error+vm

fraus, fraudis ( gen. plur. fraudium, Cic. Off. 3, 18, 75; id. Pis. 19, 44; Dig. 9, 2, 23, § 4 al.:

fraudum,

Tac. A. 6, 21; Gell. 14, 2, 6; Claud. Laud. Stil. 2, 214; archaic form dat. sing. frudi, Lucr. 6, 187 Lachm.; cf. acc. frudem, id. 2, 187; acc. to Cod. Quadrat.; nom. plur. frudes, Naev. B. Pun. 1, 1), f. [perh. root dhru-, bend, injure; Sanscr. dhru-ti, deception; cf. Gr. titrôskô, wound, thrauô, break, and Lat. frustum, frustra, Corss. Ausspr. 1, 150; Curt. Gr. Etym. p. 222], a cheating, deceit, imposition, fraud (class. in sing. and plur.; syn.: dolus, fallacia, calliditas, etc.).

Lit.:

cum duobus modis, id est aut vi aut fraude fiat injuria, fraus quasi vulpeculae, vis leonis videtur: utrumque homini alienissimum, sed fraus odio digna majore,

Cic. Off. 1, 13 fin.:

nonne ab imis unguibus usque ad verticem summum ex fraude, fallaciis, mendaciis constare totus videtur?

id. Rosc. Com. 7, 20:

fraus fidem in parvis sibi praestruit, ut, cum operae pretium sit, cum mercede magna fallat,

Liv. 28, 42:

hostes sine fide tempus atque occasionem fraudis ac doli quaerunt,

Caes. B. C. 2, 14, 1:

fraude ac dolo aggressus est (urbem),

Liv. 1, 53, 4:

per summam fraudem et malitiam,

Cic. Quint. 18, 56:

in fraudem obsequio impelli,

id. Lael. 24, 89:

metuo in commune, ne quam fraudem frausus siet,

Plaut. As. 2, 2, 20:

fraudis, sceleris, parricidii, perjurii plenus,

id. Rud. 3, 2, 37:

Litavici fraude perspecta,

Caes. B. G. 7, 40, 6:

legi fraudem facere,

i. e. to circumvent, evade, Plaut. Mil. 2, 2, 9; cf.: contra legem facit, qui id facit, quod lex prohibet;

in fraudem vero legis, qui salvis verbis legis sententiam ejus circumvenit. Fraus enim legi fit, ubi, quod fieri noluit, fieri autem non vetuit, id fit, etc.,

Dig. 1, 3, 29 and 30:

quod emancipando filium fraudem legi fecisset,

Liv. 7, 16 fin.:

facio fraudem senatusconsulto,

Cic. Att. 4, 12:

inventum deverticulum est in fraude earum (legum), gallinaceos quoque pascendi,

Plin. 10, 50, 71, § 140:

si quid in fraudem creditorum factum sit,

Dig. 42, 8, 6, § 8 al.:

sese dedere sine fraude constituunt,

without deception, honorably, Caes. B. C. 2, 22, 1:

sine fraude Punicum emittere praesidium,

Liv. 24, 47, 8 (in another sense under II. C. 2.):

audax Iapeti genus (Prometheus) Ignem fraude malā gentibus intulit,

Hor. C. 1, 3, 28:

aliter enim ad sororis filios quam concordiae fraude pervenire non poterat,

by the deceitful pretence of unanimity, Just. 24, 2:

bestiae cibum ad fraudem suam positum aspernuntur,

Liv. 41, 23.—In plur.:

exagitabantur omnes ejus fraudes atque fallaciae,

deceptions, Cic. Clu. 36, 101:

qui fons est fraudium, maleficiorum, scelerum omnium,

id. Off. 3, 18, 75:

noctem peccatis et fraudibus objice nubem,

Hor. Ep. 1, 16, 62:

(Europe) scatentem Beluis pontum mediasque fraudes Palluit audax,

id. C. 3, 27, 28.

Transf.

Concr., of persons as a term of reproach, a cheater, deceiver, a cheat (ante-class and rare):

fur, fugitive, fraus populi, Fraudulente,

Plaut. Ps. 1, 3, 131:

gerro, iners, fraus, heluo, ganeo,

Ter. Heaut. 5, 4, 10.—

In gen., a bad action, offence, crime (class.):

otio aptus in fraudem incidi,

Plaut. Trin. 3, 2, 32 Brix ad loc.:

est enim periculum, ne aut neglectis iis (rebus divinis) impia fraude, aut susceptis anili superstitione obligemur,

Cic. Div. 1, 4 fin.:

si C. Rabirius fraudem capitalem admisit, quod arma contra L. Saturninum tulit,

id. Rab. Perd. 9, 26:

scelus frausque,

id. de Or. 1, 46, 202:

suscepta fraus,

id. Pis. 18 fin.:

nocituram postmodo te natis fraudem committere,

Hor. C. 1, 28, 31.—In plur.:

re publica violanda fraudes inexpiabiles concipere,

Cic. Tusc. 1, 30, 72.—

In pass. signif., a being deceived, selfdeception, delusion, error, mistake (class.):

is me in hanc illexit fraudem,

Plaut. Mil. 5, 42:

imperitos in fraudem illicis,

Ter. And. 5, 4, 8 Ruhnk.; cf.: oculi, supercilia, frons, vultus denique totus... hic in fraudem homines impulit;

hic eos, quibus erat ignotus, decepit, fefellit, induxit,

Cic. Pis. 1, 1:

nos in fraudem induimus frustraminis ipsi,

Lucr. 4, 417:

quemquam pellicere in fraudem,

id. 5, 1005:

jacere in fraudem,

id. 4, 1206: in fraudem deducere, Planc. ap. Cic. Fam. 10, 23, 4:

in fraudem incidere,

Cic. Att. 11, 16, 1; cf.:

in fraudem in re publica delabi,

id. de Or. 3, 60, 226:

ne tibi dent in eo flammarum corpora fraudem,

Lucr. 2, 187:

ne tibi sit frudi, quod nos inferne videmus, etc.,

id. 6, 187:

quem (Euryalum) jam manus omnis Fraude loci et noctis... oppressum rapit,

deception as to, ignorance of, Verg. A. 9, 397.—

Injury, detriment, damage.

