-
1 FORMA SEPARATA
separated form - отдельная, обособленная форма; то, что не относится к материи, следовательно, не зависит от нее, но и не может быть связано с ней, как Ангел, по Фоме. -
2 INTELLIGENTIA SEPARATA
seperated intelligence - частное понимание, отдельное мышление; духовные сущности без тела и материи, как ангелы или разумные духи, которые управляют сферами. -
3 SUBSTANTIA SEPARATA
separated substance - отдельная субстанция; как например, ангелы или бестелесные духи. -
4 FORMA SEPARATA (SEPARATED FORM)
отдельная, обособленная форма; то, что не относится к материи, следовательно, не зависит от нее и не может быть связано с ней, как, например, ангел.Латинский словарь средневековых философских терминов > FORMA SEPARATA (SEPARATED FORM)
-
5 INTELLIGENTIA SEPARATA (SEPARATED INTELLIGENCE)
частное понимание, отдельное понимание; духовные бестелесные нематериальные сущности, как, например, ангелы или разумные духи, которые управляют сферами.Латинский словарь средневековых философских терминов > INTELLIGENTIA SEPARATA (SEPARATED INTELLIGENCE)
-
6 separo
sē-păro, āvi, ātum, 1, v. a. [2. paro], to disjoin, sever, part, divide, separate (class. and freq., esp. in the trop. sense; cf.: divido, dirimo, disjungo, secludo).I.Lit.(α).With ab:(β).senatoria subsellia a populari consessu,
Cic. Corn. Fragm. 12, p. 449 Orell.:separat Aonios Oetaeis Phocis ab arvis,
Ov. M. 1, 313:Asiam ab Europā,
Plin. 4, 12, 26, § 87:separandos a cetero exercitu ratus,
Curt. 7, 2, 35.—With abl. ( poet.):(γ).Seston Abydenā separat urbe fretum,
Ov. Tr. 1, 10, 28:separat (spatium) aethere terram,
Luc. 4, 75; 9, 524;natura nos ceteris separatos animalibus sola homines fatetur,
Diom. 275 P.—With simple acc., Cic. Agr. 2, 32, 87; cf.:II. (α).nec nos mare separat ingens,
Ov. M. 3, 448:in ipsis Europam Asiamque separantis freti angustiis,
Plin. 9, 15, 20, § 50;equitum magno numero ex omni populi summā separato,
Cic. Rep. 2, 22, 39:Thessalorum omnis equitatus separatus erat,
separated, divided, Liv. 42, 55 fin., Dig. 34, 2, 19, § 2.— Pass.:ut corpora gentis illius separata sint in alias civitates, ingenia vera solis Atheniensium muris clausa existimes,
Vell. 1, 18, 1.—With ab:(β).multi Graeci a perpetuis suis historiis ea bella separaverunt,
Cic. Fam. 5, 12, 2:cogitatione magis a virtute potest quam re separari,
id. Off. 1, 27, 95, suum consilium ab reliquis separare, Caes. B. G. 7, 63 fin.:ob separata ab se consilia,
Liv. 23, 20, 4:nihil est, quod se ab Aetolis separent,
id. 38, 43, 12:orato rem, quem a bono viro non separo,
Quint. 2, 21, 12;saepe a figuris ea (vitia) separare difficile est,
id. 1, 5, 5.—With simple acc.:(α).separemus officium dantis testes et refellentis,
Quint. 5, 7, 9:miscenda sit an separanda narratio,
id. 4, 2, 101; cf. id. 12, 2, 13; cf.:virtus ipsa, separatā utilitate,
Cic. Tusc. 4, 15, 34: oratio ac vis forensis, ut idem separetur Cato, ita universa erupit sub Tullio, ut, etc., i. e. if Cato again be excepted (shortly before:praeter Catonem),
Vell. 1, 17, 3.—Hence, sēpărātus, a, um, P. a., separated, separate, distinct, particular, different.With ab:(β).quaestiones separatae a complexu rerum,
