 9, 46, 9:honore abiit,
Suet. Aug. 26; cf.:deposito honore,
id. ib. 36:paene honore summotus est,
id. Claud. 9:honor municipalis est administratio rei publicae cum dignitatis gradu, sive cum sumtu, sive sine erogatione contingens,
Dig. 50, 4, 14 pr.: honorem aut magistratum gerere, Gai Inst. 1, 96:clari velamen honoris sufficiunt tunicae summis aedilibus albae,
Juv. 3, 178:tempus honoris,
the term of office, id. 8, 150:honorem militiae largiri,
military honors, id. 7, 88.—In plur.:populum Romanum hominibus novis industriis libenter honores mandare semperque mandasse,
Cic. Verr. 2, 4, 37, § 81; cf.:qui (populus) stultus honores Saepe dat indignis,
Hor. S. 1, 6, 15:ascendisset ad honores, nisi, etc.,
Cic. Brut. 68, 241:honoribus amplissimis et laboribus maximis perfungi,
id. Fam. 1, 8, 3:obrepisti ad honores errore hominum,
id. Pis. 1, 1:Catulus maximis honoribus usus,
Sall. C. 49, 2:magistratus atque honores capere,
Suet. Aug. 26:largiri opes, honores,
Tac. A. 11, 12.—Particular phrases.a.Honoris causa.(α).Out of respect, in order to show honor (class.):(β).C. Curio, quem ego hominem honoris potius quam contumeliae causa nominatum volo,
Cic. Verr. 1, 7, 18:quem honoris causa nomino,
id. Rosc. Am. 2, 6:toties hunc et virum bonum esse dixisti et honoris causa appellasti,
id. Rosc. Com. 6, 18:Campanis equitum honoris causa, civitas sine suffragio data,
Liv. 8, 14, 10; 32, 34, 8; 39, 22, 2.—For the sake of (ante-class.):b.ejus honoris causa, feci thensaurum ut hic reperiret Euclio,
Plaut. Aul. prol. 25: mei honoris causa mittere coquos, id. ib. 3, 4, 4:huc honoris vostri venio gratia,
id. Am. 3, 1, 7; id. Stich. 2, 2, 14:vestri honoris causa,
Ter. Phorm. 5, 7, 35.—Praefari or dicere honorem, to make an excuse in saying any thing that may be distasteful = by your leave or saving your presence:3.si dicimus: ille patrem strangulavit, honorem non praefamur. Sin de Aurelia aliquid aut Lollia, honos. praefandus est,
Cic. Fam. 9, 22, 4;for which: haec sunt quae retulisse fas sit, ac pleraque ex his non nisi honore dicto,
Plin. 28, 8, 24, § 87; cf.also: honos auribus sit,
i. e. pardon the expression, Curt. 5, 1, 22.—Personified, Hŏnor or Hŏnos, as a deity whose temple adjoined that of Virtus, and who was worshipped with uncovered head, Cic. Verr. 2, 4, 54, § 121; id. Sest. 54, 116; id. Leg. 2, 23, 58; Val. Max. 1, 1, 8; Liv. 27, 25, 7 sqq.; Aug. Civ. Dei, 4, 21; Inscr. Orell. 543.II.Transf.A.Concr., any thing given as a mark of honor, an honorary gift, a reward, acknowledgment, recompense, fee; a sacrifice; funeral rites; a legacy, etc. (mostly poet. and since the Aug. period):B.Itan tandem hanc majores famam tradiderunt tibi tui,... honori posterorum tuorum ut vindex fieres,
Plaut. Trin. 3, 2, 18:Curio misi, ut medico honos haberetur et tibi daret quod opus esset,
Cic. Fam. 16, 9, 3; Vitr. 10, 22:geminum pugnae proponit honorem,
Verg. A. 5, 365:nil victor honoris Ex opibus posco,
Sil. 9, 199:dicite, Pierides, quonam donetur honore Neaera,
Tib. 3, 1, 5:nec Telamon sine honore recessit Hesioneque data potitur,
Ov. M. 11, 216:arae sacrificiis fument, honore, donis cumulentur,
Liv. 8, 33, 21:divūm templis indicit honorem,
Verg. A. 1, 632; Ov. F. 4, 409:nullos aris adoleret honores,
id. M. 8, 742:meritos aris mactavit honores,
Verg. A. 3, 118:honore sepulturae carere,
Cic. de Sen. 20, 75; id. Inv. 1, 55, 108:cernit ibi maestos et mortis honore carentes Leucaspim, etc.,
Verg. A. 6, 333; cf. Ov. Tr. 3, 3, 45:mille viri, qui supremum comitentur honorem,
Verg. A. 11, 61:solutus honos cineri,
Val. Fl. 3, 357:honorem habere alicui,
Curt. 3, 12, 13:omnem honorem funeri servare,
id. 4, 10, 23:communem sepulturae honorem alicui tribuere,
Suet. Aug. 17:nec enim quaerimus, cui acquiratur, sed cui honos habitus est,
the honorary legacy, Dig. 37, 5, 3; 32, 1, 11:sepulturae honore spoliatus,
Val. Max. 4, 7, 1; 9, 8, 1 fin.; cf.:supremitatis honor,
Amm. 31, 13:supremus condicionis humanae honos,
Val. Max. 6, 3, 1.—Objectively, a quality that brings honor or consideration, an ornament, grace, charm, beauty ( poet.):C.silvis Aquilo decussit honorem,
Verg. G. 2, 404:December silvis honorem decutit,
Hor. Epod. 11, 6; cf.:populeus cui frondis honor,
Val. Fl. 6, 296:notus in vultus honor,
Hor. Epod. 17, 18; Stat. Th. 10, 788.—In plur.:laetos oculis afflārat honores,
Verg. A. 1, 591; cf. Sil. 12, 244:hic tibi copia Manabit ad plenum benigno Ruris honorum opulenta cornu,
Hor. C. 1, 17, 16:nullum ver usquam nullique aestatis honores,
Sil. 3, 487.—A magistrate, office-holder:sed cum summus honor finito computet anno, sportula quid referat,
