-
1 affero
af-fero (ad-fero), attulī (adtulī), allātum (adlātum), afferre (adferre), her-, herbei-, hinbringen, -tragen, -schaffen, -liefern, m. bl. Acc., od. zugl. m. folg. ad od. m. bl. Dat. des Orts od. der Person, I) eig.: 1) v. leb. Wesen: C. Attuli hunc (habe hergebracht). Ps. Quid attulisti? C. Adduxi volui dicere, Plaut.: lumen, Enn. fr.: dona, panem, Curt.: argentum secum, Plaut.: coronam auream donum (als G.), Curt. 4, 2 (7), 2: huc afferam meum corium et flagrum, Varr. fr.: affer huc scyphos, Hor.: inde mortuus Romam allatus, Liv.: aff. eo (dahin) munera cuiusque generis, Nep.: scrinium cum litteris... eodem (ebendahin) Sall.: viginti minas ad alqm, Plaut.: HS sexagies ad alqm, Caes.: argentum alci, Ter.: camelis (auf K.) cocta cibaria, Curt.: lecticā (in einer S.) alqm in forum, Liv.: ex propinquis urbibus cocta cibaria in castra, Liv.: a Graecia leges, Flor.: tabulas Romam, Caes.: alqd domo, Cic.: omnem cibum pede ad rostrum, veluti manu, Plin.: lapidem ad filium claudendum ad introitum aedis, Nep.: scribam sibi pugionem a Bibulo attulisse, Cic.: peditem alvo (im Bauche), Verg.: alimenta nubibus (Dat.), zuführen, Ov. – insbes., afferre epistulam od. litteras, überbringen, Cic. u.a. (dah. is qui litteras attulit, der Überbringer dieses Br., Cic.): aff. litteras od. epistulam ad alqm, Cic.: u. im Passiv, affertur epistula, afferuntur litterae peregre, ab urbe, ab alqo (von jmd. als Absender), ex Asia, Romam, ein Br. (eine Depesche) geht od. läuft ein, Plaut., Cic. u.a. – abite illuc, unde malum pedem attulistis, hierher gesetzt, Catull.: te qui vivum casus... attulerint, hergebracht, -geführt, Verg.: dah. se afferre huc, sich hierher begeben, hier erscheinen, Komik. u. Verg.: u. so sese a moenibus, Verg.: u. ebenso im Pass., afferri hanc urbem, nahen dieser St., Verg. Aen. 7, 216.
2) v. Lebl.: a) übh.: si tantum notas odor attulit auras, herbeigeführt hat, Verg. georg. 3, 251: tunc modulatae multitudinis conferta vox aures eius affertur, dringt zu seinen O., Apul. met. 5, 3. – b) insbes., v. Boden, v. Bäumen = als Ertrag bringen, tragen, hervorbringen, talis ager post longam desidiam laetas segetes affert, Col.: vitis afferre se uvam ostendit, Varr.: vitis intra annum ingentes uvas purpureas attulit, Capit.: surculi, qui primum florem afferunt, Col.: plantae sinapis plus vere afferunt, Col.: u. so afferre fructum oft bei den Eccl. (s. Rönsch Itala p. 348 f.). – u.v. Jahr, magnum proventum poëtarum annus hic attulit, brachte eine gr. Ausbeute, war sehr ergiebig an D., Plin. ep. 1, 13 in. – v. Handlungen, pecuniam, Geld einbringen, Gewinn bringen, Sen. ep. 76, 18.
II) übtr.: A) im allg., herbei-, bei-, mitbringen, bei etw. zeigen, aufzuweisen haben, an sich haben (s. Sorof Cic. de or. 3, 45), plenas aures adfero, Titin. fr.: pacem ad vos adfero, Plaut.: alqd ad amicitiam populi Romani, Caes.: aliquantulum (sc. dotis) quae adferret, Ter.: consulatum in familiam, Cic.: animum vacuum ad res difficiles scribendas, Cic.: unum hoc vitium senectus affert hominibus, Ter.: si unum aliquid (einen einzigen Vorzug) affert, Cic.: aliquid oratori (für den R.), Cic.: nihil ostentationis aut imitationis, Cic.: matri salutem, Ov.: alci auxilium, Ter., opem, Ter. u. Ov.: opem in eam rem, Liv.: consilium, einen R. erteilen, Liv. u. Curt. – insbes., dentes in dominum (von den Hunden des Aktäon), gegen ihren Herrn richten, Varr. r.r. 2, 9, 9. – manus afferre alci od. alci rei (zB. bonis alienis), an jmd. od. etw. Hand legen, sich vergreifen, Cic.: manus sibi, Hand an sich selbst legen = sich töten, Planc. in Cic. ep. 10, 23, 4. Auct. b. Afr. 93, 3; od. = sich einen Stich beibringen, sich Blut abzapfen, Sen. nat. qu. 4, 6, 3: manus suis vulneribus, sie wieder aufreißen, Cic.: beneficio suo manus, die W. wertlos machen, Sen.: ohne Dativ, pro se quisque manus affert, legt Hand mit an, wird handgreiflich, Cic. II. Verr. 1, 67. – alci (virgini, corpori, pudicitiae u. dgl.) vim, jmdm. »Gewalt antun«, an jmd. »gewalttätig sich vergreifen«, jmd. »mit Gewalt nötigen«, Cic. u.a. (vgl. Drak. Liv. 42, 29, 9 u. die Erklärungen zu Ov. her. 17, 21): vim aff. religioni, Iustin.: vim et manus afferre, zu Gewalt u. Gewalttätigkeiten schreiten, Cic.
B) insbes.: 1) eine Nachricht, ein Gerücht usw. bringen, hinterbringen, im Passiv = eingehen, einlaufen, alci non iucundissimum nuntium, Cic.: falsum nuntium mortis eius, Curt.: alci laetus nuntius affertur m. folg. Acc. u. Infin., Curt.: qui de me rumores afferuntur, Cic. fil.: priusquam fama ac nuntius afferretur, Caes.: affertur fama m. folg. Acc. u. Infin., Liv. – öfter afferre alqd od. de alqa re ( wie φέρειν), etw. als Nachricht, Kunde, Botschaft, Gerücht usw. über- od. hinterbringen, melden, an- od. verkündigen, zutragen, novum, aliquid novi, Komik. u. Curt.: pacis condicionem od. condiciones, Caes. u. Curt.: miros terrores (Schreckensnachrichten) ad alqm, Cic.: eo de Hortensii morte mihi est allatum, es ist mir die Nachricht zugekommen, Cic.: iam diu nihil novi ad nos afferebatur, haben nichts Neues gehört, Cic.: exspecto, quid illim (von dort) afferatur, Cic. – bes. m. folg. Acc. u. Infin., Caelium ad illum attulisse se quaerere etc., Cic.: cum crebri nuntii afferrent male rem gerere Darium, Nep.: cum alii atque alii nuntii bellum instare afferrent, da eine Nachricht über die andere den nahen Ausbruch des Kriegs ankündigte, Liv.: alius praesens terror (Schreckensnachricht) affertur Scythas adventare, Curt.: u. im Passiv, crebri rumores afferuntur (es verbreitet sich ein Gerücht über das andere) Belgas contra populum Rom. coniurare, Caes.: u. unpers., paucis ei diebus affertur (läuft die Nachricht ein) conventum Cordubensem ab eo defecisse, Auct. b. Alex.: dictatorem eum dictum... Veios allatum est, ist die Nachricht gelangt od. eingelaufen, Liv. (vgl. Drak. Liv. 8, 17, 7. Drak. u. Fabri 22, 14, 11 viele Beisp.).
2) einen Beweis, Grund usw. od. etw. als Beweis, Grund, Behauptung, Widerlegung, Entschuldigung bei- od. vorbringen, vorschlagen, anführen, angeben (s. Müller Liv. 1, 23, 6), indicium conscientiae, Curt.: causam, Cic.: vana, haud vana, Liv.: argumentum (als Beweis) mit folg. Acc. u. Infin., aquam... mitescere, Curt. 6, 4 (12), 18: rationes, cur hoc ita sit, Cic.: affers haec omnia argumenta, cur di sint, Cic.: u. mit indir. Fragesatz (s. die Auslgg. zu Cic. Tusc. 1, 70. Sorof Cic. de or. 3, 78), cur credam, afferre possum, kann ich (den Grund) angeben, Cic. – nihil afferunt, qui negant, man bringt etwas Nichtssagendes vor, wenn man behauptet, nicht usw., Cic.: hic mihi afferunt mediocritates, da kommen sie mit ihren M., Cic.: aetatem, zur Entschuldigung anführen, Cic.
3) jmdm. etw. beibringen, herbeiführen = hervorbringen, hervorrufen, eintragen, veranlassen, bewirken, verursachen, machen, geben, für jmd. mit sich führen od. bringen, nach sich ziehen (bes. v. Umständen, Ereignissen usw., s. Heräus Tac. hist. 1, 7, 12 u. 1, 39, 10. Nägelsb. Stil. § 107, 1), insaniam, Caecil. com.: alci mortem, Plaut. u. Cic.: alci causam mortis voluntariae, Cic.: alci perniciem, interitum, Cic.: detrimentum, incommodum, Caes.: alci laetitiam, delectationem, dolorem, Cic.: alci parem invidiam, Tac.: alci odium, contemptum, Curt.: alci curam maiorem, Cic.: multas alci lacrimas, magnam populo Romano cladem, Cic.: festinationes (Eile über Eile), Cic.: salutem alci, Cic.: alci rei, Caes.: alci crimen, zum Vorwurf gereichen, Cic.: in re militari nova, neue Einrichtungen herbeiführen, Nep.: non (illa praesidia) afferunt oratori aliquid, haben für den Redner etwas an sich (üben einige Gewalt auf den R. aus), Cic. – v.d. Zeit, nunc hic dies aliam vitam affert, Ter. Andr. 189: multa diem tempusque afferre posse, Liv. 42, 50, 3: quod optanti divom promittere nemo auderet, volvenda dies en attulit ultro, Verg. Aen. 9, 6 sq.
