-
1 Aesōpius
-
2 Homo proponit, sed Deus disponit
• Man proposes, but God disposesLatin Quotes (Latin to English) > Homo proponit, sed Deus disponit
-
3 Corbeiam
Corbie. -
4 Parmae*
Parma (Italy) -
5 Actius
1.Actĭus, a, um, adj. poet. for Actiacus, pertaining to Actium:2.ludi,
Verg. A. 3, 280; 8, 675; 704; Hor. Ep. 1, 18, 61; Phoebus, as having a temple at Actium (v. Actium), Prop. 4, 6, 67.Actĭus, i, m., a proper name, Suet. Tib. 47. -
6 Amebelodon
NLD [geslacht] -
7 adsum
ad-sum (Ribbeck has written assum in Novius by conj. from suum of the MSS., Com. Trag. p. 262; in Plaut. Poen. 1, 2, 67, adsum must be pronounced assum, as the pun on the word requires, Roby, I. p. 49), adfui (affui, Merkel, L. Müller), adesse, v. n. (arfui = adfui, S. C. de Bacch.; arf = adfuerunt, ib.; arfuise = adfuisse, ib.; v. ad init.;I.adsiem = adsim,
Verg. Cat. 5, 6 ( dicam, Rib.):adsiet,
Cato, R. R. 141, 4; Plaut. As. 2, 4, 9; Ter. Ad. 4, 4, 11:adsient,
id. Phorm. 2, 18, 3: adfore now and then takes the place of adfuturus esse, and adforem of adessem, which is written with one s, adesent, in S. C. de Bacch.), to be at or near a person or place, to be somewhere, to be present (opp. absum, to be distant, removed, absent).Lit.(α).Absol.: visus Homerus adesse poëta, Enn. ap. Cic. Ac. 2, 16, 51 (Ann. v. 6 Vahl.), imitated by Verg. A. 2, 271, and Ov. M. 7, 635; v. below: Hegio adsum;(β).si quid me vis, impera,
Plaut. Capt. 5, 3, 1; so id. Truc. 2, 6, 33; 4, 3, 52:quasi adfuerim simulabo,
id. Am. 1, 1, 45. —With adv. or adj.:(γ).etsi abest, hic adesse erum Arbitror,
Plaut. Ps. 4, 7, 11:Philolaches jam hic aderit,
id. Most. 5, 1, 29; and id. Ps. 1, 2, 48:quod adest praesto,
Lucr. 5, 1412:ut quasi coram adesse videare, cum scribo aliquid ad te,
Cic. Fam. 15, 16; id. Att. 5, 18, 3; Verg. A. 1, 595:non quia ades praesens dico hoc,
Ter. Ad. 3, 3, 39.—With prepp.:(δ).ad exercitum,
Plaut. Am. 1, 3, 6:in tabernaculo,
id. ib. 1, 1, 269:adsum apud te,
id. Poen. 1, 2, 67:mulier ad eam rem divinam ne adsit,
Cato, R. R. 83:ad portam,
Cic. Div. 1, 27, 57:ante oculos maestissimus Hector Visus adesse mihi,
Verg. A. 2, 271:ante oculos eadem mihi quercus adesse... visa est,
Ov. M. 7, 635. —With dat.:II.adsum praesens praesenti tibi,
Plaut. Ps. 5, 1, 27:DVM. NE. MINVS. SENATORIBVS. C. ADESENT. S. C. de Bacch. (see Append. to this dictionary): portis,
Verg. A. 2, 330:senatui,
Tac. A. 4, 55:convivio,
Suet. Tib. 61 fin.:quaestioni,
id. ib. 62: pugnae. id. Oth. 9.Trop.A.Of time, to be present, be at hand:B.dum tempestates adsunt,
Lucr. 1, 178:Vesper adest,
Cat. 62, 1:jamque dies aderit,
Ov. M. 3, 519; 9, 285; 12, 150:aderat judicio dies,
Liv. 3, 12:cum jam partus adesset,
Ov. M. 9, 674.—Of other abstr. things, to be present, to be at hand (incorrectly made syn. with the simple esse).(α).Absol.:(β).nunc adest occasio benefacta cumulare,
Plaut. Capt. 2, 3, 63:ad narrandum argumentum adest benignitas,
id. Men. prol. 16:omnia adsunt bona, quem penes est virtus,
id. Am. 2, 2, 21:ut tranquillitas animi et securitas adsit,
Cic. Off. 1, 20:tanti aderant morbi vesicae et viscerum, ut, etc.,
Cic. Fin. 2, 30.—With dat.:C.hominum quīs pudor paulum adest,
Ter. And. 4, 1, 6:vigilantibus hinc aderant solacia somni,
Lucr. 5, 1405:vis ad resistendum nulli aderat,
Vell. 2, 61; 2, 21:vim adfore verbo Crediderat,
Verg. A. 10, 547:tantus decor adfuit arti,
Ov. M. 6, 18:simplicitas puerilibus adfuit annis,
id. ib. 5, 400:quantus adest equis Sudor,
Hor. C. 1, 15, 9:uti mox Nulla fides damnis adsit,
id. Ep. 1, 17, 57:quousque patieris, Caesar, non adesse caput reipublicae?
