Перевод: с латинского на английский

с английского на латинский

trabs

  • 1 trabs

    trabs, trăbis (ante-class. collat. form of the nom. trăbes, Enn. ap. Cic. N. D. 3, 30, 75; id. Fat. 15, 35; id. Top. 16, 61, or Trag. v. 281 Vahl.; Cic. ap. Varr. L. L. 7, § 33 Müll., or Ann. v. 598 Vahl.), f. [trapêx].
    I.
    Lit., a beam, a timber:

    tigna trabesque,

    Lucr. 2, 192 sq.; v. tignum; Caes. B. G. 2, 29; 3, 13; 7, 23; id. B. C. 2, 9; Plin. 16, 38, 73, § 184; Gell. 1, 13, 17; Ov. M. 3, 78.—
    II.
    Transf.
    A.
    A tree:

    silva frequens trabibus,

    Ov. M. 8, 329; cf. id. ib. 14, 360:

    securi Saucia trabs ingens,

    id. ib. 10, 373; cf. Varr. ap. Non. 178, 31; Prop. 3 (4), 22, 38:

    fraxineae,

    Verg. A. 6, 181:

    lucus trabibus obscurus acernis,

    id. ib. 9, 87: Val. Fl. 5, 640. —
    B.
    Any thing made of beams or timbers.
    1.
    Very freq., a ship or vessel: abiegna trabes, Enn. ap. Cic. N. D. 3, 30, 75: trabes rostrata per altum, id. ap. Varr. L. L. 7, § 33:

    jam mare turbari trabibus... vide bis,

    Verg. A. 4, 566:

    ut trabe Cypria Myrtoum pavidus nauta secet mare,

    Hor. C. 1, 1, 13; Ov. P. 1, 3, 76:

    Thessalica,

    Sen. Agam. 120.—
    2.
    A roof:

    sub trabe citreā,

    Hor. C. 4, 1, 20; so in plur., id. ib. 2, 18, 3; 3, 2, 28. —
    3.
    A battering - ram, ballista, etc., Val. Fl. 6, 383.—
    4.
    A javelin, Stat. Th. 5, 566; 9, 124.—
    5.
    A club, cudgel, Stat. Th. 1, 621.—
    6.
    A table, Mart. 14, 91, 2.—
    7.
    A torch, Sen. Herc. Fur. 103. —
    8.
    In mal. part. = mentula, Cat. 28, 10.—
    C.
    A fiery phenomenon in the heavens, a meteor: emicant et trabes simili modo, quas dokous vocant, qualis cum Lacedaemonii classe victi imperium Graeciae amisere, Plin. 2, 26, 26, § 96:

    trabes et globi et faces et ardores,

    Sen. Q. N. 1, 1, 5; 1, 1, 15; 1, 15, 4; 7, 4, 3-5; 7, 5, 21; id. Ep. 94, 56.

    Lewis & Short latin dictionary > trabs

  • 2 trabs

    tree trunk; log, club, spear; beam, timber, rafter; ship, vessel; roof, house

    Latin-English dictionary > trabs

  • 3 trabs or (old) trabēs

        trabs or (old) trabēs trabis, f    [TARC-], a beam, timber, rafter: trabes in muro conlocare, Cs.: longa, O.— A tree: Silva frequens trabibus, O.: securi Saucia trabs ingens, O.: Lucus trabibus obscurus acernis, V.— A ship, vessel: abiegna trabes, Enn. ap. C.: Iam mare turbari trabibus... videbis, V.: trabe Cypriā secare mare, H.— A roof-tree, roof, house: sub trabe citreā, H.: sub isdem trabibus, H.

    Latin-English dictionary > trabs or (old) trabēs

  • 4 trabālis

        trabālis e, adj.    [trabs], of a beam, of beams: Clavus, a spike, H.—Prov.: alqd trabali clavo figere, i. e. very fast.—Poet.: telum, i. e. stout as a beam, V.
    * * *
    trabalis, trabale ADJ

    Latin-English dictionary > trabālis

  • 5 trabea

        trabea ae, f    [trabs], a white mantle with horizontal stripes of scarlet, robe of state: trabeā decorus, O.: Succinctus trabeā, V.
    * * *
    white state mantle/horiz scarlet stripes; short purple dress equites uniform

    Latin-English dictionary > trabea

  • 6 accido

    1.
    ac-cīdo, cīdi, cīsum, 3, v. a. [caedo], to begin to cut or to cut into [cf.: adamo, addubito, etc.); hence, so to cut a thing that it falls, to fell, to cut (as verb. finit. very rare).
    I.
    Lit.:

    accidunt arbores, tantum ut summa species earum stantium relinquatur,

    Caes. B. G. 6, 27, 4:

    accisa ornus ferro,

    Verg. A. 2, 626; cf.:

    velut accisis recrescenti stirpibus,

    Liv. 26, 41, 22:

    accisis crinibus,

    cut close, Tac. G. 19: ab locustis genus omne acciditur frugum, eaten up, Arnob. 1, 3.— Poet., to use up:

    fames accisis coget dapibus consumere mensas,

    Verg. A. 7, 125.—
    II.
    Fig., to impair, weaken:

    ita proelio uno accidit Vestinorum res, ut, etc.,

    Liv. 8, 29, 12; so,

    post accisas a Camillo Volscorum res,

    id. 6, 5, 2; cf. 6, 12, 6.—Hence, accīsus, a, um, P. a., cut off or down; impaired, ruined: accisae res (opp. integrae), troubled, disordered, or unfortunate state of things:

    res,

    Cic. Prov. Cons. 14, 34; Liv. 3, 10, 8; 8, 11, 12 al.:

    copiae,

    Hirt. B. G. 8, 31; Liv. 8, 11, 8:

    robur juventutis,

    id. 7, 29 fin.:

    opes,

    Hor. S. 2, 2, 114:

    accisae desolataeque gentes,

    Sil. 8, 590:

    reliquiae (hostium),

    Tac. A. 1, 61.
    2.
    ac-cĭdo, cīdi, no sup., 3, v. n. [cado], to fall upon or down upon a thing, to reach it by falling.
    I.
    Lit.
    A.
    In gen. constr. with ad, in, local adverbs, with dat. or absol.: utinam ne accidisset abiegna ad terram trabes, Enn. ap. Auct. Her. 2, 22 (Trag. p. 281 ed. Vahl., where it is: accĕdisset, acc. to the MSS., v. Vahl. N. v.):

    signa de caelo ad terram,

    Plaut. Rud. prol. 8; so,

    tam crebri ad terram accidebant quam pira,

    id. Poen. 2, 38: trabs in humum accidens, Varr. ap. Non. 494 fin.; so,

    imago aetheris ex oris in terrarum accidat oras,

    Lucr. 4, 215:

    rosa in mensas,

    Ov. F. 5, 360: quo Castalia per struices saxeas lapsu accidit, Liv. Andr. ap. Fest. p. 310 Müll. (Rib. Trag. Rel. p. 5):

    ut missa tela gravius acciderent,

    fall upon, hit, Caes. B. G. 3, 14; so Liv. 2, 50, 7.—
    B.
    Esp.: a. ad genua or genibus, of a suppliant, to fall at one's knees: me orat mulier lacrimansque ad genua accidit, Enn. ap. Non. 517, 15 (Com. v. 9 ed. Vahl.); so Ter. Hec. 3, 3, 18; Suet. Caes. 20; id. Claud. 10;

    for which: genibus praetoris,

    Liv. 44, 31;

    also: ad pedes,

    Cic. Att. 1, 14, 5, and absol.: quo accĭdam? quo applicem? Enn. ap. Cic. Tusc. 3, 19, 44 (Trag. v. 114 ed. Vahl., where it is accĕdam).—
    C.
    Transf., to strike the senses, to reach a thing by means of the senses; constr. with ad, the dat. or acc.: vox, sermo accidit ad aurīs (or auribus; also, aurīs alicujus), the voice, the speech falls upon or reaches the ear: nota vox ad aurīs accidit, Att. ap. Non. 39, 5:

    nova res molitur ad aurīs accidere,

    Lucr. 2, 1024; and:

    nihil tam populare ad populi Romani aurīs accidisse,

    Cic. Sest. 50, 107:

    auribus,

    Liv. 24, 46, 5; Quint. 12, 10, 75:

    aurīs,

    Plaut. Stich. 1, 2, 31; absol., Liv. 10, 5, 2; 27, 15, 16 sq.; Curt. 4, 4, 5 al.; cf.

