104

• Other 'I' or 'Other Self'

fawning, flattery, sycophancy, buttering up.

see Basileae

ENG rufous-chested goshawk

ăpŭd ( apud down to the time of Caesar, Corp. Inscr. I. 30; I. 196; and after 45 B. C. both apud, Inscr. Orell. 206; 818, and aput, ib. 206; 15; 34; another form of apud was apor, Paul. ex Fest. p. 26 Mull. apud, Ritschl, Rib. in Trag. et Com. Rel., Mull. in Lucil., and Dietsch in Sall.; aput, Lachm., Fleck. in Plaut.; both apud and aput, Mull. in Cat. and Rib. in Verg.) [Corssen once regarded apud as connected with apisci, as juxta with jungo, Ausspr. I. p. 335, 1st ed., but afterwards, ib. 2d ed. I. p. 197, he adopted Pott's view, that it was comp. of Sanscr. api, = to, toward, near (Gr. epi), and ad, old form ar, which view the form apor favors, and thus its strict meaning would be on to, unto; v. infra, IV.]; prep. gov. acc., with, at, by, near (regularly with words denoting rest, and primarily of persons, while ad properly designates only direction, motion, extension, etc., and is chiefly used of places; the diff. between apud and penes is given in Paul. ex Fest. p. 22 Mull.: apud et penes in hoc differunt, quod alterum personam cum loco significat, alterum personam et dominium ac potestatem; v. penes, and cf. Nep. Them. 7, 2: ad ephoros Lacedaemoniorum accessit, penes quos summum imperium erat, atque apud eos (v. infra, I. B. 2. a.) contendit, etc.; and for the difference between ad and apud, cf. Lucil. 9, 58 sq. Mull.: apud se longe alid est, neque idem valet ad se: Intro nos vocat ad sese, tenet intus apud se; syn.: ad, prope, coram, inter, in with abl.; rare in early Lat.; very freq. in Plaut., less freq. in Ter., seven times in Verg., five times in Juv., three times in Catull., twice in Ov, and once in Hor. and Prop.; never in Tib. or Pers.; very freq. in Cic., the historians, and the Vulg.).

A.. In designating nearness in respect of persons, with, near: apud ipsum adstas, Att. ap. Non. p. 522, 25:

adsum apud te, genitor,

id. ib. p. 522, 32:

alteram (partem) apud me adponito,

Plaut. Trin. 4, 3, 60:

nunc hic apud te servio,

id. Capt. 2, 2, 62:

scriptorum non magnast copia apud me,

Cat. 68, 33 Mull.:

mane apud me,

Vulg. Gen. 29, 19:

Advocatum habemus apud Patrem,

ib. 1 Joan. 2, 1:

cum in lecto Crassus esset et apud eum Sulpicius sederet,

Cic. de Or. 2, 3, 12; so id. Pis. 26, and id. Rep. 3, 28.—

Esp.

a.. With a pron. or subst., apud me, te, se, aliquem, etc., with me, in my house, etc., in one's house, at the house of a person; Fr. chez moi, chez vous, chez soi, etc.:

Quis heri apud te? Naev., Com. Rel. p. 9 Rib.: dico eum esse apud me,

Plaut. Capt. 3, 2, 15; 4, 2, 73:

hic apud me hortum confodere jussi,

id. Aul. 2, 2, 66:

si commodumst, apud me, sis, volo,

Ter. Heaut. 1, 1, 110:

condixerant cenam apud me, Turp., Com. Rel. p. 108 Rib.: quid nunc virgo? Nempe apud test?

Plaut. Trin. 1, 2, 159:

Quid sibi volunt homines isti apud te?

Vulg. Num. 22, 9; ib. Matt. 26, 18:

cenabis bene apud me,

Cat. 13, 1:

apud me habitavit,

Cic. Clu. 33; id. Verr. 4, 111; 5, 77:

apud te cenavit,

id. Div. in Caecil. 58; id. Verr. 4, 49; id. Cael. 26; id. Deiot. 32:

in curia posita potius quam rure apud te, Titin., Com. Rel. p. 142 Rib.: mane apud me etiam hodie,

Vulg. Jud. 19, 9:

tenet intus apud se,

Lucil. 9, 59 Mull.:

Pompeius petiit, ut secum et apud se essem cotidie,

Cic. Att. 5, 6:

apud se fecit manere,

Vulg. Jud. 19, 7; ib. Luc. 11, 37:

de gladiis, quae apud ipsum erant deprehensa,

Cic. Cat. 3, 10:

Cum postridie apud eundem ventum exspectans manerem,

id. Phil. 1, 8:

mansit apud eum quattuor mensibus,

Vulg. Jud. 19, 2; ib. Act. 28, 14:

apud quem deversatus es,

Cic. Verr. 4, 37: apud nympham Calypsonem, Liv. And. ap. Prisc. p. 685 (cf. Hom. Od. 4, 557: Numphês en megaroisi Kalupsous):

habitasti apud Heium Messanae,

Cic. Verr. 4, 18; id. Cael. 51:

Fuisti apud Laecam illa nocte,

id. Cat. 1, 4, 9; id. de Or. 1, 22, 104; id. Att. 1, 8:

apud Ostorium Scapulam epulatur,

Tac. A. 14, 48:

apud Cornelium Primum juxta Velabrum delituit,

id. H. 3, 74; 1, 14:

Factum est, ut moraretur apud Simonem quendam,

Vulg. Act. 9, 43:

invenient hominem apud sororem tuam occultantem se,

Cic. Dom. 83:

qui apud te esset eductus,

id. Quinct. 69:

apud quem erat educatus,

id. Lael. 20, 75:

cum alter ejus filius apud matrem educaretur,

id. Clu. 27:

disciplina C. Cassii, apud quem educatus erat,

Tac. A. 15, 52:

se apud Q. Mucium jus civile didicisse,

id. Or. 30:

apud eosdem magistratus institutus,

Suet. Calig. 24:

servorum manus tamquam apud senem festinantes,

Tac. H. 1, 7:

in convivio apud regem,

id. A. 2, 57: Bene vale;

apud Orcum te videbo,

in the abode of Orcus, Plaut. As. 3, 3, 16:

sacrificasse apud deos, i. e. in templis deorum,

Tac. A. 11, 27:

frater apud Othonem militans,

in the army of Otho, id. H. 2, 26; so,

nec solum apud Caecinam (cognoscebatur id damnum composuisse),

id. ib. 2, 27:

quorum sint legati apud se,

in his camp, Caes. B. G. 4, 8; cf.:

Quos cum apud se in castris Ariovistus conspexisset,

id. ib. 1, 47:

dici hoc potest, Apud portitores eas (litteras) resignatas sibi,

at the custom-house, Plaut. Trin. 3, 3, 64; 3, 3, 80:

Quantillum argenti mihi apud trapezitam siet,

at the banker's, id. Capt. 1, 2, 90:

duo genera materiarum apud rhetoras tractantur, i. e. in scholis rhetorum, as he says just before,

Tac. Or. 35.—Apud me etc. is sometimes added to domi or in aedibus, or interchanges with domi: Me. Ubi namst, quaeso? Ch. Apud me domi, Ter. Heaut. 3, 1, 21:

a me insidias apud me domi positas esse dixerunt,

Cic. Sest. 41:

domi esse apud sese archipiratas dixit duos,

id. Verr. 5, 73; so Vulg. Gen. 27, 15:

quae (signa) cognovi apud istum in aedibus,

Cic. Verr. 1, 50:

esse illa signa domi suae, non esse apud Verrem,

id. ib. 4, 16:

nihil apud hanc lautum, pistor domi nullus,

id. Pis. 67; id. Clu. 165.—Hence,

Trop.: apud se esse, to be at home, i. e. to be in one's senses, be one's self, be sane (only in conversational lang.; most freq. in Ter.; cf. Gr. en heautôi einai, Ar. Vesp. 642; opp. vecors, amens esse, to be out of one's wits, beside one's self; so Gr. phrenôn exestanai, Eur. Or. 1021):

Sumne ego apud me?

Plaut. Mil. 4, 8, 36:

Non sum apud me,

Ter. Phorm. 1, 4, 26, and Afran., Com. Rel, p. 170 Rib.:

Prae iracundia, Menedeme, non sum apud me,

Ter. Heaut. 5, 1, 48:

Vix sum apud me: ita animus commotust metu, spe, gaudio,

id. And. 5, 4, 34:

Num tibi videtur esse apud sese?

id. Hec. 4, 4, 85 (quasi ob amorem meretricis insanus, Don.):

proin tu fac, apud te ut sies,

id. And. 2, 4, 5 (= ut praeparatus sis, Don.); Petr. 129.—

In respect of persons, in whose presence or before whom any thing is done or takes place, esp. of discussions or debates in which the persons have the right of decision (Web. Uebungsch. p. 33), before, in the presence of, = coram, ad.

Of civil or military affairs, before:

cum res agatur apud praetorem populi Romani et apud severissimos judices,

Cic. Arch. 3:

apud eosdem judices reus est factus,

id. Clu. 22, 59:

vis de his judicari apud me?

Vulg. Act. 25, 9:

accusavit fratres suos apud patrem,

ib. Gen. 37, 2; ib. 1 Macc. 7, 6; ib. Joan. 5, 45:

hoc, quod nunc apud pontifices agis,

Cic. Dom. 51; 117:

istud ne apud eum quidem dictatorem quisquam egit isto modo,

id. Lig. 12:

qui hanc causam aliquotiens apud te egit,

id. Quinct. 30; so id. Verr. 2, 100; 3, 114; id. Caecin. 69; id. Sest. 120:

(populus Romanus) mihi potestatem apud se agendi dedit,

id. Verr. 5, 173: Repulsior secunda collatione dixit Cato in ea, quae est contra Cornelium apud populum, Paul. ex Fest. p. 286 Mull.:

tutoresne defendent apud istius modi praetorem?

Cic. Verr. 1, 153; id. Clu. 126: apud te cum sim defensurus me, Vulg. Act. [p. 146] 26, 2:

omnia apud praetores gererentur,

Tac. Or. 38:

causam nescio quam apud judicem defendebat,

Cic. Clu. 74; so Tac. A. 3, 12; id. Or. 19:

apud te defendit alium in ea voluntate non fuisse, in qua te,

Cic. Lig. 6:

apud judicem causam dicere,

id. Quinct. 43; id. Verr. 1, 26; id. Sex. Rosc. 85:

apud aliquem dicere,

id. Lig. 6; id. Deiot. 4:

verba apud senatum fecit,

id. Verr. 2, 2, 20:

habita apud senatum oratione,

Tac. A. 12, 25; 6, 8:

haec apud patres disseruit,

id. ib. 2, 43; 4, 2;

4, 6: modeste apud vos socius populi Romani questus est,

Cic. Verr. 4, 18:

Quae est ergo apud Caesarem querella?

id. Lig. 25:

isne apud vos obtinebit causam, qui etc.,

id. Caecin. 38:

petita multa est apud eum praetorem,

id. Verr. 1, 155:

causam contra aliquem apud centumviros dicere,

id. de Or. 2, 23, 98; Tac. Or. 38:

numerus oratorum quot annis apud magistratus publice subscribitur,

Cic. Verr. 3, 120:

apud eorum quem qui manumitteretur,

Liv. 41, 9: apud proconsules aliquem manumittere, Marcian. ap. Dig. 1, 162.—

In extra judicial cases, before:

apud hunc confessus es et genus etc.,

Plaut. Capt. 2, 3, 52:

nullam causam dico, quin mihi Et parentum et libertatis apud te deliquio siet,

id. ib. 3, 4, 93:

apud erum qui (servos) vera loquitur,

id. Am. 2, 1, 43:

apud novercam querere,

id. Ps. 1, 3, 80:

ego apud parentem loquor,

Cic. Lig. 30:

plura fateri apud amicos,

Tac. A. 14, 62:

aliquid apud aliquem laudare,

Cic. Att. 2, 25; Tac. A. 13, 46; so Vulg. Gen. 12, 15:

aliquem apud aliquos vituperare,

Cic. Phil. 2, 11:

apud quem tu etiam nos criminari soles,

id. Vatin. 29.—

Of one's feelings, views, judgment, with, in the view or sight of, before.

With verbs:

apud Tenedios sanctissimus deus habetur,

Cic. Fl. 61; id. Verr. 1, 49:

quod apud illos amplissimum sacerdotium putatur,

id. ib. 2, 126;

1, 69: si tutoris auctoritas apud te ponderis nihil habebat,

id. ib. 2, 55; id. Planc. 4:

apud judicem grave et sanctum esse ducetur,

id. Q. Rosc. 6:

Quae omnia apud nos partim infamia... ponuntur, Nep. praef. 5: justificatur apud Deum,

Vulg. Gal. 3, 11:

haec apud illos barbatos ridicula videbantur,

Cic. Mur. 26; id. Dom. 101:

unus dies apud Dominum (est) sicut mille anni, et mille anni sicut dies unus,

Vulg. 2 Pet. 3, 8.—

With adjj.:

fuisti apud pontifices superior,

Cic. Dom. 4:

qui honos est apud Syracusanos amplissimus,

id. Verr. 4, 137; id. Font. 36:

quam clara (expugnatio) apud omnes,

id. Verr. 1, 50; 2, 50:

Satis clarus est apud timentem quisquis timetur,

Tac. H. 2, 76; id. Or. 7:

hoc est apud Graecos prope gloriosius quam Romae triumphasse,

Cic. Fl. 31; Tac. H. 5, 17:

quod aeque apud bonos miserum est,

id. ib. 1, 29:

quae justa sunt apud nos,

Vulg. 1 Macc. 11, 33; ib. Rom. 2, 13:

tunc eritis inculpabiles apud Dominum,

ib. Num. 32, 22:

si is pretio apud istum idoneus esset,

Cic. Verr. 2, 121.—

With substt.:

est tanta apud eos ejus fani religio atque antiquitas, ut etc.,

Cic. Verr. 1, 46:

tanta nominis Romani dignitas est apud omnes nationes, ut etc.,

id. ib. 5, 150:

qua (hic) apud omnes Siculos dignitate atque existimatione sit,

id. ib. 2, 111:

Dymnus modicae apud regem auctoritatis et gratiae,

Curt. 6, 72:

abominatio est uterque apud Deum,

Vulg. Prov. 17, 15.—Apud animum, apud animum meum, etc. sometimes stand for mihi, mecum, etc., or simply animo: Ea tute tibi subice et apud animum propone, before your mind, before you, Sulp. ap. Cic. Fam. 4, 5:

ipsi primum statuerint apud animos, quid vellent,

Liv. 6, 39, 11:

Sic apud animum meum statuo,

Sall. de Ord. Rep. 2:

sic statuere apud animum meum possum,

Liv. 34, 2, 4.—So with pers. pron. in Vulg. after the Greek: haec apud se (pros heauton) oravit, within himself, to himself, Luc. 18, 11: Sciens apud semet ipsum (en heautôi), in himself, Joan. 6, 62: statui hoc ipsum apud me (emautôi), ne etc., with myself, 2 Cor. 2, 1; so, hoc cogitet apud se (eph heautou), ib. 10, 7.—

And simply before, in the presence of:

id apud vos proloquar,

Plaut. Capt. prol. 6:

nemo est meorum amicorum, apud quem expromere omnia mea occulta audeam,

Ter. Heaut. 3, 3, 14:

se jactant apud eos, quos inviti vident,

Cic. Fl. 61:

licet mihi, Marce fili, apud te gloriari, ad quem etc.,

id. Off. 1, 22, 78: de vobis glorior apud Macedones, Vulg. 2 Cor. 9, 2:

plus quam apud vos commemorari velitis,

Cic. Caecin. 77:

non apud indoctos loquor,

id. Pis. 68:

ostendit, quae quisque de eo apud se dixerit,

Caes. B. G. 1, 19:

quid apud magnum loquerentur Achillem,

Ov. M. 12, 163:

neque raro neque apud paucos talia jaciebat,

Tac. A. 4, 7:

loqui de se apud aliquem,

Cic. Att. 1, 3:

mentiri apud aliquem,

Plaut. Poen. 1, 1, 24:

apud aliquem profiteri,

Curt. 7, 7, 24:

Non est nobis haec oratio habenda apud imperitam multitudinem,

Cic. Mur. 61:

Caesar apud milites contionatur,

Caes. B. C. 1, 7:

gratias agere alicui apud aliquem,

Cic. Sest. 4; so Tac. A. 15, 22:

si quid (in me) auctoritatis est, apud eos utar, qui etc.,

Cic. Imp. Pomp. 2; so id. Lig. 16, and id. Red. in Sen. 24:

Quae fundebat apud Samson lacrimas,

Vulg. Jud. 14, 16.—

Of a person with whom, in whose case something is, exists, is done, with, in the case of, often = in with abl.:

quom apud te parum stet fides,

Plaut. Ps. 1, 5, 62:

Et bene apud memores veteris stat gratia facti,

Verg. A. 4, 539:

At fides mihi apud hunc est,

Ter. Heaut. 3, 3, 10: De. Quid est? Ch. Itan parvam mihi fidem esse apud te? id. Phorm. 5, 3, 27:

ut apud me praemium esse positum pietati scias,

id. Hec. 4, 2, 8:

alioqui mercedem non habebitis apud Patrem vestrum,

Vulg. Matt. 6, 1:

illa res quantam declarat ejusdem hominis apud hostes populi Romani auctoritatem,

Cic. Imp. Pomp. 46:

(eum) Aeduorum auctoritatem apud omnes Belgas amplificaturum,

Caes. B. G. 2, 14:

si M. Petrei non summa auctoritas apud milites exstitisset,

Cic. Sest. 12:

Pompei auctoritas apud omnes tanta est. quanta etc.,

id. Fl. 14; id. Phil. 13, 7:

ecquid auctoritatis apud vos socii populi Romani habere debeant,

id. Div. in Caecil. 17; so id. Verr. 2, 14; id. Mur 38:

(servi) apud eum sunt in honore et pretio,

id. Sex. Rosc. 77; id. Verr. 5, 157; id. Cat. 3, 2:

videmus quanta sit in invidia quantoque in odio apud quosdam virtus et industria,

id. Verr. 5, 181:

quo majore apud vos odio esse debet quam etc.,

id. ib. 1, 42:

domi splendor, apud exteras nationes nomen et gratia,

id. Clu. 154; id. Mur. 38:

Dumnorigem, magna apud plebem gratia,

Caes. B. G. 1, 18:

tanti ejus apud se gratiam esse ostendit, uti etc.,

id. ib. 1, 20:

certe apud te et hos, qui tibi adsunt, veritas valebit,

Cic. Quinct. 5; id. Div. in Caecil. 17; id. Lig. 30; id. Marcell. 14; id. Mil. 34:

utrum apud eos pudor atque officium aut timor valeret,

Caes. B. G. 1, 40:

apud quem ut multum gratia valeret,

Nep. Con. 2, 1:

video apud te causas valere plus quam preces,

Cic. Lig. 31; so id. Lael. 4, 13, and Tac. H. 3, 36:

quod apud vos plurimum debebit valere,

Cic. Div. in Caecil. 11; so Caes. B. G. 1, 17, and Tac. H. 4, 73:

qui tantum auctoritate apud suos cives potuit, ut etc.,

Cic. Verr. 2, 113:

speravit sese apud tales viros aliquid posse ad etc.,

id. Sex. Rosc. 141:

(eum) apud finitimas civitates largiter posse,

Caes. B. G. 1, 18:

quae (pecunia) apud me contra fidem meam nihil potuisset,

Cic. Verr. 1, 19:

quae (memoria) plus apud eum possit quam salus civitatis,

id. Phil. 5, 51; id. Verr. 3, 131:

qui apud eum plurimum poterat,

id. ib. 3, 130:

qui apud me et amicitia et beneficiis et dignitate plurimum possunt,

id. Sex. Rosc. 4; so Caes. B. G. 1, 9.—So very rarely with adjj.:

faciles sunt preces apud eos, qui etc.,

Cic. Har. Resp. 63:

nihil me turpius apud homines fuisset,

id. Att. 2, 19:

apud quos miserum auxilium tolerabile miserius malum fecit,

Cels. 3, 23.—

Of persons, of inhabitants of cities or countries, among whom one is, or something is, is done or happens, among = inter:

CONSOL. QVEI. FVIT. APVD. VOS., Epit. Scip. ap. Grotef. Gr. II. p. 296: homines apud nos noti, inter suos nobiles,

Cic. Fl. 52:

Ut vos hic, itidem ille apud vos meus servatur filius,

Plaut. Capt. 2, 2, 11; 2, 2, 62:

qui (colonus) perigrinatur apud vos,

Vulg. Exod. 12, 49:

qui regnabat apud vos,

ib. 1 Macc. 12, 7; ib. Matt. 13, 56; ib. Luc. 9, 41:

si iste apud eos quaestor non fuisset,

Cic. Div. in Caecil. 4; 65:

Apud eos fuisse regem Divitiacum,

Caes. B. G. 2, 4; 2, 2:

qui (praetores) apud illos a populo creantur,

Cic. Fl. 44:

apud quos consul fuerat,

id. Div. in Caecil. 66; id. Verr. 2, 5; 4, 108:

apud inferos illi antiqui supplicia impiis constituta esse voluerunt,

id. Cat. 4, 8; id. Tusc. 1, 5, 10; so Vulg. Eccli. 14, 17: Sunt apud infernos tot milia formosarum, Prop. 3, 2, 63:

fateri quae quis apud superos distulit in seram commissa piacula mortem,

Verg. A. 6, 568;

Vel. 2, 48, 2: studiis militaribus apud juventutem obsoletis,

Cic. Font. 42:

qui apud socios nominis Latini censi essent,

Liv. 41, 9:

qui apud gentes solus praestat, Naev., Com. Rel. p. 25 Rib.: quae sacra apud omnes gentes nationesque fiunt,

Cic. Verr. 4, 109:

id (simulacrum) apud Segestanos positum fuisse,

id. ib. 4, 80:

si apud Athenienses non deerant qui rem publicam defenderent,

id. Sest. 141, and Nep. Milt. 6, 2:

ille est magistratus apud Siculos, qui etc.,

Cic. Verr. 2, 131:

si tu apud Persas deprehensus etc.,

id. ib. 5, 166:

Apud Helvetios longe nobilissimus fuit Orgetorix,

Caes. B. G. 1, 2:

apud omnes Graecos hic mos est, ut etc.,

Cic. Verr. 2, 158, and id. Fragm. B. 7, 18 B. and K.:

quod apud Germanos ea consuetudo esset, ut etc.,

Caes. B. G. 1, 50:

aliis Germanorum populis usurpatum raro apud Chattos in consensum vertit,

Tac. G. 31:

Cui (mihi) neque apud Danaos usquam locus (est),

Verg. A. 2, 71:

apud Nahanarvalos antiquae religionis lucus ostenditur,

Tac. G. 43; 32; 38; 44; id. H. 4, 56; 4, 61; id. A. 2, 1; 2, 45: apud Graecos magis quam in ceteris nationibus exculta est medicina, Cels. praef. 3, 9.—So of an army, in, with, where in with abl. is commonly used:

qui apud exercitum cum Lucio Lucullo est,

in the army under L. Lucullus, Cic. Verr. 4, 49; so id. Arch. 11:

apud exercitum mihi fueris tot annos,

id. Mur. 45:

quod Hannibalem etiam nunc cum imperio apud exercitum haberent,

in the army with a command, Nep. Hann. 7, 3:

simul manere apud exercitus Titum utile videbatur,

Tac. H. 5, 10:

quod XII. pondo argenti habuisset apud exercitum,

with his troops, Plin. 33, 4, 50, § 143.—

In designating the author of a work or of an assertion, apud aliquem, in, by, in the writings of, any one (the work itself being designated by in with abl.; as, de qua in Catone majore satis multa diximus, Cic. Off. 1, 42, 151:

Socraiem illum, qui est in Phaedro Platonis,

id. de Or. 1, 7, 28:

quo in libro,

id. ib. 1, 11, 47):

ut scriptum apud eundem Caelium est,

Cic. Div. 1, 26, 55:

apud Xenophontem autem moriens Cyrus major haec dicit,

id. Sen. 22, 79:

quod apud Platonem est in philosophos dictum, quod etc.,

id. Off. 1, 9, 28:

apud Agathoclem scriptum in historia est,

id. Div. 1, 24, 50:

ut est apud poetam nescio quem,

id. Phil. 2, 65:

Quod enim est apud Ennium, etc.,

id. Off. 1, 8, 26:

de qua (ambitione) praeclare apud eundem est Platonem, simile etc.,

id. ib. 1, 25, 87:

Apud Varronem ita est, etc.,

Plin. 18, 35, 79, § 348:

ut video scriptum apud Graecos,

Cic. Scaur. 4:

invenio apud quosdam auctores,

Tac. H. 2, 37; so id. A. 1, 81; 3, 3:

reperio apud scriptores,

id. ib. 2, 88:

apud Solonem,

i. e. in his laws, Cic. Leg. 2, 26, 64:

cui bono est, si apud te Agamemnon diserte loquitur, i. e. in tragoediis tuis,

Tac. Or. 9. —Also of speakers:

apud quosdam acerbior in conviciis narrabatur,

Tac. Agr. 22.—

a.. Est aliquid apud aliquem = est alicui aliquid, apud aliquem being equivalent to dat. of possessor:

quae (scientia auguralis) mihi videtur apud majores fuisse dupliciter, ut etc.,

Cic. Leg. 2, 13, 33:

juris civilis magnum usum apud multos fuisse,

id. Brut. 41, 152:

cum apud eum summum esset imperium populi,

Nep. Phoc. 2, 4:

omnis gratia, potentia, honos, divitiae apud illos sunt,

Sall. C. 20, 8:

par gloria apud Hannibalem hostesque Poenos erat,

Liv. 22, 30, 8:

apud quos nulla loricarum galearumve tegmina (erant),

Tac. A. 12, 35:

pecuniam ac dona majora apud Romanos (esse),

id. H. 4, 76:

minorem esse apud victos animum,

id. ib. 3, 1;

2, 75: quando quidem est apud te virtuti honos,

Liv. 2, 1, 15: Phoebo sua semper apud me Munera sunt, Phoebus has his gifts with me, i. e. I have his gifts for Phoebus, Verg. E. 3, 62; so Hor. C. 3, 29, 5:

apud te est fons vitae,

Vulg. Psa. 35, 10:

apud Dominum (est) misericordia,

ib. ib. 129, 7.—

Est aliquid apud aliquem also simply denotes that something is in one's hands, in his power, at his disposal:

erat ei apud me pauxillulum Nummorum,

Ter. Phorm. 1, 1, 3:

negasse habere se (phaleras): apud alium quoque eas habuisse depositas,

Cic. Verr. 4, 29:

multa (signa) deposita apud amicos,

id. ib. 4, 36:

apud quem inventus est scyphus,

Vulg. Gen. 44, 16; ib. [p. 147] Exod. 22, 4; ib. Deut. 24, 12.—So also of persons:

te pix atra agitet apud carnuficem,

in the hands of, Plaut. Capt. 3, 4, 65:

qui (obsides) apud eum sint,

Caes. B. G. 1, 31; 1, 33.—

Apud aliquem = alicui, the dat. of indir. obj.:

remanet gloria apud me, Att., Trag. Rel. p. 194 Rib.: nihil apud Siculum, nihil apud civem Romanum tota in Sicilia reliquisse,

Cic. Verr. 4, 2:

si (cura rei publicae) apud Othonem relinqueretur,

Tac. H. 1, 13; 1, 20:

qui judicia manere apud ordinem Senatorium volunt,

Cic. Div. in Caecil. 8:

neque praemia caedis apud interfectorem mansura,

Tac. H. 2, 70; id. A. 15, 7:

fidens apud aliquem obligare,

Dig. 16, 1, 27.—So rarely with adjj.:

Essetne apud te is servos acceptissimus?

