Перевод: с латинского на все языки

со всех языков на латинский

...+drawing

  • 81 auctoritas

    auctōrĭtas (not autōr- nor authōr-), ātis, f. [auctor], acc. to the different signiff. of that word,
    I.
    In gen., a producing, production, invention, cause (very rare;

    syn.: auctoramentum, sententia, judicium, consilium, vis, pondus, favor, gratia): quod si exquiratur usque ab stirpe auctoritas (sc. rumoris),

    originator, inventor, Plaut. Trin. 1, 2, 180:

    ejus facti qui sint principes et inventores, qui denique auctoritatis ejus et inventionis comprobatores,

    Cic. Inv. 1, 28, 43:

    utrum poëtae Stoicos depravārint, an Stoici poëtis dederint auctoritatem, non facile dixerim,

    id. N. D. 3, 38, 91.—
    II.
    Esp.,
    A.
    A view, opinion, judgment:

    errat vehementer, si quis in orationibus nostris auctoritates nostras consignatas se habere arbitratur,

    Cic. Clu. 50, 139:

    reliquum est, ut de Q. Catuli auctoritate et sententiā dicendum esse videatur,

    id. Imp. Pomp. 20; 22:

    Mihi quidem ex animo eximi non potest, esse deos, id tamen ipsum, quod mihi persuasum est auctoritate majorum, cur ita sit, nihil tu me doces,

    id. N. D. 3, 3, 7:

    plus apud me antiquorum auctoritas valet,

    id. Lael. 4, 13.—
    B.
    Counsel, advice, persuasion, encouragement to something (esp. if made with energy and sustained by the authority and influence of the counsellor; cf.

    auctor, I. C.): auctoritatem defugere,

    Plaut. Poen. 1, 1, 19:

    Jubeo, cogo atque impero. Numquam defugiam auctoritatem,

    Ter. Eun. 2, 3, 99 Ruhnk.: attende jam, Torquate, quam ego defugiam auctoritatem consulatūs mei, how little pleased (ironically) I am that the occurrences of my consulship are ascribed to my exertions, my influence, Cic. Sull. 11, 33:

    cujus (Reguli) cum valuisset auctoritas, captivi retenti sunt,

    id. Off. 3, 27, 100:

    jure, legibus, auctoritate omnium, qui consulebantur, testamentum fecerat,

    id. Verr. 2, 1, 42:

    ejus (Sexti) mihi vivit auctoritas,

    id. Att. 10, 1, 1:

    his rebus adducti et auctoritate Orgetorigis permoti etc.,

    Caes. B. G. 1, 3: ut per auctoritatem earum civitatium suae preces nuper repudiatae faciliorem aditum ad senatum haberent, i. e. agentibus, intervenientibus, Liv. 38, 3 al.—Also consolatory exhortation, consolation, comfort:

    his autem litteris animum tuum...amicissimi hominis auctoritate confirmandum etiam atque etiam puto,

    Cic. Fam. 6, 6, 2.—
    C.
    Will, pleasure, decision, bidding, command, precept, decree:

    si ad verba rem deflectere velimus, consilium autem eorum, qui scripserunt, et rationem et auctoritatem relinquamus?

    Cic. Caecin. 18, 51:

    verba servire hominum consiliis et auctoritatibus,

    id. ib. 18, 52:

    legio auctoritatem Caesaris persecuta est,

    id. Phil. 3, 3:

    nisi legiones ad Caesaris auctoritatem se contulissent,

    under his command, guidance, id. Fam. 10, 28 fin. —Hence,
    2.
    Esp., in political lang., t. t.
    a.
    Senatūs auctoritas,
    (α).
    The will of the senate:

    agrum Picenum contra senatūs auctoritatem dividere,

    Cic. Sen. 4, 11.—More freq.,
    (β).
    A decree of the senate, = Senatūs consultum:

    Senatūs vetus auctoritas de Bacchanalibus,

    Cic. Leg. 2, 15, 37:

    sine senatūs auctoritate foedus facere,

    id. Off. 3, 30, 109:

    Senatūs auctoritas gravissima intercessit,

    id. Fam. 1, 2 fin.:

    responditque ita ex auctoritate senatūs consul,

    Liv. 7, 31:

    imperio non populi jussu, non ex auctoritate patrum dato,

    id. 26, 2:

    Neminem exulum nisi ex Senatūs auctoritate restituit,

    Suet. Claud. 12:

    citra senatūs populique auctoritatem,

    id. Caes. 28 al. —Hence the superscription to the decrees of the Senate:

    SENATVS. CONSVLTI. AVCTORITAS., abbrev., S. C. A.,

    Cic. Fam. 8, 8.—Sometimes between senatūs auctoritas and senatūs consultum this distinction is to be made, that the former designates a decision of the senate, invalidated by the protestation of the tribune of the people or by the people themselves;

    the latter, one that is passed without opposition,

    Cic. Fam. 8, 8; Liv. 4, 57.—
    b.
    Auctoritas populi, the popular will or decision:

    isti principes et sibi et ceteris populi universi auctoritati parendum esse fateantur,

    Cic. Imp. Pomp. 22; so,

    publica,

    Vell. 2, 62, 3; Dig. 1, 2, 2, § 4.—
    c.
    Auctoritas collegii (pontificum), Liv. 34, 44; cf. Cic. Leg. 2, 19 and 21.—
    D.
    Liberty, ability, power, authority to do according to one's pleasure:

    qui habet imperium a populo Romano auctoritatem legum dandarum ab senatu,

    Cic. Verr. 2, 2, 49:

    Verres tantum sibi auctoritatis in re publicā suscepit, ut, etc.,

    id. ib. 2, 5, 58: Invita in hoc loco versatur oratio;

    videtur enim auctoritatem adferre peccandi,

    id. N. D. 3, 35, 85:

    Senatūs faciem secum attulerat auctoritatemque populi Romani,

    id. Phil. 8, 8.—
    E.
    Might, power, authority, reputation, dignity, influence, weight (very freq.):

    ut vostra auctoritas Meae auctoritati fautrix adjutrixque sit, Ter. Hec. prol. alt. 40: aequitate causae et auctoritate suā aliquem commovere,

    Cic. Verr. 2, 1, 48:

    id maximā auctoritate philosophi adfirmant,

    id. Off. 3, 29, 105:

    Digna est memoriā Q. Catuli cum auctoritas tum verecundia,

    Vell. 2, 32:

    optimatium auctoritatem deminuere,

    Suet. Caes. 11; so,

    auctoritatem habere,

    Cic. Phil. 11, 10 fin.; id. Sen. 17, 60:

    adripere,

    id. ib. 18, 62; id. N. D. 3, 35, 85:

    facere,

    to procure, obtain, id. Imp. Pomp. 15: Grandis auctoritatis es et bene regis regnum Israël, * Vulg. 3 Reg. 21, 7:

    imminuere,

    Cic. de Or. 2, 37 fin.:

    levare,

    id. Ac. 2, 22, 69:

    fructus capere auctoritatis,

    id. Sen. 18, 62:

    Quae sunt voluptates corporis cum auctoritatis praemiis comparandae?