Juv. 1, 117; cf. v. 110. -
14 Honos
hŏnor or hŏnos (the latter form almost exclusively in Cic., who has honor only Phil. 9, 6 fin., and Fragm. pro Tull. 21; also in Caes., Liv., Sall., Prop., Verg., Nep., and Curt.; but honor in Sen., Vell., Ov.; and Hor. and Tac. use both forms. Honos was antiquated in Quintilian's day, v. Quint. 1, 4, 13; Neue, Formenl. 1, 168 sq.), ōris (archaic gen. honorus, like venerus, Lex Puteol. ap. Haubold, n. 7), m. [perh. Sanscr. hu-, call], honor, repute, esteem in which a person or thing is held.I.Lit.A.In gen.:B.cum honos sit praemium virtutis judicio studioque civium delatum ad aliquem, qui eum sententiis, qui suffragiis adeptus est, is mihi et honestus et honoratus videtur. Qui autem occasione aliqua etiam invitis suis civibus nactus est imperium, hunc nomen honoris adeptum, non honorem puto,
Cic. Brut. 81, 281; cf.:is autem, qui vere appellari potest honos, non invitamentum ad tempus, sed perpetuae virtutis est praemium,
id. Fam. 10, 10, 1 sq.:honos alit artes omnesque incenduntur ad studia gloria,
id. Tusc. 1, 2, 4;so with gloria,
id. Part. 24, 87: si honos is fuit, majorem tibi habere non [p. 862] potui, id. Fam. 5, 20, 2:quanto et honor hic illo est amplior, etc.,
id. Att. 9, 2, A, 1:gratia, dignitate, honore auctus,
Caes. B. G. 1, 43, 8:amplissimis honoribus et praemiis decorari... honos maximus,
Cic. de Or. 1, 54, 232:ut eum amplissimo regis honore et nomine affeceris,
id. Deiot. 5, 14:aliquem praecipuo honore habere,
Caes. B. G. 5, 54, 4:suum cuique honorem et gradum reddere,
Cic. Rosc. Am. 47, 136:apud eum sunt in honore et in pretio,
id. ib. 28, 77; Caes. B. C. 3, 61, 1; so with in:in honore magno esse,
Cic. Brut. 8, 30:summo in honore,
id. de Or. 1, 55, 235; id. Off. 2, 19, 65:tanto in honore,
id. Tusc. 2, 2, 4; Caes. B. C. 1, 77, 2; 3, 47, 7; Liv. 42, 6, 12; but without in:Jovem autem quanto honore in suo templo fuisse arbitramini,
Cic. Verr. 2, 4, 58, § 129:(Druides) magno sunt apud eos honore,
Caes. B. G. 6, 13, 4; 5, 54, 5; Liv. 1, 40, 1; Tac. A. 14, 6; id. H. 1, 6, 4:honorem accipere,
Cic. Att. 9, 2, A, 1:honorem huic generi (i. e. poëtis) non fuisse declarat oratio Catonis,
id. Tusc. 1, 2, 3:honori summo nostro Miloni fuit qui P. Clodii conatus compressit,
id. Off. 2, 17, 58; cf.:quod (i. e. medium ex tribus sedere) apud Numidas honori ducitur,
Sall. J. 11, 3:rite suum Baccho dicemus honorem,
honor, praise, Verg. G. 2, 393: tanto ille vobis quam mihi pejorem honorem habuit, worse honor, i. e. greater dishonor or disgrace, Q. Metell. ap. Gell. 12, 9, 4; cf.:exsilii honor,
i. e. honorable exile, Tac. H. 1, 21.—Personified:tute pone te latebis facile, ne inveniat te honos,
Plaut. Trin. 3, 2, 37.—Of inanim. and abstr. things, honor, esteem, value:physicae quoque non sine causa tributus idem est honos,
Cic. Fin. 3, 22, 73; id. Fam. 7, 26, 2:ornatus ille admirabilis, propter quem ascendit in tantum honorem eloquentia,
id. Or. 36, 125:multa renascentur quae jam cecidere, cadentque Quae nunc sunt in honore vocabula, si volet usus,
Hor. A. P. 71:apud antiquos piscium nobilissimus habitus acipenser nullo in honore est,
Plin. 9, 17, 27, § 60; 19, 6, 32, § 104:vino Pramnio etiam nunc honos durat,
id. 14, 4, 6, § 54 al. —In partic.1.Public honor, official dignity, office, post, preferment (cf. munus):2.ita quaestor sum factus, ut mihi honorem illum tum non solum datum, sed etiam creditum ac commissum putem,
Cic. Verr. 2, 5, 14, § 35:ille honoris gradus,
id. Sull. 29, 82:equites Romanos in tribunicium restituit honorem,
Caes. B. C. 1, 77 fin.:extraordinarium honorem appetere,
id. ib. 1, 32, 2:hic ipse honos (sc. dictatura), delatus ad me, testis est innocentiae meae,
Liv. 9, 26, 14:curulem adferri sellam eo jussit (Flavius) ac sede honoris sui inimicos spectavit,
id. 9, 46, 9:honore abiit,
Suet. Aug. 26; cf.:deposito honore,
id. ib. 36:paene honore summotus est,
id. Claud. 9:honor municipalis est administratio rei publicae cum dignitatis gradu, sive cum sumtu, sive sine erogatione contingens,
Dig. 50, 4, 14 pr.: honorem aut magistratum gerere, Gai Inst. 1, 96:clari velamen honoris sufficiunt tunicae summis aedilibus albae,
Juv. 3, 178:tempus honoris,
the term of office, id. 8, 150:honorem militiae largiri,
military honors, id. 7, 88.—In plur.:populum Romanum hominibus novis industriis libenter honores mandare semperque mandasse,
Cic. Verr. 2, 4, 37, § 81; cf.:qui (populus) stultus honores Saepe dat indignis,
Hor. S. 1, 6, 15:ascendisset ad honores, nisi, etc.,
Cic. Brut. 68, 241:honoribus amplissimis et laboribus maximis perfungi,