Plaut. Capt. 3, 5, 56:

non dicam amicum tuum, quod apud homines carissimum est,

Cic. Verr. 2, 110:

apud publicanos gratiosus fuisti,

id. ib. 2, 169; 4, 38; id. Fl. 76; id. Lig. 31: Apud homines hoc impossibile est;

apud Deum autem omnia possibilia sunt,

Vulg. Matt. 19, 26; ib. Marc. 10, 27.

Transf. In designations of place,

At, near, about, around, before (esp. freq. in the post-Aug. histt.) = ad, prope, circum, ante: tibi servi multi apud mensam adstant, Naev. ap. Prisc. p. 893 P. (Com. Rel. p. 10 Rib.):

verecundari neminem apud mensam decet,

Plaut. Trin. 2, 4, 77:

Quid apud hasce aedis negotii est tibi?

id. Am. 1, 1, 194:

Quid illisce homines quaerunt apud aedis meas?

id. Most. 4, 2, 26; id. Trin. 4, 2, 25: apud ignem adsidere, Turp. ap. Non. p. 522, 26 (Com. Rel. p. 100 Rib.); Sisenn. ap. Non. p. 86, 16:

navem is fregit apud Andrum insulam,

Ter. And. 1, 3, 17:

apud Tenedum pugna illa navalis,

Cic. Arch. 21:

ut apud Salamina classem suam constituerent,

Nep. Them. 3, 4:

apud oppidum morati,

Caes. B. G. 2, 7:

agri in Hispania apud Karthaginem Novam,

Cic. Agr. 1, 5:

bellatum apud Actium,

Tac. H. 1, 1; 1, 72; 3, 76:

Pugnabant alii tardis apud Ilion armis,

Ov. R. Am. 163:

morabatur in castris apud Galgalam,

Vulg. Jos. 10, 6:

quidquid apud durae cessatum est moenia Trojae,

Verg. A. 11, 288:

apud vetustam turrem, Att., Trag. Rel. p. 189 Rib.: apud castellum consedisse,

Tac. A. 4, 25:

Vitellianos, sua quemque apud signa, componunt,

id. H. 3, 35:

apud vexillum tendentes,

id. A. 1, 17:

trepidatur apud naves,

id. H. 2, 15:

hostis est non apud Anienem, sed in urbe,

Cic. Mur. 84; id. Fam. 2, 10, 5:

quam detraxerat apud rapidum Simoenta sub Ilio alto,

Verg. A. 5, 261:

apud abunaantem amnem et rapidas undas Inachi, Att., Trag. Rel. p. 175 Rib.: apud gelidi flumina Hebri,

Verg. A. 12, 331:

octo apud Rhenum legiones,

Tac. A. 1, 3:

apud ripam Rheni,

id. ib. 2, 83:

probavi te apud Aquam Contradictionis,

Vulg. Psa. 80, 8:

repertus apud fretum Siciliae,

Tac. A. 6, 14:

propitiata Juno apud proximum mare,

id. ib. 15, 44:

apud promunturium Miseni consedit in villa,

id. ib. 6, 50:

Ut aput nivem et ferarum gelida stabula forem, for in nive etc.,

Cat. 63, 53 Mull.:

apud altaria deum pepigere,

before, Tac. A. 11, 9:

decernuntur supplicationes apud omnia pulvinaria,

id. ib. 14, 12 (cf.:

unum diem circa omnia pulvinaria supplicatio fuit,

Liv. 41, 9):

apud Caesaris effigiem procubuit,

Tac. A. 12, 17; 13, 23:

quartum apud lapidem substiterat,

id. ib. 15, 60:

laudavit ipse apud rostra (for pro rostris),

Tac. A. 16, 6; so, apud forum (cf.: ad forum under ad, I. A. 3., and in Gr. Sophocl. Trach. 371, pros mesêi agorai;

on the other hand,

id. ib. 423, en mesêi agorai; id. ib. 524, têlaugei par ochthôi): Quidam apud forum mihi vendidit, Pomp., Com. Rel. p. 250 Rib.: Ch. Qui scis? By. Apud forum modo e Davo audivi, Ter. And. 2, 1, 2; 1, 5, 18:

Capuae multa apud forum aedificia de caelo tacta,

Liv. 41, 9 (Weissenb., in foro):

quod (templum) apud forum holitorium C. Duilius struxerat,

Tac. A. 2, 49.—

At, in = in with abl. or gen. or abl. of place: CONSVLES SENATVM CONSOLVERVNT N. OCTOB. APVD AEDEM DVELONAI, S. C. de Bacch. I.; so,

ejus statuam majores apud aedem matris deum consecravisse,

Tac. A. 4, 64:

apud villam est,

Ter. Ad. 4, 1, 1; so Cic. Verr. 4, 22, 48:

Eum argentum sumpsisse apud Thebas ab danista fenore,

Plaut. Ep. 2, 2, 67:

deponere apud Solos in delubro pecuniam,

Cic. Leg. 2, 16, 40:

ut rationes apud duas civitates possim relinquere,

id. Att. 6, 7, 2: qui mense Aprili apud Baias essent, id. Fragm. B. 13, 4, 1 B. and K.;

13, 4, 4 iid.: seditio militum coepta apud Sucronem,

Liv. 28, 29:

donum apud Antium statuitur,

Tac. A. 3, 71:

bellis civilibus Maecenatem equestris ordinis cunctis apud Romam atque Italiam praeposuit,

id. ib. 6, 11:

Titus in consecrando apud Memphim bove Apide diadema gestavit,

Suet. Tit. 5:

quod Judaeam praeterveniens apud Hierosolymam non supplicasset,

id. Aug. 93:

apud Mediolanum,

Lact. Mort. Persec. 48:

eum pugionem apud Capitolium consecravit,

Tac. A. 15, 74:

Equitum Romanorum locos sedilibus plebis anteposuit apud Circum,

id. ib. 15, 32:

quae (effigies) apud theatrum Pompei locaretur,

id. ib. 3, 72:

qui (rei) apud aerarium pependissent,

Suet. Dom. 9 Roth:

cujus (scientiae) apiscendae otium apud Rhodum magistrum Thrasullum habuit,

Tac. A. 6, 20; 4, 14; so Suet. Aug. 92; Eutr. 7, 13:

ut civitati Cibyraticae apud Asiam subveniretur,

Tac. A. 4, 13; 4, 18; 16, 15:

apud Pharsaliam,

Liv. Epit. 111:

apud Palaestinam,

Eutr. 7, 13:

qui erant apud Helladam,

Vulg. 1 Macc. 8, 9. —

Of time.

With words denoting time or occasion, in, at (rare):

apud saeclum prius,

Ter. Eun. 2, 2, 15:

aliquem apud judicium persequi,

at the trial, Cic. Verr. 4, 104.—

With words designating persons, with, among, in the time of:

hostis apud majores nostros is dicebatur, quem nunc etc.,

Cic. Off. 1, 12, 36:

fecerunt hoc multi apud majores nostros,

id. Verr. 2, 118; 5, 148:

Fuit eodem ex studio vir eruditus apud patres nostros,

id. Mur. 36; id. Off. 2, 24, 85; id. Lael. 2, 6:

Apud antiquos fuit Petron quidam, Cels. praef. 3, 9: aliam apud Fabricios, aliam apud Scipiones pecuniam (fuisse),

Tac. A. 2, 33.—

For ad with words implying motion (very rare):

APVT EVM PERVENIRE,

Inscr. Grut. 786, 5:

atque apud hunc eo vicinum,

Plaut. Mil. 2, 5, 70:

Bito apud aurificem,

Lucil. 30, 66 Mull.: apud legiones venit, Sall. Fragm. ap. Pomp. Commod. Don. p. 395 Lind.:

(naves) apud insulas longius sitas ejectae,

Tac. A. 2, 24:

qui apud Romanos de societate functus est legatione,

Vulg. 2 Macc. 4, 11.

(cf. ad, I. fin. b.)

It is sometimes placed after its subst.:

quae fiunt apud fabros, fictores, item alios apud,

Varr. L. L. 6, 78, p. 104 Mull.:

Is locus est Cumas aput,

Lucr. 6, 747 Lachm.:

montem apud Erycum,

Tac. A. 4, 43:

ripam apud Euphratis,

id. ib. 6, 31:

Misenum apud et Ravennam,

id. ib. 4, 5 (in Suet. Dom. 9 the editt. vary between aerarium apud and apud aerarium; the latter seems preferable, and is adopted by Oudend., Bremi, Baumg.-Crus., and Roth).—

It is sometimes placed between the subst. and adj.:

barbaras apud gentes,

Tac. A. 2, 88, 3, 26; 15, 60:

non modo Graecis in urbibus, sed Romana apud templa,

id. ib. 14, 14.—

Twice in Verg. it stands before the secondary adjunct of its subst.:

apud durae moenia Trojae, A. 11, 288: apud gelidi flumina Hebri,

ib. 12, 331. Apud is never found in compound words. V. more on this word in Hand, Turs. I. pp. 405-416.

brĕvis, e, adj. (abl. breve, Varr. R. R. 2, 3, 2; comp. abl. breviore, Ov. Am. 2, 17, 22) [cf. brachus, Fest. p. 26], short, little, of small extent, in space and time (opp. longus; in space, in good class. prose, diff. from parvus, which designates that which fills a small space in length, breadth, and thickness; while brevis is used only of length in its different directions of breadth, height, or depth; and even of a circle, as merely a line, and without reference to the space enclosed, v. infra. In poets and postAug. prose brevis sometimes = parvus).

Lit., in space.

In distance, extent, short, little, small, narrow (opp. latus), Cic. Ac. 2, 29, 92:

brevior via,

Nep. Eum. 8, 5; Tib. 1, 10, 4:

via brevis,

Verg. E. 9, 23; Ov. M. 5, 253; Juv. 14, 223:

cursus brevissimus,

Verg. A. 3, 507:

brevius iter,

Ov. P. 1, 4, 32:

cursu brevissimus Almo,

id. M. 14, 329:

quid mihi, quod lato non separor aequore, prodest? Num minus haec nobis tam brevis obstat aqua?

so narrow a stream, id. H. 18, 174; cf.

also brevis unda, opp. latum mare,

id. ib. 19, 141 and 142:

non Asiam brevioris aquae disterminat usquam fluctus ab Europā,

Luc. 9, 957 (strictioris, Schol.); cf. id. 9, 317:

brevissima terra,

Plin. Ep. 10, 69, 2:

in Euboico scopulus brevis emicat altō Gurgite,

a small, narrow rock, Ov. M. 9, 226:

brevibus Gyaris,

Juv. 1, 73:

scis In breve te cogi (sc. libellum),

that you are closely rolled together, Hor. Ep. 1, 20, 8:

quo brevius valent,

the nearer, the more powerful are they in conflict, Tac. A. 6, 35.—

Trop. of the journey of life:

quid est, quod in hoc tam exiguo vitae curriculo et tam brevi tantis nos in laboribus exerceamus?

Cic. Arch. 11, 28; cf.:

vitae brevis cursus, gloriae sempiternus,

id. Sest. 21, 47:

tum brevior dirae mortis aperta via est,

Tib. 1, 10, 4.—And poet. of the thread of life:

fila vitae breviora,

Ov. Tr. 5, 10, 46. —

In height, short, small, low (opp. altus and sometimes longus);

of the human figure: sed sedebat judex L. Aurifex, brevior ipse quam testis,

Cic. de Or. 2, 60, 245:

ut statura breves in digitos eriguntur,

Quint. 2, 3, 8:

forma,

Ov. M. 5, 457:

(puella) longa brevisque,

id. Am. 2, 4, 36:

brevis corpore,

Suet. Galb. 3;

id. Vit. Hor.—Of a maiden changed to a boy: et incomptis brevior mensura capillis,

Ov. M. 9, 789.—

Of other things: ut pleraque Alpium ab Italiā sicut breviora, ita arrectiora sunt,

lower, Liv. 21, 35, 11:

brevior ilex,

Sen. Herc. Oet. 1641:

mus,

little, Ov. F. 2, 574. —

In depth, small, little, shallow (opp. profundus):

puteus,

Juv. 3, 226:

vada,

Verg. A. 5, 221; Sen. Agam. 570.—Hence, subst.: brĕvia, ium, n., as in Gr. ta brachea, shallow places, shallows, shoals:

tris Eurus ab alto In brevia et syrtis urget,

Verg. A. 1, 111 (brevia vadosa dicit, per quae vadi pedibus potest, Serv.); Luc. 9, 338: neque discerni poterant incerta ab solidis, brevia a profundis, Tac. A. 1, 70:

brevia litorum,

id. ib. 6, 33 fin. —Perh. also in sing.:

breve,

Tac. A. 14, 29 Draeg. ad loc. (Ritter, brevia; al. breve litus).—

Trop.:

brevia, in quibus volutatur, incerta, ancipitia,

difficulties, Sen. Ep. 22, 7.—

Of the line of a circle:

ubi circulus (i.e. arcticus) axem Ultimus extremum spatioque brevissimus ambit,

makes the shortest path, Ov. M. 2, 517; cf.

of similar orbits, of stars: absides breviores,

Plin. 2. 15, 13, §

63.—Of the circular course of a horse on the track: discit gyro breviore flecti,

Sen. Hippol. 314. —

Transf., of time.

Lit. (the usu. signif. of the word), short, brief, small, little.

In gen.:

quanto, nox, fuisti longior hac proxumā, Tanto brevior dies ut fiat faciam,

Plaut. Am. 1, 3, 51:

breve spatium'st perferundi quae minitas mihi,

id. Capt. 3, 5, 85:

brevis hora,

Lucr. 4, 179; so Ov. M. 4, 696: Pa. Brevin' an longinquo sermone? Mi. Tribus verbis, Plaut. Mil. 4, 2, 30:

occasio,

Ter. Eun. 3, 5, 57; Phaedr. 5, 8, 5:

brevis hic est fructus homulleis,

short is this enjoyment for little men, Lucr. 3, 927; cf.:

MORS. PERFECIT. TVA. VT. TIBE. ESSENT. OMNIA. BREVIA. HONOS. FAMA. VIRTVSQVE. GLORIA. ATQVE. INGENIVM.,

Inscr. Orell. 558:

omnia brevia tolerabilia esse debent,

Cic. Lael. 27, 104; id. Fin. 1, 12, 40; 2, 29, 94; id. Tusc. 1, 39, 94; Sen. Ira, 3, 43, 5:

quoniam vita brevis est, memoriam nostri quam maxime longam efficere,

Sall. C. 1, 3; so,

vitae summa brevis spem nos vetat incohare longam,

Hor. C. 1, 4, 15; cf. id. ib. 1, 11, 6:

aut omnia breviora aliquanto fuere, aut Saguntum principio anni captum,

occupied a shorter time, Liv. 21, 15, 5:

brevissimum tempus,

id. 5, 6, 7:

detrimentum,

Quint. 11, 1, 10:

arbitrium mortis,

Tac. A. 15, 60:

breves populi Romani amores,

id. ib. 2, 41:

tempus,

Suet. Ner. 20 al.:

nobis quom semel occidit brevis lux, nox est perpetua una dormienda,

Cat. 5, 5:

fructus,

Lucr. 3, 914:

aevum,

Hor. C. 2, 16, 17; id. S. 2, 6, 97; id. Ep. 2, 1, 144; Plin. Pan. 78, 2:

anni,

Hor. C. 4, 13, 22:

ver,

Ov. M. 1, 118; 10, 85:

flores rosae,

quickly withering, short-lived, Hor. C. 2, 3, 13:

lilium,

id. ib. 1, 36, 16:

cena,

frugal, id. Ep. 1, 14, 35:

mensa,

id. A. P. 198:

dominus,

living but a short time, id. C. 2, 14, 24:

stultitia,

id. ib. 4, 12, 27:

ira furor brevis est,

id. Ep. 1, 2, 62:

actio brevis atque concisa,

Quint. 6, 4, 2:

somnus,

Sen. Troad. 441:

nec gratius quicquam decore nec brevius,

nothing is more acceptable, but nothing more perishable, fading, than beauty, Suet. Dom. 18:

domus,

Sen. Hippol. 762:

fortuna,

Sil. 4, 734.—

Esp.

Comp. brevius, with subj. clause, shorter, i.e. easier, more convenient:

brevius visum urbana crimina incipi, quorum obvii testes erant,

Tac. A. 13, 43: modo ne existimes brevius esse ab urbe mitti, Trag. ap. Plin. Ep. 10, 40 (49), 3.—

In brevi spatio, brevi spatio, in brevi tempore, brevi tempore, and absol. brevi or in brevi, in a short time, shortly (before or after) (brevi tempore and brevi are class.; the latter, as in Gr. en brachei, to be considered as neuter, without supplying tempore):

inque brevi spatio mutantur saecla animantum,

Lucr. 2, 77; so Ter. Heaut. 5, 2, 2; Suet. Claud. 12; id. Ner. 30; cf.:

in multo breviore temporis spatio,

id. Aug. 22:

multa brevi spatio simulacra geruntur,

Lucr. 4, 160; Sall. J. 87, 3:

spatio brevi,

Hor. C. 1, 11, 6:

res publica per vos brevi tempore jus suum recuperabit,

Cic. Fam. 12, 2, 3; 5, 21, 2; id. Tusc. 2, 2, 5; Caes. B. G. 1, 40, 11; Nep. Milt. 2, 1; id. Them. 1, 4; Suet. Caes. 3:

sic ille affectus, brevi postea est mortuus,

soon after, Cic. Verr. 2, 5, 54, § 142 (Zumpt;

acc. to MSS. perbrevi).—So brevi post = paulo post: brevi post Marcellus Romam venit,

Liv. 33, 37, 9; 24, 3, 14:

brevi deinde,

id. 24, 4, 9: (Britanni) tantum usu cotidiano et exercitatione efficiunt, uti in declivi ac praecipiti loco incitatos equos sustinere et brevi ( in a short time, i.e. with great rapidity) moderari ac flectere consuerint, Caes. B. G. 4, 33 fin. Herz. and Held.:

fama tanti facinoris per omnem Africam brevi divolgatur,

Sall. J. 13, 1; Nep. Them. 4, 4:

mirantur tam brevi rem Romanam crevisse,

Liv. 1, 9, 9:

brevi omnia subegit,

Suet. Caes. 34; so id. Aug. 17; 65; id. Vesp. 5; id. Gram. 3; Gell. 1, 15, 18: scire in brevi, Afran. ap. Charis. p. 186 P.; Flor. 1, 1, 15.—

Brevi, a short time, a little while: [p. 251] cunctatusque brevi, contortam viribus hastam in Persea misit, Ov. M. 5, 32; cf.:

illa brevi spatio silet,

id. ib. 7, 307; so,

* breve,

Cat. 61, 187.—

Ad breve, for a short time, Suet. Tib. 68; cf.:

ad breve quoddam tempus,

Cic. Cat. 1, 13, 31.—

Transf. to things done or taking place in a short time; so most freq.

Of discourse, short, brief, concise (most freq. in Cic. and Quint.):

narratio,

Cic. Inv. 1, 20, 28; id. de Or. 3, 50, 196: laudatio;

comprehensio et ambitus ille verborum erat apud illum contractus et brevis,

id. Brut. 44, 162; cf. id. de Or. 2, 80, 326:

nunc venio ad illa tua brevia: et primum illud, quo nihil potest esse brevius: bonum omne laudabile, etc.,

id. Fin. 4, 18, 48:

quam falsa re! quam brevia responsu!

id. Clu. 59, 164: urbanitas est virtus quaedam in breve dictum coacta, Dom. Mars. ap. Quint. 6, 3, 104:

Homerus brevem eloquentiam Menelao dedit,

Quint. 12, 10, 64 (brevis = ou polumuthos, Hom. Il. 3, 214):

breviores commentarii,

Quint. 3, 8, 58:

annotatio,

id. 10, 7, 31:

brevia illa atque concisa,

id. 10, 7, 10; so,

sententiae,

id. 10, 1, 60:

causae,

id. 6, 1, 8:

docendi compendia,

id. 1, 1, 24:

comprehensiones,

id. 12, 2, 19:

quod ut brevissimo pateat exemplo,

id. 3, 6, 10: commendatio, requiring few words, i.e. moderate, Plin. 11, 42, 97, § 240.— Meton. of a speaker or orator, brief:

multos imitatio brevitatis decipit, ut cum se breves putent esse, longissimi sint,

Cic. Inv. 1, 20, 38:

brevior in scribendo,

id. Att. 5, 6, 2:

brevis esse laboro, Obscurus fio,

Hor. A. P. 25:

in eloquendo brevis,

Quint. 10, 1, 63:

densus et brevis et semper instans sibi Thucydides,

id. 10, 1, 73.—Hence, brĕvī, adv., briefly, in few words (freq. and class.):

brevi pro breviter M. Tullius de Orat. ad Quintum fratrem (1, 8, 34): ac ne plura quidem quae sunt innumerabilia consecter, comprehendam brevi,

Charis. p. 176 P.:

id percurram brevi,

Cic. Caecin. 32, 94:

aliquid explicare,

id. Planc. 40, 95 Wund.:

circumscribere et definire,

id. Sest. 45, 97; so id. ib. 5, 12 Orell. N. cr.; id. Fin. 1, 17, 55:

complecti,

id. de Or. 1, 42, 190:

exponere,

id. ib. 1, 46, 203:

reprehendere,

id. Inv. 1, 9, 12:

reddere,

id. Leg. 2, 14, 34:

respondere,

id. Fam. 3, 8, 1:

perscribere,

id. ib. 4, 5, 1; so Auct. Her. 4, 26, 35; 35, 47 al.; cf.:

in brevi,

Quint. 9, 4, 32.—So once in epistolary style: breve facere, to be short or brief:

quid scribam? breve faciam,

Cic. Att. 11, 7, 6; cf.:

longum est ea dicere, sed hoc breve dicam,

id. Sest. 5, 12.—Once, in breve cogere (diff. from I. A.), to comprise in few words, bring into a small compass:

in breve coactae causae,

Liv. 39, 47, 5; cf.:

in breve coactio causae,

Gai. Inst. 4, 15.— In late Lat. subst.: brĕvis, is, m. (sc. liber—acc. to another reading, brĕve, is, n.), a short catalogue, summary, = breviarium:

brevis nominum,

Vop. Aur. 36; so id. Bonos. 15; Lampr. Alex. Sev. 21; Hier. Ep. 5, n. 2 al.—

Of a short syllable;

rarely as adj.: Syllaba longa brevi subjecta vocatur iambus,

Hor. A. P. 251:

a brevis, gre brevis, faciet tamen longam priorem,

Quint. 9, 4, 86 et saep.—More freq. subst.: brĕvis, is, f. (sc. syllaba):

dactylus, qui est e longā et duabus brevibus,

Cic. Or. 64, 217 sq.:

in fine pro longā accipi brevem,

Quint. 9, 4, 93; 9, 4, 86:

plurimum habent celeritatis breves,

id. 9, 4, 91.—

Hence also once of a syllable long by position, but pronounced short: indoctus dicimus brevi primā litterā, insanus productā: inhumanus brevi, infelix longā,

Cic. Or. 48, 159 Meyer N. cr.; cf. Gell. 2, 17 sqq., and Schütz Lex. Cic. s. v. brevis.—

For parvus, exiguus, little, small:

exigua pars brevisque,

Lucr. 5, 591:

Canidia brevibus implicata viperis,

Hor. Epod. 5, 15:

Alecto brevibus torquata colubris,

Ov. H. 2, 119:

brevi latere ac pede longo est,

Hor. S. 1, 2, 93; cf.

just before: breve quod caput, ardua cervix, v. 89, and brevis alvus,

Verg. G. 3, 80 (on the other hand, Nemes. 244:

parvae alvi): mus,

Ov. F. 2, 574:

forma (sc. pueri in stellionem mutati),

id. M. 5, 457.—

So, lapathi herba,

Hor. S. 2, 4, 29 (brevis = parva, non excrescens in altum, Schol. Cruqu.):

folia breviora,

id. Ep. 1, 19, 26 (minor corona, Schol. Cruqu.):

census,

id. C. 2, 15, 13:

pondus,

id. S. 2, 2, 37:

impensa,

Ov. H. 7, 188 Ruhnk.:

sigillum,

id. M. 6, 86:

insulae,

Pall. 1, 28, 1; cf. Juv. 1, 73: vasculum, Pall. Apr. 8, 4:

offulae,

id. 1, 29, 4:

pantheris in candido breves macularum oculi,

Plin. 8, 17, 23, § 62.—With nom. abstr.:

breve in exiguo marmore nomen ero,

Prop. 2, 1, 72; Sen. Oedip. 935.—So, pondus, Hor. S. 2, 2, 37 al.—Hence, brĕ-vĭter, adv., shortly, briefly, etc.