4) zu irgend einem Zweck od. Erfolg beitragen, communes utilitates in medium (Gemeinnützliches, zum Gebrauch aller), Cic.: multam utilitatem rei publicae atque societati, Cic. – dah. afferre aliquid, zu etwas beitragen, bei etwas nützen, helfen, mit folg. ad u. Akk. od. bl. Dat., aliquid ad communem utilitatem, Cic.: ad bene vivendum aliquid, Cic.: u. das Gegenteil, nihil afferre, nichts beitragen, -nützen, ad communem fructum, Cic.: u. in der Frage, quid oves aliud afferunt (nützen), nisi ut homines vestiantur, Cic.
5) etwas als Zutat, Zuwachs hinzubringen, hinzufügen, multa addunt atque afferunt de suo, Cic.: ad paternas magnas necessitudines magnam attulit accessionem tua voluntas erga me, Cic.: quis attulerit, wer die Klausel (der Rogation) angefügt habe, ihr Urheber sei, Cic. – / Parag. Infin. Präs. Pass. adferrier, Plaut. aul. 571. – spätlat. afferet (= affert), Itala (Fuld.) Matth. 13, 23: Imperat. affers (= affer), Poët. b. Fulg. myth. 3, 8. Itala Luc. 13, 7 u.a. (s. Rönsch Itala p. 294): afferitis (= afferte), Itala (Verc.). Ioann. 21, 10.
-
2 affero
af-fero (ad-fero), attulī (adtulī), allātum (adlātum), afferre (adferre), her-, herbei-, hinbringen, -tragen, - schaffen, -liefern, m. bl. Acc., od. zugl. m. folg. ad od. m. bl. Dat. des Orts od. der Person, I) eig.: 1) v. leb. Wesen: C. Attuli hunc (habe hergebracht). Ps. Quid attulisti? C. Adduxi volui dicere, Plaut.: lumen, Enn. fr.: dona, panem, Curt.: argentum secum, Plaut.: coronam auream donum (als G.), Curt. 4, 2 (7), 2: huc afferam meum corium et flagrum, Varr. fr.: affer huc scyphos, Hor.: inde mortuus Romam allatus, Liv.: aff. eo (dahin) munera cuiusque generis, Nep.: scrinium cum litteris... eodem (ebendahin) Sall.: viginti minas ad alqm, Plaut.: HS sexagies ad alqm, Caes.: argentum alci, Ter.: camelis (auf K.) cocta cibaria, Curt.: lecticā (in einer S.) alqm in forum, Liv.: ex propinquis urbibus cocta cibaria in castra, Liv.: a Graecia leges, Flor.: tabulas Romam, Caes.: alqd domo, Cic.: omnem cibum pede ad rostrum, veluti manu, Plin.: lapidem ad filium claudendum ad introitum aedis, Nep.: scribam sibi pugionem a Bibulo attulisse, Cic.: peditem alvo (im Bauche), Verg.: alimenta nubibus (Dat.), zuführen, Ov. – insbes., afferre epistulam od. litteras, überbringen, Cic. u.a. (dah. is qui litteras attulit, der Überbringer dieses Br., Cic.): aff. litteras od. epistulam ad alqm, Cic.: u. im Passiv, affertur epistula, afferuntur litterae peregre, ab urbe,————ab alqo (von jmd. als Absender), ex Asia, Romam, ein Br. (eine Depesche) geht od. läuft ein, Plaut., Cic. u.a. – abite illuc, unde malum pedem attulistis, hierher gesetzt, Catull.: te qui vivum casus... attulerint, hergebracht, -geführt, Verg.: dah. se afferre huc, sich hierher begeben, hier erscheinen, Komik. u. Verg.: u. so sese a moenibus, Verg.: u. ebenso im Pass., afferri hanc urbem, nahen dieser St., Verg. Aen. 7, 216.2) v. Lebl.: a) übh.: si tantum notas odor attulit auras, herbeigeführt hat, Verg. georg. 3, 251: tunc modulatae multitudinis conferta vox aures eius affertur, dringt zu seinen O., Apul. met. 5, 3. – b) insbes., v. Boden, v. Bäumen = als Ertrag bringen, tragen, hervorbringen, talis ager post longam desidiam laetas segetes affert, Col.: vitis afferre se uvam ostendit, Varr.: vitis intra annum ingentes uvas purpureas attulit, Capit.: surculi, qui primum florem afferunt, Col.: plantae sinapis plus vere afferunt, Col.: u. so afferre fructum oft bei den Eccl. (s. Rönsch Itala p. 348 f.). – u.v. Jahr, magnum proventum poëtarum annus hic attulit, brachte eine gr. Ausbeute, war sehr ergiebig an D., Plin. ep. 1, 13 in. – v. Handlungen, pecuniam, Geld einbringen, Gewinn bringen, Sen. ep. 76, 18.II) übtr.: A) im allg., herbei-, bei-, mitbringen, bei etw. zeigen, aufzuweisen haben, an sich haben (s. Sorof Cic. de or. 3, 45), plenas aures adfero, Titin.————fr.: pacem ad vos adfero, Plaut.: alqd ad amicitiam populi Romani, Caes.: aliquantulum (sc. dotis) quae adferret, Ter.: consulatum in familiam, Cic.: animum vacuum ad res difficiles scribendas, Cic.: unum hoc vitium senectus affert hominibus, Ter.: si unum aliquid (einen einzigen Vorzug) affert, Cic.: aliquid oratori (für den R.), Cic.: nihil ostentationis aut imitationis, Cic.: matri salutem, Ov.: alci auxilium, Ter., opem, Ter. u. Ov.: opem in eam rem, Liv.: consilium, einen R. erteilen, Liv. u. Curt. – insbes., dentes in dominum (von den Hunden des Aktäon), gegen ihren Herrn richten, Varr. r.r. 2, 9, 9. – manus afferre alci od. alci rei (zB. bonis alienis), an jmd. od. etw. Hand legen, sich vergreifen, Cic.: manus sibi, Hand an sich selbst legen = sich töten, Planc. in Cic. ep. 10, 23, 4. Auct. b. Afr. 93, 3; od. = sich einen Stich beibringen, sich Blut abzapfen, Sen. nat. qu. 4, 6, 3: manus suis vulneribus, sie wieder aufreißen, Cic.: beneficio suo manus, die W. wertlos machen, Sen.: ohne Dativ, pro se quisque manus affert, legt Hand mit an, wird handgreiflich, Cic. II. Verr. 1, 67. – alci (virgini, corpori, pudicitiae u. dgl.) vim, jmdm. »Gewalt antun«, an jmd. »gewalttätig sich vergreifen«, jmd. »mit Gewalt nötigen«, Cic. u.a. (vgl. Drak. Liv. 42, 29, 9 u. die Erklärungen zu Ov. her. 17, 21): vim aff. religioni, Iustin.: vim et manus afferre, zu Gewalt u. Gewalttätigkeiten schreiten, Cic.————B) insbes.: 1) eine Nachricht, ein Gerücht usw. bringen, hinterbringen, im Passiv = eingehen, einlaufen, alci non iucundissimum nuntium, Cic.: falsum nuntium mortis eius, Curt.: alci laetus nuntius affertur m. folg. Acc. u. Infin., Curt.: qui de me rumores afferuntur, Cic. fil.: priusquam fama ac nuntius afferretur, Caes.: affertur fama m. folg. Acc. u. Infin., Liv. – öfter afferre alqd od. de alqa re ( wie φέρειν), etw. als Nachricht, Kunde, Botschaft, Gerücht usw. über- od. hinterbringen, melden, an- od. verkündigen, zutragen, novum, aliquid novi, Komik. u. Curt.: pacis condicionem od. condiciones, Caes. u. Curt.: miros terrores (Schreckensnachrichten) ad alqm, Cic.: eo de Hortensii morte mihi est allatum, es ist mir die Nachricht zugekommen, Cic.: iam diu nihil novi ad nos afferebatur, haben nichts Neues gehört, Cic.: exspecto, quid illim (von dort) afferatur, Cic. – bes. m. folg. Acc. u. Infin., Caelium ad illum attulisse se quaerere etc., Cic.: cum crebri nuntii afferrent male rem gerere Darium, Nep.: cum alii atque alii nuntii bellum instare afferrent, da eine Nachricht über die andere den nahen Ausbruch des Kriegs ankündigte, Liv.: alius praesens terror (Schreckensnachricht) affertur Scythas adventare, Curt.: u. im Passiv, crebri rumores afferuntur (es verbreitet sich ein Gerücht über das andere) Belgas contra populum Rom. coniurare, Caes.: u. unpers., paucis ei diebus affertur————(läuft die Nachricht ein) conventum Cordubensem ab eo defecisse, Auct. b. Alex.: dictatorem eum dictum... Veios allatum est, ist die Nachricht gelangt od. eingelaufen, Liv. (vgl. Drak. Liv. 8, 17, 7. Drak. u. Fabri 22, 14, 11 viele Beisp.).2) einen Beweis, Grund usw. od. etw. als Beweis, Grund, Behauptung, Widerlegung, Entschuldigung bei- od. vorbringen, vorschlagen, anführen, angeben (s. Müller Liv. 1, 23, 6), indicium conscientiae, Curt.: causam, Cic.: vana, haud vana, Liv.: argumentum (als Beweis) mit folg. Acc. u. Infin., aquam... mitescere, Curt. 6, 4 (12), 18: rationes, cur hoc ita sit, Cic.: affers haec omnia argumenta, cur di sint, Cic.: u. mit indir. Fragesatz (s. die Auslgg. zu Cic. Tusc. 1, 70. Sorof Cic. de or. 3, 78), cur credam, afferre possum, kann ich (den Grund) angeben, Cic. – nihil afferunt, qui negant, man bringt etwas Nichtssagendes vor, wenn man behauptet, nicht usw., Cic.: hic mihi afferunt mediocritates, da kommen sie mit ihren M., Cic.: aetatem, zur Entschuldigung anführen, Cic.3) jmdm. etw. beibringen, herbeiführen = hervorbringen, hervorrufen, eintragen, veranlassen, bewirken, verursachen, machen, geben, für jmd. mit sich führen od. bringen, nach sich ziehen (bes. v. Umständen, Ereignissen usw., s. Heräus Tac. hist. 1, 7, 12 u. 1, 39, 10. Nägelsb. Stil. § 107, 1), insaniam, Caecil. com.: alci