    also: clamor accidit ad aurīs,

    Liv. 26, 40, 10; and absol.:

    clamor accidit,

    id. 4, 33, 9; 40, 32, 2;

    likewise: nomen famaque alicujus accidit ad aliquem,

    id. 21, 10, 12; v. Fabri ad h. l.—Hence sometimes in Livy: vox or fama accidit (ad aurīs or ad aliquem), with an acc. c. inf.:

    ut vox etiam ad hostes accideret captum Cominium esse,

    Liv. 10, 41, 7:

    quia repente fama accidit classem Punicam adventare,

    the report came, id. 27, 29, 7; v. Weissenb. a. h. l.
    II.
    Fig.
    A.
    In gen., to fall out, come to pass, happen, occur; and with dat. pers., to happen to, to befall one. (The distinction between the syn. evenio, accido, and contingo is this: evenio, i. e. ex-venio, is used of either fortunate or unfortunate events: accido, of occurrences which take us by surprise; hence it is used either of an indifferent, or, which is its general use, of an unfortunate occurrence: contingo, i. e. contango, indicates that an event accords with [p. 17] one's wishes; and hence is generally used of fortunate events. As Isid. says, Differ. 1: Contingunt bona: accidunt mala: eveniunt utraque):

    res accidit,

    Caes. B. G. 1, 14;

    Id acciderat, ut Galli consilium caperent,

    ib. 3, 2:

    si quid adversi acciderit,

    Cic. Ac. 2, 38, 121; cf. ib. 1, 26, 57:

    nollem accidisset tempus, in quo, etc.,

    id. Fam. 3, 10:

    si qua calamitas accidisset,

    id. Verr. 2, 3, 55: id. Rosc. Am. 34:

    contra opinionem accidit,

    Caes. B. G. 3, 9:

    pejus Sequanis accidit,

    ib. 1, 31:

    periculum accidit,

    ib. 3, 3:

    detrimentum accidit,

    ib. 7, 52. Also of fortunate occurrences:

    omnia tibi accidisse gratissima,

    Cic. Fam. 3, 1; 11, 15:

    accidit satis opportune,

    Caes. B. G. 4, 22; cf. Brem. Nep. Milt. 1, 1; Herz. Caes. B. G. 7, 3.—Constr. with ut (Zumpt, § 621), sometimes with quod:

    accidit perincommode, quod eum nusquam vidisti,

    Cic. Att. 1, 17; or with inf.:

    nec enim acciderat mihi opus esse,

    id. Fam. 6, 11. Pleonast. in narrations: accidit ut, it happened, or came to pass, that: accidit ut una nocte omnes Hermae dejicerentur, it happened that, etc., Nep. Alc. 3, 2; so Cic. Fam. 3, 8, 8; id. Att. 1, 5, 4 al.—
    B.
    In part.
    1.
    Si quid cui accidat, or si quid humanitus accidat, euphemist. for to die; if any thing should happen to one (for which Ennius says:

    si quid me fuerit humanitus, Ann. v. 128 ed. Vahl.): si quid pupillo accidisset,

    Cic. Inv. 2, 21; Caes. B. G. 1, 18;

    si quid mihi humanitus accidisset,

    Cic. Phil. 1, 4; Dig. 34, 4, 30 § 2 al. (cf. the Greek ei ti pathoi); so, per aposiopesin, sive—quod heu timeo, sive superstes eris, Ov. Her. 13, 164. (But Cic. Mil. 22, 58; Caes. B. G. 2, 35, and similar passages, are to be taken in the usual signif.)—
    2.
    To turn out (this very rare):

    timeo “incertum” hoc quorsum accidat,

    Ter. And. 1, 5, 29:

    si secus acciderit,

    Cic. Fam. 6, 21, 2. —
    3.
    In gram., to belong to:

    plurima huic (verbo) accidunt (i. e. genus, tempora),

    Quint. 1, 5, 41 al.

    Lewis & Short latin dictionary > accido

  • 7 cavum aedium

    căvus, a, um, adj. [root ku-, kueô, to swell, etc.; cf.: koilos, kenos], hollow, excavated, concave (opp. plenus, full, round; class.).
    I.
    Prop.:

    cava conveniant plenis,

    Lucr. 6, 1085:

    cicutae,

    id. 5, 1383:

    tibia,

    id. 2, 620:

    concha,

    Verg. A. 6, 171:

    aes,

    id. ib. 3, 240:

    testudo,

    id. G. 4, 464; Hor. Epod. 14, 11:

    bucina,

    Ov. M. 1, 335 et saep.:

    ungula,

    Enn. Ann. 419 Vahl.:

    fornaces,

    Lucr. 7, 202:

    montes,

    id. 5, 955:

    specus,

    Enn. Ann. 420 Vahl.:

    cavernae,

    Verg. A. 2, 53:

    trabs,

    id. ib. 3, 191 et saep.:

    trunci,

    Hor. C. 2, 19, 12:

    ilex,

    id. Epod. 16, 47:

    saxa,

    id. C. 3, 13, 14 et saep.:

    vena,

    the hollow vein, Cic. N. D. 2, 55, 138:

    nubes,

    Lucr. 6, 127; 6, 176; 6, 272; Verg. A. 1, 516; 5, 810 al.—Hence also of a darkness enveloping one as a cloud:

    umbra,

    Verg. A. 2, 360:

    flumina,

    the deepchannelled mountain streams, id. G. 1, 326; 4, 427; cf. Luc. 1, 396: luna, waning (cf. cavo), Plin. 8, 54, 80, § 215.—
    B.
    Subst.: căvum, i, n. (access. form căvus, i, m. (sc. locus), Varr. R. R. 3, 15, 1; Hor. S. 2, 6, 116; id. Ep. 1, 7, 33; Phaedr. 4, 6, 3; Col. 12, 8), a hollow, cavity, hole, Cato, R. R. 128; Plaut. Men. 1, 2, 49; Lucr. 5, 1382; Liv. 24, 34, 9; Verg. G. 1, 184; Hor. S. 2, 3, 173; Plin. 2, 79, 81, § 192; 11, 51, 112, § 266 et saep.:

    cava caeli,

    Enn. Trag. 131 Vahl.; cf.:

    cava caerula,

    id. ib. 332 Vahl.; hence, căvum aedĭum (contr. căvae-dĭum, Phn. Ep. 2, 17, 5), the inner court of Roman houses (cf. Vitr. 6, 3 Schneid.;

    O. Müll. Etrusk. 1, p. 255, and Archaeol. § 293, III.),

    Varr. L. L. 5, § 161; Vitr. 6, 3; Dict. of Antiq.—
    II.
    In late Lat., trop.: menses, which have only 30 days (opp. menses pleni, which have 31 days), Censor. 20.—
    b.
    = inanis, vain, empty:

    gloria,

    Paul. Nol. Carm. 22, 139:

    opes,

    id. ib. 21, 912.