Quint. 5, 8, 6. —With abl.:(γ).(animalia) separata alienis,
Vell. 1, 16, 2.—Absol.:ista aliud quoddam separatum volumen exspectant,
Cic. Att. 14, 17, 6; so id. Verr. 2, 1, 17, § 45 Zumpt N cr.:neutrum vitiosum separatum est, sed compositione peccatur,
Quint. 1, 5, 35:quid separata, quid conjuncta (verba) exigant,
id. 8, 3, 15:eorum nullum ipsum per se separatum probo,
Cic. Rep. 1, 35, 54 Mos. N. cr.:privati ac separati agr: apud eos nihil est,
Caes. B. G. 4, 1; cf.:separatae singulis sedes et sua cuique mensa,
Tac. G. 22:separati epulis, discreti cubilibus,
id. H. 5, 5:(exordium) separatum, quod non ex ipsā causā ductum est, nec,
Cic. Inv. 1, 18, 26: tu (Bacchus) separatis uvidus in jugis (i. e. remotis), distant, remote, Hor C. 2, 19, 18.— Comp.:intellectus,
Tert. Anim. 18 fin.—Sup. does not occur. —Hence, * adv.: sēpărātē, separately, apart:separatius adjungi,
Cic. Inv. 2, 51, 156. -
7 separatus
[st1]1 [-] separātus, a, um: part. passé de separo; séparé, mis à part, détaché, distinct, isolé. - separata utilitate, Cic. Tusc. 4, 15, 34: abstraction faite de l'intérêt. - in separatis jugis, Hor.: sur des montagnes solitaires. - privati ac separati agri apud eos nihil est, Caes. B. G. 4.1: aucun d'eux ne possède de terres en propre. - exordium separatum, Cic.: exorde qui ne se rattache pas au sujet. - genus ipsum per se separatum, Cic.: genre considéré isolément et en lui-même. [st1]2 [-] separātŭs, ūs, m.: séparation.* * *[st1]1 [-] separātus, a, um: part. passé de separo; séparé, mis à part, détaché, distinct, isolé. - separata utilitate, Cic. Tusc. 4, 15, 34: abstraction faite de l'intérêt. - in separatis jugis, Hor.: sur des montagnes solitaires. - privati ac separati agri apud eos nihil est, Caes. B. G. 4.1: aucun d'eux ne possède de terres en propre. - exordium separatum, Cic.: exorde qui ne se rattache pas au sujet. - genus ipsum per se separatum, Cic.: genre considéré isolément et en lui-même. [st1]2 [-] separātŭs, ūs, m.: séparation.* * *Separatus, pen. prod. Participium. Cic. Separé, Desemparé. -
8 separo
sē-paro, āvī, ātum, āre1) отделять, разделять, разобщать, обособлять (aliquos a cetero exercitu QC; equites ex omni populi summā C; Europam Asiamque fretum sepărat PM)suum consilium ab reliquis s. Cs — отделять свой план от прочих, т. е. действовать по собственному плану2) исключать ( aliquem ab amicis C)3) различать, отличатьorator, quem a bono viro non separo Q — оратор, который в моих глазах является человеком порядочным -
9 confuse
cōnfūsē, Adv. m. Compar. (confusus), zusammengegossen d.i. a) verschmolzen, utraque res coniuncte et confuse comparata est (Ggstz. res ab re separata est), Cornif. rhet. 4, 60. – b) durcheinandergeworfen, durcheinandergehend, ungeordnet, verworren, informis materia c. habens caelum et terram, Augustin.: c. universis municipiis constituere pretium, für alle ohne Ausnahme, ICt.: c. et permixtim dispergere (Ggstz. descripte et electe digerere), Cic. – c. loqui (Ggstz. recte sentire), Cic.: confusius acta res est, Cic.