to be in his place, to be present, Tac. A. 1, 13 et saep.—Animo or animis, to be present in mind, with attention, interest, sympathy; also, with courage (cf. animus); to give attention to something, to give heed, observe, attend to; also, to be fearless, be of good courage:D.ut intellegeretis eum non adfuisse animo, oum ab illis causa ageretur,
Cic. Caecin. 10 fin.:adestote omnes animis, qui adestis corporibus,
id. Sull. 11, 33; id. Phil. 8, 10, 30 (cf. Ter. And. prol. 24, and Phorm. prol. 30: adeste aequo animo): [p. 46] quam ob rem adeste animis, judices, et timorem, si quem habetis, deponite, Cic. Mil. 2, 4:ades animo et omitte timorem,
id. Rep. 6, 10 fin. —Poet., to be present with one, to be associated with, to attend:E.Tu ducibus Latiis aderis, cum laeta Triumphum Vox canet,
Ov. M. 1, 560;of the cypress: aderis dolentibus,
id. ib. 10, 142. —To be present with one's aid or support; to stand by, to assist, aid, help, protect, defend, sustain (esp. freq. of advocati; cf.F.absum): ibo ad forum atque aliquot mihi amicos advocabo, ad hanc rem qui adsient,
Ter. Phorm. 2, 1, 82; id. Eun. 4, 6, 26:omnes enim hi, quos videtis adesse in hac causa, etc.,
Cic. Rosc. Am. 1; id. Verr. 2, 2, 29; id. Sull. 29; id. Phil. 2, 37, 95; Quint. 1, 4; 8, 30 et saep.:ego tamen tuis rebus sic adero ut difficillimis,
Cic. Fam. 6, 14 fin.; so id. Att. 1, 1:Camulogenus suis aderat atque eos cohortabatur,
Caes. B. G. 7, 62:dictator intercessioni adero,
Liv. 6, 38:cui sententiae adest Dicaearchus,
Plin. 2, 65, 65:Aderam Arrionillae, Timonis uxori,
Plin. Ep. 1, 5, 5; 2, 11, 2:quod ille adversus privatum se intemperantius adfuisset,
had taken part, Suet. Claud. 38 Bremi.—With inf.:non Teucros delere aderam,
Sil. 9, 532;so of a protecting, aiding divinity, esp. in invocations, adsis, adsit, etc.: adsis, o Tegeaee, favens,
Verg. G. 1, 18; id. A. 4, 578:adsis, o Cytherea,
id. Cat. 6, 11:ades, Dea, muneris auctor,
Ov. M. 10, 673; so,Huc ades,
Tib. 1, 7, 49:di omnes nemorum, adeste,
Ov. M. 7, 198:nostris querelis adsint (dii),
Liv. 3, 25:frugumque aderit mea Delia custos,
Tib. 1, 5, 21:si vocata partubus Lucina veris adfuit,
Hor. Epod. 5, 6:origini Romanae et deos adfuisse et non defuturam virtutem,
Liv. 1, 9; 5, 51 al.— To be present as a witness:(testes) adsunt cum adversariis,
Cic. Fl. 23;promissi testis adesto,
Ov. M. 2, 45; hence the t. t. scribendo adesse, to be present as a witness to some writing or contract (usually placed at the beginning of the writing), S. C. de Bacch. ap. Cic. Fam. 8, 8, 5 and 6 al.—Involving the idea of motion, to come, to appear (most freq. in post-Aug. prose): adsum atque advenio Acherunte, Enn. ap. Cic. Tusc. 1, 16, 37;G.jam ego hic adero,
Plaut. Aul. 2, 3, 7; Ter. And. 4, 2, 32; id. Heaut. 3, 1, 96; id. Eun. 4, 7, 41:hi ex Africa jam adfuturi videntur,
Cic. Att. 11, 15:Hymen ades o Hymenaee,
Cat. 62, 5:Galli per dumos aderant,
Verg. A. 8, 657; 11, 100:huc ades, o formose puer,
id. E. 2, 45; 7, 9; Ov. M. 8, 598; 2, 513 (cf. also adesdum):ecce Arcas adest,
appears, is arrived, id. ib. 2, 497; so 3, 102; 528; 4, 692; 5, 46; 8, 418; 9, 200, 304, 363, 760; 11, 349; 12, 341;13, 73, 82, 662, 906: adfore tempus, quo, etc.,
id. ib. 1, 256;cum hostes adessent, i. e. appropinquarent,
Liv. 2, 10:truci clamore aderant semisomnos in barbaros,
Tac. A. 4, 25:infensi adesse et instare,
Sall. J. 50:quod serius adfuisset,
Suet. Aug. 94 al. —In App. with acc.:cubiculum adero, Met. 2, p. 119 Elm.: scopulum aderunt,
ib. 5, p. 160.—As judicial t. t., to appear before a tribunal:H.C. Verrem altera actione responsurum non esse, neque ad judicium adfuturum... quod iste certe statuerat non adesse,
Cic. Verr. 2, 1, 1:augures adsunt,
id. Dom. 34:augurem adesse jusserunt,
Vell. 2, 10; cf. Brisson. de Form. V. p. 446.—Of the senate, to attend, to convene:edixit ut adesset senatus frequens a. d. viii. Kal. Decembris,
Cic. Phil. 3, 19:ne sine causa videretur edixisse, ut senatus adcsset,
id. ib. 24. -
8 ambages
ambāges, is, f. (nom. and gen. sing. dub., though mentioned in Charis. p. 25 P. and found in Tac. H. 5, 13 MS.; but found in abl. sing.:I.ambage,
Ov. H. 7, 149; Plin. 2, 9, 6, § 41; Val. Fl. 1, 227; also,ambagine,
Manil. 4, 304; the plur. is complete, gen. ambagum, Ov. M. 7, 761; cf. Schneid. Gr. II. p. 403) [ambi-ago], a going round, a roundabout way ( poet.; in prose only postAug.; syn.: ambago, sinus, flexus, circuitus).Lit.: variarum ambage viarum (of the windings of the labyrinth), Ov. M. 8, 161; cf.:II.dolos tecti ambagesque resolvit,
Verg. A. 6, 29:(Luna) multiformi ambage torsit ingenia contemplantium,
Plin. 2, 9, 6, § 41:itinerum ambages,
id. 36, 13, 19, § 2:longis ambagibus,
Claud. IV. Cons. Hon. 226.—Of speech.A.Circumlocution, evasion, digression:B.ambages mitte,
Plaut. Cist. 4, 2, 81; so id. Ps. 5, 1, 10 (not elsewh. in Plaut.): ambages mihi Narrare occipit, * Ter. Heaut. 2, 3, 77:per ambages et longa exorsa tenere,