Prop., produced by deception or ignorance: aliud fraus est, aliud poena;

fraus enim sine poena esse potest, poena sine fraude esse non potest. Poena est noxae vindicta, fraus et ipsa noxa dicitur et quasi poenae quaedam praeparatio,

Dig. 50, 16, 131.—

Injury, hurt, harm, in gen. (in the best prose confined to the phrases, sine fraude and fraudi esse; v. infra):

tuis nunc cruribus scapulisque fraudem capitalem hinc creas,

Plaut. Mil. 2, 3, 23:

id mihi fraudem tulit,

Cic. Att. 7, 26, 2:

esse alicui fraudi aut crimini,

to tend to his injury, id. Mur. 35, 73; cf.:

quae res nemini umquam fraudi fuit,

id. Clu. 33, 91; id. Att. 5, 21, 12; id. Phil. 5, 12, 34; 8, 11, 33; id. Rosc. Am. 17, 49:

latum ad populum est, ne C. Servilio fraudi esset, quod, etc.,

Liv. 30, 19, 9 al.: sine fraude, or archaic SE (SED) FRAVDE, without injury, without damage, without risk (= sine damno, sine noxa): SI PLVS MINVSVE SECVERVNT SE FRAVDE ESTO, Fragm. XII. Tab. ap. Gell. 20, 1, 49;

v. sine: rex respondit: QVOD SINE FRAVDE MEA POPVLIQVE ROMANI QVIRITIVM FIAT, FACIO,

Liv. 1, 24, 5:

ceterae multitudini diem statuit, ante quam sine fraude liceret ab armis discedere,

Sall. C. 36, 2; cf. Liv. 26, 12, 5; Hor. C. 2, 19, 20; id. C. S. 41:

quis deus in fraudem, quae dura potentia nostra Egit?

Verg. A. 10, 72:

jam nosces, ventosa ferat cui gloria fraudem,

id. ib. 11, 708.

Fraus, personified, a deity, Cic. N. D. 3, 17, 44. In the service of Mercury, as the god of thieves, Mart. Cap. 1, § 51.

fraus, fraudis ( gen. plur. fraudium, Cic. Off. 3, 18, 75; id. Pis. 19, 44; Dig. 9, 2, 23, § 4 al.:

fraudum,

Tac. A. 6, 21; Gell. 14, 2, 6; Claud. Laud. Stil. 2, 214; archaic form dat. sing. frudi, Lucr. 6, 187 Lachm.; cf. acc. frudem, id. 2, 187; acc. to Cod. Quadrat.; nom. plur. frudes, Naev. B. Pun. 1, 1), f. [perh. root dhru-, bend, injure; Sanscr. dhru-ti, deception; cf. Gr. titrôskô, wound, thrauô, break, and Lat. frustum, frustra, Corss. Ausspr. 1, 150; Curt. Gr. Etym. p. 222], a cheating, deceit, imposition, fraud (class. in sing. and plur.; syn.: dolus, fallacia, calliditas, etc.).

Lit.:

cum duobus modis, id est aut vi aut fraude fiat injuria, fraus quasi vulpeculae, vis leonis videtur: utrumque homini alienissimum, sed fraus odio digna majore,

Cic. Off. 1, 13 fin.:

nonne ab imis unguibus usque ad verticem summum ex fraude, fallaciis, mendaciis constare totus videtur?

id. Rosc. Com. 7, 20:

fraus fidem in parvis sibi praestruit, ut, cum operae pretium sit, cum mercede magna fallat,

Liv. 28, 42:

hostes sine fide tempus atque occasionem fraudis ac doli quaerunt,

Caes. B. C. 2, 14, 1:

fraude ac dolo aggressus est (urbem),

Liv. 1, 53, 4:

per summam fraudem et malitiam,

Cic. Quint. 18, 56:

in fraudem obsequio impelli,

id. Lael. 24, 89:

metuo in commune, ne quam fraudem frausus siet,

Plaut. As. 2, 2, 20:

fraudis, sceleris, parricidii, perjurii plenus,

id. Rud. 3, 2, 37:

Litavici fraude perspecta,

Caes. B. G. 7, 40, 6:

legi fraudem facere,

i. e. to circumvent, evade, Plaut. Mil. 2, 2, 9; cf.: contra legem facit, qui id facit, quod lex prohibet;

in fraudem vero legis, qui salvis verbis legis sententiam ejus circumvenit. Fraus enim legi fit, ubi, quod fieri noluit, fieri autem non vetuit, id fit, etc.,

Dig. 1, 3, 29 and 30:

quod emancipando filium fraudem legi fecisset,

Liv. 7, 16 fin.:

facio fraudem senatusconsulto,

Cic. Att. 4, 12:

inventum deverticulum est in fraude earum (legum), gallinaceos quoque pascendi,

Plin. 10, 50, 71, § 140:

si quid in fraudem creditorum factum sit,

Dig. 42, 8, 6, § 8 al.:

sese dedere sine fraude constituunt,

without deception, honorably, Caes. B. C. 2, 22, 1:

sine fraude Punicum emittere praesidium,

Liv. 24, 47, 8 (in another sense under II. C. 2.):

audax Iapeti genus (Prometheus) Ignem fraude malā gentibus intulit,

Hor. C. 1, 3, 28:

aliter enim ad sororis filios quam concordiae fraude pervenire non poterat,

by the deceitful pretence of unanimity, Just. 24, 2:

bestiae cibum ad fraudem suam positum aspernuntur,

Liv. 41, 23.—In plur.:

exagitabantur omnes ejus fraudes atque fallaciae,

deceptions, Cic. Clu. 36, 101:

qui fons est fraudium, maleficiorum, scelerum omnium,

id. Off. 3, 18, 75:

noctem peccatis et fraudibus objice nubem,

Hor. Ep. 1, 16, 62:

(Europe) scatentem Beluis pontum mediasque fraudes Palluit audax,

id. C. 3, 27, 28.

Transf.

Concr., of persons as a term of reproach, a cheater, deceiver, a cheat (ante-class and rare):

fur, fugitive, fraus populi, Fraudulente,

Plaut. Ps. 1, 3, 131:

gerro, iners, fraus, heluo, ganeo,

Ter. Heaut. 5, 4, 10.—

In gen., a bad action, offence, crime (class.):

otio aptus in fraudem incidi,

Plaut. Trin. 3, 2, 32 Brix ad loc.:

est enim periculum, ne aut neglectis iis (rebus divinis) impia fraude, aut susceptis anili superstitione obligemur,

Cic. Div. 1, 4 fin.:

si C. Rabirius fraudem capitalem admisit, quod arma contra L. Saturninum tulit,

id. Rab. Perd. 9, 26:

scelus frausque,

id. de Or. 1, 46, 202:

suscepta fraus,

id. Pis. 18 fin.:

nocituram postmodo te natis fraudem committere,

Hor. C. 1, 28, 31.—In plur.:

re publica violanda fraudes inexpiabiles concipere,

Cic. Tusc. 1, 30, 72.—

In pass. signif., a being deceived, selfdeception, delusion, error, mistake (class.):

is me in hanc illexit fraudem,

Plaut. Mil. 5, 42:

imperitos in fraudem illicis,

Ter. And. 5, 4, 8 Ruhnk.; cf.: oculi, supercilia, frons, vultus denique totus... hic in fraudem homines impulit;

hic eos, quibus erat ignotus, decepit, fefellit, induxit,

Cic. Pis. 1, 1:

nos in fraudem induimus frustraminis ipsi,

Lucr. 4, 417:

quemquam pellicere in fraudem,

id. 5, 1005:

jacere in fraudem,

id. 4, 1206: in fraudem deducere, Planc. ap. Cic. Fam. 10, 23, 4:

in fraudem incidere,

Cic. Att. 11, 16, 1; cf.:

in fraudem in re publica delabi,

id. de Or. 3, 60, 226:

ne tibi dent in eo flammarum corpora fraudem,

Lucr. 2, 187:

ne tibi sit frudi, quod nos inferne videmus, etc.,

id. 6, 187:

quem (Euryalum) jam manus omnis Fraude loci et noctis... oppressum rapit,

deception as to, ignorance of, Verg. A. 9, 397.—

Injury, detriment, damage.