    id. ib. 18, 64 et saep. — Transf. to things, importance, significance, weight, power, worth, value, estimation:

    bos in pecuariā maximā debet esse auctoritate,

    Varr. R. R. 2, 5:

    sunt certa legum verba... quo plus auctoritatis habeant, paulo antiquiora,

    more weight, force, Cic. Leg. 2, 7, 18:

    totius hujusce rei quae sit vis, quae auctoritas, quod pondus, ignorant,

    id. Fl. 4:

    utilitatis species falsa ab honestatis auctoritate superata est,

    id. Off. 3, 30, 109: cum antea per aetatem nondum hujus auctoritatem loci attingere auderem, of this honorable place, i. e. the rostra, id. Imp. Pomp 1:

    bibliothecas omnium philosophorum mihi videtur XII. tabularum libellus auctoritatis pondere superare,

    id. de Or. 1, 44, 195; id. Fam. 1, 7; Dolab. ap. Cic. ib. 9, 9 fin.:

    auctoritas praecipua lupo (pisci),

    Plin. 9, 17, 28, § 61: Post eum (Maecenatum) interiit auctoritas sapori (pullorum [p. 200] asinorum), id. 8, 43, 68, § 170 Jan:

    unguentorum,

    id. 13, 1, 2, § 4:

    auctoritas dignitasque formae,

    Suet. Claud. 30.—Also of feigned, assumed authority:

    nec cognovi quemquam, qui majore auctoritate nihil diceret,

    that said nothing with a greater air of authority, Cic. Div. 2, 67, 139.—
    F.
    An example, pattern, model:

    omnium superiorum auctoritatem repudiare,

    Cic. Verr. 2, 3, 19:

    memoriā digna juventuti rei publicae capessendae auctoritas disciplinaque,

    id. Sest. 6, 14:

    valuit auctoritas,

    id. Tusc. 2, 22, 53; so id. Verr. 2, 3, 93; 2, 5, 32:

    tu is es qui in disputando non tuum judicium sequare, sed auctoritati aliorum pareas,

    id. Leg. 1, 13, 36; id. Rosc. Am. 6, 16 al.—
    G.
    A warrant, security for establishing a fact, assertion, etc., credibility:

    cum ea (justitia) sine prudentiā satis habeat auctoritatis,

    Cic. Off. 2, 9, 34:

    desinant putare, auctoritatem esse in eo testimonio, cujus auctor inventus est nemo,

    id. Fl. 22, 53:

    Quid vero habet auctoritatis furor iste, quem divinum vocatis?

    id. Div. 2, 54, 110:

    tollitur omnis auctoritas somniorum,

    id. ib. 2, 59, 123:

    cum ad vanitatem accessit auctoritas,

    id. Lael. 25, 94.—
    2.
    Meton., the things which serve for the verification or establishment of a fact.
    a.
    A record, document:

    videt legationes, cum publicis auctoritatibus convenisse,

    Cic. Verr. 1, 3, 7:

    nihil putas valere in judiciis civitatum auctoritates ac litteras,

    id. ib. 2, 3, 62, § 146.—
    b.
    The name of a person who is security for something, authority:

    cum auctoritates principum conjurationis colligeret,

    Cic. Sull. 13, 37:

    sed tu auctoritates contemnis, ratione pugnas,

    id. N. D. 3, 4, 9.—Hence for the names of persons present at the drawing up of a decree of the senate:

    quod in auctoritatibus praescriptis exstat,

    Cic. de Or. 3, 2, 5: Senatūs consultum, quod tibi misi, factum est auctoritatesque perscriptae, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 8.—
    H.
    Right of possession (cf. auctor, II. F. 1.):

    lex usum et auctoritatem fundi jubet esse biennium,

    Cic. Caecin. 19, 54:

    usūs auctoritas fundi biennium est,

    id. Top. 4, 23; so id. Caecin. 26, 74; id. Har. Resp. 7; Lex Atin. ap. Gell. 17, 6; cf. Hugo, Rechtsgesch. p. 217 sq.—So in the laws of the XII. Tables: ADVERSVS. HOSTEM. AETERNA. AVCTORITAS., against a stranger the right of possession is perpetual (i. e. a stranger cannot, by prescription, obtain the right of possession to the property of a Roman), ap. Cic. Off. 1, 12, 37.—
    J.
    In jurid. lang., a guaranty, security, Paul. Sent. 2, 17.

    Lewis & Short latin dictionary > auctoritas

  • 82 auctumnus

    1.
    auctumnus (correctly aut-), i, m. ( autumnum, i, n., Varr.ap.Non.p.71, 20). [This word was anciently referred to augeo, as the season of increase, as by Paul. ex Fest. p. 23, 11 Müll.; so Curtius. But Corssen and others, in view of its correct form, autumnus, refer it to the Sanscr. av, to do good to, to satisfy one's self; cf. the Gr. enênês (i.e. enêWês), good, kindly, and 2.aveo, to be well.] The season of abundance, the autumn.
    I.
    Lit. (from the 22d of September to the 22d of December;

    acc. to the designation of the ancients, from the entering of the sun into Libra until the setting of the Pleiades, comprising 91 days,

    Varr. R. R. 1, 28):

    quae temporis quasi naturam notant, hiems, ver, aestas, autumnus,

    Cic. Part. Or. 11:

    Vites autumno fundi suadente videmus,

    Lucr. 1, 175:

    Inde autumnus adit,

    id. 5, 743:

    pomifer,

    Hor. C. 4, 7, 11:

    varius purpureo colore,

    id. ib. 2, 5, 11:

    sordidus calcatis uvis,

    Ov. M. 2, 29: letifer, sickly (on account of the diseases that prevail in autumn), Juv. 4, 56:

    sub autumno,

    Ov. A. A. 2, 315:

    autumno adulto,

    about the middle of autumn, Tac. A. 11, 31:

    vergente,

    drawing to a close, id. ib. 11, 4:

    flexus autumni,

    id. H. 5, 23 al. —In plur.:

    Frustra per autumnos nocentem Corporibus metuemus Austrum,

    Hor. C. 2, 14, 15; Ov. M. 1, 117; 3, 327.—
    * II.
    Meton., the produce of the autumn, the harvest:

    et multa fragrat testa senibus autumnis, i. e. vino vetere,

    Mart. 3, 58, 7.
    2.
    auctumnus (correctly aut-), a, um, adj. [1. auctumnus], autumnal ( poet. or in post-Aug. prose):

    imber,

    Cato, R. R. 58:

    autumno frigore,

    Ov. M. 3, 729 (Merk., autumni frigore):

    sidera,

    Manil. 2, 269:

    tempus,

    id. 2, 425:

    pruinae,

    Aus. Idyll. 8, 10;

    Cod. Th. 2, 8, 2: aequinoctium,

    Plin. 19, 6, 33, § 108:

    tempestas,

    Gell. 19, 7, 2.

