Перевод: с греческого на все языки

со всех языков на греческий

van

  • 1 φορτηγάκι

    van

    Ελληνικά-Αγγλικά νέο λεξικό (Greek-English new dictionary) > φορτηγάκι

  • 2 ενήργησαν

    van actuar

    Griechisch-Katalanisch Wörterbuch > ενήργησαν

  • 3 ξυνός

    ξῡνός (-όν; -ᾶς, -ᾶν, -αῖσι, -αῖς; -ῷ, -όν, -ά acc.) cf. κοινός.
    a common, shared, mutual adj.,
    a public, in which all may share ξυναῖσι δ' ἀμφ ἀρεταῖς τέταμαι (v. van Groningen, Comp. Litt., 362̆{3}) P. 11.54

    ἀντὶ μόχθων παντοδαπῶν ἔπος εἰπόντ' ἀγαθὸν ξυνὸν ὀρθῶσαι καλόν I. 1.46

    παναγυρίων ξυνᾶν I. 4.28

    ἀρχὰν σκολίου ξυνάορον ξυναῖς γυναιξίν common women, prostitutes fr. 122. 15. add. dat., αἴτει φύτευμα ξυνὸν ἀνθρώποις for men in common O. 3.18
    b pro subs., ἐν ξυνῷ. ἐν ξυνῷ κεν εἴη συμπόταισίν τε γλυκερὸν κέντρον (sc. ὄχημ' ἀοιδᾶν: “in communi conventu,” Boeckh: “dans l' assemblée des convives,” van Groningen) fr. 124. 2. τό γ' ἐν ξυνῷ πεποναμένον εὖ μὴ λόγον βλάπτων ἁλίοιο γέροντος κρυπτέτω (“publico certe bono bene gestam rem,” Boeckh: “au sein de la communauté des citoyens,” van Groningen) P. 9.94
    c n. acc. pl., pro adv., in common, together φαντὶ γὰρ ξύν' ἀλέγειν καὶ γάμον Θέτιος ἄνακτας (Hermann: συναλέγειν codd.: loc. susp.) I. 8.46

    Lexicon to Pindar > ξυνός

  • 4 χξϚ´

    χξϚ´ numerical sign for ἑξακόσιοι (=χ´) ἑξήκοντα (=ξ´) ἕξ (=Ϛ´) six hundred sixty six Rv 13:18 v.l. This is the number of the beast, which is the number of a human being. On the numerological technique involved here s. ἀριθμός 1 and FDornseiff, Das Alphabet in Mystik u. Magie2 1926 §7; PFriesenhahn, Hellen. Wortzahlenmystik im NT ’36. The constantly recurring attempts to solve this riddle are based somet. on the Gk., somet. on the Hebr. alphabet; they may yield a name taken fr. mythology (as early as Irenaeus 5, 30, 3 Ευανθας, Λατεινος, Τειταν, and many others: GHeinrici, Griech.-byz. Gesprächsbücher 1911, p. 60, 3) or fr. history (e.g. Nero Caesar, Ulpius [Trajan] or Domitian [EStauffer, ConNeot 11, ’47, 237–41], or Jesus in a heretical disguise, CCecchelli: GFunacoli Festschr. ’55, 23–31), the numerical value of whose letters is 666. On the other hand, some prefer to treat the number 666 purely as a number; they suspect a symbolic mng. (GA van den Bergh van Eysinga, ZNW 13, 1912, 293–306, NThT 4, 1915, 62–66; ELohmeyer in Hdb. exc. on Rv 13:18). Further, cod. C and the Armenian version have the rdg. χιϚ´=616, which is preferred by RSchütz (s. below) and EHirsch, Studien z. 4. Ev. ’36, 167; it was known to Irenaeus (5, 30, 1), who rejected it. Comm. report on the attempts at solution already made; esp. E-BAllo, L’Apocalypse de St. Jean3 ’33, exc. 34 p. 232–36; JdeZwaan, De Openbaring van Joh. 1925, 46ff; IBeckwith, Apocalypse 1919, 393–411; DAune, Rev (Word) ad loc. S. also ZNW: PCorssen 3, 1902, 238ff; 4, 1903, 264ff; 5, 1904, 86ff; EVischer 4, 1903, 167ff; 5, 1904, 84ff; CBruston 5, 1904, 258ff; CClemen 11, 1910, 204ff; WHadorn 19, 1919/20, 11–29.—SAgrell, Eranos 26, 1928, 35–45; GMenken, GereformTT 36, ’36, 136–52; MGoemans, Studia Cath. 13, ’37, 28–36; DvdBosch, 666 het getal eens menschen ’40. In general s. LBrun, Die röm. Kaiser in Apk: ZNW 26, 1927, 128–51; RSchütz, D. Ofb. d. Joh. u. Kaiser Domitian ’33; KHolzinger, SBWienAk, Phil.-Hist. Kl. 216, 3, ’36; ABertholet, D. Macht der Schrift im Glauben u. Aberglauben: ABA ’49, esp. p. 30.

    Ελληνικά-Αγγλικά παλαιοχριστιανική Λογοτεχνία > χξϚ´

  • 5 ἐγώ

    ἐγώ ( ἐγώ（ν), μοι, ἐμοί, ἐμίν, με, ἐμέ; ἄμμες, ἄμμι（ν), ἄμμε; νῷν) Apart from its use within direct speech, this pronoun in the singular may normally be referred to both Pindar and chorus, but to the chorus only Pae. 4.21 cf. Fränkel, W & F, 366̆{1}, van Leeuwen, 407̆{15}, 505̆{36}. The plural is never certainly used to represent the singular.
    1 ἐγώ. ( ἐγών before a vowel P. 3.77, but ἐγώ correpted I. 1.4) “ οὗτος ἐγὼ ταχυτᾶτι” O. 4.24

    καὶ ἐγὼ νέκταρ πέμπων ἱλάσκομαι O. 7.7

    εἰ δ' ἐγὼ κῦδος ἀνέδραμον ὕμνῳ O. 8.54

    ἐγὼ δέ τοι ἀγγελίαν πέμψω ταύταν O. 9.21

    ἐγὼ δὲ κλυτὸν ἔθνος Λοκρῶν ἀμφέπεσον, μέλιτι εὐάνορα πόλιν καταβρέχων O. 10.97

    ἐγὼ δὲ οὐ ψεύσομ' ἀμφὶ Κορίνθῳ O. 13.49

    διασωπάσομαί οἱ μόρον ἐγώ O. 13.91

    ἄνδρα δ' ἐγὼ κεῖνον αἰνῆσαι μενοινῶν ἔλπομαι P. 1.42

    ἀλλ' ἐπεύξασθαι μὲν ἐγὼν ἐθέλω P. 3.77

    ἀπὸ δ' αὐτὸν ἐγὼ Μοίσαισι δώσω P. 4.67

    “ μῆλά τε γάρ τοᾰ ἐγὼ ἀφίημ” P. 4.148

    ἐγὼ δ' Ἡρακλέος ἀντέχομαι προφρόνως N. 1.33

    ἐγὼ δὲ κοινάσομαι N. 3.11

    ἐγὼ τόδε τοι πέμπω πόμ' ἀοίδιμον N. 3.76

    ἑκόντι δ' ἐγὼ νώτῳ ἄγγελος ἔβαν N. 6.57

    ἐγὼ δὲ πλέον' ἔλπομαι λόγον Ὀδυσσέος ἢ πάθαν διὰ τὸν ἁδυεπῆ γενέσθ Ὅμηρον N. 7.20

    χρυσὸν εὔχονται, πεδίον δ' ἕτεροι ἀπέραντον, ἐγὼ δ ἀστοῖς ἁδὼν N. 8.38

    ( ἄεθλοι)

    ὧν ἐγὼ μνασθεὶς ἐπασκήσω κλυταῖς ἥρωα τιμαῖς N. 9.9

    ἄνδρα δ' ἐγὼ μακαρίζω μὲν πατέῤ Ἀρκεσίλαν N. 11.11

    ἀλλἐγω̆ Ἡροδότῳ τεύχων τὸ μὲν ἅρματι τεθρίππῳ γέρας ἐθέλω I. 1.14

    χαίρετ· ἐγὼ δὲ Ποσειδάωνι περιστέλλων ἀοιδὰν γαρύσομαι I. 1.32

    ἐγὼ δ' ὑψίθρονον Κλωθὼ κασιγνήτας τε προσεννέπω ἑσπέσθαι κλυταῖς ἀνδρὸς φίλου Μοίρας ἐφετμαῖς I. 6.16

    τῶ καὶ ἐγώ, καίπερ ἀχνύμενος θυμόν, αἰτέομαι χρυσέαν καλέσαι Μοῖσαν I. 8.5

    ἤτοι καὶ ἐγὼ σκόπελον ναίων διαγινώσκομαι a chorus of Keans speaks

    Πα.. 21. κλυτοὶ μάντιες Ἀπόλλωνος, ἐγὼ μὲν ὑπὲρ χθονὸς Pae. 8.14

    σὲ δ' ἐγὼ παρά μιν αἰνέω μέν, Γηρυόνα, fr. 81 ad Δ. 2. ἀλλ' ἐγὼ τάκομαι (as opposed to those not affected by love of Theoxenos) fr. 123. 10. ] νον ἐγὼ[ fr. 140a. 77 (51). ἐγὼ μ[ fr. 140b. 11. μαντεύεο, Μοῖσα, προφατεύσω δ' ἐγώ fr. 150. “ καὶ τότ' ἐγὼ” fr. 168. 4.
    2 acc. a. με, μ（ε).