Prop., produced by deception or ignorance: aliud fraus est, aliud poena;

fraus enim sine poena esse potest, poena sine fraude esse non potest. Poena est noxae vindicta, fraus et ipsa noxa dicitur et quasi poenae quaedam praeparatio,

Dig. 50, 16, 131.—

Injury, hurt, harm, in gen. (in the best prose confined to the phrases, sine fraude and fraudi esse; v. infra):

tuis nunc cruribus scapulisque fraudem capitalem hinc creas,

Plaut. Mil. 2, 3, 23:

id mihi fraudem tulit,

Cic. Att. 7, 26, 2:

esse alicui fraudi aut crimini,

to tend to his injury, id. Mur. 35, 73; cf.:

quae res nemini umquam fraudi fuit,

id. Clu. 33, 91; id. Att. 5, 21, 12; id. Phil. 5, 12, 34; 8, 11, 33; id. Rosc. Am. 17, 49:

latum ad populum est, ne C. Servilio fraudi esset, quod, etc.,

Liv. 30, 19, 9 al.: sine fraude, or archaic SE (SED) FRAVDE, without injury, without damage, without risk (= sine damno, sine noxa): SI PLVS MINVSVE SECVERVNT SE FRAVDE ESTO, Fragm. XII. Tab. ap. Gell. 20, 1, 49;

v. sine: rex respondit: QVOD SINE FRAVDE MEA POPVLIQVE ROMANI QVIRITIVM FIAT, FACIO,

Liv. 1, 24, 5:

ceterae multitudini diem statuit, ante quam sine fraude liceret ab armis discedere,

Sall. C. 36, 2; cf. Liv. 26, 12, 5; Hor. C. 2, 19, 20; id. C. S. 41:

quis deus in fraudem, quae dura potentia nostra Egit?

Verg. A. 10, 72:

jam nosces, ventosa ferat cui gloria fraudem,

id. ib. 11, 708.

Fraus, personified, a deity, Cic. N. D. 3, 17, 44. In the service of Mercury, as the god of thieves, Mart. Cap. 1, § 51.

gĕro, gessi, gestum ( Part. gen. plur. sync. gerentum, Plaut. Truc. 2, 1, 13; imper. ger, like dic, duc, fac, fer, Cat. 27, 2), 3, v. a. [root gas-, to come, go; Zend, jah, jahaiti, come; gero (for geso), in caus. sense, to cause to come; cf. Gr. bastazô, from bastos = gestus], to bear about with one, to bear, carry, to wear, have (in the lit. signif. mostly poet., not in Cic., Cæs., Sall., or Quint.; but instead of it ferre, portare, vehere, sustinere, etc.; but in the trop. signif. freq. and class.).

Lit.

In gen.:

(vestem ferinam) qui gessit primus,

Lucr. 5, 1420; so,

vestem,

Ov. M. 11, 276 (with induere vestes), Nep. Dat. 3; cf.:

coronam Olympiacam capite,

Suet. Ner. 25:

ornamenta,

id. Caes. 84:

angues immixtos crinibus,

Ov. M. 4, 792:

clipeum (laeva),

id. ib. 4, 782; cf.:

galeam venatoriam in capite, clavam dextra manu, copulam sinistra,

Nep. Dat. 3:

ramum, jaculum,

Ov. M. 12, 442:

spicea serta,

id. ib. 2, 28:

vincla,

id. ib. 4, 681:

venabula corpore fixa,

id. ib. 9, 206; cf.:

tela (in pectore fixus),

id. ib. 6, 228:

Vulcanum (i. e. ignem) in cornu conclusum,

Plaut. Am. 1, 1, 185:

spolia ducis hostium caesi suspensa fabricato ad id apte ferculo gerens,

Liv. 1, 10, 5; cf.:

Horatius trigemina spolia prae se gerens,

id. 1, 26, 2:

onera,

Varr. L. L. 6, § 77 Müll.: uterum or partum gerere, to be pregnant, be with young; so, gerere partum, Plin. 8, 47, 72, § 187:

uterum,

id. 8, 40, 62, § 151:

centum fronte oculos centum cervice gerebat Argus,

Ov. Am. 3, 4, 19:

lumen unum media fronte,

id. M. 13, 773:

cornua fronte,

id. ib. 15, 596:

virginis os habitumque gerens et virginis arma,

Verg. A. 1, 315:

virginis ora,

Ov. M. 5, 553; cf.:

quae modo bracchia gessit, Crura gerit,

id. ib. 5, 455 sq.:

Coae cornua matres Gesserunt tum,

i. e. were turned into cows, id. ib. 7, 364:

principio (morbi) caput incensum fervore gerebant,

Lucr. 6, 1145:

qui umbrata gerunt civili tempora quercu,

Verg. A. 6, 772:

tempora tecta pelle lupi,

Ov. M. 12, 380:

(Hector) squalentem barbam et concretos sanguine crines Vulneraque illa gerens, quae, etc.,

Verg. A. 2, 278:

capella gerat distentius uber,

Hor. S. 1, 1, 110.—

Of inanimate things:

semina rerum permixta gerit tellus discretaque tradit,

Lucr. 6, 790; cf.:

(terram) multosque lacus multasque lacunas In gremio gerere et rupes deruptaque saxa,

id. ib. 6, 539; Enn. ap. Non. 66, 26 (Sat. 23, p. 157 Vahl.); and:

quos Oceano propior gerit India lucos,

Verg. G. 2, 122:

speciem ac formam similem gerit ejus imago,

Lucr. 4, 52.—

In partic. (very rare).

With respect to the term. ad quem, to bear, carry, bring to a place:

(feminae puerique) saxa in muros munientibus gerunt,

Liv. 28, 19, 13:

neque eam voraginem conjectu terrae, cum pro se quisque gereret, expleri potuisse,

id. 7, 6, 2; cf. id. 37, 5, 1. — Absol.:

si non habebis unde irriges, gerito inditoque leniter,

Cato, R. R. 151, 4; Liv. 7, 6, 2 Drak.—Prov.:

non pluris refert, quam si imbrem in cribrum geras,

Plaut. Ps. 1, 1, 100.—

With the accessory idea of production, to bear, bring forth, produce:

quae (terra) quod gerit fruges, Ceres (appellata est),

Varr. L. L. 5, § 64 Müll.; cf. Tib. 2, 4, 56:

violam nullo terra serente gerit,

Ov. Tr. 3, 12, 6:

arbores (Oete),

id. M. 9, 230:

malos (platani),

Verg. G. 2, 70: frondes (silva), Ov. M. 11, 615:

terra viros urbesque gerit silvasque ferasque Fluminaque et Nymphas et cetera numina ruris,

Ov. M. 2, 16.