    Lewis & Short latin dictionary > cavum aedium

  • 8 cavus

    căvus, a, um, adj. [root ku-, kueô, to swell, etc.; cf.: koilos, kenos], hollow, excavated, concave (opp. plenus, full, round; class.).
    I.
    Prop.:

    cava conveniant plenis,

    Lucr. 6, 1085:

    cicutae,

    id. 5, 1383:

    tibia,

    id. 2, 620:

    concha,

    Verg. A. 6, 171:

    aes,

    id. ib. 3, 240:

    testudo,

    id. G. 4, 464; Hor. Epod. 14, 11:

    bucina,

    Ov. M. 1, 335 et saep.:

    ungula,

    Enn. Ann. 419 Vahl.:

    fornaces,

    Lucr. 7, 202:

    montes,

    id. 5, 955:

    specus,

    Enn. Ann. 420 Vahl.:

    cavernae,

    Verg. A. 2, 53:

    trabs,

    id. ib. 3, 191 et saep.:

    trunci,

    Hor. C. 2, 19, 12:

    ilex,

    id. Epod. 16, 47:

    saxa,

    id. C. 3, 13, 14 et saep.:

    vena,

    the hollow vein, Cic. N. D. 2, 55, 138:

    nubes,

    Lucr. 6, 127; 6, 176; 6, 272; Verg. A. 1, 516; 5, 810 al.—Hence also of a darkness enveloping one as a cloud:

    umbra,

    Verg. A. 2, 360:

    flumina,

    the deepchannelled mountain streams, id. G. 1, 326; 4, 427; cf. Luc. 1, 396: luna, waning (cf. cavo), Plin. 8, 54, 80, § 215.—
    B.
    Subst.: căvum, i, n. (access. form căvus, i, m. (sc. locus), Varr. R. R. 3, 15, 1; Hor. S. 2, 6, 116; id. Ep. 1, 7, 33; Phaedr. 4, 6, 3; Col. 12, 8), a hollow, cavity, hole, Cato, R. R. 128; Plaut. Men. 1, 2, 49; Lucr. 5, 1382; Liv. 24, 34, 9; Verg. G. 1, 184; Hor. S. 2, 3, 173; Plin. 2, 79, 81, § 192; 11, 51, 112, § 266 et saep.:

    cava caeli,

    Enn. Trag. 131 Vahl.; cf.:

    cava caerula,

    id. ib. 332 Vahl.; hence, căvum aedĭum (contr. căvae-dĭum, Phn. Ep. 2, 17, 5), the inner court of Roman houses (cf. Vitr. 6, 3 Schneid.;

    O. Müll. Etrusk. 1, p. 255, and Archaeol. § 293, III.),

    Varr. L. L. 5, § 161; Vitr. 6, 3; Dict. of Antiq.—
    II.
    In late Lat., trop.: menses, which have only 30 days (opp. menses pleni, which have 31 days), Censor. 20.—
    b.
    = inanis, vain, empty:

    gloria,

    Paul. Nol. Carm. 22, 139:

    opes,

    id. ib. 21, 912.

    Lewis & Short latin dictionary > cavus

  • 9 conripio

    cor-rĭpĭo ( conr-), rĭpŭi, reptum, 3, v. a. [rapio], to seize or snatch up, to collect, to seize upon, take hold of (very freq., and class. in prose and poetry).
    I.
    Lit.
    A.
    In gen.:

    hominem conripi ac suspendi jussit in oleastro,

    Cic. Verr. 2, 3, 23, § 57; Caes. B. C. 3, 109; cf. Ov. M. 9, 217 al.:

    arcumque manu celeresque sagittas,

    Verg. A. 1, 188; cf.:

    lora manu,

    Ov. M. 2, 145:

    fasces,

    Sall. C. 18, 5:

    arma,

    Vell. 2, 110 et saep.: corpus, to rise up quickly, start up:

    ex somno,

    Lucr. 3, 164; Verg. A. 4, 572:

    de terrā,

    Lucr. 4, 1000:

    e stratis,

    Verg. A. 3, 176: se, to get or rise up hastily, to betake one's self somewhere, Plaut. Merc. 3, 4, 76; Ter. Hec. 3, 3, 5; Verg. A. 6, 472.— Poet.: viam, gradum, spatium, etc., to set out quickly, to pursue hastily, to hasten, hasten through or over:

    viam,

    Verg. A. 1, 418; Ov. M. 2, 158; Plin. Ep. 4, 1, 6:

    gradum,

    Hor. C. 1, 3, 33:

    spatia,

    Verg. A. 5, 316:

    campum,

    id. G. 3, 104:

    aequora,

    Val. Fl. 1, 132 al.:

    correptā luce diei,

    collected, Lucr. 4, 81.—
    B.
    In partic.
    1.
    Of robbery, etc., to carry off, rob, plunder, take possession of, usurp:

    pecunias undique quasi in subsidium,

    Tac. A. 13, 18; cf.:

    bona vivorum ac mortuorum usquequaque,

    Suet. Dom. 12:

    pecunias,

    Cic. Verr. 1, 2, 5; Tac. A. 13, 31 fin.:

    sacram effigiem,

    Verg. A. 2, 167:

    praefecturas,

    Tac. A. 11, 8 al. —
    2.
    In Tac. freq. of accusations, to bring to trial, accuse, inform against:

    Vitellius accusatione corripitur, deferente Junio Lupo senatore,

    Tac. A. 12, 42; 2, 28; 3, 49; 6, 40 al.—
    3.
    Of fire, etc., or of diseases, to attack, seize, sweep, or carry away (freq. after the Aug. per.):

    turbine caelesti subito correptus et igni,

    Lucr. 6, 395; cf. Verg. A. 1, 45:

    flamma Corripuit tabulas,

    id. ib. 9, 537; so Ov. M. 2, 210 al.;

    and transf. to the person: ipsas ignes corripuere casas,

    id. F. 2, 524:

    nec singula morbi Corpora corripiunt,

    Verg. G. 3, 472; Cels. 6, 18, 9; Plin. 7, 51, 52, § 172:

    morbo bis inter res agendas correptus est,

    Suet. Caes. 45:

    pedum dolore,

    Plin. Ep. 1, 12, 4;

    rarely of death: subitā morte,

    Flor. 3, 17, 2:

    (ales) caeco correpta veneno,

    Lucr. 6, 823:

    (segetes) modo sol nimius, nimius modo corripit imber,

    Ov. M. 5, 483.— Absol.:

    si (paralytici) correpti non sunt, diutius quidem vivunt, sed, etc.,

    Cels. 3, 47, 4.—
    4.
    With the access. idea of lessening by compressing, to draw together, draw in, contract, shorten, abridge, diminish (rare; mostly post-Aug.): singulos a septenis spatiis ad quina corripuit. Suet. Dom. 4:

    impensas,

    id. Tib. 34;

    of discourse: quae nimium corripientes omnia sequitur obscuritas,

    Quint. 4, 2, 44;

    of words in the number of syllables (trabs from trabes),

    Varr. L. L. 7, § 33 Müll.;

    or in the length of syllables,

    Quint. 9, 4, 89; 10, 1, 29;

    and so of syllables (opp. producere),

    id. 1, 5, 18;

    opp. porrigere,

    id. 1, 6, 32, and later grammarians.—In time:

    numina corripiant moras,

    shorten, Ov. M. 9, 282:

    ut difficiles puerperiorum tricas Juno mulceat corripiatque Lucina?

    Arn. 3, 21.—
    II.
    Trop.
    A.
    To reproach, reprove, chide, blame (first freq. after the Aug. per.;

    not in Cic.): hi omnes convicio L. Lentuli consulis correpti exagitabantur,

    Caes. B. C. 1, 2: clamoribus maximis judices corripuerunt, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 2, 1; so with abl., Suet. Aug. 53:

    impransi correptus voce magistri,

    Hor. S. 2, 3, 257:

    hunc cetera turba suorum corripiunt dictis,

    Ov. M. 3, 565 al.:

    ut eum non inimice corripere, sed paene patrie monere videatur,

    Quint. 11, 1, 68; Liv. 2, 28, 5; Suet. Calig. 45; Ov. M. 13, 69 al.:

    corripientibus amicis,

    Suet. Ner. 35.—As a figure of speech, Cels. ap. Quint. 9, 2, 104.—
    B.
    Of the passions, emotions, etc., to seize upon, attack (rare, [p. 474] and mostly poet. or in post-Aug. prose):

    hunc plausus hiantem... plebisque patrumque Corripuit ( = animum commovit),

    Verg. G. 2, 510:

    correpta cupidine,

    Ov. M. 9, 734; so id. ib. 9, 455:

    duplici ardore (sc. amoris et vini),

    Prop. 1, 3, 13:

    misericordiā,

    Suet. Calig. 12:

    irā,

    Gell. 1, 26, 8: militiā ( poet. for militiae studio), Verg. A. 11, 584:

    imagine visae formae,

    seized, fascinated, Ov. M. 4, 676.

    Lewis & Short latin dictionary > conripio

  • 10 contrabium

    contrăbĭum, ĭi, n. [con-trabs], a framework of beams, a flooring, Cassiod. Var. 12, 18.