Of space (acc. to I.) (rare): seu libeat, curvo brevius convertere gyro, shorter, i. e. in a smaller circle, Tib. 4, 1, 94:

parvo brevius quam totus,

a little less than the whole, Plin. 2, 67, 67, § 168:

Sarmatae, omisso arcu, quo brevius valent, contis gladiisque ruerent,

Tac. A. 6, 35.—Far more freq. in prose and poetry,

(Acc. to II. A. b. and c.) Of time, in a short time.

In gen.:

iratum breviter vites, inimicum diu, Publ. Syr. v. 249 Rib.: sapiens, cum breviter et strictim colore atque vultu motus est,

Gell. 19, 1, 20.—

Esp.

In expression, briefly, in brief, in few words, concisely, summarily:

sed breviter paucis praestat comprendere multa,

Lucr. 6, 1082: multa breviter et commode dicta (sc. apophthegmata; cf. Cic. Off. 1, 29, 104) memoriae mandabam, Cic. Lael. 1, 1:

rem totam breviter cognoscite,

id. Verr. 2, 2, 69, § 169; 2, 3, 27, § 67; so id. de Or. 2, 83, 340:

summatim breviterque describere,

id. Or. 15, 50:

breviter tangere,

id. Off. 3, 2, 8 Beier N. cr.:

breviter et modice disserere,

Sall. J. 111, 1:

adicere aliquid,

Quint. 9, 3, 100; cf. also Verg. A. 2, 11; 4, 632; 6, 321; Ov. M. 2, 783:

omnia soli Forsan Pacuvio breviter dabit (i.e. paucis testamenti verbis, quibus heres ex asse scribetur),

Juv. 12, 125 Web. (cf. id. 1, 68: beatum exiguis tabulis).— Comp., Cic. Fin. 4, 10, 26; Quint. 8, prooem. § 1; 8, 6, 61; 9, 2, 16; 10, 1, 49; 11, 1, 5 al.— Sup., Cic. N. D. 2, 1, 3; id. Div. 1, 32, 70; Quint. 1, 10, 1; 4, 2, 113 al.—

Of syllables:

quibus in verbis eae primae litterae sunt quae in sapiente atque felice, producte dicitur, in ceteris omnibus breviter,

Cic. Or. 48, 159.

brĕvis, e, adj. (abl. breve, Varr. R. R. 2, 3, 2; comp. abl. breviore, Ov. Am. 2, 17, 22) [cf. brachus, Fest. p. 26], short, little, of small extent, in space and time (opp. longus; in space, in good class. prose, diff. from parvus, which designates that which fills a small space in length, breadth, and thickness; while brevis is used only of length in its different directions of breadth, height, or depth; and even of a circle, as merely a line, and without reference to the space enclosed, v. infra. In poets and postAug. prose brevis sometimes = parvus).

Lit., in space.

In distance, extent, short, little, small, narrow (opp. latus), Cic. Ac. 2, 29, 92:

brevior via,

Nep. Eum. 8, 5; Tib. 1, 10, 4:

via brevis,

Verg. E. 9, 23; Ov. M. 5, 253; Juv. 14, 223:

cursus brevissimus,

Verg. A. 3, 507:

brevius iter,

Ov. P. 1, 4, 32:

cursu brevissimus Almo,

id. M. 14, 329:

quid mihi, quod lato non separor aequore, prodest? Num minus haec nobis tam brevis obstat aqua?

so narrow a stream, id. H. 18, 174; cf.

also brevis unda, opp. latum mare,

id. ib. 19, 141 and 142:

non Asiam brevioris aquae disterminat usquam fluctus ab Europā,

Luc. 9, 957 (strictioris, Schol.); cf. id. 9, 317:

brevissima terra,

Plin. Ep. 10, 69, 2:

in Euboico scopulus brevis emicat altō Gurgite,

a small, narrow rock, Ov. M. 9, 226:

brevibus Gyaris,

Juv. 1, 73:

scis In breve te cogi (sc. libellum),

that you are closely rolled together, Hor. Ep. 1, 20, 8:

quo brevius valent,

the nearer, the more powerful are they in conflict, Tac. A. 6, 35.—

Trop. of the journey of life:

quid est, quod in hoc tam exiguo vitae curriculo et tam brevi tantis nos in laboribus exerceamus?

Cic. Arch. 11, 28; cf.:

vitae brevis cursus, gloriae sempiternus,

id. Sest. 21, 47:

tum brevior dirae mortis aperta via est,

Tib. 1, 10, 4.—And poet. of the thread of life:

fila vitae breviora,

Ov. Tr. 5, 10, 46. —

In height, short, small, low (opp. altus and sometimes longus);

of the human figure: sed sedebat judex L. Aurifex, brevior ipse quam testis,

Cic. de Or. 2, 60, 245:

ut statura breves in digitos eriguntur,

Quint. 2, 3, 8:

forma,

Ov. M. 5, 457:

(puella) longa brevisque,

id. Am. 2, 4, 36:

brevis corpore,

Suet. Galb. 3;

id. Vit. Hor.—Of a maiden changed to a boy: et incomptis brevior mensura capillis,

Ov. M. 9, 789.—

Of other things: ut pleraque Alpium ab Italiā sicut breviora, ita arrectiora sunt,

lower, Liv. 21, 35, 11:

brevior ilex,

Sen. Herc. Oet. 1641:

mus,

little, Ov. F. 2, 574. —

In depth, small, little, shallow (opp. profundus):

puteus,

Juv. 3, 226:

vada,

Verg. A. 5, 221; Sen. Agam. 570.—Hence, subst.: brĕvia, ium, n., as in Gr. ta brachea, shallow places, shallows, shoals:

tris Eurus ab alto In brevia et syrtis urget,

Verg. A. 1, 111 (brevia vadosa dicit, per quae vadi pedibus potest, Serv.); Luc. 9, 338: neque discerni poterant incerta ab solidis, brevia a profundis, Tac. A. 1, 70:

brevia litorum,

id. ib. 6, 33 fin. —Perh. also in sing.:

breve,

Tac. A. 14, 29 Draeg. ad loc. (Ritter, brevia; al. breve litus).—

Trop.:

brevia, in quibus volutatur, incerta, ancipitia,

difficulties, Sen. Ep. 22, 7.—

Of the line of a circle:

ubi circulus (i.e. arcticus) axem Ultimus extremum spatioque brevissimus ambit,

makes the shortest path, Ov. M. 2, 517; cf.

of similar orbits, of stars: absides breviores,

Plin. 2. 15, 13, §

63.—Of the circular course of a horse on the track: discit gyro breviore flecti,

Sen. Hippol. 314. —

Transf., of time.

Lit. (the usu. signif. of the word), short, brief, small, little.

In gen.:

quanto, nox, fuisti longior hac proxumā, Tanto brevior dies ut fiat faciam,

Plaut. Am. 1, 3, 51:

breve spatium'st perferundi quae minitas mihi,

id. Capt. 3, 5, 85:

brevis hora,

Lucr. 4, 179; so Ov. M. 4, 696: Pa. Brevin' an longinquo sermone? Mi. Tribus verbis, Plaut. Mil. 4, 2, 30:

occasio,

Ter. Eun. 3, 5, 57; Phaedr. 5, 8, 5:

brevis hic est fructus homulleis,

short is this enjoyment for little men, Lucr. 3, 927; cf.:

MORS. PERFECIT. TVA. VT. TIBE. ESSENT. OMNIA. BREVIA. HONOS. FAMA. VIRTVSQVE. GLORIA. ATQVE. INGENIVM.,

Inscr. Orell. 558:

omnia brevia tolerabilia esse debent,

Cic. Lael. 27, 104; id. Fin. 1, 12, 40; 2, 29, 94; id. Tusc. 1, 39, 94; Sen. Ira, 3, 43, 5:

quoniam vita brevis est, memoriam nostri quam maxime longam efficere,

Sall. C. 1, 3; so,

vitae summa brevis spem nos vetat incohare longam,

Hor. C. 1, 4, 15; cf. id. ib. 1, 11, 6:

aut omnia breviora aliquanto fuere, aut Saguntum principio anni captum,

occupied a shorter time, Liv. 21, 15, 5:

brevissimum tempus,

id. 5, 6, 7:

detrimentum,

Quint. 11, 1, 10:

arbitrium mortis,

Tac. A. 15, 60:

breves populi Romani amores,

id. ib. 2, 41:

tempus,

Suet. Ner. 20 al.:

nobis quom semel occidit brevis lux, nox est perpetua una dormienda,

Cat. 5, 5:

fructus,

Lucr. 3, 914:

aevum,

Hor. C. 2, 16, 17; id. S. 2, 6, 97; id. Ep. 2, 1, 144; Plin. Pan. 78, 2:

anni,

Hor. C. 4, 13, 22:

ver,

Ov. M. 1, 118; 10, 85:

flores rosae,

quickly withering, short-lived, Hor. C. 2, 3, 13:

lilium,

id. ib. 1, 36, 16:

cena,

frugal, id. Ep. 1, 14, 35:

mensa,

id. A. P. 198:

dominus,

living but a short time, id. C. 2, 14, 24:

stultitia,

id. ib. 4, 12, 27:

ira furor brevis est,

id. Ep. 1, 2, 62:

actio brevis atque concisa,

Quint. 6, 4, 2:

somnus,

Sen. Troad. 441:

nec gratius quicquam decore nec brevius,

nothing is more acceptable, but nothing more perishable, fading, than beauty, Suet. Dom. 18:

domus,

Sen. Hippol. 762:

fortuna,

Sil. 4, 734.—

Esp.

Comp. brevius, with subj. clause, shorter, i.e. easier, more convenient:

brevius visum urbana crimina incipi, quorum obvii testes erant,

Tac. A. 13, 43: modo ne existimes brevius esse ab urbe mitti, Trag. ap. Plin. Ep. 10, 40 (49), 3.—

In brevi spatio, brevi spatio, in brevi tempore, brevi tempore, and absol. brevi or in brevi, in a short time, shortly (before or after) (brevi tempore and brevi are class.; the latter, as in Gr. en brachei, to be considered as neuter, without supplying tempore):

inque brevi spatio mutantur saecla animantum,

Lucr. 2, 77; so Ter. Heaut. 5, 2, 2; Suet. Claud. 12; id. Ner. 30; cf.:

in multo breviore temporis spatio,

id. Aug. 22:

multa brevi spatio simulacra geruntur,

Lucr. 4, 160; Sall. J. 87, 3:

spatio brevi,

Hor. C. 1, 11, 6:

res publica per vos brevi tempore jus suum recuperabit,

Cic. Fam. 12, 2, 3; 5, 21, 2; id. Tusc. 2, 2, 5; Caes. B. G. 1, 40, 11; Nep. Milt. 2, 1; id. Them. 1, 4; Suet. Caes. 3:

sic ille affectus, brevi postea est mortuus,

soon after, Cic. Verr. 2, 5, 54, § 142 (Zumpt;

acc. to MSS. perbrevi).—So brevi post = paulo post: brevi post Marcellus Romam venit,

Liv. 33, 37, 9; 24, 3, 14:

brevi deinde,

id. 24, 4, 9: (Britanni) tantum usu cotidiano et exercitatione efficiunt, uti in declivi ac praecipiti loco incitatos equos sustinere et brevi ( in a short time, i.e. with great rapidity) moderari ac flectere consuerint, Caes. B. G. 4, 33 fin. Herz. and Held.:

fama tanti facinoris per omnem Africam brevi divolgatur,

Sall. J. 13, 1; Nep. Them. 4, 4:

mirantur tam brevi rem Romanam crevisse,

Liv. 1, 9, 9:

brevi omnia subegit,

Suet. Caes. 34; so id. Aug. 17; 65; id. Vesp. 5; id. Gram. 3; Gell. 1, 15, 18: scire in brevi, Afran. ap. Charis. p. 186 P.; Flor. 1, 1, 15.—

Brevi, a short time, a little while: [p. 251] cunctatusque brevi, contortam viribus hastam in Persea misit, Ov. M. 5, 32; cf.:

illa brevi spatio silet,

id. ib. 7, 307; so,

* breve,

Cat. 61, 187.—

Ad breve, for a short time, Suet. Tib. 68; cf.:

ad breve quoddam tempus,

Cic. Cat. 1, 13, 31.—

Transf. to things done or taking place in a short time; so most freq.

Of discourse, short, brief, concise (most freq. in Cic. and Quint.):

narratio,

Cic. Inv. 1, 20, 28; id. de Or. 3, 50, 196: laudatio;

comprehensio et ambitus ille verborum erat apud illum contractus et brevis,

id. Brut. 44, 162; cf. id. de Or. 2, 80, 326:

nunc venio ad illa tua brevia: et primum illud, quo nihil potest esse brevius: bonum omne laudabile, etc.,

id. Fin. 4, 18, 48:

quam falsa re! quam brevia responsu!

id. Clu. 59, 164: urbanitas est virtus quaedam in breve dictum coacta, Dom. Mars. ap. Quint. 6, 3, 104:

Homerus brevem eloquentiam Menelao dedit,

Quint. 12, 10, 64 (brevis = ou polumuthos, Hom. Il. 3, 214):

breviores commentarii,

Quint. 3, 8, 58:

annotatio,

id. 10, 7, 31:

brevia illa atque concisa,

id. 10, 7, 10; so,

sententiae,

id. 10, 1, 60:

causae,

id. 6, 1, 8:

docendi compendia,

id. 1, 1, 24:

comprehensiones,

id. 12, 2, 19:

quod ut brevissimo pateat exemplo,

id. 3, 6, 10: commendatio, requiring few words, i.e. moderate, Plin. 11, 42, 97, § 240.— Meton. of a speaker or orator, brief:

multos imitatio brevitatis decipit, ut cum se breves putent esse, longissimi sint,

Cic. Inv. 1, 20, 38:

brevior in scribendo,

id. Att. 5, 6, 2:

brevis esse laboro, Obscurus fio,

Hor. A. P. 25:

in eloquendo brevis,

Quint. 10, 1, 63:

densus et brevis et semper instans sibi Thucydides,

id. 10, 1, 73.—Hence, brĕvī, adv., briefly, in few words (freq. and class.):

brevi pro breviter M. Tullius de Orat. ad Quintum fratrem (1, 8, 34): ac ne plura quidem quae sunt innumerabilia consecter, comprehendam brevi,

Charis. p. 176 P.:

id percurram brevi,

Cic. Caecin. 32, 94:

aliquid explicare,

id. Planc. 40, 95 Wund.:

circumscribere et definire,

id. Sest. 45, 97; so id. ib. 5, 12 Orell. N. cr.; id. Fin. 1, 17, 55:

complecti,

id. de Or. 1, 42, 190:

exponere,

id. ib. 1, 46, 203:

reprehendere,

id. Inv. 1, 9, 12:

reddere,

id. Leg. 2, 14, 34:

respondere,

id. Fam. 3, 8, 1:

perscribere,

id. ib. 4, 5, 1; so Auct. Her. 4, 26, 35; 35, 47 al.; cf.:

in brevi,

Quint. 9, 4, 32.—So once in epistolary style: breve facere, to be short or brief:

quid scribam? breve faciam,

Cic. Att. 11, 7, 6; cf.:

longum est ea dicere, sed hoc breve dicam,

id. Sest. 5, 12.—Once, in breve cogere (diff. from I. A.), to comprise in few words, bring into a small compass:

in breve coactae causae,

Liv. 39, 47, 5; cf.:

in breve coactio causae,

Gai. Inst. 4, 15.— In late Lat. subst.: brĕvis, is, m. (sc. liber—acc. to another reading, brĕve, is, n.), a short catalogue, summary, = breviarium:

brevis nominum,

Vop. Aur. 36; so id. Bonos. 15; Lampr. Alex. Sev. 21; Hier. Ep. 5, n. 2 al.—

Of a short syllable;

rarely as adj.: Syllaba longa brevi subjecta vocatur iambus,

Hor. A. P. 251:

a brevis, gre brevis, faciet tamen longam priorem,

Quint. 9, 4, 86 et saep.—More freq. subst.: brĕvis, is, f. (sc. syllaba):

dactylus, qui est e longā et duabus brevibus,

Cic. Or. 64, 217 sq.:

in fine pro longā accipi brevem,

Quint. 9, 4, 93; 9, 4, 86:

plurimum habent celeritatis breves,

id. 9, 4, 91.—

Hence also once of a syllable long by position, but pronounced short: indoctus dicimus brevi primā litterā, insanus productā: inhumanus brevi, infelix longā,

Cic. Or. 48, 159 Meyer N. cr.; cf. Gell. 2, 17 sqq., and Schütz Lex. Cic. s. v. brevis.—

For parvus, exiguus, little, small:

exigua pars brevisque,

Lucr. 5, 591:

Canidia brevibus implicata viperis,

Hor. Epod. 5, 15:

Alecto brevibus torquata colubris,

Ov. H. 2, 119:

brevi latere ac pede longo est,

Hor. S. 1, 2, 93; cf.

just before: breve quod caput, ardua cervix, v. 89, and brevis alvus,

Verg. G. 3, 80 (on the other hand, Nemes. 244:

parvae alvi): mus,

Ov. F. 2, 574:

forma (sc. pueri in stellionem mutati),

id. M. 5, 457.—

So, lapathi herba,

Hor. S. 2, 4, 29 (brevis = parva, non excrescens in altum, Schol. Cruqu.):

folia breviora,

id. Ep. 1, 19, 26 (minor corona, Schol. Cruqu.):

census,

id. C. 2, 15, 13:

pondus,

id. S. 2, 2, 37:

impensa,

Ov. H. 7, 188 Ruhnk.:

sigillum,

id. M. 6, 86:

insulae,

Pall. 1, 28, 1; cf. Juv. 1, 73: vasculum, Pall. Apr. 8, 4:

offulae,

id. 1, 29, 4:

pantheris in candido breves macularum oculi,

Plin. 8, 17, 23, § 62.—With nom. abstr.:

breve in exiguo marmore nomen ero,

Prop. 2, 1, 72; Sen. Oedip. 935.—So, pondus, Hor. S. 2, 2, 37 al.—Hence, brĕ-vĭter, adv., shortly, briefly, etc.

Of space (acc. to I.) (rare): seu libeat, curvo brevius convertere gyro, shorter, i. e. in a smaller circle, Tib. 4, 1, 94:

parvo brevius quam totus,

a little less than the whole, Plin. 2, 67, 67, § 168:

Sarmatae, omisso arcu, quo brevius valent, contis gladiisque ruerent,

Tac. A. 6, 35.—Far more freq. in prose and poetry,

(Acc. to II. A. b. and c.) Of time, in a short time.

In gen.:

iratum breviter vites, inimicum diu, Publ. Syr. v. 249 Rib.: sapiens, cum breviter et strictim colore atque vultu motus est,

Gell. 19, 1, 20.—

Esp.

In expression, briefly, in brief, in few words, concisely, summarily:

sed breviter paucis praestat comprendere multa,

Lucr. 6, 1082: multa breviter et commode dicta (sc. apophthegmata; cf. Cic. Off. 1, 29, 104) memoriae mandabam, Cic. Lael. 1, 1:

rem totam breviter cognoscite,

id. Verr. 2, 2, 69, § 169; 2, 3, 27, § 67; so id. de Or. 2, 83, 340:

summatim breviterque describere,

id. Or. 15, 50:

breviter tangere,

id. Off. 3, 2, 8 Beier N. cr.:

breviter et modice disserere,

Sall. J. 111, 1:

adicere aliquid,

Quint. 9, 3, 100; cf. also Verg. A. 2, 11; 4, 632; 6, 321; Ov. M. 2, 783:

omnia soli Forsan Pacuvio breviter dabit (i.e. paucis testamenti verbis, quibus heres ex asse scribetur),

Juv. 12, 125 Web. (cf. id. 1, 68: beatum exiguis tabulis).— Comp., Cic. Fin. 4, 10, 26; Quint. 8, prooem. § 1; 8, 6, 61; 9, 2, 16; 10, 1, 49; 11, 1, 5 al.— Sup., Cic. N. D. 2, 1, 3; id. Div. 1, 32, 70; Quint. 1, 10, 1; 4, 2, 113 al.—

Of syllables:

quibus in verbis eae primae litterae sunt quae in sapiente atque felice, producte dicitur, in ceteris omnibus breviter,

Cic. Or. 48, 159.

brĕvis, e, adj. (abl. breve, Varr. R. R. 2, 3, 2; comp. abl. breviore, Ov. Am. 2, 17, 22) [cf. brachus, Fest. p. 26], short, little, of small extent, in space and time (opp. longus; in space, in good class. prose, diff. from parvus, which designates that which fills a small space in length, breadth, and thickness; while brevis is used only of length in its different directions of breadth, height, or depth; and even of a circle, as merely a line, and without reference to the space enclosed, v. infra. In poets and postAug. prose brevis sometimes = parvus).

Lit., in space.

In distance, extent, short, little, small, narrow (opp. latus), Cic. Ac. 2, 29, 92:

brevior via,

Nep. Eum. 8, 5; Tib. 1, 10, 4:

via brevis,

Verg. E. 9, 23; Ov. M. 5, 253; Juv. 14, 223:

cursus brevissimus,

Verg. A. 3, 507:

brevius iter,

Ov. P. 1, 4, 32:

cursu brevissimus Almo,

id. M. 14, 329:

quid mihi, quod lato non separor aequore, prodest? Num minus haec nobis tam brevis obstat aqua?

so narrow a stream, id. H. 18, 174; cf.

also brevis unda, opp. latum mare,

id. ib. 19, 141 and 142:

non Asiam brevioris aquae disterminat usquam fluctus ab Europā,

Luc. 9, 957 (strictioris, Schol.); cf. id. 9, 317:

brevissima terra,

Plin. Ep. 10, 69, 2:

in Euboico scopulus brevis emicat altō Gurgite,

a small, narrow rock, Ov. M. 9, 226:

brevibus Gyaris,

Juv. 1, 73:

scis In breve te cogi (sc. libellum),

that you are closely rolled together, Hor. Ep. 1, 20, 8:

quo brevius valent,

the nearer, the more powerful are they in conflict, Tac. A. 6, 35.—

Trop. of the journey of life:

quid est, quod in hoc tam exiguo vitae curriculo et tam brevi tantis nos in laboribus exerceamus?

Cic. Arch. 11, 28; cf.:

vitae brevis cursus, gloriae sempiternus,

id. Sest. 21, 47:

tum brevior dirae mortis aperta via est,

Tib. 1, 10, 4.—And poet. of the thread of life:

fila vitae breviora,

Ov. Tr. 5, 10, 46. —

In height, short, small, low (opp. altus and sometimes longus);

of the human figure: sed sedebat judex L. Aurifex, brevior ipse quam testis,

Cic. de Or. 2, 60, 245:

ut statura breves in digitos eriguntur,

Quint. 2, 3, 8:

forma,

Ov. M. 5, 457:

(puella) longa brevisque,

id. Am. 2, 4, 36:

brevis corpore,

Suet. Galb. 3;

id. Vit. Hor.—Of a maiden changed to a boy: et incomptis brevior mensura capillis,

Ov. M. 9, 789.—

Of other things: ut pleraque Alpium ab Italiā sicut breviora, ita arrectiora sunt,

lower, Liv. 21, 35, 11:

brevior ilex,

Sen. Herc. Oet. 1641:

mus,

little, Ov. F. 2, 574. —

In depth, small, little, shallow (opp. profundus):

puteus,

Juv. 3, 226:

vada,

Verg. A. 5, 221; Sen. Agam. 570.—Hence, subst.: brĕvia, ium, n., as in Gr. ta brachea, shallow places, shallows, shoals:

tris Eurus ab alto In brevia et syrtis urget,

Verg. A. 1, 111 (brevia vadosa dicit, per quae vadi pedibus potest, Serv.); Luc. 9, 338: neque discerni poterant incerta ab solidis, brevia a profundis, Tac. A. 1, 70:

brevia litorum,

id. ib. 6, 33 fin. —Perh. also in sing.:

breve,

Tac. A. 14, 29 Draeg. ad loc. (Ritter, brevia; al. breve litus).—

Trop.:

brevia, in quibus volutatur, incerta, ancipitia,

difficulties, Sen. Ep. 22, 7.—

Of the line of a circle:

ubi circulus (i.e. arcticus) axem Ultimus extremum spatioque brevissimus ambit,

makes the shortest path, Ov. M. 2, 517; cf.

of similar orbits, of stars: absides breviores,

Plin. 2. 15, 13, §

63.—Of the circular course of a horse on the track: discit gyro breviore flecti,

Sen. Hippol. 314. —

Transf., of time.

Lit. (the usu. signif. of the word), short, brief, small, little.