Trop.

In gen., to bear, have, entertain, cherish: vos etenim juvenes animum geritis muliebrem, illa virago viri, Poët. ap. Cic. Off. 1, 18, 61; cf.:

fortem animum gerere,

Sall. J. 107, 1:

parem animum,

id. ib. 54, 1 Kritz.:

animum invictum advorsum divitias,

id. ib. 43, 5:

animum super fortunam,

id. ib. 64, 2:

mixtum gaudio ac metu animum,

Liv. 32, 11, 5; cf. also Verg. A. 9, 311; and v. infra B. 3.: aeque inimicitiam atque amicitiam in frontem promptam gero, Enn. ap. Gell. 19, 8, 6 (Trag. v. 8 Vahl.):

personam,

to support a character, play a part, Cic. Off. 1, 32, 115; cf.:

est igitur proprium munus magistratus, intelligere, se gerere personam civitatis debereque ejus dignitatem et decus sustinere,

id. ib. 1, 34, 132; Aug. Doctr. Christ. 4, 29 init.;

id. Civ. Dei, 1, 21 al.: mores, quos ante gerebant, Nunc quoque habent,

Ov. M. 7, 655:

et nos aliquod nomenque decusque Gessimus,

Verg. A. 2, 89:

seu tu querelas sive geris jocos Seu rixam et insanos amores Seu facilem, pia testa (i. e. amphora), somnum,

Hor. C. 3, 21, 2:

in dextris vestris jam libertatem, opem... geritis,

Curt. 4, 14 fin.:

plumbeas iras,

Plaut. Poen. 3, 6, 18:

iras,

Ter. Hec. 3, 1, 30: M. Catonem illum Sapientem cum multis graves inimicitias gessisse accepimus propter Hispanorum injurias, Cic. Div. ap. Caecil. 20, 66:

veteres inimicitias cum Caesare,

Caes. B. C. 1, 3, 4:

muliebres inimicitias cum aliqua,

Cic. Cael. 14, 32:

inimicitias hominum more,

id. Deiot. 11, 30: simultatem cum aliquo pro re publica, Anton. ap. Cic. Att. 14, 13, A, 3; cf. Suet. Vesp. 6; and Verg. A. 12, 48:

de amicitia gerenda praeclarissime scripti libri,

Cic. Fam. 3, 8, 5:

amicitiam,

Nep. Dat. 10 fin.:

praecipuum in Romanos gerebant odium,

Liv. 28, 22, 2:

cum fortuna mutabilem gerentes fidem,

id. 8, 24, 6:

utrique imperii cupiditatem insatiabilem gerebant,

Just. 17, 1 fin. —Absol.:

ad ea rex, aliter atque animo gerebat, placide respondit,

Sall. J. 72, 1.—

In partic.

Gerere se aliquo modo, to bear, deport, behave, or conduct one's self, to act in any manner:

in maximis rebus quonam modo gererem me adversus Caesarem, usus tuo consilio sum,

Cic. Fam. 11, 27, 5; cf. id. Off. 1, 28, 98:

ut, quanto superiores sumus, tanto nos geramus summissius,

id. ib. 1, 26, 90; so,

se liberius (servi),

id. Rep. 1, 43:

se inconsultius,

Liv. 41, 10, 5:

se valde honeste,

Cic. Att. 6, 1, 13:

se perdite,

id. ib. 9, 2, A, 2:

se turpissime (illa pars animi),

id. Tusc. 2, 21, 48:

se turpiter in legatione,

Plin. Ep. 2, 12, 4:

sic in provincia nos gerimus, quod ad abstinentiam attinet, ut, etc.,

Cic. Att. 5, 17, 2:

sic me in hoc magistratu geram, ut, etc.,

id. Agr. 1, 8, 26; cf.:

nunc ita nos gerimus, ut, etc.,

id. ib. 2, 22, 3:

uti sese victus gereret, exploratum misit,

Sall. J. 54, 2:

se medium gerere,

to remain neutral, Liv. 2, 27, 3.—

In a like sense also post-class.: gerere aliquem, to behave or conduct one's self as any one (like agere aliquem):

nec heredem regni sed regem gerebat,

Just. 32, 3, 1; Plin. Pan. 44, 2:

tu civem patremque geras,

Claud. IV. Cons. Hon. 293:

aedilem,

App. M. 1, p. 113:

captivum,

Sen. Troad. 714.—

Gerere se et aliquem, to treat one's self and another in any manner:

interim Romae gaudium ingens ortum cognitis Metelli rebus, ut seque et exercitum more majorum gereret,

Sall. J. 55, 1:

meque vosque in omnibus rebus juxta geram,

id. ib. 85, 47.—

Pro aliquo se gerere, to assume to be:

querentes, quosdam non sui generis pro colonis se gerere,

Liv. 32, 2, 6:

eum, qui sit census, ita se jam tum gessisse pro cive,

Cic. Arch. 5, 11 dub.—

Gerere prae se aliquid (for the usual prae se ferre), to show, exhibit, manifest:

affectionis ratio perspicuam solet prae se gerere conjecturam, ut amor, iracundia, molestia, etc.,

Cic. Inv. 2, 9, 30; cf.:

prae se quandam gerere utilitatem,

id. ib. 2, 52, 157: animum altum et erectum prae se gerebat, Auct. B. Afr. 10 fin.; Aug. de Lib. Arbit. 3, 21, 61 al.;

so gerere alone: ita tum mos erat, in adversis voltum secundae fortunae gerere, moderari animo in secundis,

to assume, Liv. 42, 63, 11.—

With the accessory idea of activity or exertion, to sustain the charge of any undertaking or business, to administer, manage, regulate, rule, govern, conduct, carry on, wage, transact, accomplish, perform (cf.: facio, ago).—In pass. also in gen., to happen, take place, be done (hence, res gesta, a deed, and res gestae, events, occurrences, acts, exploits; v. the foll.): tertium gradum agendi esse dicunt, ubi quid faciant;

in eo propter similitudinem agendi et faciundi et gerundi quidam error his, qui putant esse unum. Potest enim aliquid facere et non agere, ut poëta facit fabulam et non agit: contra actor agit et non facit.... Contra imperator quod dicitur res gerere, in eo neque facit neque agit, sed gerit, id est sustinet, translatum ab his qui onera gerunt, quod hi sustinent,

Varr. L. L. 6, § 77 Müll.:

omnia nostra, quoad eris Romae, ita gerito, regito, gubernato, ut nihil a me exspectes,

Cic. Att. 16, 2, 2:

gerere et administrare rem publicam,

id. Fin. 3, 20, 68; cf. id. Rep. 2, 1 and 12:

rem publicam,

id. ib. 1, 7; 1, 8; id. Fam. 2, 7, 3 et saep.:

magistratum,

id. Sest. 37, 79; cf.