Verg. G. 2, 46; Liv. 9, 11 fin.:ne te longis ambagibus morer,
Hor. Ep. 1, 7, 82:missis ambagibus,
without circumlocution, directly, id. S. 2, 5, 9; Ov. M. 3, 692; 10, 19.—Obscurity, ambiguity (as kindr. with ambiguus).—So of the Theban Sphinx:immemor ambagum,
Ov. M. 7, 761; id. F. 4, 261.—Of the lang. of oracles:ambage nexa Arcana tegere,
Sen. Oedip. 218:eā ambage Chalcedonii monstrabantur,
Tac. A. 12, 63; 2, 54.—Also transf. to actions:per ambages,
in an obscure, enigmatical manner, Liv. 1, 56; 1, 54; Plin. 19, 8, 53, § 169. -
9 Aper
1.ăper, pri, m. [cf. old Germ. Ebar; Germ. Eber; Angl.-Sax. bār = aper, verres; Engl. boar; cf. Lat. caper, with change of meaning, and the Gr. kapros], a wild boar.I.A.. Lit., Ov. M. 8, 282; 9, 192; 10, 550; 10, 715; Verg. E. 7, 29; 10, 56; id. A. 1, 324 al.:B.aper Erymanthius,
Cic. Tusc. 4, 22, 50:Arcadius,
the Erymanthian boar slain by Her cules, Mart. 9, 104:aper de silvā,
Vulg. Psa. 79, 14.—Among the Romans a delicacy, Juv. 1, 140.— Masc. form used of the female in Varr. L. L. 8, 47, p. 183 Müll., though Pliny had formed apra, q. v.—Prov.1.Uno saltu duos apros capere, to kill two birds with one stone, Plaut. Cas. 2, 8, 40.—2.Apros immittere liquidis fontibus, for something perverse, inconsiderate, Verg. E. 2, 59.—II.Transf.A.A standard of the Roman legions, Plin. 10, 4, 5, § 16.—B.A kind of fish, Enn. ap. App. p. 486:2.is, qui aper vocatur in Acheloo amne, grunnitum habet,
Plin. 11, 51, 112, § 267 Jan.Ăper, pri, m., a Roman cognomen, Tac. Or. 2; Lampr. Commod. 2; Inscr. Grut. 692, 8. -
10 aper
1.ăper, pri, m. [cf. old Germ. Ebar; Germ. Eber; Angl.-Sax. bār = aper, verres; Engl. boar; cf. Lat. caper, with change of meaning, and the Gr. kapros], a wild boar.I.A.. Lit., Ov. M. 8, 282; 9, 192; 10, 550; 10, 715; Verg. E. 7, 29; 10, 56; id. A. 1, 324 al.:B.aper Erymanthius,
Cic. Tusc. 4, 22, 50:Arcadius,
the Erymanthian boar slain by Her cules, Mart. 9, 104:aper de silvā,
Vulg. Psa. 79, 14.—Among the Romans a delicacy, Juv. 1, 140.— Masc. form used of the female in Varr. L. L. 8, 47, p. 183 Müll., though Pliny had formed apra, q. v.—Prov.1.Uno saltu duos apros capere, to kill two birds with one stone, Plaut. Cas. 2, 8, 40.—2.Apros immittere liquidis fontibus, for something perverse, inconsiderate, Verg. E. 2, 59.—II.Transf.A.A standard of the Roman legions, Plin. 10, 4, 5, § 16.—B.A kind of fish, Enn. ap. App. p. 486:2.is, qui aper vocatur in Acheloo amne, grunnitum habet,
Plin. 11, 51, 112, § 267 Jan.Ăper, pri, m., a Roman cognomen, Tac. Or. 2; Lampr. Commod. 2; Inscr. Grut. 692, 8. -
11 arduum
arduus, a, um, adj. [akin to ARDÔ, arsô = to water, to cherish; aldainô = to make grow; aldêeis = growing; alo, altus, q. v.; 1. ad-oleo, ad-olesco; related to arbor, arbutus as eruthros, Germ. roth, Engl. red, is related to ruber; Ardea was perh. so called from its lofty situation; cf. Arduenna], high, elevated, lofty, steep (syn.: altus, celsus, sublimis).I.Lit.: Pergama ardua, Enn. ap. Macr. S. 6, 2:II.aether,
Ov. M. 1, 151:sidera,
id. ib. 1, 730:cedrus,
id. Am. 1, 14, 12:cervix equi,
Hor. S. 1, 2, 89:et campo sese arduus infert (Turnus),
Verg. A. 9, 53.—Also in prose in Gell.:supercilia,
i. e. proudly elevated, Gell. 4, 1, 1:confragosus atque arduus clivis,
steep, Varr. R. R. 1, 18, 4:ascensus,
Cic. Verr. 2, 4, 23:arduus ac difficilis ascensus,
Liv. 25, 13:ardua et aspera et confragosa via,
id. 44. 3: via alta atque ardua, Enn. ap. Cic. Tusc. 1, 16, 37:mons,
Ov. M. 1, 316:Tmolus,
id. ib. 11, 150 al.—Hence, subst.: arduum, i, n., a steep place, a steep:Ardua dum metuunt, amittunt vera viaï,
Lucr. 1, 659:in ardua montis Ite,
Ov. M. 8, 692:ardua terrarum,
Verg. A. 5, 695:per arduum scandere,
Hor. C. 2, 19, 21:in arduo,
Tac. A. 2, 47:in arduis ponet nidum suum,
Vulg. Job, 39, 27:ardua Alpium,
Tac. H. 4, 70:castellorum,
id. A. 11, 9:ingressi sunt ardua,
Vulg. Jer. 4, 29. —Trop.A.That is difficult to reach or attain, difficult, laborious, hard, arduous:B.magnum opus omnino et arduum conamur,
Cic. Or. 10, 33:rerum arduarum ac difficilium perpessio,
id. Inv. 2, 54; so id. Leg. 1, 13:id arduum factu erat,
Liv. 8, 16; Tac. A. 4, 4:victoria,
Ov. M. 14, 453:virtus,
Hor. C. 3, 24, 44:nil mortalibus arduum est,
id. ib. 1, 3, 37.— Subst.:nec fuit in arduo societas,
Tac. A. 12, 15.—Troublesome, unpleasant:C.in primis arduum videtur res gestas scribere,
Sall. C. 3, 2, upon which Gellius remarks: Arduum Sallustius non pro difficili tantum, sed pro eo quoque ponit, quod Graeci chalepon appellant:quod est cum difficile tum molestum quoque et incommodum et intractabile,
Gell. 4, 15:quam arduum onus,
Tac. A. 1, 11.—Of fortune, difficult, adverse, inauspicious:aequam memento rebus in arduis Servare mentem,