-
10 coniunctus [1]
1. coniūnctus, a, um, PAdi. m. Compar. u. Superl. (v. coniungo), verbunden, 1) räumlich verbunden, zusammenhängend, bubilia, Vitr.: possessiones, ICt.: supercilia c., zusammengewachsene, Suet.: coniunctis digitis nasci, ICt. – m. Angabe womit? durch cum m. Abl., sublicae cum omni opere coniunctae, Caes.; selten durch bl. Abl., ratis coniuncta crepidine saxi, Verg. – bes. m. Dat. v. Örtlichkeiten = angrenzend, anstoßend an usw., theatrum coniunctum domui, Caes.: Vari castra muro oppidoque coniuncta, sich anlehnend an usw., Caes.: Paphlagonia coniuncta Cappadociae, Nep.: Gallia Oceano coniuncta, Hirt. b. G. – 2) zeitlich verbunden, a) v. Ereignissen, zusammenhängend, unmittelbar folgend, m. Ang. wem? durch Dat., quae proelio apud Arbela coniuncta sunt, ordiar dicere, Curt. 5, 1, 2. – b) von Pers., der Zeit nach verbunden, gleichzeitig, ein Zeitgenosse, m. Ang. wem? durch Dat., horum aetati prope coniunctus L. Gellius, Cic.: coniunctus igitur Sulpicii aetati P. Antistius fuit, Cic.: cui et dicendi ardore propior et aetate coniunctior, dem ich an Feuer der Rede ähnlicher war und dessen Zeit ich mehr angehörte, Cic. – 3) übh. äußerlich od. innerlich verbunden, a) von lebl. Subjj., verbunden, vereint, vereinbart (vereinbarlich), zusammenhängend, in Verbindung (in Zusammenhang, in Ver wandtschaft) stehend, verwandt, übereinstimmend, wohin gehörend, passibus coniunctis spatiari, Ov.: c. tela ferre, vereint den Angriff machen, Ov. – u. verba coniuncta (Ggstz. v. singula, separata), Quint.; verb. continuata coniunctaque verba (Ggstz. verba singula), Cic.: ebenso sermo c. (Ggstz. singula verba), Quint. – causae c. (Ggstz. causae simplices), Quint. – quae est inter augures conveniens et coniuncta constantia, einhellige u. gemeinsame, Cic. – etenim, si et sapere expetendum sit et valere, coniunctum utrumque magis expetendum sit quam sapere solum, neque tamen, si utrumque sit aestimatione dignum, pluris sit coniunctum, quam sapere ipsum separatim, Cic. de fin. 3, 44. – m. Ang. mit wem? durch cum m. Abl. od. durch bl. Abl. od. durch inter se, zB. vita rustica disiuncta a cupiditate et cum officio coniuncta, Cic.: ut omittam cetera, quae sunt ei cum collega coniuncta atque communia, Cic.: magna quaedam proponemus aut necessaria aut coniuncta cum ipsis, apud quos res agetur, Cic.: Scipio, quocum mihi coniuncta cura de publica re et de privata fuit, Cic.: fortunae plurimorum civium coniunctae cum re publica, bei dem das Staatsinteresse so innig beteiligt ist, Cic. – mendicitas aviditate coniuncta, Cic.: dicendi vis egregia, summā festivitate et venustate coniuncta, Cic. – animum atque animam coniuncta teneri inter se, Lucr. 3, 136. – m. Ang. wem? (deutsch auch "mit wem?") durch Dat., talis simulatio vanitati est coniunctior, quam aut liberalitati aut honestati, Cic.: officii praecepta coniuncta naturae, Cic. – selten m. Ang. woraus? durch ex mit Abl., coniuncta ex pluribus causa, vereint, zusammengesetzt, Quint. 6, 1, 54. – Subst., coniūnctum, ī, n., das Verbundene, α) Plur., coniuncta, das Verwandte, die verwandten Begriffe, Cic. de or. 2, 166 u. 167. – β) als t. t. der Physiker, die kohärierende Eigenschaft (Ggstz. eventum, das äußerlich Zufällige), Lucr. 1, 451 sqq. – b) v. leb. Wesen, durch irgend ein Band im Staats- od. Familienleben verbunden, α) übh. verbunden, vertraut, nahe stehend, befreundet, verwandt, gew. m. Ang. wodurch? durch Abl., qui eiusdem linguae societate coniunctus est, Cic.: patrimonii possidendi habendaeque scholae communione coniuncti, Val. Max.: homo amantissimus mei, familiarissimus, coniunctissimus officiis, usu, consuetudine, Cic.: homines benevolentiā coniuncti, Cic.: propinquitatibus affinitatibusque