potestatem,

id. Verr. 2, 2, 55, § 138:

consulatum,

id. Agr. 1, 8, 25; id. Sest. 16, 37:

duumviratum,

id. ib. 8, 19:

tutelam alicujus,

Dig. 23, 2, 68; 27, 1, 22 al.: multi suam rem bene gessere et publicam patria procul, Enn. ap. Cic. Fam. 7, 6, 1 (Trag. v. 295 Vahl.); so,

rem, of private affairs,

Plaut. Pers. 4, 3, 34; Cic. de Sen. 7, 22 al.:

aliquid per aes et libram gerere,

to transact by coin and balance, Gai. Inst. 3, 173; cf. Weissenb. ad Liv. 6, 14.—Of war: etsi res bene gesta est, Enn. ap. Cic. de Or. 3, 42, 168 (Ann. v. 512 Vahl.): vi geritur res, id. ap. Gell. 20, 10 (Ann. v. 272 ib.); cf.:

gladiis geri res coepta est,

Liv. 28, 2, 6:

ubi res ferro geratur,

id. 10, 39, 12: qui rem cum Achivis gesserunt statim, Enn. ap. Non. 393, 14 (Trag. v. 39 Vahl.); cf. Plaut. Am. 1, 1, 84:

Alexander... passurus gestis aequanda pericula rebus,

exploits, Juv. 14, 314:

miranda quidem, sed nuper gesta referemus,

id. 15, 28.—Of public affairs, affairs of government:

magnae res temporibus illis a fortissimis viris summo imperio praeditis, dictatoribus atque consulibus, belli domique gerebantur,

Cic. Rep. 2, 32 fin.; 2, 24:

a rebus gerendis senectus abstrahit,

id. de Sen. 6, 15; cf. § 17: quid quod homines infima fortuna, nulla spe rerum gerendarum ( public business), opifices denique, delectantur historia? maximeque eos videre possumus res gestas ( public events or occurrences) audire et legere velle, qui a spe gerendi absunt, confecti senectute, id. Fin. 5, 19, 52:

sin per se populus interfecit aut ejecit tyrannum, est moderatior, quoad sentit et sapit et sua re gesta laetatur,

their deed, id. Rep. 1, 42:

ut pleraque senatus auctoritate gererentur,

id. ib. 2, 32; cf. id. ib. 1, 27:

haec dum Romae geruntur,

id. Quint. 6, 28:

ut iis, qui audiunt, tum geri illa fierique videantur,

id. de Or. 2, 59, 241:

susceptum negotium,

id. Fam. 13, 5, 1; cf.:

si ipse negotium meum gererem, nihil gererem, nisi consilio tuo,

id. Att. 13, 3, 1:

negotium bene, male, etc.,

id. Rosc. Com. 11, 32; id. Cat. 2, 10, 21; Caes. B. G. 3, 18, 5 et saep.; cf.:

quid negotii geritur?

Cic. Quint. 13, 42: annos multos bellum gerentes summum summā industriā, Enn. ap. Non. 402, 3 (Trag. v. 104 Vahl.); cf.:

bello illo maximo, quod Athenienses et Lacedaemonii summa inter se contentione gesserunt,

Cic. Rep. 1, 16; so,

bella,

id. ib. 5, 2: pacem an bellum gerens, v. Andrews and Stoddard's Gram. § 323, 1 (2); Sall. J. 46 fin.:

bella multa felicissime,

Cic. Rep. 2, 9:

bellum cum aliquo,

id. Sest. 2, 4; id. Div. 1, 46, 103; Caes. B. G. 1, 1, 4 et saep.:

bello gesto,

Liv. 5, 43, 1: mea mater de ea re gessit morem morigerae mihi, performed my will, i. e. complied with my wishes, gratified, humored me, Plaut. Cist. 1, 1, 87; cf.:

geram tibi morem et ea quae vis, ut potero, explicabo,

Cic. Tusc. 1, 9, 17: morem alicui (in aliqua re), Enn. ap. Non. 342, 24 (Trag. v. 241 Vahl.):

sine me in hac re gerere mihi morem,

Ter. Heaut. 5, 1, 74; Plaut. Capt. 2, 3, 44; id. Men. 5, 2, 37; id. Mil. 2, 1, 58; Cic. Rep. 3, 5; id. N. D. 2, 1, 3; Ov. Am. 2, 2, 13 et saep.; also without dat., Plaut. Most. 3, 2, 36; Ter. Ad. 3, 3, 77.— Pass.:

ut utrique a me mos gestus esse videatur,

Cic. Att. 2, 16, 3; Plaut. Most. 1, 3, 69; Ter. Eun. 1, 2, 108; id. Ad. 2, 2, 6; Nep. Them. 7, 3 al.—With a play upon this meaning and that in II. A.: magna, inquit, [p. 813] bella gessi:

magnis imperiis et provinciis praefui. Gere igitur animum laude dignum,

Cic. Par. 5, 2, 37.— Absol.:

cum superiores alii fuissent in disputationibus perpoliti, quorum res gestae nullae invenirentur, alii in gerendo probabiles, in disserendo rudes,

Cic. Rep. 1, 8; cf.

the passage,

id. Fin. 5, 19, 52 supra:

Armeniam deinde ingressus prima parte introitus prospere gessit,

Vell. 2, 102, 2 (where others unnecessarily insert rem), Liv. 25, 22, 1; cf.

also: sive caesi ab Romanis forent Bastarnae... sive prospere gessissent,

id. 40, 58 fin.:

cum Persis et Philippus qui cogitavit, et Alexander, qui gessit, hanc bellandi causam inferebat, etc.,

Cic. Rep. 3, 9.—

Of time, to pass, spend (mostly post-Aug.; not in Cic.): ut (Tullia) cum aliquo adolescente primario conjuncta aetatem gereret, Sulp. ap. Cic. Fam. 4, 5, 3; cf.:

pubertatis ac primae adolescentiae tempus,

Suet. Dom. 1:

vitam,

Petr. 63; Val. Fl. 6, 695:

annum gerens aetatis sexagesimum et nonum,

Suet. Vesp. 24.—Hence, gĕrens, entis, P. a. (acc. to II. B. 3.), managing, conducting, etc.; with gen.:

rei male gerentes,

Plaut. Truc. 1, 2, 43:

sui negotii bene gerens,

Cic. Quint. 19, 62.

gĕro, ōnis, m. [1. gero], a carrier; connected per hyphen with foras:

ite, ite hac, simul eri damnigeruli, foras gerones, Bonorum hamaxagogae,

that carry off, ravishers, Plaut. Truc. 2, 7, 1.

grātus, a, um, adj. [Sanscr. har-jami, love, desire; Gr. chairô, charma, charis].

Pass., beloved, dear, acceptable, pleasing, agreeable (syn.: acceptus, jucundus, optatus, dulcis, blandus, suavis; in this signif. in ante-Aug. prose, viz. in Cic. and Cæs., only of things; gratiosus, mostly of persons).