mortem, Plaut. u. Cic.: alci causam————mortis voluntariae, Cic.: alci perniciem, interitum, Cic.: detrimentum, incommodum, Caes.: alci laetitiam, delectationem, dolorem, Cic.: alci parem invidiam, Tac.: alci odium, contemptum, Curt.: alci curam maiorem, Cic.: multas alci lacrimas, magnam populo Romano cladem, Cic.: festinationes (Eile über Eile), Cic.: salutem alci, Cic.: alci rei, Caes.: alci crimen, zum Vorwurf gereichen, Cic.: in re militari nova, neue Einrichtungen herbeiführen, Nep.: non (illa praesidia) afferunt oratori aliquid, haben für den Redner etwas an sich (üben einige Gewalt auf den R. aus), Cic. – v.d. Zeit, nunc hic dies aliam vitam affert, Ter. Andr. 189: multa diem tempusque afferre posse, Liv. 42, 50, 3: quod optanti divom promittere nemo auderet, volvenda dies en attulit ultro, Verg. Aen. 9, 6 sq.4) zu irgend einem Zweck od. Erfolg beitragen, communes utilitates in medium (Gemeinnützliches, zum Gebrauch aller), Cic.: multam utilitatem rei publicae atque societati, Cic. – dah. afferre aliquid, zu etwas beitragen, bei etwas nützen, helfen, mit folg. ad u. Akk. od. bl. Dat., aliquid ad communem utilitatem, Cic.: ad bene vivendum aliquid, Cic.: u. das Gegenteil, nihil afferre, nichts beitragen, -nützen, ad communem fructum, Cic.: u. in der Frage, quid oves aliud afferunt (nützen), nisi ut homines vestiantur, Cic.————5) etwas als Zutat, Zuwachs hinzubringen, hinzufügen, multa addunt atque afferunt de suo, Cic.: ad paternas magnas necessitudines magnam attulit accessionem tua voluntas erga me, Cic.: quis attulerit, wer die Klausel (der Rogation) angefügt habe, ihr Urheber sei, Cic. – ⇒ Parag. Infin. Präs. Pass. adferrier, Plaut. aul. 571. – spätlat. afferet (= affert), Itala (Fuld.) Matth. 13, 23: Imperat. affers (= affer), Poët. b. Fulg. myth. 3, 8. Itala Luc. 13, 7 u.a. (s. Rönsch Itala p. 294): afferitis (= afferte), Itala (Verc.). Ioann. 21, 10. -
3 affero
af-fero, attulī, allātum, afferre1) приносить, доставлять (pacem ad aliquem Pl; alicui auxilium Lcn; litteras ad aliquem a. C; ager segetes affert Col; bruma nives affert Lcr)consilium a. L, QC — подать советdentes in aliquem a. Vr — вонзить зубы в кого-л.vim alicui a. C etc. — применить насилие к кому-л. (силой заставить кого-л.)manus a. alicui C — броситься (напасть) на кого-л.manus sibi a. C — наложить на себя рукиmanus alicui rei a. C — разграбить (украсть) что-л., но тж. Sen испортить (исказить, извратить или обесценить) что-л.pro se manūs a. C — защищать самого себяa. mortem Pl, C — причинить смертьa. delectationem C — доставить удовольствиеa. spem C — внушить (подать) надеждуmultum (тж. multam utilitatem) a. C — быть весьма полезнымnihil a. ad aliquid C — быть бесполезным для чего-л.ad bene vivendum a. C — способствовать (содействовать) хорошей жизниaliquid ad rem publicam a. C — оказать кое-какие услуги государствуdetrimentum a. Cs — нанести ущербalicui laetitiam a. C — доставлять кому-л. радостьin re militari nova a. Nep — ввести новшества (внести новое) в военное делоalicui magnam cladem a. C — послужить причиной чьего-л. большого пораженияconsolationem a. C — давать утешение2) добавлять, вносить (addere atque a. multa C)in rebus aliquid certius allaturi L — (историки), надеющиеся внести в историю несколько большую достоверность3) уведомлять, сообщать (aliquid novi C; rumores crebri ad eum afferebantur Cs)4) возвр.se a. и pass. afferri — приходить, отправляться, появляться ( ad aliquem locum L)haud auspicato huc me attuli Ter — не в добрый час пришёл я сюда5) приводить ( exemplum PM); представлять ( argumentum QC); ссылаться, возражатьad ea, quae dixi, affer, si quid habes C — возрази, если можешь, на то, что я сказалquid enim poterit dicere? an aetatem afferet? C — что же он мог бы сказать? сослаться на свой возраст?cur credam, afferre possum C — могу обосновать, почему я так думаю -
4 ludificator
lūdificātor, ōris, m. (ludifico), der Fopper, Äffer, Plaut. most. 1066.
-
5 lusor
lūsor, ōris, m. (ludo), I) der Spieler, a) übh., mit Würfeln, Ov. art. am. 1, 451: studiosissimus aleae lusor, Aur. Vict. epit. 1, 21: mit dem Balle, Sen. de ben. 2, 17, 3: vollst. pilarum lusores, Firm. math. 8, 8. – b) = ludio, der Schauspieler, Pantomimist, Corp. inscr. Lat. 5, 2787. – II) übtr.: 1) der Scherzer, Schäkerer, tenerorum lusor amorum, v. Liebesdichter, Ov. trist. 4, 10, 1. – 2) der Äffer, Fopper, Plaut. Amph. 694.
-
6 affero
adfĕro (affĕro), ferre, attŭli (adtŭli), allātum (adlātum) - tr. - - inf. passif arch. adferrier, Plaut. Aul. 571. [st1]1 [-] apporter, porter à, porter vers. - candelabrum Romam adferre, Cic. Verr. 4, 64: apporter un candélabre à Rome. - Socrati orationem adferre, Cic. de Or. 1, 231: apporter un discours à Socrate. - scyphos ad praetorem adferre, Cic Verr. 4, 32: apporter des coupes au préteur. - tamquam vento adlatae naves, Liv. 44, 20, 7: vaisseaux pour ainsi dire apportés par le vent. - afferre se (afferri), Virg.: se rendre, se diriger, s'avancer. - afferre pedem, Cat.: se rendre, se diriger, s'avancer. - aliquid ad aliquem (alicui) adferre: apporter qqch à qqn. - adferre litteras ad aliquem (adferre litteras alicui), Cic.: apporter une lettre à qqn. - nimium raro nobis abs te litterae adferuntur, Cic. Att. 1, 9, 1: on m'apporte trop rarement des lettres de toi. - nuntium alicui adferre, Cic. Amer. 19: apporter une nouvelle à qqn. - adfertur ei de quarta nuntius, Cic. Phil. 13, 19: on lui apporte la nouvelle concernant la quatrième légion. - crebri ad eum rumores adferebantur, Caes. BG. 2, 1, 1: des bruits fréquents lui parvenaient. - ego jussero cadum unum vini veteris a me adferrier, Plaut. Aul. 571: je te ferai porter de chez moi un tonneau de vin vieux. [st1]2 [-] apporter une nouvelle, annoncer. - quietae res ex Volscis adferebantur, Liv. 6, 30, 7: on annonçait que les Volsques se tenaient tranquilles. - quicquid huc erit a Pompeio adlatum, Cic. Fam. 7, 17, 5: toutes les nouvelles qu'on apportera ici de Pompée. - nuntiarunt caedem consulis adlatam aegre tulisse regem, Liv. 22, 37, 2: ils annoncèrent que le roi avait supporté avec peine la nouvelle de la mort du consul. - alii majorem adferentes tumultum nuntii occurrunt, Liv. 27, 33, 1: d'autres messagers se présentent à lui, apportant la nouvelle d'un trouble plus grand (plus alarmant). - cum mihi de Q. Hortensii morte esset adlatum, Cic. Br. 1: comme la nouvelle m'avait été apportée de la mort d'Hortensius. - adferre + prop. inf.: annoncer que, rapporter que. - ita Caelius ad illam adtulit se aurum quaerere, Cic. Cael. 53: Caelius lui annonça qu'il cherchait de l'or. - nuntii adferebant male rem gerere Darium, Nep. Milt. 3, 3: les messagers annonçaient que Darius n'était pas heureux dans son expédition. - novos hostes consilia cum veteribus jungere haud incertis auctoribus Romam est adlatum, Liv. 4, 45, 3: on annonça à Rome de source certaine que de nouveaux ennemis faisaient cause commune avec les anciens. - pro comperto adtulit Achmos statuisse progredi, Liv. 35, 29, 9: il annonça comme une nouvelle certaine que les Achéens avaient décidé de marcher de l'avant. - adferre ut + subj.: apporter l’ordre de. - ab Carthagine adlatum est ut Hasdrubal in Italiam exercitum duceret, Liv. 23, 27, 9: de Carthage l'ordre vint qu'Hasdrubal conduisît son armée en Italie. [st1]3 [-] porter sur, porter contre. - vim alicui adferre, Cic. Pomp. 39: faire violence à qqn. - manus alienis bonis adferre, Cic. Off. 2, 54: porter la main sur les biens d'autrui. - manus alicui adferre, Cic. Quinct. 