    Lewis & Short latin dictionary > auctumnus

  • 83 aulaeum

    aulaeum, i, n., = aulaia (Plut.), a splendidly wrought or embroidered stuff, tapestry, arras, esp. a covering, a curtain, hangings: aulaea genus vestis peregrinum, Varr. de Vita populi Rom. lib. III.; Non. p. 537 sq.:

    aulaea dicta sunt ab aulā Attali, in quā primum inventa sunt vela ingentia,

    Serv. ad Verg. G. 3, 25.
    I.
    A curtain, canopy:

    suspensa aulaea,

    Hor. S. 2, 8, 54; and so Prop. 3, 30, 12.—In partic., the curtain of a theatre; which, among the ancients, contrary to modern usage, was lowered from the ceiling to the floor at the beginning of a piece or act, and at the conclusion was drawn up; cf. Smith, Dict. Antiq.; hence the expression, aulaeum tollitur, is drawn up, at the end of a piece (act), Cic. Cael. 27, 65; Ov. M. 3, 111; on the contr. mittitur, is dropped, at the beginning, Phaedr. 5, 7, 23. Usually such curtains were wrought with the figures of gods or men, esp. of heroes, and in drawing up the curtain, the upper part of the figures would first become visible, then the lower parts in succession, appearing, as it were, themselves to draw up the curtain;

    hence, utque Purpurea intexti tollant aulaea Britanni,

    and how the Britons woven upon it lift the purple curtain, Verg. G. 3, 25 Voss; cf. also Ov. M. l. l. Bach.—
    II.
    A covering for beds and sofas, tapestry:

    aulaeis jam se regina superbis Aurea composuit spondā,

    Verg. A. 1, 697:

    Cenae sine aulaeis et ostro,

    Hor. C. 3, 29, 15; Curt. 8, 5, 21; 8, 9, 15.—
    III.
    The drapery of a heavy upper garment, pictae Sarrana ferentem Ex umeris aulaea togae, the folds of his embroidered toga, Juv. 10, 39.

    Lewis & Short latin dictionary > aulaeum

  • 84 austrum

    haustrum (also austrum), i, n. [id.], a machine for drawing water, Lucr. 5, 516; cf. Non. 13, 5.

    Lewis & Short latin dictionary > austrum

  • 85 authoritas

    auctōrĭtas (not autōr- nor authōr-), ātis, f. [auctor], acc. to the different signiff. of that word,
    I.
    In gen., a producing, production, invention, cause (very rare;

    syn.: auctoramentum, sententia, judicium, consilium, vis, pondus, favor, gratia): quod si exquiratur usque ab stirpe auctoritas (sc. rumoris),

    originator, inventor, Plaut. Trin. 1, 2, 180:

    ejus facti qui sint principes et inventores, qui denique auctoritatis ejus et inventionis comprobatores,

    Cic. Inv. 1, 28, 43:

    utrum poëtae Stoicos depravārint, an Stoici poëtis dederint auctoritatem, non facile dixerim,

    id. N. D. 3, 38, 91.—
    II.
    Esp.,
    A.
    A view, opinion, judgment:

    errat vehementer, si quis in orationibus nostris auctoritates nostras consignatas se habere arbitratur,

    Cic. Clu. 50, 139:

    reliquum est, ut de Q. Catuli auctoritate et sententiā dicendum esse videatur,

    id. Imp. Pomp. 20; 22:

    Mihi quidem ex animo eximi non potest, esse deos, id tamen ipsum, quod mihi persuasum est auctoritate majorum, cur ita sit, nihil tu me doces,

    id. N. D. 3, 3, 7:

    plus apud me antiquorum auctoritas valet,

    id. Lael. 4, 13.—
    B.
    Counsel, advice, persuasion, encouragement to something (esp. if made with energy and sustained by the authority and influence of the counsellor; cf.

    auctor, I. C.): auctoritatem defugere,

    Plaut. Poen. 1, 1, 19:

    Jubeo, cogo atque impero. Numquam defugiam auctoritatem,

    Ter. Eun. 2, 3, 99 Ruhnk.: attende jam, Torquate, quam ego defugiam auctoritatem consulatūs mei, how little pleased (ironically) I am that the occurrences of my consulship are ascribed to my exertions, my influence, Cic. Sull. 11, 33:

    cujus (Reguli) cum valuisset auctoritas, captivi retenti sunt,

    id. Off. 3, 27, 100:

    jure, legibus, auctoritate omnium, qui consulebantur, testamentum fecerat,

    id. Verr. 2, 1, 42:

    ejus (Sexti) mihi vivit auctoritas,

    id. Att. 10, 1, 1:

    his rebus adducti et auctoritate Orgetorigis permoti etc.,

    Caes. B. G. 1, 3: ut per auctoritatem earum civitatium suae preces nuper repudiatae faciliorem aditum ad senatum haberent, i. e. agentibus, intervenientibus, Liv. 38, 3 al.—Also consolatory exhortation, consolation, comfort:

    his autem litteris animum tuum...amicissimi hominis auctoritate confirmandum etiam atque etiam puto,

    Cic. Fam. 6, 6, 2.—
    C.
    Will, pleasure, decision, bidding, command, precept, decree:

    si ad verba rem deflectere velimus, consilium autem eorum, qui scripserunt, et rationem et auctoritatem relinquamus?

    Cic. Caecin. 18, 51:

    verba servire hominum consiliis et auctoritatibus,

    id. ib. 18, 52:

    legio auctoritatem Caesaris persecuta est,

    id. Phil. 3, 3:

    nisi legiones ad Caesaris auctoritatem se contulissent,

    under his command, guidance, id. Fam. 10, 28 fin. —Hence,
    2.
    Esp., in political lang., t. t.
    a.
    Senatūs auctoritas,
    (α).
    The will of the senate:

    agrum Picenum contra senatūs auctoritatem dividere,

    Cic. Sen. 4, 11.—More freq.,
    (β).
    A decree of the senate, = Senatūs consultum:

    Senatūs vetus auctoritas de Bacchanalibus,

    Cic. Leg. 2, 15, 37:

    sine senatūs auctoritate foedus facere,

    id. Off. 3, 30, 109:

    Senatūs auctoritas gravissima intercessit,

    id. Fam. 1, 2 fin.:

    responditque ita ex auctoritate senatūs consul,

    Liv. 7, 31:

    imperio non populi jussu, non ex auctoritate patrum dato,

    id. 26, 2:

    Neminem exulum nisi ex Senatūs auctoritate restituit,

    Suet. Claud. 12:

    citra senatūs populique auctoritatem,

    id. Caes. 28 al. —Hence the superscription to the decrees of the Senate:

    SENATVS. CONSVLTI. AVCTORITAS., abbrev., S. C. A.,

    Cic. Fam. 8, 8.—Sometimes between senatūs auctoritas and senatūs consultum this distinction is to be made, that the former designates a decision of the senate, invalidated by the protestation of the tribune of the people or by the people themselves;

    the latter, one that is passed without opposition,

    Cic. Fam. 8, 8; Liv. 4, 57.—
    b.
    Auctoritas populi, the popular will or decision:

    isti principes et sibi et ceteris populi universi auctoritati parendum esse fateantur,