    Lewis & Short latin dictionary > contrabium

  • 11 corripio

    cor-rĭpĭo ( conr-), rĭpŭi, reptum, 3, v. a. [rapio], to seize or snatch up, to collect, to seize upon, take hold of (very freq., and class. in prose and poetry).
    I.
    Lit.
    A.
    In gen.:

    hominem conripi ac suspendi jussit in oleastro,

    Cic. Verr. 2, 3, 23, § 57; Caes. B. C. 3, 109; cf. Ov. M. 9, 217 al.:

    arcumque manu celeresque sagittas,

    Verg. A. 1, 188; cf.:

    lora manu,

    Ov. M. 2, 145:

    fasces,

    Sall. C. 18, 5:

    arma,

    Vell. 2, 110 et saep.: corpus, to rise up quickly, start up:

    ex somno,

    Lucr. 3, 164; Verg. A. 4, 572:

    de terrā,

    Lucr. 4, 1000:

    e stratis,

    Verg. A. 3, 176: se, to get or rise up hastily, to betake one's self somewhere, Plaut. Merc. 3, 4, 76; Ter. Hec. 3, 3, 5; Verg. A. 6, 472.— Poet.: viam, gradum, spatium, etc., to set out quickly, to pursue hastily, to hasten, hasten through or over:

    viam,

    Verg. A. 1, 418; Ov. M. 2, 158; Plin. Ep. 4, 1, 6:

    gradum,

    Hor. C. 1, 3, 33:

    spatia,

    Verg. A. 5, 316:

    campum,

    id. G. 3, 104:

    aequora,

    Val. Fl. 1, 132 al.:

    correptā luce diei,

    collected, Lucr. 4, 81.—
    B.
    In partic.
    1.
    Of robbery, etc., to carry off, rob, plunder, take possession of, usurp:

    pecunias undique quasi in subsidium,

    Tac. A. 13, 18; cf.:

    bona vivorum ac mortuorum usquequaque,

    Suet. Dom. 12:

    pecunias,

    Cic. Verr. 1, 2, 5; Tac. A. 13, 31 fin.:

    sacram effigiem,

    Verg. A. 2, 167:

    praefecturas,

    Tac. A. 11, 8 al. —
    2.
    In Tac. freq. of accusations, to bring to trial, accuse, inform against:

    Vitellius accusatione corripitur, deferente Junio Lupo senatore,

    Tac. A. 12, 42; 2, 28; 3, 49; 6, 40 al.—
    3.
    Of fire, etc., or of diseases, to attack, seize, sweep, or carry away (freq. after the Aug. per.):

    turbine caelesti subito correptus et igni,

    Lucr. 6, 395; cf. Verg. A. 1, 45:

    flamma Corripuit tabulas,

    id. ib. 9, 537; so Ov. M. 2, 210 al.;

    and transf. to the person: ipsas ignes corripuere casas,

    id. F. 2, 524:

    nec singula morbi Corpora corripiunt,

    Verg. G. 3, 472; Cels. 6, 18, 9; Plin. 7, 51, 52, § 172:

    morbo bis inter res agendas correptus est,

    Suet. Caes. 45:

    pedum dolore,

    Plin. Ep. 1, 12, 4;

    rarely of death: subitā morte,

    Flor. 3, 17, 2:

    (ales) caeco correpta veneno,

    Lucr. 6, 823:

    (segetes) modo sol nimius, nimius modo corripit imber,

    Ov. M. 5, 483.— Absol.:

    si (paralytici) correpti non sunt, diutius quidem vivunt, sed, etc.,

    Cels. 3, 47, 4.—
    4.
    With the access. idea of lessening by compressing, to draw together, draw in, contract, shorten, abridge, diminish (rare; mostly post-Aug.): singulos a septenis spatiis ad quina corripuit. Suet. Dom. 4:

    impensas,

    id. Tib. 34;

    of discourse: quae nimium corripientes omnia sequitur obscuritas,

    Quint. 4, 2, 44;

    of words in the number of syllables (trabs from trabes),

    Varr. L. L. 7, § 33 Müll.;

    or in the length of syllables,

    Quint. 9, 4, 89; 10, 1, 29;

    and so of syllables (opp. producere),

    id. 1, 5, 18;

    opp. porrigere,

    id. 1, 6, 32, and later grammarians.—In time:

    numina corripiant moras,

    shorten, Ov. M. 9, 282:

    ut difficiles puerperiorum tricas Juno mulceat corripiatque Lucina?

    Arn. 3, 21.—
    II.
    Trop.
    A.
    To reproach, reprove, chide, blame (first freq. after the Aug. per.;

    not in Cic.): hi omnes convicio L. Lentuli consulis correpti exagitabantur,

    Caes. B. C. 1, 2: clamoribus maximis judices corripuerunt, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 2, 1; so with abl., Suet. Aug. 53:

    impransi correptus voce magistri,

    Hor. S. 2, 3, 257:

    hunc cetera turba suorum corripiunt dictis,

    Ov. M. 3, 565 al.:

    ut eum non inimice corripere, sed paene patrie monere videatur,

    Quint. 11, 1, 68; Liv. 2, 28, 5; Suet. Calig. 45; Ov. M. 13, 69 al.:

    corripientibus amicis,

    Suet. Ner. 35.—As a figure of speech, Cels. ap. Quint. 9, 2, 104.—
    B.
    Of the passions, emotions, etc., to seize upon, attack (rare, [p. 474] and mostly poet. or in post-Aug. prose):

    hunc plausus hiantem... plebisque patrumque Corripuit ( = animum commovit),

    Verg. G. 2, 510:

    correpta cupidine,

    Ov. M. 9, 734; so id. ib. 9, 455:

    duplici ardore (sc. amoris et vini),

    Prop. 1, 3, 13:

    misericordiā,

    Suet. Calig. 12:

    irā,

    Gell. 1, 26, 8: militiā ( poet. for militiae studio), Verg. A. 11, 584:

    imagine visae formae,

    seized, fascinated, Ov. M. 4, 676.

    Lewis & Short latin dictionary > corripio

  • 12 Cypria

    1.
    Cȳ̆prus ( - ŏs), i, f., = Kupros, an island in the Mediterranean Sea, on the coast of Asia Minor, renowned for its fruitfulness, its rich mines, especially of copper, and for the worship of Venus, Mel. 2, 7, 5; Plin. 5, 31, 35, § 129; Cic. Att. 9, 9, 2; id. Fam. 15, 4, 15; Hor. C. 1, 3, 1; 1, 19, 10; Ov. M. 10, 270 et saep. —
    II.
    Hence,
    A.
    Cȳ̆prĭus, a, um, adj., Cyprian:

    merces,

    Hor. C. 3, 29, 60:

    trabs,

    id. ib. 1, 1, 13:

    tellus,

    i. e. Cyprus, Ov. M. 10, 645:

    laurus,

    Plin. 15, 30, 39, § 127 et saep.— But esp. freq. Cyprium aes, also absol.: Cȳ̆prĭum, ii, n. (late Lat. cuprum, Spart. Carac. 9, hence), Engl. copper, Plin. 34, 8, 20, § 94; Isid. Orig. 16, 20, 2.—Hence,
    (β).
    Cȳ̆prĭus, a, um, adj., of copper, copper-:

    in mortariis,

    Plin. 33, 5, 29, § 93:

    vas,

    id. 23, 3, 37, § 74 Jan. and Sillig (al. cypreo):

    in pyxide,

    id. 28, 8, 27, § 95; cf.:

    pyxide aeris Cyprii,

    Scrib. Comp. 37:

    pes Cyprios, in versification, ˘¯˘˘¯,

    Diom. 3, p. 479.—
    b.
    Prov.: Cyprio bovi merendam Ennius sotadico versu cum dixit significavit id quod solet fieri in insulā Cypro, in quā boves humano stercore pascuntur, Paul. ex Fest. p. 59, 4 Müll.—
    c.
    Subst.
    (α).
    Cȳ̆prĭa, ae, f., the Cyprian, i. e. Venus, Tib. 3, 3, 34; cf. Paul. ex Fest. p. 52, 6 Müll.—
    (β).
    In plur.: Cȳ̆prii, ōrum, m., the Cyprians, Plin. 7, 56, 57, § 208; Curt. 4, 3, 11.—
    B.
    Cȳ̆prĭcus, a, um, adj., Cyprian:

    laurus,

    Cato, R. R. 8, 2.—
    C.
    Cȳ̆prĭăcus, a, um, adj., the same:

    expeditio,

    Val. Max. 4, 3, n. 2:

    tauri,

    Capitol. Gord. 3 fin.
    D.
    Cȳ̆pris, ĭdis, f., the Cyprian, i. e. Venus (in post-class. poetry), Aus. Epigr. 57; 106 al.
    2.
    cȳ̆prus or cȳ̆prŏs, i, f., = kupros, a tree growing in Cyprus and Egypt; the flower of which yielded the cyprinum: Lawsonia alba, Linn.; Plin. 12, 24, 51, § 109; 23, 4, 46, § 90. ††
    3.
    cȳ̆prus, a Sabine word, = bonus, v. 1. Cyprius.