in adversity, Hor. C. 2, 3, 1.► Comp. arduior: iter longius arduiusque erat, Cato ap. Prisc. p. 600 P.— Sup. arduissimus: asperrimo atque arduissimo aditu, Cato ap. Prisc. p. 600 P.; cf.: assiduus, egregius, industrius, perpetuus, and Rudd. I. p. 180, n. 58.— Adv. not used. -
12 arduus
arduus, a, um, adj. [akin to ARDÔ, arsô = to water, to cherish; aldainô = to make grow; aldêeis = growing; alo, altus, q. v.; 1. ad-oleo, ad-olesco; related to arbor, arbutus as eruthros, Germ. roth, Engl. red, is related to ruber; Ardea was perh. so called from its lofty situation; cf. Arduenna], high, elevated, lofty, steep (syn.: altus, celsus, sublimis).I.Lit.: Pergama ardua, Enn. ap. Macr. S. 6, 2:II.aether,
Ov. M. 1, 151:sidera,
id. ib. 1, 730:cedrus,
id. Am. 1, 14, 12:cervix equi,
Hor. S. 1, 2, 89:et campo sese arduus infert (Turnus),
Verg. A. 9, 53.—Also in prose in Gell.:supercilia,
i. e. proudly elevated, Gell. 4, 1, 1:confragosus atque arduus clivis,
steep, Varr. R. R. 1, 18, 4:ascensus,
Cic. Verr. 2, 4, 23:arduus ac difficilis ascensus,
Liv. 25, 13:ardua et aspera et confragosa via,
id. 44. 3: via alta atque ardua, Enn. ap. Cic. Tusc. 1, 16, 37:mons,
Ov. M. 1, 316:Tmolus,
id. ib. 11, 150 al.—Hence, subst.: arduum, i, n., a steep place, a steep:Ardua dum metuunt, amittunt vera viaï,
Lucr. 1, 659:in ardua montis Ite,
Ov. M. 8, 692:ardua terrarum,
Verg. A. 5, 695:per arduum scandere,
Hor. C. 2, 19, 21:in arduo,
Tac. A. 2, 47:in arduis ponet nidum suum,
Vulg. Job, 39, 27:ardua Alpium,
Tac. H. 4, 70:castellorum,
id. A. 11, 9:ingressi sunt ardua,
Vulg. Jer. 4, 29. —Trop.A.That is difficult to reach or attain, difficult, laborious, hard, arduous:B.magnum opus omnino et arduum conamur,
Cic. Or. 10, 33:rerum arduarum ac difficilium perpessio,
id. Inv. 2, 54; so id. Leg. 1, 13:id arduum factu erat,
Liv. 8, 16; Tac. A. 4, 4:victoria,
Ov. M. 14, 453:virtus,
Hor. C. 3, 24, 44:nil mortalibus arduum est,
id. ib. 1, 3, 37.— Subst.:nec fuit in arduo societas,
Tac. A. 12, 15.—Troublesome, unpleasant:C.in primis arduum videtur res gestas scribere,
Sall. C. 3, 2, upon which Gellius remarks: Arduum Sallustius non pro difficili tantum, sed pro eo quoque ponit, quod Graeci chalepon appellant:quod est cum difficile tum molestum quoque et incommodum et intractabile,
Gell. 4, 15:quam arduum onus,
Tac. A. 1, 11.—Of fortune, difficult, adverse, inauspicious:aequam memento rebus in arduis Servare mentem,
in adversity, Hor. C. 2, 3, 1.► Comp. arduior: iter longius arduiusque erat, Cato ap. Prisc. p. 600 P.— Sup. arduissimus: asperrimo atque arduissimo aditu, Cato ap. Prisc. p. 600 P.; cf.: assiduus, egregius, industrius, perpetuus, and Rudd. I. p. 180, n. 58.— Adv. not used. -
13 auris
auris (abl., aure, auri), is, f. [v. audio].I.Lit., the ear as the organ of hearing, while auricula is the external ear, to ous, Enn. ap. Non. p. 506, 1; Cato, R. R. 157, 16; Lucr. 4, 486; Plaut. Pers. 4, 9, 11; Vulg. Eccl. 1, 8;II.v. antestor.—In comic style: Face, sis, vocivas aedīs aurium,
make the chambers of your ears vacant, Plaut. Ps. 1, 5, 52; cf. aedes.—Hence (usu. plur., aures):adhibere,
to be attentive, to listen to, Plaut. Cas. 2, 8, 41; Cic. Arch. 3, 5:arrigere,
Ter. And. 5, 4, 30; Verg. A. 1, 152:erigere,
Cic. Verr. 2, 3, 3; id. Sull. 11:admovere aurem,
Ter. Phorm. 5, 6, 28; Cic. de Or. 2, 36, 153:dare,
to lend an ear, listen, id. Att. 1, 4; Sen. Hippol. 413; Val. Fl. 7, 419:dederet,
Cic. Arch. 10, 26:applicare,
Hor. C. 3, 11, 8; id. C. S. 72: praebere aures, Liv 38, 52, 11;40, 8, 3: praebuimus longis ambagibus aures,
Ov. M. 3, 692; 5, 334; 6, 1; 15, 465; and: praebere aurem (esp. in the signif., to incline the ears in order to hear, to listen to), Ov. M. 7, 821; Plin. Ep. 2, 14, 8; Suet. Calig. 22; Hor. S. 1, 1, 22; Prop. 3, 14, 15; Vulg. Job, 6, 28 al.; so,inclinare aurem,
ib. 4 Reg. 19, 16; ib. Psa. 30, 3:auribus accipere,
i. e. to hear, Plaut. Trin. 4, 1, 9; Ter. Hec. 3, 3, 3; Lucr. 4, 982; 6, 164; Cic. de Or 1, 50, 218; Ov. M. 10, 62 al.:auribus percipite,
Vulg. Judith, 5, 3; ib. Psa. 16, 2:te cupidā captat aure maritus,
Cat. 61, 54; so,auribus aëra captat,
Verg. A. 3, 514:auribus haurire,
Ov. M. 13, 787; 14, 309:bibere aure,
Hor. C. 2, 13, 32 al.:obtundere,
Plaut. Cist. 1, 1, 120:tundere,
id. Poen. 1, 3, 25:lacessere,
Lucr. 4, 597:tergere,
id. 6, 119:allicere,
id. 6, 183:ferire,
Cic. de Or. 2, 84, 344:implere,
Tac. H. 1, 90 et saep.—Particular phrases: in or ad aurem, also in aure, dicere, admonere, etc., to say something in the ear, softly or in secret, to whisper in the ear: in aurem Pontius, Scipio, inquit, vide quid agas, Cic. Fragm. ap. Macr. S. 3, 12; so Hor. S. 1, 9, 9; Mart. 1, 90; Petr. 28, 5:ut Voluptati ministrarent et eam tantum ad aurem admonerent,
Cic. Fin. 2, 21, 69: in aure dictare, Juv 11, 59: aurem vellere, to pull, as an admonition:Cynthius aurem Vellit et admonuit,
i. e. admonished, reminded, Verg. E. 6, 3; so,pervellere,