    Cic. Imp. Pomp. 22; so,

    publica,

    Vell. 2, 62, 3; Dig. 1, 2, 2, § 4.—
    c.
    Auctoritas collegii (pontificum), Liv. 34, 44; cf. Cic. Leg. 2, 19 and 21.—
    D.
    Liberty, ability, power, authority to do according to one's pleasure:

    qui habet imperium a populo Romano auctoritatem legum dandarum ab senatu,

    Cic. Verr. 2, 2, 49:

    Verres tantum sibi auctoritatis in re publicā suscepit, ut, etc.,

    id. ib. 2, 5, 58: Invita in hoc loco versatur oratio;

    videtur enim auctoritatem adferre peccandi,

    id. N. D. 3, 35, 85:

    Senatūs faciem secum attulerat auctoritatemque populi Romani,

    id. Phil. 8, 8.—
    E.
    Might, power, authority, reputation, dignity, influence, weight (very freq.):

    ut vostra auctoritas Meae auctoritati fautrix adjutrixque sit, Ter. Hec. prol. alt. 40: aequitate causae et auctoritate suā aliquem commovere,

    Cic. Verr. 2, 1, 48:

    id maximā auctoritate philosophi adfirmant,

    id. Off. 3, 29, 105:

    Digna est memoriā Q. Catuli cum auctoritas tum verecundia,

    Vell. 2, 32:

    optimatium auctoritatem deminuere,

    Suet. Caes. 11; so,

    auctoritatem habere,

    Cic. Phil. 11, 10 fin.; id. Sen. 17, 60:

    adripere,

    id. ib. 18, 62; id. N. D. 3, 35, 85:

    facere,

    to procure, obtain, id. Imp. Pomp. 15: Grandis auctoritatis es et bene regis regnum Israël, * Vulg. 3 Reg. 21, 7:

    imminuere,

    Cic. de Or. 2, 37 fin.:

    levare,

    id. Ac. 2, 22, 69:

    fructus capere auctoritatis,

    id. Sen. 18, 62:

    Quae sunt voluptates corporis cum auctoritatis praemiis comparandae?

    id. ib. 18, 64 et saep. — Transf. to things, importance, significance, weight, power, worth, value, estimation:

    bos in pecuariā maximā debet esse auctoritate,

    Varr. R. R. 2, 5:

    sunt certa legum verba... quo plus auctoritatis habeant, paulo antiquiora,

    more weight, force, Cic. Leg. 2, 7, 18:

    totius hujusce rei quae sit vis, quae auctoritas, quod pondus, ignorant,

    id. Fl. 4:

    utilitatis species falsa ab honestatis auctoritate superata est,

    id. Off. 3, 30, 109: cum antea per aetatem nondum hujus auctoritatem loci attingere auderem, of this honorable place, i. e. the rostra, id. Imp. Pomp 1:

    bibliothecas omnium philosophorum mihi videtur XII. tabularum libellus auctoritatis pondere superare,

    id. de Or. 1, 44, 195; id. Fam. 1, 7; Dolab. ap. Cic. ib. 9, 9 fin.:

    auctoritas praecipua lupo (pisci),

    Plin. 9, 17, 28, § 61: Post eum (Maecenatum) interiit auctoritas sapori (pullorum [p. 200] asinorum), id. 8, 43, 68, § 170 Jan:

    unguentorum,

    id. 13, 1, 2, § 4:

    auctoritas dignitasque formae,

    Suet. Claud. 30.—Also of feigned, assumed authority:

    nec cognovi quemquam, qui majore auctoritate nihil diceret,

    that said nothing with a greater air of authority, Cic. Div. 2, 67, 139.—
    F.
    An example, pattern, model:

    omnium superiorum auctoritatem repudiare,

    Cic. Verr. 2, 3, 19:

    memoriā digna juventuti rei publicae capessendae auctoritas disciplinaque,

    id. Sest. 6, 14:

    valuit auctoritas,

    id. Tusc. 2, 22, 53; so id. Verr. 2, 3, 93; 2, 5, 32:

    tu is es qui in disputando non tuum judicium sequare, sed auctoritati aliorum pareas,

    id. Leg. 1, 13, 36; id. Rosc. Am. 6, 16 al.—
    G.
    A warrant, security for establishing a fact, assertion, etc., credibility:

    cum ea (justitia) sine prudentiā satis habeat auctoritatis,

    Cic. Off. 2, 9, 34:

    desinant putare, auctoritatem esse in eo testimonio, cujus auctor inventus est nemo,

    id. Fl. 22, 53:

    Quid vero habet auctoritatis furor iste, quem divinum vocatis?

    id. Div. 2, 54, 110:

    tollitur omnis auctoritas somniorum,

    id. ib. 2, 59, 123:

    cum ad vanitatem accessit auctoritas,

    id. Lael. 25, 94.—
    2.
    Meton., the things which serve for the verification or establishment of a fact.
    a.
    A record, document:

    videt legationes, cum publicis auctoritatibus convenisse,

    Cic. Verr. 1, 3, 7:

    nihil putas valere in judiciis civitatum auctoritates ac litteras,

    id. ib. 2, 3, 62, § 146.—
    b.
    The name of a person who is security for something, authority:

    cum auctoritates principum conjurationis colligeret,

    Cic. Sull. 13, 37:

    sed tu auctoritates contemnis, ratione pugnas,

    id. N. D. 3, 4, 9.—Hence for the names of persons present at the drawing up of a decree of the senate:

    quod in auctoritatibus praescriptis exstat,

    Cic. de Or. 3, 2, 5: Senatūs consultum, quod tibi misi, factum est auctoritatesque perscriptae, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 8.—
    H.
    Right of possession (cf. auctor, II. F. 1.):

    lex usum et auctoritatem fundi jubet esse biennium,

    Cic. Caecin. 19, 54:

    usūs auctoritas fundi biennium est,

    id. Top. 4, 23; so id. Caecin. 26, 74; id. Har. Resp. 7; Lex Atin. ap. Gell. 17, 6; cf. Hugo, Rechtsgesch. p. 217 sq.—So in the laws of the XII. Tables: ADVERSVS. HOSTEM. AETERNA. AVCTORITAS., against a stranger the right of possession is perpetual (i. e. a stranger cannot, by prescription, obtain the right of possession to the property of a Roman), ap. Cic. Off. 1, 12, 37.—
    J.
    In jurid. lang., a guaranty, security, Paul. Sent. 2, 17.