coniuncti, Caes. – m. Ang. mit wem? od. wem? durch cum m. Abl., durch Dat., durch inter se (sowohl mit als ohne Ang. wodurch?), Segestani cum populo Romano non solum perpetuā societate atque amicitiā, verum etiam cognatione se coniunctos esse arbitrantur, Cic.: qui est cum illo maximis vinculis et propinquitatis et affinitatis coniunctus, Cic. – equites ordini senatorio dignitate proximos, concordiā coniunctissimos esse cupiunt, Cic.: homo mihi coniunctus fidissimā gratiā, Cic.: alci intimā familiaritate coniunctus, Nep. u. Curt.: affinitate aliquā aut propinquitate sibi coniuncti, Suet.: sanguine sibi coniuncti, Val. Max.: C. Mario sanguine coniunctissimus, Vell. – u. (ohne Ang. wodurch?) et cum iis et inter se coniunctissimos fuisse M'. Curium, Ti. Coruncanium, Cic.: quod enim par amicitiae consularis fuit umquam in hac civitate coniunctius, quam fuimus inter nos ego et Cn. Pompeius, Cic.: ut nosmet ipsi inter nos coniunctiores simus, Cic. – u. amitae meae paternum genus cum dis immortalibus coniunctum est, Caes. fr. b. Suet. Caes. 6, 1. – u. (m. Dat.) ad omnes casus coniunctiores rei publicae, Cic.: tam coniuncta populo Romano civitas, Caes.: urbs mihi coniunctissima, Cic.: homo sibi coniunctissimus, Hirt. b. G.: quis mihi in re publica potest aut debet esse coniunctior (näher stehen)? Cic. – m. Ang. wo? durch in m. Abl., quoniam in re publica coniuncti sumus, weil wir politische Freunde sind, einer politischen Partei angehören, Cic. Sull. 93. – selten ohne weitere Ang., Pompeius coniunctus, Nep. Att. 7, 2. – Subst., m. Ang. wodurch? durch Abl., cognatione propinquā coniunctus, Nep. praef. § 7: sanguine coniuncti (Ggstz. alieni), Sall. Iug. 10, 3: m. Dat. wem? coniuncti sontibus, Curt. 6, 11 (42), 20: selten absol. (Ggstz. alienus), coniunctus an alienus, Quint. 7, 4, 21. – übtr., v. der Freundschaft usw. selbst, quae fuit umquam amicitia consularium in nostra civitate coniunctior (vertrauter), Cic. ep. 3, 10, 10 (vgl. Cic. de domo 27): civium Romanorum omnium sanguis coniunctus existimandus est, alle röm. Bürger müssen als Blutsverwandte betrachtet werden, Cic. Verr. 5, 172. – β) ehelich verbunden, vermählt, conservae, Varr. r. r. 1, 17, 5: o digno coniuncta viro, Verg. ecl. 8, 32: übtr., v. Weinstock, si forte eadem est ulmo coniuncta marito, Catull. 62, 54.
-
11 satura
satura, ae, f. (sc. lanx), I) eine Fruchtschüssel, mit allerlei Früchten angefüllt, wie man sie den Göttern jährlich darbrachte, Diom. 485 sq. Acro Hor. sat. 1, 1 in. – II) übtr., was aus Mancherlei besteht, ein Allerlei, ein Gemengsel, es sei ein Gericht, Varro bei Diom. 486, 7 sq. Fest. 314 (b), 25; oder ein Gesetz (Verordnung), das mehrere Dinge in sich begreift u. verordnet, Fest. 314 (b), 26; vgl. Persii vita p. 241 Jahn: dah. per saturam, bunt durcheinander = ohne Rücksicht auf die ordnungsmäßige Form, gegen die gewöhnliche Ordnung od. Weise, regellos, planlos (franz. pêle-méle, engl. pell-mell), quasi per saturam sententias exquirere, Sall. Iug. 29, 5 (vgl. per saturam aedilem factum, Lucil. 48): imperium quod plebes per saturam dederit, T. Ann. Luscus bei Fest. 314 (b), 32: in libris historiarum per saturam refert (berichtet), Lact. 1, 21, 13: tamquam per saturam subito cubiculariis suffragantibus (ihre Entscheidung abgaben), Amm. 16, 6, 3: separata igitur utraque dicam; neque enim quasi per saturam confundenda sunt tanta beneficia, Eumen. grat. act. 11, 1: imperfecta Latinorum libertas incertis vestigiis titubat et quasi per saturam inducta adhuc remanet, Cod. Iust. 7, 6, 1: pandecten vocant, nam omnia in se capit quasi collata per saturam concessā sibi rerum variā potestate, Charis. 194, 21. – Hiervon satira (satura), die »Satire«, s. oben bes.