id. Fam. 1, 8, 3:obrepisti ad honores errore hominum,
id. Pis. 1, 1:Catulus maximis honoribus usus,
Sall. C. 49, 2:magistratus atque honores capere,
Suet. Aug. 26:largiri opes, honores,
Tac. A. 11, 12.—Particular phrases.a.Honoris causa.(α).Out of respect, in order to show honor (class.):(β).C. Curio, quem ego hominem honoris potius quam contumeliae causa nominatum volo,
Cic. Verr. 1, 7, 18:quem honoris causa nomino,
id. Rosc. Am. 2, 6:toties hunc et virum bonum esse dixisti et honoris causa appellasti,
id. Rosc. Com. 6, 18:Campanis equitum honoris causa, civitas sine suffragio data,
Liv. 8, 14, 10; 32, 34, 8; 39, 22, 2.—For the sake of (ante-class.):b.ejus honoris causa, feci thensaurum ut hic reperiret Euclio,
Plaut. Aul. prol. 25: mei honoris causa mittere coquos, id. ib. 3, 4, 4:huc honoris vostri venio gratia,
id. Am. 3, 1, 7; id. Stich. 2, 2, 14:vestri honoris causa,
Ter. Phorm. 5, 7, 35.—Praefari or dicere honorem, to make an excuse in saying any thing that may be distasteful = by your leave or saving your presence:3.si dicimus: ille patrem strangulavit, honorem non praefamur. Sin de Aurelia aliquid aut Lollia, honos. praefandus est,
Cic. Fam. 9, 22, 4;for which: haec sunt quae retulisse fas sit, ac pleraque ex his non nisi honore dicto,
Plin. 28, 8, 24, § 87; cf.also: honos auribus sit,
i. e. pardon the expression, Curt. 5, 1, 22.—Personified, Hŏnor or Hŏnos, as a deity whose temple adjoined that of Virtus, and who was worshipped with uncovered head, Cic. Verr. 2, 4, 54, § 121; id. Sest. 54, 116; id. Leg. 2, 23, 58; Val. Max. 1, 1, 8; Liv. 27, 25, 7 sqq.; Aug. Civ. Dei, 4, 21; Inscr. Orell. 543.II.Transf.A.Concr., any thing given as a mark of honor, an honorary gift, a reward, acknowledgment, recompense, fee; a sacrifice; funeral rites; a legacy, etc. (mostly poet. and since the Aug. period):B.Itan tandem hanc majores famam tradiderunt tibi tui,... honori posterorum tuorum ut vindex fieres,
Plaut. Trin. 3, 2, 18:Curio misi, ut medico honos haberetur et tibi daret quod opus esset,
Cic. Fam. 16, 9, 3; Vitr. 10, 22:geminum pugnae proponit honorem,
Verg. A. 5, 365:nil victor honoris Ex opibus posco,
Sil. 9, 199:dicite, Pierides, quonam donetur honore Neaera,
Tib. 3, 1, 5:nec Telamon sine honore recessit Hesioneque data potitur,
Ov. M. 11, 216:arae sacrificiis fument, honore, donis cumulentur,
Liv. 8, 33, 21:divūm templis indicit honorem,
Verg. A. 1, 632; Ov. F. 4, 409:nullos aris adoleret honores,
id. M. 8, 742:meritos aris mactavit honores,
Verg. A. 3, 118:honore sepulturae carere,
Cic. de Sen. 20, 75; id. Inv. 1, 55, 108:cernit ibi maestos et mortis honore carentes Leucaspim, etc.,
Verg. A. 6, 333; cf. Ov. Tr. 3, 3, 45:mille viri, qui supremum comitentur honorem,
Verg. A. 11, 61:solutus honos cineri,
Val. Fl. 3, 357:honorem habere alicui,
Curt. 3, 12, 13:omnem honorem funeri servare,
id. 4, 10, 23:communem sepulturae honorem alicui tribuere,
Suet. Aug. 17:nec enim quaerimus, cui acquiratur, sed cui honos habitus est,
the honorary legacy, Dig. 37, 5, 3; 32, 1, 11:sepulturae honore spoliatus,
Val. Max. 4, 7, 1; 9, 8, 1 fin.; cf.:supremitatis honor,
Amm. 31, 13:supremus condicionis humanae honos,
Val. Max. 6, 3, 1.—Objectively, a quality that brings honor or consideration, an ornament, grace, charm, beauty ( poet.):C.silvis Aquilo decussit honorem,
Verg. G. 2, 404:December silvis honorem decutit,
Hor. Epod. 11, 6; cf.:populeus cui frondis honor,
Val. Fl. 6, 296:notus in vultus honor,
Hor. Epod. 17, 18; Stat. Th. 10, 788.—In plur.:laetos oculis afflārat honores,
Verg. A. 1, 591; cf. Sil. 12, 244:hic tibi copia Manabit ad plenum benigno Ruris honorum opulenta cornu,
Hor. C. 1, 17, 16:nullum ver usquam nullique aestatis honores,
Sil. 3, 487.—A magistrate, office-holder:sed cum summus honor finito computet anno, sportula quid referat,
Juv. 1, 117; cf. v. 110. -
15 ingratia
ingrātĭa, ae, f. [ingratus].I. II.ingrātĭīs, or contr. ingrātīs (v. Zumpt ad Cic. Verr. 2, 4, 9, § 19), without one ' s thanks, against one ' s will.A.As subst. (rare, and not in class. Lat.):B.tuis ingratiis ( = te invito),
Plaut. Merc. 2, 4, 11;so perh. ingratiis nostris,
Gell. 17, 1, 7.— With gen.:vobis invitis atque amborum ingratiis,
Plaut. Cas. 2, 5, 7.—Adv., unwillingly, against his ( her, etc.) will (class., and in both forms):id quod odio'st faciundum'st cum malo atque ingratiis,
Plaut. Mil. 3, 1, 153; id. ib. 2, 5, 39; id. Am. 1, 1, 215; id. Curc. 1, 1, 6; id. Cist. 2, 3, 82; id. Men. 5, 8, 5; Ter. Heaut. 3, 1, 37; id. Eun. 2, 1, 14; id. Phorm. 5, 6, 48:ingratis,