In gen.:

quanto, nox, fuisti longior hac proxumā, Tanto brevior dies ut fiat faciam,

Plaut. Am. 1, 3, 51:

breve spatium'st perferundi quae minitas mihi,

id. Capt. 3, 5, 85:

brevis hora,

Lucr. 4, 179; so Ov. M. 4, 696: Pa. Brevin' an longinquo sermone? Mi. Tribus verbis, Plaut. Mil. 4, 2, 30:

occasio,

Ter. Eun. 3, 5, 57; Phaedr. 5, 8, 5:

brevis hic est fructus homulleis,

short is this enjoyment for little men, Lucr. 3, 927; cf.:

MORS. PERFECIT. TVA. VT. TIBE. ESSENT. OMNIA. BREVIA. HONOS. FAMA. VIRTVSQVE. GLORIA. ATQVE. INGENIVM.,

Inscr. Orell. 558:

omnia brevia tolerabilia esse debent,

Cic. Lael. 27, 104; id. Fin. 1, 12, 40; 2, 29, 94; id. Tusc. 1, 39, 94; Sen. Ira, 3, 43, 5:

quoniam vita brevis est, memoriam nostri quam maxime longam efficere,

Sall. C. 1, 3; so,

vitae summa brevis spem nos vetat incohare longam,

Hor. C. 1, 4, 15; cf. id. ib. 1, 11, 6:

aut omnia breviora aliquanto fuere, aut Saguntum principio anni captum,

occupied a shorter time, Liv. 21, 15, 5:

brevissimum tempus,

id. 5, 6, 7:

detrimentum,

Quint. 11, 1, 10:

arbitrium mortis,

Tac. A. 15, 60:

breves populi Romani amores,

id. ib. 2, 41:

tempus,

Suet. Ner. 20 al.:

nobis quom semel occidit brevis lux, nox est perpetua una dormienda,

Cat. 5, 5:

fructus,

Lucr. 3, 914:

aevum,

Hor. C. 2, 16, 17; id. S. 2, 6, 97; id. Ep. 2, 1, 144; Plin. Pan. 78, 2:

anni,

Hor. C. 4, 13, 22:

ver,

Ov. M. 1, 118; 10, 85:

flores rosae,

quickly withering, short-lived, Hor. C. 2, 3, 13:

lilium,

id. ib. 1, 36, 16:

cena,

frugal, id. Ep. 1, 14, 35:

mensa,

id. A. P. 198:

dominus,

living but a short time, id. C. 2, 14, 24:

stultitia,

id. ib. 4, 12, 27:

ira furor brevis est,

id. Ep. 1, 2, 62:

actio brevis atque concisa,

Quint. 6, 4, 2:

somnus,

Sen. Troad. 441:

nec gratius quicquam decore nec brevius,

nothing is more acceptable, but nothing more perishable, fading, than beauty, Suet. Dom. 18:

domus,

Sen. Hippol. 762:

fortuna,

Sil. 4, 734.—

Esp.

Comp. brevius, with subj. clause, shorter, i.e. easier, more convenient:

brevius visum urbana crimina incipi, quorum obvii testes erant,

Tac. A. 13, 43: modo ne existimes brevius esse ab urbe mitti, Trag. ap. Plin. Ep. 10, 40 (49), 3.—

In brevi spatio, brevi spatio, in brevi tempore, brevi tempore, and absol. brevi or in brevi, in a short time, shortly (before or after) (brevi tempore and brevi are class.; the latter, as in Gr. en brachei, to be considered as neuter, without supplying tempore):

inque brevi spatio mutantur saecla animantum,

Lucr. 2, 77; so Ter. Heaut. 5, 2, 2; Suet. Claud. 12; id. Ner. 30; cf.:

in multo breviore temporis spatio,

id. Aug. 22:

multa brevi spatio simulacra geruntur,

Lucr. 4, 160; Sall. J. 87, 3:

spatio brevi,

Hor. C. 1, 11, 6:

res publica per vos brevi tempore jus suum recuperabit,

Cic. Fam. 12, 2, 3; 5, 21, 2; id. Tusc. 2, 2, 5; Caes. B. G. 1, 40, 11; Nep. Milt. 2, 1; id. Them. 1, 4; Suet. Caes. 3:

sic ille affectus, brevi postea est mortuus,

soon after, Cic. Verr. 2, 5, 54, § 142 (Zumpt;

acc. to MSS. perbrevi).—So brevi post = paulo post: brevi post Marcellus Romam venit,

Liv. 33, 37, 9; 24, 3, 14:

brevi deinde,

id. 24, 4, 9: (Britanni) tantum usu cotidiano et exercitatione efficiunt, uti in declivi ac praecipiti loco incitatos equos sustinere et brevi ( in a short time, i.e. with great rapidity) moderari ac flectere consuerint, Caes. B. G. 4, 33 fin. Herz. and Held.:

fama tanti facinoris per omnem Africam brevi divolgatur,

Sall. J. 13, 1; Nep. Them. 4, 4:

mirantur tam brevi rem Romanam crevisse,

Liv. 1, 9, 9:

brevi omnia subegit,

Suet. Caes. 34; so id. Aug. 17; 65; id. Vesp. 5; id. Gram. 3; Gell. 1, 15, 18: scire in brevi, Afran. ap. Charis. p. 186 P.; Flor. 1, 1, 15.—

Brevi, a short time, a little while: [p. 251] cunctatusque brevi, contortam viribus hastam in Persea misit, Ov. M. 5, 32; cf.:

illa brevi spatio silet,

id. ib. 7, 307; so,

* breve,

Cat. 61, 187.—

Ad breve, for a short time, Suet. Tib. 68; cf.:

ad breve quoddam tempus,

Cic. Cat. 1, 13, 31.—

Transf. to things done or taking place in a short time; so most freq.

Of discourse, short, brief, concise (most freq. in Cic. and Quint.):

narratio,

Cic. Inv. 1, 20, 28; id. de Or. 3, 50, 196: laudatio;

comprehensio et ambitus ille verborum erat apud illum contractus et brevis,

id. Brut. 44, 162; cf. id. de Or. 2, 80, 326:

nunc venio ad illa tua brevia: et primum illud, quo nihil potest esse brevius: bonum omne laudabile, etc.,

id. Fin. 4, 18, 48:

quam falsa re! quam brevia responsu!

id. Clu. 59, 164: urbanitas est virtus quaedam in breve dictum coacta, Dom. Mars. ap. Quint. 6, 3, 104:

Homerus brevem eloquentiam Menelao dedit,

Quint. 12, 10, 64 (brevis = ou polumuthos, Hom. Il. 3, 214):

breviores commentarii,

Quint. 3, 8, 58:

annotatio,

id. 10, 7, 31:

brevia illa atque concisa,

id. 10, 7, 10; so,

sententiae,

id. 10, 1, 60:

causae,

id. 6, 1, 8:

docendi compendia,

id. 1, 1, 24:

comprehensiones,

id. 12, 2, 19:

quod ut brevissimo pateat exemplo,

id. 3, 6, 10: commendatio, requiring few words, i.e. moderate, Plin. 11, 42, 97, § 240.— Meton. of a speaker or orator, brief:

multos imitatio brevitatis decipit, ut cum se breves putent esse, longissimi sint,

Cic. Inv. 1, 20, 38:

brevior in scribendo,

id. Att. 5, 6, 2:

brevis esse laboro, Obscurus fio,

Hor. A. P. 25:

in eloquendo brevis,

Quint. 10, 1, 63:

densus et brevis et semper instans sibi Thucydides,

id. 10, 1, 73.—Hence, brĕvī, adv., briefly, in few words (freq. and class.):

brevi pro breviter M. Tullius de Orat. ad Quintum fratrem (1, 8, 34): ac ne plura quidem quae sunt innumerabilia consecter, comprehendam brevi,

Charis. p. 176 P.:

id percurram brevi,

Cic. Caecin. 32, 94:

aliquid explicare,

id. Planc. 40, 95 Wund.:

circumscribere et definire,

id. Sest. 45, 97; so id. ib. 5, 12 Orell. N. cr.; id. Fin. 1, 17, 55:

complecti,

id. de Or. 1, 42, 190:

exponere,

id. ib. 1, 46, 203:

reprehendere,

id. Inv. 1, 9, 12:

reddere,

id. Leg. 2, 14, 34:

respondere,

id. Fam. 3, 8, 1:

perscribere,

id. ib. 4, 5, 1; so Auct. Her. 4, 26, 35; 35, 47 al.; cf.:

in brevi,

Quint. 9, 4, 32.—So once in epistolary style: breve facere, to be short or brief:

quid scribam? breve faciam,

Cic. Att. 11, 7, 6; cf.:

longum est ea dicere, sed hoc breve dicam,

id. Sest. 5, 12.—Once, in breve cogere (diff. from I. A.), to comprise in few words, bring into a small compass:

in breve coactae causae,

Liv. 39, 47, 5; cf.:

in breve coactio causae,

Gai. Inst. 4, 15.— In late Lat. subst.: brĕvis, is, m. (sc. liber—acc. to another reading, brĕve, is, n.), a short catalogue, summary, = breviarium:

brevis nominum,

Vop. Aur. 36; so id. Bonos. 15; Lampr. Alex. Sev. 21; Hier. Ep. 5, n. 2 al.—

Of a short syllable;

rarely as adj.: Syllaba longa brevi subjecta vocatur iambus,

Hor. A. P. 251:

a brevis, gre brevis, faciet tamen longam priorem,

Quint. 9, 4, 86 et saep.—More freq. subst.: brĕvis, is, f. (sc. syllaba):

dactylus, qui est e longā et duabus brevibus,

Cic. Or. 64, 217 sq.:

in fine pro longā accipi brevem,

Quint. 9, 4, 93; 9, 4, 86:

plurimum habent celeritatis breves,

id. 9, 4, 91.—

Hence also once of a syllable long by position, but pronounced short: indoctus dicimus brevi primā litterā, insanus productā: inhumanus brevi, infelix longā,

Cic. Or. 48, 159 Meyer N. cr.; cf. Gell. 2, 17 sqq., and Schütz Lex. Cic. s. v. brevis.—

For parvus, exiguus, little, small:

exigua pars brevisque,

Lucr. 5, 591:

Canidia brevibus implicata viperis,

Hor. Epod. 5, 15:

Alecto brevibus torquata colubris,

Ov. H. 2, 119:

brevi latere ac pede longo est,

Hor. S. 1, 2, 93; cf.

just before: breve quod caput, ardua cervix, v. 89, and brevis alvus,

Verg. G. 3, 80 (on the other hand, Nemes. 244:

parvae alvi): mus,

Ov. F. 2, 574:

forma (sc. pueri in stellionem mutati),

id. M. 5, 457.—

So, lapathi herba,

Hor. S. 2, 4, 29 (brevis = parva, non excrescens in altum, Schol. Cruqu.):

folia breviora,

id. Ep. 1, 19, 26 (minor corona, Schol. Cruqu.):

census,

id. C. 2, 15, 13:

pondus,

id. S. 2, 2, 37:

impensa,

Ov. H. 7, 188 Ruhnk.:

sigillum,

id. M. 6, 86:

insulae,

Pall. 1, 28, 1; cf. Juv. 1, 73: vasculum, Pall. Apr. 8, 4:

offulae,

id. 1, 29, 4:

pantheris in candido breves macularum oculi,

Plin. 8, 17, 23, § 62.—With nom. abstr.:

breve in exiguo marmore nomen ero,

Prop. 2, 1, 72; Sen. Oedip. 935.—So, pondus, Hor. S. 2, 2, 37 al.—Hence, brĕ-vĭter, adv., shortly, briefly, etc.

Of space (acc. to I.) (rare): seu libeat, curvo brevius convertere gyro, shorter, i. e. in a smaller circle, Tib. 4, 1, 94:

parvo brevius quam totus,

a little less than the whole, Plin. 2, 67, 67, § 168:

Sarmatae, omisso arcu, quo brevius valent, contis gladiisque ruerent,

Tac. A. 6, 35.—Far more freq. in prose and poetry,

(Acc. to II. A. b. and c.) Of time, in a short time.

In gen.:

iratum breviter vites, inimicum diu, Publ. Syr. v. 249 Rib.: sapiens, cum breviter et strictim colore atque vultu motus est,

Gell. 19, 1, 20.—

Esp.

In expression, briefly, in brief, in few words, concisely, summarily:

sed breviter paucis praestat comprendere multa,

Lucr. 6, 1082: multa breviter et commode dicta (sc. apophthegmata; cf. Cic. Off. 1, 29, 104) memoriae mandabam, Cic. Lael. 1, 1:

rem totam breviter cognoscite,

id. Verr. 2, 2, 69, § 169; 2, 3, 27, § 67; so id. de Or. 2, 83, 340:

summatim breviterque describere,

id. Or. 15, 50:

breviter tangere,

id. Off. 3, 2, 8 Beier N. cr.:

breviter et modice disserere,

Sall. J. 111, 1:

adicere aliquid,

Quint. 9, 3, 100; cf. also Verg. A. 2, 11; 4, 632; 6, 321; Ov. M. 2, 783:

omnia soli Forsan Pacuvio breviter dabit (i.e. paucis testamenti verbis, quibus heres ex asse scribetur),

Juv. 12, 125 Web. (cf. id. 1, 68: beatum exiguis tabulis).— Comp., Cic. Fin. 4, 10, 26; Quint. 8, prooem. § 1; 8, 6, 61; 9, 2, 16; 10, 1, 49; 11, 1, 5 al.— Sup., Cic. N. D. 2, 1, 3; id. Div. 1, 32, 70; Quint. 1, 10, 1; 4, 2, 113 al.—

Of syllables:

quibus in verbis eae primae litterae sunt quae in sapiente atque felice, producte dicitur, in ceteris omnibus breviter,

Cic. Or. 48, 159.

brĕvis, e, adj. (abl. breve, Varr. R. R. 2, 3, 2; comp. abl. breviore, Ov. Am. 2, 17, 22) [cf. brachus, Fest. p. 26], short, little, of small extent, in space and time (opp. longus; in space, in good class. prose, diff. from parvus, which designates that which fills a small space in length, breadth, and thickness; while brevis is used only of length in its different directions of breadth, height, or depth; and even of a circle, as merely a line, and without reference to the space enclosed, v. infra. In poets and postAug. prose brevis sometimes = parvus).

Lit., in space.

In distance, extent, short, little, small, narrow (opp. latus), Cic. Ac. 2, 29, 92:

brevior via,

Nep. Eum. 8, 5; Tib. 1, 10, 4:

via brevis,

Verg. E. 9, 23; Ov. M. 5, 253; Juv. 14, 223:

cursus brevissimus,

Verg. A. 3, 507:

brevius iter,

Ov. P. 1, 4, 32:

cursu brevissimus Almo,

id. M. 14, 329:

quid mihi, quod lato non separor aequore, prodest? Num minus haec nobis tam brevis obstat aqua?

so narrow a stream, id. H. 18, 174; cf.

also brevis unda, opp. latum mare,

id. ib. 19, 141 and 142:

non Asiam brevioris aquae disterminat usquam fluctus ab Europā,

Luc. 9, 957 (strictioris, Schol.); cf. id. 9, 317:

brevissima terra,

Plin. Ep. 10, 69, 2:

in Euboico scopulus brevis emicat altō Gurgite,

a small, narrow rock, Ov. M. 9, 226:

brevibus Gyaris,

Juv. 1, 73:

scis In breve te cogi (sc. libellum),

that you are closely rolled together, Hor. Ep. 1, 20, 8:

quo brevius valent,

the nearer, the more powerful are they in conflict, Tac. A. 6, 35.—

Trop. of the journey of life:

quid est, quod in hoc tam exiguo vitae curriculo et tam brevi tantis nos in laboribus exerceamus?

Cic. Arch. 11, 28; cf.:

vitae brevis cursus, gloriae sempiternus,

id. Sest. 21, 47:

tum brevior dirae mortis aperta via est,

Tib. 1, 10, 4.—And poet. of the thread of life:

fila vitae breviora,

Ov. Tr. 5, 10, 46. —

In height, short, small, low (opp. altus and sometimes longus);

of the human figure: sed sedebat judex L. Aurifex, brevior ipse quam testis,

Cic. de Or. 2, 60, 245:

ut statura breves in digitos eriguntur,

Quint. 2, 3, 8:

forma,

Ov. M. 5, 457:

(puella) longa brevisque,

id. Am. 2, 4, 36:

brevis corpore,

Suet. Galb. 3;

id. Vit. Hor.—Of a maiden changed to a boy: et incomptis brevior mensura capillis,

Ov. M. 9, 789.—

Of other things: ut pleraque Alpium ab Italiā sicut breviora, ita arrectiora sunt,

lower, Liv. 21, 35, 11:

brevior ilex,

Sen. Herc. Oet. 1641:

mus,

little, Ov. F. 2, 574. —

In depth, small, little, shallow (opp. profundus):

puteus,

Juv. 3, 226:

vada,

Verg. A. 5, 221; Sen. Agam. 570.—Hence, subst.: brĕvia, ium, n., as in Gr. ta brachea, shallow places, shallows, shoals:

tris Eurus ab alto In brevia et syrtis urget,

Verg. A. 1, 111 (brevia vadosa dicit, per quae vadi pedibus potest, Serv.); Luc. 9, 338: neque discerni poterant incerta ab solidis, brevia a profundis, Tac. A. 1, 70:

brevia litorum,

id. ib. 6, 33 fin. —Perh. also in sing.:

breve,

Tac. A. 14, 29 Draeg. ad loc. (Ritter, brevia; al. breve litus).—

Trop.:

brevia, in quibus volutatur, incerta, ancipitia,

difficulties, Sen. Ep. 22, 7.—

Of the line of a circle:

ubi circulus (i.e. arcticus) axem Ultimus extremum spatioque brevissimus ambit,

makes the shortest path, Ov. M. 2, 517; cf.

of similar orbits, of stars: absides breviores,

Plin. 2. 15, 13, §

63.—Of the circular course of a horse on the track: discit gyro breviore flecti,

Sen. Hippol. 314. —

Transf., of time.

Lit. (the usu. signif. of the word), short, brief, small, little.

In gen.:

quanto, nox, fuisti longior hac proxumā, Tanto brevior dies ut fiat faciam,

Plaut. Am. 1, 3, 51:

breve spatium'st perferundi quae minitas mihi,

id. Capt. 3, 5, 85:

brevis hora,

Lucr. 4, 179; so Ov. M. 4, 696: Pa. Brevin' an longinquo sermone? Mi. Tribus verbis, Plaut. Mil. 4, 2, 30:

occasio,

Ter. Eun. 3, 5, 57; Phaedr. 5, 8, 5:

brevis hic est fructus homulleis,

short is this enjoyment for little men, Lucr. 3, 927; cf.:

MORS. PERFECIT. TVA. VT. TIBE. ESSENT. OMNIA. BREVIA. HONOS. FAMA. VIRTVSQVE. GLORIA. ATQVE. INGENIVM.,

Inscr. Orell. 558:

omnia brevia tolerabilia esse debent,

Cic. Lael. 27, 104; id. Fin. 1, 12, 40; 2, 29, 94; id. Tusc. 1, 39, 94; Sen. Ira, 3, 43, 5:

quoniam vita brevis est, memoriam nostri quam maxime longam efficere,

Sall. C. 1, 3; so,

vitae summa brevis spem nos vetat incohare longam,

Hor. C. 1, 4, 15; cf. id. ib. 1, 11, 6:

aut omnia breviora aliquanto fuere, aut Saguntum principio anni captum,

occupied a shorter time, Liv. 21, 15, 5:

brevissimum tempus,

id. 5, 6, 7:

detrimentum,

Quint. 11, 1, 10:

arbitrium mortis,

Tac. A. 15, 60:

breves populi Romani amores,

id. ib. 2, 41:

tempus,

Suet. Ner. 20 al.:

nobis quom semel occidit brevis lux, nox est perpetua una dormienda,

Cat. 5, 5:

fructus,

Lucr. 3, 914:

aevum,

Hor. C. 2, 16, 17; id. S. 2, 6, 97; id. Ep. 2, 1, 144; Plin. Pan. 78, 2:

anni,

Hor. C. 4, 13, 22:

ver,

Ov. M. 1, 118; 10, 85:

flores rosae,

quickly withering, short-lived, Hor. C. 2, 3, 13:

lilium,

id. ib. 1, 36, 16:

cena,

frugal, id. Ep. 1, 14, 35:

mensa,

id. A. P. 198:

dominus,

living but a short time, id. C. 2, 14, 24:

stultitia,

id. ib. 4, 12, 27:

ira furor brevis est,

id. Ep. 1, 2, 62:

actio brevis atque concisa,

Quint. 6, 4, 2:

somnus,

Sen. Troad. 441:

nec gratius quicquam decore nec brevius,

nothing is more acceptable, but nothing more perishable, fading, than beauty, Suet. Dom. 18:

domus,

Sen. Hippol. 762:

fortuna,

Sil. 4, 734.—

Esp.

Comp. brevius, with subj. clause, shorter, i.e. easier, more convenient:

brevius visum urbana crimina incipi, quorum obvii testes erant,

Tac. A. 13, 43: modo ne existimes brevius esse ab urbe mitti, Trag. ap. Plin. Ep. 10, 40 (49), 3.—

In brevi spatio, brevi spatio, in brevi tempore, brevi tempore, and absol. brevi or in brevi, in a short time, shortly (before or after) (brevi tempore and brevi are class.; the latter, as in Gr. en brachei, to be considered as neuter, without supplying tempore):

inque brevi spatio mutantur saecla animantum,

Lucr. 2, 77; so Ter. Heaut. 5, 2, 2; Suet. Claud. 12; id. Ner. 30; cf.:

in multo breviore temporis spatio,

id. Aug. 22:

multa brevi spatio simulacra geruntur,

Lucr. 4, 160; Sall. J. 87, 3:

spatio brevi,

Hor. C. 1, 11, 6:

res publica per vos brevi tempore jus suum recuperabit,

Cic. Fam. 12, 2, 3; 5, 21, 2; id. Tusc. 2, 2, 5; Caes. B. G. 1, 40, 11; Nep. Milt. 2, 1; id. Them. 1, 4; Suet. Caes. 3:

sic ille affectus, brevi postea est mortuus,

soon after, Cic. Verr. 2, 5, 54, § 142 (Zumpt;

acc. to MSS. perbrevi).—So brevi post = paulo post: brevi post Marcellus Romam venit,

Liv. 33, 37, 9; 24, 3, 14:

brevi deinde,

id. 24, 4, 9: (Britanni) tantum usu cotidiano et exercitatione efficiunt, uti in declivi ac praecipiti loco incitatos equos sustinere et brevi ( in a short time, i.e. with great rapidity) moderari ac flectere consuerint, Caes. B. G. 4, 33 fin. Herz. and Held.:

fama tanti facinoris per omnem Africam brevi divolgatur,

Sall. J. 13, 1; Nep. Them. 4, 4:

mirantur tam brevi rem Romanam crevisse,

Liv. 1, 9, 9:

brevi omnia subegit,

Suet. Caes. 34; so id. Aug. 17; 65; id. Vesp. 5; id. Gram. 3; Gell. 1, 15, 18: scire in brevi, Afran. ap. Charis. p. 186 P.; Flor. 1, 1, 15.—

Brevi, a short time, a little while: [p. 251] cunctatusque brevi, contortam viribus hastam in Persea misit, Ov. M. 5, 32; cf.:

illa brevi spatio silet,

id. ib. 7, 307; so,

* breve,

Cat. 61, 187.—

Ad breve, for a short time, Suet. Tib. 68; cf.:

ad breve quoddam tempus,

Cic. Cat. 1, 13, 31.—

Transf. to things done or taking place in a short time; so most freq.

Of discourse, short, brief, concise (most freq. in Cic. and Quint.):

narratio,

Cic. Inv. 1, 20, 28; id. de Or. 3, 50, 196: laudatio;

comprehensio et ambitus ille verborum erat apud illum contractus et brevis,

id. Brut. 44, 162; cf. id. de Or. 2, 80, 326:

nunc venio ad illa tua brevia: et primum illud, quo nihil potest esse brevius: bonum omne laudabile, etc.,

id. Fin. 4, 18, 48:

quam falsa re! quam brevia responsu!

id. Clu. 59, 164: urbanitas est virtus quaedam in breve dictum coacta, Dom. Mars. ap. Quint. 6, 3, 104:

Homerus brevem eloquentiam Menelao dedit,

Quint. 12, 10, 64 (brevis = ou polumuthos, Hom. Il. 3, 214):

breviores commentarii,

Quint. 3, 8, 58:

annotatio,

id. 10, 7, 31:

brevia illa atque concisa,

id. 10, 7, 10; so,

sententiae,

id. 10, 1, 60:

causae,

id. 6, 1, 8:

docendi compendia,

id. 1, 1, 24:

comprehensiones,

id. 12, 2, 19:

quod ut brevissimo pateat exemplo,

id. 3, 6, 10: commendatio, requiring few words, i.e. moderate, Plin. 11, 42, 97, § 240.— Meton. of a speaker or orator, brief:

multos imitatio brevitatis decipit, ut cum se breves putent esse, longissimi sint,

Cic. Inv. 1, 20, 38:

brevior in scribendo,

id. Att. 5, 6, 2:

brevis esse laboro, Obscurus fio,

Hor. A. P. 25:

in eloquendo brevis,

Quint. 10, 1, 63:

densus et brevis et semper instans sibi Thucydides,

id. 10, 1, 73.—Hence, brĕvī, adv., briefly, in few words (freq. and class.):

brevi pro breviter M. Tullius de Orat. ad Quintum fratrem (1, 8, 34): ac ne plura quidem quae sunt innumerabilia consecter, comprehendam brevi,

Charis. p. 176 P.:

id percurram brevi,

Cic. Caecin. 32, 94:

aliquid explicare,

id. Planc. 40, 95 Wund.:

circumscribere et definire,

id. Sest. 45, 97; so id. ib. 5, 12 Orell. N. cr.; id. Fin. 1, 17, 55:

complecti,

id. de Or. 1, 42, 190:

exponere,

id. ib. 1, 46, 203:

reprehendere,

id. Inv. 1, 9, 12:

reddere,

id. Leg. 2, 14, 34:

respondere,

id. Fam. 3, 8, 1:

perscribere,

id. ib. 4, 5, 1; so Auct. Her. 4, 26, 35; 35, 47 al.; cf.:

in brevi,

Quint. 9, 4, 32.—So once in epistolary style: breve facere, to be short or brief:

quid scribam? breve faciam,

Cic. Att. 11, 7, 6; cf.:

longum est ea dicere, sed hoc breve dicam,

id. Sest. 5, 12.—Once, in breve cogere (diff. from I. A.), to comprise in few words, bring into a small compass:

in breve coactae causae,

Liv. 39, 47, 5; cf.:

in breve coactio causae,

Gai. Inst. 4, 15.— In late Lat. subst.: brĕvis, is, m. (sc. liber—acc. to another reading, brĕve, is, n.), a short catalogue, summary, = breviarium:

brevis nominum,

Vop. Aur. 36; so id. Bonos. 15; Lampr. Alex. Sev. 21; Hier. Ep. 5, n. 2 al.—

Of a short syllable;

rarely as adj.: Syllaba longa brevi subjecta vocatur iambus,

Hor. A. P. 251:

a brevis, gre brevis, faciet tamen longam priorem,

Quint. 9, 4, 86 et saep.—More freq. subst.: brĕvis, is, f. (sc. syllaba):

dactylus, qui est e longā et duabus brevibus,

Cic. Or. 64, 217 sq.:

in fine pro longā accipi brevem,

Quint. 9, 4, 93; 9, 4, 86:

plurimum habent celeritatis breves,

id. 9, 4, 91.—

Hence also once of a syllable long by position, but pronounced short: indoctus dicimus brevi primā litterā, insanus productā: inhumanus brevi, infelix longā,

Cic. Or. 48, 159 Meyer N. cr.; cf. Gell. 2, 17 sqq., and Schütz Lex. Cic. s. v. brevis.—

For parvus, exiguus, little, small:

exigua pars brevisque,

Lucr. 5, 591:

Canidia brevibus implicata viperis,

Hor. Epod. 5, 15:

Alecto brevibus torquata colubris,

Ov. H. 2, 119:

brevi latere ac pede longo est,

Hor. S. 1, 2, 93; cf.

just before: breve quod caput, ardua cervix, v. 89, and brevis alvus,

Verg. G. 3, 80 (on the other hand, Nemes. 244:

parvae alvi): mus,

Ov. F. 2, 574:

forma (sc. pueri in stellionem mutati),

id. M. 5, 457.—

So, lapathi herba,

Hor. S. 2, 4, 29 (brevis = parva, non excrescens in altum, Schol. Cruqu.):

folia breviora,

id. Ep. 1, 19, 26 (minor corona, Schol. Cruqu.):

census,

id. C. 2, 15, 13:

pondus,

id. S. 2, 2, 37:

impensa,

Ov. H. 7, 188 Ruhnk.:

sigillum,

id. M. 6, 86:

insulae,

Pall. 1, 28, 1; cf. Juv. 1, 73: vasculum, Pall. Apr. 8, 4:

offulae,

id. 1, 29, 4:

pantheris in candido breves macularum oculi,

Plin. 8, 17, 23, § 62.—With nom. abstr.:

breve in exiguo marmore nomen ero,

Prop. 2, 1, 72; Sen. Oedip. 935.—So, pondus, Hor. S. 2, 2, 37 al.—Hence, brĕ-vĭter, adv., shortly, briefly, etc.