    στέφανοι πράσσοντί με τοῦτο θεόδματον χρέος O. 3.7

    ἅ τε Πίσα με γεγωνεῖν O. 3.9

    τεαὶ γὰρ ὧραι μ' ἔπεμψαν μάρτυῤ ἀέθλων O. 4.2

    [ δεῖ σάμερόν μ' ἐλθεῖν (μ add. Boeckh met. gr.: om. codd.) O. 6.28]

    ἅ μ' ἐθέλοντα προσέρπει O. 6.83

    μὴ βαλέτω με λίθῳ τραχεῖ φθόνος O. 8.55

    ἁδόντα δ' εἴη με τοῖς ἀγαθοῖς ὁμιλεῖν P. 2.96

    ἄγοντι δέ με πέντε μὲν Ἰσθμοῖ νῖκαι P. 7.13

    Χαρίτων κελαδεννᾶν μή με λίποι καθαρὸν φέγγος P. 9.90

    ἀλλά με Πυθώ τε καὶ τὸ Πελινναῖον ἀπύει P. 10.4

    ἤ μέ τις ἄνεμος ἔξω πλόου ἔβαλεν; P. 11.39

    τὰ μακρὰ δ' ἐξενέπειν ἐρύκει με τεθμὸς N. 4.33

    εἰ δέ τοι μάτρῳ μ' ἔτι Καλλικλεῖ κελεύεις στάλαν θέμεν N. 4.80

    οὐ μέμφεταί μ' ἀνήρ N. 7.64

    ἔα με N. 7.75

    Λατόος ἔνθα με παῖδες εὐμενεῖ δέξασθε νόῳ Pae. 5.44

    λίσσομαι ἐν ζαθέῳ με δέξαι χρόνῳ ἀοίδιμον Πιερίδων προφάταν Pae. 6.5

    Διόθεν τέ με σὺν ἀγλαίᾳ ἴδετε πορευθέντ fr. 75. 7. ἀνδρὸς δ' οὔτε γυναικός χρή [μ]ε λαθεῖν ἀοιδὰν πρόσφορον Παρθ. 2. 3. ὁ Μοισαγέτας με καλεῖ χορεῦσαι Ἀπόλλων fr. 94c. 1. ἀλλὰ θαυμάζω τί με λέξοντι Ἰσθμοῦ δεσπόται fr. 122. 13. Μοῖσ' ἀνέηκέ με fr. 151. οὔτοι με ξένον οὐδ' ἀδαήμονα Μοισᾶν ἐπαίδευσαν κλυταὶ Θῆβαι fr. 198. ὦ τάν, μή με κερτόμ[ει (με a papyri correctore deletum metro tamen desideratur) fr. 215. 4. “ Κενταύρου με κοῦραι θρέψαν ἁγναί.” P. 4.103 “ τοί μ' κρύβδα πέμπον” P. 4.111 “ φὴρ δέ με θεῖος Ἰάσονα κικλῄσκων προσαύδα” P. 4.119 “ κοὔ με πονεῖ” P. 4.151 “ ἀλλ' ἤδη με γηραιὸν μέρος ἁλικίας ἀμφιπολεῖ” P. 4.157 “ καὶ ὡς τάχος ὀτρύνει με” P. 4.164 “ ὥσπερ τόδε δέρμα με νῦν περιπλανᾶται θηρός” (Stephanus: μίμνοι codd.: Herakles speaks) I. 6.47
    b ἐμέ, ἔμ（ε): emphatic, in first position in sentence save in two dubious examples, fr. 6a. e, fr. 75. 13, where perhaps με should be read.

    ἐμὲ δὲ στεφανῶσαι κεῖνον χρή O. 1.100

    εἴη σέ τε πατεῖν, ἐμέ τε ὁμιλεῖν O. 1.115

    ἐμὲ δ' ὦν πᾳ θυμὸς ὀτρύνει φάμεν O. 3.38

    ἀλλ' ἐμὲ χρὴ φράσαι O. 8.74

    ἐμὲ δ' οὐ χρὴ τὰ πολλὰ βέλεα καρτύνειν χεροῖν O. 13.93

    ἐμὲ δὲ χρεὼν φεύγειν δάκος ἀδινὸν κακαγοριᾶν P. 2.52

    ἐμὲ δ' οὖν τις ἀοιδᾶν δίψαν ἀκειόμενον πράσσει χρέος P. 9.103

    Μξῖσ, ἀνέγειρ' ἐμέ fr. 6a. e. cf. fr. 151. ἐμὲ δ' ἐξαίρετον κάρυκα σοφῶν ἐπέων Μοῖσ ἀνέστασ' *d. 2. 23. ἐναργέα τἔμ ὥστε μάντιν οὐ λανθάνει (van Groningen: νεμέω, νεμεα, τεμεῷ codd. Dion. Hal.) fr. 75. 13. ἐμὲ δὲ πρέπει παρθενήια μὲν φρονεῖν a chorus of girls speaks *parq. 2. 33. “ ἐμὲ δ' ἐπὶ ταχυτάτων πόρευσον ἁρμάτων” O. 1.77 “ ἀλλ' ἐμὲ χρὴ καὶ δὲ ὑφαίνειν” P. 4.141
    3 dat.
    a μοι (correpted O. 2.83, N. 1.21, N. 10.80, Pae. 7.10) πολλά μοᾰ ὑπἀγκῶνος ὠκέα βέλη ἔνδον ἐντὶ φαρέτρας possessive O. 2.83

    Μοῖσα δ' οὕτω ποι παρέστα μοι νεοσίγαλον εὑρόντι τρόπον O. 3.4

    τόλμα τέ μοι εὐθεῖα γλῶσσαν ὀρνύει λέγειν possessive. O. 13.11

    ἀλαθής τέ μοι ἔξορκος ἐπέσσεται ἁδύγλωσσος βοὰ O. 13.98

    εἰ δέ μοι πλοῦτον θεὸς ἁβρὸν ὀρέξαι P. 3.110

    “ δόμους φράσσατέ μοι σαφέως” P. 4.117 “ ταῦτά μοι θαυμαστὸς ὄνειρος ἰὼν φωνεῖ” P. 4.163

    μακρά μοι νεῖσθαι κατ' ἀμαξιτόν P. 4.247

    τὸ δ' ἐν ποσί μοι τράχον ἴτω τεὸν χρέος possessive P. 8.32

    γείτων ὅτι μοι καὶ κτεάνων φύλαξ ἐμῶν ὑπάντασεν ἰόντι P. 8.58

    ἔνθα μοι ἁρμόδιον δεῖπνον κεκόσμηται N. 1.21

    ( ῥῆμα)

    τό μοι θέμεν εἴη N. 4.9

    ἄπορα γὰρ λόγον Αἰακοῦ παίδων τὸν ἅπαντά μοι διελθεῖν N. 4.72

    μακρά μοι αὐτόθεν ἅλμαθ' ὑποσκάπτοι τις N. 5.19

    θρασύ μοι τόδ' εἰπεῖν N. 7.50

    εἴη μή ποτέ μοι τοιοῦτον ἦθος N. 8.35

    τὸ δ' αὖτις τεὰν ψυχὰν κομίξαι οὔ μοι δυνατόν N. 8.45

    βραχύ μοι στόμα πάντ' ἀναγήσασθ N. 10.19

    “ ἔσσι μοᾰ υἱός” N. 10.80

    μή μοι κραναὰ νεμεσάσαι Δᾶλος I. 1.3

    ἔστι μοι θεῶν ἕκατι μυρία παντᾷ κέλευθος I. 4.1

    πολλὰ μὲν ἀρτεπὴς γλῶσσά μοι τοξεύματ' ἔχει I. 5.47

    τέθμιόν μοι φαμί σαφέστατον ἔμμεν I. 6.20

    ἀλλὰ νῦν μοι Γαιάοχος εὐδίαν ὄπασσεν ἐκ χειμῶνος I. 7.37

    κεἴ μοί τιν' ἄνδρα τῶν θανόντων fr. 4.

    μή μοι μέγας ἕρπων κάμοι ἐξοπίσω χρόνος ἔμπεδος Pae. 2.26

    λίαν μοι [δέο]ς ἔμπεδον εἴη κεν” possessive Πα... ἔραται δέ μο[ι] γλῶσσα μέλιτος ἄωτον γλυκὺν[ (sc. καταλείβειν simm., Wil.)

    Πα... ]Χαρίτεσσί μοᾰ ἄγχι θ[ Pae. 7.10

    ]μη μο[ι Πα. 7B. 7. ἄπιστά μοι δέδοικα Πα. 7B. 45. ] εἰ δέ μοι[ fr. 60a. 3. “ὦ τάλας ἐφάμερε, νήπια βάζεις, χρήματά μοι διακομπέων” fr. 157. δίχα μοι νόος ἀτρέκειαν εἰπεῖν fr. 213. 4. ἔστι μοι πατρίδ' ἀρχαίαν ( ἀγάλλειν e. g. supp. Snell) fr. 215. 5. ethic dat., c. impv.

    ζεῦξον ἤδη μοι σθένος ἡμιόνων O. 6.22

    ἀπό μοι λόγον τοῦτον, στόμα, ῥῖψον O. 9.35

    ἀνάγνωτέ μοι Ἀρχεστράτου παῖδα O. 10.1

    ἔλα νῦν μοι πεδόθεν I. 5.38

    ἐ]να[ισίμ]ῳ νῦν μοι ποδὶ στείχ ων ἁγέο Παρθ. 2. 66. cf.

    καὶ πὰρ Δεινομένει κελαδῆσαι πίθεό μοι ποινὰν τεθρίππων P. 1.59

    b ἐμοί, emphatic form, never ethic, once possessive P. 5.76

    ἐμοὶ δ' ἄπορα γαστρίμαργον μακάρων τιν εἰπεῖν O. 1.52

    ἀλλ' ἐμοὶ μὲν οὗτος ἄεθλος ὑποκείσεται O. 1.84

    ἐμοὶ μὲν ὦν Μοῖσα καρτερώτατον βέλος ἀλκᾷ τρέφει O. 1.111

    ὣς ἐμοὶ φάσμα λέγει O. 8.43

    βουλαὶ δὲ πρεσβύτεραι ἀκίνδυνον ἐμοὶ ἔπος παρέχοντι P. 2.66

    “ τοῦτ' ἔργον ἐμοὶ τελέσαις —” P. 4.230 φῶτες Αἰγείδαι, ἐμοὶ πατέρες (v. Wil., Pind., 477f; Fränkel, D & P, 485̆{2}) P. 5.76

    ἐμοὶ δὲ θαυμάσαι θεῶν τελεσάντων οὐδέν ποτε φαίνεται ἔμμεν ἄπιστον P. 10.48

    ἐμοὶ δ' ὁποίαν ἀρετὰν ἔδωκε Πότμος ἄναξ N. 4.41

    “καὶ ἐμοὶ θάνατον σὺν τῷδ' ἐπίτειλον, ἄναξ” N. 10.77 “εἰ μὲν αὐτὸς Οὔλυμπον θέλεις λτ;ναίειν ἐμοὶγτ; σύν τ' Ἀθαναίᾳ” (supp. Boeckh: om. codd.) N. 10.84

    ἐμοὶ δὲ μακρὸν πάσας ἀναγήσασθ' ἀρετάς I. 6.56

    ἀλλ' ἐμοὶ δεῖμα μὲν παροιχόμενον καρτερὰν ἔπαυσε μέριμναν ( ἀλλ' ἐμὲ coni. Boehmer) I. 8.11

    ἐμο[ὶ δ] Pae. 2.102

    “ ἐμοὶ δ' ὀλίγον δέδοται” a chorus of Keans speaks Πα... ἐμοὶ δὲ τοῦτον διέδω[κ.ν] ἀθάνατον πόνον *pa. 7B. 21.
    c ἐμίν. [κατ' ἐμὶν coni. Schr.: κατά τιν codd. P. 8.68] ]