Lucr. 3, 1069; 5, 44; Lact. 2, 10, 25:extorquendum est invito atque ingratiis,
Cic. Quint. 14, 47:dicent quae necesse erit, ingratiis,
id. Verr. 2, 4, 9, § 19 Halm (Zumpt, ingratis): nisi plane cogit ingratiis, id. Tull. § 5; cf.:ut ingratis ad depugnandum omnes cogerentur,
against their will, Nep. Them. 4, 4; so, cogere, also App. M. 2, p. 123, 39. —See Hand, Turs. III. p. 379 sq. -
16 ingratis
ingrātĭa, ae, f. [ingratus].I. II.ingrātĭīs, or contr. ingrātīs (v. Zumpt ad Cic. Verr. 2, 4, 9, § 19), without one ' s thanks, against one ' s will.A.As subst. (rare, and not in class. Lat.):B.tuis ingratiis ( = te invito),
Plaut. Merc. 2, 4, 11;so perh. ingratiis nostris,
Gell. 17, 1, 7.— With gen.:vobis invitis atque amborum ingratiis,
Plaut. Cas. 2, 5, 7.—Adv., unwillingly, against his ( her, etc.) will (class., and in both forms):id quod odio'st faciundum'st cum malo atque ingratiis,
Plaut. Mil. 3, 1, 153; id. ib. 2, 5, 39; id. Am. 1, 1, 215; id. Curc. 1, 1, 6; id. Cist. 2, 3, 82; id. Men. 5, 8, 5; Ter. Heaut. 3, 1, 37; id. Eun. 2, 1, 14; id. Phorm. 5, 6, 48:ingratis,
Lucr. 3, 1069; 5, 44; Lact. 2, 10, 25:extorquendum est invito atque ingratiis,
Cic. Quint. 14, 47:dicent quae necesse erit, ingratiis,
id. Verr. 2, 4, 9, § 19 Halm (Zumpt, ingratis): nisi plane cogit ingratiis, id. Tull. § 5; cf.:ut ingratis ad depugnandum omnes cogerentur,
against their will, Nep. Them. 4, 4; so, cogere, also App. M. 2, p. 123, 39. —See Hand, Turs. III. p. 379 sq. -
17 ita
ĭta, adv. [pronom. stem i-; cf. is; Sanscr. itthā; Zend, itha], in the manner specified, in this manner, in this wise, in such a way, so, thus.I.In gen.A.Referring to what precedes, as has been said, thus, so:B.des operam ut investiges sitne ita,
Cic. Att. 12, 17: vidi ego nequam homines, verum te nullum deteriorem. Phil. Ita sum, Plaut. Bacch. 5, 2, 60:ita aiunt,
Ter. And. 1, 2, 21; 3, 3, 18; id. Ad. 5, 5, 7:et hercule ita fecit,
Cic. Cael. 11, 37:factum est ita,
id. Att. 7, 8, 4:aiunt enim te ita dictitare,
id. Verr. 2, 3, 64, § 151;frequent in phrase: quae cum ita sint,
since what has been said is true, id. Rosc. Com. 6, 17 init.; so,quod cum ita sit,
id. Caecin. 12, 33:quae cum ita essent,
id. Clu. 34, 94 fin. —To introduce the thought which follows, thus, in the following manner, as follows, in this way:C.in tertio de oratore ita scriptum est, in perpetua, etc.,
Quint. 9, 1, 25:haec ita digerunt: primum... secundum, etc.,
id. 11, 2, 20:ita sciunt procuratores... nullius apud te auctoritatem valere plus quam meam,
Cic. Fam. 13, 42, 4; id. Tusc. 3, 18, 41:ita constitui, fortiter esse agendum,
id. Clu. 19, 51. —In affirmations, esp. in replies, yes, it is so, just so, true: quid istic tibi negoti est? Dav. Mihin'? Si. Ita, Ter. And. 5, 2, 8:D.an laudationes? ita, inquit Antonius,
Cic. de Or. 2, 11, 44:Davusne? ita,
Hor. S. 2, 7, 2; so in solemn affirmation: est ita: est, judices, ita, ut dicitur, Cic. Verr. 2, 4, 52, § 117:et certe ita est,
id. Att. 9, 13, 2:ita est,
Plaut. Ps. 1, 5, 51; Ter. And. 1, 1, 27;and in negations: non est ita,
Cic. Off. 1, 44, § 158; strengthened by other particles of affirmation: as vero, profecto, prorsus, plane;ita vero,
Plaut. Men. 5, 9, 37:ita profecto,
id. Am. 1, 1, 214:non est profecto ita, judices,
Cic. Rosc. Am. 40, 121:ita prorsus,
id. Tusc. 2, 27, 67:prorsus ita,
id. Leg. 3, 12, 26:ita plane,
id. Tusc. 1, 7, 13; id. Ac. 2, 35, 113.—In interrogations, esp.a.Jeeringly, implying an affirmative, = alêthes: itane? really? truly? is it so? itane credis? Ter. And. 2, 3, 25; id. Eun. 5, 8, 28; Cic. Div. 2, 40, 83:b.itane est?
id. Rosc. Am. 39, 113;so with vero or tandem: itane vero? ego non justus?
Cic. N. D. 2, 4, 11; id. Verr. 2, 5, 30, § 77; id. Div. 1, 13, 23:itane tandem?
id. Clu. 65, 182. —Where surprise or reproach is implied: quid ita? (Gr. ti dai), why so? how is that? what do you mean? accusatis Sex. Roscium. Quid ita? Cic. Rosc. Am. 12, 34; id. N. D. 1, 35, 99; id. Off. 2, 23, 83:II.quid ita passus est Eretriam capi? quid ita tot Thessaliae urbes? Quid ita, etc.,
Liv. 32, 21, 13; 27, 34, 13; Plaut. Trin. 4, 2, 42.In partic.A.In comparisons, so.1.To point out the resemblance, usually corresponding to ut; sometimes to quasi, quomodo, quemadmodum, quam, tamquam, veluti, qualis, etc., as, like, in the same way as:2.non ita amo ut sani solent homines,
Plaut. Merc. 2, 1, 38:ita ut res sese habet,
Ter. Heaut. 4, 3, 24:ita vero, Quirites, ut precamini, eveniat,
Cic. Phil. 4, 4, 10:omnis enim pecunia ita tractatur, ut praeda, a praefectis,
id. Fam. 2, 17, 7:an ita tu's animata, ut qui expers matris imperiis sies?