    Lewis & Short latin dictionary > authoritas

  • 86 autoritas

    auctōrĭtas (not autōr- nor authōr-), ātis, f. [auctor], acc. to the different signiff. of that word,
    I.
    In gen., a producing, production, invention, cause (very rare;

    syn.: auctoramentum, sententia, judicium, consilium, vis, pondus, favor, gratia): quod si exquiratur usque ab stirpe auctoritas (sc. rumoris),

    originator, inventor, Plaut. Trin. 1, 2, 180:

    ejus facti qui sint principes et inventores, qui denique auctoritatis ejus et inventionis comprobatores,

    Cic. Inv. 1, 28, 43:

    utrum poëtae Stoicos depravārint, an Stoici poëtis dederint auctoritatem, non facile dixerim,

    id. N. D. 3, 38, 91.—
    II.
    Esp.,
    A.
    A view, opinion, judgment:

    errat vehementer, si quis in orationibus nostris auctoritates nostras consignatas se habere arbitratur,

    Cic. Clu. 50, 139:

    reliquum est, ut de Q. Catuli auctoritate et sententiā dicendum esse videatur,

    id. Imp. Pomp. 20; 22:

    Mihi quidem ex animo eximi non potest, esse deos, id tamen ipsum, quod mihi persuasum est auctoritate majorum, cur ita sit, nihil tu me doces,

    id. N. D. 3, 3, 7:

    plus apud me antiquorum auctoritas valet,

    id. Lael. 4, 13.—
    B.
    Counsel, advice, persuasion, encouragement to something (esp. if made with energy and sustained by the authority and influence of the counsellor; cf.

    auctor, I. C.): auctoritatem defugere,

    Plaut. Poen. 1, 1, 19:

    Jubeo, cogo atque impero. Numquam defugiam auctoritatem,

    Ter. Eun. 2, 3, 99 Ruhnk.: attende jam, Torquate, quam ego defugiam auctoritatem consulatūs mei, how little pleased (ironically) I am that the occurrences of my consulship are ascribed to my exertions, my influence, Cic. Sull. 11, 33:

    cujus (Reguli) cum valuisset auctoritas, captivi retenti sunt,

    id. Off. 3, 27, 100:

    jure, legibus, auctoritate omnium, qui consulebantur, testamentum fecerat,

    id. Verr. 2, 1, 42:

    ejus (Sexti) mihi vivit auctoritas,

    id. Att. 10, 1, 1:

    his rebus adducti et auctoritate Orgetorigis permoti etc.,

    Caes. B. G. 1, 3: ut per auctoritatem earum civitatium suae preces nuper repudiatae faciliorem aditum ad senatum haberent, i. e. agentibus, intervenientibus, Liv. 38, 3 al.—Also consolatory exhortation, consolation, comfort:

    his autem litteris animum tuum...amicissimi hominis auctoritate confirmandum etiam atque etiam puto,

    Cic. Fam. 6, 6, 2.—
    C.
    Will, pleasure, decision, bidding, command, precept, decree:

    si ad verba rem deflectere velimus, consilium autem eorum, qui scripserunt, et rationem et auctoritatem relinquamus?

    Cic. Caecin. 18, 51:

    verba servire hominum consiliis et auctoritatibus,

    id. ib. 18, 52:

    legio auctoritatem Caesaris persecuta est,

    id. Phil. 3, 3:

    nisi legiones ad Caesaris auctoritatem se contulissent,

    under his command, guidance, id. Fam. 10, 28 fin. —Hence,
    2.
    Esp., in political lang., t. t.
    a.
    Senatūs auctoritas,
    (α).
    The will of the senate:

    agrum Picenum contra senatūs auctoritatem dividere,

    Cic. Sen. 4, 11.—More freq.,
    (β).
    A decree of the senate, = Senatūs consultum:

    Senatūs vetus auctoritas de Bacchanalibus,

    Cic. Leg. 2, 15, 37:

    sine senatūs auctoritate foedus facere,

    id. Off. 3, 30, 109:

    Senatūs auctoritas gravissima intercessit,

    id. Fam. 1, 2 fin.:

    responditque ita ex auctoritate senatūs consul,

    Liv. 7, 31:

    imperio non populi jussu, non ex auctoritate patrum dato,

    id. 26, 2:

    Neminem exulum nisi ex Senatūs auctoritate restituit,

    Suet. Claud. 12:

    citra senatūs populique auctoritatem,

    id. Caes. 28 al. —Hence the superscription to the decrees of the Senate:

    SENATVS. CONSVLTI. AVCTORITAS., abbrev., S. C. A.,

    Cic. Fam. 8, 8.—Sometimes between senatūs auctoritas and senatūs consultum this distinction is to be made, that the former designates a decision of the senate, invalidated by the protestation of the tribune of the people or by the people themselves;

    the latter, one that is passed without opposition,

    Cic. Fam. 8, 8; Liv. 4, 57.—
    b.
    Auctoritas populi, the popular will or decision:

    isti principes et sibi et ceteris populi universi auctoritati parendum esse fateantur,

    Cic. Imp. Pomp. 22; so,

    publica,

    Vell. 2, 62, 3; Dig. 1, 2, 2, § 4.—
    c.
    Auctoritas collegii (pontificum), Liv. 34, 44; cf. Cic. Leg. 2, 19 and 21.—
    D.
    Liberty, ability, power, authority to do according to one's pleasure:

    qui habet imperium a populo Romano auctoritatem legum dandarum ab senatu,

    Cic. Verr. 2, 2, 49:

    Verres tantum sibi auctoritatis in re publicā suscepit, ut, etc.,

    id. ib. 2, 5, 58: Invita in hoc loco versatur oratio;

    videtur enim auctoritatem adferre peccandi,

    id. N. D. 3, 35, 85:

    Senatūs faciem secum attulerat auctoritatemque populi Romani,

    id. Phil. 8, 8.—
    E.
    Might, power, authority, reputation, dignity, influence, weight (very freq.):

    ut vostra auctoritas Meae auctoritati fautrix adjutrixque sit, Ter. Hec. prol. alt. 40: aequitate causae et auctoritate suā aliquem commovere,

    Cic. Verr. 2, 1, 48:

    id maximā auctoritate philosophi adfirmant,

    id. Off. 3, 29, 105:

    Digna est memoriā Q. Catuli cum auctoritas tum verecundia,

    Vell. 2, 32:

    optimatium auctoritatem deminuere,

    Suet. Caes. 11; so,

    auctoritatem habere,

    Cic. Phil. 11, 10 fin.; id. Sen. 17, 60:

    adripere,

    id. ib. 18, 62; id. N. D. 3, 35, 85:

    facere,

    to procure, obtain, id. Imp. Pomp. 15: Grandis auctoritatis es et bene regis regnum Israël, * Vulg. 3 Reg. 21, 7:

    imminuere,

    Cic. de Or. 2, 37 fin.:

    levare,

    id. Ac. 2, 22, 69:

    fructus capere auctoritatis,

    id. Sen. 18, 62:

    Quae sunt voluptates corporis cum auctoritatis praemiis comparandae?