-
12 separo
sē-paro, āvī, ātum, āre, absondern, trennen, I) eig.: a) alqm od. alqd ab etc.: a populari consessu senatoria subsellia, Cic. fr.: separandos a cetero exercitu, Curt. – haec ibi latitudo Asiam ab Europa separat, Plin.: xystus, qui porticum a ripa separat, Sen. – b) alqd alqā re: Seston Abydenā separat urbe fretum, Ov. trist. 1, 10, 38: u. so Lucan. 4, 75 u.a. – Pers., natura nos ceteris separatos animalibus sola homines fatetur, Diom. 300, 13 K. – c) alqd ex alqa re od. in alqd: equitum magno numero ex omni populi summa separato, Cic. – ut corpora illius civitatis separata sint in alias gentes, Vell. – d) mit bl. Acc.: Europam Asiamque separans fretum, Plin.: nec nos mare separat ingens, Ov.: cum (maria) pertenui discrimine separentur, Cic. – II) bildl., trennen, besonders vornehmen, a) m. ab u. Abl.: a perpetuis suis historiis bella ea, Cic.: suum consilium ab reliquis, einen besonderen Entschluß fassen, Caes. – b) m. bl. Acc.: utilitatem, Cic.: officium dantis testes et refellentis, Quint.: ut idem separetur Cato, ausgenommen werde, Vell. – / Nbf. separo, ere, wovon Imperat. separe, Stat. Theb. 4, 481.
-
13 confuse
cōnfūsē, Adv. m. Compar. (confusus), zusammengegossen d.i. a) verschmolzen, utraque res coniuncte et confuse comparata est (Ggstz. res ab re separata est), Cornif. rhet. 4, 60. – b) durcheinandergeworfen, durcheinandergehend, ungeordnet, verworren, informis materia c. habens caelum et terram, Augustin.: c. universis municipiis constituere pretium, für alle ohne Ausnahme, ICt.: c. et permixtim dispergere (Ggstz. descripte et electe digerere), Cic. – c. loqui (Ggstz. recte sentire), Cic.: confusius acta res est, Cic. -
14 coniunctus
1. coniūnctus, a, um, PAdi. m. Compar. u. Superl. (v. coniungo), verbunden, 1) räumlich verbunden, zusammenhängend, bubilia, Vitr.: possessiones, ICt.: supercilia c., zusammengewachsene, Suet.: coniunctis digitis nasci, ICt. – m. Angabe womit? durch cum m. Abl., sublicae cum omni opere coniunctae, Caes.; selten durch bl. Abl., ratis coniuncta crepidine saxi, Verg. – bes. m. Dat. v. Örtlichkeiten = angrenzend, anstoßend an usw., theatrum coniunctum domui, Caes.: Vari castra muro oppidoque coniuncta, sich anlehnend an usw., Caes.: Paphlagonia coniuncta Cappadociae, Nep.: Gallia Oceano coniuncta, Hirt. b. G. – 2) zeitlich verbunden, a) v. Ereignissen, zusammenhängend, unmittelbar folgend, m. Ang. wem? durch Dat., quae proelio apud Arbela coniuncta sunt, ordiar dicere, Curt. 5, 1, 2. – b) von Pers., der Zeit nach verbunden, gleichzeitig, ein Zeitgenosse, m. Ang. wem? durch Dat., horum aetati prope coniunctus L. Gellius, Cic.: coniunctus igitur Sulpicii aetati P. Antistius fuit, Cic.: cui et dicendi ardore propior et aetate coniunctior, dem ich an Feuer der Rede ähnlicher war und dessen Zeit ich mehr angehörte, Cic. – 3) übh. äußerlich od. innerlich verbunden, a) von lebl. Subjj., verbunden, vereint, vereinbart (vereinbarlich), zusammenhängend, in Verbindung (in Zusammenhang, in Ver-————wandtschaft) stehend, verwandt, übereinstimmend, wohin gehörend, passibus coniunctis spatiari, Ov.: c. tela ferre, vereint den Angriff