    Lewis & Short latin dictionary > Cypria

  • 13 Cyprii

    1.
    Cȳ̆prus ( - ŏs), i, f., = Kupros, an island in the Mediterranean Sea, on the coast of Asia Minor, renowned for its fruitfulness, its rich mines, especially of copper, and for the worship of Venus, Mel. 2, 7, 5; Plin. 5, 31, 35, § 129; Cic. Att. 9, 9, 2; id. Fam. 15, 4, 15; Hor. C. 1, 3, 1; 1, 19, 10; Ov. M. 10, 270 et saep. —
    II.
    Hence,
    A.
    Cȳ̆prĭus, a, um, adj., Cyprian:

    merces,

    Hor. C. 3, 29, 60:

    trabs,

    id. ib. 1, 1, 13:

    tellus,

    i. e. Cyprus, Ov. M. 10, 645:

    laurus,

    Plin. 15, 30, 39, § 127 et saep.— But esp. freq. Cyprium aes, also absol.: Cȳ̆prĭum, ii, n. (late Lat. cuprum, Spart. Carac. 9, hence), Engl. copper, Plin. 34, 8, 20, § 94; Isid. Orig. 16, 20, 2.—Hence,
    (β).
    Cȳ̆prĭus, a, um, adj., of copper, copper-:

    in mortariis,

    Plin. 33, 5, 29, § 93:

    vas,

    id. 23, 3, 37, § 74 Jan. and Sillig (al. cypreo):

    in pyxide,

    id. 28, 8, 27, § 95; cf.:

    pyxide aeris Cyprii,

    Scrib. Comp. 37:

    pes Cyprios, in versification, ˘¯˘˘¯,

    Diom. 3, p. 479.—
    b.
    Prov.: Cyprio bovi merendam Ennius sotadico versu cum dixit significavit id quod solet fieri in insulā Cypro, in quā boves humano stercore pascuntur, Paul. ex Fest. p. 59, 4 Müll.—
    c.
    Subst.
    (α).
    Cȳ̆prĭa, ae, f., the Cyprian, i. e. Venus, Tib. 3, 3, 34; cf. Paul. ex Fest. p. 52, 6 Müll.—
    (β).
    In plur.: Cȳ̆prii, ōrum, m., the Cyprians, Plin. 7, 56, 57, § 208; Curt. 4, 3, 11.—
    B.
    Cȳ̆prĭcus, a, um, adj., Cyprian:

    laurus,

    Cato, R. R. 8, 2.—
    C.
    Cȳ̆prĭăcus, a, um, adj., the same:

    expeditio,

    Val. Max. 4, 3, n. 2:

    tauri,

    Capitol. Gord. 3 fin.
    D.
    Cȳ̆pris, ĭdis, f., the Cyprian, i. e. Venus (in post-class. poetry), Aus. Epigr. 57; 106 al.
    2.
    cȳ̆prus or cȳ̆prŏs, i, f., = kupros, a tree growing in Cyprus and Egypt; the flower of which yielded the cyprinum: Lawsonia alba, Linn.; Plin. 12, 24, 51, § 109; 23, 4, 46, § 90. ††
    3.
    cȳ̆prus, a Sabine word, = bonus, v. 1. Cyprius.

    Lewis & Short latin dictionary > Cyprii

  • 14 Cyprium

    1.
    Cȳ̆prus ( - ŏs), i, f., = Kupros, an island in the Mediterranean Sea, on the coast of Asia Minor, renowned for its fruitfulness, its rich mines, especially of copper, and for the worship of Venus, Mel. 2, 7, 5; Plin. 5, 31, 35, § 129; Cic. Att. 9, 9, 2; id. Fam. 15, 4, 15; Hor. C. 1, 3, 1; 1, 19, 10; Ov. M. 10, 270 et saep. —
    II.
    Hence,
    A.
    Cȳ̆prĭus, a, um, adj., Cyprian:

    merces,

    Hor. C. 3, 29, 60:

    trabs,

    id. ib. 1, 1, 13:

    tellus,

    i. e. Cyprus, Ov. M. 10, 645:

    laurus,

    Plin. 15, 30, 39, § 127 et saep.— But esp. freq. Cyprium aes, also absol.: Cȳ̆prĭum, ii, n. (late Lat. cuprum, Spart. Carac. 9, hence), Engl. copper, Plin. 34, 8, 20, § 94; Isid. Orig. 16, 20, 2.—Hence,
    (β).
    Cȳ̆prĭus, a, um, adj., of copper, copper-:

    in mortariis,

    Plin. 33, 5, 29, § 93:

    vas,

    id. 23, 3, 37, § 74 Jan. and Sillig (al. cypreo):

    in pyxide,

    id. 28, 8, 27, § 95; cf.:

    pyxide aeris Cyprii,

    Scrib. Comp. 37:

    pes Cyprios, in versification, ˘¯˘˘¯,

    Diom. 3, p. 479.—
    b.
    Prov.: Cyprio bovi merendam Ennius sotadico versu cum dixit significavit id quod solet fieri in insulā Cypro, in quā boves humano stercore pascuntur, Paul. ex Fest. p. 59, 4 Müll.—
    c.
    Subst.
    (α).
    Cȳ̆prĭa, ae, f., the Cyprian, i. e. Venus, Tib. 3, 3, 34; cf. Paul. ex Fest. p. 52, 6 Müll.—
    (β).
    In plur.: Cȳ̆prii, ōrum, m., the Cyprians, Plin. 7, 56, 57, § 208; Curt. 4, 3, 11.—
    B.
    Cȳ̆prĭcus, a, um, adj., Cyprian:

    laurus,

    Cato, R. R. 8, 2.—
    C.
    Cȳ̆prĭăcus, a, um, adj., the same:

    expeditio,

    Val. Max. 4, 3, n. 2:

    tauri,

    Capitol. Gord. 3 fin.
    D.
    Cȳ̆pris, ĭdis, f., the Cyprian, i. e. Venus (in post-class. poetry), Aus. Epigr. 57; 106 al.
    2.
    cȳ̆prus or cȳ̆prŏs, i, f., = kupros, a tree growing in Cyprus and Egypt; the flower of which yielded the cyprinum: Lawsonia alba, Linn.; Plin. 12, 24, 51, § 109; 23, 4, 46, § 90. ††
    3.
    cȳ̆prus, a Sabine word, = bonus, v. 1. Cyprius.