Of space (acc. to I.) (rare): seu libeat, curvo brevius convertere gyro, shorter, i. e. in a smaller circle, Tib. 4, 1, 94:

parvo brevius quam totus,

a little less than the whole, Plin. 2, 67, 67, § 168:

Sarmatae, omisso arcu, quo brevius valent, contis gladiisque ruerent,

Tac. A. 6, 35.—Far more freq. in prose and poetry,

(Acc. to II. A. b. and c.) Of time, in a short time.

In gen.:

iratum breviter vites, inimicum diu, Publ. Syr. v. 249 Rib.: sapiens, cum breviter et strictim colore atque vultu motus est,

Gell. 19, 1, 20.—

Esp.

In expression, briefly, in brief, in few words, concisely, summarily:

sed breviter paucis praestat comprendere multa,

Lucr. 6, 1082: multa breviter et commode dicta (sc. apophthegmata; cf. Cic. Off. 1, 29, 104) memoriae mandabam, Cic. Lael. 1, 1:

rem totam breviter cognoscite,

id. Verr. 2, 2, 69, § 169; 2, 3, 27, § 67; so id. de Or. 2, 83, 340:

summatim breviterque describere,

id. Or. 15, 50:

breviter tangere,

id. Off. 3, 2, 8 Beier N. cr.:

breviter et modice disserere,

Sall. J. 111, 1:

adicere aliquid,

Quint. 9, 3, 100; cf. also Verg. A. 2, 11; 4, 632; 6, 321; Ov. M. 2, 783:

omnia soli Forsan Pacuvio breviter dabit (i.e. paucis testamenti verbis, quibus heres ex asse scribetur),

Juv. 12, 125 Web. (cf. id. 1, 68: beatum exiguis tabulis).— Comp., Cic. Fin. 4, 10, 26; Quint. 8, prooem. § 1; 8, 6, 61; 9, 2, 16; 10, 1, 49; 11, 1, 5 al.— Sup., Cic. N. D. 2, 1, 3; id. Div. 1, 32, 70; Quint. 1, 10, 1; 4, 2, 113 al.—

Of syllables:

quibus in verbis eae primae litterae sunt quae in sapiente atque felice, producte dicitur, in ceteris omnibus breviter,

Cic. Or. 48, 159.

ē-lĭcĭo, lĭcŭi and lexi (elicuit, Caes. B. C. 3, 100, 2:

elexisse,

Arn. 5, p. 154), lĭcìtum ( part. elicitus, Stat. Th. 4, 414; Luc. 9, 932; Vell. 2, 104, 4), 3, v. a. [lacio], to draw out, entice out, to lure forth, to bring out, to elicit (class.).

Lit.

In gen.:

aliquem hinc foras,

Plaut. Bacch. 3, 1, 17; cf. id. Men. 5, 6, 3:

hostem ex paludibus silvisque,

Caes. B. G. 7, 32, 2:

omnes citra flumen,

id. ib. 6, 8, 2:

hostes in suum locum,

id. ib. 5, 50, 3: aliquem ad pugnam. id. B. C. 3, 38. [p. 638] 1; 3, 85, 2; Liv. 2, 62; cf.:

aliquem in proelium,

Tac. A. 15, 13:

aliquem praemiis ex civitatibus sociorum ad subeunda pericula,

Cic. Balb. 9:

vatem ad colloquium,

Liv. 5, 15:

aliquem, ut, etc.,

id. 6, 34 fin.; cf. Cic. Tusc. 5, 7 fin.:

premere ubera ad eliciendum lac,

Vulg. Prov. 30, 33.—

In partic., in relig. lang.: Jovem, Manes, etc., to call forth, call down a god by religious rites; to raise, conjure up a departed spirit by magic arts, Ov. F. 3, 327; Plin. 28, 8, 27, § 104; Arn. 5, p. 154; Cic. Vatin. 6; Tib. 1, 2, 46; Hor. S. 1, 8, 29; Stat. Th. 4, 414; Luc. 6, 733; Tac. A. 2, 28 al.—In a like sense:

fulmina,

to call down, Liv. 1, 20 fin.; Plin. 28, 2, 3, § 13.—

Trop.:

terra elicit herbescentem ex eo (sc. semine) viriditatem,

Cic. de Sen. 15, 51:

vocem,

to utter, speak, Cic. Deiot. 1 fin. (but in Lucr. 3, 58, and Cic. Tusc. 2, 24, 57, the better reading is eicere voces):

voces et querelas,

id. Brut. 80, 278:

sermonem,

Liv. 9, 6:

verbum ex eo de via ac ratione dicendi,

Cic. de Or. 1, 21, 97:

sonos,

id. N. D. 2, 60:

sententiam alicujus,

id. Att. 7, 1, 5; cf.:

arcana ejus,

Liv. 40, 23;

and, veritatem,

Tac. A. 4, 45:

causas praesensionum,

to elicit, ascertain, Cic. Div. 1, 8:

misericordiam,

Liv. 8, 28; Tac. H. 3, 58; cf.

cupidinem,

id. A. 16, 14:

iram,

Curt. 8, 5 fin.:

studia civium,

Tac. A. 15, 33 et saep.:

ferrum e terrae cavernis,

Cic. N. D. 2, 60, 151:

ignem lapidum conflictu,

id. ib. 2, 9 fin.: sanguinem, id. poët. Tusc. 1, 48 fin. Kühn.; Tac. A. 12, 47:

sudorem,

Plin. 25, 11, 89, § 189:

alvum,

to relax, id. 19, 5, 26, § 80:

lacrimas,

Plaut. Trin. 2, 2, 13; Vell. 2, 104, 4:

litteras,

Cic. Att. 7, 12, 3; 9, 2:

cadum,

Hor. C. 4, 12, 17 et saep.

frŭor, fructus ( perf. fruitus est, Dig. 7, 4, 29:

fruiti sumus,

Sen. Ep. 93, 7:

fructus sum,

Vell. 2, 104, 3; Lucr. 3, 940; v. Neue, Formenl. 2, 562; part. fut. fruiturus, v. in the foll.; imp. FRVIMINO, Inscr. Orell. 3121; as famino from fari, see below, II.), 3, v. dep. n. [for frugvor, from the root FRVG, of fruges, fructus; Goth. bruk-jan; Germ. brauchen, to use], to derive enjoyment from a thing, to enjoy, delight in (with a more restricted signif. than uti, to make use of a thing, to use it; cf.:

Hannibal cum victoria posset uti, frui maluit, relictaque Roma Campaniam peragrare,

Flor. 2, 6, 21:

tu voluptate frueris, ego utor: tu illam summum bonum putas, ego nec bonum,

Sen. Vit. Beat. 10 fin.; cf.:

id est cujusque proprium quo quisque fruitur atque utitur,

Cic. Fam. 7, 30, 2). Constr. with abl.; less freq. with acc. or absol.

In gen.

With abl., Plaut. As. 5, 2, 68:

utatur suis bonis oportet et fruatur, qui beatus futurus est,

Cic. N. D. 1, 37, 103; cf.:

plurimis maritimis rebus fruimur atque utimur,

id. ib. 2, 60, 152:

commoda, quibus utimur, lucemque, qua fruimur,

id. Rosc. Am. 45, 131:

aevo sempiterno,

id. Rep. 6, 13; cf.:

immortali aevo,

Lucr. 2, 647:

vitā,

Cic. Clu. 61, 170; id. Cat. 4, 4, 7; Sall. C. 1, 3; Tac. A. 16, 17; Sen. Ep. 61, 2:

omnibus in vita commodis una cum aliquo,

Caes. B. G. 3, 22, 2:

voluptatibus,

Cic. Rep. 3, 12; v. infra:

optimis rebus,

Phaedr. 4, 24, 9:

gaudio,

Ter. Hec. 5, 4, 2:

meo amore,

Prop. 2, 1, 48; cf.

thalamis,

Ov. F. 3, 554:

etiam his, quae nec cibo nec poculo sunt, frui dicimur, etc.,

Donat. ad Ter. Eun. 4, 7, 46:

recordatione nostrae amicitiae,

Cic. Lael. 4, 15:

usu alicujus et moribus,

id. ib. 9, 32:

securitate (animus),

id. ib. 13, 44:

timore paventum,

Sil. 12, 566; cf.

poenă,

Mart. 8, 30, 3:

quod (genus vitae), virtute fruitur,

Cic. Fin. 4, 6, 15 Madv. N. cr. al.:

quo (spectaculo) fructus sum,

Vell. 2, 104, 3:

omnium rerum cognitione fructi sumus,

Sen. Ep. 93 med.:

non meo nomine, sed suo fructus est emptor,

Dig. 7, 4, 29:

mundo,

Manil. 1, 759:

eum esse beatum, qui praesentibus voluptatibus frueretur confideretque se fruiturum aut in omni aut in magna parte vitae,

Cic. Tusc. 3, 17, 38.—Of personal objects, to enjoy one's society:

neque te fruimur et tu nobis cares,

Cic. Att. 2, 1, 4:

Attico,

Nep. Att. 20:

ut sinat Sese alternas cum illo noctes hac frui,

Plaut. As. 5, 2, 68:

cara conjuge,

Tib. 3, 3, 32:

viro,

Prop. 2, 9, 24.—

With acc.:

pabulum frui occipito,

Cato, R. R. 149, 1: ea, quae fructus cumque es, periere profusa, Lucr. 3, 940:

meo modo ingenium frui,

Ter. Heaut. 2, 4, 21.—In the part. fut. pass. (only so in class. prose):

permittitur infinita potestas innumerabilis pecuniae conficiendae de vestris vectigalibus, non fruendis sed alienandis,

Cic. Agr. 2, 13, 33; cf. id. Fin. 1, 1, 3:

nobis haec fruenda relinqueret, quae ipse servasset,

id. Mil. 23, 63:

ejus (voluptatis) fruendae modus,

id. Off. 1, 30, 106:

justitiae fruendae causa,

id. ib. 2, 12, 41:

agro bene culto nihil potest esse nec usu uberius nec specie ornatius: ad quem fruendum non modo non retardat, verum etiam invitat senectus,

id. de Sen. 16, 57:

quem (florem aetatis) patri Hannibalis fruendum praebuit,

Liv. 21, 3, 4:

res fruenda oculis,

id. 22, 14, 4.—

Absol.:

satiatis et expletis jucundius est carere quam frui,

Cic. de Sen. 14, 47:

datur: fruare, dum licet,

Ter. Heaut. 2, 3, 104:

quae gignuntur nobis ad fruendum,

Cic. Leg. 2, 7, 16; cf.:

di tibi divitias dederant artemque fruendi,

Hor. Ep. 1, 4, 7:

fruebamur, cum, etc.,

were delighted, Plin. Pan. 34, 4.—

In partic., jurid. t. t., to have the use and enjoyment of a thing, to have the usufruct:

quid? si constat, hunc non modo colendis praediis praefuisse, sed certis fundis patre vivo frui solitum esse?

Cic. Rosc. Am. 15, 44:

EVM AGRVM POSIDERE FRVIQVE VIDETVR OPORTERE,

Inscr. Orell. 3121 (A. U. C. 637); cf.: AGRVM POSIDEBVNT FRVENTVRQVE, ib.: AGRVM NEI HABETO NIVE FRVIMINO, ib.; and:

QVOD ANTE K. IAN. FRVCTI SVNT ERVNTQVE VECTIGAL, ib.: ut censores agrum Campanum fruendum locarent,

Liv. 27, 11, 8; cf. id. 32, 7, 3:

qui in perpetuum fundum fruendum conduxerunt a municipibus, etc.,

Dig. 6, 3, 1; cf. Ter. Ad. 5, 8, 27.

rĕ-pĕto, īvi or ĭi, ītum, 3, v. a., to fall upon or attack again or anew, to strike again (syn. repercutio).

Lit. (in gen. not till after the Aug. per.):

regem repetitum saepius cuspide ad terram affixit,

after he had repeatedly attacked him, Liv. 4, 19; cf.:

mulam calcibus et canem morsu,

Sen. Ira, 3, 27, 1:

repetita per ilia ferrum,

Ov. M. 4, 733; 6, 562.— Absol.:

bis cavere, bis repetere,

to attack twice, Quint. 5, 13, 54:

signum erat omnium, Repete!

strike again, Suet. Calig. 58:

ad Nolam armis repetendam,

Liv. 9, 28:

repetitus toxico,

id. Claud. 44. —

In partic.

To prosecute again:

condicione propositā, ut, si quem quis repetere vellet, par periculum poenae subiret,

Suet. Aug. 32; id. Dom. 8 and 9; Dig. 48, 2, 3; 48, 16, 10; 15.—

To seek again; to go back to, return to, revisit a person or thing.

With acc.:

fratresque virumque,

Ov. H. 3, 143:

Nearchum,

Hor. C. 3, 20, 6:

Penates, ab orā Hispanā,

id. ib. 3, 14, 3:

viam, quā venisset,

to retrace, Liv. 35, 28; cf. id. 9, 2, 8:

castra,

id. 31, 21; Suet. Tib. 12:

domum,

Hor. C. 1, 15, 6; Ov. P. 4, 4, 41; id. M. 3, 204:

patriam,

id. H. 18, 123; Just. 32, 3, 7:

Africam,

Liv. 25. 27:

locum,

id. 3, 63:

retro Apuliam,

id. 22, 18; cf. id. 31, 45 fin.; 40, 58 fin.:

rursus Bithyniam,

Suet. Caes. 2:

urbem atque ordinem senatorium,

id. Vit. 1:

paludes,

Hor. C. 3, 27, 9:

cavum,

id. Ep. 1, 7, 33:

praesepia,

Verg. E. 7, 39:

urbem,

id. A. 2, 749:

Macedoniam,

Nep. Eum. 6, 1:

pugnam (shortly before, redire in pugnam),

Liv. 37, 43:

expeditionem,

Suet. Claud. 1.—

With prep.:

onerarias retro in Africam repetere,

Liv. 25, 25 fin. Drak.:

ad vada,

Verg. Cul. 104:

ad prima vestigia,

Grat. Cyn. 245.—

Absol.:

quid enim repetiimus (sc. patriam)?

Liv. 5, 51.—Freq. in medic. lang., to return, recur:

morbi repetunt,

Cels. 2, 1; 3, 22; 4, 4; 14 al. —

Transf. (class.).

To fetch, bring, or take back (cf. revoco).

Lit.:

filium istinc repetere,

Plaut. Truc. 4, 3, 72:

repudiatus repetor,

Ter. And. 1, 5, 14:

Lysias est Atticus, quamquam Timaeus eum quasi Liciniā et Muciā lege repetit Syracusas,

Cic. Brut. 16, 63:

qui maxime me repetistis atque revocastis,

id. Dom. 57, 144:

navigo in Ephesum, ut aurum repetam ab Theotimo domum,

Plaut. Bacch. 4, 6, 7:

ad haec (impedimenta) repetenda,

Caes. B. C. 3, 76:

aliquid ab Urbe,

Suet. Calig. 39; cf.:

thoracem Magni Alexandri e conditorio ejus,

id. ib. 52 fin.:

partem reliquam copiarum continenti,

id. Aug. 16:

alii (elephanti) deinde repetiti ac trajecti sunt,

others were then brought and passed over, Liv. 21, 28:

ut alium repetat in eundem rogum,

Sen. Oedip. 61. —

Trop., in partic.

To take hold of or undertake again; to enter upon again; to recommence, resume, renew, repeat an action, a speech, etc. (cf.:

renovo, restauro): praetermissa repetimus, incohata persequimur,

Cic. Fin. 5, 19, 51:

longo intervallo haec studia repetentem,

id. Fat. 2, 4; id. Att. 15, 11, 1:

oratio carens hac virtute (sc. ordine) necesse est multa repetat, multa transeat,

Quint. 7, prooem. §

3: ad verbum repetita reddantur,

id. 11, 2, 39 et saep.:

eadem vetera consilia,

Cic. Verr. 1, 6, 17:

hoc primus repetas opus, hoc postremus omittas,

Hor. Ep. 1, 6, 48:

susurri Compositā repetantur horā,

id. C. 1, 9, 20:

relicta,

id. Ep. 1, 7, 97:

verba,

Ov. H. 20, 9:

audita,

id. ib. 20, 193:

repetitum Mulciber aevum Poscit,

id. M. 9, 422:

auspicia de integro,

Liv. 5, 17:

pugnam,

id. 10, 36 acrius bellum, Just. 12, 2, 13:

iter,

Ov. A. A. 3, 747:

sollemnia,

Tac. A. 3, 6 fin.:

spectacula ex antiquitate,

to restore, Suet. Claud. 21; cf.:

genera ignominiarum ex antiquitate,

id. Tib. 19:

legatum,

Dig. 30, 1, 32:

usum fructum,

ib. 7, 4, 3.— With de:

de mutatione litterarum nihil repetere hic necesse est,

Quint. 1, 7, 13.— With object-clause:

repetam necesse est, infinitas esse species,

Quint. 6, 3, 101; 46: ut repetam coeptum pertexere dictis, Lucr. 1, 418; cf.:

commemorare res,

id. 6, 936.— Poet.: rĕpĕtītus, a, um, as an adv., repeatedly, anew, again:

repetita suis percussit pectora palmis,

Ov. M. 5, 473; 12, 287:

robora caedit,

id. ib. 8, 769:

vellera mollibat longo tractu,

by drawing out repeatedly, id. ib. 6, 20; cf.:

haec decies repetita placebit,

Hor. A. P. 365. —

In discourse, to draw, deduce, derive from anywhere; to go back to, begin from anywhere (cf. deduco):

populum a stirpe,

Cic. Rep. 3, 12, 21:

repetere populi originem,

id. ib. 2, 1, 3:

ipsius juris ortum a fonte... stirpem juris a naturā,

id. Leg. 1, 6, 20:

usque a Corace nescio quo et Tisiā,

id. de Or. 1, 20, 91; 2, 2, 6:

ab ultimā antiquitate,

id. Fin. 1, 20, 65:

brevis erit narratio, si non ab ultimo repetetur,

id. Inv. 1, 20, 28; Quint. 5, 10, 83:

aliquid a Platonis auctoritate,

Cic. Tusc. 5, 12, 34:

ingressio non ex oratoriis disputationibus ducta sed e mediā philosophiā repetita,

id. Or. 3, 11:

res remotas ex litterarum monumentis,

id. Inv. 1, 1, 1: initia amicitiae ex parentibus nostris, Bithyn. ap. Cic. Fam. 6, 16 init.:

verba ex ultimis tenebris, ex vetustate,

Quint. 8, 3, 25; 11, 1, 49; 1, 4, 4:

alte vero et, ut oportet, a capite repetis, quod quaerimus,

Cic. Leg. 1, 6, 18:

tam longa et tam alte repetita oratio,

id. de Or. 3, 24, 91; id. Rep. 4, 4, 4:

repetam paulo altius, etc.,

id. Clu. 24, 66:

altius omnem Expediam primā repetens ab origine famam,

Verg. G. 4, 286; so,

altius,

Quint. 5, 7, 27; 6, 2, 2; 11, 1, 62; Suet. Ner. 2:

transilire ante pedes posita et alia longe repetita sumere,

Cic. de Or. 3, 40, 160; so,

longe,

id. Fam. 13, 29, 2; id. Div. 2, 58, 119:

longius,

id. Inv. 1, 49, 91; Quint. 5, 7, 17; 5, 11, 23:

repetitis atque enumeratis diebus,

reckoned backwards, Caes. B. C. 3, 105; so,

repetitis diebus ex die vulneris,

Dig. 9, 2, 51, § 2:

repetitā die,

ib. 10, 4, 9, § 6; 39, 2, 15, § 31; 43, 19, 1, § 10; 22, 4, 3.—

Repetere aliquid memoriā, memoriam rei, or (rarely without memoriā) aliquid, to call up again in the mind; to call to mind, recall, recollect (cf.:

revoco, recordor): cogitanti mihi saepenumero et memoriā vetera repetenti,

Cic. de Or. 1, 1, 1; id. Fam. 11, 27, 2; id. Rep. 1, 8, 13; Verg. A. 1, 372:

repete memoriā tecum, quando, etc.,

Sen. Brev. Vit. 3, 3; cf. with object-clause: memoriā repeto, diem esse hodiernum, quo, etc., Scipio Afric. ap. Gell. 4, 18, 3; Quint. 1, 6, 10:

repete temporis illius memoriam,

Cic. Deiot. 7, 20; id. Verr. 2, 4, 47, § 105:

memoriam ex annalibus,

Liv. 8, 18:

veteris cujusdam memoriae recordationem,

Cic. de Or. 1, 2, 4.—Without memoriā:

reminisci quom ea, quae tenuit mens ac memoria, cogitando repetuntur,

Varr. L. L. 6, § 44 Müll.:

si omnium mearum praecepta litterarum repetes, intelleges, etc.,

Cic. Q. Fr. 1, 2, 2, § 7:

supra repetere et paucis instituta majorum disserere,

Sall. C. 5, 9:

unde tuos primum repetam, mea Cynthia, fastus,

Prop. 1, 18, 5:

cum repeto noctem, quā, etc.,

Ov. Tr. 1, 3, 3:

te animo repetentem exempla tuorum,

Verg. A. 12, 439.— With object-clause:

repeto, me correptum ab eo, cur ambularem,

Plin. Ep. 3, 5, 16; 7, 6, 7; 13; Suet. Gram. 4:

multum ante repetito, concordem sibi conjugem, etc.,

Tac. A. 3, 33.— Absol.:

inde usque repetens, hoc video,

Cic. Arch. 1, 1:

genitor mihi talia (namque Nunc repeto) Anchises fatorum arcana reliquit,

Verg. A. 7, 123; 3, 184.—

To ask, demand, or take again or back; to demand or claim what is due (syn. reposco).

In gen.

Lit.:

si quis mutuom quid dederit, fit pro proprio perditum, quom repetas,

Plaut. Trin. 4, 3, 45; cf. id. ib. 5, 2, 7:

suom,

id. Ps. 1, 3, 63:

neque repeto pro illā quidquam abs te pretii,

Ter. Eun. 4, 6, 11:

bona sua,

Cic. Verr. 2, 3, 13, § 32:

abs te sestertium miliens ex lege,

id. Div. in Caecil. 5, 19:

ereptas pecunias,

id. ib. 5, 18; cf.:

quae erepta sunt,

id. Sull. 32, 89:

mea promissa,

id. Planc. 42, 101:

obsides,

Caes. B. G. 1, 31:

urbes bello superatas in antiquum jus,

Liv. 35, 16, 6:

Homerum Colophonii civem esse dicunt suum, Chii suum vindicant, Salaminii repetunt,

Cic. Arch. 8, 19:

Cicero Gallum a Verticone repetit, qui litteras ad Caesarem referat,

applied again for, Caes. B. G. 5, 49:

si forte suas repetitum venerit plumas,

Hor. Ep. 1, 3, 18:

nec repetita sequi curet Proserpina matrem,

Verg. G. 1, 39:

Politorium rursus bello,

to retake, Liv. 1, 33, 3.—

Trop.: qui repetit eam, quam ego patri suo quondam spoponderim, dignitatem, Cic. Fl. 42, 106; cf.:

pro eo (beneficio) gratiam repetere,

Liv. 1, 47:

civitatem in libertatem,

id. 34, 22, 11:

parentum poenas a consceleratissimis filiis,

Cic. Rosc. Am. 24, 67:

ab isto eas poenas vi repetisse, aliquo,

id. Verr. 2, 5, 63, § 163:

ut ne mors quidem sit in repetendā libertate fugiendā,

in the effort to recover, id. Phil. 10, 10, 20:

libertatem per occasionem,

Liv. 3, 49; cf.:

dies ille libertatis improspere repetitae,

Tac. A. 1, 8:

beneficia ab aliquo,

Sall. J. 96, 2:

honores quasi debitos ab aliquo,

id. ib. 85, 37:

repete a me rempublicam,

take back from me, Suet. Caes. 78: repetitumque, duobus uti mandaretur consulum nomen imperiumque, it was demanded again, that, etc., Liv. 3, 33: se repetere, to recover one ' s self, Sen. Ep. 104, 6.—

In partic., publicists' and jurid. t. t.