    τὶν μὲν [πά]ρ μιν[] ἐμὶν δὲ πὰ[ρ] κείνοι[ς Pae. 10.19

    cf. Σ Ar., Av. 931: χλευάζει τῶν διθυραμ- βοποιῶν τὸν συνεχῆ ἐν τοῖς τοιούτοις δωρισμὸν καὶ μάλιστα τὸν Πίνδαρον συνεχῶς λέγοντα ἐν ταῖς αἰτήσεσι τὸ ἐμίν fr. 298, Schr.
    5 ἄμμε, acc. pl.: us i. e. mankind

    μία δ' οὐχ ἅπαντας ἄμμε θρέψει μελέτα O. 9.106

    καίπερ ἐφαμερίαν οὐκ εἰδότες οὐδὲ μετὰ νύκτας ἄμμε πότμος ἅντιν' ἔγραψε δραμεῖν ποτὶ στάθμαν N. 6.6

    6 ἄμμιν, ἄμμι, dat. pl. “λῦσον, ἄμμιν μή τι νεώτερον ἀναστάῃ” P. 4.155 “ καρτερὸς ὅρκος ἄμμιν μάρτυς ἔστω Ζεῦς” P. 4.167 ἄμμι δ' ἔοικε Κρόνου σεισίχθον υἱὸν κελαδῇσαι i. e. for Pindar and his fellow Thebans I. 1.52 ἄμμι δ' πόρε, Λοξία, τεαῖσιν ἁμίλλαισιν εὐανθέα καὶ Πυθόι στέφανον i. e. to the chorus and the victor I. 7.49 ἐπειδὴ τὸν ὑπὲρ κεφαλᾶς γε Ταντάλου λίθον παρά τις ἔτρεψεν ἄμμι θεός i. e. for us Greeks I. 8.10 “ μηδὲ Νηρέος θυγάτηρ νεικέων πέταλα δὶς ἐγγυαλιζέτω ἄμμιν.” I. 8.44 μὴ προφαίνειν, τίς φέρεται μόχθος ἄμμιν (probably the fragment is part of some speech) fr. 42. 2.
    7 νῷν dual dat. “ οὐ πρέπει νῷν τιμὰν δάσασθαι” (νῶ（ι）ν, νῶ（ι) codd.) P. 4.147 ] ο νῶιν[ (σὺν τῷ ϊ. Σ.) P. Oxy. 841. fr. 94. 2.

    Lexicon to Pindar > ἐγώ

  • 6 προηγέομαι

    A go first and lead the way, Hdt.2.48, 7.40, X.Lac.13.2, etc.; τινι for a person, i.e. guide him,

    τῷ θεῷ Ar.Pl. 1195

    , cf. X.Cyr. 2.1.1; π. τὴν [ ὁδόν] Id.An.6.5.10; of troops, form the van, Id.Cyr.4.2.27; π. πᾶσι [ τοῖς ποσίν] to have all in front, Arist.IA 714a4.
    b precede logically, τινος S.E.P.1.210.
    2 c. gen., take the lead of,

    τῶν προόδων ἄλλους προόδους.. προηγεῖσθαι X.Eq.Mag.4.5

    ;

    π. τῆς πομπῆς Plb.12.13.11

    ; of the planets in retrograde motion, get ahead of,

    ἀπλανῶν ἀστέρων Gem.12.22

    : later c. acc.,

    ἀλλήλους π. τῇ τιμῇ Ep.Rom.12.10

    :—c. inf., προήγημαι τὴν τούτων ἐπίδοσιν ποήσεσθαι have taken the initiative in.., BGU1193.11 (i B.C.).
    3 of things,

    τὸ πῦρ μὲν ἀπὸ τούτων τῶν ἱερῶν προηγεῖται

     goes before, precedes,

    X.Lac. 13.3

    ;

    ῥάβδοι π. ἑκάστῳ Plb.6.53.8

    .
    4 [tense] pres. part. προηγούμενος, η, ον, going first, τὸ π. στράτευμα the van, opp. οὐρά, X.Ages.2.2; preceding, foregoing, Phld.Ir.p.94 W.;

    γράμματα Plu.Pomp.45

    .
    b Math., τὰ π. forward points, i.e. those lying on the same side of the radius vector of a spiral as the direction of its motion, Archim.Spir. 11 Def.6;

    ἁ π. εὐθεῖα Id.Spir.21

    ,23.
    c Astron., τὰ π. ζῴδια signs leading in the daily movement of the heavens, i.e. westerly signs, opp. ἑπόμενα, Gem.1.5, Theo Sm.p.147 H., etc.
    d

    τὰ π.

     initial data, premisses,

    Plb.16.16.6

    , Arr.Epict.1.20.1;

    σημεῖα Phld.Sign.36

    ;

    φαντασίαι M.Ant.8.49

    ; π. οὐσία τοῦ ἀγαθοῦ given, i.e. external to the soul, Arr.Epict.3.7.6; τὸ π., opp. τὸ ἐπιγέννημα, ib.7; τὰ π. originals of paintings, Arist.Mu. 396b14.
    e leading, principal, κατὰ π. λόγον according to a guiding principle, Zeno Stoic.1.48; ὁ π. λόγος, τὸ π. ἔργον, Arr.Epict.1.20.14, 2.5.4; σύν τινι προηγουμένῳ in conjunction with a purpose, Iamb.VP27.131, cf. Plot.4.4.8;

    χειρὸς οὐσία μὲν ἡ σάρξ, προηγούμενα δὲ τὰ χειρὸς ἔργα Arr.Epict.3.7.24

    , cf. 3.22.76; ὑπηρετικὰ ἄλλοις, οὐκ αὐτὰ π. ib.2.8.6; so in Math., π. θεώρημα leading theorem, opp. ἀντίστροφον, Procl.in Euc.p.254F.
    f Medic., π. αἴτιον predisposing cause, Ath.Med. ap. Gal.15.112, cf. 7.10, al.; π. αἰτίαι antecedent causes, Chrysipp.Stoic.2.264.
    5 [tense] aor. part., ὁ -ησάμενος the former ἡγεμών, PLips.63.6(iv A.D.), etc.

    Greek-English dictionary (Αγγλικά Ελληνικά-λεξικό) > προηγέομαι

  • 7 πεῖραρ

    πεῖραρ, - ατος
    Grammatical information: n.
    Meaning: `end, boundary, outcome, goal, decision'; ep. also `rope, cable' (from `rope-end, cable-end'?; also `knot'?; s.bel.).
    Other forms: mostly pl. - ατα n. (Il., περ(ρ)άτων Alc.), younger πεῖρας (Pi.), πέρας (Att.).
    Compounds: As 2. member in ἀ-πείρων (Il.), with transiion in the ο-stems ἄ-πειρος (Pi., Ion., trag., Pl., Arist.) `endless, unlimited', also ἀ-πε(ί)ρατος `id.' (Pi., Ph.); here also ἀπειρέσιος, ἀπείριτος with suffixtranfer (diff. s.v.)?; ἀπέρονα πέρας μη ἔχοντα H.; πολυ-πείρων `with many (wide) boundaries' (h. Cer. 296, Orph.).
    Derivatives: 1. πειραίνω (Hom.), περαίνω (Att.), aor. πειρῆναι, περᾶναι, also w. δια-, συν- a.o., `to bring to an end, to finish, to conclude' with ἀ-πέραντος (- εί-) `unlimited' (Pi., Att.), περαντικός `conclusive' (Ar., Arist.), συμπέρασ-μα n. `end, finishing, conclusion' (Arist.) with - ματικός (Arist.). 2. περατόομαι, - όω, also w. ἀπο-, συν-, `to end, to bring to an end, to limit' (Arist.) with ἀποπεράτ-ωσις (medic.). 3. ἀπο-περατίζω `to end' (sch.). 4. περατεύει ὁρίζει H. -- Also περάτη f. `extremity of the heavens' (ψ 243, Arat., Call.), after the superlatives (cf. Schwyzer 503 c); here περάτ-ηθεν `from the boundary, from beyond' (A. R.).
    Origin: IE [Indo-European] [811] *per-u̯-r̥\/n̥ `end'?
    Etymology: Basis *πέρϜαρ with old ρ \/ ν-flexion; from ν-stem ἀ-πείρων; through innovation πεῖρας, πέρας (cf. Schwyzer 514). -- A remarkable similarity shows Skt. pár-van- n. `knot, joint, section'. Schulze Q. 109f., 116ff. concludes from this a special word πεῖραρ with the meaning `knot' (μ 51 a.o., h. Ap. 129), with the ptc. πειρήναντε `knotting, kn. confirming' (χ 175, 192); very attractive, but with the in other places (e.g. Ν 358) hardly rejectable meaning `rope, line' (from `rope-, line-end'?) one finds even so no solution. After Krause Glotta 25, 148 stands beside πεῖραρ `end' a special πεῖραρ `line' to σπεῖρα, σπάρτον; to be rejected. For a uniform πεῖραρ (s. Bq w. older lit.) a.o. Niedermann Glotta 19, 7, Björck Mél. Bq 1, 143ff. -- In the sense of `end, frontier' πεῖραρ \< *πέρ-Ϝαρ belongs in any case to the great group πείρω, πέρᾱ etc. (prob. also πεῖρα); the orig. function of the element περ-, whether verbal or nominal, can no longer be decided. Also πεῖραρ = pár-van- `knot' can perh. be united (prop. `end, section, knot of a stalk'?; WP. 2, 32; doubts in Mayrhofer s. páruḥ).
    Page in Frisk: 2,490-491

    Greek-English etymological dictionary (Ελληνικά-Αγγλικά ετυμολογική λεξικό) > πεῖραρ