    Lewis & Short latin dictionary > Cyprium

  • 15 Cypros

    1.
    Cȳ̆prus ( - ŏs), i, f., = Kupros, an island in the Mediterranean Sea, on the coast of Asia Minor, renowned for its fruitfulness, its rich mines, especially of copper, and for the worship of Venus, Mel. 2, 7, 5; Plin. 5, 31, 35, § 129; Cic. Att. 9, 9, 2; id. Fam. 15, 4, 15; Hor. C. 1, 3, 1; 1, 19, 10; Ov. M. 10, 270 et saep. —
    II.
    Hence,
    A.
    Cȳ̆prĭus, a, um, adj., Cyprian:

    merces,

    Hor. C. 3, 29, 60:

    trabs,

    id. ib. 1, 1, 13:

    tellus,

    i. e. Cyprus, Ov. M. 10, 645:

    laurus,

    Plin. 15, 30, 39, § 127 et saep.— But esp. freq. Cyprium aes, also absol.: Cȳ̆prĭum, ii, n. (late Lat. cuprum, Spart. Carac. 9, hence), Engl. copper, Plin. 34, 8, 20, § 94; Isid. Orig. 16, 20, 2.—Hence,
    (β).
    Cȳ̆prĭus, a, um, adj., of copper, copper-:

    in mortariis,

    Plin. 33, 5, 29, § 93:

    vas,

    id. 23, 3, 37, § 74 Jan. and Sillig (al. cypreo):

    in pyxide,

    id. 28, 8, 27, § 95; cf.:

    pyxide aeris Cyprii,

    Scrib. Comp. 37:

    pes Cyprios, in versification, ˘¯˘˘¯,

    Diom. 3, p. 479.—
    b.
    Prov.: Cyprio bovi merendam Ennius sotadico versu cum dixit significavit id quod solet fieri in insulā Cypro, in quā boves humano stercore pascuntur, Paul. ex Fest. p. 59, 4 Müll.—
    c.
    Subst.
    (α).
    Cȳ̆prĭa, ae, f., the Cyprian, i. e. Venus, Tib. 3, 3, 34; cf. Paul. ex Fest. p. 52, 6 Müll.—
    (β).
    In plur.: Cȳ̆prii, ōrum, m., the Cyprians, Plin. 7, 56, 57, § 208; Curt. 4, 3, 11.—
    B.
    Cȳ̆prĭcus, a, um, adj., Cyprian:

    laurus,

    Cato, R. R. 8, 2.—
    C.
    Cȳ̆prĭăcus, a, um, adj., the same:

    expeditio,

    Val. Max. 4, 3, n. 2:

    tauri,

    Capitol. Gord. 3 fin.
    D.
    Cȳ̆pris, ĭdis, f., the Cyprian, i. e. Venus (in post-class. poetry), Aus. Epigr. 57; 106 al.
    2.
    cȳ̆prus or cȳ̆prŏs, i, f., = kupros, a tree growing in Cyprus and Egypt; the flower of which yielded the cyprinum: Lawsonia alba, Linn.; Plin. 12, 24, 51, § 109; 23, 4, 46, § 90. ††
    3.
    cȳ̆prus, a Sabine word, = bonus, v. 1. Cyprius.

    Lewis & Short latin dictionary > Cypros

  • 16 cypros

    1.
    Cȳ̆prus ( - ŏs), i, f., = Kupros, an island in the Mediterranean Sea, on the coast of Asia Minor, renowned for its fruitfulness, its rich mines, especially of copper, and for the worship of Venus, Mel. 2, 7, 5; Plin. 5, 31, 35, § 129; Cic. Att. 9, 9, 2; id. Fam. 15, 4, 15; Hor. C. 1, 3, 1; 1, 19, 10; Ov. M. 10, 270 et saep. —
    II.
    Hence,
    A.
    Cȳ̆prĭus, a, um, adj., Cyprian:

    merces,

    Hor. C. 3, 29, 60:

    trabs,

    id. ib. 1, 1, 13:

    tellus,

    i. e. Cyprus, Ov. M. 10, 645:

    laurus,

    Plin. 15, 30, 39, § 127 et saep.— But esp. freq. Cyprium aes, also absol.: Cȳ̆prĭum, ii, n. (late Lat. cuprum, Spart. Carac. 9, hence), Engl. copper, Plin. 34, 8, 20, § 94; Isid. Orig. 16, 20, 2.—Hence,
    (β).
    Cȳ̆prĭus, a, um, adj., of copper, copper-:

    in mortariis,

    Plin. 33, 5, 29, § 93:

    vas,

    id. 23, 3, 37, § 74 Jan. and Sillig (al. cypreo):

    in pyxide,

    id. 28, 8, 27, § 95; cf.:

    pyxide aeris Cyprii,

    Scrib. Comp. 37:

    pes Cyprios, in versification, ˘¯˘˘¯,

    Diom. 3, p. 479.—
    b.
    Prov.: Cyprio bovi merendam Ennius sotadico versu cum dixit significavit id quod solet fieri in insulā Cypro, in quā boves humano stercore pascuntur, Paul. ex Fest. p. 59, 4 Müll.—
    c.
    Subst.
    (α).
    Cȳ̆prĭa, ae, f., the Cyprian, i. e. Venus, Tib. 3, 3, 34; cf. Paul. ex Fest. p. 52, 6 Müll.—
    (β).
    In plur.: Cȳ̆prii, ōrum, m., the Cyprians, Plin. 7, 56, 57, § 208; Curt. 4, 3, 11.—
    B.
    Cȳ̆prĭcus, a, um, adj., Cyprian:

    laurus,

    Cato, R. R. 8, 2.—
    C.
    Cȳ̆prĭăcus, a, um, adj., the same:

    expeditio,

    Val. Max. 4, 3, n. 2:

    tauri,

    Capitol. Gord. 3 fin.
    D.
    Cȳ̆pris, ĭdis, f., the Cyprian, i. e. Venus (in post-class. poetry), Aus. Epigr. 57; 106 al.
    2.
    cȳ̆prus or cȳ̆prŏs, i, f., = kupros, a tree growing in Cyprus and Egypt; the flower of which yielded the cyprinum: Lawsonia alba, Linn.; Plin. 12, 24, 51, § 109; 23, 4, 46, § 90. ††
    3.
    cȳ̆prus, a Sabine word, = bonus, v. 1. Cyprius.

    Lewis & Short latin dictionary > cypros

  • 17 Cyprus

    1.
    Cȳ̆prus ( - ŏs), i, f., = Kupros, an island in the Mediterranean Sea, on the coast of Asia Minor, renowned for its fruitfulness, its rich mines, especially of copper, and for the worship of Venus, Mel. 2, 7, 5; Plin. 5, 31, 35, § 129; Cic. Att. 9, 9, 2; id. Fam. 15, 4, 15; Hor. C. 1, 3, 1; 1, 19, 10; Ov. M. 10, 270 et saep. —
    II.
    Hence,
    A.
    Cȳ̆prĭus, a, um, adj., Cyprian:

    merces,

    Hor. C. 3, 29, 60:

    trabs,

    id. ib. 1, 1, 13:

    tellus,

    i. e. Cyprus, Ov. M. 10, 645:

    laurus,

    Plin. 15, 30, 39, § 127 et saep.— But esp. freq. Cyprium aes, also absol.: Cȳ̆prĭum, ii, n. (late Lat. cuprum, Spart. Carac. 9, hence), Engl. copper, Plin. 34, 8, 20, § 94; Isid. Orig. 16, 20, 2.—Hence,
    (β).
    Cȳ̆prĭus, a, um, adj., of copper, copper-:

    in mortariis,

    Plin. 33, 5, 29, § 93:

    vas,

    id. 23, 3, 37, § 74 Jan. and Sillig (al. cypreo):

    in pyxide,

    id. 28, 8, 27, § 95; cf.:

    pyxide aeris Cyprii,

    Scrib. Comp. 37:

    pes Cyprios, in versification, ˘¯˘˘¯,

    Diom. 3, p. 479.—
    b.
    Prov.: Cyprio bovi merendam Ennius sotadico versu cum dixit significavit id quod solet fieri in insulā Cypro, in quā boves humano stercore pascuntur, Paul. ex Fest. p. 59, 4 Müll.—
    c.
    Subst.
    (α).
    Cȳ̆prĭa, ae, f., the Cyprian, i. e. Venus, Tib. 3, 3, 34; cf. Paul. ex Fest. p. 52, 6 Müll.—
    (β).
    In plur.: Cȳ̆prii, ōrum, m., the Cyprians, Plin. 7, 56, 57, § 208; Curt. 4, 3, 11.—
    B.
    Cȳ̆prĭcus, a, um, adj., Cyprian:

    laurus,

    Cato, R. R. 8, 2.—
    C.
    Cȳ̆prĭăcus, a, um, adj., the same:

    expeditio,

    Val. Max. 4, 3, n. 2:

    tauri,

    Capitol. Gord. 3 fin.
    D.
    Cȳ̆pris, ĭdis, f., the Cyprian, i. e. Venus (in post-class. poetry), Aus. Epigr. 57; 106 al.
    2.
    cȳ̆prus or cȳ̆prŏs, i, f., = kupros, a tree growing in Cyprus and Egypt; the flower of which yielded the cyprinum: Lawsonia alba, Linn.; Plin. 12, 24, 51, § 109; 23, 4, 46, § 90. ††
    3.
    cȳ̆prus, a Sabine word, = bonus, v. 1. Cyprius.