    id. ib. 18, 64 et saep. — Transf. to things, importance, significance, weight, power, worth, value, estimation:

    bos in pecuariā maximā debet esse auctoritate,

    Varr. R. R. 2, 5:

    sunt certa legum verba... quo plus auctoritatis habeant, paulo antiquiora,

    more weight, force, Cic. Leg. 2, 7, 18:

    totius hujusce rei quae sit vis, quae auctoritas, quod pondus, ignorant,

    id. Fl. 4:

    utilitatis species falsa ab honestatis auctoritate superata est,

    id. Off. 3, 30, 109: cum antea per aetatem nondum hujus auctoritatem loci attingere auderem, of this honorable place, i. e. the rostra, id. Imp. Pomp 1:

    bibliothecas omnium philosophorum mihi videtur XII. tabularum libellus auctoritatis pondere superare,

    id. de Or. 1, 44, 195; id. Fam. 1, 7; Dolab. ap. Cic. ib. 9, 9 fin.:

    auctoritas praecipua lupo (pisci),

    Plin. 9, 17, 28, § 61: Post eum (Maecenatum) interiit auctoritas sapori (pullorum [p. 200] asinorum), id. 8, 43, 68, § 170 Jan:

    unguentorum,

    id. 13, 1, 2, § 4:

    auctoritas dignitasque formae,

    Suet. Claud. 30.—Also of feigned, assumed authority:

    nec cognovi quemquam, qui majore auctoritate nihil diceret,

    that said nothing with a greater air of authority, Cic. Div. 2, 67, 139.—
    F.
    An example, pattern, model:

    omnium superiorum auctoritatem repudiare,

    Cic. Verr. 2, 3, 19:

    memoriā digna juventuti rei publicae capessendae auctoritas disciplinaque,

    id. Sest. 6, 14:

    valuit auctoritas,

    id. Tusc. 2, 22, 53; so id. Verr. 2, 3, 93; 2, 5, 32:

    tu is es qui in disputando non tuum judicium sequare, sed auctoritati aliorum pareas,

    id. Leg. 1, 13, 36; id. Rosc. Am. 6, 16 al.—
    G.
    A warrant, security for establishing a fact, assertion, etc., credibility:

    cum ea (justitia) sine prudentiā satis habeat auctoritatis,

    Cic. Off. 2, 9, 34:

    desinant putare, auctoritatem esse in eo testimonio, cujus auctor inventus est nemo,

    id. Fl. 22, 53:

    Quid vero habet auctoritatis furor iste, quem divinum vocatis?

    id. Div. 2, 54, 110:

    tollitur omnis auctoritas somniorum,

    id. ib. 2, 59, 123:

    cum ad vanitatem accessit auctoritas,

    id. Lael. 25, 94.—
    2.
    Meton., the things which serve for the verification or establishment of a fact.
    a.
    A record, document:

    videt legationes, cum publicis auctoritatibus convenisse,

    Cic. Verr. 1, 3, 7:

    nihil putas valere in judiciis civitatum auctoritates ac litteras,

    id. ib. 2, 3, 62, § 146.—
    b.
    The name of a person who is security for something, authority:

    cum auctoritates principum conjurationis colligeret,

    Cic. Sull. 13, 37:

    sed tu auctoritates contemnis, ratione pugnas,

    id. N. D. 3, 4, 9.—Hence for the names of persons present at the drawing up of a decree of the senate:

    quod in auctoritatibus praescriptis exstat,

    Cic. de Or. 3, 2, 5: Senatūs consultum, quod tibi misi, factum est auctoritatesque perscriptae, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 8.—
    H.
    Right of possession (cf. auctor, II. F. 1.):

    lex usum et auctoritatem fundi jubet esse biennium,

    Cic. Caecin. 19, 54:

    usūs auctoritas fundi biennium est,

    id. Top. 4, 23; so id. Caecin. 26, 74; id. Har. Resp. 7; Lex Atin. ap. Gell. 17, 6; cf. Hugo, Rechtsgesch. p. 217 sq.—So in the laws of the XII. Tables: ADVERSVS. HOSTEM. AETERNA. AVCTORITAS., against a stranger the right of possession is perpetual (i. e. a stranger cannot, by prescription, obtain the right of possession to the property of a Roman), ap. Cic. Off. 1, 12, 37.—
    J.
    In jurid. lang., a guaranty, security, Paul. Sent. 2, 17.

    Lewis & Short latin dictionary > autoritas

  • 87 autumnum

    1.
    auctumnus (correctly aut-), i, m. ( autumnum, i, n., Varr.ap.Non.p.71, 20). [This word was anciently referred to augeo, as the season of increase, as by Paul. ex Fest. p. 23, 11 Müll.; so Curtius. But Corssen and others, in view of its correct form, autumnus, refer it to the Sanscr. av, to do good to, to satisfy one's self; cf. the Gr. enênês (i.e. enêWês), good, kindly, and 2.aveo, to be well.] The season of abundance, the autumn.
    I.
    Lit. (from the 22d of September to the 22d of December;

    acc. to the designation of the ancients, from the entering of the sun into Libra until the setting of the Pleiades, comprising 91 days,

    Varr. R. R. 1, 28):

    quae temporis quasi naturam notant, hiems, ver, aestas, autumnus,

    Cic. Part. Or. 11:

    Vites autumno fundi suadente videmus,

    Lucr. 1, 175:

    Inde autumnus adit,

    id. 5, 743:

    pomifer,

    Hor. C. 4, 7, 11:

    varius purpureo colore,

    id. ib. 2, 5, 11:

    sordidus calcatis uvis,

    Ov. M. 2, 29: letifer, sickly (on account of the diseases that prevail in autumn), Juv. 4, 56:

    sub autumno,

    Ov. A. A. 2, 315:

    autumno adulto,

    about the middle of autumn, Tac. A. 11, 31:

    vergente,

    drawing to a close, id. ib. 11, 4:

    flexus autumni,

    id. H. 5, 23 al. —In plur.:

    Frustra per autumnos nocentem Corporibus metuemus Austrum,

    Hor. C. 2, 14, 15; Ov. M. 1, 117; 3, 327.—
    * II.
    Meton., the produce of the autumn, the harvest:

    et multa fragrat testa senibus autumnis, i. e. vino vetere,

    Mart. 3, 58, 7.
    2.
    auctumnus (correctly aut-), a, um, adj. [1. auctumnus], autumnal ( poet. or in post-Aug. prose):

    imber,

    Cato, R. R. 58:

    autumno frigore,

    Ov. M. 3, 729 (Merk., autumni frigore):

    sidera,

    Manil. 2, 269:

    tempus,

    id. 2, 425:

    pruinae,

    Aus. Idyll. 8, 10;

    Cod. Th. 2, 8, 2: aequinoctium,

    Plin. 19, 6, 33, § 108:

    tempestas,

    Gell. 19, 7, 2.