Of the fetiales: repetere res, to demand back from the enemy things which they had taken as booty; hence, in gen., to demand satisfaction:

(fetiales) mittebantur antequam conciperetur (bellum), qui res repeterent,

Varr. L. L. 5, § 86 Müll.; Liv. 1, 32; 4, 30; 7, 6; 32; Cic. Off. 1, 11, 36:

jure gentium res repeto,

Sall. H. 3, 61, 17 Dietsch:

amissa bello repetere,

Just. 6, 6, 7; cf. clarigatio and clarigo. —

In jurid. lang.: res repetere, to demand back or reclaim one ' s property before a court:

in iis rebus repetendis, quae mancipi sunt,

Cic. Mur. 2, 3.— Hence, transf., in gen., to seek to obtain, to reclaim: non ex jure manum consertum, sed magi' ferro Rem repetunt, Enn. ap. Gell. 20, 10 (Ann. v. 277 Vahl.).—

Pecuniae repetundae, or simply repetundae, money or other things extorted by a provincial governor, and that are to be restored (at a later period, referring to any bribed officer):

L. Piso legem de pecuniis repetundis primus tulit,

Cic. Verr. 2, 3, 84, § 195; 2, 4, 25, § 56; id. Brut. 27, 106; id. Off. 2, 21, 75:

quorum causā judicium de pecuniis repetundis est constitutum,

id. Div. in Caecil. 4, 11:

clames te lege pecuniarum repetundarum non teneri,

id. Clu. 53, 148:

pecuniarum repetundarum reus,

Sall. C. 18, 3:

oppugnatus in judicio pecuniarum repetundarum,

id. ib. 49, 2:

quā lege a senatore ratio repeti solet de pecuniis repetundis,

Cic. Clu. 37, 104:

accusare de pecuniis repetundis,

id. Rab. Post. 4, 9; id. Clu. 41, 114:

cum de pecuniis repetundis nomen cujuspiam deferatur,

id. Div. in Caecil. 3, 10:

de pecuniis repetundis ad recuperatores itum est,

Tac. A. 1, 74 fin. —With ellipsis of pecuniis:

repetundarum causae, crimen, lex,

Quint. 4, 2, 85; 5, 7, 5; 4, 2, 15; Tac. A. 4, 19; 13, 43; 12, 22; 13, 33; id. H. 1, 77; 4, 45; Plin. Ep. 2, 11, 3:

repetundarum reus,

Val. Max. 9, 12, 7:

repetundarum argui,

Tac. A. 3, 33:

accusare,

Suet. Dom. 8:

postulari,

Tac. A. 3, 66; Suet. Caes. 4:

absolvi,

Tac. A. 13, 30:

convinci,

Suet. Caes. 43:

damnari,

Tac. A. 3, 70; 14, 28:

teneri,

id. ib. 11, 7: Pilius de repetundis eum postulavit, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 8, 2 (for which, §

3, de pecuniis repetundis): neque absolutus neque damnatus Servilius de repetundis,

id. ib. §

3: damnatum repetundis consularem virum,

Suet. Oth. 2 fin.

sĭmŭl (ante-class. also sĕmŭl, Plaut. Trin. prol. p. 97 Ritschl; v. infra; and sĕmŏl, C. I. L. 1175 fin.; cf. Lorenz ad Plaut. Most. 96; cf. also simitu. The final l of simul was scarcely pronounced in the vulg. lang., and in comic poetry does not make position with an initial consonant following; v. Corss. Ausspr. 2, p. 643 sq.; Lorenz ad Plaut. Ps. 567), adv. [Sanscr. sama-; Gr. hama, homos]; cf. semel, = eodem tempore, una, at the same time, together, at once, as soon as.

Referring, as temporal adverb, to plural nouns of the same sentence, and representing persons or things as acting, happening, etc., simultaneously.

After a plural subject:

hunc ambo in saxo semul sedent ejecti,

Plaut. Rud. prol. 72:

multa concurrunt simul,

Ter. And. 3, 2, 31:

(duo homines) simul cenare voluerunt,

Cic. Inv. 2, 4, 14:

Zmyrnae cum simul essemus compluris dies,

id. Rep. 1, 8, 13:

tres simul soles effulserunt,

Liv. 41, 21 fin.:

tria simul agmina populabantur Indos,

Curt. 9, 10, 7:

duo simul hujusmodi personae Ciceroni obstiterunt,

Quint. 11, 1, 69:

Othonem multa simul exstimulabant,

Tac. H. 1, 21; Cic. Fam. 9, 1, 2; id. Att. 5, 10, 5; Liv. 21, 33, 3; 41, 2 init.; Curt. 4, 15, 22.—Sometimes the logical subject is understood:

multos modios salis simul (i. e. amicis) edendos esse,

Cic. Lael. 19, 67.—Sometimes both the subject and predicate are understood:

quare si simul (i. e. nos agere) placebit,

Cic. Fam. 5, 19, 2.—

With a plur. object:

(Alcumena) uno partu duos peperit semul,

Plaut. Am. 5, 2, 8:

duas res simul nunc agere decretum'st mihi,

Plaut. Merc. prol. 1:

si duos consules simul ex Italia ejectos... res publica tenere potuisset,

Cic. Phil. 13, 14, 29:

ambo cum simul conspicimus,

Liv. 40, 46 init.:

simul omnibus portis erupit,

id. 40, 48 fin.; cf. Auct. Her. 3, 12, 22; Liv. 8, 37, 5; 21, 60; 40, 30; 42, 7; Curt. 5, 9, 1; Quint. 10, 1, 76; 10, 3, 23; 10, 7, 16.—So with singular implying a plural:

tota (urbs) simul exsurgere aedificiis coepit,

Liv. 6, 4, 6:

totam simul causam ponit ante oculos,

Quint. 6, 1, 1.—After an adverb. implying a plural noun:

igitur undique simul (i. e. ex omnibus locis simul) speculatores citi sese ostendunt,

Sall. J. 101, 1.—

Referring [p. 1703] to plural attributes:

omnium simul rerum... discrimine proposito,

Liv. 6, 35, 6:

multarum simul civitatium legati Romam convenerunt,

id. 43, 6, 1.—

Referring to an attributive participle understood:

multitudo plurium simul gentium (= simul eodem loco versantium),

Liv. 44, 45:

trium simul bellorum victor (= eodem tempore gestorum),

id. 6, 4, 1:

inter duo simul bella,

id. 7, 27, 7:

tot simul malis victi,

Curt. 4, 4, 12.

Referring to nouns, etc., connected by the preposition cum: simul cum = una cum (v. una, s. v. unus), together with:

novi (illum) cum Calcha semul,

Plaut. Men. 5, 2, 48:

jube in urbem veniat jam tecum semul,

id. Most. 4, 2, 26:

qui ipsus equidem nunc primum istanc tecum conspicio semul?

id. Am. 2, 2, 122:

me misisti ad portum cum luci semul,

id. Stich. 2, 2, 40:

quae (amicitia) incepta a parvis cum aetate adcrevit simul,

Ter. And. 3, 3, 7:

simul consilium cum re amisti?

id. Eun. 2, 2, 10:

Critolaum simul cum Diogene venisse commemoras,

Cic. Or. 2, 38, 100:

Hortensius tecum simul pro Appio Claudio dixit,

id. Brut. 64, 230:

cum corporibus simul animos interire,

id. Lael. 4, 13:

vobiscum simul considerantis,

id. Rep. 1, 46, 70:

testamentum Cyri simul obsignavi cum Clodio,

id. Mil. 18, 48:

simul cum lege Aelia magistratum iniit,

id. Att. 1, 16, 13:

simul cum lumine pandit,

id. Arat. 704 (452):

simul cum moribus immutatur fortuna,

Sall. C. 2, 5:

cum anima simul,

id. ib. 33, 4:

simul cum occasu solis,

id. J. 91, 2:

simul cum dono designavit templi finis,

Liv. 1, 10, 5:

si (dictator) se (Fabium) simul cum gloria rei gestae extinxisset,

id. 8, 31, 7:

ut cresceret simul et neglegentia cum audacia hosti,

id. 31, 36, 7; cf. Plaut. Am. 2, 2, 136; id. Aul. 4, 4, 28; id. Bacch. 4, 1, 5; id. Cist. 4, 2, 105; id. Ep. 1, 1, 39; id. Men. prol. 27; 2, 3, 54; 5, 1, 36; id. Merc. 2, 1, 31; id. Most. 1, 2, 17; Cic. Ac. 1, 1, 13; id. Tusc. 3, 18, 40; id. de Or. 2, 33, 142; 3, 3, 10; id. Arch. 12, 30; id. Sest. 22, 50; id. Fam. 15, 4, 8; Liv. 1, 31, 3; Nep. 3, 2; 11, 3; 18, 3; 23, 6; Quint. 11, 3, 65; Hor. Epod. 1, 8; id. S. 1, 1, 58.—Strengthened by una:

quippe omnes semul didicimus tecum una,

Plaut. Poen. 3, 1, 50; cf. id. Most. 4, 3, 43.—With ellipsis of mecum:

qui scribis morderi te interdum quod non simul sis,

Cic. Att. 6, 2, 8.—Freq. cum eo (eis, etc.) must be supplied after simul, likewise, together with him, them, etc.:

in vigiliam quando ibat miles, tum tu ibas semul (i. e. cum eo)?

Plaut. Ps. 4, 7, 86:

cum simul P. Rutilius venisset,

Cic. Rep. 1, 11, 17:

hos qui simul erant missi, fallere,

id. Rosc. Am. 38, 110:

prae metu ne simul (i. e. cum iis) Romanus irrumperet,

Liv. 5, 13, 13:

extra turbam ordinem conlocuntur semul (i. e. inter se),

Plaut. Am. 1, 1, 69; cf. id. ib. 2, 2, 180; Cic. Pis. 34, 84; Liv. 6, 11, 5; Curt. 8, 13, 3.—Simul with abl. alone = cum with abl. ( poet. and in post-Aug. prose; cf. Gr. hama with dat.):

simul his,

Hor. S. 1, 10, 86:

quippe simul nobis habitat,

Ov. Tr. 5, 10, 29:

his simul,

Sil. 3, 268:

Magnetibus simul transmissi,

Tac. A. 4, 55:

quindecimviri septemviris simul,

id. ib. 3, 64; cf. id. ib. 6, 9; Sil. 5, 418; Sen. Troad. 1049.

Referring to a preceding adverb. clause, at the same time, i.e. as that of the action described:

juris ubi dicitur dies, simul patronis dicitur,

Plaut. Men. 4, 2, 17:

quamquam ego vinum bibo, at mandata hau consuevi semul bibere una (= bibere quom vinum bibo, una cum vino),

id. Pers. 2, 1, 3:

quando nihil sit (quod det), semul amare desinat,

id. Ps. 1, 3, 73 Fleck.:

ubi res prolatae sunt, quom rus homines eunt, semul prolatae res sunt nostris dentibus,

id. Capt. 1, 1, 10; id. Ps. 4, 7, 84; cf.:

domum numquam introibis, nisi feres pallam simul (i. e. cum introibis),

Plaut. Men. 4, 2, 104.

Referring to two or more co-ordinate terms or facts representing these as simultaneous, and at the same time, and also, both... and ( at once), together.

Referring to co-ordinate terms of the same sentence.

Simul preceding all the coordinate terms which are connected by et, ac, atque, que, or by et... et (freq. in the histt.):

semul flere sorbereque haud facile est,

Plaut. Most. 3, 2, 104:

Q. Hortensi ingenium simul aspectum et probatum est,

Cic. Brut. 64, 228: Bomilcar, simul cupidus incepta patrandi, et timore socii anxius, Sall. J. 70, 5:

dicenti lacrimae simul spiritum et vocem intercluserunt,

Liv. 40, 16 init.:

quae simul auxilio tribunicio et consensu plebis impediri coepta,

id. 6, 27, 9:

Lycios sub Rhodiorum simul imperio et tutela esse,

id. 41, 6 fin.:

Priverni qui simul a Fundanis ac Romanis defecerunt,

id. 8, 19, 11:

simul divinae humanaeque spei pleni pugnam poscunt,

id. 10, 40, 1:

eximio simul honoribus atque virtutibus,

id. 6, 11, 3:

obruit animum simul luctus metusque,

id. 42, 28; 5, 26, 10; Val. Max. 5, 2, 6:

simul ipsum Vitellium contemnebant metuebantque,

Tac. H. 2, 92; cf. Liv. 3, 38, 12; 3, 50, 12; 5, 7, 3; 6, 18, 5; 6, 33, 9; 6, 40, 4; 9, 12, 4; 27, 51, 12; Caes. B. G. 7, 48; Curt. 5, 4, 30; Sen. Q. N. 2, 54, 2.—So with three or more co-ordinate terms, either all connected by et, Caes. B. G. 4, 24, 2; Quint. 1, 12, 3; 10, 7, 23;

or asyndetic: nunc simul res, fides, fama, virtus, decus deseruerunt,

Plaut. Most. 1, 2, 60.—

Simul after all the coordinate terms (mostly ante-class.):

nunc operam potestis ambo mihi dare et vobis simul,

Plaut. Men. 5, 9, 40:

faxo et operam et vinum perdiderit simul,

id. Aul. 3, 6, 42:

ut si quis sacrilegii et homicidii simul accusetur,

Quint. 12, 1, 4; cf. Plaut. Capt. 3, 5, 92; id. Men. 3, 3, 16; Mart. 11, 58, 10.—

Simul after the first of the co-ordinate terms (so not in Cic.):

convenit regnum simul atque locos ut haberet,

Naev. Bell. Pun. 1, 6, fr. 3:

oculis simul ac mente turbatum,

Liv. 7, 26, 5:

quod ubi auditum simul visumque est,

id. 8, 39, 7:

pulvere simul ac sudore perfusum,

Curt. 3, 5, 2:

terrestri simul navalique clade,

id. 4, 3, 14:

vota nuncupabantur simul et solvebantur,

Val. Max. 6, 9, ext. 5:

qui ima simul ac summa foveret aequaliter,

Sen. Ep. 90, 25; cf. Liv. 4, 32, 12; Curt. 3, 8, 23; 6, 5, 19; 8, 5, 1; Quint. 10, 1, 30.—In post-Aug. prose without any temporal idea, = as well as:

populi Romani facta simul ac dicta memoratu digna... deligere constitui,

Val. Max. 1 prol.; so id. 1, 1, 9.—

Placed before the last term.

Simul et (= simul etiam), and at the same time, and also:

Jugurtha, postquam oppidum Capsam aliosque locos munitos, simul et magnam pecuniam amiserat,

Sall. J. 97, 1:

Marium fatigantem de profectione, simul et invisum et offensum,

id. ib. 73, 2:

Marius hortandi causa, simul et nobilitatem exagitandi, contionem advocavit,

id. ib. 84, 5:

milites modesto imperio habiti, simul et locupletes,

id. ib. 92, 2:

Perseus cum adventu consulis, simul et veris principio strepere omnia cerneret,

Liv. 44, 34 fin.; cf. Hor. C. 1, 20, 6.—

Simulque (rare):

ut (materia) fragilis incumberet, simulque terra umore diluta,

Curt. 8, 10, 25.—

Simul, without any conjunction (so in Cic., but only poet.):

Neptuno grates habeo et tempestatibus, semul Mercurio qui, etc.,

Plaut. Stich. 3, 1, 3:

Electra Stereopeque, simul sanctissima Maja,

Cic. Arat. 270 (36):

inter solis iter, simul inter flamina venti,

id. ib. 342 (101):

ambiguus consilii, num Dyrrhachium pedite atque equite, simul longis navibus mare clauderet,

Tac. H. 2, 83. —

Inserted in the last term ( poet.):

memor Actae non alio rege puertiae, Mutataeque simul togae,

Hor. C. 1, 36, 9;

interea Maecenas advenit atque Coccejus, Capitoque simul Fontejus,

id. S. 1, 5, 32.—

Referring to two or more co-ordinate clauses or sentences.

Et simul or simulque:

contundam facta Talthybi, contem namque omnes nuntios, semulque cursuram meditabor ad ludos Olympios,

Plaut. Stich. 2, 1, 34:

eamus, et de istac simul consilium volo capere una tecum,

i. e. while going, Ter. Eun. 3, 5, 65:

quod... et simul quia,

Lucr. 5, 1181:

ratio Ecquaenam fuerit origo... et simul ecquae sit finis, etc.,

id. 5, 1213:

sed iidem illi ita mecum loquuntur... et simul admonent quiddam quod cavebimus, etc.,

Cic. Phil. 1, 11, 28:

ex tuis litteris cognovi festinationem tuam, et simul sum admiratus cur, etc.,

id. Fam. 7, 8, 1:

emergit Nixi caput, et simul effert sese clara Fides et, etc.,

id. Arat. 713 (460):

postquam Rutilium consedisse accepit, simulque ex Jugurthae proelio clamorem augeri,

Sall. J. 52, 6:

equites ex equis desiliunt, simulque et hosti se opponunt, et animos peditum accendunt,

Liv. 3, 62, 8:

tum rigere omnibus corpora... et simul lassitudine et... fame etiam deficere,

id. 21, 54, 9; 41, 3; Cic. Arat. 504 (259); 545 (299); Curt. 4, 2, 21; Quint. 2, 5, 13.—

Simul with autem or enim, introducing the second sentence:

salve! simul autem vale!

Plaut. Merc. 5, 1, 1: augeamus sane suspicionem tuam;

simul enim augebimus diligentiam,

Cic. Marc. 7, 22.—

Simul preceding co-ordinate sentences, generally connected by et... et, but also by a single copulative conjunction:

simul enim et rei publicae consules, et propones ei exempla ad imitandum,

Cic. Phil. 10, 2, 5:

illa autem altera ratio quae simul et opinionem falsam tollit, et aegritudinem detrahit,

id. Tusc. 4, 28, 60:

simul et inopiam frumenti lenire, et ignaris omnibus parare,

Sall. J. 91, 1:

nullus portus erat qui simul et omnis onerarias caperet, et tecta legionibus praeberet,

Liv. 32, 18, 3:

simul et cohors invasit, et ex omnibus oppidi partibus... concurrerunt,

id. 32, 24, 3: simul Metelli imagines dereptae, et missi qui Antonio nuntiarent. Tac. H. 3, 13; cf. Suet. Caes. 57.—

Referring to co-ordinate clauses introduced by subordinating conjunctions:

Mnesilochum ut requiram atque ut eum mecum ad te adducam semul,

Plaut. Bacch. 3, 5, 2:

tantum faciam ut notam apponam... et simul significem, etc.,

Cic. Fam. 13, 6, 2:

quod eo liberius ad te seribo, quia nostrae laudi favisti, simulque quod video non novitati esse invisum meae,

id. ib. 1, 7, 8; 7, 10, 3.—If used in connecting dependent clauses, simul often stands for a co-ordinating conjunction; v. VI. infra.

Introducing an independent sentence, at the same time, also, likewise (cf.: itaque, igitur, deinde, tum, etc.).

Simul alone:

ego Tiresiam consulam quid faciundum censeat: semul hanc rem ut facta est eloquar,

Plaut. Am. 5, 1, 77:

sequimini! simul circumspicite ne quis adsit arbiter,

id. Mil. 4, 4, 1:

alterum ipse efficiam ut attente audiatis. Simul illud oro: si, etc.,

Cic. Phil. 2, 5, 10:

hoc proprium virtutis existimant... simul hoc se fore tutiores arbitrantur,

Caes. B. G. 6, 23:

Valerio Samnitium legiones occurrunt... simul in Campanos stimulabat ira,

Liv. 7, 32, 3:

tibi (Apollo) decimam partem praedae voveo. Te simul, Juno, precor ut, etc.,

id. 5, 21, 3.—

More freq. simul et (= etiam):

quia videbitur Magis verisimile id esse... simul et conficiam facilius ego quod volo,

Ter. Heaut. 4, 5, 55:

nolite committere ut in re tam inveterata quidquam novi sentiatis. Simul et illa omnia ante oculos vestros proponite, etc.,

Cic. Balb. 28, 65:

demonstravi haec Caecilio. Simul et illud ostendi, me ei satisfacturum,

id. Att. 1, 1, 4:

legati jam reverterant... simul venerant et ab rege Perseo oratores qui, etc.,

Liv. 41, 19 med.:

ipse ad Sycurium progressus, opperiri ibi hostium adventum statuit. Simul et frumentari passim exercitum jubet,

id. 42, 54 fin.; cf. Plaut. Stich. 5, 5, 14; Cic. Or. 2, 85, 349; id. Q. Fr. 1, 1, 12, § 34; id. Prov. Cons. 15, 36; id. Balb. 25, 56; id. Arat. 618 (372); 628 (382); 707 (454); 721 (468); Caes. B. G. 1, 19; 6, 8; Sall. C. 30, 2; id. J. 100, 3; Liv. 8, 9, 13; 8, 32, 5; 10, 3, 2; 40, 32; 4, 49, 3; Tac. H. 1, 1; 1, 52; 2, 53; 3, 15; 3, 18; 3, 20; 3, 29; 3, 42; 3, 82.

Simul itself stands as co-ordinating conjunction, to connect dependent clauses represented as contemporaneous, and at the same time, and also (not ante-class.; rare in Cic.;

freq. in the histt.): ei Verres possessionem negat se daturum, ne posset patronum suum juvare, simul ut esset poena quod, etc.,

Cic. Verr. 2, 1, 47, § 124:

omnes vocat ad diripiendos Eburones, ut potius Gallorum vita quam legionarius miles periclitetur, simul ut... pro tali facinore stirps et nomen civitatis tollatur,

Caes. B. G. 6, 34: quippe foedum hominem a republica procul esse volebat;

simul quia boni complures praesidium in eo putabant,

Sall. C. 19, 2:

cujus de virtute, quia multi dixere, praetereundum puto, simul ne per insolentiam quis existumet memet studium meum laudando extollere,

id. J. 4, 2:

nihil horum... discere cum cerneret posse, simul et tirocinio et perturbatione juvenis moveretur, etc.,

Liv. 39, 47:

a sermone Graeco puerum incipere malo, quia Latinum vel nobis nolentibus perhibet, simul quia disciplinis quoque Graecis prius instruendus est,

Quint. 1, 1, 12; Sall. J. 20, 1; Liv. 39, 33, 1; 8, 6, 11; Caes. B. C. 43, 2; Sall. C. 20, 3; 56, 5; Liv. 3, 50, 10; 40, 36 init.; Tac. H. 1, [p. 1704] 70;

2, 15.—So, connecting participial expressions or adverbial phrases with dependent clauses: his amicis confisus Catilina, simul quod aes alienum ingens erat, et quod... opprimendae reipublicae consilium cepit,

Sall. C. 16, 4:

hi, quod res in invidia erat, simul et ab Numidis obsecrati,

id. J. 25, 5:

ob eam iram, simul ut praeda militem aleret, duo milia peditum... populari agrum jussit,

Liv. 21, 52, 5; 3, 66, 3:

equites praemisit speculatum, simul ut ignem exstinguerent,

Curt. 4, 10, 11:

Otho, quamquam turbidis rebus, etc., simul reputans non posse, etc.,

Tac. H. 1, 83 init.:

committere igitur eum (locum) non fidelissimis sociis noluit, simul quod ab illa parte urbis navibus aditus ex alto est,

Cic. Verr. 2, 5, 32, § 84; Liv. 9, 2, 5; Tac. H. 1, 70 fin.; 2, 28; 2, 30.

Simul. as co-ordinating conjunction, is frequently placed before each of the co-ordinate terms (simul... simul = hama men... hama de), partly... partly; not only... but at the same time (not anteAug.).

With independent clauses:

simul castra oppugnabantur, simul pars exercitus ad populandum agrum Romanum missa,

Liv. 3, 5, 2:

accolas Hannibal simul perlicit ad naves fabricandas, simul et ipsi traici exercitum cupiebant,

id. 21, 26, 7:

ab his simul custodes trucidari coepti, simul datum signum armatis ut ex insidiis concurrerent,

id. 9, 25, 8:

simul gratias agit, simul gratulatur quod, etc.,

Curt. 6, 7, 15; cf. Verg. A. 1, 631 sq.; 2, 220 sqq.; 12, 268; Liv. 1, 9, 5.—

With dependent clauses:

venit ad quaerendum, simul quod non deducerent praesidia, simul quod in Bithyniam auxilia missi forent,

Liv. 39, 46 fin.:

Perseus cum audisset, simul Meliboeam a consulis exercitu oppugnari, simul classem Iolci stare,

id. 44, 13 init.:

consul ad Phylan ducit, simul ut praesidium firmaret, simul ut militi frumentum divideret,

id. 44, 8, 1:

simul questi... simul nuntiantes,

id. 42, 46:

plus quam imponebatur oneris recepi, simul ut pleniore obsequio demererer amantissimos mei, simul ne... alienis vestigiis insisterem, Quint. prooem. 3.—Rarely connecting a dependent clause with an independent sentence: Athenas ierant, simul ut pro legatione praemio esset honos, simul peritos legum peregrinarum ad condenda nova jura usui fore credebant,

Liv. 3, 35, 5; cf. Verg. A. 12, 758.—

Co-ordinating dependent clauses with adverbial phrases:

Germani frequenter in castra venerunt, simul sui purgandi causa, simul ut de induciis impetrarent,

Caes. B. G. 4, 13:

Philippus, simul ne ocio miles deterior fieret, simul avertendae suspicionis causa... in Maedicam ducere pergit,

Liv. 40, 21, 1. —

Connecting single nouns or phrases belonging to the same predicate:

cum simul fragor rupti pontis, simul clamor Romanorum impetum sustinuit,

Liv. 2, 10, 10:

ad se simul legatos, simul milites missos,

id. 42, 52 med.:

et Romae simul dilectu, simul tributo conferendo laboratum est,

id. 5, 10, 3:

increpando simul temeritatem, simul ignaviam,

id. 2, 65, 4:

tum vero si mul ab hostibus, simul ab iniquitate loco rum Poeni oppugnabantur,

id. 21, 33, 5:

inter simul complorationem feminarum, simul nefandam caedem,

id. 41, 11:

simul a mari, simul a terra ingredienti,

id. 44, 12 med.; cf. Tac. A. 1, 49; 14, 40; id. Agr. 25; 36; 41; Verg. G. 3, 201; id. A. 1, 513; Hor. S. 2, 2, 73.