    Lewis & Short latin dictionary > Cyprus

  • 18 cyprus

    1.
    Cȳ̆prus ( - ŏs), i, f., = Kupros, an island in the Mediterranean Sea, on the coast of Asia Minor, renowned for its fruitfulness, its rich mines, especially of copper, and for the worship of Venus, Mel. 2, 7, 5; Plin. 5, 31, 35, § 129; Cic. Att. 9, 9, 2; id. Fam. 15, 4, 15; Hor. C. 1, 3, 1; 1, 19, 10; Ov. M. 10, 270 et saep. —
    II.
    Hence,
    A.
    Cȳ̆prĭus, a, um, adj., Cyprian:

    merces,

    Hor. C. 3, 29, 60:

    trabs,

    id. ib. 1, 1, 13:

    tellus,

    i. e. Cyprus, Ov. M. 10, 645:

    laurus,

    Plin. 15, 30, 39, § 127 et saep.— But esp. freq. Cyprium aes, also absol.: Cȳ̆prĭum, ii, n. (late Lat. cuprum, Spart. Carac. 9, hence), Engl. copper, Plin. 34, 8, 20, § 94; Isid. Orig. 16, 20, 2.—Hence,
    (β).
    Cȳ̆prĭus, a, um, adj., of copper, copper-:

    in mortariis,

    Plin. 33, 5, 29, § 93:

    vas,

    id. 23, 3, 37, § 74 Jan. and Sillig (al. cypreo):

    in pyxide,

    id. 28, 8, 27, § 95; cf.:

    pyxide aeris Cyprii,

    Scrib. Comp. 37:

    pes Cyprios, in versification, ˘¯˘˘¯,

    Diom. 3, p. 479.—
    b.
    Prov.: Cyprio bovi merendam Ennius sotadico versu cum dixit significavit id quod solet fieri in insulā Cypro, in quā boves humano stercore pascuntur, Paul. ex Fest. p. 59, 4 Müll.—
    c.
    Subst.
    (α).
    Cȳ̆prĭa, ae, f., the Cyprian, i. e. Venus, Tib. 3, 3, 34; cf. Paul. ex Fest. p. 52, 6 Müll.—
    (β).
    In plur.: Cȳ̆prii, ōrum, m., the Cyprians, Plin. 7, 56, 57, § 208; Curt. 4, 3, 11.—
    B.
    Cȳ̆prĭcus, a, um, adj., Cyprian:

    laurus,

    Cato, R. R. 8, 2.—
    C.
    Cȳ̆prĭăcus, a, um, adj., the same:

    expeditio,

    Val. Max. 4, 3, n. 2:

    tauri,

    Capitol. Gord. 3 fin.
    D.
    Cȳ̆pris, ĭdis, f., the Cyprian, i. e. Venus (in post-class. poetry), Aus. Epigr. 57; 106 al.
    2.
    cȳ̆prus or cȳ̆prŏs, i, f., = kupros, a tree growing in Cyprus and Egypt; the flower of which yielded the cyprinum: Lawsonia alba, Linn.; Plin. 12, 24, 51, § 109; 23, 4, 46, § 90. ††
    3.
    cȳ̆prus, a Sabine word, = bonus, v. 1. Cyprius.

    Lewis & Short latin dictionary > cyprus

  • 19 dira

    dīrus, a, um, adj. [Sanscr. root dī, to flee; Gr. deos, deidô, deinos], fearful, awful (for syn. cf.: saevus, atrox, ferox, crudelis, trux, furens, furiosus, immitis).
    I.
    Orig. belonging to the lang. of augurs; of fate, ill-omened, ominous, boding, portentous:

    QVAE AVGVR INIVSTA, NEFASTA VITIOSA DIRA DEFIXERIT, IRRITA INFECTAQVE SVNTO,

    Cic. Leg. 2, 8 fin.; cf. id. Div. 1, 16:

    tristissima exta sine capite fuerunt, quibus nihil videtur esse dirius,

    id. ib. 2, 15 fin.; cf.:

    bubo, dirum mortalibus omen,

    Ov. M. 5, 550:

    omen,

    Tac. H. 3, 56; Suet. Aug. 92; id. Tib. 1, 3, 17:

    aves,

    Tac. A. 12, 43; Suet. Claud. 22:

    alites,

    Plin. 18, 1, 1, § 4:

    somnia,

    Val. Fl. 3, 59:

    tempus, Cic. Poët. Div. 1, 11, 18: exsecrationes,

    Liv. 40, 56; 28, 22; Suet. Claud. 12; cf.

    deprecationes,

    Plin. 28, 2, 4, § 19:

    detestatio,

    Hor. Epod. 5, 89:

    ritus sacrorum,

    Tac. A. 16, 8:

    religio loci,

    Verg. A. 8, 350 et saep.—Hence, as subst.:
    1.
    dīrae, ārum, f.
    (α).
    (sc. res), ill-boding things, portents, unlucky signs:

    dirarum obnuntiatio,

    id. ib.; Plin. 28, 2, 4, § 17; 28, 2, 5, § 26; Tac. A. 6, 24 al.; Hor. Epod. 5, 89; Müll. Etrusk. 2, p. 117.—
    (β).
    As a nom. propr., Dīrae, the Furies, Verg. A. 12, 845 sq.; 4, 473; Val. Fl. 1, 804; Aur. Vict. Epit. 21 al.;

    called also Dirae deae, sorores,

    Verg. A. 7, 324 and 454.—
    2.
    dīra, ōrum, n., fearful things, ill-boding events:

    in dira et in vitiosa incurrimus,

    Cic. Div. 1, 16, 29; id. Leg. 2, 8, 21; cf.:

    me mihi dira precari cogis,

    to curse, invoke curses on, Tib. 2, 6, 17:

    dira passus,

    Vulg. Sirach, 38, 16.
    II.
    Transf., of character, dreadful, horrible, terrible, abominable, detestable (so almost exclusively poet.; a very favorite expression with the Aug. poets; in the Ciceron. per. not at all; but cf. diritas, II.): senex dirissimus, Varr. Poët. ap. Non. 100, 30:

    Dea,

    i. e. Circe, Ov. M. 14, 278:

    Ulixes,

    Verg. A. 2, 261; 762:

    Hannibal,

    Hor. C. 2, 12, 2 al.:

    durum,

    id. ib. 3, 6, 36 (also ap. Quint. 8, 2, 9):

    Afer,

    Hor. C. 4, 4, 42:

    Amulius,

    Ov. F. 4, 53:

    noverca,

    id. H. 12, 188:

    pellex,

    id. ib. 5, 60 et saep.:

    hydra,

    Hor. Ep. 2, 1, 10:

    serpens,

    Ov. M. 2, 651:

    victima,

    id. A. A. 1, 334:

    parens,

    fell, cruel, id. ib. 2, 383:

    soror,

    Stat. S. 5, 3, 84:

    parentes,

    Manil. 5, 541.—
    b.
    Of inanimate and abstr. subjects:

    regio,

    Ov. Tr. 3, 3, 5:

    facies,

    id. F. 1, 553:

    dapes,

    id. ib. 6, 663:

    venena,

    Hor. Epod. 5, 61; id. S. 1, 9, 31:

    Asphaltites lacus,

    Plin. 5, 15, 15, § 71:

    scopulus,

    id. 4, 11, 18, § 51:

    duarum Syrtium vadoso mari diri sinus,

    id. 5, 4, 4, § 26 et saep.:

    bellum,

    Verg. A. 11, 217:

    nefas,

    id. ib. 4, 563:

    sollicitudines,

    Hor. Epod. 13, 10:

    amores,

    Ov. M. 10, 426:

    superbia,

    id. ib. 3, 354:

    quies,

    Tac. A. 1, 65 et saep.— Poet., answering to the Gr. deinos, with inf.:

    dira portas quassare trabs,

    Sil. 4, 284.—
    B.
    Skilful:

    in complicandis negotiis,

    Amm. 14, 5, 8.