Plaut. As. 3, 1, 2:ut homost, ita morem geras,
Ter. Ad. 3, 3, 77:ut hirundines... ita falsi amici, etc.,
Auct. Her. 4, 48, 61:tametsi ita de meo facto loquor, quasi ego illud mea voluntate fecerim,
Cic. Verr. 2, 1, 11, § 29:sed prorsus ita, quasi aut reus numquam esset futurus, aut, etc.,
id. ib. 2, 4, 22, § 49; Quint. 9, 4, 87:me consulem ita fecistis, quomodo pauci facti sunt,
Cic. Agr. 2, 1, 3; Quint. 11, 1, 92:quemadmodum dicimus non feci furtum, ita, non est hoc furtum,
Quint. 7, 3, 1:non ita variant undae... quam facile mutantur amantes,
Prop. 3, 5, 11:castra in hostico incuriose ita posita, tamquam procul abesset hostis,
Liv. 8, 38, 2:neque enim ita se gessit tamquam rationem aliquando esset redditurus,
Cic. Verr. 2, 4, 22, § 49:Alexander ita cupide profectus fuerat, veluti, etc.,
Just. 12, 2, 1:sane ita se habet sacrum, quale apud Homerum quoque est,
Quint. 1, 5, 67.—Following or followed by ut, to denote that two things are in the same condition or category.(α).Ut... ita, as... so, just as... so also, alike... and, as well... as: Dolabellam ut Tarsenses, ita Laodiceni multo amentiores ultro arcessierunt, Cass. ap. Cic. Fam. 12, 13, 10:(β).Hercules cum ut Eurysthei filios, ita suos configebat sagittis,
Cic. Ac. 2, 28, 89; id. Leg. 2, 2, 5. —Ut... ita, although... yet:(γ).ut errare potuisti, sic decipi te non potuisse quis non videt?
Cic. Fam. 10, 20, 2:haec omnia ut invitis, ita non adversantibus patriciis transacta,
Liv. 3, 55, 15; cf.;pleraque Alpium sicut breviora ita arrectiora sunt,
id. 21, 35, 11. —Ita ut, just as:3.ita ut occoepi dicere,
Plaut. Poen. 2, 24; id. Trin. 4, 2, 52:ita ut antea demonstravimus,
Caes. B. G. 7, 76; Cato, R. R. 144, 2.—In oaths, emphatic wishes, solemn assertions, etc., expressed by a comparison:B.ita ille faxit Juppiter,
Plaut. Most. 2, 1, 51: ita me di ament, non nil timeo, i.e. may they so love me as it is true that, etc., Ter. Eun. 4, 1, 1; 3, 2, 21:ita sim felix,
Prop. 1, 7, 3:sollicitat, ita vivam, me tua valetudo,
Cic. Fam. 16, 20, 1; Verg. A. 9, 208; so, followed by ut, with indic.:ita mihi salvā re publicā vobiscum perfrui liceat, ut ego non moveor, etc.,
Cic. Cat. 4, 6, 11:ita me Venus amet, ut ego te numquam sinam, etc.,
Plaut. Curc. 1, 3, 52:ita me amabit sancta Saturitas, itaque suo me condecoret cognomine, ut ego vidi,
id. Capt. 4, 2, 97; by ut, with subj., adding a second wish:nam tecum esse, ita mihi omnia quae opto contingant, ut vehementer velim,
Cic. Fam. 5, 21, 1; for which the abl. absol.: ita incolumi Caesare moriar, Balb. ap. Cic. Att. 9, 7, B, 3; for the subj. with ita, the fut. indic.:ita te amabit Juppiter, ut tu nescis?
Plaut. Aul. 4, 10, 31; id. Merc. 4, 4, 22.—To denote a kind or quality, so, such, of this nature, of this kind:C.nam ita est ingenium muliebre,
Plaut. Stich. 5, 5, 3:ita est amor: balista ut jacitur,
id. Trin. 3, 2, 42:ita sunt res nostrae,
Cic. Att. 4, 1, 8:ita sunt Persarum mores,
Plaut. Pers. 4, 2, 25:si ita sum, non tam est admirandum regem esse me,
Cic. Sull. 7, 22; id. Dom. 27, 71:ita inquam = hoc dico,
id. Phil. 14, 5, 12.—To denote an expected or natural consequence, so, thus, accordingly, under these circumstances, in this manner, therefore:D.ita praetorium missum,
Liv. 21, 54, 3:ita Jovis illud sacerdotium per hanc rationem Theomnasto datur,
Cic. Verr. 2, 2, 51 fin.; esp.: ita fit, thus it comes to pass, hence it follows:ita fit ut animus de se ipse tum judicet, cum id ipsum, quo judicatur, aegrotet,
Cic. Tusc. 3, 1, 1; id. Off. 1, 28, 101; 1, 45, 160:ita fit ut deus ille nusquam prorsus appareat,
id. N. D. 1, 14, 37; id. Leg. 1, 15, 42; so in an inference, therefore: et deus vester nihil agens; expers virtutis igitur;ita ne beatus quidem,
id. N. D. 1, 40, 110; Suet. Caes. 60; so,itaque (= et ita), crassum (caelum) Thebis, itaque pingues Thebani,
Cic. Fat. 4, 7; id. N. D. 3, 17, 44.—Introducing a limitation or restriction, on the condition, on the assumption, in so far, to such an extent, only in so far, etc., commonly followed by ut:E.et tamen ita probanda est mansuetudo, ut adhibeatur rei publicae causa severitas,
Cic. Off. 1, 25, 88:pax ita convenerat, ut Etruscis Latinisque fluvius Albula finis esset,
Liv. 1, 3; 24, 29 fin.:sed ante omnia ita vos irae indulgere oportet, ut potiorem irā salutem habeatis,
id. 23, 3; so with tamen:longiorem dicturis periodum colligendus est spiritus, ita tamen ut id neque diu neque cum sono faciamus,
Quint. 11, 3, 53:haec ita praetereamus, ut tamen intuentes ac respectantes relinquamus,
Cic. Sest. 5, 13. —To denote degree, so, to such a degree, so very, so much:quod quid ita placuerit iis, non video,
Quint. 9, 4, 10:hoc tibi ita mando, ut dubitem an etiam te rogem, ut pugnes ne intercaletur,
Cic. Att. 5, 9, 2:ita fugavit Samnites, ut, etc.,
Liv. 8, 36; esp. with adjj.:judices ita fortes tamen fuerunt, ut... vel perire maluerint, quam,
Cic. Att. 1, 16, 5:ita sordidus ut se Non umquam servo melius vestiret,
Hor. S. 1, 1, 96:ita sunt omnia debilitata,
Cic. Fam. 2, 5, 2; so with negatives: non (haud, nec, etc.) ita, not very, not especially:non ita magna mercede,
Cic. Fam. 1, 9, 3:non ita lato interjecto mari,
id. Or. 8, 25:non ita antiqua,
id. Verr. 2, 4, 49, § 109:accessione utuntur non ita probabili,
id. Fin. 2, 13, 42:haec nunc enucleare non ita necesse est,
id. Tusc. 5, 8, 23:non ita multum provectus,
id. Phil. 1, 3, 7:post, neque ita multo,
Nep. Cim. 3, 4; id. Pel. 2, 4; id. Phoc. 2, 5. -
18 nei
nī (old orthography nei, v. in the foll.), adv. and conj. [identical with ne and the prim. form, whence nisi, i. e. si ni].I.Adv., like ne, an absolutely negative particle, not. —So only in the combinations,A.Quid ni? or, in one word, quidni? why not? quid ego ni ita censeam? Plaut. Mil. 4, 3, 27:B.quid ego ni fleam?