Sen. Ben. 4, 36; id. Ep. 94: dare or servire auribus, to gratify the ears, to flatter, Treb. ap. Cic. Fam. 12, 16; Caes. B. C. 2, 27: in [p. 208] utramvis or in dextram aurem dormire, to sleep soundly, i. e. to be unconcerned, Ter. Heaut. 2, 3, 101 (cf. Menaud. ap. Gell. 2, 23: Epamphoteran... mellei katheudêsein); Plaut. Ps. 1, 1, 122; Plin. Ep. 4, 29: aures alicujus aperire (eccl. Lat., after the Heb.), to open one ' s ears, i. e. to restore his hearing, Vulg. Marc. 7, 35.—Meton.A. (α).The hearing, so far as it judges of the euphony of a discourse:(β). * B.offendent aures, quarum est judicium superbissimum,
Cic. Or. 44, 150; so Auct. ad Her. 4, 23, 32:Atticorum aures teretes et religiosae,
Cic. Or. 9, 27; so id. Brut. 32, 124; id. Font. 6; Hor. A. P. 387.—Also, from its shape, the ear of a plough, the mould- or earthboard by which the furrow is widened and the earth turned back, Verg. G. 1, 172; cf. Voss ad h. 1.; Smith, Dict. Antiq., and Pall. 1, 43. -
14 Circe
Circē, ēs ( gen. Circae, Liv. And. ap. Fest. s. v. topper, p. 270; Verg. A. 3, 386:II.Circes,
Prop. 3 (4), 12, 27; acc Circam, Plaut. Ep. 4, 2, 34 Ritschl; Cic. N D. 3, 21, 54;together with Circen,
id. ib. 3, 19, 48; v. Inscr. Orell. N. cr.; abl. Circā, Hor. Epod. 17, 17; Tert. Spect. 8; cf. Charis. 1, 15, p. 46), f., = Kirkê, the daughter of the Sun and of Perse or Perseis, sister of Æetes, a sea-nymph, distinguished for her magic arts, whose abode, after her flight from Colchis, was said to be in the region of the promontory of Circeii, in Latium, Cic. N. D. 3, 19, 48; id. Off. 1, 31, 113; Verg. E. 8, 70; id. A. 7, 20 and 282, Ov. M. 4, 205; 13, 968; 14, 10; 14, 247 sq.; 14, 312 sq.; id. R. Am. 263; 287; Hyg. Fab. 125; 156; 199; Plin. 25, 2, 5, § 10; Tib. 2, 4, 55; Hor. C. 1, 17, 20; id. Ep. 1, 2, 23 et saep.—Traces of divine homage paid to her among the Circeii; v. in Inscr. Orell. 1849; cf. Cic. N. D. 3, 19, 48.—Hence,Circaeus, a, um, adj., pertaining to Circe, Circean. poculum, Cic. Div. in Caecil. 17, 57:gramen,
i. e. magical, poisoning, Prop. 2, 1, 53: campi, i e. the region of Colchis, the native land of Circe, Val. Fl. 5, 328; 6, 426, where also is the town Circæum, Plin. 6, 4, 4, § 13: litus, the Circeian promontory, Ov M. 14, 248; cf. id. ib. 14, 348:terra,
Circeii, Verg. A 7, 10: moenia, i. e. Tusculum, after its builder, Telegonus, the son of Circe, Hor. Epod. 1, 30; cf.dorsum,
the Hill of Tusculum, Sil. 7, 692. -
15 colona
cŏlōna, ae, f. [colonus], a countrywoman, Ov. F. 4, 692; 2, 646; Dig. 19, 2, 54 fin.; Inscr. Orell. 4644. -
16 comito
cŏmĭto, āre, 1, v. a. ( poet. collat. form of comitor), to accompany, attend, follow:b.quod si Romanae comitarent castra puellae,
Prop. 2, 7, 15; Ov. P. 2, 3, 43; id. M. 14, 259; 13, 55; 8, 692:funera,
id. P. 1, 9, 47 (Att. ap. Non. p. 85, 139, is, on account of the corruption of the text, dub.).—Pass.:comitor, āri,
Plin. 9, 35, 55, § 110; Just. 30, 2, 4; Ov. Tr. 3, 7, 47; Lucr. 1, 98.—Esp. freq. in part. perf.: cŏmĭtātus, a, um, accompanied, attended:(mulier) alienis viris comitata,
Cic. Cael. 14, 34; so with an abl. added, Ov. M. 2, 441; 2, 845; 3, 215; 9, 687; 10, 9; id. Am. 1, 6, 33; Tib. 3, 2, 13; Plin. 21, 11, 38, § 65; Tac. Agr. 40; id. A. 14, 8:trecentis feminarum comitata,
Curt. 6, 5, 26; Sen. Hippol. 1; Stat. Achill. 2, 309. —As adj.:quod ex urbe parum comitatus exierit,
Cic. Cat. 2, 2, 4; so,bene,
id. Phil. 12, 10, 25; Quint. 12, 8, 3; and hence, also, in comp.:puero ut uno esset comitatior,
Cic. Tusc. 5, 39, 113; so Plin. 10, 37, 52, § 109; App. Mag. 1, p. 288, 29. -
17 conscius
con-scĭus, a, um, adj. [scio], that knows something in company with others or by himself, knowing with others or self-knowing (freq. in all periods and species of composition).I.Knowing or conscious of something with another, privy to; and subst., a (male or female) participant in a thing, an accessory, accomplice, confidant, etc.; constr. with the gen., dat., in, and de aliquā re, an obj.- or rel.-clause, or absol. (cf. Rudd. II. p. 71).(α).With gen. with or without dat. pers. (cf. b infra):(β).qui tam audacis facinoris mi conscius,
Ter. Phorm. 1, 3, 4; cf.:alius alii tanti facinoris conscii,
Sall. C. 22, 2:si conscius Dymno tanti sceleris fuissem,
Curt. 6, 10, 20; and:nondum tot flagitiorum exercitui meo conscius,
Tac. A. 1, 43:T. Pomponius, homo omnium meorum in te studiorum et officiorum maxime conscius,
Cic. Fam. 5, 5, 1; so,maleficii,
id. Clu. 22, 59:conjurationis,
Sall. C. 37, 1:ante actae vitae,
Liv. 9, 26, 14:infirmitatis nostrae,
Quint. 10, 3, 19:interficiendi Postumi Agrippae,
Tac. A. 3, 30; cf.:Caesarianae necis,
Suet. Ner. 3;and necis (opp. auctor),
id. ib. 33:peccati erilis,
Hor. S. 2, 7, 60:adjutores quosdam, conscios sui ( = sui consilii) nactus,
Caes. B. C. 3, 108, 2.— Poet.:arva versi regis,
Ov. M. 7, 385; cf.:quorum nox conscia sola est,