85: se livrer à des actes de violence sur qqn. - beneficio suo manus adfert, Sen. Ben. 2, 5, 3: il enlève à son bienfait tout son prix. - adferre sibi manus, Cic.: se tuer de sa propre main. [st1]4 [-] apporter en plus; apporter à mettre à. - ita ut, quantum tuis operibus diuturnitas detrahet, tantum adferat laudibus, Cic. Marc. 12: en sorte que, tout ce que le temps enlèvera à ton oeuvre, il l'ajoutera à ta gloire. - adferre non minus ad dicendum auctoritatis quam facultatis, Cic. Mur. 4: apporter à sa plaidoirie non moins d'autorité que de talent. - quicquid ad rem publicam adtulimus, Cic. Off. 1, 155: quels que soient les services que j'ai rendus à l'état. [st1]5 [-] apporter (une preuve, un exemple, une raison); alléguer, dire. - testimonium adferre: produire un témoignage. - argumentum adferre: apporter une preuve. - exemplum adferre: donner un exemple. - rationem adferre: donner une raison. - rationes, cur hoc ita sit, afferre, Cic. Fin. 5: expliquer pourquoi il en est ainsi. - ad ea quae dixi, adfer si quid habes, Cic. Att. 7, 9, 4: en réponse à ce que je t'ai dit, donne-moi ce que tu sais. - aliquid (multa) adferre, cur (quamobrem): apporter un argument, beaucoup d'arguments pour prouver que. - quid adferre potest, quamobrem voluptas sit summum bonum? Cic. de Or. 3, 78: quel argument peut-il apporter pour prouver que le plaisir est le souverain bien? - cur credam, adferre possum, Cic. Tusc. 1, 70: je puis donner la raison de ma croyance. - quid adferri potest cur non casu id evenerit? Cic. Div. 2: comment peut-on prouver que cela n'est pas dû au hasard? - adfer, quem Fabiano possis praeponere, Sen. Ep. 100, 9: cite qui tu pourrais préférer à Fabianus. - avec quod, ce fait que: firmissimum hoc adferri videtur, cur deos esse credamus, quod... Cic. Tusc. 1, 30: la preuve la plus forte, à ce qu'il semble, qu'on produise pour justifier la croyance en l'existence des dieux, c'est que... - avec prop. inf.: adfers in extis cor non fuisse, Cic. Div. 2, 36: tu dis que dans les entrailles de la victime le coeur manquait. [st1]6 [-] apporter, occasionner; contribuer à, aider à. - delectationem, dolorem, luctum, metum, spem: apporter du plaisir, de la douleur, le deuil, la crainte, l'espoir. - adferre pacem, bellum, Cic. Phil. 6, 17: apporter la paix, la guerre. - cladem populo Romano, multas alicui lacrimas adferre, Cic. Nat. 2, 8: être la cause d'un désastre pour le peuple romain, de bien des larmes pour qqn. - videri proelium defugisse magnum detrimentum adferebat, Caes. BC. 1, 82, 2: paraître avoir esquivé la bataille causait un grand préjudice. - negat diuturnitatem temporis ad beate vivendum aliquid adferre, Cic. Fin. 2, 87: il prétend que la durée ne contribue en rien au bonheur de la vie. - hic numerus nihil adfert aliud nisi ut... Cic. Or. 170: ce rythme ne contribue à rien d'autre qu'à faire que... - quid loci natura adferre potest, ut... Cic. Fat. 8: quelle influence déterminante le climat peut-il avoir, pour faire que... ? [st1]7 [-] rapporter, produire, rendre. - agri fertiles, qui multo plus adferunt, quam acceperunt, Cic. Off. 1, 15: les terres fertiles qui produisent beaucoup plus de grain qu'on ne leur en a confié. - talis ager post longam desidiam laetas segetes affert, Col. 2: une telle terre, après un long repos, produit une abondante moisson. - plantae sinapis prima hieme translatae plus cymae vere adferunt, Col. 11: les pieds de sénevé, transplantés au commencement de l'hiver, produisent au printemps une cime plus développée. - au fig. magnum proventum poetarum annus hic attulit, Plin. Ep. 1, 13: cette année a produit une abondante moisson de poètes.* * *adfĕro (affĕro), ferre, attŭli (adtŭli), allātum (adlātum) - tr. - - inf. passif arch. adferrier, Plaut. Aul. 571. [st1]1 [-] apporter, porter à, porter vers. - candelabrum Romam adferre, Cic. Verr. 4, 64: apporter un candélabre à Rome. - Socrati orationem adferre, Cic. de Or. 1, 231: apporter un discours à Socrate. - scyphos ad praetorem adferre, Cic Verr. 4, 32: apporter des coupes au préteur. - tamquam vento adlatae naves, Liv. 44, 20, 7: vaisseaux pour ainsi dire apportés par le vent. - afferre se (afferri), Virg.: se rendre, se diriger, s'avancer. - afferre pedem, Cat.: se rendre, se diriger, s'avancer. - aliquid ad aliquem (alicui) adferre: apporter qqch à qqn. - adferre litteras ad aliquem (adferre litteras alicui), Cic.: apporter une lettre à qqn. - nimium raro nobis abs te litterae adferuntur, Cic. Att. 1, 9, 1: on m'apporte trop rarement des lettres de toi. - nuntium alicui adferre, Cic. Amer. 19: apporter une nouvelle à qqn. - adfertur ei de quarta nuntius, Cic. Phil. 13, 19: on lui apporte la nouvelle concernant la quatrième légion. - crebri ad eum rumores adferebantur, Caes. BG. 2, 1, 1: des bruits fréquents lui parvenaient. - ego jussero cadum unum vini veteris a me adferrier, Plaut. Aul. 571: je te ferai porter de chez moi un tonneau de vin vieux. [st1]2 [-] apporter une nouvelle, annoncer. - quietae res ex Volscis adferebantur, Liv. 6, 30, 7: on annonçait que les Volsques se tenaient tranquilles. - quicquid huc erit a Pompeio adlatum, Cic. Fam. 7, 17, 5: toutes les nouvelles qu'on apportera ici de Pompée. - nuntiarunt caedem consulis adlatam aegre tulisse regem, Liv. 22, 37, 2: ils annoncèrent que le roi avait supporté avec peine la nouvelle de la mort du consul. - alii majorem adferentes tumultum nuntii occurrunt, Liv. 27, 33, 1: d'autres messagers se présentent à lui, apportant la nouvelle d'un trouble plus grand (plus alarmant). - cum mihi de Q. Hortensii morte esset adlatum, Cic. Br. 1: comme la nouvelle m'avait été apportée de la mort d'Hortensius. - adferre + prop. inf.: annoncer que, rapporter que. - ita Caelius ad illam adtulit se aurum quaerere, Cic. Cael. 53: Caelius lui annonça qu'il cherchait de l'or. - nuntii adferebant male rem gerere Darium, Nep. Milt. 3, 3: les messagers annonçaient que Darius n'était pas heureux dans son expédition. - novos hostes consilia cum veteribus jungere haud incertis auctoribus Romam est adlatum, Liv. 4, 45, 3: on annonça à Rome de source certaine que de nouveaux ennemis faisaient cause commune avec les anciens. - pro comperto adtulit Achmos statuisse progredi, Liv. 35, 29, 9: il annonça comme une nouvelle certaine que les Achéens avaient décidé de marcher de l'avant. - adferre ut + subj.: apporter l’ordre de. - ab Carthagine adlatum est ut Hasdrubal in Italiam exercitum duceret, Liv. 23, 27, 9: de Carthage l'ordre vint qu'Hasdrubal conduisît son armée en Italie. [st1]3 [-] porter sur, porter contre. - vim alicui adferre, Cic. Pomp. 39: faire violence à qqn. - manus alienis bonis adferre, Cic. Off. 2, 54: porter la main sur les biens d'autrui. - manus alicui adferre, Cic. Quinct. 85: se livrer à des actes de violence sur qqn. - beneficio suo manus adfert, Sen. Ben. 2, 5, 3: il enlève à son bienfait tout son prix. - adferre sibi manus, Cic.: se tuer de sa propre main. [st1]4 [-] apporter en plus; apporter à mettre à. - ita ut, quantum tuis operibus diuturnitas detrahet, tantum adferat laudibus, Cic. Marc. 12: en sorte que, tout ce que le temps enlèvera à ton oeuvre, il l'ajoutera à ta gloire. - adferre non minus ad dicendum auctoritatis quam facultatis, Cic. Mur. 4: apporter à sa plaidoirie non moins d'autorité que de talent. - quicquid ad rem publicam adtulimus, Cic. Off. 1, 155: quels que soient les services que j'ai rendus à l'état. [st1]5 [-] apporter (une preuve, un exemple, une raison); alléguer, dire. - testimonium adferre: produire un témoignage. - argumentum adferre: apporter une preuve. - exemplum adferre: donner un exemple. - rationem adferre: donner une raison. - rationes, cur hoc ita sit, afferre, Cic. Fin. 5: expliquer pourquoi il en est ainsi. - ad ea quae dixi, adfer si quid habes, Cic. Att. 7, 9, 4: en réponse à ce que je t'ai dit, donne-moi ce que tu sais. - aliquid (multa) adferre, cur (quamobrem): apporter un argument, beaucoup d'arguments pour prouver que. - quid adferre potest, quamobrem voluptas sit summum bonum? Cic. de Or. 3, 78: quel argument peut-il apporter pour prouver que le plaisir est le souverain bien? - cur credam, adferre possum, Cic. Tusc. 1, 70: je puis donner la raison de ma croyance. - quid adferri potest cur non casu id evenerit? Cic. Div. 2: comment peut-on prouver que cela n'est pas dû au hasard? - adfer, quem Fabiano possis praeponere, Sen. Ep. 100, 9: cite qui tu pourrais préférer à Fabianus. - avec quod, ce fait que: firmissimum hoc adferri videtur, cur deos esse credamus, quod... Cic. Tusc. 1, 30: la preuve la plus forte, à ce qu'il semble, qu'on