Of things:

non ille (amor tuus) quidem mihi ignotus, sed tamen gratus et optatus: dicerem jucundus, nisi id verbum in omne tempus perdidissem,

Cic. Fam. 5, 15, 1; cf.:

illud tamen dicam, mihi id, quod fecisti, esse gratissimum. Tale enim tuum judicium non potest mihi non summe esse jucundum. Quod cum ita sit, esse gratum necesse est,

id. ib. 13, 8, 2:

ista veritas, etiam si jucunda non est, mihi tamen grata est,

id. Att. 3, 24, 2; cf. also: cujus officia jucundiora licet saepe mihi fuerint, numquam tamen gratiora, id. Fam. 4, 6, 1:

quae omnia mihi jucunda, hoc extremum etiam gratum fuit,

id. ib. 10, 3, 1;

so corresp. or connected with jucundus,

id. ib. 1, 17, 6; id. Rosc. Am. 18, 51; id. Cat. 4, 1, 1; Plin. 26, 3, 8, § 14; Plin. Ep. 5, 3, 1; 8, 23, 5:

quid est, quod aut populo Romano gratius esse debeat aut sociis exterisque nationibus optatius esse possit,

Cic. Div. in Caecil. 3, 7; so with optatus cf. above, the passage Cic. Fam. 5, 15, 1: quod approbaris, id gratum acceptumque habendum. id. Tusc. 5, 15, 45; cf.:

mihi pol grata acceptaque hujus est benignitas,

Plaut. Stich. 1, 1, 49; Cat. 96, 1:

munus eorum gratum acceptumque esse,

Nep. Hann. 7;

rarely in the contrary order: quorum mihi Dona accepta et grata habeo, tuaque ingrata,

Plaut. Truc. 2, 7, 56: Tox. Credidi gratum fore Beneficium meum apud te. Do. Immo equidem gratiam tibi habeo, id. Pers. 4, 7, 8; cf.:

grata tibi esse mea officia non miror: cognovi enim te gratissimum omnium, etc.,

Cic. Fam. 5, 11, 1:

quam multi, ut Galli, ut Poeni homines immolare et pium et diis immortalibus gratissimum esse duxerunt!

Cic. Rep. 3, 9; cf. Caes. B. G. 6, 16, 5; Cic. ap. Non. 398, 28 (Rep. 6, 2 Mos.); cf. in comp.:

sedere in his scholis gratius erat quam ire per solitudines, etc.,

Plin. 26, 2, 6, § 11; cf.

also: hedera est gratissima Baccho,

Ov. F. 3, 767:

dapibus supremi Grata testudo Jovis,

Hor. C. 1, 32, 14:

eoque erat cujusque gratior in re publica virtus, quod, etc.,

Cic. Rep. 2, 34 fin.; 2, 35:

o diva, gratum quae regis Antium,

Hor. C. 1, 35, 1; cf.:

grato sub antro,

id. ib. 1, 5, 3:

locus,

id. Ep. 2, 2, 46:

tempus,

id. ib. 2, 2, 198:

hora,

id. ib. 1, 4, 14:

dies,

id. C. 4, 5, 7:

lux,

id. S. 1, 5, 39:

nox,

id. Carm. Sec. 23:

carmina,

id. C. 1, 15, 14; 3, 11, 23:

artes,

id. ib. 4, 13, 22:

error mentis,

id. Ep. 2, 2, 140:

protervitas,

id. C. 1, 19, 7 et saep.:

feceris, si de re publica quid sentias explicaris, nobis gratum omnibus,

will do us all a favor, Cic. Rep. 1, 21 fin.; cf.:

quamobrem utrique nostrum gratum admodum feceris,

id. Lael. 4, 16:

quod si eum interfecerit, multis sese nobilibus gratum esse facturum,

Caes. B. G. 1, 44, 20:

quapropter gratissimum mihi feceris, si curaris, ut, etc.... Hoc mihi gratius facere nihil potes,

a very great favor... no greater favor, Cic. Fam. 13, 44:

is adulescens ita locatus est, ut, quae rebus grata erant, gratiora verbis faceret,

Liv. 45, 13, 13:

gratum elocuta consiliantibus Junone divis,

something pleasant, Hor. C. 3, 3, 17.—

Of living beings.

With dat.:

Herophile Phoebo grata,

Tib. 2, 5, 68; cf.:

vates diis gratissima,

Ov. F. 1, 585; and:

superis deorum gratus (Mercurius) et imis,

Hor. C. 1, 10, 20:

donec gratus eram tibi,

id. ib. 3, 9, 1; cf. Prop. 1, 2, 31:

gratus Alexandro regi Magno fuit ille Choerilus,

Hor. Ep. 2, 1, 232; Suet. Caes. 27:

cui (Maecenati) cum se gratum et acceptum in modum amici videret,

id. Gramm. 21:

filio ejus Fausto gratissimus fuit,

id. ib. 12:

(cervus) gratus erat tibi,

Ov. M. 10, 121.—

Absol.:

olim gratus eram,

Prop. 1, 12, 7; Hor. C. 4, 6, 21:

conviva,

id. S. 2, 2, 119:

comitum gratissime,

Ov. M. 14, 221; cf.:

juvenum gratissime Crantor,

id. ib. 12, 367:

o mihi de fratris longe gratissime natis,

id. ib. 12, 586:

quaestor consulibus suis non minus jucundus et gratus quam usui fuit,

Plin. Ep. 8, 23, 5.—Hence, subst.: grātus, i, m., a favorite, darling:

quam (classem) non amicorum sed gratorum appellabat,

Suet. Tib. 46 fin.

Act., thankful, grateful; thankworthy, deserving or procuring thanks (beneficii memor):

cognovi te gratissimum omnium: nec enim tu mihi habuisti modo gratiam, verum etiam cumulatissime retulisti,

Cic. Fam. 5, 11, 1; cf. id. Leg. 1, 18, 49:

quamquam gratiarum actionem a te non desiderabam, cum te re ipsa atque animo scirem esse gratissimum, tamen, etc.,

id. Fam. 10, 19, 1:

si bene de me meritis gratum me praebeo, etc.,

id. Planc. 38, 91 (v. Krebs, Antibarb. p. 508); cf.:

ut grati ac memores beneficii esse videantur,

id. Agr. 2, 8, 21:

Hegesaratus, magnis meis beneficiis ornatus in consulatu suo, memor et gratus fuit,

id. Fam. 13, 25; cf. also id. Att. 9, 11, A, 3:

tu quam gratus erga me fueris, ipse existimare potes,

id. Fam. 5, 5, 2; cf.: ut quam gratissimus erga te esse cognoscerer, id. ib. 1, 5, 1; Quint. 11, 2, 12: gratiorem me esse in te, Brut. ap. Cic. Fam. 11, 10, 1:

si quod adest gratum juvat,

Hor. S. 2, 6, 13; id. C. 1, 12, 39:

laudo vos, Quirites, cum gratissimis animis prosequimini nomen clarissimi adolescentis,

Cic. Phil. 4, 1, 3; cf. id. ib. 14, 11, 30, and 10, 3, 7:

tu, quamcumque deus tibi fortunaverit horam, gratā sume manu,

Hor. Ep. 1, 11, 23:

quod tamen nunc faciam: tum, cum gratum mihi esse potuit, nolui,

i. e. might have procured me thanks, Ter. Heaut. 2, 3, 21:

est istuc datum Profecto, ut grata mihi sint, quae facio, omnia,

id. Eun. 3, 1, 6 Ruhnk.; cf.:

didicisse, quam sit re pulchrum, beneficio gratum, fama gloriosum, tyrannum occidere,

productive of gratitude, Cic. Phil. 2, 46, 117:

pro quibus beneficiis vix satis gratus videar,

Sall. H. 2, 41, 5 Dietsch.— Hence, adv.: grātē.