id. ib. 4, 8, 1: quidni, inquit, meminerim? etc., Auct. ap. Cic. de Or. 2, 67, 273 et saep.; v. quidni.—Nimirum, lit. not wonderful; v. nimirum.—II.Conj., like ne, in imperative and intentional clauses, not, that not (ante-class. and poet.):III.ni quid tibi hinc in spem referas,
Plaut. Ep. 3, 2, 3: vinum aliudve quid ni laudato, Varr. ap. Non. 281, 31: Numa constituit, ut pisces, qui squamosi non essent, ni pollucerent... ni qui ad polluctum emerent, Cass. Hem. ap. Plin. 32, 2, 10, § 20; cf.:QVEM QVISQVE EORVM AGRVM POSIDEBIT, INVITIS EIS NIQVIS SICET NIVE PASCAT NIVE FRVATVR, etc.,
Inscr. Orell. 3121, p. 40:IS EVM AGRVM NEI HABETO NIVE FRVIMINO, ib.: ROGO PER DEOS, NI VELITIS OSSA MEA VIOLARE,
Inscr. Grut. 996, 12; Cenotaph. Pis. ap. Inscr. Orell. 643:(lege) edictā flemus diu, ni nos divideret,
Prop. 2, 7, 2:obstabat vallum, ni instent acies,
Sil. 1, 374 (al. ne):monent... ni teneant cursus,
Verg. A. 3, 686 (antiqui ni pro ne ponebant, Serv. ad loc.).—As a conditional negative (= si non, nisi), if not, unless, but that.A.In gen.(α).With indic.: SI IN IVS VOCAT, NI IT, ANTESTATOR, IGITVR EM CAPITO, if he summon him before court, if he go not, then he shall, etc., Tab. XII. 1 init.:(β).nam ni illum recipit, nihil est quo me recipiam,
Plaut. Capt. 1, 1, 35:ni offerumentas habebis plures in tergo tuo, etc.,
id. Rud. 3, 4, 48:mirum ni domi est,
Ter. And. 3, 4, 19:moriar ni puto, etc.,
Cic. Fam. 7, 13, 1:ni frustra augurium vani docuere parentes,
Verg. A. 1, 392:si is homo moritur, probe factum... ni moritur, tum, etc.,
Liv. 8, 10, 12; 13.—With subj.: quid ploras, pater?—Mirum ni cantem: condemnatus sum, it's a wonder I don't sing (ironically), Nov. ap. Cic. de Or. 2, 69, 279:B.dicerem, quae ante futura dixissem, ni vererer, ne, etc.,
Cic. Fam. 6, 6, 4:ni ita se res haberet,
id. Tusc. 5, 39, 115; cf. id. Fin. 3, 20, 66: ni tamen exciderit, id. poët. Fragm. ap. Quint. 8, 6, 73:ni faciat,
Verg. A. 1, 58:omina ni repetant Argis numenque reducant,
id. ib. 2, 178:nec Boi detrectāssent pugnam, ni fama... animos fregisset,
Liv. 32, 31, 2:ea se dicturum, quae ni fiant, nulla sit pacis condicio,
id. 32, 33, 2; 2, 22, 1; 1, 22, 6.—In partic.1.In formal lang. of law, in agreements, promises, stipulations, etc.:2.cum is sponsionem fecisset ni vir bonus esset,
Cic. Off. 3, 19, 77:judicem ferre, ni vindicias dederit,
Liv. 3, 57:tum illud quod dicitur sive nive irrident, etc.,
Cic. Caecin. 23, 65:cedo qui cum habeam judicem, Ni dolo malo instipulatus sis. nive etiam dum siem Quinque et viginti annos natus,
Plaut. Rud. 5, 3 (4), 25 (v. the passage in connection); so id. ib. 3, 4, 9: id ni fit, mecum pignus, si quis volt, dato in urnam mulsi, that it is not so, bet me, etc., id. Cas. prol. 75; id. Ep. 5, 2, 35; id. Poen. 5, 4, 72. —Ni quis scivit (if any one has not voted), the name of a centuria created by Servius Tullius for those to vote in who had not voted in their own centuriae, acc. to Paul. ex Fest. p. 177 Müll.—* 3.For nisi quod, Amm. 22, 11 fin. —4.Ni forte, for nisi forte:ni forte satius est, etc.,
Curt. 5, 25, 12 (Foss, nisi), Quint. 11, 2, 27. -
19 ni
nī (old orthography nei, v. in the foll.), adv. and conj. [identical with ne and the prim. form, whence nisi, i. e. si ni].I.Adv., like ne, an absolutely negative particle, not. —So only in the combinations,A.Quid ni? or, in one word, quidni? why not? quid ego ni ita censeam? Plaut. Mil. 4, 3, 27:B.quid ego ni fleam?