produise pour justifier la croyance en l'existence des dieux, c'est que... - avec prop. inf.: adfers in extis cor non fuisse, Cic. Div. 2, 36: tu dis que dans les entrailles de la victime le coeur manquait. [st1]6 [-] apporter, occasionner; contribuer à, aider à. - delectationem, dolorem, luctum, metum, spem: apporter du plaisir, de la douleur, le deuil, la crainte, l'espoir. - adferre pacem, bellum, Cic. Phil. 6, 17: apporter la paix, la guerre. - cladem populo Romano, multas alicui lacrimas adferre, Cic. Nat. 2, 8: être la cause d'un désastre pour le peuple romain, de bien des larmes pour qqn. - videri proelium defugisse magnum detrimentum adferebat, Caes. BC. 1, 82, 2: paraître avoir esquivé la bataille causait un grand préjudice. - negat diuturnitatem temporis ad beate vivendum aliquid adferre, Cic. Fin. 2, 87: il prétend que la durée ne contribue en rien au bonheur de la vie. - hic numerus nihil adfert aliud nisi ut... Cic. Or. 170: ce rythme ne contribue à rien d'autre qu'à faire que... - quid loci natura adferre potest, ut... Cic. Fat. 8: quelle influence déterminante le climat peut-il avoir, pour faire que... ? [st1]7 [-] rapporter, produire, rendre. - agri fertiles, qui multo plus adferunt, quam acceperunt, Cic. Off. 1, 15: les terres fertiles qui produisent beaucoup plus de grain qu'on ne leur en a confié. - talis ager post longam desidiam laetas segetes affert, Col. 2: une telle terre, après un long repos, produit une abondante moisson. - plantae sinapis prima hieme translatae plus cymae vere adferunt, Col. 11: les pieds de sénevé, transplantés au commencement de l'hiver, produisent au printemps une cime plus développée. - au fig. magnum proventum poetarum annus hic attulit, Plin. Ep. 1, 13: cette année a produit une abondante moisson de poètes.* * *Affero, pen. corr. affers, attuli, pen. cor. allatum, pen. prod. afferre. Apporter.\Afferre ad os cibum manu. Plin. Porter la viande au bec, Appasteler.\Afferre se aliquo. Virgil. S'approcher, ou Venir en quelque lieu.\Quod ab ipso allatum est, sibi esse id relatum putet. Terent. On luy a faict de tel pain soupe.\Negat Epicurus diuturnitatem temporis ad beate viuendum aliquid afferre. Ci. Proficter, ou servir de quelque chose.\Nihil afferunt quo iucundius viuamus. Cic. Ne nous aident en rien pour vivre plus joyeusement.\Afferre aliquid ad remp. Cic. Aider, Proficter quelque chose au commun.\Afferre aliquid ad communem fructum. Cic. Aider, et porter aucun profict aux hommes.\Afferre, pro eo quod est nuntiare. Cic. Attulerunt, Caesarem iter habere Capuam. Ils ont apporté les nouvelles que Cesar, etc.\Afferre ad aliquem. Cic. Rapporter et dire à aucun.\Nihil afferunt, qui in re gerendaversari senectutem negant. Cic. Ils ne dient ou alleguent rien à propos, Ils n'ont raisons qui vaillent.\An aetatem afferret? Cic. S'excusera il sur l'aage? Alleguera il l'aage pour excuse?\Ad ea quae dixi affer, siquid habes. Cic. Apporte, Ameine, Allegue quelque chose à l'encontre de ce que j'ay dict.\Afferre crimen in iudicium. Cic. Proposer un cas de crime à l'encontre de quelcun.\Afferre ad defensionem. Cic. Alleguer pour sa defense.\Communes vtilitates in medium afferre. Cic. Communiquer, Mettre en commun.\Afferre accessionem. Cic. Accroistre et augmenter.\Adiumentum alicui ad aliquam rem. Cic. L'aider à faire quelque chose.\AEs alienum attulit mihi haec res. Cic. M'a endebté.\Amaritudinem. Plin. Faire amer.\Animum vacuum ad scribendum. Cic. Avoir l'esprit delivre quand on se met à escrire.\Animum alicui. Cic. Donner courage, L'encourager.\Argumentum afferunt, quod, etc. Plin. Ils le prouvent par ceste raison, que, etc.\Authoritatem. Plin. Cic. Donner reputation et authorité, Faire qu'on soit plus estimé.\Calamitatem et cladem. Cic. Apporter dommage irreparable.\Causam. Terent. Alleguer raison pourquoy.\Causam. Cic. Bailler occasion.\Causam mortis. Cic. Donner occasion de mort.\Causam quoniam. Plin. Causam afferentes, quoniam in Thessalia, etc. Disants que c'estoit pour cause et raison que, etc.\Quum attulisset nullam causam quae istam, etc. Cic. Veu qu'il ne scavoit dire cause vallable qui, etc.\Commutationem voluntatis. Cic. Faire changer de volunte.\Compertum. Liu. Rapporter pour certain, Apporter certaines nouvelles.\Confidentiam. Caelius ad Cic. Donner hardiesse et asseurance.\Coniecturam. Cic. Donner quelque enseigne et argument, Donner conjecture.\Consecutionem voluptatis. Cic. Donner jouyssance de volupté.\Consilium alicui. Cic. Donner conseil.\Consolationem alicui malo. Cic. Donner confort en quelque adversité.\Constantiam. Cic. Donner constance.\Consuetudinem seruiendi liberae ciuitati. Cic. L'accoustumer à son obeissance.\Contemptionem ad omnes. Caesar. Faire mespriser de touts, et qu'on n'en tienne compte.\Crimen falsum alicui. Cic. Imposer crime à aucun.\Cumulum aliquem artibus aliorum. Cic. Donner quelque accroissement.\Curam. Cic. Donner soulci, Mettre en soulci.\Delectationem. Cic. Donner plaisir.\Dentes in dominum. Varro. Mordre son maistre.\Desperationem. Caesar. Mettre en desespoir.\Detrimentum. Caesar. Cic. Porter dommage.\Difficultatem alicui rei vel homini. Cic. Rendre une chose malaisee à faire, Donner empeschement.\Dolorem capitis. Plin. Causer, ou faire douleur de teste.\Dubitationem. Cic. Mettre en doubte.\Egestatem alicui. Cic. Mettre en povreté.\Errorem animis. Cic. Faire errer.\Excusationem. Cic. Alleguer excusation.\Exemplum. Plin. Alleguer exemple.\Exilium. Cic. Causer bannissement, Estre cause de bannissement.\Expectationem. Quintil. Mettre en attente.\Facultatem. Cic. Apporter commodité.\Affertur fama. Liu. On apporte nouvelles, On fait courir le bruit, Le bruit est.\Neque vlla de eius reditu fama ferebatur. Caesar. Il n'en estoit aucun bruit, On n'en parloit aucunnement.\Fastidium alicui. Cic. Apporter desgoustement, Desgouster.\Fastidia cibo affert haec res. Colum. Elle desgouste.\Fidem alicui rei. Liuius. Faire foy de quelque chose, Faire croire quelque chose.\Fiduciam. Caesar. Donner asseurance.\Finem tributorum. Cic. Mettre fin.\Florem afferre dicuntur arbores. Colum. Porter fleur.\Hilaritatem, vel iucunditatem, aut laetitiam. Pli. Cic. Mettre en joye, Resjouir.\Honorem. Plin. Faire ou porter honneur.\Iacturam. Colum. Porter dommage, ou perte.\Incrementum. Cic. Donner accroissement.\Inertiam alicui. Cic. Faire paresseux et nonchalant.\Initium morbi. Celsus. Causer le commencement de la maladie.\Interitum. Cic. Apporter la mort et destruction ou ruine.\Laborem. Cic. Donner peine et travail.\Lachrymas alicui. Cic. Luy apporter grand dueil.\Laetitiam alicui. Cic. Le resjouir.\Languorem alicui. Cic. Le faire paresseux et nonchalant.\Laudem alicui. Cic. Apporter loz ou louange.\Leuationem. Cic. Donner allegeance.\Literas. Cic. Apporter lettres à aucun.\Luctum alicui. Cic. Causer, ou Apporter dueil.\Manus alicui. Cic. Mettre la main sur luy, Le battre.\Manus sibi. Plancus ad Ciceronem. Se deffaire soymesme, Se tuer.\Manus bonis alienis. Cic. Prendre, Ravir les biens d'autruy.\Manus vulneribus. Cic. Renouveler les douleurs.\Medicinam. Cic. Porter medecine.\Memoriam. Cic. Faire souvenir.\Metum alicui. Cic. Faire paour.\Molestiam. Cic. Faire, ou Donner ennuy et fascherie.\Moram alicui rei. Cic. Empescher et retarder.\Morbum alicui. Plaut. Faire malade.\Mortem vno ictu. Cic. Tuer tout d'un coup.\Motum animis. Cic. Esmouvoir les cueurs.\Munus Reip. Cic. Faire un bien et profict à la republique.\Necessitatem. Cic. Contraindre.\Neruos et industriam. Cic. Employer sa force et son esprit, ou son industrie.\Necem. Plin. Faire mourir. Vide NEX.\Nuntium. Cic. Apporter nouvelle.\Obliuionem tristitiae. Plin. Faire oublier.\Obscuritatem orationi. Cic. Obscurcir.\Odium. Plin. Faire hair, Engendrer haine.\Odium quod in ipsum attulerant. Cic. La haine dont ils estoyent venuz garnis à l'encontre de luy.\Odium maius affert mihi haec res, quam etc. Cela me desplaist plus, ou Me porte plus d'ennuy et de desplaisir, que etc.\Offensionem. Cic. Faire desplaisir, Offenser.