(Acc. to I. = jucunde.) With pleasure, agreeably, willingly (rare in the class. period):

praeterita grate meminit et, etc.,

Cic. Fin. 1, 19, 62:

liberti pupillorum grate facient, si, etc.,

Dig. 26, 10, 3:

insignis haec munificentia... nec a debitoribus magis quam a creditoribus gratius excepta,

Just. 12, 11, 2:

gratissime provocari,

Macr. S. 7, 2.—

(Acc. to II.) Thankfully, gratefully (class.):

aliquid et grate et pie facere,

Cic. Planc. 41, 98; cf.:

quid pie, quid grate, quid humaniter, aut fecerit aut tulerit,

id. de Or. 2, 11, 46; Suet. Aug. 66:

natales grate numeras,

Hor. Ep. 2, 2, 210:

beneficium qui dat, vult accipi grate,

Sen. Ben. 2, 31:

aliquid recipere,

Suet. Ner. 22; and in sup.:

id munus inter censoria opera gratissime acceptum est,

Plin. 7, 60, 60, § 214.

hŏmo, ĭnis (archaic form hemonem hominem dicebant, Paul. ex Fest. p. 100 Müll.; cf. humanus init., and nēmo, from nĕ-hĕmo: homōnem, Enn. ap. Prisc. p. 683 P. = [p. 860] Ann. v. 141 Vahl.:

hŏmōnes,

Naev. 1, 1), comm. [root in humus, Gr. chamai; cf. Germ. -gam in Bräutigam; O. H. Germ. gomo; Goth. guma; Old Engl. goom; Engl. groom; cf. also Gr. epichthonioi; Hebr. Adam], a human being, man.

Lit.

In gen.:

animal hoc providum, sagax, multiplex, acutum, memor, plenum rationis et consilii quem vocamus hominem, praeclara quadam condicione generatum esse a summo deo, etc.,

Cic. Leg. 1, 7, 22; cf.

, on the natural history of man,

Plin. 7 praef. sq.; § 5 sq.: decem hominibus vitam eripis, indictā causā, Cato ap. Gell. 13, 25 (24), 12: dum quidem unus homo Romanus toga superescit, Enn. ap. Fest. p. 302 Müll. (Ann. v. 486 Vahl.); cf.: unus homo nobis cunctando restituit rem, id. ap. Macr. S. 6, 1 (Ann. v. 313 ib.): navus repertus homo Graio patre Graius homo rex, id. ap. Fest. p. 169 Müll. (Ann. v. 183 ib.):

homo jam grandior,

Ter. Phorm. 2, 3, 15:

homo amicus nobis... homo antiqua virtute ac fide,

id. Ad. 3, 3, 86 sq.; cf.:

bonus homo et nobis amicus,

Cic. Fam. 16, 18 fin.: quid est, quod homo masculus lubentius videre debeat bella uxore? Varr. ap. Non. 248, 16:

infelix,

Plaut. Am. 1, 1, 169:

homo omni doctrina eruditus,

Cic. Fin. 1, 5, 13; cf.:

homo summā prudentiā, multā etiam doctrinā,

id. Fam. 3, 7, 5:

de hujus hominis (i. e. Pompei) felicitate, etc.,

id. de Imp. Pomp. 16, 47:

iners atque inutilis,

id. Off. 3, 6, 31; cf.:

contemptus et abjectus,

id. Agr. 2, 34, 93:

insulsus,

id. Tusc. 1, 8, 15; cf.

also: hominum homo stultissime,

Ter. Ad. 2, 2, 10:

quid hoc homine faciatis?

Cic. Verr. 2, 1, 16, § 42:

consulere generi hominum,

the human race, mankind, id. Rep. 3, 12:

genus hominum,

id. ib. 2, 26; id. de Or. 1, 9, 36; Hor. Ep. 2, 1, 7 et saep. (more freq., genus humanum; v. humanus and genus); cf.:

natura hominem conciliat homini... hominum coetus et celebrationes,

Cic. Off. 1, 4, 12:

placet Stoicis, quae in terris gignantur, ad usum hominum omnia creari, homines autem hominum causa esse generatos,

id. ib. 1, 7, 22:

homines plurimum hominibus et prosunt et obsunt,

id. ib. 2, 5, 17: is dictus popularibus olim, Qui tum vivebant homines, Enn. ap. Cic. Brut. 15, 58 (Ann. v. 308 Vahl.):

homines Romani,

Cic. de Imp. Pomp. 14, 41:

lege conciliati homines cum dis putandi sunt,

id. Leg. 1, 7, 23:

pro deum atque hominum fidem!

Plaut. Curc. 5, 3, 16 et saep.: divumque hominumque pater, Enn. ap. Varr. L. L. 5, § 65 Müll. (Ann. v. 566 Vahl.); so, id. ap. Cic. N. D. 2, 2, 4 (Ann. v. 567) and ap. Gell. 12, 4 (Ann. v. 254); but homo, sing., is used of the human race, mankind (= homines, genus humanum), when it has no predicate joined with it:

qua haud scio an quidquam melius sit homini datum,

Cic. Lael. 6, 20; 3, 11:

taces, Monstrum hominis?

Ter. Eun. 4, 4, 29; cf.:

odium illud hominis impuri,

Cic. Fam. 12, 1, 1:

quid hoc sit hominis?

Plaut. Am. 2, 1, 26; cf.:

quid illuc hominus est?

Ter. Eun. 5, 1, 17;

in addresses: nisi caves tu homo, etc.,

id. Heaut. 5, 3, 1:

tu homo adigis me ad insaniam,

id. Ad. 1, 2, 31.—In apposition:

mares homines,

Plaut. Poen. 5, 5, 32:

amanti homini adulescenti,

id. Trin. 1, 2, 94; cf.:

filius homo adulescens,

Ter. Phorm. 5, 8, 52;

v. adulescens: verberare hominem senem,

id. Ad. 4, 2, 23:

servom hominem,

id. Phorm. 2, 1, 62:

oculi hominis histrionis,

Cic. de Or. 2, 46, 193:

nemo homo,

Plaut. Pers. 2, 2, 29; cf.:

ut homo nemo velit nisi hominis similis esse,

Cic. N. D. 1, 28, 78;

v. nemo. —Of females: mater, cujus ea stultitia est, ut eam nemo hominem appellare possit,

Cic. Clu. 70, 199:

quae (Io) bos ex homine est,

Ov. F. 5, 620; Juv. 6, 284:

dulcissimum ab hominis camelinum lac,

Plin. 28, 9, 33, § 123: homines feminae (opp. mares homines), Aug. Civ. Dei, 3, 3.—

Prov.