  • 8 μυστήριον

    μυστήριον, ου, τό ‘secret, secret rite, secret teaching, mystery’ a relig. t.t. (predom. pl.) applied in the Gr-Rom. world mostly to the mysteries w. their secret teachings, relig. and political in nature, concealed within many strange customs and ceremonies. The principal rites remain unknown because of a reluctance in antiquity to divulge them (Trag.+; Hdt. 2, 51, 2; Diod S 1, 29, 3; 3, 63, 2; Socrat., Ep. 27, 3; Cornutus 28 p. 56, 22; 57, 4; Alciphron 3, 26, 1; OGI 331, 54; 528, 13; 721, 2, SIG s. index; Sb 7567, 9 [III A.D.]; PGM 1, 131; 4, 719ff; 2477 τὰ ἱερὰ μ. ἀνθρώποις εἰς γνῶσιν; 5, 110; 12, 331; 13, 128 τὸ μυστήριον τοῦ θεοῦ. Only the perfected gnostic is τῶν μυστηρίων ἀκροατής Hippol., Ref. 5, 8, 29.—OKern, D. griech. Mysterien d. klass. Zeit 1927; WOtto, D. Sinn der eleusin. Myst. ’40; MNilsson, The Dionysiac Mysteries of the Hell. and Rom. Age, ’57; Kl. Pauly III 1533–42; WBurkert, Antike Mysterien ’90). Also LXX and other versions of the OT use the word, as well as En (of the heavenly secret) and numerous pseudepigr., Philo, Joseph. (C. Ap. 2, 189, 266), apolog. (exc. Ar.); it is a loanw. in rabb. Our lit. uses μ. in ref. to the transcendent activity of God and its impact on God’s people.
    ① the unmanifested or private counsel of God, (God’s) secret, the secret thoughts, plans, and dispensations of God (SJCh 78, 9; τὸ μ. τῆς μοναρχίας τῆς κατὰ τὸν θεόν Theoph. Ant. 2, 28 [p. 166, 17]) which are hidden fr. human reason, as well as fr. all other comprehension below the divine level, and await either fulfillment or revelation to those for whom they are intended (the divine Logos as διδάσκαλος θείων μυστηρίων Orig., C. Cels. 3, 62, 9: the constellations as δεῖγμα καὶ τύπον … μεγάλου μυστηρίου Hippol. Ant. 2, 15 [p. 138, 7]; Abraham is τῶν θείων … μέτοχος μυστηρίων Did., Gen. 213, 20).
    ⓐ In the gospels μ. is found only in one context, where Jesus says to the disciples who have asked for an explanation of the parable(s) ὑμῖν τὸ μυστήριον δέδοται τῆς βασιλείας τ. θεοῦ Mk 4:11; the synopt. parallels have the pl. Mt 13:11 (LCerfaux, NTS 2, ’55/56, 238–49); Lk 8:10.—WWrede, D. Messiasgeh. in den Evv. 1901; HEbeling, D. Messiasgeh. u. d. Botschaft des Mc-Evangelisten ’39; NJohansson, SvTK 16, ’40, 3–38; OPiper, Interpretation 1, ’47, 183–200; RArida, St Vladimar Theol. Qtly 38, ’94, 211–34 (patristic exegesis Mk 4:10–12 par.).
    ⓑ The Pauline lit. has μ. in 21 places. A secret or mystery, too profound for human ingenuity, is God’s reason for the partial hardening of Israel’s heart Ro 11:25 or the transformation of the surviving Christians at the Parousia 1 Cor 15:51. Even Christ, who was understood by so few, is God’s secret or mystery Col 2:2, hidden ages ago 1:26 (cp. Herm. Wr. 1, 16 τοῦτό ἐστι τὸ κεκρυμμένον μυστήριον μέχρι τῆσδε τῆς ἡμέρας), but now gloriously revealed among the gentiles vs. 27, to whom the secret of Christ, i.e. his relevance for them, is proclaimed, 4:3 (CMitton, ET 60, ’48/49, 320f). Cp. Ro 16:25; 1 Cor 2:1 (cp. Just., D. 91, 1; 131, 2 al. μ. τοῦ σταυροῦ; 74, 3 τὸ σωτήριον τοῦτο μ., τοῦτʼ ἔστι τὸ πάθος τοῦ χριστοῦ). The pl. is used to denote Christian preaching by the apostles and teachers in the expr. οἰκονόμοι μυστηρίων θεοῦ 1 Cor 4:1 (Iambl., Vi. Pyth. 23, 104 calls the teachings of Pyth. θεῖα μυστήρια). Not all Christians are capable of understanding all the mysteries. The one who speaks in tongues πνεύματι λαλεῖ μυστήρια utters secret truths in the Spirit which the person alone shares w. God, and which others, even Christians, do not understand 1 Cor 14:2. Therefore the possession of all mysteries is a great joy 13:2 (Just., D. 44, 2). And the spirit-filled apostle can say of the highest stage of Christian knowledge, revealed only to the τέλειοι: λαλοῦμεν θεοῦ σοφίαν ἐν μυστηρίῳ we impart the wisdom of God in the form of a mystery (ἐν μυστηρίῳ=in a mysterious manner [Laud. Therap. 11] or =secretly, so that no unauthorized person would learn of it [cp. Cyr. of Scyth. p. 90, 14 ἐν μυστηρίῳ λέγει]) 2:7 (AKlöpper, ZWT 47, 1905, 525–45).—Eph, for which (as well as for Col) μ. is a predominant concept, sees the μ. τοῦ θελήματος αὐτοῦ (sc. θεοῦ) 1:9 or μ. τ. Χριστοῦ 3:4 or μ. τ. εὐαγγελίου 6:19 in acceptance of the gentiles as Christians 3:3ff, 9ff. A unique great mystery is revealed 5:32, where the relation betw. Christ and the Christian community or church is spoken of on the basis of Gen 2:24 (cp. the interpretation of the sun as symbol of God, Theoph. Ant. 2, 15 [p. 138, 8], and s. WKnox, St. Paul and the Church of the Gentiles, ’39, 183f; 227f; WBieder, TZ 11, ’55, 329–43).
    ⓒ In Rv μ. is used in ref. to the mysterious things portrayed there. The whole content of the book appears as τὸ μ. τοῦ θεοῦ 10:7. Also τὸ μ. τῶν ἑπτὰ ἀστέρων 1:20; τὸ μ. τῆς γυναικός 17:7, cp. vs. 5, where in each case μ. may mean allegorical significance (so BEaston, Pastoral Epistles ’47, 215).
    ② that which transcends normal understanding, transcendent/ultimate reality, secret, with focus on Israelite/Christian experience.
    ⓐ 1 Ti uses μ. as a formula: τὸ μ. τῆς πίστεως is simply faith 3:9. τὸ τ. εὐσεβείας μ. the secret of (our) piety vs. 16.—τὸ μ. τῆς ἀνομίας 2 Th 2:7 s. ἀνομία 1 (Jos., Bell. 1, 470 calls the life of Antipater κακίας μυστήριον because of his baseness practiced in secret. Cp. also SibOr 8, 58 τὰ πλάνης μυστήρια; 56).—PFurfey, CBQ 8, ’46, 179–91.
    ⓑ in Ign.: the death and resurrection of Jesus as μ. IMg 9:1 (τὸ περὶ τῆς ἀναστάσεως μ. Orig., C. Cels. 1, 7, 9). The virginity of Mary, her childbearing, and the Lord’s death are called τρία μ. κραυγῆς three mysteries (to be) loudly proclaimed IEph 19:1 (they are mysteries because they go so contrary to human expectation). So also of the annunciation to Mary and her conception GJs 12:2f. The deacons are οἱ διάκονοι μυστηρίων Ἰ. Χρ. ITr 2:3.
    ⓒ Quite difficult is the saying about the tried and true prophet ποιῶν εἰς μυστήριον κοσμικὸν ἐκκλησίας who acts in accord with the earthly mystery of (God’s) assembly D 11:11. This may refer to celibacy; the prophet lives in such a way as to correspond to the relation betw. Christ and the people of God; cp. Eph 5:32 (so Harnack, TU II 1; 2, 1884, 44ff; HWeinel, Die Wirkungen d. Geistes u. der Geister 1899, 131–38; PDrews, Hdb. z. d. ntl. Apokryphen 1904, 274ff; RKnopf, Hdb. ad loc.—Differently CTaylor, The Teaching of the Twelve Apost. 1886, 82–92; RHarris, The Teaching of the Ap. 1887; FFunk, Patr. Apostol.2 1901 ad loc.; Zahn, Forschungen III 1884, 301).
    ⓓ μ. occurs oft. in Dg: τὸ τῆς θεοσεβείας μ. the secret of (our) piety 4:6 (what Dg means by μ. is detailed in ch. 5). Likew. of Christian teaching (cp. Ps.-Phocyl. 229 and comments by Horst 260–61) πατρὸς μυστήρια 11:2; cp. vs. 5. Hence the Christian can μυστήρια θεοῦ λαλεῖν 10:7. In contrast to ἀνθρώπινα μ. 7:1. οὗ (sc. τ. θεοῦ) τὰ μυστήρια whose secret counsels 7:2 (the divine will for orderly management of the universe). Of God keeping personal counsel κατεῖχεν ἐν μυστηρίῳ … τὴν σοφὴν αὐτοῦ βουλήν 8:10.—Lghtf., St. Paul’s Ep. to the Col. and Phlm. p. 167ff; JRobinson, St. Paul’s Ep. to the Eph. 1904, 234ff; GWobbermin, Religionsgesch. Studien 1896, 144ff; EHatch, Essays on Bibl. Gk. 1889, 57ff; HvSoden, ZNW 12, 1911, 188ff; TFoster, AJT 19, 1915, 402–15; OCasel, D. Liturgie als Mysterienfeier5 1923; JSchneider, ‘Mysterion’ im NT: StKr 104, ’32, 255–78; TArvedson, D. Mysterium Christi ’37; KPrümm, ‘Mysterion’ v. Pls bis Orig.: ZKT 61, ’37, 391–425, Biblica 37, ’56, 135–61; RBrown, The Semitic Background of ‘Mystery’ in the NT, ’68; cp. KKuhn, NTS 7, 61, 366 for Qumran parallels to various passages in Eph and Ro; ABöhlig, Mysterion u. Wahrheit, ’68, 3–40; JFruytier, Het woord M. in de catechesen van Cyrillus van Jerusalem, ’50; ANock, Hellenistic Mysteries and Christian Sacraments, Essays on Religion and the Ancient World II, ’72, 790–820; AHarvey, The Use of Mystery Language in the Bible: JTS 31, ’80, 320–36.—DELG s.v. μύω. M-M. EDNT. TW. Sv.