    Lewis & Short latin dictionary > autumnum

  • 88 autumnus

    1.
    auctumnus (correctly aut-), i, m. ( autumnum, i, n., Varr.ap.Non.p.71, 20). [This word was anciently referred to augeo, as the season of increase, as by Paul. ex Fest. p. 23, 11 Müll.; so Curtius. But Corssen and others, in view of its correct form, autumnus, refer it to the Sanscr. av, to do good to, to satisfy one's self; cf. the Gr. enênês (i.e. enêWês), good, kindly, and 2.aveo, to be well.] The season of abundance, the autumn.
    I.
    Lit. (from the 22d of September to the 22d of December;

    acc. to the designation of the ancients, from the entering of the sun into Libra until the setting of the Pleiades, comprising 91 days,

    Varr. R. R. 1, 28):

    quae temporis quasi naturam notant, hiems, ver, aestas, autumnus,

    Cic. Part. Or. 11:

    Vites autumno fundi suadente videmus,

    Lucr. 1, 175:

    Inde autumnus adit,

    id. 5, 743:

    pomifer,

    Hor. C. 4, 7, 11:

    varius purpureo colore,

    id. ib. 2, 5, 11:

    sordidus calcatis uvis,

    Ov. M. 2, 29: letifer, sickly (on account of the diseases that prevail in autumn), Juv. 4, 56:

    sub autumno,

    Ov. A. A. 2, 315:

    autumno adulto,

    about the middle of autumn, Tac. A. 11, 31:

    vergente,

    drawing to a close, id. ib. 11, 4:

    flexus autumni,

    id. H. 5, 23 al. —In plur.:

    Frustra per autumnos nocentem Corporibus metuemus Austrum,

    Hor. C. 2, 14, 15; Ov. M. 1, 117; 3, 327.—
    * II.
    Meton., the produce of the autumn, the harvest:

    et multa fragrat testa senibus autumnis, i. e. vino vetere,

    Mart. 3, 58, 7.
    2.
    auctumnus (correctly aut-), a, um, adj. [1. auctumnus], autumnal ( poet. or in post-Aug. prose):

    imber,

    Cato, R. R. 58:

    autumno frigore,

    Ov. M. 3, 729 (Merk., autumni frigore):

    sidera,

    Manil. 2, 269:

    tempus,

    id. 2, 425:

    pruinae,

    Aus. Idyll. 8, 10;

    Cod. Th. 2, 8, 2: aequinoctium,

    Plin. 19, 6, 33, § 108:

    tempestas,

    Gell. 19, 7, 2.

    Lewis & Short latin dictionary > autumnus

  • 89 catheter

    căthĕter, ēris, m., = kathetêr, a surgical instrument for drawing off the urine, a catheter, Cael. Aur. Tard. 2, 1, 13 al.

    Lewis & Short latin dictionary > catheter

  • 90 ciconia

    cĭcōnĭa, ae, f., a stork, Plin. 10, 23, 32, § 63; Hor. S. 2, 2, 49; Ov. M. 6, 97; Juv. 14, 74 al.; at Praeneste called conia, Plaut. Truc. 3, 2, 23.—
    II.
    Meton.
    A.
    A derisory bending of the fingers in the form of a stork ' s bill, Pers. 1, 58; Hier. prol. in Sophon. Ep. 125, n. 18.—
    B. C.
    A transverse pole, moving upon a perpendicular post, for drawing water, etc. (syn. tolleno), Isid. Orig. 20, 15, 3.

    Lewis & Short latin dictionary > ciconia

  • 91 coartatio

    cŏartātĭo ( cŏarct-), ōnis, f. [coarto], a drawing or crowding together (rare):

    laxatio aut coartatio,

    Vitr. 9, 9:

    plurium in angusto tendentium,

    Liv. 27, 46, 2; so, militum eo loco, Auct. B. Alex. 74 fin.

    Lewis & Short latin dictionary > coartatio

  • 92 coclea

    cō̆clĕa ( cō̆chlĕa; cf. the letter C), ae, f. [kochlias, o], a snail:

    quom caletur cocleae in occulto latent,

    Plaut. Capt. 1, 1, 12; Plin. 9, 56, 82, § 173 sq.; Varr. R. R. 3, 14; Cic. Div. 2, 64, 133; Auct. Her. 4, 49, 62; Hor. S. 2, 4, 59:

    nudae,

    without shells, Plin. 29, 6, 36, § 112;

    an emblem of slowness,

    Plaut. Poen. 3, 1, 29.—
    b.
    In cocleam, snail-formed, spiral, Cels. 8, 10, 1; Col. 8, 17, 2; cf.:

    per cocleam ascendebat in cenaculum,

    Vulg. 3 Reg. 6, 8.—
    II.
    Meton.
    A.
    A snail-shell, Mart. 11, 18, 23.—
    B.
    A screw of a press, Vitr. 6, 9.—
    C.
    A machine for drawing water, a water-snail, waterscrew, Vitr. 5, 12; 10, 8; 10, 11.—
    D.
    A door that moves easily, Varr. R. R. 3, 5, 3 Schneid.

    Lewis & Short latin dictionary > coclea

  • 93 compositio

    compŏsĭtĭo ( conp-), ōnis, f. [compono].
    I. A.
    Prop.:

    unguentorum,

    Cic. N. D. 2, 58, 146:

    membrorum,

    id. ib. 1, 18, 47.—Fig.:

    varia sonorum,

    Cic. Tusc. 1, 18, 41:

    rerum,

    id. Off. 1, 40, 142:

    magistratuum,

    id. Leg. 3, 5, 12:

    medicamentorum,

    Sen. Ep. 8, 2:

    remediorum,

    id. Ben. 4, 28, 4.—Hence,
    2.
    Esp., concr., in medic. lang., a compound, mixture, Cels. 5, 26 fin.; 6, 6, 16; Plin. 23, 8, 77, § 149; Veg. 1, 17, 16. Thus the title of a writing of Scribonius: Compositiones medicae.—
    B.
    Trop.
    1.
    A connection, coherence, system:

    disciplinae,

    Cic. Fin. 3, 22, 74.—
    2.
    A drawing up in writing, composition:

    juris pontificalis,

    Cic. Leg. 2, 22, 55.—
    b.
    Kat exochên, a proper connection in style and position of words, arrangement, disposition:

    compositio apta,

    Cic. de Or. 3, 52, 200:

    tota servit gravitati vocum aut suavitati,

    id. Or. 54, 182; cf. id. Brut. 88, 303; Auct. Her. 4, 12, 18:

    lege Ciceronem: conpositio ejus una est, pedem servat lenta,

    Sen. Ep. 100, 7; 114, 15; in Quint. very freq.; cf. the 4th chap. of the 9th book: De compositione.—
    II.
    A laying together for preservation, a laying up of fruits, Col. 12, 26, 6; 12, 51, 1; in plur.:

    rerum auctumnalium,

    id. 12, 44, 1.—
    B.
    Trop., a peaceful union, an accommodation of a difference, an agreement, compact:

    pacis, concordiae, compositionis auctor esse non destiti,

    Cic. Phil. 2, 10, 24; id. Rosc. Am. 12, 33; Caes. ap Cic. Att. 9, 13, A, 1; Caes. B. C. 1, 26; 1, 32; 3, 15 fin.; Dig. 28, 16, 6.—
    III.
    A bringing together or matching of combatants:

    gladiatorum,

    Cic. Fam. 2, 8, 1.

    Lewis & Short latin dictionary > compositio

  • 94 conceptio

    conceptĭo, ōnis, f. [id.].
    I.
    Prop.
    A.
    A comprehending; hence, concr., a circuit, compass:

    summa omnium naturae rerum (mundus),

    the system of the universe, Vitr. 9, 4, 2:

    tota mundi,

    id. 6, 1, 6.—
    B.
    Aquae, a collection, reservoir, Front. Aquaed. 66; 67; 71; 73 al.—
    C.
    A conception, a becoming pregnant, Cic. Div. 2, 22, 50; Plin. 22, 22, 40, § 83;

    and imbrium (as fructifying the earth),

    Vitr. 8 praef. —
    II.
    Trop.
    A.
    A composing, drawing up of juridical formulas Cic. Inv. 2, 19, 58; Dig. 3, 5, 46; 12, 2, 34; 24, 3, 56; 48, 2, 3 al.—Hence,
    B.
    Rei, an expression, Gell. 11, 13, 9.—
    C.
    In late gram., a syllable, Charis. p. 1 P.