Simul, in connection with ac, atque (also written in one word,

sĭmŭlac

, sĭmŭlatque), rarely with ut, and very rarely with et, is used as subordinating, temporal conjunction, as soon as. For simulac, etc., simul alone is freq.

Simul ac: simul ac lacrimas de ore noegeo (i. e. candido) detersit, Liv. And. ap. Fest. p. 174 Mull.:

Demenaetum simul ac conspexero hodie,

Plaut. As. 2, 4, 73:

non simul ac se ipse commovit, sensit quid intersit,

Cic. Ac. 2, 16, 51:

si simul ac procul conspexit armatos, recessisset,

id. Caecil. 16, 46:

dicebam, simul ac timere desisses, similem te futurum tui,

id. Phil. 2, 35, 89:

Alcibiades, simul ac se remiserat, dissolutus reperiebatur,

Nep. Alcib. 1. 4:

at mihi plaudo Ipse domi, simul ac nummos contemplor in arca,

Hor. S. 1, 1, 67; cf. Cic. N. D. 1, 38, 108; id. Fam. 15, 16, 2; id. Planc. 41, 98; id. Phil. 4, 1, 1; id. Verr. 2, 2, 19, § 46; id. Or. 2, 27, 117; Verg. A. 4, 90; 12, 222; Ov. M. 2, 167; Hor. S. 1, 2, 33; 1, 4, 119; 1, 8, 21.—Strengthened by primum (= ut primum):

simul ac primum ei occasio visa est, quaestor consulem deseruit,

Cic. Verr. 2, 1, 13, § 34; so id. ib. 2, 1, 52, § 138; id. Phil. 4, 1, 1; Suet. Caes. 30; id. Ner. 43.—

Simul atque:

L. Clodius, simul atque introductus est, rem conficit,

Cic. Clu. 14, 40:

simul atque increpuit suspicio tumultus, artes ilico nostrae conticescunt,

id. Mur. 10, 22:

simul atque audivit ejus interitum, suo Marte res suas recuperavit,

id. Phil. 2, 37, 95:

simul atque enim se infiexit hic rex in dominatum injustiorem, fit continuo tyrannus,

id. Rep. 2, 26, 49:

simul atque sibi hic adnuisset, numeraturum se dicebat,

id. Quint. 5, 18:

qui, simul atque in oppidum venerat, inmittebantur illi continuo Cibyratici canes,

id. Verr. 2, 4, 21, § 47:

simul atque de Caesaris adventu cognitum est,

Caes. B. G. 5, 3, 3; cf. Cic. Planc. 41, 98; id. Phil. 8, 10, 31; Suet. Caes. 29; id. Galb. 7.—

Simul ut (v. Madv. ad Cic. Fin. 2, 11, 33):

simul ut experrecti sumus, visa illa contemnimus,

Cic. Ac. 2, 16, 51:

simul ut accepi a Seleuco litteras tuas, statim quaesivi, etc.,

id. Fam. 6, 18, 1:

nostros omnia consequi potuisse, simul ut velle coepissent,

id. Tusc. 4, 2, 5; id. Q. Fr. 2, 5, 3 (6, 2):

simul ut, qui sint professi, videro, dicam,

id. Planc. 6, 14; id. Att. 10, 4, 12:

nam simul ut supero se totum lumine Cancer extulit, extemplo cedit delapsa Corona,

id. Arat. 596 (349).—

Simul et:

simul et quid erit certi, scribam ad te,

Cic. Att. 2, 20, 2:

ego ad te statim habebo quod scribam, simul et videro Curionem,

id. ib. 10, 4, 12:

quam accepi simul et in Cumanum veni,

id. ib. 10, 16, 4; 16, 11, 6; id. Q. Fr. 2, 6, 3. In all these passages the Cod. Med. has simul et, which the editors variously changed into simulatque, simulac, simul ut, simul; so,

omne animal simul et ortum est, se ipsum diligit,

Cic. Fin. 2, 11, 33, where the vulg. has simul ut, and Madv. reads simul [et] ortum.—

Simul ubi:

quod simul ubi conspexit, equites emisit,

Liv. 4, 18, 7 dub. Weissenb. ad loc.—

Simul alone, = simul atque:

simul herbae inceperint nasci,

Cato, R. R. 48:

hic simul argentum repperit, cura sese expedivit,

Ter. Phorm. 5, 4, 4: simul limen intrabo, illi extrabunt illico, Afran. ap. Non. 104, 21 (Com. Rel. v. 5 Rib.):

simul inflavit tibicen, a perito carmen agnoscitur,

Cic. Ac. 2, 27, 86:

nostri, simul in arido constiterunt, in hostes impetum fecerunt,

Caes. B. G. 4, 26 fin.:

simul increpuere arma, hostis pedem rettulit,

Liv. 6, 24, 1; cf. Cic. Tusc. 4, 6, 12; id. Fin. 3, 6, 21; id. Arat. 594 (349); Caes. B. C. 1, 30, 3; Liv. 3, 62, 6; 4, 18, 6; 4, 31, 5; 4, 32, 6; 5, 25, 11; 8, 32, 2; 21, 55, 9; 44, 8 med.; 44, 19; 44, 44 fin.; Curt. 3, 11, 4; Phaedr. 3, 16, 16; Hor. C. 1, 12, 27; 3, 4, 37; Verg. G. 4, 232; Ov. F. 1, 567.—Strengthened by primum:

simul primum magistratio abiit, dicta dies est,

Liv. 6, 1, 6:

simul primum anni tempus navigabile praebuisset mare,

id. 35, 44, 5 Weissenb. ad loc.; Suet. Caes. 30.

sĭmŭl (ante-class. also sĕmŭl, Plaut. Trin. prol. p. 97 Ritschl; v. infra; and sĕmŏl, C. I. L. 1175 fin.; cf. Lorenz ad Plaut. Most. 96; cf. also simitu. The final l of simul was scarcely pronounced in the vulg. lang., and in comic poetry does not make position with an initial consonant following; v. Corss. Ausspr. 2, p. 643 sq.; Lorenz ad Plaut. Ps. 567), adv. [Sanscr. sama-; Gr. hama, homos]; cf. semel, = eodem tempore, una, at the same time, together, at once, as soon as.

Referring, as temporal adverb, to plural nouns of the same sentence, and representing persons or things as acting, happening, etc., simultaneously.

After a plural subject:

hunc ambo in saxo semul sedent ejecti,

Plaut. Rud. prol. 72:

multa concurrunt simul,

Ter. And. 3, 2, 31:

(duo homines) simul cenare voluerunt,

Cic. Inv. 2, 4, 14:

Zmyrnae cum simul essemus compluris dies,

id. Rep. 1, 8, 13:

tres simul soles effulserunt,

Liv. 41, 21 fin.:

tria simul agmina populabantur Indos,

Curt. 9, 10, 7:

duo simul hujusmodi personae Ciceroni obstiterunt,

Quint. 11, 1, 69:

Othonem multa simul exstimulabant,

Tac. H. 1, 21; Cic. Fam. 9, 1, 2; id. Att. 5, 10, 5; Liv. 21, 33, 3; 41, 2 init.; Curt. 4, 15, 22.—Sometimes the logical subject is understood:

multos modios salis simul (i. e. amicis) edendos esse,

Cic. Lael. 19, 67.—Sometimes both the subject and predicate are understood:

quare si simul (i. e. nos agere) placebit,

Cic. Fam. 5, 19, 2.—

With a plur. object:

(Alcumena) uno partu duos peperit semul,

Plaut. Am. 5, 2, 8:

duas res simul nunc agere decretum'st mihi,

Plaut. Merc. prol. 1:

si duos consules simul ex Italia ejectos... res publica tenere potuisset,

Cic. Phil. 13, 14, 29:

ambo cum simul conspicimus,

Liv. 40, 46 init.:

simul omnibus portis erupit,

id. 40, 48 fin.; cf. Auct. Her. 3, 12, 22; Liv. 8, 37, 5; 21, 60; 40, 30; 42, 7; Curt. 5, 9, 1; Quint. 10, 1, 76; 10, 3, 23; 10, 7, 16.—So with singular implying a plural:

tota (urbs) simul exsurgere aedificiis coepit,

Liv. 6, 4, 6:

totam simul causam ponit ante oculos,

Quint. 6, 1, 1.—After an adverb. implying a plural noun:

igitur undique simul (i. e. ex omnibus locis simul) speculatores citi sese ostendunt,

Sall. J. 101, 1.—

Referring [p. 1703] to plural attributes:

omnium simul rerum... discrimine proposito,

Liv. 6, 35, 6:

multarum simul civitatium legati Romam convenerunt,

id. 43, 6, 1.—

Referring to an attributive participle understood:

multitudo plurium simul gentium (= simul eodem loco versantium),

Liv. 44, 45:

trium simul bellorum victor (= eodem tempore gestorum),

id. 6, 4, 1:

inter duo simul bella,

id. 7, 27, 7:

tot simul malis victi,

Curt. 4, 4, 12.

Referring to nouns, etc., connected by the preposition cum: simul cum = una cum (v. una, s. v. unus), together with:

novi (illum) cum Calcha semul,

Plaut. Men. 5, 2, 48:

jube in urbem veniat jam tecum semul,

id. Most. 4, 2, 26:

qui ipsus equidem nunc primum istanc tecum conspicio semul?

id. Am. 2, 2, 122:

me misisti ad portum cum luci semul,

id. Stich. 2, 2, 40:

quae (amicitia) incepta a parvis cum aetate adcrevit simul,

Ter. And. 3, 3, 7:

simul consilium cum re amisti?

id. Eun. 2, 2, 10:

Critolaum simul cum Diogene venisse commemoras,

Cic. Or. 2, 38, 100:

Hortensius tecum simul pro Appio Claudio dixit,

id. Brut. 64, 230:

cum corporibus simul animos interire,

id. Lael. 4, 13:

vobiscum simul considerantis,

id. Rep. 1, 46, 70:

testamentum Cyri simul obsignavi cum Clodio,

id. Mil. 18, 48:

simul cum lege Aelia magistratum iniit,

id. Att. 1, 16, 13:

simul cum lumine pandit,

id. Arat. 704 (452):

simul cum moribus immutatur fortuna,

Sall. C. 2, 5:

cum anima simul,

id. ib. 33, 4:

simul cum occasu solis,

id. J. 91, 2:

simul cum dono designavit templi finis,

Liv. 1, 10, 5:

si (dictator) se (Fabium) simul cum gloria rei gestae extinxisset,

id. 8, 31, 7:

ut cresceret simul et neglegentia cum audacia hosti,

id. 31, 36, 7; cf. Plaut. Am. 2, 2, 136; id. Aul. 4, 4, 28; id. Bacch. 4, 1, 5; id. Cist. 4, 2, 105; id. Ep. 1, 1, 39; id. Men. prol. 27; 2, 3, 54; 5, 1, 36; id. Merc. 2, 1, 31; id. Most. 1, 2, 17; Cic. Ac. 1, 1, 13; id. Tusc. 3, 18, 40; id. de Or. 2, 33, 142; 3, 3, 10; id. Arch. 12, 30; id. Sest. 22, 50; id. Fam. 15, 4, 8; Liv. 1, 31, 3; Nep. 3, 2; 11, 3; 18, 3; 23, 6; Quint. 11, 3, 65; Hor. Epod. 1, 8; id. S. 1, 1, 58.—Strengthened by una:

quippe omnes semul didicimus tecum una,

Plaut. Poen. 3, 1, 50; cf. id. Most. 4, 3, 43.—With ellipsis of mecum:

qui scribis morderi te interdum quod non simul sis,

Cic. Att. 6, 2, 8.—Freq. cum eo (eis, etc.) must be supplied after simul, likewise, together with him, them, etc.:

in vigiliam quando ibat miles, tum tu ibas semul (i. e. cum eo)?

Plaut. Ps. 4, 7, 86:

cum simul P. Rutilius venisset,

Cic. Rep. 1, 11, 17:

hos qui simul erant missi, fallere,

id. Rosc. Am. 38, 110:

prae metu ne simul (i. e. cum iis) Romanus irrumperet,

Liv. 5, 13, 13:

extra turbam ordinem conlocuntur semul (i. e. inter se),

Plaut. Am. 1, 1, 69; cf. id. ib. 2, 2, 180; Cic. Pis. 34, 84; Liv. 6, 11, 5; Curt. 8, 13, 3.—Simul with abl. alone = cum with abl. ( poet. and in post-Aug. prose; cf. Gr. hama with dat.):

simul his,

Hor. S. 1, 10, 86:

quippe simul nobis habitat,

Ov. Tr. 5, 10, 29:

his simul,

Sil. 3, 268:

Magnetibus simul transmissi,

Tac. A. 4, 55:

quindecimviri septemviris simul,

id. ib. 3, 64; cf. id. ib. 6, 9; Sil. 5, 418; Sen. Troad. 1049.

Referring to a preceding adverb. clause, at the same time, i.e. as that of the action described:

juris ubi dicitur dies, simul patronis dicitur,

Plaut. Men. 4, 2, 17:

quamquam ego vinum bibo, at mandata hau consuevi semul bibere una (= bibere quom vinum bibo, una cum vino),

id. Pers. 2, 1, 3:

quando nihil sit (quod det), semul amare desinat,

id. Ps. 1, 3, 73 Fleck.:

ubi res prolatae sunt, quom rus homines eunt, semul prolatae res sunt nostris dentibus,

id. Capt. 1, 1, 10; id. Ps. 4, 7, 84; cf.:

domum numquam introibis, nisi feres pallam simul (i. e. cum introibis),

Plaut. Men. 4, 2, 104.

Referring to two or more co-ordinate terms or facts representing these as simultaneous, and at the same time, and also, both... and ( at once), together.

Referring to co-ordinate terms of the same sentence.

Simul preceding all the coordinate terms which are connected by et, ac, atque, que, or by et... et (freq. in the histt.):

semul flere sorbereque haud facile est,

Plaut. Most. 3, 2, 104:

Q. Hortensi ingenium simul aspectum et probatum est,

Cic. Brut. 64, 228: Bomilcar, simul cupidus incepta patrandi, et timore socii anxius, Sall. J. 70, 5:

dicenti lacrimae simul spiritum et vocem intercluserunt,

Liv. 40, 16 init.:

quae simul auxilio tribunicio et consensu plebis impediri coepta,

id. 6, 27, 9:

Lycios sub Rhodiorum simul imperio et tutela esse,

id. 41, 6 fin.:

Priverni qui simul a Fundanis ac Romanis defecerunt,

id. 8, 19, 11:

simul divinae humanaeque spei pleni pugnam poscunt,

id. 10, 40, 1:

eximio simul honoribus atque virtutibus,

id. 6, 11, 3:

obruit animum simul luctus metusque,

id. 42, 28; 5, 26, 10; Val. Max. 5, 2, 6:

simul ipsum Vitellium contemnebant metuebantque,

Tac. H. 2, 92; cf. Liv. 3, 38, 12; 3, 50, 12; 5, 7, 3; 6, 18, 5; 6, 33, 9; 6, 40, 4; 9, 12, 4; 27, 51, 12; Caes. B. G. 7, 48; Curt. 5, 4, 30; Sen. Q. N. 2, 54, 2.—So with three or more co-ordinate terms, either all connected by et, Caes. B. G. 4, 24, 2; Quint. 1, 12, 3; 10, 7, 23;

or asyndetic: nunc simul res, fides, fama, virtus, decus deseruerunt,

Plaut. Most. 1, 2, 60.—

Simul after all the coordinate terms (mostly ante-class.):

nunc operam potestis ambo mihi dare et vobis simul,

Plaut. Men. 5, 9, 40:

faxo et operam et vinum perdiderit simul,

id. Aul. 3, 6, 42:

ut si quis sacrilegii et homicidii simul accusetur,

Quint. 12, 1, 4; cf. Plaut. Capt. 3, 5, 92; id. Men. 3, 3, 16; Mart. 11, 58, 10.—

Simul after the first of the co-ordinate terms (so not in Cic.):

convenit regnum simul atque locos ut haberet,

Naev. Bell. Pun. 1, 6, fr. 3:

oculis simul ac mente turbatum,

Liv. 7, 26, 5:

quod ubi auditum simul visumque est,

id. 8, 39, 7:

pulvere simul ac sudore perfusum,

Curt. 3, 5, 2:

terrestri simul navalique clade,

id. 4, 3, 14:

vota nuncupabantur simul et solvebantur,

Val. Max. 6, 9, ext. 5:

qui ima simul ac summa foveret aequaliter,

Sen. Ep. 90, 25; cf. Liv. 4, 32, 12; Curt. 3, 8, 23; 6, 5, 19; 8, 5, 1; Quint. 10, 1, 30.—In post-Aug. prose without any temporal idea, = as well as:

populi Romani facta simul ac dicta memoratu digna... deligere constitui,

Val. Max. 1 prol.; so id. 1, 1, 9.—

Placed before the last term.

Simul et (= simul etiam), and at the same time, and also:

Jugurtha, postquam oppidum Capsam aliosque locos munitos, simul et magnam pecuniam amiserat,

Sall. J. 97, 1:

Marium fatigantem de profectione, simul et invisum et offensum,

id. ib. 73, 2:

Marius hortandi causa, simul et nobilitatem exagitandi, contionem advocavit,

id. ib. 84, 5:

milites modesto imperio habiti, simul et locupletes,

id. ib. 92, 2:

Perseus cum adventu consulis, simul et veris principio strepere omnia cerneret,

Liv. 44, 34 fin.; cf. Hor. C. 1, 20, 6.—

Simulque (rare):

ut (materia) fragilis incumberet, simulque terra umore diluta,

Curt. 8, 10, 25.—

Simul, without any conjunction (so in Cic., but only poet.):

Neptuno grates habeo et tempestatibus, semul Mercurio qui, etc.,

Plaut. Stich. 3, 1, 3:

Electra Stereopeque, simul sanctissima Maja,

Cic. Arat. 270 (36):

inter solis iter, simul inter flamina venti,

id. ib. 342 (101):

ambiguus consilii, num Dyrrhachium pedite atque equite, simul longis navibus mare clauderet,

Tac. H. 2, 83. —

Inserted in the last term ( poet.):

memor Actae non alio rege puertiae, Mutataeque simul togae,

Hor. C. 1, 36, 9;

interea Maecenas advenit atque Coccejus, Capitoque simul Fontejus,

id. S. 1, 5, 32.—

Referring to two or more co-ordinate clauses or sentences.

Et simul or simulque:

contundam facta Talthybi, contem namque omnes nuntios, semulque cursuram meditabor ad ludos Olympios,

Plaut. Stich. 2, 1, 34:

eamus, et de istac simul consilium volo capere una tecum,

i. e. while going, Ter. Eun. 3, 5, 65:

quod... et simul quia,

Lucr. 5, 1181:

ratio Ecquaenam fuerit origo... et simul ecquae sit finis, etc.,

id. 5, 1213:

sed iidem illi ita mecum loquuntur... et simul admonent quiddam quod cavebimus, etc.,

Cic. Phil. 1, 11, 28:

ex tuis litteris cognovi festinationem tuam, et simul sum admiratus cur, etc.,

id. Fam. 7, 8, 1:

emergit Nixi caput, et simul effert sese clara Fides et, etc.,

id. Arat. 713 (460):

postquam Rutilium consedisse accepit, simulque ex Jugurthae proelio clamorem augeri,

Sall. J. 52, 6:

equites ex equis desiliunt, simulque et hosti se opponunt, et animos peditum accendunt,

Liv. 3, 62, 8:

tum rigere omnibus corpora... et simul lassitudine et... fame etiam deficere,

id. 21, 54, 9; 41, 3; Cic. Arat. 504 (259); 545 (299); Curt. 4, 2, 21; Quint. 2, 5, 13.—

Simul with autem or enim, introducing the second sentence:

salve! simul autem vale!

Plaut. Merc. 5, 1, 1: augeamus sane suspicionem tuam;

simul enim augebimus diligentiam,

Cic. Marc. 7, 22.—

Simul preceding co-ordinate sentences, generally connected by et... et, but also by a single copulative conjunction:

simul enim et rei publicae consules, et propones ei exempla ad imitandum,

Cic. Phil. 10, 2, 5:

illa autem altera ratio quae simul et opinionem falsam tollit, et aegritudinem detrahit,

id. Tusc. 4, 28, 60:

simul et inopiam frumenti lenire, et ignaris omnibus parare,

Sall. J. 91, 1:

nullus portus erat qui simul et omnis onerarias caperet, et tecta legionibus praeberet,

Liv. 32, 18, 3:

simul et cohors invasit, et ex omnibus oppidi partibus... concurrerunt,

id. 32, 24, 3: simul Metelli imagines dereptae, et missi qui Antonio nuntiarent. Tac. H. 3, 13; cf. Suet. Caes. 57.—

Referring to co-ordinate clauses introduced by subordinating conjunctions:

Mnesilochum ut requiram atque ut eum mecum ad te adducam semul,

Plaut. Bacch. 3, 5, 2:

tantum faciam ut notam apponam... et simul significem, etc.,

Cic. Fam. 13, 6, 2:

quod eo liberius ad te seribo, quia nostrae laudi favisti, simulque quod video non novitati esse invisum meae,

id. ib. 1, 7, 8; 7, 10, 3.—If used in connecting dependent clauses, simul often stands for a co-ordinating conjunction; v. VI. infra.

Introducing an independent sentence, at the same time, also, likewise (cf.: itaque, igitur, deinde, tum, etc.).

Simul alone:

ego Tiresiam consulam quid faciundum censeat: semul hanc rem ut facta est eloquar,

Plaut. Am. 5, 1, 77:

sequimini! simul circumspicite ne quis adsit arbiter,

id. Mil. 4, 4, 1:

alterum ipse efficiam ut attente audiatis. Simul illud oro: si, etc.,

Cic. Phil. 2, 5, 10:

hoc proprium virtutis existimant... simul hoc se fore tutiores arbitrantur,

Caes. B. G. 6, 23:

Valerio Samnitium legiones occurrunt... simul in Campanos stimulabat ira,

Liv. 7, 32, 3:

tibi (Apollo) decimam partem praedae voveo. Te simul, Juno, precor ut, etc.,

id. 5, 21, 3.—

More freq. simul et (= etiam):

quia videbitur Magis verisimile id esse... simul et conficiam facilius ego quod volo,

Ter. Heaut. 4, 5, 55:

nolite committere ut in re tam inveterata quidquam novi sentiatis. Simul et illa omnia ante oculos vestros proponite, etc.,

Cic. Balb. 28, 65:

demonstravi haec Caecilio. Simul et illud ostendi, me ei satisfacturum,

id. Att. 1, 1, 4:

legati jam reverterant... simul venerant et ab rege Perseo oratores qui, etc.,

Liv. 41, 19 med.:

ipse ad Sycurium progressus, opperiri ibi hostium adventum statuit. Simul et frumentari passim exercitum jubet,

id. 42, 54 fin.; cf. Plaut. Stich. 5, 5, 14; Cic. Or. 2, 85, 349; id. Q. Fr. 1, 1, 12, § 34; id. Prov. Cons. 15, 36; id. Balb. 25, 56; id. Arat. 618 (372); 628 (382); 707 (454); 721 (468); Caes. B. G. 1, 19; 6, 8; Sall. C. 30, 2; id. J. 100, 3; Liv. 8, 9, 13; 8, 32, 5; 10, 3, 2; 40, 32; 4, 49, 3; Tac. H. 1, 1; 1, 52; 2, 53; 3, 15; 3, 18; 3, 20; 3, 29; 3, 42; 3, 82.

Simul itself stands as co-ordinating conjunction, to connect dependent clauses represented as contemporaneous, and at the same time, and also (not ante-class.; rare in Cic.;

freq. in the histt.): ei Verres possessionem negat se daturum, ne posset patronum suum juvare, simul ut esset poena quod, etc.,

Cic. Verr. 2, 1, 47, § 124:

omnes vocat ad diripiendos Eburones, ut potius Gallorum vita quam legionarius miles periclitetur, simul ut... pro tali facinore stirps et nomen civitatis tollatur,

Caes. B. G. 6, 34: quippe foedum hominem a republica procul esse volebat;

simul quia boni complures praesidium in eo putabant,

Sall. C. 19, 2:

cujus de virtute, quia multi dixere, praetereundum puto, simul ne per insolentiam quis existumet memet studium meum laudando extollere,

id. J. 4, 2:

nihil horum... discere cum cerneret posse, simul et tirocinio et perturbatione juvenis moveretur, etc.,

Liv. 39, 47:

a sermone Graeco puerum incipere malo, quia Latinum vel nobis nolentibus perhibet, simul quia disciplinis quoque Graecis prius instruendus est,

Quint. 1, 1, 12; Sall. J. 20, 1; Liv. 39, 33, 1; 8, 6, 11; Caes. B. C. 43, 2; Sall. C. 20, 3; 56, 5; Liv. 3, 50, 10; 40, 36 init.; Tac. H. 1, [p. 1704] 70;

2, 15.—So, connecting participial expressions or adverbial phrases with dependent clauses: his amicis confisus Catilina, simul quod aes alienum ingens erat, et quod... opprimendae reipublicae consilium cepit,

Sall. C. 16, 4:

hi, quod res in invidia erat, simul et ab Numidis obsecrati,

id. J. 25, 5:

ob eam iram, simul ut praeda militem aleret, duo milia peditum... populari agrum jussit,

Liv. 21, 52, 5; 3, 66, 3:

equites praemisit speculatum, simul ut ignem exstinguerent,

Curt. 4, 10, 11:

Otho, quamquam turbidis rebus, etc., simul reputans non posse, etc.,

Tac. H. 1, 83 init.:

committere igitur eum (locum) non fidelissimis sociis noluit, simul quod ab illa parte urbis navibus aditus ex alto est,

Cic. Verr. 2, 5, 32, § 84; Liv. 9, 2, 5; Tac. H. 1, 70 fin.; 2, 28; 2, 30.

Simul. as co-ordinating conjunction, is frequently placed before each of the co-ordinate terms (simul... simul = hama men... hama de), partly... partly; not only... but at the same time (not anteAug.).