id. ib. 4, 8, 1: quidni, inquit, meminerim? etc., Auct. ap. Cic. de Or. 2, 67, 273 et saep.; v. quidni.—Nimirum, lit. not wonderful; v. nimirum.—II.Conj., like ne, in imperative and intentional clauses, not, that not (ante-class. and poet.):III.ni quid tibi hinc in spem referas,
Plaut. Ep. 3, 2, 3: vinum aliudve quid ni laudato, Varr. ap. Non. 281, 31: Numa constituit, ut pisces, qui squamosi non essent, ni pollucerent... ni qui ad polluctum emerent, Cass. Hem. ap. Plin. 32, 2, 10, § 20; cf.:QVEM QVISQVE EORVM AGRVM POSIDEBIT, INVITIS EIS NIQVIS SICET NIVE PASCAT NIVE FRVATVR, etc.,
Inscr. Orell. 3121, p. 40:IS EVM AGRVM NEI HABETO NIVE FRVIMINO, ib.: ROGO PER DEOS, NI VELITIS OSSA MEA VIOLARE,
Inscr. Grut. 996, 12; Cenotaph. Pis. ap. Inscr. Orell. 643:(lege) edictā flemus diu, ni nos divideret,
Prop. 2, 7, 2:obstabat vallum, ni instent acies,
Sil. 1, 374 (al. ne):monent... ni teneant cursus,
Verg. A. 3, 686 (antiqui ni pro ne ponebant, Serv. ad loc.).—As a conditional negative (= si non, nisi), if not, unless, but that.A.In gen.(α).With indic.: SI IN IVS VOCAT, NI IT, ANTESTATOR, IGITVR EM CAPITO, if he summon him before court, if he go not, then he shall, etc., Tab. XII. 1 init.:(β).nam ni illum recipit, nihil est quo me recipiam,
Plaut. Capt. 1, 1, 35:ni offerumentas habebis plures in tergo tuo, etc.,
id. Rud. 3, 4, 48:mirum ni domi est,
Ter. And. 3, 4, 19:moriar ni puto, etc.,
Cic. Fam. 7, 13, 1:ni frustra augurium vani docuere parentes,
Verg. A. 1, 392:si is homo moritur, probe factum... ni moritur, tum, etc.,
Liv. 8, 10, 12; 13.—With subj.: quid ploras, pater?—Mirum ni cantem: condemnatus sum, it's a wonder I don't sing (ironically), Nov. ap. Cic. de Or. 2, 69, 279:B.dicerem, quae ante futura dixissem, ni vererer, ne, etc.,
Cic. Fam. 6, 6, 4:ni ita se res haberet,
id. Tusc. 5, 39, 115; cf. id. Fin. 3, 20, 66: ni tamen exciderit, id. poët. Fragm. ap. Quint. 8, 6, 73:ni faciat,
Verg. A. 1, 58:omina ni repetant Argis numenque reducant,
id. ib. 2, 178:nec Boi detrectāssent pugnam, ni fama... animos fregisset,
Liv. 32, 31, 2:ea se dicturum, quae ni fiant, nulla sit pacis condicio,
id. 32, 33, 2; 2, 22, 1; 1, 22, 6.—In partic.1.In formal lang. of law, in agreements, promises, stipulations, etc.:2.cum is sponsionem fecisset ni vir bonus esset,
Cic. Off. 3, 19, 77:judicem ferre, ni vindicias dederit,
Liv. 3, 57:tum illud quod dicitur sive nive irrident, etc.,
Cic. Caecin. 23, 65:cedo qui cum habeam judicem, Ni dolo malo instipulatus sis. nive etiam dum siem Quinque et viginti annos natus,
Plaut. Rud. 5, 3 (4), 25 (v. the passage in connection); so id. ib. 3, 4, 9: id ni fit, mecum pignus, si quis volt, dato in urnam mulsi, that it is not so, bet me, etc., id. Cas. prol. 75; id. Ep. 5, 2, 35; id. Poen. 5, 4, 72. —Ni quis scivit (if any one has not voted), the name of a centuria created by Servius Tullius for those to vote in who had not voted in their own centuriae, acc. to Paul. ex Fest. p. 177 Müll.—* 3.For nisi quod, Amm. 22, 11 fin. —4.Ni forte, for nisi forte:ni forte satius est, etc.,
Curt. 5, 25, 12 (Foss, nisi), Quint. 11, 2, 27. -
20 populares
pŏpŭlāris (sync. poplāris, Plaut. Rud. 3, 4, 36), e, adj. [1. populus], of or belonging to the people, proceeding from or designed for the people.I.In gen.:B.populares leges,
i. e. laws instituted by the people, Cic. Leg. 2, 4, 9:accessus,
id. Q. Fr. 1, 1, 8, § 25:coetus,
id. Ac. 2, 2, 6:munus,
a donation to the people, id. Off. 2, 16, 56:popularia verba usitata,
id. ib. 2, 10, 35; cf.:ad usum popularem atque civilem disserere,
id. Leg. 3, 6, 14:dictio ad vulgarem popularemque sensum accommodata,
id. de Or. 1, 23, 108:oratio philosophorum... nec sententiis nec verbis instructa popularibus,
id. Or. 19, 64:popularis oratio,
id. ib. 44, 151:populari nomine aliquid appellare,
Plin. 13, 4, 9, § 48:laudes,
in the mouths of the people, Cic. Ac. 2, 2, 6:admiratio,
id. Fam. 7, 1, 2:honor,
Cic. Dom. 18:ventus,
popular favor, id. Clu. 47, 130 init.:aura,
Hor. C. 3, 2, 20:civitas,
democracy, Plin. 7, 56, 57, § 200 (opp. regia civitas, monarchy):popularia sacra sunt, ut ait Labeo, quae omnes cives faciunt nec certis familiis attributa sunt,
Fest. p.253 Müll.—Subst.: pŏpŭlārĭa, ĭum, n. (sc. subsellia), the seats of the people in the theatre, the common seats, Suet. Claud. 25; id. Dom. 4 fin. —II.In partic.A.Of or belonging to the same people or country, native, indigenous (as an adj. rare):2.Sappho puellis de popularibus querentem vidimus,
Hor. C. 2, 13, 25:flumina,
of the same district, Ov. M. 1, 577:oliva,
native, id. ib. 7, 498.—As subst.: pŏpŭlāris, is, comm. (freq. and class.).(α).Masc., a countryman, fellow-countryman:(β).redire ad suos populares, Naev. ap. Fest. s. v. stuprum, p. 317 Müll.: o mi popularis, salve,
Plaut. Poen. 5, 2, 79:o populares,
Ter. Eun. 5, 8, 1; id. Ad. 2, 1, 1:popularis ac sodalis suus,
Cic. Ac. 2, 37, 118:ego vero Solonis, popularis tui, ut puto, etiam mei, legem neglegam (for Cicero had also lived in Athens),
id. Att. 10, 1, 2:popularis alicujus definiti loci (opp. civis totius mundi),
id. Leg. 1, 23, 61:non populares modo,
Liv. 29, 1:cum turbā popularium,
Just. 43, 1, 6: quae res indicabat populares esse.—Fem.:b.mea popularis opsecro haec est?