    Ελληνικά-Αγγλικά παλαιοχριστιανική Λογοτεχνία > μυστήριον

  • 9 ψῡχή

    ψῡχή, ἡ, Hauch, Athem, Odem, und weil dieser früh als Zeichen und Bedingung des Lebens erkannt wurde, Leben, Lebenskraft, Seele; oft bei Hom.: τοῦ δ' αὖϑι λύϑη ψυχή τε μένος τε Il. 5, 296, u. oft; ψυχὴν Ἄϊδι δώσειν 5, 654; χερσὶν ὺπ' Ἀργείων ψυχὰς ὀλέσαντες 13, 763; τὸν δ' ἔλιπε ψυχή, κατὰ δ' ὀφϑαλμῶν κέχυτ' ἀχλύς 5, 696; Od. 14, 426; ἐπὴν δὴ τόν γε λίπῃ ψυχή τε καὶ αἰών Il. 16, 453, wie αἲ γὰρ δὴ ψυχῆς τε καὶ αἰῶνός σε δυναίμην εὖνιν ποιήσας πέμψαι δόμον Ἄϊδος εἴσω Od. 9, 523; auch ϑυμοῠ καὶ ψυχῆς κεκαδών vrbdn, Il. 11, 334, wie Od. 21, 154; ψυχῆς ὄλεϑρος, Vernichtung des Lebens, ll. 11, 325; ψυχὴν παρϑέμενος, sein Leben daran setzend, wagend, Od. 3, 74. 9, 255, wie αἰεὶ ἐμὴν ψυχὴν παραβαλλόμενος πολεμίζειν Il. 9, 322; περὶ ψυχῆς, ums Leben, zur Rettung oder Erhaltung des Lebens, Od. 9, 423; μάχεσϑ αι περὶ ψυχῆς 22, 245, wie ϑέειν περὶ ψυχῆς Il. 22, 161; τρέχειν περὶ ψυχῆς Her. 7, 37. 9, 37; ὁ περὶ τῆς ψυχῆς ἀγών, Kampf auf Leben und Tod, s. Jac. Ach. Tat. p. 896; οὓς (ἀγῶνας) περὶ τῆς ψυχῆς ἀγωνίζεσϑε Dem. 18, 262; κινδυνεύειν περὶ τῆς ψυχῆς Thuc. 8, 50; τῆς ψυχῆς πρίασϑαί τι, Etwas mit seinem Leben erkaufen, Xen. Cyr. 3, 1,36; τὴν ψυχήν τινος ζημιοῠσϑαι, an Jemandes Leben, d. i. dadurch gestraft werden, daß einem Andern das Leben genommen wird, Her. 7, 39; ποινὴν τῆς Αἰσώπου ψυχῆς ἀνελέσϑαι, Rache nehmen für das dem Aesop genommene Leben, 2, 134; so auch Pind.: ἀπὸ ψυχὰν λιπών P. 3, 101; ἀπέπνευσεν ψυχάς N. 1, 47, vgl. Ol. 8, 39 N. 9, 32; ψυχὴν Ἀΐδᾳ τελέων I. 1, 68; οὐκ ἐᾷ ἡμᾶς οὐδὲ ψυχῆς λαχεῖν, das Leben genießen, seiner froh werden, van einem Menschen, der uns plagt und ängstigt, Phryn. in B. A. 73; τὰς πάνυ πολλὰς ψυχὰς ὀλέσασ' ὑπὸ Τροίᾳ Aesch. Ag. 1432, vgl. 1445; ὡς ἔλεξα τῆς ἐμῆς περὶ ψυχῆς Eum. 115; τῶνδε γὰρ πλέον φέρω πένϑος ἢ καὶ τῆς ἐμῆς ψυχῆς πέρι Soph. O. R. 94; ἐπ' ἀργύρῳ γε τὴν ψυχὴν προδούς Ant. 322; ἐκπνέων ψυχὴν ἐμήν Eur. Gr. 1163; ψυχὴν δώσω τῆςδ' ὑπερϑανεῖν χϑονός Phoen. 1005; ψυχὴν σέϑεν ἔκτεινε Troad. 1214, u. öfter; φιλῶ τὴν ἐμὴν ψυχήν Ar. Ach. 338; τὸν περὶ ψυχῆς δρόμον δραμεῖν Vesp. 376; ψυχὴν ἐκπίνειν, das Blut aussaugen, Nubb. 703; τῆς ψυχῆς ἀποστερεῖν τινα Thuc. 1, 136; σώζειν τὰς ψυχάς Xen. Cyr. 4, 1,5. – Auch vom Leben der Thiere, Hes. Sc. 173. – Dieser Lebenshauch, der im Tode erlischt, geht nach der Vorstellung der Alten in die Unterwelt, dort mit einem Schattenkörper (der nicht mit Händen zu greifen ist, Od. 11, 207) verbunden, ohne den denkenden Geist (vgl. φρήν); dah. ψυχή die Seele des Abgeschiedenen in der Unterwelt; ψυχαὶ δ' Ἄϊδόςδε κατῆλϑον Il. 7, 330, wie Od. 10, 560. 11, 65; u. noch genauer beschrieben : ἀνδρὸς δὲ ψυχὴ πάλιν ἐλϑεῖν οὔτε λεϊστή, οὔϑ' ἑλετή, ἐπεὶ ἄρ κεν ἀμείψεται ἕρκος ὀδόντων, Il. 9, 408; ψυχὴ δὲ κατ' οὐταμένην ὠτειλὴν ἔσσυτ' ἐπενγομένη 14, 518, wo die Seele also mit dem Blute entströmt; vgl. τοῖο δ' ἅμα ψυχήν τε καὶ ἔγχεος ἐξέρυσ' αἰχμήν 16, 505; 23, 104 ἦ ῥά τίς ἐστι καὶ εἰν Ἀΐδαο δόμοισιν ψυχὴ καὶ εἴδωλον· ἀτὰρ φρένες οὐκ ἔνι πάμπαν; vgl. 72, wo ausdrücklich bemerkt ist, daß der Schatten vollkommen die Gestalt dessen behielt, dem er im Leben angehört hatte; oft in Od. 11, u. 24, 1 ff.; vgl. noch Il. 1, 3 Od. 14, 134; so auch Tragg., wie Aesch. Pers. 622 Soph. O. C. 1003. – Auch ein Schmetterling, eine Motte, die man als Sinnbild des Lebens und der Unsterblichkeit der Seele brauchte, wegen der Verwandlung aus einer Raupe und Puppe, Arist. H. A. 4, 7. – Der abstrakte Begriff der Seele entwickelt sich seit Her., ἀνϑρώπ ου ψυχὴ ἀϑάνατός ἐστι 2, 123; Plat. Phaedr. 245 c Prot. 313 a u. öfter. – Seele, Herz, als Sitz des Willens, der Begierden und der Leidenschaften, Gesinnung, Gemüth, Her. 3, 14; auch = Muth, τὴν ψυχὴν πονηρός, ἐν ναυμαχίᾳ, Lys. 20, 14; οἷος ἦν τὴν ψυχήν ib. 24; ἐκ τῆς ψυχῆς, aus innerster Seele, von ganzem Herzen, τίνα οἴεσϑέ με τὴν ψυχὴν ἔχειν, wie glaubt ihr, daß mir zu Muthe ist, Dem. 28, 21. – Sinnliche Neigung, Appetit, ἡ ψυχὴ οὐ προςίεται σῖτον Xen. Cyr. 8, 7,4; – δοῠναί τι τῇ ψυχῇ, der Neigung, dem Hange wozu folgen, nachgeben, ψυχῇ διδόντες ἡδονὴν καϑ' ἡμέραν Aesch. Pers. 827 (vgl. Theocr. 16, 24); ἐκμαϑεῖν ἀνδρὸς ψυχήν τε καὶ φρόνημα καὶ γνώμην Soph. Ant. 176; ἐν τοῖσιν ὠσὶν ἢ 'πὶ τῇ ψυχῇ δάκνει 317, u. öfter; τίν' ἔχεις ψυχήν Eur. Or. 525; ἀρσένων μείζονες ψυχαί Suppl. 1103; τῶν γερόντων οἶδα τὰς ψυχάς Ar. Ach. 353; ψυχὴν ἐμπλησάμενος Διοπείϑους Vesp. 380; ταῖς ψυχαῖς παρεσκευασμένοι Xen. Cyr. 2, 1,11; ἥ μου ψυχὴ παρεσκεύασται, ich will, bin bereit, 5, 1,26; ἐκ τῆς ψυχῆς φίλος, ein wahrer Freund, An. 7, 7,43; ὅλῃ τῇ ψυχῇ Mem. 3, 11, 18. – Auch Geist, Verstand, Her. 5, 124; τῇ ψυχῇ τοῦτ' οἶδε Dem. 21, 221. – In der Anrede, φίλη ψυχή, liebe Seele, ὧ ἀγαϑὴ καὶ πιστὴ ψυχή Xen. Cyr. 7, 3,8.

    Griechisch-deutsches Handwörterbuch > ψῡχή

  • 10 ἐπι-κυψέλιος

    ἐπι-κυψέλιος, ὁ, hieß Van als Beschützer der Bienenstöcke (κυψέλη) Zon. 6 (IX, 226).

    Griechisch-deutsches Handwörterbuch > ἐπι-κυψέλιος

  • 11 προτάγματι

    πρόταγμα
    the van: neut dat sg

    Morphologia Graeca > προτάγματι

  • 12 πρόταγμα

    πρόταγμα
    the van: neut nom /voc /acc sg

    Morphologia Graeca > πρόταγμα

  • 13 ἀγρότερος

    a wild, living in the wilds

    Χίρωνα φῆρ' ἀγρότερον P. 3.4

    μάχᾳ λεόντεσσιν ἀγροτέροις ἔπρασσεν φόνον N. 3.46

    b eager in pursuit ἔνεικέ τε χρυσέῳ παρθένον ἀγροτέραν δίφρῳ (i. e. the huntress Cyrene.) P. 9.6 met., ὁ μὰν πλοῦτος ἀρεταῖς δεδαιδαλμένος φέρει τῶν τε καὶ τῶν καιρὸν βαθεῖαν ὑπέχων μέριμναν ἀγροτέραν, (i. e. ambitious: ἁβροτέραν coni. Stadtmüller, Wil.: lect. codicum def. van Leeuwen.) O. 2.54

    Lexicon to Pindar > ἀγρότερος

  • 14 δεσπότας

    δεσπότας (-ας, -ᾳ, -αν, -α; -αι)
    1 master, lord τὸ καὶ ἀνδρὶ κώμου δεσπότᾳ πάρεστι Συρακοσίῳ Hagesias O. 6.18

    δέσποτα ποντόμεδον O. 6.103

    “ φῶτα κελαινεφέων πεδίων δεσπόταν” Battos P. 4.53 δεσπόταν λίσσοντο ναῶν Poseidon P. 4.207

    Ὀλύμπου δεσπότας Ζεὺς N. 1.13

    [< δεσπόται> supp. Mair. N. 9.17] νῦν αὖτε Ἰσθμοῦ δεσπότᾳ Νηρείδεσσί τε πεντήκοντα παίδων Poseidon I. 6.5 Ἄμμων Ὀλύμπου δέσποτα fr. 36. ἀλλὰ θαυμάζω, τί με λέξοντι Ἰσθμοῦ δεσπόται “les riches et puissants Corinthiens présents au banquet” van Groningen. fr. 122. 14. esp. owner, master of horses, κράτει δὲ προσέμειξε δεσπόταν (sc. Φερένικος, Hieron's racehorse) O. 1.22

    ὅ τοι πτερόεις ἔρριψε Πάγασος δεσπόταν Βελλεροφόνταν I. 7.45

    Lexicon to Pindar > δεσπότας

  • 15 δυσφρόνα

    1 anxiety cf. West on Hes., Theogony, 102. τὸ δὲ τυχεῖν πειρώμενον ἀγωνίας δυσφρονᾶν παραλύει (Snell: αφροσυν[ Π., δυσφροσύναν, -υνᾶν codd.: παραλύει δυσφρονᾶν Dindorf: ἀφροσύνας Bowra e Σ: ἀφροσυνᾶν e Σ Mommsen, van Leeuwen) O. 2.52]

    Lexicon to Pindar > δυσφρόνα

  • 16 εἰ

    εἰ ( κεἴ fr. 4; repeated P. 9.93; followed by different moods P. 4.264f.; by different tenses N. 11.13f.; for εἴ τις also v. τις.) A conditional.
    1 c. pres. ind.
    a impv. in apodosis.