machen, Ov. – u. verba coniuncta (Ggstz. v. singula, separata), Quint.; verb. continuata coniunctaque verba (Ggstz. verba singula), Cic.: ebenso sermo c. (Ggstz. singula verba), Quint. – causae c. (Ggstz. causae simplices), Quint. – quae est inter augures conveniens et coniuncta constantia, einhellige u. gemeinsame, Cic. – etenim, si et sapere expetendum sit et valere, coniunctum utrumque magis expetendum sit quam sapere solum, neque tamen, si utrumque sit aestimatione dignum, pluris sit coniunctum, quam sapere ipsum separatim, Cic. de fin. 3, 44. – m. Ang. mit wem? durch cum m. Abl. od. durch bl. Abl. od. durch inter se, zB. vita rustica disiuncta a cupiditate et cum officio coniuncta, Cic.: ut omittam cetera, quae sunt ei cum collega coniuncta atque communia, Cic.: magna quaedam proponemus aut necessaria aut coniuncta cum ipsis, apud quos res agetur, Cic.: Scipio, quocum mihi coniuncta cura de publica re et de privata fuit, Cic.: fortunae plurimorum civium coniunctae cum re publica, bei dem das Staatsinteresse so innig beteiligt ist, Cic. – mendicitas aviditate coniuncta, Cic.: dicendi vis egregia, summā festivitate et venustate coniuncta, Cic. – animum atque animam coniuncta teneri inter se, Lucr. 3, 136. – m. Ang. wem? (deutsch auch "mit wem?")————durch Dat., talis simulatio vanitati est coniunctior, quam aut liberalitati aut honestati, Cic.: officii praecepta coniuncta naturae, Cic. – selten m. Ang. woraus? durch ex mit Abl., coniuncta ex pluribus causa, vereint, zusammengesetzt, Quint. 6, 1, 54. – Subst., coniūnctum, ī, n., das Verbundene, α) Plur., coniuncta, das Verwandte, die verwandten Begriffe, Cic. de or. 2, 166 u. 167. – β) als t. t. der Physiker, die kohärierende Eigenschaft (Ggstz. eventum, das äußerlich Zufällige), Lucr. 1, 451 sqq. – b) v. leb. Wesen, durch irgend ein Band im Staats- od. Familienleben verbunden, α) übh. verbunden, vertraut, nahe stehend, befreundet, verwandt, gew. m. Ang. wodurch? durch Abl., qui eiusdem linguae societate coniunctus est, Cic.: patrimonii possidendi habendaeque scholae communione coniuncti, Val. Max.: homo amantissimus mei, familiarissimus, coniunctissimus officiis, usu, consuetudine, Cic.: homines benevolentiā coniuncti, Cic.: propinquitatibus affinitatibusque coniuncti, Caes. – m. Ang. mit wem? od. wem? durch cum m. Abl., durch Dat., durch inter se (sowohl mit als ohne Ang. wodurch?), Segestani cum populo Romano non solum perpetuā societate atque amicitiā, verum etiam cognatione se coniunctos esse arbitrantur, Cic.: qui est cum illo maximis vinculis et propinquitatis et affinitatis coniunctus, Cic. – equites ordini senatorio dignitate proximos, concordiā————coniunctissimos esse cupiunt, Cic.: homo mihi coniunctus fidissimā gratiā, Cic.: alci intimā familiaritate coniunctus, Nep. u. Curt.: affinitate aliquā aut propinquitate sibi coniuncti, Suet.: sanguine sibi coniuncti, Val. Max.: C. Mario sanguine coniunctissimus, Vell. – u. (ohne Ang. wodurch?) et cum iis et inter se coniunctissimos fuisse M'. Curium, Ti. Coruncanium, Cic.: quod enim par amicitiae consularis fuit umquam in hac civitate coniunctius, quam fuimus inter nos ego