    Lewis & Short latin dictionary > dira

  • 20 dirae

    dīrus, a, um, adj. [Sanscr. root dī, to flee; Gr. deos, deidô, deinos], fearful, awful (for syn. cf.: saevus, atrox, ferox, crudelis, trux, furens, furiosus, immitis).
    I.
    Orig. belonging to the lang. of augurs; of fate, ill-omened, ominous, boding, portentous:

    QVAE AVGVR INIVSTA, NEFASTA VITIOSA DIRA DEFIXERIT, IRRITA INFECTAQVE SVNTO,

    Cic. Leg. 2, 8 fin.; cf. id. Div. 1, 16:

    tristissima exta sine capite fuerunt, quibus nihil videtur esse dirius,

    id. ib. 2, 15 fin.; cf.:

    bubo, dirum mortalibus omen,

    Ov. M. 5, 550:

    omen,

    Tac. H. 3, 56; Suet. Aug. 92; id. Tib. 1, 3, 17:

    aves,

    Tac. A. 12, 43; Suet. Claud. 22:

    alites,

    Plin. 18, 1, 1, § 4:

    somnia,

    Val. Fl. 3, 59:

    tempus, Cic. Poët. Div. 1, 11, 18: exsecrationes,

    Liv. 40, 56; 28, 22; Suet. Claud. 12; cf.

    deprecationes,

    Plin. 28, 2, 4, § 19:

    detestatio,

    Hor. Epod. 5, 89:

    ritus sacrorum,

    Tac. A. 16, 8:

    religio loci,

    Verg. A. 8, 350 et saep.—Hence, as subst.:
    1.
    dīrae, ārum, f.
    (α).
    (sc. res), ill-boding things, portents, unlucky signs:

    dirarum obnuntiatio,

    id. ib.; Plin. 28, 2, 4, § 17; 28, 2, 5, § 26; Tac. A. 6, 24 al.; Hor. Epod. 5, 89; Müll. Etrusk. 2, p. 117.—
    (β).
    As a nom. propr., Dīrae, the Furies, Verg. A. 12, 845 sq.; 4, 473; Val. Fl. 1, 804; Aur. Vict. Epit. 21 al.;

    called also Dirae deae, sorores,

    Verg. A. 7, 324 and 454.—
    2.
    dīra, ōrum, n., fearful things, ill-boding events:

    in dira et in vitiosa incurrimus,

    Cic. Div. 1, 16, 29; id. Leg. 2, 8, 21; cf.:

    me mihi dira precari cogis,

    to curse, invoke curses on, Tib. 2, 6, 17:

    dira passus,

    Vulg. Sirach, 38, 16.
    II.
    Transf., of character, dreadful, horrible, terrible, abominable, detestable (so almost exclusively poet.; a very favorite expression with the Aug. poets; in the Ciceron. per. not at all; but cf. diritas, II.): senex dirissimus, Varr. Poët. ap. Non. 100, 30:

    Dea,

    i. e. Circe, Ov. M. 14, 278:

    Ulixes,

    Verg. A. 2, 261; 762:

    Hannibal,

    Hor. C. 2, 12, 2 al.:

    durum,

    id. ib. 3, 6, 36 (also ap. Quint. 8, 2, 9):

    Afer,

    Hor. C. 4, 4, 42:

    Amulius,

    Ov. F. 4, 53:

    noverca,

    id. H. 12, 188:

    pellex,

    id. ib. 5, 60 et saep.:

    hydra,

    Hor. Ep. 2, 1, 10:

    serpens,

    Ov. M. 2, 651:

    victima,

    id. A. A. 1, 334:

    parens,

    fell, cruel, id. ib. 2, 383:

    soror,

    Stat. S. 5, 3, 84:

    parentes,

    Manil. 5, 541.—
    b.
    Of inanimate and abstr. subjects:

    regio,

    Ov. Tr. 3, 3, 5:

    facies,

    id. F. 1, 553:

    dapes,

    id. ib. 6, 663:

    venena,

    Hor. Epod. 5, 61; id. S. 1, 9, 31:

    Asphaltites lacus,

    Plin. 5, 15, 15, § 71:

    scopulus,

    id. 4, 11, 18, § 51:

    duarum Syrtium vadoso mari diri sinus,

    id. 5, 4, 4, § 26 et saep.:

    bellum,

    Verg. A. 11, 217:

    nefas,

    id. ib. 4, 563:

    sollicitudines,

    Hor. Epod. 13, 10:

    amores,

    Ov. M. 10, 426:

    superbia,

    id. ib. 3, 354:

    quies,

    Tac. A. 1, 65 et saep.— Poet., answering to the Gr. deinos, with inf.:

    dira portas quassare trabs,

    Sil. 4, 284.—
    B.
    Skilful:

    in complicandis negotiis,

    Amm. 14, 5, 8.

    Lewis & Short latin dictionary > dirae

См. также в других словарях:

  • TRABS — ex Graeco τράφηξ, quod apud Lycophronem occurrit, Festo proprie duo ligna coniuncta. Alias de quovis ligno grandi, etiam de arbore non raro apud Poetas; nave quoque, non abs re, rudibus enim saeculis trabibus cavatis navigabatur, uti dictum supra …   Hofmann J. Lexicon universale

  • TRABS — thiobarbituric reactive substance …   Medical dictionary

  • trabs — n pl British trainers, sports shoes. The term was in use among adolescents in Liverpool in 2003 …   Contemporary slang

  • TRABS — • thiobarbituric reactive substance …   Dictionary of medical acronyms & abbreviations

  • DDR-Nachwuchsmeisterschaft (Badminton) — DDR Nachwuchsmeisterschaften im Badminton wurden seit 1961 ausgetragen. Vor 1961 wurden DDR Bestenermittlungen durchgeführt. Ab 1961 gab es DDR Juniorenmeisterschaften, die für die Altersklasse 16/17 durchgeführt wurden, und… …   Deutsch Wikipedia

  • DDR-Nachwuchsmeisterschaft im Badminton — DDR Nachwuchsmeisterschaften im Badminton wurden seit 1961 ausgetragen. Vor 1961 wurden DDR Bestenermittlungen durchgeführt. Ab 1961 gab es DDR Juniorenmeisterschaften, die für die Altersklasse 16/17 durchgeführt wurden, und… …   Deutsch Wikipedia

  • entrait — [ ɑ̃trɛ ] n. m. • entrais 1416; p. p. de l a. fr. entraire « attirer », de traire « tirer » ♦ Techn. Poutre horizontale qui relie la base des arbalétriers dont elle maintient l écartement. ● entrait nom masculin (peut être ancien français tref,… …   Encyclopédie Universelle

  • АРХИТРАВ — (франц. architrave, от греч. archi первый, главный, и лат. Trabs балка). В строительном искусстве первая часть антаблемента, лежащая на колоннах. Словарь иностранных слов, вошедших в состав русского языка. Чудинов А.Н., 1910. АРХИТРАВ франц.… …   Словарь иностранных слов русского языка

  • trabe — [ trab ] n. f. • 1690; « poutre » déb. XVIe; lat. trabs, trabis « poutre » ♦ Blas. Hampe d une bannière. ● trabe nom féminin (latin trabs, poutre) Hampe d un drapeau. ⇒TRABE, subst. fém. A. HÉRALD. Partie de l ancre perpendiculaire à la …   Encyclopédie Universelle

  • travée — [ trave ] n. f. • 1356; de l a. fr. tref; lat. trabs, trabis « poutre » 1 ♦ Techn. Portée d une poutre (de plafond, de plancher). ♢ Portion de voûte, de comble, de pont... comprise entre deux points d appui (colonnes, piles, piliers, etc.). «… …   Encyclopédie Universelle

  • trabe — (Del lat. trabs, is, madero.) ► sustantivo femenino CONSTRUCCIÓN Barra larga y gruesa de madera, hierro u hormigón en la que se apoya el suelo de un piso. SINÓNIMO viga * * * trabe (del lat. «trabs, trabis») f. *Viga. * * * trabe. (Del lat. trabs …   Enciclopedia Universal

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»