    εἰ δ' ἄεθλα γαρύεν ἔλδεαι, φίλον ἧτορ, μηκέτ ἀελίου σκόπει ἄλλο θαλπνότερον O. 1.3

    “φίλια δῶρα Κυπρίας ἄγ' εἴ τι, Ποσείδαον, ἐς χάριν τέλλεται, πέδασον ἔγχος Οἰνομάου” O. 1.75

    ὑγίεντα δ' εἴ τις ὄλβον ἄρδει, μὴ ματεύσῃ θεὸς γενέσθαι O. 5.23

    εἰ δέ τοι μάτρῳ μἔτι Καλλικλεῖ κελεύεις στάλαν θέμεν, ἐμὰν γλῶσσαν εὑρέτω κελαδῆτιν N. 4.79

    εἰ δὲ Θεμίστιον ἵκεις ὥστ' ἀείδειν, μηκέτι ῥίγει N. 5.50

    b pres. ind. in apodosis. (cf. A. 1. h. infra.)

    εἰ δὲ θεὸν ἀνήρ τις ἔλπεται λτ;τιγτ; λαθέμεν ἔρδων, ἁμαρτάνει O. 1.64

    εἰ δ' ἀριστεύει μὲν ὕδωρ, κτεάνων δὲ χρυσὸς αἰδοιέστατος, νῦν δὲ Θήρων ἅπτεται Ἥρακλέος σταλᾶν ( νῦν γε v. l.: εἰ has comparative force, just as) O. 3.42

    εἴ τι καὶ φλαῦρον παραιθύσσει, μέγα τοι φέρεται πὰρ σέθεν P. 1.87

    εἰ δέ τις ἤδη λέγει, παλαιμονεῖ κενεά P. 2.58

    εἰ δὲ ἐπίστᾳ, μανθάνων οἶσθα προτέρων P. 3.80

    εἰ δὲ νόῳ τις ἔχει θνατῶν ἀλαθείας ὁδόν, χρὴ P. 3.103

    “Μοῖραι δ' ἀφίσταντ, εἴ τις ἔχθρα πέλει” with temporal force P. 4.145 διδοῖ (sc. ἡ δρῦς) ψᾶφον περ' αὐτᾶς, εἴ ποτε χειμέριον πῦρ ἐξίκηται λοίσθιον ἢ μόχθον ἀμφέπει ( ἀμφέπῃ coni. Heyne: εἰ has temporal force) P. 4.266 “εἰ μὲν αὐτὸς Οὔλυμπον θέλεις λτ;ναίεινγτ;, ἔστι σοι τούτων λάχος” N. 10.83

    εἰ δ' ἀρετᾷ κατάκειται, χρή νιν εὑρόντεσσιν ἀγάνορα κόμπον μὴ φθονεραῖσι φέρειν γνώμαις I. 1.41

    εἰ δέ τις ἔνδον νέμει πλοῦτον κρυφαῖον, ἄλλοισι δ' ἐμπίπτων γελᾷ, ψυχὰν Ἀίδα τελέων οὐ φράζεται δόξας ἄνευθεν I. 1.67

    εἰ δέ τις ἀρκέων φίλοις ἐχθροισι τραχὺς ὑπαντιάζει, μόχθος ἡσυχίαν φέρει Pae. 2.31

    c fut. ind. in apodosis, where εἰ has causal force.

    ἀγγελίαν πέμψω ταύταν, εἰ Χαρίτων νέμομαι κᾶπον O. 9.26

    “εἰ δὲ χρὴ καὶ πὰρ σοφὸν ἀντιφερίξαι, ἐρέω” P. 9.50
    d opt. c. κε in apodosis, i. e. potential.

    εἰ δὲ γεύεται ἀνδρὸς ἀνήρ τι, φαῖμέν κε N. 7.86

    εἰ δὲ κασιγνήτου πέρι μάρνασαι, ἥμισυ μέν κε πνέοις γαίας ὑπένερθεν ἐών N. 10.85

    e impf. ind. in apodosis.

    εἰ γάρ τις ἀνθρώπων πράσσει θεοδμάτους ἀρετὰς, ἐσχατιαῖς ἤδη πρὸς ὄλβου βάλλετ' ἄγκυραν I. 6.10

    f pres. ind. understood in apodosis.

    εἴ τις ἀνδρῶν κατέχει φρασὶν αἰανῆ κόρον, ἄξιος εὐλογίαις ἀστῶν μεμίχθαι I. 3.1

    τὰ μακρὰ δ' εἴ τις παπταίνει, βραχὺς ἐξικέσθαι χαλκόπεδον θεῶν ἕδραν I. 7.43

    g apodosis omitted.

    εἰ δὲ τις οἶδεν τὸ μέλλον, ὅτι O. 2.56

    h pres. ind. understood in protasis.
    a ind. pres. in apodosis.

    ἄνεται πάντα βροτοῖς, εἴ σοφός, εἰ καλός, εἴ τις ἀγλαὸς ἀνήρ O. 14.7

    εἰ δέ τις ὄλβος ἐν ἀνθρώποισιν, ἄνευ καμάτου οὐ φαίνεται P. 12.28

    εἰ δυνατόν, Κρονίων, πεῖραν μὲν ἀγάνορα ἀναβάλλομαι N. 9.28

    II impf. ind. c. κε in apodosis. ἤθελον Χίρωνά κε Φιλλυρίδαν, εἰ χρεὼν τοῦθ' κοινὸν εὔξασθαι ἔπος, ζώειν where the subordinate clause is parenthetic P. 3.2
    III impv. in apodosis. οὕνεκεν, εἰ φίλος ἀστῶν, εἴ τις ἀντάεις, τό γ' ἐν ξυνῷ πεποναμένον εὖ μὴ λόγον βλάπτων ἁλίοιο γέροντος κρυπτέτω i. e. whether — or P. 9.93
    2 c. fut. ind., imperative in apodosis.

    εἰ δέ τις ὄλβον ἔχων μορφᾷ παραμεύσεται ἄλλους, ἔν τ' ἀέθλοισιν ἀριστεύων ἐπέδειξεν βίαν, θνατὰ μεμνάσθω περιστέλλων μέλη N. 11.13

    cf. E infra O. 7.1
    3 c. impf. ind.
    a pres. ind. in apodosis.

    εἰ πόνος ἦν, τὸ τερπνὸν πλέον πεδέρχεται N. 7.74

    b κεν c. aor. ind. in apodosis.

    εἰ δὲ σώφρων ἄντρον ἔναἰ ἔτι Χίρων καί τί οἱ φίλτρον ἐν θυμῷ μελιγάρυες ὕμνοι ἁμέτεροι τίθεν, ἰατῆρά τοί κέν μιν πίθον παρασχεῖν P. 3.63

    εἰ δ' ἔτι ζαμενεῖ Τιμόκριτος ἁλίῳ σὸς πατὴρ ἐθάλπετο, ποικίλον κιθαρίζων θαμά κε, τῷδε μέλει κλιθείς, ὕμνον κελάδησε καλλίνικον N. 4.13

    εἰ γὰρ ἦν ἓ τὰν ἀλάθειαν ἰδέμεν, οὔ κεν ὅπλων χολωθεὶς ὁ καρτερὸς Αἴας ἔπαξε N. 7.24

    πρὸ πόνων δέ κε μεγάλων Δαρδανίαν ἔπραθεν, εἰ μὴ φύλασσεν Ἀπόλλων Pae. 6.91

    4 c. aor. ind.
    a impv. in apodosis. φόρμιγγα λάμβαν, εἴ τί τοι Πίσας τε καὶ Φερενίκου χάρις νόον ὑπὸ γλυκυτάταις ἔθηκε φροντίσιν (with causal force) O. 1.18 εἰ δ' ἐγὼ ἀνέδραμον ὕμνῳ, μὴ βαλέτω με φθόνος concessive Schr. O. 8.54 v. also A. 2 supra, N. 11.13
    b pres. ind., expressed or understood, in apodosis. εἰ δ' ἐτύμως μάτρωες ἄνδρες ἐδώρησαν Ἑρμᾶν εὐσεβέως, κεῖνος κραίνει σέθεν εὐτυχίαν (with causal force) O. 6.77 Μοῖσα, τὸ δὲ τεόν, εἰ μισθοῖο συνέθευ παρέχειν φωνὰν ὑπάργυρον, ἄλλοτ' ἄλλᾳ ταρασσέμεν with causal force P. 11.41 εἰ δ' ἀνορέαις ὑπερτάταις ἐπέβα παῖς Ἀριστοφανέος, οὐκέτι πρόσω ἀβάταν ἅλα κιόνων ὕπερ Ἡρακλέος περᾶν εὐμαρές ( concessive Schr.) N. 3.19 νικῶντί γε χάριν, εἴ τι πέραν ἀερθεὶς ἀνέκραγον, οὐ τραχύς εἰμι καταθέμεν (concessive, cf. O. 8.54) N. 7.75 “εἴ ποτ' ἐμᾶν, ὦ Ζεῦ πάτερ, θυμῷ θέλων ἀρᾶν ἄκουσας, νῦν σε, νῦν εὐχαῖς ὑπὸ θεσπεσίαις λίσσομαι” (cf. O. 1.75) I. 6.42
    c impf. ind. in apodosis.

    εἰ τιν' ἄνδρα ἐτίμασαν, ἦν Τάνταλος οὗτος O. 1.54

    d aor. ind. c. ἄν, κε in apodosis.