With independent clauses:

simul castra oppugnabantur, simul pars exercitus ad populandum agrum Romanum missa,

Liv. 3, 5, 2:

accolas Hannibal simul perlicit ad naves fabricandas, simul et ipsi traici exercitum cupiebant,

id. 21, 26, 7:

ab his simul custodes trucidari coepti, simul datum signum armatis ut ex insidiis concurrerent,

id. 9, 25, 8:

simul gratias agit, simul gratulatur quod, etc.,

Curt. 6, 7, 15; cf. Verg. A. 1, 631 sq.; 2, 220 sqq.; 12, 268; Liv. 1, 9, 5.—

With dependent clauses:

venit ad quaerendum, simul quod non deducerent praesidia, simul quod in Bithyniam auxilia missi forent,

Liv. 39, 46 fin.:

Perseus cum audisset, simul Meliboeam a consulis exercitu oppugnari, simul classem Iolci stare,

id. 44, 13 init.:

consul ad Phylan ducit, simul ut praesidium firmaret, simul ut militi frumentum divideret,

id. 44, 8, 1:

simul questi... simul nuntiantes,

id. 42, 46:

plus quam imponebatur oneris recepi, simul ut pleniore obsequio demererer amantissimos mei, simul ne... alienis vestigiis insisterem, Quint. prooem. 3.—Rarely connecting a dependent clause with an independent sentence: Athenas ierant, simul ut pro legatione praemio esset honos, simul peritos legum peregrinarum ad condenda nova jura usui fore credebant,

Liv. 3, 35, 5; cf. Verg. A. 12, 758.—

Co-ordinating dependent clauses with adverbial phrases:

Germani frequenter in castra venerunt, simul sui purgandi causa, simul ut de induciis impetrarent,

Caes. B. G. 4, 13:

Philippus, simul ne ocio miles deterior fieret, simul avertendae suspicionis causa... in Maedicam ducere pergit,

Liv. 40, 21, 1. —

Connecting single nouns or phrases belonging to the same predicate:

cum simul fragor rupti pontis, simul clamor Romanorum impetum sustinuit,

Liv. 2, 10, 10:

ad se simul legatos, simul milites missos,

id. 42, 52 med.:

et Romae simul dilectu, simul tributo conferendo laboratum est,

id. 5, 10, 3:

increpando simul temeritatem, simul ignaviam,

id. 2, 65, 4:

tum vero si mul ab hostibus, simul ab iniquitate loco rum Poeni oppugnabantur,

id. 21, 33, 5:

inter simul complorationem feminarum, simul nefandam caedem,

id. 41, 11:

simul a mari, simul a terra ingredienti,

id. 44, 12 med.; cf. Tac. A. 1, 49; 14, 40; id. Agr. 25; 36; 41; Verg. G. 3, 201; id. A. 1, 513; Hor. S. 2, 2, 73.

Simul, in connection with ac, atque (also written in one word,

sĭmŭlac

, sĭmŭlatque), rarely with ut, and very rarely with et, is used as subordinating, temporal conjunction, as soon as. For simulac, etc., simul alone is freq.

Simul ac: simul ac lacrimas de ore noegeo (i. e. candido) detersit, Liv. And. ap. Fest. p. 174 Mull.:

Demenaetum simul ac conspexero hodie,

Plaut. As. 2, 4, 73:

non simul ac se ipse commovit, sensit quid intersit,

Cic. Ac. 2, 16, 51:

si simul ac procul conspexit armatos, recessisset,

id. Caecil. 16, 46:

dicebam, simul ac timere desisses, similem te futurum tui,

id. Phil. 2, 35, 89:

Alcibiades, simul ac se remiserat, dissolutus reperiebatur,

Nep. Alcib. 1. 4:

at mihi plaudo Ipse domi, simul ac nummos contemplor in arca,

Hor. S. 1, 1, 67; cf. Cic. N. D. 1, 38, 108; id. Fam. 15, 16, 2; id. Planc. 41, 98; id. Phil. 4, 1, 1; id. Verr. 2, 2, 19, § 46; id. Or. 2, 27, 117; Verg. A. 4, 90; 12, 222; Ov. M. 2, 167; Hor. S. 1, 2, 33; 1, 4, 119; 1, 8, 21.—Strengthened by primum (= ut primum):

simul ac primum ei occasio visa est, quaestor consulem deseruit,

Cic. Verr. 2, 1, 13, § 34; so id. ib. 2, 1, 52, § 138; id. Phil. 4, 1, 1; Suet. Caes. 30; id. Ner. 43.—

Simul atque:

L. Clodius, simul atque introductus est, rem conficit,

Cic. Clu. 14, 40:

simul atque increpuit suspicio tumultus, artes ilico nostrae conticescunt,

id. Mur. 10, 22:

simul atque audivit ejus interitum, suo Marte res suas recuperavit,

id. Phil. 2, 37, 95:

simul atque enim se infiexit hic rex in dominatum injustiorem, fit continuo tyrannus,

id. Rep. 2, 26, 49:

simul atque sibi hic adnuisset, numeraturum se dicebat,

id. Quint. 5, 18:

qui, simul atque in oppidum venerat, inmittebantur illi continuo Cibyratici canes,

id. Verr. 2, 4, 21, § 47:

simul atque de Caesaris adventu cognitum est,

Caes. B. G. 5, 3, 3; cf. Cic. Planc. 41, 98; id. Phil. 8, 10, 31; Suet. Caes. 29; id. Galb. 7.—

Simul ut (v. Madv. ad Cic. Fin. 2, 11, 33):

simul ut experrecti sumus, visa illa contemnimus,

Cic. Ac. 2, 16, 51:

simul ut accepi a Seleuco litteras tuas, statim quaesivi, etc.,

id. Fam. 6, 18, 1:

nostros omnia consequi potuisse, simul ut velle coepissent,

id. Tusc. 4, 2, 5; id. Q. Fr. 2, 5, 3 (6, 2):

simul ut, qui sint professi, videro, dicam,

id. Planc. 6, 14; id. Att. 10, 4, 12:

nam simul ut supero se totum lumine Cancer extulit, extemplo cedit delapsa Corona,

id. Arat. 596 (349).—

Simul et:

simul et quid erit certi, scribam ad te,

Cic. Att. 2, 20, 2:

ego ad te statim habebo quod scribam, simul et videro Curionem,

id. ib. 10, 4, 12:

quam accepi simul et in Cumanum veni,

id. ib. 10, 16, 4; 16, 11, 6; id. Q. Fr. 2, 6, 3. In all these passages the Cod. Med. has simul et, which the editors variously changed into simulatque, simulac, simul ut, simul; so,

omne animal simul et ortum est, se ipsum diligit,

Cic. Fin. 2, 11, 33, where the vulg. has simul ut, and Madv. reads simul [et] ortum.—

Simul ubi:

quod simul ubi conspexit, equites emisit,

Liv. 4, 18, 7 dub. Weissenb. ad loc.—

Simul alone, = simul atque:

simul herbae inceperint nasci,

Cato, R. R. 48:

hic simul argentum repperit, cura sese expedivit,

Ter. Phorm. 5, 4, 4: simul limen intrabo, illi extrabunt illico, Afran. ap. Non. 104, 21 (Com. Rel. v. 5 Rib.):

simul inflavit tibicen, a perito carmen agnoscitur,

Cic. Ac. 2, 27, 86:

nostri, simul in arido constiterunt, in hostes impetum fecerunt,

Caes. B. G. 4, 26 fin.:

simul increpuere arma, hostis pedem rettulit,

Liv. 6, 24, 1; cf. Cic. Tusc. 4, 6, 12; id. Fin. 3, 6, 21; id. Arat. 594 (349); Caes. B. C. 1, 30, 3; Liv. 3, 62, 6; 4, 18, 6; 4, 31, 5; 4, 32, 6; 5, 25, 11; 8, 32, 2; 21, 55, 9; 44, 8 med.; 44, 19; 44, 44 fin.; Curt. 3, 11, 4; Phaedr. 3, 16, 16; Hor. C. 1, 12, 27; 3, 4, 37; Verg. G. 4, 232; Ov. F. 1, 567.—Strengthened by primum:

simul primum magistratio abiit, dicta dies est,

Liv. 6, 1, 6:

simul primum anni tempus navigabile praebuisset mare,

id. 35, 44, 5 Weissenb. ad loc.; Suet. Caes. 30.

sĭmŭl (ante-class. also sĕmŭl, Plaut. Trin. prol. p. 97 Ritschl; v. infra; and sĕmŏl, C. I. L. 1175 fin.; cf. Lorenz ad Plaut. Most. 96; cf. also simitu. The final l of simul was scarcely pronounced in the vulg. lang., and in comic poetry does not make position with an initial consonant following; v. Corss. Ausspr. 2, p. 643 sq.; Lorenz ad Plaut. Ps. 567), adv. [Sanscr. sama-; Gr. hama, homos]; cf. semel, = eodem tempore, una, at the same time, together, at once, as soon as.

Referring, as temporal adverb, to plural nouns of the same sentence, and representing persons or things as acting, happening, etc., simultaneously.

After a plural subject:

hunc ambo in saxo semul sedent ejecti,

Plaut. Rud. prol. 72:

multa concurrunt simul,

Ter. And. 3, 2, 31:

(duo homines) simul cenare voluerunt,

Cic. Inv. 2, 4, 14:

Zmyrnae cum simul essemus compluris dies,

id. Rep. 1, 8, 13:

tres simul soles effulserunt,

Liv. 41, 21 fin.:

tria simul agmina populabantur Indos,

Curt. 9, 10, 7:

duo simul hujusmodi personae Ciceroni obstiterunt,

Quint. 11, 1, 69:

Othonem multa simul exstimulabant,

Tac. H. 1, 21; Cic. Fam. 9, 1, 2; id. Att. 5, 10, 5; Liv. 21, 33, 3; 41, 2 init.; Curt. 4, 15, 22.—Sometimes the logical subject is understood:

multos modios salis simul (i. e. amicis) edendos esse,

Cic. Lael. 19, 67.—Sometimes both the subject and predicate are understood:

quare si simul (i. e. nos agere) placebit,

Cic. Fam. 5, 19, 2.—

With a plur. object:

(Alcumena) uno partu duos peperit semul,

Plaut. Am. 5, 2, 8:

duas res simul nunc agere decretum'st mihi,

Plaut. Merc. prol. 1:

si duos consules simul ex Italia ejectos... res publica tenere potuisset,

Cic. Phil. 13, 14, 29:

ambo cum simul conspicimus,

Liv. 40, 46 init.:

simul omnibus portis erupit,

id. 40, 48 fin.; cf. Auct. Her. 3, 12, 22; Liv. 8, 37, 5; 21, 60; 40, 30; 42, 7; Curt. 5, 9, 1; Quint. 10, 1, 76; 10, 3, 23; 10, 7, 16.—So with singular implying a plural:

tota (urbs) simul exsurgere aedificiis coepit,

Liv. 6, 4, 6:

totam simul causam ponit ante oculos,

Quint. 6, 1, 1.—After an adverb. implying a plural noun:

igitur undique simul (i. e. ex omnibus locis simul) speculatores citi sese ostendunt,

Sall. J. 101, 1.—

Referring [p. 1703] to plural attributes:

omnium simul rerum... discrimine proposito,

Liv. 6, 35, 6:

multarum simul civitatium legati Romam convenerunt,

id. 43, 6, 1.—

Referring to an attributive participle understood:

multitudo plurium simul gentium (= simul eodem loco versantium),

Liv. 44, 45:

trium simul bellorum victor (= eodem tempore gestorum),

id. 6, 4, 1:

inter duo simul bella,

id. 7, 27, 7:

tot simul malis victi,

Curt. 4, 4, 12.

Referring to nouns, etc., connected by the preposition cum: simul cum = una cum (v. una, s. v. unus), together with:

novi (illum) cum Calcha semul,

Plaut. Men. 5, 2, 48:

jube in urbem veniat jam tecum semul,

id. Most. 4, 2, 26:

qui ipsus equidem nunc primum istanc tecum conspicio semul?

id. Am. 2, 2, 122:

me misisti ad portum cum luci semul,

id. Stich. 2, 2, 40:

quae (amicitia) incepta a parvis cum aetate adcrevit simul,

Ter. And. 3, 3, 7:

simul consilium cum re amisti?

id. Eun. 2, 2, 10:

Critolaum simul cum Diogene venisse commemoras,

Cic. Or. 2, 38, 100:

Hortensius tecum simul pro Appio Claudio dixit,

id. Brut. 64, 230:

cum corporibus simul animos interire,

id. Lael. 4, 13:

vobiscum simul considerantis,

id. Rep. 1, 46, 70:

testamentum Cyri simul obsignavi cum Clodio,

id. Mil. 18, 48:

simul cum lege Aelia magistratum iniit,

id. Att. 1, 16, 13:

simul cum lumine pandit,

id. Arat. 704 (452):

simul cum moribus immutatur fortuna,

Sall. C. 2, 5:

cum anima simul,

id. ib. 33, 4:

simul cum occasu solis,

id. J. 91, 2:

simul cum dono designavit templi finis,

Liv. 1, 10, 5:

si (dictator) se (Fabium) simul cum gloria rei gestae extinxisset,

id. 8, 31, 7:

ut cresceret simul et neglegentia cum audacia hosti,

id. 31, 36, 7; cf. Plaut. Am. 2, 2, 136; id. Aul. 4, 4, 28; id. Bacch. 4, 1, 5; id. Cist. 4, 2, 105; id. Ep. 1, 1, 39; id. Men. prol. 27; 2, 3, 54; 5, 1, 36; id. Merc. 2, 1, 31; id. Most. 1, 2, 17; Cic. Ac. 1, 1, 13; id. Tusc. 3, 18, 40; id. de Or. 2, 33, 142; 3, 3, 10; id. Arch. 12, 30; id. Sest. 22, 50; id. Fam. 15, 4, 8; Liv. 1, 31, 3; Nep. 3, 2; 11, 3; 18, 3; 23, 6; Quint. 11, 3, 65; Hor. Epod. 1, 8; id. S. 1, 1, 58.—Strengthened by una:

quippe omnes semul didicimus tecum una,

Plaut. Poen. 3, 1, 50; cf. id. Most. 4, 3, 43.—With ellipsis of mecum:

qui scribis morderi te interdum quod non simul sis,

Cic. Att. 6, 2, 8.—Freq. cum eo (eis, etc.) must be supplied after simul, likewise, together with him, them, etc.:

in vigiliam quando ibat miles, tum tu ibas semul (i. e. cum eo)?

Plaut. Ps. 4, 7, 86:

cum simul P. Rutilius venisset,

Cic. Rep. 1, 11, 17:

hos qui simul erant missi, fallere,

id. Rosc. Am. 38, 110:

prae metu ne simul (i. e. cum iis) Romanus irrumperet,

Liv. 5, 13, 13:

extra turbam ordinem conlocuntur semul (i. e. inter se),

Plaut. Am. 1, 1, 69; cf. id. ib. 2, 2, 180; Cic. Pis. 34, 84; Liv. 6, 11, 5; Curt. 8, 13, 3.—Simul with abl. alone = cum with abl. ( poet. and in post-Aug. prose; cf. Gr. hama with dat.):

simul his,

Hor. S. 1, 10, 86:

quippe simul nobis habitat,

Ov. Tr. 5, 10, 29:

his simul,

Sil. 3, 268:

Magnetibus simul transmissi,

Tac. A. 4, 55:

quindecimviri septemviris simul,

id. ib. 3, 64; cf. id. ib. 6, 9; Sil. 5, 418; Sen. Troad. 1049.

Referring to a preceding adverb. clause, at the same time, i.e. as that of the action described:

juris ubi dicitur dies, simul patronis dicitur,

Plaut. Men. 4, 2, 17:

quamquam ego vinum bibo, at mandata hau consuevi semul bibere una (= bibere quom vinum bibo, una cum vino),

id. Pers. 2, 1, 3:

quando nihil sit (quod det), semul amare desinat,

id. Ps. 1, 3, 73 Fleck.:

ubi res prolatae sunt, quom rus homines eunt, semul prolatae res sunt nostris dentibus,

id. Capt. 1, 1, 10; id. Ps. 4, 7, 84; cf.:

domum numquam introibis, nisi feres pallam simul (i. e. cum introibis),

Plaut. Men. 4, 2, 104.

Referring to two or more co-ordinate terms or facts representing these as simultaneous, and at the same time, and also, both... and ( at once), together.

Referring to co-ordinate terms of the same sentence.

Simul preceding all the coordinate terms which are connected by et, ac, atque, que, or by et... et (freq. in the histt.):

semul flere sorbereque haud facile est,

Plaut. Most. 3, 2, 104:

Q. Hortensi ingenium simul aspectum et probatum est,

Cic. Brut. 64, 228: Bomilcar, simul cupidus incepta patrandi, et timore socii anxius, Sall. J. 70, 5:

dicenti lacrimae simul spiritum et vocem intercluserunt,

Liv. 40, 16 init.:

quae simul auxilio tribunicio et consensu plebis impediri coepta,

id. 6, 27, 9:

Lycios sub Rhodiorum simul imperio et tutela esse,

id. 41, 6 fin.:

Priverni qui simul a Fundanis ac Romanis defecerunt,

id. 8, 19, 11:

simul divinae humanaeque spei pleni pugnam poscunt,

id. 10, 40, 1:

eximio simul honoribus atque virtutibus,

id. 6, 11, 3:

obruit animum simul luctus metusque,

id. 42, 28; 5, 26, 10; Val. Max. 5, 2, 6:

simul ipsum Vitellium contemnebant metuebantque,

Tac. H. 2, 92; cf. Liv. 3, 38, 12; 3, 50, 12; 5, 7, 3; 6, 18, 5; 6, 33, 9; 6, 40, 4; 9, 12, 4; 27, 51, 12; Caes. B. G. 7, 48; Curt. 5, 4, 30; Sen. Q. N. 2, 54, 2.—So with three or more co-ordinate terms, either all connected by et, Caes. B. G. 4, 24, 2; Quint. 1, 12, 3; 10, 7, 23;

or asyndetic: nunc simul res, fides, fama, virtus, decus deseruerunt,

Plaut. Most. 1, 2, 60.—

Simul after all the coordinate terms (mostly ante-class.):

nunc operam potestis ambo mihi dare et vobis simul,

Plaut. Men. 5, 9, 40:

faxo et operam et vinum perdiderit simul,

id. Aul. 3, 6, 42:

ut si quis sacrilegii et homicidii simul accusetur,

Quint. 12, 1, 4; cf. Plaut. Capt. 3, 5, 92; id. Men. 3, 3, 16; Mart. 11, 58, 10.—

Simul after the first of the co-ordinate terms (so not in Cic.):

convenit regnum simul atque locos ut haberet,

Naev. Bell. Pun. 1, 6, fr. 3:

oculis simul ac mente turbatum,

Liv. 7, 26, 5:

quod ubi auditum simul visumque est,

id. 8, 39, 7:

pulvere simul ac sudore perfusum,

Curt. 3, 5, 2:

terrestri simul navalique clade,

id. 4, 3, 14:

vota nuncupabantur simul et solvebantur,

Val. Max. 6, 9, ext. 5:

qui ima simul ac summa foveret aequaliter,

Sen. Ep. 90, 25; cf. Liv. 4, 32, 12; Curt. 3, 8, 23; 6, 5, 19; 8, 5, 1; Quint. 10, 1, 30.—In post-Aug. prose without any temporal idea, = as well as:

populi Romani facta simul ac dicta memoratu digna... deligere constitui,

Val. Max. 1 prol.; so id. 1, 1, 9.—

Placed before the last term.

Simul et (= simul etiam), and at the same time, and also:

Jugurtha, postquam oppidum Capsam aliosque locos munitos, simul et magnam pecuniam amiserat,

Sall. J. 97, 1:

Marium fatigantem de profectione, simul et invisum et offensum,

id. ib. 73, 2:

Marius hortandi causa, simul et nobilitatem exagitandi, contionem advocavit,

id. ib. 84, 5:

milites modesto imperio habiti, simul et locupletes,

id. ib. 92, 2:

Perseus cum adventu consulis, simul et veris principio strepere omnia cerneret,

Liv. 44, 34 fin.; cf. Hor. C. 1, 20, 6.—

Simulque (rare):

ut (materia) fragilis incumberet, simulque terra umore diluta,

Curt. 8, 10, 25.—

Simul, without any conjunction (so in Cic., but only poet.):

Neptuno grates habeo et tempestatibus, semul Mercurio qui, etc.,

Plaut. Stich. 3, 1, 3:

Electra Stereopeque, simul sanctissima Maja,

Cic. Arat. 270 (36):

inter solis iter, simul inter flamina venti,

id. ib. 342 (101):

ambiguus consilii, num Dyrrhachium pedite atque equite, simul longis navibus mare clauderet,

Tac. H. 2, 83. —

Inserted in the last term ( poet.):

memor Actae non alio rege puertiae, Mutataeque simul togae,

Hor. C. 1, 36, 9;

interea Maecenas advenit atque Coccejus, Capitoque simul Fontejus,

id. S. 1, 5, 32.—

Referring to two or more co-ordinate clauses or sentences.

Et simul or simulque:

contundam facta Talthybi, contem namque omnes nuntios, semulque cursuram meditabor ad ludos Olympios,

Plaut. Stich. 2, 1, 34:

eamus, et de istac simul consilium volo capere una tecum,

i. e. while going, Ter. Eun. 3, 5, 65:

quod... et simul quia,

Lucr. 5, 1181:

ratio Ecquaenam fuerit origo... et simul ecquae sit finis, etc.,

id. 5, 1213:

sed iidem illi ita mecum loquuntur... et simul admonent quiddam quod cavebimus, etc.,

Cic. Phil. 1, 11, 28:

ex tuis litteris cognovi festinationem tuam, et simul sum admiratus cur, etc.,

id. Fam. 7, 8, 1:

emergit Nixi caput, et simul effert sese clara Fides et, etc.,

id. Arat. 713 (460):

postquam Rutilium consedisse accepit, simulque ex Jugurthae proelio clamorem augeri,

Sall. J. 52, 6:

equites ex equis desiliunt, simulque et hosti se opponunt, et animos peditum accendunt,

Liv. 3, 62, 8:

tum rigere omnibus corpora... et simul lassitudine et... fame etiam deficere,

id. 21, 54, 9; 41, 3; Cic. Arat. 504 (259); 545 (299); Curt. 4, 2, 21; Quint. 2, 5, 13.—

Simul with autem or enim, introducing the second sentence:

salve! simul autem vale!

Plaut. Merc. 5, 1, 1: augeamus sane suspicionem tuam;

simul enim augebimus diligentiam,

Cic. Marc. 7, 22.—

Simul preceding co-ordinate sentences, generally connected by et... et, but also by a single copulative conjunction:

simul enim et rei publicae consules, et propones ei exempla ad imitandum,

Cic. Phil. 10, 2, 5:

illa autem altera ratio quae simul et opinionem falsam tollit, et aegritudinem detrahit,

id. Tusc. 4, 28, 60:

simul et inopiam frumenti lenire, et ignaris omnibus parare,

Sall. J. 91, 1:

nullus portus erat qui simul et omnis onerarias caperet, et tecta legionibus praeberet,

Liv. 32, 18, 3:

simul et cohors invasit, et ex omnibus oppidi partibus... concurrerunt,

id. 32, 24, 3: simul Metelli imagines dereptae, et missi qui Antonio nuntiarent. Tac. H. 3, 13; cf. Suet. Caes. 57.—

Referring to co-ordinate clauses introduced by subordinating conjunctions:

Mnesilochum ut requiram atque ut eum mecum ad te adducam semul,

Plaut. Bacch. 3, 5, 2:

tantum faciam ut notam apponam... et simul significem, etc.,

Cic. Fam. 13, 6, 2:

quod eo liberius ad te seribo, quia nostrae laudi favisti, simulque quod video non novitati esse invisum meae,

id. ib. 1, 7, 8; 7, 10, 3.—If used in connecting dependent clauses, simul often stands for a co-ordinating conjunction; v. VI. infra.

Introducing an independent sentence, at the same time, also, likewise (cf.: itaque, igitur, deinde, tum, etc.).

Simul alone:

ego Tiresiam consulam quid faciundum censeat: semul hanc rem ut facta est eloquar,

Plaut. Am. 5, 1, 77:

sequimini! simul circumspicite ne quis adsit arbiter,

id. Mil. 4, 4, 1:

alterum ipse efficiam ut attente audiatis. Simul illud oro: si, etc.,

Cic. Phil. 2, 5, 10:

hoc proprium virtutis existimant... simul hoc se fore tutiores arbitrantur,

Caes. B. G. 6, 23:

Valerio Samnitium legiones occurrunt... simul in Campanos stimulabat ira,

Liv. 7, 32, 3:

tibi (Apollo) decimam partem praedae voveo. Te simul, Juno, precor ut, etc.,

id. 5, 21, 3.—

More freq. simul et (= etiam):

quia videbitur Magis verisimile id esse... simul et conficiam facilius ego quod volo,

Ter. Heaut. 4, 5, 55:

nolite committere ut in re tam inveterata quidquam novi sentiatis. Simul et illa omnia ante oculos vestros proponite, etc.,

Cic. Balb. 28, 65:

demonstravi haec Caecilio. Simul et illud ostendi, me ei satisfacturum,

id. Att. 1, 1, 4:

legati jam reverterant... simul venerant et ab rege Perseo oratores qui, etc.,

Liv. 41, 19 med.:

ipse ad Sycurium progressus, opperiri ibi hostium adventum statuit. Simul et frumentari passim exercitum jubet,

id. 42, 54 fin.; cf. Plaut. Stich. 5, 5, 14; Cic. Or. 2, 85, 349; id. Q. Fr. 1, 1, 12, § 34; id. Prov. Cons. 15, 36; id. Balb. 25, 56; id. Arat. 618 (372); 628 (382); 707 (454); 721 (468); Caes. B. G. 1, 19; 6, 8; Sall. C. 30, 2; id. J. 100, 3; Liv. 8, 9, 13; 8, 32, 5; 10, 3, 2; 40, 32; 4, 49, 3; Tac. H. 1, 1; 1, 52; 2, 53; 3, 15; 3, 18; 3, 20; 3, 29; 3, 42; 3, 82.