id. ib. 13, 15:fati sidera,
Verg. A. 4, 519:mentis,
Ov. H. 17, 265 al. —With dat.:(γ).huic facinori tanto tua mens liberalis conscia esse non debuit,
Cic. Cael. 21, 52:temeritati et mendacio meo,
id. Verr. 2, 4, 56, § 124 (quoted in Arus. Mess. p. 220 Lind.):Fabricium quem... conscium illi facinori fuisse arbitrabatur,
Cic. Clu. 20, 56 al.:verbis,
Tib. 1, 9, 41:coeptis,
Ov. M. 7, 194.— Poet.:sacris nox,
Ov. M. 6, 588 Heins.:deliciis meis antra,
id. H. 15, 138:conubiis aether,
Verg. A. 4, 168 Wagn. N. cr.:gens nascenti conscia Nilo,
Luc. 1, 20.—With in:* (δ).mihi in privatis omnibus conscius,
Cic. Att. 1, 18, 1; so,conscius vestris in lacrimis adfueram,
Prop. 1, 10, 2.—With de:(ε).addit ad extremum, se audisse a Curione his de rebus conscium esse Pisonem,
Cic. Att. 2, 24, 3; cf. conscientia, II. A. b.—With rel.-clause:(ζ).multis consciis quae gereretur,
Nep. Dion, 8, 4.—Absol.:II.nec mihi conscius est ullus homo,
Plaut. Rud. 4, 2, 21; id. Truc. 1, 1, 40; cf.:fac me consciam,
id. Cist. 2, 3, 46; Ter. Heaut. 1, 1, 69; Cic. Att. 2, 24, 1; cf. Nep. Milt. 3, 6; Quint. 5, 7, 37; Tac. A. 1, 5; Hor. C. 3, 6, 29.— Poet.:cetera nox et nos et turris conscia novit,
Ov. H. 18, 105:silva,
id. M. 2, 438:rubor,
Cat. 65, 24 al. —Hence, subst.: conscĭus, i, m., of those who are participants in a crime, conspiracy, etc., a partaker, jointconspirator, accessory, accomplice, confidant, etc., Nep. Dion, 9, 1; Quint. 4, 2, 48; 9, 2, 81 sq.; Suet. Dom. 10:consciorum nomina exponere,
Curt. 8, 6, 24:Othonis,
Tac. H. 1, 39 al.:se (sacerdotes Germanorum) ministros deorum, illos (equos) conscios putant (sc. deorum),
id. G. 10.—With sibi, knowing something in one's self, conscious of.A.In gen., in a good and bad sense.(α).With gen.:(β).qui (sc. populus Romanus) si alicujus injuriae sibi conscius fuisset, etc.,
Caes. B. G. 1, 14; so,sibi nullius culpae,
Cic. Off. 3, 18, 73:mihi dissimulati in ullā parte judicii,
Quint. 3, 6, 64:sibi irae et iracundiae,
Suet. Claud. 38:sermonis adversus majestatem tuam habiti nullius conscii sumus nobis,
Curt. 7, 1, 21:mens sibi recti,
Verg. A. 1, 604; cf.without sibi,
Ov. F. 4, 311:admissae nequitiae,
Prop. 1, 15, 38:audacis facti (lupus),
Verg. A. 11, 812.—With dat.:(γ).sibi factis mens,
Lucr. 3, 1018.—With in:(δ).nuila sibi turpi in re,
Lucr. 6, 393.—With acc. and inf. as object, Ter. Ad. 3, 2, 50: etsi mihi sum conscius, numquam [p. 427] me nimis cupidum fuisse vitae, Cic. Tusc. 2, 4, 10; Quint. 12, 11, 8.—(ε).With rel. - or subj.-clause:B.cum sibi conscius esset, quam inimicum deberet Caesarem habere,
Hirt. B. G. 8, 44 fin. —With adv.:mulieres male sibi consciae,
Just. 2, 5, 7.— Absol.:ego pol, quae mihi sum conscia, hoc certo scio, etc.,
Ter. Eun. 1, 2, 119:conscia mens ut cuique sua est, etc.,
Ov. F. 1, 485.— Poet.:virtus,
Verg. A. 12, 668.— Constrr. analogous to the Greek: conscius sum mihi benefacienti and benefaciens (sunoida emautôi pepoiêkoti or poiôn), are mentioned by Prisc. p. 1205 P., as much used earlier, but without exs. in proof.—In partic., conscious to one's self of wrong (rare, and mostly poet.):nihil est miserius quam animus hominis conscius,
Plaut. Most. 3, 1, 13:animus,
Lucr. 4, 1131; Sall. C. 14, 3; Sen. Hippol. 496.— Poet.:vultus,
Sen. Herc. Fur. 692. -
18 consurgo
con-surgo, surrexi, surrectum, 3, v. n., to raise one's self, to rise (esp. of a multitude), to rise up together, stand up, arise (class. in prose and poetry).I.Lit.A.Of living beings:B.cum Athenis ludis quidam in theatrum grandis natu venisset... consurrexisse omnes,
Cic. Sen. 18, 63; so, out of respect, impers.:itaque in curiam venimus: honorifice consurgitur,
id. Verr. 2, 4, 62, § 138; and:in venerationem tui,
Plin. Pan. 54, 2:(in concilio Germanorum) consurgunt ii, qui et causam et hominem probant,
Caes. B. G. 6, 23:consurrexit senatus cum clamore ad unum,
Cic. Q. Fr. 3, 2, 2:ex insidiis,
Caes. B. C. 3, 37; cf. Liv. 2, 50, 6:senatum... consurrexisse et petisse,
id. 38, 57, 5:ubi triarii consurrexerunt integri,
id. 8, 10, 5; cf. id. 8, 8, 12; Cat. 62, 1; Ov. M. 7, 570:consurgere tonsis,
Verg. A. 10, 299:consurgitur ex consilio,
Caes. B. G. 5, 31; so,in plausus consurrectum est,
Phaedr. 5, 7, 28:leniter est consurgendum,
Quint. 11, 3, 156 al.:toro consurgere,
Ov. M. 7, 344:ad iterandum ictum,
Liv. 8, 7, 10; cf.:in ensem,
Verg. A. 9, 749:in poenam,
Plin. 8, 16, 17, § 43:ad finitimorum motus,
Liv. 33, 21, 8:ad novas res,
Suet. Caes. 9.—Of inanimate subjects (mostly poet.):II.consurgeret aër,
Lucr. 2, 1111.— With ex, Lucr. 6, 498; 4, 929; 6, 474:de terra ignis corpora,
id. 6, 886:in auras corpora sponte suā,
id. 6, 1020:mare imo fundo ad aethera,
Verg. A. 7, 530:terno ordine remi,
id. ib. 5, 120:limen earum in tantam altitudinem consurgit quantam, etc.,
Col. 7, 9, 13:villa leniter et sensim clivo fallente consurgit,