\Magnam haec res illis offensionem ad omnes attulit. Caesar. Cela les mist fort en la malegrace de touts.\Opem alicui. Terent. Aider.\Opinionem populo. Cic. Mettre les gents en opinion.\Pacem animis. Cic. Mettre en repos d'esprit.\Pacem ad aliquam. Plaut. Apporter paix.\Pauorem. Plin. Faire paour, Donner crainte.\Pedem. Catul. Venir.\Periculum. Caelius ad Ciceronem. Mettre en danger.\Perniciem. Cic. Porter dommage, ou malencontre.\Perturbationem rerum. Brutus ad Ciceronem. Mettre en trouble et desarroy.\Pestem. Cic. Apporter grand'malencontre.\Pestilentiam. Plin. Amener la peste.\Pondus. Cic. Permagnum pondus affert beneuolentia erga illum. L'amor qu'il ha envers luy fait beaucoup, Cela y aide fort.\Quaestionem. Cic. Quaestionem attulerunt poetae, quidnam esset illud, etc. Ont mis en doubte, Ont doubté, Ont demandé.\Rationem quoniam, et Rationes cur. Plin. Donner, ou Alleguer raison, Prouver par raison.\Religionem afferre alicui. Cic. Mettre quelcun en scrupule de conscience.\Repulsam attulit haec res. Cic. Cela a esté cause que j'ay esté refusé et esconduict.\Requiem. Ouid. Donner, ou apporter repos.\Affertur rumoribus spes. Cic. Le commun bruit donne esperance.\Afferuntur rumores ad eum. Caesar. On luy rapporte.\Salutem. Caesar. Cic. Sauver.\Satietatem. Cic. Saouler.\Scientiam. Cic. Affert vetustas incredibilem scientiam. Apporte et donne congnoissance si grande, qu'on ne scauroit croire.\Seditiones. Cic. Mettre en dissention.\Sententiam. Cic. Dire son opinion.\Solicitudinem affert haec res. Plancus ad Ciceronem. Engendre un soulci.\Solatium. Cic. Donner soulas.\Somnum. Cic. quod et somnum inducere, et Conciliare somnum dicitur. Faire dormir.\Spem. Cic. Donner esperance.\Splendorem voci. Plin. Esclarcir la voix, Faire la voix clere et nette.\Sumptum alicui. Cic. Faire coustange à un autre.\Suppetias. Plaut. Donner secours.\Suspicionem. Cic. Donner souspecon.\Tabem gregi. Colum. Faire devenir en chartre et seicher.\Taedium. Liu. Fascher, Ennuyer, Attedier.\Terrorem. Id est Terrere. Liuius. Espovanter, Faire paour, et frayeur.\Terrores ad aliquem. Cic. Rapporter choses qui sont à craindre, et qui font paour.\Testimonium. Caesar. Prouver, Bailler preuve.\Torporem. Plin. Faire appesantir et eslourdir.\Vim. Cic. Faire violence.\Vim afferre virgini. Cic. Violer, Prendre par force.\Vim vitae et corpori. Cic. Se tuer.\Vim et celeritatem afferre. Cic. Donner force et vistesse.\Vim in docendo. Cic. Contraindre à croire.\Afferre vim, pro Cogere. Cic. Contraindre, Forcer.\Affert aliam vitam haec dies. Terent. Requiert tresestroictement.\Vtilitatem aliquam. Quintil. Apporter quelque profict.\Affertur, Impersonale. Liu. Les nouvelles sont venues que, etc. -
7 ludificator
lūdificātor, ōris, m. (ludifico), der Fopper, Äffer, Plaut. most. 1066.Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > ludificator
-
8 lusor
lūsor, ōris, m. (ludo), I) der Spieler, a) übh., mit Würfeln, Ov. art. am. 1, 451: studiosissimus aleae lusor, Aur. Vict. epit. 1, 21: mit dem Balle, Sen. de ben. 2, 17, 3: vollst. pilarum lusores, Firm. math. 8, 8. – b) = ludio, der Schauspieler, Pantomimist, Corp. inscr. Lat. 5, 2787. – II) übtr.: 1) der Scherzer, Schäkerer, tenerorum lusor amorum, v. Liebesdichter, Ov. trist. 4, 10, 1. – 2) der Äffer, Fopper, Plaut. Amph. 694. -
9 Probus
1.prŏbus, a, um, adj. [Sanscr. prabhus, prominent, strong, from pra (v. pro) and bhu = fio], good, proper, serviceable, excellent, superior, able; esp. in a moral point of view, upright, honest, honorable, excellent, virtuous, etc. (class.).A.Of persons:2.frugi et probum esse,
Plaut. Most. 1, 2, 53:probum patrem esse oportet, qui gnatum suom esse probiorem, quam ipsus fuerit, postulat,
id. Ps. 1, 5, 23:cantores probos,
skilful, excellent, fine, id. ib. 3, 132:faber,
id. Poen. 4, 2, 93:architectus,
id. Mil. 3, 3, 40:artifex,
Ter. Phorm. 2, 1, 29:lena,
Plaut. Truc. 2, 1, 14:amator,
id. ib. 20:ad aliquam rem,
fit, id. Poen. 3, 3, 67. —In partic., well-behaved, well-conducted:B.quam cives vero rumificant probam,
Plaut. Am. 2, 2, 46:proba et modesta (mulier),
Ter. Ad. 5, 8, 7.—Of things abstr. and concr.:A.affer huc duas clavas, sed probas,
Plaut. Rud. 3, 5, 20:argentum,
id. Pers. 4, 3, 57:nummi,
id. ib. 3, 3, 33:materies,
id. Poen. 4, 2, 93:occasio,
id. Cas. 5, 4, 2:navigium,
Cic. Ac. 2, 31, 100:res,
id. Or. 51, 170:ager,
Col. Arbor. 3, 6:sapor,
id. ib. 3, 7?? color, id. ib. 8, 2.—Prov.:proba merx facile emtorem reperit,
the best goods sell themselves, Plaut. Poen. 1, 2, 129; cf.: probae fruges suāpte naturā enitent, Acc. ap. Cic. Tusc. 2, 5, 13.—As subst.: prŏbus, i, a good, worthy, upright man:poëta peccat, cum probi orationem adfingit improbo stultove sapienti,
Cic. Or. 22, 74.— Adv., in two forms.Form prŏbē, rightly, well, properly, fitly, opportunely, excellently (class.):2.milites armati atque animati probe,
Plaut. Bacch. 4, 9, 18:aedes factae probe,
id. Most. 1, 2, 19?? probe lepideque concinnatus, id. Men. 3, 2, 1:usque adhuc actum est probe,
id. Mil. 2, 6, 107:probe curare aliquid,
id. Rud. 2, 3, 50:satis scite et probe,
id. Trin. 3, 3, 56:narras,
Ter. And. 5, 6, 6:intellegere,
id. Eun. 4, 6, 30:Antipater, quem tu probe meministi,
Cic. de Or. 3, 50, 194:de aquaeductu probe fecisti,
id. Att. 13, 6, 1:scire,
id. Fam. 2, 12, 2:exercitus satis probe ornatus auxiliis,
id. ib. 2, 10, 2:illud probe judicas,
id. Att. 7, 3, 3:de Servio probe dicis,
id. Brut. 41, 151; id. Off. 1, 19, 62:scire,
id. Brut. 2, 12; Liv. 22, 15.—Transf., in gen., well, fitly, thoroughly, very, very much, greatly, finely, capitally, bravely (syn.:B. 2.plane, omnino, sine dubio): appotus probe,
Plaut. Am. 1, 1, 126:percutere aliquem,
id. ib. 1, 1, v. 162:decipere,
id. ib. 1, 1, v. 268:errare,
id. ib. 3, 3, 20:vide, ut sit acutus culter probe,
id. Mil. 5, 4:tui similis est probe,
Ter. Heaut. 5, 3, 18:perdocta est probe,
id. ib. 2, 3, 120. —In responses, as a token of applause, well done! good! bravo! unde agis te? Ca. Unde homo ebrius. Philo. Probe, Plaut. Most. 1, 4, 28: miles concubinam intro abiit oratum suam, ab se ut abeat. Acr Eu, probe! id. Mil. 4, 4, 9:probissime,
very well, Ter. Ad. 3, 3, 65; id. Eun. 4, 7, 3.—Prŏbus, i, m., a Roman surname, Suet. Gram. 24.— Prŏbĭānus, a, um, adj., of or named from a Probus:purpura,
Lampr. Alex. Sev. 40. -
10 probus
1.prŏbus, a, um, adj. [Sanscr. prabhus, prominent, strong, from pra (v. pro) and bhu = fio], good, proper, serviceable, excellent, superior, able; esp. in a moral point of view, upright, honest, honorable, excellent, virtuous, etc. (class.).A.Of persons:2.frugi et probum esse,
Plaut. Most. 1, 2, 53:probum patrem esse oportet, qui gnatum suom esse probiorem, quam ipsus fuerit, postulat,
id. Ps. 1, 5, 23:cantores probos,
skilful, excellent, fine, id. ib. 3, 132:faber,
id. Poen. 4, 2, 93:architectus,
id. Mil. 3, 3, 40:artifex,
Ter. Phorm. 2, 1, 29:lena,
Plaut. Truc. 2, 1, 14:amator,
id. ib. 20:ad aliquam rem,
fit, id. Poen. 3, 3, 67. —In partic., well-behaved, well-conducted:B.quam cives vero rumificant probam,
Plaut. Am. 2, 2, 46:proba et modesta (mulier),
Ter. Ad. 5, 8, 7.—Of things abstr. and concr.:A.affer huc duas clavas, sed probas,
Plaut. Rud. 3, 5, 20:argentum,
id. Pers. 4, 3, 57:nummi,
id. ib. 3, 3, 33:materies,
id. Poen. 4, 2, 93:occasio,
id. Cas. 5, 4, 2:navigium,
Cic. Ac. 2, 31, 100:res,
id. Or. 51, 170:ager,
Col. Arbor. 3, 6:sapor,
id. ib. 3, 7?? color, id. ib. 8, 2.—Prov.:proba merx facile emtorem reperit,
the best goods sell themselves, Plaut. Poen. 1, 2, 129; cf.: probae fruges suāpte naturā enitent, Acc. ap. Cic. Tusc. 2, 5, 13.—As subst.: prŏbus, i, a good, worthy, upright man:poëta peccat, cum probi orationem adfingit improbo stultove sapienti,
Cic. Or. 22, 74.— Adv., in two forms.Form prŏbē, rightly, well, properly, fitly, opportunely, excellently (class.):2.milites armati atque animati probe,
Plaut. Bacch. 4, 9, 18:aedes factae probe,
id. Most. 1, 2, 19?? probe lepideque concinnatus, id. Men. 3, 2, 1:usque adhuc actum est probe,
id. Mil. 2, 6, 107:probe curare aliquid,
id. Rud. 2, 3, 50:satis scite et probe,
id. Trin. 3, 3, 56:narras,