Quot homines, tot sententiae, many men, many minds, i. e. every one has his own opinion, Ter. Phorm. 2, 4, 14; Cic. Fin. 1, 5, 15.—

Ut homo est, ita morem geras, Ter. Ad. 3, 3, 77 (but in Plaut. Most. 3, 2, 36 spurious, v. Ritschl ad h. l.).—

Homines, dum docent, discunt, Sen. Ep. 7, 8 fin. —

Aiunt homines plus in alieno negotio videre quam in suo, the lookers-on see farther in the game than the players, id. ib. 109, 16. —

Homo nulli coloris, neither fish nor flesh, Plaut. Ps. 4, 7, 99.—

Homo sum; humani nihil a me alienum puto, Ter. Heaut. 1, 1, 25; cf.:

homo ego sum, homo tu es,

Plaut. Trin. 2, 4, 46.—

Lupus homo homini, non homo, quom qualis sit non novit, Plaut. As. 2, 4, 88.—

In partic.

Pregn., in a good or a bad sense.

In a good sense (cf. vir), a man, as a reasonable or moral being:

homo es, qui me emunxisti mucidum,

Plaut. Ep. 3, 4, 57:

si homo esset, eum potius legeret,

Cic. Att. 2, 2, 2:

nox te expolivit hominemque reddidit,

id. de Or. 2, 10, 40:

si vis homo esse,

id. Att. 4, 15, 2:

homines visi sumus,

id. ib. 13, 52, 2:

nos quod simus, quod habeamus, quod homines existimemur, id omne abs te habere,

id. Fam. 7, 29, 1:

si tu sis homo,

Ter. Ad. 5, 8, 11:

et tu illum tuom, si esses homo, sineres, etc.,

if you had a man's sense, id. ib. 1, 2, 27:

exuens hominem ex homine,

Cic. Fin. 5, 12, 35: cum Socrates Alcibiadi persuasisset, eum nihil hominis esse, that he was nothing of a man (i. e. in no respect such as a man should be), id. Tusc. 3, 32, 77:

(Nero) dicebat se quasi hominem tandem habitare coepisse,

like a human being, Suet. Ner. 31:

me hominem inter homines voluit esse,

Petr. 39. —

In a bad sense, a man, as a weak, mortal being, subject to error, of low condition (rare):

fateor me saepe peccasse, nam et homo sum et adhuc juvenis,

Petr. 130: cf.

homines sumus, non dei,

id. 75:

(Demosthenes, Homerus) summi sunt, homines tamen,

Quint. 10, 1, 25.—In fem.: quae si hoc tempore non diem suum obiisset, paucis post annis tamen ei moriendum fuit, quoniam homo nata fuerat, Sulp. ap. Cic. Fam. 4, 5, 4.—Also of servants (as distinguished from a free Roman): homo P. Quinti, Quintus's man, i. e. his slave, servant, Cic. Quint. 19, 61:

vinum familiae... Saturnalibus et Compitalibus in singulos homines congios,

Cato, R. R. 57, 2; Cat. 10, 16.—

In opp. to a woman, a man (anteand post-class., and very rare):

mi homo et mea mulier, vos saluto,

Plaut. Cist. 4, 2, 57; Lact. 2, 12; Dig. 48, 19, 38.—

In milit. lang., homines, opp. to cavalry, foot-soldiers, infantry:

capti homines equitesque producebantur,

Caes. B. C. 2, 39, 5; cf. vir. —

Homo novus, v. novus.—

Bodies, corpses:

jam pigritia singulos sepeliendi promisce acervatos cumulos hominum urebant,

Liv. 5, 48, 3.—

Particular phrases.

Paucorum hominum esse, to have but few intimates, be choice in one's company: (Maecenas) paucorum hominum et mentis bene sanae. Hor. S. 1, 9, 44:

homo est Perpaucorum hominum,

Ter. Eun. 3, 1, 19.— Hence, comically, of the favorite but rare fish, acipenser: Scipio vide, quid agas: acipenser iste paucorum hominum est, Cic. Fragm. ap. Macr. S. 2, 12 (see the anecdote in connection).—

Inter homines esse (agere).

To be among the living, to be alive, to live (very rare):

Hercules numquam abiisset ad deos, nisi cum inter homines esset, eam sibi viam munivisset,

Cic. Tusc. 1, 14, 32:

inter homines esse desinere,

i. e. to die, Dig. 31, 1, 59; so,

agere inter homines desinere,

Tac. A. 15, 74 fin.:

ab hominibus ereptus est,

Dig. 31, 1, 58.—

To see the world, be among men:

iste homo qui numquam inter homines fuerit,

Cic. Rosc. Am. 28, 76.—

Transf., esp. in familiar lang., the man, the fellow, instead of the pron. he, his, him:

haben argentum ab homine?

Plaut. Ps. 4, 7, 65:

ibi homo coepit me obsecrare, ut, etc.,

Ter. Eun. 2, 2, 30:

itast homo,

id. Ad. 1, 2, 63:

dixit, se senatui roganti de Marcello ne hominis quidem causa negaturum,

Cic. Fam. 4, 4, 3:

ei medico imperasti, ut venas hominis incideret,

id. Pis. 34, 83:

tantum esse in homine sceleris,

id. Sest. 9, 22 Halm.; 41, 89; id. Verr. 2, 4, 27, § 62:

persuasit homini,

Nep. Dat. 10, 3:

aut insanit homo aut versus facit,

Hor. S. 2, 7, 117:

agnoscit hominem Caesar,

Phaedr. 2, 5, 19 Burm. ad loc.; al.—

Hic homo, this man, = I, myself (ante-class. and poet.):

hunc hominem velles si tradere,

Hor. S. 1, 9, 47:

solus hic homo est, qui sciat, etc.,

Plaut. Curc. 2, 1, 33:

tibi verba, huic homini verbera,

Ter. Heaut. 2, 2, 114 (cf. hic, G.).

ignōrātĭo, ōnis, f. [ignoro], want of knowledge or acquaintance, ignorance (freq. in Cic.; elsewh. rare).

With gen. obj.:

timentibus ceteris propter ignorationem locorum,

Cic. Rep. 1, 17, 29; so,

numquam antea visi regis,

Curt. 3, 12, 17:

stirpis et generis,

Cic. Lael. 19, 70:

dialecticae,

id. Fin. 3, 12, 41:

causarum,

id. Div. 2, 22, 49:

juris,

id. Leg. 1, 6, 18:

maximarum rerum (with summus error),

id. N. D. 1, 1, 2 fin.:

veritatis,

id. ib. 1, 16, 43:

sui,

id. Clu. 39, 109:

virtutis,

id. Rep. 1, 34:

decori,

id. Or. 21, 70:

facti,

Dig. 16, 1, 7.—

With de:

cujus scientiam de omnibus constat fuisse, ejus ignoratio de aliquo purgatio debet videri,

Cic. Sull. 13, 39 fin.