Plin. Ep. 5, 6, 14:consurgunt geminae quercus,
grow up, Verg. A. 9, 681:jugata vineta,
Col. 4, 1, 5:in gelidas consurgens Caucasus Arctos,
Val. Fl. 5, 155:tantamque operis consurgere molem,
id. ib. 1, 499.—Meton.A.Of living beings; constr., ad or in aliquid, also absol., to rise or stand up for any (esp. a hostile) action (perh. not ante-Aug.):B.ad bellum,
Liv. 10, 13, 4; 33, 19, 7:ad novas res,
Suet. Caes. 9:in arma,
Verg. A. 10, 90:in iras truces,
Val. Fl. 1, 673:in poenam,
Plin. 8, 16, 17, § 43:in aemulationem,
Just. 12, 15:consurgunt iterum partes,
rise, Luc. 1, 692; cf. Tac. H. 3, 1:in nostri curam consurge tuendi,
Ov. Tr. 4, 3, 71:carmine Maeonio,
id. P. 3, 3, 31.—Of inanimate things, to arise, take rise (like A., perh. not ante-Aug.):vespere ab atro consurgunt venti,
Verg. A. 5, 19;so of winds: e terrā,
Plin. 2, 43, 44, § 114:subitoque novum consurgere bellum,
Verg. A. 8, 637; Sen. Ep. 91, 5:quā concitatione consurgat ira,
Quint. 1, 11, 12:fama consurgit,
Val. Fl. 1, 75. -
19 contundo
con-tundo, tŭdi, tūsum (tunsum, Plin. 21, 27, 101, § 174; 28, 16, 62, § 221 al.), 3 ( perf. contūdit, Enn. ap. Prisc. p. 891 P., or Ann. v. 482 Vahl.; but contŭdit, id. ap. Prisc. l. l., or Ann. v. 387 Vahl.), v. a., to beat, bruise, grind, crush, pound, break to pieces (syn.: confringo, debilito; very freq. and class. in prose and poetry; not in Quint.; for in 11, 2, 13, confudit is the better reading).I.Lit.A.In gen.: oleas in lentisco, Cato. [p. 461] R. R. 7, 4 (cited ap. Varr. R. R. 1, 60):B.thymum in pila,
Varr. R. R. 3, 16, 14; cf.:radices ferreis pilis,
Col. 7, 7, 2: florem nullo aratro, * Cat. 62, 40:colla,
Col. 6, 2, 8; 6, 14, 3: classis victa, fusa, contusa, fugataque est, Inscr. ap. Liv. 40, 52, 6:aliquem male fustibus,
Plaut. Aul. 3, 1, 4; cf.:aliquem pugnis,
id. Bacch. 3, 3, 46; and:pugiles caestibus contusi,
Cic. Tusc. 2, 17, 40:aliquem saxis,
Hor. Epod. 5, 98:pectus ictu,
Ov. M. 12, 85:faciem planā palmā (with caedere pectus pugnis),
Juv. 13, 128:contusi ac debilitati inter saxa rupesque,
Liv. 21, 40, 9:hydram,
Hor. Ep. 2, 1, 10:nares a fronte resimas,
to squeeze together, press in, Ov. M. 14, 96.—With acc. of part:asper equus duris contunditur ora lupatis,
Ov. Am. 1, 2, 15.— Poet. of the beating to pieces of crops by hail:vites grando,
Hor. Ep. 1, 8, 5 (cf. id. C. 3, 1, 29: non verberatae grandine vineae);and of lameness produced by disease, etc.: postquam illi justa cheragra Contudit articulos ( = debilitavit nodis),
id. S. 2, 7, 16 (cf. Pers. 5, 58: cum lapidosa cheragra fregerit articulos, has crippled).—In medic. lang.: contūsum ( - tun-sum), i, n., a bruise, contusion (cf. contusio), Scrib. Comp. 209; Cels. 5, 28, 14; Plin. 29, 6, 39, § 136 sq. al.—II.Trop., to break, lessen, weaken, destroy, subdue, put down, baffle, check, etc. (syn.: frango, obtero, vinco): virosque valentes contudit crudelis hiems, Enn. ap. Prisc. p. 891 P.; cf. id. Ann. v. 387 and 482 Vahl.:corpora conturbant magno contusa labore,
Lucr. 4, 958:populos feroces,
Verg. A. 1, 264:ferocem Hannibalem,
Liv. 27, 2, 2:nostrae opes contusae hostiumque auctae erant,
Sall. J. 43, 5:contudi animum et fortasse vici,
Cic. Att. 12, 44, 3; cf.:animos feros placidā arte,
Ov. A. A. 1, 12:contudi et fregi exsultantis praedonis audaciam,
Cic. Phil. 13, 13, 29:calumniam et stultitiam (with obtrivit),
id. Caecin. 7, 18:regum tumidas minas,
Hor. C. 4, 3, 8:impetus,
id. ib. 3, 6, 10:ingenium patientia longa laborum,
Ov. Tr. 5, 12, 31:facta Talthybi,
i. e. to surpass by my own, Plaut. Stich. 2, 1, 33. (But in Lucr. 5, 692, concludit is the right reading, Lachm., Munro.) -
20 curro
curro, cŭcurri (old form cĕcurri, acc. to Gell. 7, 9, 14: curri, Varr. Imp. ap. Front. Ep. 2 Mai; Tert. Fug. in Pers. 12; Arn. 4, 4), cursum, 3, v. n. [kindr. with celer, coruscus], to run, to move quickly (on foot, on a horse, ship, etc.), to hasten, fly (very freq. in every period and species of composition).I.Lit.A.Of living beings:(β).si ingrederis curre, si curris advola,
Cic. Att. 2, 23, 3:propere,
Ter. Ad. 3, 2, 56:per vias,
Plaut. Poen. 3, 1, 24:per totum conclave pavidi,
Hor. S. 2, 6, 113:circum loculos,
id. ib. 2, 3, 147:subsidio,
Cic. Att. 12, 3, 2; Prop. 2 (3), 26, 17 al.:in nostros toros,
id. 3, 20 (4, 19), 10 et saep.:ad villam praecipitanter,
Lucr. 3, 1063:per omne mare nautae,
Hor. S. 1, 1, 30:trans mare,
id. Ep. 1, 11, 27:extremos ad Indos mercator,
id. ib. 1, 1, 45; cf.:injecto ter pulvere curras (nauta),
id. C. 1, 28, 36 al.:sed neque currentem se nec cognoscit euntem,
his former strength, Verg. A. 12, 903:ad vocem praeceps amensque cucurri,
Ov. M. 7, 844.—With acc. of distance:uno die MCCCV. stadia,
Plin. 7, 20, 20, § 84; cf.in a figure: eosdem cursus,
Cic. Agr. 2, 17, 44; cf. b infra.— Poet., of flight:medio ut limite curras, Icare, moneo,
Ov. M. 8, 203.—With inf.:quis illam (dextram) osculari non curreret?