Ter. And. 5, 6, 6:intellegere,
id. Eun. 4, 6, 30:Antipater, quem tu probe meministi,
Cic. de Or. 3, 50, 194:de aquaeductu probe fecisti,
id. Att. 13, 6, 1:scire,
id. Fam. 2, 12, 2:exercitus satis probe ornatus auxiliis,
id. ib. 2, 10, 2:illud probe judicas,
id. Att. 7, 3, 3:de Servio probe dicis,
id. Brut. 41, 151; id. Off. 1, 19, 62:scire,
id. Brut. 2, 12; Liv. 22, 15.—Transf., in gen., well, fitly, thoroughly, very, very much, greatly, finely, capitally, bravely (syn.:B. 2.plane, omnino, sine dubio): appotus probe,
Plaut. Am. 1, 1, 126:percutere aliquem,
id. ib. 1, 1, v. 162:decipere,
id. ib. 1, 1, v. 268:errare,
id. ib. 3, 3, 20:vide, ut sit acutus culter probe,
id. Mil. 5, 4:tui similis est probe,
Ter. Heaut. 5, 3, 18:perdocta est probe,
id. ib. 2, 3, 120. —In responses, as a token of applause, well done! good! bravo! unde agis te? Ca. Unde homo ebrius. Philo. Probe, Plaut. Most. 1, 4, 28: miles concubinam intro abiit oratum suam, ab se ut abeat. Acr Eu, probe! id. Mil. 4, 4, 9:probissime,
very well, Ter. Ad. 3, 3, 65; id. Eun. 4, 7, 3.—Prŏbus, i, m., a Roman surname, Suet. Gram. 24.— Prŏbĭānus, a, um, adj., of or named from a Probus:purpura,
Lampr. Alex. Sev. 40. -
11 profugus
prŏfŭgus, a, um, adj. [profugio], that flees or has fled, fugitive (not in Cic. or Cæs.; cf. fugitivus).I.In gen.:B.profugus domo,
Liv. 1, 1:ex urbe,
Tac. H. 4, 49:ex Peloponneso,
Liv. 1, 8:e proelio,
Tac. H. 2, 46:a proelio,
Flor. 4, 2:ad rebelles,
Tac. A. 1, 57.—Of animals:boves profugae,
Prop. 5, 1, 4:juvenci,
Val. Fl. 3, 57:taurus profugus altaribus,
Tac. H. 3, 56; cf.currus,
Ov. M. 15, 506.—With gen.:Tiridates regni profugus,
Tac. A. 15, 1:bis vinculorum (Hannibalis) profugus,
escaped from, Plin. 7, 28, 29, § 104.—Transf., fleeing hither and thither, vagabond, roving, wandering, unsettled ( poet.):II.profugi Scythae,
Hor. C. 1, 35, 9:Scythes,
id. 4, 14, 42; Vulg. Gen. 4, 12.—In partic., that flees from his native country, fugitive, banished, exiled:B. 1.Hannibal patriā profugus,
Liv. 34, 60:Trojani, qui profugi incertis sedibus vagabantur,
Sall. C. 6, 1:fato profugus,
Verg. A. 1, 2:classis,
Ov. M. 13, 627.—A fugitive, banished person, exile ( poet.):2.profugus patriam deseras,
Plaut. Trin. 3, 2, 75:profugo affer opem,
Ov. P. 2, 9, 6; 3, 6, 40:servi alieni profugae,
App. M. 6, p. 175, 7; cf. Prisc. p. 622 P.—An apostate:reus suae religionis aut profugus,
Min. Fel. 35, 6. -
12 sed
1.sĕd or sĕt, conj. [cf. Freund, Cic. Mil. p. 8 sq.; old and orig. form sedum, acc. to Charis. p. 87 P., and Mar. Vict. p. 2458 P.; but more prob. an ablative from root of the reflexive pron. so- for suo-, and orig. the same with the insep. prep. 2. sēd; prop., by itself, apart; hence, but, only, etc.; cf. Corss. Ausspr. 1, p. 200 sq.], a particle of limitation, exception, or correction (cf. at and autem init.).I.In gen., but, yet:II.ipsum regale genus civitatis reliquis simplicibus longe anteponendum: sed ita, quoad statum suum retinet, etc.,
Cic. Rep. 2, 23, 43:Neoptolemus apud Ennium Philosophari sibi ait necesse esse, sed paucis: nam omnino haud placere,
id. Tusc. 2, 1, 1; cf. id. Rep. 1, 18, 33:C. Memmius perfectus litteris, sed Graecis,
id. Brut. 70, 247:nactus es (me otiosum), sed mehercule otiosiorem operā quam animo,
id. Rep. 1, 9, 14:quae observanda essent, multa constituit (Numa), sed ea sine impensa,
id. ib. 2, 14, 27; cf. id. ib. 1, 31, 47:miser homo est, qui, etc....sed ille miserior qui, etc.,
Plaut. Capt. 3, 1, 2:vera dico, sed nequicquam, quoniam non vis credere,
id. Am. 2, 2, 205:video te testimoniis satis instructum: sed apud me argumenta plus quam testes valent,
Cic. Rep. 1, 38, 59:(Platonis civitatem) praeclaram illam quidem fortasse, sed a vitā hominum abhorrentem et moribus,
id. ib. 2, 11, 21; cf. id. ib. 1, 40, 63:sed id ubi jam penes sese habent, ex bonis pessumi sunt,
Plaut. Capt. 2, 1, 37:nostri casus plus honoris habuerunt quam laboris, etc....Sed si aliter ut dixi accidisset: qui possem queri? etc.,
Cic. Rep. 1, 4, 7:istos captivos sinito ambulare, si foris, si intus volent. Sed uti asserventur magnā diligentiā,
Plaut. Capt. 1, 2, 6:non possum dicere...sed neque his contentus sum,
Cic. Rep. 1, 22, 36: nec sum in ullā re molestus civitatibus;sed fortasse tibi, qui haec praedicem de me,
id. Att. 5, 21, 7:non sum tantopere admiratus, sed posteaquam coepit rationem exponere,
id. Rep. 1, 14, 22:non perfectum illud quidem, sed tolerabile est,
id. ib. 1, 26, 42:sane bonum rei publicae genus, sed tamen inclinatum et quasi pronum ad perniciosissimum statum,
id. ib. 2, 26, 48:scio tibi ita placere: sed tamen velim scire, etc.,
id. ib. 1, 30, 46; cf. Plaut. As. 2, 2, 72:difficile factu est, sed conabor tamen,
Cic. Rep. 1, 43, 66:in quo defuit fortasse ratio, sed tamen vincit ipsa natura saepe rationem,
id. ib. 2, 33, 57: illa quidem tristis, nec adhuc interrita vultu: Sed regina tamen, sed opaci maxima mundi;Sed tamen inferni pollens matrona tyranni,
Ov. M. 5, 507 sq.; cf. id. ib. 7, 718:plerique patriae, sed omnes famā atque fortunis expertes,
Sall. C. 33, 1:ipsum quidem regem assecutus non est, sed magnam partem agminis oppresserunt,
Liv. 36, 19:plus aegri ex abitu viri quam ex adventu voluptatis cepi. Sed hoc me beat saltem, quod perduelles vicit,
Plaut. Am. 2, 2, 15:apponam urnam jam ego hanc in mediā viā. Sed autem, quid si hanc hinc abstulerit quispiam?
but then, id. Rud. 2, 5, 15 (cf. in the foll. II. A. 2.):statim Luculli... eum domum suam receperunt. Sed enim hoc non solum ingenii ac litterarum, verum etiam naturae, etc.,
but indeed, Cic. Arch. 3, 5:progeniem sed enim Trojano a sanguine duci Audierat,
Verg. A. 1, 19; 2, 164; 5, 395;6, 28 et saep. (cf. also infra, II. A. 2.): sed enimvero, cum detestabilis altera res sit, quid ad deliberationem dubii superesse?
Liv. 45, 19, 14.—Very rarely with non (for nec tamen), introducing a qualification of a previous word:Academici veteres beatum quidem esse etiam inter hos cruciatus fatentur, sed non ad perfectum,
Sen. Ep. 71, 18.In partic.A.Interrupting the discourse by transition to another subject or by ending the speech.1.In a transition to another subject:2.tristis sit (servus), si eri sint tristes: hilarus sit, si gaudeant. Set age, responde: jam vos redistis in gratiam?
Plaut. Am. 3, 3, 7; cf. id. ib. 5, 1, 20;5, 1, 26: non impedio, praesertim quoniam feriati sumus. Sed possumus audire aliquid, an serius venimus?
Cic. Rep. 1, 13, 20:nunc reliquorum oratorum aetates et gradus persequamur. Curio fuit igitur ejusdem aetatis fere, etc.... Scripsit etiam alia nonnulla, etc.... Sed ecce in manibus vir praestantissimo ingenio... C. Gracchus,
id. Brut. 33, 125; cf.:sed eccum Amphitruonem, etc.,
Plaut. Am. 3, 4, 22; id. Aul. 2, 1, 55; 3, 5, 62; id. Capt. 5, 3, 20; 5, 4, 8 al.:sed quid ego cesso?
id. As. 1, 1, 112: sed ista mox;nunc audiamus Philum, quem, etc.,
Cic. Rep. 1, 13, 20 fin. et saep.—In recurring to a previous subject:sed ad instituta redeamus,
Cic. Brut. 61, 220:sed redeamus rursus ad Hortensium,
id. ib. 84, 291:sed jam ad id, unde degressi sumus, revertamur,
id. ib. 88, 300:sed perge de Caesare et redde quae restant,
id. ib. 74, 258 et saep.—Hence, after parenthetic clauses, but, now, I say, etc.:equidem cum audio socrum meam Laeliam (facilius enim mulieres incorruptam antiquitatem conservant, quod multorum sermonis expertes ea tenent semper quae prima didicerunt) sed eam sic audio, ut Plautum mihi aut Naevium videar audire,
Cic. de Or. 3, 12, 45:qui (Pompeius) ut peroravit (nam in eo sane fortis fuit: non est deterritus: dixit omnia, atque interdum etiam silentio, cum auctoritate semper), sed ut peroravit, surrexit Clodius,
id. Q. Fr. 2, 3, 2.—In breaking off, discontinuing speech:B.sed satis verborum est: cura quae jussi atque abi,
Plaut. Capt. 1, 2, 16:sed, si placet, in hunc diem hactenus,
Cic. Rep. 2, 44, 71:sed haec hactenus,
id. Off. 1, 39, 140 al.: sed quid ego haec memoro? Enn. ap. Prisc. p. 724 P. (Ann. v. 318 Vahl.):nec requievit enim, donec Calchante ministro—Sed quid ego haec autem nequicquam ingrata revolvo? Quidve moror?