    τεά κεν ἀκλεὴς τιμὰ κατεφυλλορόησεν ποδῶν, εἰ μὴ στάσις σ' ἄμερσε πάτρας O. 12.16

    εἰ κατέβαν, ἐξικόμαν κε P. 3.73

    “εἰ γὰρ οἴκοι νιν βάλε, τετράτων παίδων κ' ἐπιγεινομένων αἷμά οἱ κείναν λάβε ἄπειρον” P. 4.43
    e apodosis dub. εἴ τις (codd.: τίς Homan, εἰ expungens) — αἰνὰν ὕβριν ἀπέφυγεν, μέλανος ἂν ἐσχατιὰν καλλίονα θανάτου λτ;στείχοι> (coni. Wil.: μέλανος δ' ἂν ἐσχατιὰν καλλίονα θάνατον ἐν codd.: θάνατόν γἔσχε Boeckh: locus conclamatus, v. van Groningen, Mnem., 1947, 233) P. 11.55
    5 c. pres. subj., pres. ind. in apodosis. [ αἰσχύνῃ (codd.: αἰσχύνοι Mosch. v. A. 10 infra) P. 4.264] [ ἀμφέπει (codd.: ἀμφέπῃ Heyne v. A. 1. b supra) P. 4.266] δύο δέ τοι ζωᾶς ἄωτον μοῦνα ποιμαίνοντι τὸν ἄλπνιστον, εὐανθεῖ σὺν ὄλβῳ εἴ τις εὖ πάσχων λόγον ἐσλὸν ἀκούῃ (v. 1. ἀκούσῃ: sic distinxit Hartung, post ὄλβῳ, edd. vulgo. The condition is strictly illogical, and εἰ ἀκούῃ stands in explanatory apposition to δύο μοῦνα) I. 5.13
    6 c. aor. subj.
    a pres. or pf.-pres. in apodosis.

    πολλοὶ δὲ μέμνανται, καλὸν εἴ τι ποναθῇ O. 6.11

    [ ἐξερείψῃ ( κεν) (coni. Boeckh, Bergk: ἐξερείψαι κε codd.: ἐξερείψειεν Thiersch) P. 4.264] διδοῖ ψᾶφον περ' αὐτᾶς, εἴ ποτε χειμέριον πῦρ ἐξίκηται λοίσθιον ἢ μόχθον ἀμφέπει (codd.: ἀμφέπῃ Heyne) P. 4.266

    δυσπαλὲς δὴ γίνεται, ἐξαπίνας εἰ μὴ θεὸς ἁγεμόνεσσι κυβερνατὴρ γένηται P. 4.274

    ἔργοις δὲ καλοῖς ἔσοπτρον ἴσαμεν ἑνὶ σὺν τρόπῳ, εἰ Μναμοσύνας ἕκατι λιπαράμπυκος εὕρηται ἄποινα μόχθων κλυταῖς ἐπέων ἀοιδαῖς ( εἰ ἀοιδαῖς stands in explanatory apposition to ἑνὶ σὺν τρόπῳ) N. 7.15 εἰ γὰρ ἅμα κτεάνοις πολλοῖς ἐπίδοξον ἄρηται κῦδος, οὐκ ἔστι πρόσω-

    θεν N. 9.46

    τοῦτο γὰρ ἀθάνατον φωνᾶεν ἕρπει, εἴ τις εὖ εἴπῃ τι ( εἰ τι stand in explanatory apposition to τοῦτο) I. 4.41 [ ἀκούσῃ (v. 1. ἀκούῃ. cf. A. 5 supra) I. 5.13] εἰ δέ τις ἀνθρώποισι θεόσδοτος ἀτληκηκοτας προστύχῃ, ταύταν σκότει κρύπτειν ἔοικεν fr. 42. 5.
    b aor. ind. in apodosis.

    εἰ δὲ τύχῃ τις ἔρδων, μελίφρον' αἰτίαν ῥοαῖσι Μοισᾶν ἐνέβαλε N. 7.11

    7 c. pres. opt. a. pres. ind. expressed or understood in apodosis.

    εἰ δὲ σὺν πόνῳ τις εὖ πράσσοι, μελιγάρυες ὕμνοι ὑστέρων ἀρχὰ λόγων τέλλεται O. 11.4

    εἰ γάρ τις ἐξερείψειεν (Thiersch: ἐξερείψαι κε codd.) —, αἰσχύνοι δὲ (Mosch.: αἰσχύνῃ codd.) —, —

    διδοῖ ψᾶφον περ' αὐτᾶς, εἴ ποτε χειμέριον πῦρ ἐξίκηται P. 4.263

    κέρδος δὲ φίλτατον, ἑκόντος εἴ τις ἐκ δόμων φέροι P. 8.14

    οὐ γάρ πάγος οὐδὲ προσάντης ἁ κέλευθος γίνεται, εἴ τις εὐδόξων ἐς ἀνδρῶν ἄγοι τιμὰς Ἑλικωνιάδων I. 2.34

    b κεν c. opt. in apododis.

    εἰ δ' εἴη μὲν Ὀλυμπιονίκας, τίνα κεν φύγοι ὕμνον κεῖνος ἀνήρ O. 6.4

    εἰ δ' αὐτὸ καὶ θεὸς ἀνέχοι, ἐν τίν κ ἐθέλοι N. 7.89

    c fut. ind. in apodosis.

    εἰ δὲ δαίμων γενέθλιος ἕρποι, Δὶ τοῦτ' ἐκδώσομεν πράσσειν O. 13.105

    8 c. aor. opt., pres. ind. in apodosis.

    εἰ δὲ μὴ ταχὺ λίποι, ἔτι γλυκυτέραν κεν ἔλπομαι κλείζειν O. 1.108

    καιρὸν εἰ φθέγξαιο, μείων ἕπεται μῶμος ἀνθρώπων P. 1.81

    εἰ δέ μοι πλοῦτον θεὸς ἁβρὸν ὀρέξαι, ἐλπίδ' ἔχω κλέος εὑρέσθαι κεν ὑψηλὸν πρόσω P. 3.110

    ἐξερείψειεν (Thiersch: ἐξερείψαι κε codd. v. A. 10. infra) P. 4.263

    πάντ' ἔχεις, εἴ σε τούτων μοῖῤ ἐφίκοιτο καλῶν I. 5.15

    9 c. pf. ind.
    a pres. ind. in apodosis.

    εἰ γάρ τις ἐσλὰ πέπαται μὴ σὺν μακρῷ πόνῳ, πολλοῖς σοφὸς δοκεῖ P. 8.73

    b pres. opt. in apodosis.

    εἰ δ' ὄλβον ἢ χειρῶν βίαν ἢ σιδαρίταν ἐπαινῆσαι πόλεμον δεδόκηται, μακρά μοι αὐτόθεν ἅλμαθ ὑποσκάπτοι τις N. 5.19

    c impv. in apodosis.

    εἰ δὲ τέτραπται, μὴ φθόνει κόμπον I. 5.22

    [
    10 dub. c. κε and opt., ind. in apodosis. εἰ γάρ τις ὄζους ὀξυτόμῳ πελέκει ἐξερείψαι κεν (codd.: ἐξερείψειεν Thiersch: ἐξερείψῃ μὲν Hermann) —, αἰσχύνοι δὲ (Mosch.: αἰσχύνῃ codd.) —, — διδοῖ ψᾶφον περ' αὐτᾶς (κε is held to be highly improbable) P. 4.264]
    12 εἴ τις, with following verb suppressed. λάγεταν γάρ τοι τύραννον δέρκεται, εἴ τιν' ἀνθρώπων, ὁ μέγας πότμος above all men P. 3.86 cf. O. 1.54 B εἰ καί, concessive. εἰ καί τι Διωνύσου ἄρουρα φέρει βιόδωρον ἀμαχανίας ἄκος, ἄνιππός εἰμι Πα. 4. 25, cf. εἰ concessive O. 8.54, N. 3.20, N. 7.75 C introducing indirect question, c. ind.

    γνῶναί τ' ἔπειτ, ἀρχαῖον ὄνειδος εἰ φεύγομεν, Βοιωτίαν ὗν O. 6.90

    παραπειρῶνται Διὸς ἀργικεραύνου, εἴ τιν' ἔχει λόγον O. 8.4

    “μεμάντευμαι δ' ἐπὶ Κασταλίᾳ, εἰ μετάλλατόν τι” P. 4.164

    μαθὼν δέ τις ἀνερεῖ, εἰ πὰρ μέλος ἔρχομαι N. 7.69

    D εἰ γάρ, introducing a wish, c. opt.; cf. conditional

    εἰ γάρ P. 4.43

    εἰ γὰρ ὁ πᾶς χρόνος ὄλβον μὲν οὕτω καὶ κτεάνων δόσιν εὐθύνοι P. 1.46

    εἰ γάρ σφισιν ἐμπεδοσθενέα βίοτον ἁρμόσαις ἥβᾳ λιπαρῷ τε γήραι διαπλέκοις εὐδαίμον' ἐόντα παίδων δὲ παῖδες ἔχοιεν αἰεὶ γέρας τό περ νῦν N. 7.98

    E ὡς εἰ, in temporal comparisons; v. also

    ὡσείτε. φιάλαν ὡς εἴ τις δωρήσεται νεανίᾳ γαμβρῷ, καὶ ἐγὼ νέκταρ χυτὸν πέμπων ἱλάσκομαι O. 7.1

    F frag. ] εἰ δέ μοι[ fr. 60. a. 3. ὡς εἴ τε v. ὡσείτε. εἴ περ v. εἴπερ.

    Lexicon to Pindar > εἰ

  • 17 ἑκατόγγυιος

    ἑκᾰτόγγυιος, -ον
    1 hundred-bodied i. e. hundred in number (but v. van Groningen, Pindare au Banquet, 41.) φορβάδων κορᾶν ἀγέλαν ἑκατόγγυιον λτ;γτ;ενοφῶν ἐπάγαγ fr. 122. 19.