Val. Max. 5, 1, ext. 1.— Impers.:ad me curritur,
Ter. Heaut. prol. 44:curritur ad praetorium,
Cic. Verr. 2, 5, 35, § 92:quo curratur celeriter,
Plaut. Poen. 3, 1, 30 al. —Rarely with the homogeneous objects iter, stadium, campus, etc.:b.qui stadium currit,
who runs a race, Cic. Off. 3, 10, 42:currimus aequor,
Verg. A. 3, 191; 5, 235 (cf. id. ib. 5, 862).—Hence pass.: unde et campus curritur et mare navigatur, Auct. ap. Quint. 1, 4, 28.—Prov.: currentem incitare or instigare, etc., to spur a willing horse, i. e. to urge one who needs no urging, Cic. Phil. 3, 8, 19; id. Fam. 15, 15, 3; id. ad Q. Fr. 1, 1, 16, § 45:B.facilius est currentem, ut aiunt, incitare quam commovere languentem,
id. de Or. 2, 44, 186; Plin. Ep. 3, 7, 15; cf.ellipt.: quod me hortaris... currentem tu quidem,
Cic. Att. 13, 45, 2; so,currentem hortari,
id. ib. 5, 9, 1;6, 7, 1: currenti calcaria addere,
Plin. Ep. 1, 8, 1:asellum currere doceas,
i. e. you labor to no purpose, Hor. S. 1, 1, 91:per flammam,
to go through fire, Cic. Tusc. 2, 26, 62.—Transf., of inanimate objects (mostly poet.):II.sol currens,
Lucr. 5, 682;of liquids: amnes in aequora currunt,
Verg. A. 12, 524; id. ib. 1, 607; Ov. M. 8, 597;Auct. B. Hisp. 29 al.: currente rotā,
Hor. C. 3, 10, 10; id. A. P. 22; Ov. P. 4, 9, 10:quam (chlamydem) circum Purpura cucurrit,
Verg. A. 5, 250; cf. Stat. Th. 2, 98:rubor per ora,
Verg. A. 12, 66 et saep.:linea per medium,
Plin. 18, 34, 77, § 331:limes per agrum,
id. 18, 33, 76, § 326; 2, 108, 112, §§243 and 245: vox currit conchato parietum spatio,
id. 11, 51, 112, § 270:varius per ora cucurrit Ausonidum turbata fremor,
Verg. A. 11, 296:carmina dulci modulatione currentia,
Lact. 5, 1, 10;of the eyes: oculi currentes, huc illucque directi et furiose respicientes,
Cassiod. Hist. Eccl. 7, 2, p. 281 Garet.—Trop.:B.non quo multa parum communis littera currat,
not but that they have many letters in common, Lucr. 2, 692:proclivi currit oratio, venit ad extremum, haeret in salebrā,
runs, Cic. Fin. 5, 28, 84:historia currere debet ac ferri,
Quint. 9, 4, 18:cum debeant sublimia ingredi, acria currere,
id. 9, 4, 139:numeri,
id. 9, 4, 31; cf.rhythmi,
id. 9, 4, 50:versus incomposito pede,
Hor. S. 1, 10, 1:sententia,
id. ib. 1, 10, 9:currit ferox Aetas,
flies away, passes, id. C. 2, 5, 13.—With acc., to run, traverse (cf. I. b. supra):eosdem cursus currere,
to adopt the same policy, Cic. Agr. 2, 17, 44:talia saecla, suis dixerunt, currite, fusis Concordes Parcae,
Verg. E. 4, 46 (al. regard saecla as voc.; al. take currite as transitive, produce such ages, cause them to be such, as ye run; cf. Forbig ad loc.).
См. также в других словарях:
692 — Années : 689 690 691 692 693 694 695 Décennies : 660 670 680 690 700 710 720 Siècles : VIe siècle VIIe siècle … Wikipédia en Français
692 — Portal Geschichte | Portal Biografien | Aktuelle Ereignisse | Jahreskalender ◄ | 6. Jahrhundert | 7. Jahrhundert | 8. Jahrhundert | ► ◄ | 660er | 670er | 680er | 690er | 700er | 710er | 720er | ► ◄◄ | ◄ | 688 | 689 | 690 | … Deutsch Wikipedia
-692 — Cette page concerne l année 692 du calendrier julien proleptique. Années : 695 694 693 692 691 690 689 Décennies : 720 710 700 690 680 670 660 Siècles : VIII … Wikipédia en Français
692 — Años: 689 690 691 – 692 – 693 694 695 Décadas: Años 660 Años 670 Años 680 – Años 690 – Años 700 Años 710 Años 720 Siglos: Siglo VI – … Wikipedia Español
692 Hippodamia — is a minor planet orbiting the Sun.External links* [http://cfa www.harvard.edu/iau/lists/NumberedMPs.txt Discovery Circumstances: Numbered Minor Planets] … Wikipedia
(692) Hippodamia — Descubrimiento Descubridor Max Wolf August Kopff Fecha 5 de noviembre de 1901 Nombre Provisional 1901 HD … Wikipedia Español
692 год — Годы 688 · 689 · 690 · 691 692 693 · 694 · 695 · 696 Десятилетия 670 е · 680 е 690 е 700 е · … Википедия
692 год до н. э. — Годы 696 до н. э. · 695 до н. э. · 694 до н. э. · 693 до н. э. 692 до н. э. 691 до н. э. · 690 до н. э. · 689 до н. э. · 688 до н. э. Десятилетия 710 е… … Википедия
(692) Hippodamie — Pour les articles homonymes, voir Hippodamie. L astéroïde (692) Hippodamie a été découvert le 5 novembre 1901 par les astronomes allemands Max Wolf et August Kopff. Sa désignation provisoire était 1901 HD. Annexes Articles connexes… … Wikipédia en Français
(692) Hippodamia — Asteroid (692) Hippodamia Eigenschaften des Orbits (Animation) Orbittyp Hauptgürtelasteroid Große Halbachse 3,3821 AE … Deutsch Wikipedia
692 — NOTOC EventsBy PlaceAsia* The Arabs conquer Armenia. *Leontios leading a substantial Byzantine army, was defeated at the Battle of Sebastopolis by Arab army of Caliph Abd al Malik. * Empress Wu conquers the Kingdom of Khotan.By TopicReligion* The … Wikipedia