Verg. A. 2, 101: sed enim, oikonomia (epistulae) si perturbatior est, tibi assignato: te enim sequor, schediazonta, but indeed, Cic. Att. 6, 1, 11; so,sed enim,
Verg. A. 1, 19.—After negative clauses, to limit the negative statement, i. e. to indicate either that the assertion does not hold good at all, but something else does instead; or else that it is not exclusively true, but something else holds good in addition, but, on the contrary; and in an ascending signif., but also, but even, but in fact, etc.1.In a simple opposition: non cauponantes bellum, sed belligerantes, Ferro, non auro, vitam cernamus utrique, Enn. ap. Cic. Off. 1, 12, 38 (Ann. v. 201 Vahl.); cf.: haud doctis dictis certantes, sed maledictis...Non ex jure manu consertum sed magi' ferro Rem repetunt, id. ap. Gell. 20, 10 (Ann. v. 274 sq. Vahl.):2.non ego erus tibi, sed servus sum,
Plaut. Capt. 2, 1, 44:quae (hominum vestigia) ille (Aristippus) non ex agri consiturā, sed ex doctrinae indiciis interpretabatur,
Cic. Rep. 1, 17, 29:nec leges imponit populo, quibus ipse non pareat, sed suam vitam, ut legem, praefert suis civibus,
id. ib. 1, 34, 52;1, 13, 19: neque hac nos patria lege genuit, ut...sed ut, etc.,
id. ib. 1, 4, 8:non quod...sed quod, etc.,
id. ib. 1, 18, 30.—With contra:non liberis servitutem, sed contra servientibus libertatem afferre,
Liv. 4, 18 init. —Several times repeated: non sibi se soli natum, sed patriae, sed suis,
Cic. Fin. 2, 14, 45 Madv. ad loc.:quod non naturā exoriatur, sed judicio, sed opinione,
id. Tusc. 3, 34, 82:sed publicam, sed ob frumentum decretam, sed a publicanis faenore acceptam,
id. Verr. 2, 3, 72, § 169; id. Planc. 10, 24:non eros nec dominos appellat eos...sed patriae custodes, sed patres et deos,
id. Rep. 1, 41, 64; Tib. 1, 7, 44 sq.: quam tibi non Perseus, verum si quaeris, ademit;Sed grave Nereïdum numen, sed corniger Hammon, Sed quae visceribus veniebat belua ponti Exsaturanda meis,
Ov. M. 5, 17 sq.:sed Pompeium, sed Lepidum,
Tac. A. 1, 10; Sen. Const. 13, 4; id. Ben. 1, 1, 6; 1, 7, 3:non praefectum ab iis, sed Germanicum ducem, sed Tiberium imperatorem violari,
Tac. A. 1, 38 et saep.—In a climax. [p. 1658]a.Non modo (solum, tantum, etc.)...sed or sed etiam (et, quoque), not only, not merely...but, but also, but even, but indeed (sed, standing alone, isolates the ascending idea, while an appended etiam, et, or quoque places it in closer connection with the first statement, and thus permits them to be viewed together):(β).non modo falsum illud esse, sed hoc verissimum,
Cic. Rep. 2, 44, 71:quod non modo singulis hominibus, sed potentissimis populis saepe contingit,
id. ib. 5, 8, 11;3, 10, 17: id ei perpetuā oratione contigit, non modo ut acclamatione, sed ut convitio et maledictis impediretur,
id. Q. Fr. 2, 3, 2:unius viri consilio non solum ortum novum populum, sed adultum jam et paene puberem,
id. Rep. 2, 11, 21; cf.:nec vero corpori soli subveniendum est, sed menti atque animo multo magis,
id. Sen. 11, 36:volo ut in scaenā, sic in foro non eos modo laudari, qui celeri motu utantur, sed eos etiam, quos statarios appellant,
id. Brut. 30, 116; id. Rep. 1, 8, 13:omnia ejus non facta solum, sed etiam dicta meminisset,
id. ib. 6, 10, 10:neque solum fictum, sed etiam imperite absurdeque fictum,
id. ib. 2, 15, 28; 1, 3, 4;1, 34, 51: neque vero se populo solum, sed etiam senatui commisit, neque senatui modo, sed etiam publicis praesidiis et armis, neque his tantum, verum ejus potestati, cui, etc.,
id. Mil. 23, 61:haec non delata solum, sed paene credita,
id. ib. 24, 64:nec mihi soli versatur ante oculos, sed etiam posteris erit clara et insignis,
id. Lael. 27, 102:illum non modo favisse sed et tantam illi pecuniam dedisse honoris mei causā,
id. Att. 11, 9, 2:omnes civiles dissensiones, neque solum eas, quas audistis, sed et has, quas vosmet ipsi meministis et vidistis,
id. Cat. 3, 10, 24:multiplicatusque terror non infimis solum, sed primoribus patrum,
Liv. 3, 36, 5:non responsum solum benigne legatis est, sed Philippi quoque filius Demetrius ad patrem reducendus legatis datus est,
id. 36, 35 fin.:conciti per haec non modo Cherusci, sed conterminae gentes,
Tac. A. 1, 60; 3, 44:via non angusta modo, sed plerumque praerupta,
Curt. 3, 4, 12; 5, 1, 20 Mützell ad loc.—Esp., in passing from the part to the whole, from the particular to the universal (usually followed by omnino, or by omnis, cunctus, totus, universus, etc.):b.timebat non ea solum quae timenda erant, sed omnia,
Cic. Mil. 24, 66:neglegere, quid de se quisque sentiat, non solum arrogantis est, sed etiam omnino dissoluti,
id. Off. 1, 28, 99:nec sibi tantum, sed universis singulisque consulere,
Sen. Ben. 2, 5, 4:non consuli modo, sed omnibus civibus enitendum,
Plin. Pan. 2, 1:non initio tantum, sed continuo totius temporis successu,
Just. 1, 8, 14:non modo Italiā, sed toto orbe terrarum,
Flor. 1, 16, 3.—Etiam is rarely added:quotiens non modo ductores nostri, sed universi etiam exercitus ad mortem concurrerunt,
Cic. Tusc. 1, 37, 89; Curt. 5, 1, 24.—Non modo (solum) non...sed, sed etiam; sed ne... quidem, not only not...but, but even, but indeed, but not even, etc.:C.ut non modo a mente non deserar, sed id ipsum doleam, me, etc.,
Cic. Att. 3, 15, 2; id. Rep. 2, 23, 43:judicetur non verbo, sed re non modo non consul, sed etiam hostis Antonius,
id. Phil. 3, 6, 14:hoc non modo non laudari, sed ne concedi quidem potest,
id. Mur. 3, 8:iis non modo non laudi, verum etiam vitio dandum puto,
id. Off. 1, 21, 71:non modo non oppugnator, sed etiam defensor,
id. Planc. 31, 76:ego contra ostendo, non modo nihil eorum fecisse Sex. Roscium, sed ne potuisse quidem facere,
id. Rosc. Am. 29, 79.—Also, without the second non in the first clause, and with ne quidem, doubly negative (only when both clauses have the same verb;v. Zumpt, Gram. § 724 b): quod mihi non modo irasci, sed ne dolere quidem impune licet,
Cic. Att. 11, 24, 1:ea est ratio instructarum navium, ut non modo plures, sed ne singuli quidem possint accedere,
id. Verr. 2, 5, 51, § 133:non modo aeternam, sed ne diuturnam quidem gloriam assequi possumus,
id. Rep. 6, 21, 23:ea sunt demum non ferenda in mendacio, quae non solum facta esse, sed ne fieri quidem potuisse cernimus,
id. ib. 2, 15, 28:quae non modo amico, sed ne libero quidem digna est,
id. Lael. 24, 89: non modo facere, sed ne cogitare quidem quicquam audebit, id. Off. 2, 19, 77; cf. with vix:verum haec genera virtutum non solum in moribus nostris, sed vix jam in libris reperiuntur,
id. Cael. 17, 40:non modo ad expeditiones, sed vix ad quietas stationes viribus sufficiebant,
Liv. 3, 6.—After quisquam with ellipsis of non:ut non modo praedandi causā quisquam ex agro Romano exiret, sed ultro Fidenates descenderent, etc.,
Liv. 4, 21, 6 (where Weissenb. supplies non in brackets before exiret); cf.:antiqui non solum erant urbes contenti cingere muris, verum etiam loca aspera et confragosa saxis eligebant,
Hyg. Grom. Limit. p. 197.—As sed, after non modo, acquires an idea of ascent or climax, from the fact that non modo represents a thing as existing (only not existing alone), and thus includes an affirmation, so, too, after purely affirmative clauses, sed sometimes serves as an ascending adjunct, but, but in fact, but also:2.ego te hodie reddam madidum, sed vino, probe,
Plaut. Aul. 3, 6, 37:odore canibus anum, sed multo, replent,
Phaedr. 4, 17, 19: Dae. Curriculo affer Duas clavas. La. Clavas? Dae. Sed probas:propera cito,
Plaut. Rud. 3, 5, 19.—In good prose usually joined with etiam (or et):hic mihi primum meum consilium defuit, sed etiam obfuit,
Cic. Att. 3, 15, 5; cf. id. ib. 4, 16, c, 10;10, 16, 6: Q. Volusium, certum hominem, sed mirifice etiam abstinentem, misi in Cyprum,
id. ib. 5, 21, 6:hoc in genere si eum adjuveris, apud ipsum praeclarissime posueris, sed mihi etiam gratissimum feceris,
id. Fam. 13, 64, 2:ex testamento Tiberii, sed et Liviae Augustae,
Suet. Calig. 16; 20.sēd = sine, v. sine init. and 2. se.3.sēd = se; cf. the letter D.
См. также в других словарях:
Äffer — Äffer, soviel wie Halbaffen, Lemuriden … Meyers Großes Konversations-Lexikon
affer — affer(e obs. form of affair … Useful english dictionary
Affer — Knowing or realizing something. I affer that the Detroit Red Wings will win the Stanley Cup … Dictionary of american slang
Affer — Knowing or realizing something. I affer that the Detroit Red Wings will win the Stanley Cup … Dictionary of american slang
Affer — See Aver … Dictionary of Medieval Terms and Phrases
Äffer — Ạ̈f|fer, der; s, [mhd. effer, affære] (veraltet): jmd., der andere äfft … Universal-Lexikon
Affer — ♦ The cheapest form of farm horse. (Davis, R.H.C. The Medieval Warhorse: Origin, Development and Redevelopment, 135) Related terms: Stottus … Medieval glossary
affer — Cattle; horses … Ballentine's law dictionary
Aver — [affer]. An old horse or nag; a draught horse used on the farm. [< OldEngl. eaffor = a draught horse] Cf. Avera … Dictionary of Medieval Terms and Phrases
Tughra — (osmanisch طغرى / طغرا, İA ṭuġra, pl. ṭuġrāwāt, heutige türkische Schreibung: tuğra, IPA [tuːra]) ist die Bezeichnung für den Namenszug des osmanischen Sultans, der – vergleichbar der handschriftlichen Unterzeichnung und dem Siegel… … Deutsch Wikipedia
Tugra — Tughra (osmanisch طغرا, heutige türkische Schreibung: tuğra) ist die Bezeichnung für den Namenszug des osmanischen Sultans, der – vergleichbar der handschriftlichen Unterzeichnung und dem Siegel westlicher Herrscher – handgeschrieben und gemalt … Deutsch Wikipedia