    Lewis & Short latin dictionary > conceptio

  • 95 conpositio

    compŏsĭtĭo ( conp-), ōnis, f. [compono].
    I. A.
    Prop.:

    unguentorum,

    Cic. N. D. 2, 58, 146:

    membrorum,

    id. ib. 1, 18, 47.—Fig.:

    varia sonorum,

    Cic. Tusc. 1, 18, 41:

    rerum,

    id. Off. 1, 40, 142:

    magistratuum,

    id. Leg. 3, 5, 12:

    medicamentorum,

    Sen. Ep. 8, 2:

    remediorum,

    id. Ben. 4, 28, 4.—Hence,
    2.
    Esp., concr., in medic. lang., a compound, mixture, Cels. 5, 26 fin.; 6, 6, 16; Plin. 23, 8, 77, § 149; Veg. 1, 17, 16. Thus the title of a writing of Scribonius: Compositiones medicae.—
    B.
    Trop.
    1.
    A connection, coherence, system:

    disciplinae,

    Cic. Fin. 3, 22, 74.—
    2.
    A drawing up in writing, composition:

    juris pontificalis,

    Cic. Leg. 2, 22, 55.—
    b.
    Kat exochên, a proper connection in style and position of words, arrangement, disposition:

    compositio apta,

    Cic. de Or. 3, 52, 200:

    tota servit gravitati vocum aut suavitati,

    id. Or. 54, 182; cf. id. Brut. 88, 303; Auct. Her. 4, 12, 18:

    lege Ciceronem: conpositio ejus una est, pedem servat lenta,

    Sen. Ep. 100, 7; 114, 15; in Quint. very freq.; cf. the 4th chap. of the 9th book: De compositione.—
    II.
    A laying together for preservation, a laying up of fruits, Col. 12, 26, 6; 12, 51, 1; in plur.:

    rerum auctumnalium,

    id. 12, 44, 1.—
    B.
    Trop., a peaceful union, an accommodation of a difference, an agreement, compact:

    pacis, concordiae, compositionis auctor esse non destiti,

    Cic. Phil. 2, 10, 24; id. Rosc. Am. 12, 33; Caes. ap Cic. Att. 9, 13, A, 1; Caes. B. C. 1, 26; 1, 32; 3, 15 fin.; Dig. 28, 16, 6.—
    III.
    A bringing together or matching of combatants:

    gladiatorum,

    Cic. Fam. 2, 8, 1.

    Lewis & Short latin dictionary > conpositio

  • 96 conrivatio

    corrīvātĭo ( conr-), ōnis, f. [corrivo], a drawing together of streams of water (Pliny):

    aquae pluviae,

    Plin. 31, 3, 27, § 44; 33, 4, 21, § 74; 36, 15, 24, § 124.

    Lewis & Short latin dictionary > conrivatio

  • 97 conscriptio

    conscriptĭo, ōnis, f. [conscribo, II.], a drawing up in writing, a composing, composition (rare).
    I.
    In abstr.:

    libelli,

    Sid. Ep. 7, 18.—More freq.,
    II.
    In concr., a representation, treatise, writing; in plur., * Cic. Clu. 67, 191; * Vitr. 7, prooem. §

    1: in annalium conscriptionibus legere,

    Arn. 7, p. 242. —
    III.
    (Conscribo, I.) A levying of troops, Julian. ap. Cassiod. 16, Hist. Eccl. 17.

    Lewis & Short latin dictionary > conscriptio

  • 98 constrictio

    constrictĭo, ōnis, f. [constringo] (postclass.), a binding or drawing together, Pall. Mart. 1; Scrib. Comp. 84.—
    II.
    Esp., a binding, stopping of the bowels, Macr. S. 7, 6 al.

    Lewis & Short latin dictionary > constrictio

  • 99 constrictive

    constrictīvus, a, um, adj. [id.], drawing together, contracting, astringent (in later medic. writers):

    cibi,

    Cael. Aur. Tard. 2, 3 fin.:

    virtutis esse,

    id. Acut. 2, 18 al. — Adv.: constrictīvē, astringently:

    tractare aliquid,

    Cael. Aur. Acut. 3, 4, 38.

    Lewis & Short latin dictionary > constrictive

  • 100 constrictivus

    constrictīvus, a, um, adj. [id.], drawing together, contracting, astringent (in later medic. writers):

    cibi,

    Cael. Aur. Tard. 2, 3 fin.:

    virtutis esse,

    id. Acut. 2, 18 al. — Adv.: constrictīvē, astringently:

    tractare aliquid,

    Cael. Aur. Acut. 3, 4, 38.

    Lewis & Short latin dictionary > constrictivus

См. также в других словарях:

  • Drawing — Draw ing, n. 1. The act of pulling, or attracting. [1913 Webster] 2. The act or the art of representing any object by means of lines and shades; especially, such a representation when in one color, or in tints used not to represent the colors of… …   The Collaborative International Dictionary of English

  • drawing — c.1300, a pulling, in various senses, from prp. of DRAW (Cf. draw) (v.). The picture making sense is from 1520s; of the picture itself from 1660s. Drawing board is from 1725; used in figurative expression from mid 20c …   Etymology dictionary

  • drawing — drawing; mi·cro·drawing; …   English syllables

  • Drawing — Drawing. См. Выдавливание. (Источник: «Металлы и сплавы. Справочник.» Под редакцией Ю.П. Солнцева; НПО Профессионал , НПО Мир и семья ; Санкт Петербург, 2003 г.) …   Словарь металлургических терминов

  • drawing — index attractive, design (construction plan), lottery Burton s Legal Thesaurus. William C. Burton. 2006 …   Law dictionary

  • Drawing —   [engl.], Zeichnen …   Universal-Lexikon

  • drawing — should not be pronounced with an intrusive r as if it were spelt drawring …   Modern English usage

  • drawing — [n] illustration cartoon, commercial art, comp, delineation, depiction, design, doodle, etching, graphics, layout, likeness, outline, painting, picture, portrayal, representation, sketch, storyboard, study, tracing, work of art; concept 625 …   New thesaurus

  • drawing — ► NOUN 1) a monochrome picture or diagram made with a pencil, pen, or crayon rather than paint. 2) the art or skill of making such pictures …   English terms dictionary

  • drawing — [drô′iŋ] n. 1. the act of one that draws; specif., the art of representing something by lines made on a surface with a pencil, pen, etc. 2. a picture, design, sketch, etc. thus made 3. a lottery …   English World dictionary

  • drawing — /draw ing/, n. 1. the act of a person or thing that draws. 2. a graphic representation by lines of an object or idea, as with a pencil; a delineation of form without reference to color. 3. a sketch, plan, or design, esp. one made with pen, pencil …   Universalium

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»