    Lexicon to Pindar > ἑκατόγγυιος

  • 18 ἐντράπελος

    1 shameful cf. van Groningen on Theogn. 400. μὴ δολωθῇς, ὦ φίλε, κέρδεσιν ἐντραπέλοις (v. l. εὐτραπέλοις: εὐτράπλοις Bücheler: locus metri causa varie temptatus v. Körte, GGA, 1901, 969.) P. 1.92 οὔτε ἔργον οὔτ' ἔπος ἐντράπελον κείνοισιν εἰπὼν (codd.: ἐκτράπελον Heyne e Σ.) P. 4.105

    Lexicon to Pindar > ἐντράπελος

  • 19 ἤ

    ἤ (once following vowel, I. 1.16 q. v.; once followed by ϝ, I. 1.16; once correpted by following vowel, O. 13.113; thrice not correpted, I. 7.8—10.)
    1 in alternative questions. τίς γὰρ ἱππείοις ἐν ἔντεσσιν μέτρα ἢ θεῶν ναοῖσιν οἰωνῶν βασιλέα δίδυμον ἐπέθηκ; O. 13.21 ἦῤ, ὦ φίλοι, κατ' ἀμευσίπορον τρίοδον ἐδινάθην ; ἤ μέ τις ἄνεμος ἔξω πλόου ἔβαλεν; P. 11.39 repeated in enumeration, ἦρα χαλκοκρότου πάρεδρον Δαμάτερος ἁνίκ' εὐρυχαίταν ἄντειλας Διόνυσον; ἢ ; ἢ ; ἢ ; ἢ ; ἢ ; ἢ —; I. 7.5—12. Ἰσμηνὸν ἢ χρυσαλάκατον Μελίαν ἢ ἢ ἢ ἢ ἢ ἢ ὑμνήσομεν; fr. 29. 1—5. πολέμοιο δὲ σᾶμα φέρεις τινός, ἢ καρποῦ φθίσιν ἢ ἢ ἢ ἢ ἢ ἢ γαῖαν κατακλύσαισα θήσεις ἀνδρῶν νέον ἐξ ἀρχᾶς γένος; Πα. 9. 14—20. v. also πότερον.
    2 indicating alternatives.
    a

    τοὺς μὲν ἀμφέπων, τοὺς δὲ προσανέα πίνοντας, ἢ γυίοις περάπτων πάντοθεν φάρμακα P. 3.52

    χείρεσσιν ἢ βουλαῖς P. 4.72

    δέξατο μοιρίδιον ἆμαρ ἢ νύκτες P. 4.256

    εἴ ποτε χειμέριον πῦρ ἐξίκηται λοίσθιον, ἢ μόχθον ἀμφέπει P. 4.267

    Ἀφροδίτας ἄρουραν ἢ Χαρίτων P. 6.2

    πόσιν ἢ υἱὸν εὔχοντ, ὦ Τελεσίκρατες, ἔμμεν P. 9.99

    χερσὶν ἢ ποδῶν ἀρετᾷ κρατήσαις P. 10.23

    ὃς δ' ἀμφ ἀέθλοις ἢ πολεμίζων ἄρηται κῦδος I. 1.50

    χερσὶ ἢ ταχυτᾶτι ποδῶν I. 5.10

    Ζηνὶ μισγομέναν ἢ Διὸς παρ' ἀδελφεοῖσιν I. 8.35

    ἀρχομένοις ἢ καταπαυομένοισιν fr. 89a. 1. Πελασγὸν ἵππον ἢ κύνα Ἀμυκλάιαν μιμέο *fr. 107a. 1.* [ ἢ στάσιν (v. l. ἱστᾶσιν) fr. 210.]
    b ἢ ἤ either — or

    ἰατῆρα ἢ τινα Λατοίδα κεκλημένον ἢ πατέρος P. 3.67

    ἢ πατρὶ Πυθονίκῳ τό γέ νυν ἢ Θρασυδᾴῳ (“ne pose pas une alternative, mais signifie, ‘aussi bien que,’” van Groningen, Comp. litt., 377̆{1}) P. 11.43—4. ἐθέλω/ ἢ Καστορείῳ Ἰολάοι ἐναρμόξαι μιν ὕμνῳ (-είω̆ Snell: - είῷ vulgo) I. 1.16

    εὐτυχήσαις ἢ σὺν εὐδόξοις ἀέθλοις ἢ σθένει πλούτου κατέχει φρασὶν αἰανῆ κόρον I. 3.1

    ἢ περὶ χρήμασι μοχθίζει βιαίως ἢ γυναικείῳ θράσει φορεῖται fr. 123. 7.
    c in enumeration. ὅσσοι μόλον αὐτοφύτων ἑλκέων ξυνάονες ἢ πολιῷ χαλκῷ μέλη τετρωμένοι/ ἢ χερμάδι τηλεβόλῳ/

    ἢ θερινῷ πυρὶ περθόμενοι δέμας ἢ χειμῶνι P. 3.48

    —50.

    εἰ δ' ὄλβον ἢ χειρῶν βίαν ἢ σιδαρίταν ἐπαινῆσαι πόλεμον δεδόκηται N. 5.19

    d

    ἢ ἤτοι. ἀλλά τι προσφέρομεν ἔμπαν ἢ μέγαν νόον ἤτοι φύσιν ἀθανάτοις N. 6.4

    3 in comparisons.
    a following comp. adj. κραιπνότεραι/

    ἢ βαρυγδούπων ἀνέμων στίχες P. 4.210

    ἐγὼ δὲ πλέον' ἔλπομαι λόγον Ὀδυσσέος ἢ πάθαν γενέσθ N. 7.21

    ἐλαύνεις τι νεώτερον ἢ πάρος; Pae. 9.6

    τί κάλλιον ἢ βαθύζωνόν τε Λατὼ ἀεῖσαι; fr. 89a. 2. γ]ὰρ ἁρπαζομένων τεθνάμεν [[βρεϝεμαξρ] χρη]μάτων ἢ κακὸν ἔμμεναι (sc. κρέσσον γ]ὰρ, simm.) fr. 169. 17.

    εὑρήσεις ἐρευνῶν μάσσον' ἢ̆ ὡς ἰδέμεν O. 13.113

    b without comp. adj.

    ἐπεὶ τοῦτον, ἢ πάμπαν θεὸς ἔμμεναι οἰκεῖν τ' οὐρανῷ, εἵλετ αἰῶνα N. 10.58

    4 τε ἢ; for conjectural exx., v. τε.

    Lexicon to Pindar > ἤ

  • 20 θέλω

    θέλω (cf. ἐθέλω. θέλοντι; θέλοι; θέλων, -οντι, -οντες.)
    1 be ready to, wish c. inf. ἐσλὰ δ' ἐπ ἐσλοῖς ἔργα θέλοι δόμεν (sc. Ζεύς) O. 8.85

    θέλοντι δὲ αἰεὶ μένειν τεθμοῖσιν ἐν Αἰγιμιοῦ Δωριεῖς P. 1.62

    Ἀλεύα τε παῖδες, Ἱπποκλέᾳ θέλοντες ἀγαγεῖν ἐπικωμίαν ἀνδρῶν κλυτὰν ὄπα P. 10.5

    “εἰ μὲν αὐτὸς Οὔλυμπον θέλεις λτ;ναίειν> N. 10.84

    Ζεὺς ὅτ' ἀμφὶ Θέτιος ἀγλαός τ ἔρισαν Ποσειδὰν γάμῳ, ἄλοχον εὐειδέα θέλων ἑκάτερος ἑὰν ἔμμεν I. 8.28

    ἀλλ' αἶνον ἐπέβα κόρος τὸ λαλαγῆσαι θέλων κρυφόν τε θέμεν ἐσλῶν καλοῖς ἔργοις (codd., def. van Leeuwen: θέλον nom., coni. Coppola: θέλει Wil.) O. 2.97 part. abs., ready, willing,

    τὸ Καστόρειον θέλων ἄθρησον P. 2.69

    “εἴ ποτ' ἐμᾶν, ὦ Ζεῦ πάτερ, θυμῷ θέλων ἀρᾶν ἄκουσας” I. 6.43 ]

    θέλοντι δόμεν[ Pae. 16.4

    Lexicon to Pindar > θέλω

Страницы

См. также в других словарях:

  • Van — /van/; for 1, 2 also Turk. /vahn/, n. 1. Lake, a salt lake in E Turkey. 1454 sq. mi. (3766 sq. km). 2. a town on this lake. 88,597. 3. a male given name. * * * I City (pop., 1997: 226,965), eastern Turkey, on the eastern shore of Lake Van. The… …   Universalium

  • Van — steht für: das olympische Länderkürzel für Vanuatu Vereinigte Arbeitsgemeinschaft der Naziverfolgten Bund der Antifaschisten, Hamburg. Landesorganisation der VVN. Value Added Network, ein Datennetz mit Mehrwertdienstangebot IATA Code des… …   Deutsch Wikipedia

  • VAN — Cette page d’homonymie répertorie les différents sujets et articles partageant un même nom …   Wikipédia en Français

  • VAN — steht für: das olympische Länderkürzel für Vanuatu Vereinigte Arbeitsgemeinschaft der Naziverfolgten Bund der Antifaschisten, Hamburg. Landesorganisation der VVN. Value Added Network, ein Datennetz mit Mehrwertdienstangebot Flughafen Ferit Melen… …   Deutsch Wikipedia

  • van — VAN, Ă, vani, e, adj. (livr.) Zadarnic, inutil, fără rost. ♢ loc. adv. În van = în zadar, degeaba. ♦ Neîntemeiat; iluzoriu. – Din lat. vanus, it. vano. Trimis de bogdanrsb, 11.08.2002. Sursa: DEX 98  VAN adj. 1 …   Dicționar Român

  • van — van1 [van] n. [abbrev. < VANGUARD] short for VANGUARD van2 [van] n. [ME vanne < MFr van < L vannus, van, FAN1] 1. Archaic a winnowing machine 2 …   English World dictionary

  • Van — puede referirse a: VAN, Valor Actual Neto. Los Vanir, dioses escandinavos. Van (o furgoneta), medio de transporte de pasajeros, o en particular, remolque para caballos. Abreviatura científica para el botánico V.M. Van 1950 Lugares de Turquía La… …   Wikipedia Español

  • Van — Van, n. [L. vannus a van, or fan for winnowing grain: cf. F. van. Cf. {Fan}, {Van} a wing {Winnow}.] [1913 Webster] 1. A fan or other contrivance, as a sieve, for winnowing grain. [1913 Webster] 2. [OF. vanne, F. vanneau beam feather (cf. It.… …   The Collaborative International Dictionary of English

  • van — (van) s. m. 1°   Instrument d osier pour séparer la paille et l ordure d avec le bon grain. •   Il prendra le van en main, et il nettoiera son aire, SACI Bible, Évang. St Luc, III, 17. •   Arcadiens, qu est devenu le temps où les Atrides étaient… …   Dictionnaire de la Langue Française d'Émile Littré

  • van — S3 [væn] n [Date: 1800 1900; Origin: caravan] 1.) a vehicle used especially for carrying goods, which is smaller than a ↑truck and has a roof and usually no windows at the sides ▪ a delivery van ▪ a van driver 2.) AmE a large box like car that… …   Dictionary of contemporary English

  • Van — Van, n. [Abbrev. fr. vanguard.] The front of an army; the first line or leading column; also, the front line or foremost division of a fleet, either in sailing or in battle. [1913 Webster] Standards and gonfalons, twixt van and rear, Stream in… …   The Collaborative International Dictionary of English

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
… Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»