Plaut. Rud. 3, 4, 35; 4, 4, 36; 4, 8, 4 al.; Sall. J. 58, 4:tibi popularis,
Ov. M. 12, 191.—Transf.(α).Of animals and plants of the same region:(β).leaena, Ov. lb. 503: (glires) populares ejusdem silvae (opp. alienigenae, amne vel monte discreti),
Plin. 8, 57, 82, § 224:populares eorum (prunorum) myxae,
id. 15, 13, 12, § 43.—Of persons of the same condition, occupation, tastes, etc., a companion, partner, associate, accomplice, comrade: meus popularis Geta, fellow (i. e. a slave), Ter. Phorm. 1, 1, 1:B.populares conjurationis,
Sall. C. 24, 1; 52, 14:sceleris,
id. ib. 22, 1: invitis hoc nostris popularibus dicam, the men of our school, i. e. the Stoics, Sen. Vit. Beat. 13.—In a political signification, of or belonging to the people, attached or devoted to the people (as opposed to the nobility), popular, democratic:C.res publica ex tribus generibus illis, regali et optumati et populari confusa modice,
Cic. Rep. 2, 23, 41 (ap. Non. 342, 31):homo maxime popularis,
Cic. Clu. 28, 77:consul veritate non ostentatione popularis,
id. Agr. 1, 7, 23: animus vere popularis, saluti populi consulens, id. Cat. 4, 5, 9:ingenium,
Liv. 2, 24:sacerdos, i. e. Clodius, as attached to the popular party,
Cic. Sest. 30, 66:vir,
Liv. 6, 20: homo, of the common people (opp. rex), Vulg. Sap. 18, 11. —Hence, subst.: pŏpŭlāres, ĭum, m., the people's party, the democrats (opp. optimates, the aristocrats):duo genera semper in hac civitate fuerunt... quibus ex generibus alteri se populares, alteri optimates et haberi et esse voluerunt. Quia ea quae faciebant, multitudini jucunda esse volebant, populares habebantur,
Cic. Sest. 45, 96:qui populares habebantur,
id. ib. 49, 105:ex quo evenit, ut alii populares, alii studiosi optimi cujusque videantur,
id. Off. 1, 25, 85.—Acceptable to the people, agreeable to the multitude, popular:D.dixi in senatu me popularem consulem futurum. Quid enim est tam populare quam pax?
Cic. Agr. 2, 4, 9:potest nihil esse tam populare quam id quod ego consul popularis adfero, pacem, etc.,
id. ib. 2, 37, 102:quo nihil popularius est,
Liv. 7, 33, 3:populare gratumque audientibus,
Plin. Paneg. 77, 4.—Of or belonging to the citizens (as opposed to the soldiery):E.quique rem agunt duelli, quique populare auspicium,
Cic. Leg.2, 8; cf.Amm. 14, 10; usually as subst.: popŭlāris, is, m., a citizen (post-class.):multa milia et popularium et militum,
Capitol. Ant. Phil. 17; Dig. 1, 12, 1 fin.:popularibus militibusque,
Juv. 26, 3, 5; Amm. 22, 2.—Belonging to or fit for the common people; hence, common, coarse, mean, bad: sal. Cato, R. R. 88:A.pulli (apium),
Col. 9, 11, 4: popularia agere, to play coarse tricks, Laber. ap. Non. 150, 25.—Hence, adv.: pŏpŭlārĭter.After the manner of the common people, i. e. commonly, coarsely, vulgarly, Cic. Rep. 6, 22, 24:B.loqui,
id. Fin. 2, 6, 17:scriptus liber (opp. limatius),
id. ib. 5, 5, 12.—In a popular manner, popularly, democratically:agere,
Cic. Off. 2, 21, 73:conciones seditiose ac populariter excitatae,
id. Clu. 34, 93:occidere quemlibet populariter,
to win popularity, Juv. 3, 37.
- 1
- 2
См. также в других словарях:
Hund — 1. A guate Hund ve laft se nit1 u2 an schlecht n is kua Schad. (Unterinnthal.) – Frommann, VI, 36, 63. 1) Verläuft sich nicht. 2) Und. 2. A klenst n Hund na hengt mer di grössten Prügel ou (an). (Franken.) – Frommann, VI, 317. 3. A muar Hüünjen a … Deutsches Sprichwörter-Lexikon
MANUMISSIO — origo et allectio seu adoptio in cives, olim cives fecit. Tribus autem modis servos manumitti consuevisse. Suetonius, Interpres Topicorum Ciceronis, affirmat: Aut, si quis, consentiente vel iubente Dominô, nomen suum in censum detulisset: aut… … Hofmann J. Lexicon universale
Marcus Aurelius — Not to be confused with Aurelian. Marcus Aurelius 16th Emperor of the Roman Empire Bust of Marcus Aurelius in the Glyptothek, Munich … Wikipedia
Affaire Edgard de Mortara — Affaire Mortara Antisémitisme Fondamentaux Définitions : Antijudaïsme · Antisémitisme · Judéophobie Allégations : « Peuple déicide, perfide et usurier, profanateurs … Wikipédia en Français
Affaire Mortara — Pour les articles homonymes, voir Mortara (homonymie). Edgardo Mortara (à droite) avec sa mère L affaire Mortara est nommée d après Edgardo Mortara (Bologne, 27 août … Wikipédia en Français
Edgardo Mortara — Affaire Mortara Antisémitisme Fondamentaux Définitions : Antijudaïsme · Antisémitisme · Judéophobie Allégations : « Peuple déicide, perfide et usurier, profanateurs … Wikipédia en Français
Martin De Tours — « Saint Martin » redirige ici. Pour Les noms de lieu, voir Saint Martin. Pour Les personnes, voir Martin. Pour les articles homonymes, voir Sai … Wikipédia en Français
Martin de Tours — « Saint Martin » redirige ici. Pour les noms de lieu, voir Saint Martin. Pour les personnes, voir Martin. Pour les articles homonymes, voir Saint Martin (homonymie) … Wikipédia en Français
Martin de tours — « Saint Martin » redirige ici. Pour Les noms de lieu, voir Saint Martin. Pour Les personnes, voir Martin. Pour les articles homonymes, voir Sai … Wikipédia en Français
Saint Martin — Martin de Tours « Saint Martin » redirige ici. Pour Les noms de lieu, voir Saint Martin. Pour Les personnes, voir Martin. Pour les articles homonymes, voir Sai … Wikipédia en Français
Saint Martin de Tours — Martin de Tours « Saint Martin » redirige ici. Pour Les noms de lieu, voir Saint Martin. Pour Les personnes, voir Martin. Pour les articles homonymes, voir Sai … Wikipédia en Français