et Cn. Pompeius, Cic.: ut nosmet ipsi inter nos coniunctiores simus, Cic. – u. amitae meae paternum genus cum dis immortalibus coniunctum est, Caes. fr. b. Suet. Caes. 6, 1. – u. (m. Dat.) ad omnes casus coniunctiores rei publicae, Cic.: tam coniuncta populo Romano civitas, Caes.: urbs mihi coniunctissima, Cic.: homo sibi coniunctissimus, Hirt. b. G.: quis mihi in re publica potest aut debet esse coniunctior (näher stehen)? Cic. – m. Ang. wo? durch in m. Abl., quoniam in re publica coniuncti sumus, weil wir politische Freunde sind, einer politischen Partei angehören, Cic. Sull. 93. – selten ohne weitere Ang., Pompeius coniunctus, Nep. Att. 7, 2. – Subst., m. Ang. wodurch? durch Abl., cognatione propinquā coniunctus, Nep. praef. § 7: sanguine coniuncti (Ggstz. alieni), Sall. Iug. 10, 3: m. Dat. wem? coniuncti sontibus, Curt. 6, 11 (42), 20: selten absol. (Ggstz. alienus), coniunctus an alienus, Quint. 7, 4,————21. – übtr., v. der Freundschaft usw. selbst, quae fuit umquam amicitia consularium in nostra civitate coniunctior (vertrauter), Cic. ep. 3, 10, 10 (vgl. Cic. de domo 27): civium Romanorum omnium sanguis coniunctus existimandus est, alle röm. Bürger müssen als Blutsverwandte betrachtet werden, Cic. Verr. 5, 172. – β) ehelich verbunden, vermählt, conservae, Varr. r. r. 1, 17, 5: o digno coniuncta viro, Verg. ecl. 8, 32: übtr., v. Weinstock, si forte eadem est ulmo coniuncta marito, Catull. 62, 54.————————2. coniūnctus, Abl. ū, m. (coniungo), die Verbindung, Varr. LL. 10, 24. Paul. dig. 32, 1, 91. § 4.Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > coniunctus
-
15 satura
satura, ae, f. (sc. lanx), I) eine Fruchtschüssel, mit allerlei Früchten angefüllt, wie man sie den Göttern jährlich darbrachte, Diom. 485 sq. Acro Hor. sat. 1, 1 in. – II) übtr., was aus Mancherlei besteht, ein Allerlei, ein Gemengsel, es sei ein Gericht, Varro bei Diom. 486, 7 sq. Fest. 314 (b), 25; oder ein Gesetz (Verordnung), das mehrere Dinge in sich begreift u. verordnet, Fest. 314 (b), 26; vgl. Persii vita p. 241 Jahn: dah. per saturam, bunt durcheinander = ohne Rücksicht auf die ordnungsmäßige Form, gegen die gewöhnliche Ordnung od. Weise, regellos, planlos (franz. pêle-méle, engl. pell-mell), quasi per saturam sententias exquirere, Sall. Iug. 29, 5 (vgl. per saturam aedilem factum, Lucil. 48): imperium quod plebes per saturam dederit, T. Ann. Luscus bei Fest. 314 (b), 32: in libris historiarum per saturam refert (berichtet), Lact. 1, 21, 13: tamquam per saturam subito cubiculariis suffragantibus (ihre Entscheidung abgaben), Amm. 16, 6, 3: separata igitur utraque dicam; neque enim quasi per saturam confundenda sunt tanta beneficia, Eumen. grat. act. 11, 1: imperfecta Latinorum libertas incertis vestigiis titubat et quasi per saturam inducta adhuc remanet, Cod. Iust. 7, 6, 1: pandecten vocant, nam omnia in se capit quasi collata per saturam concessā sibi rerum variā potestate, Charis. 194, 21. – Hiervon satira (satura), die »Satire«, s. oben————bes. -
16 separo
sē-paro, āvī, ātum, āre, absondern, trennen, I) eig.: a) alqm od. alqd ab etc.: a populari consessu senatoria subsellia, Cic. fr.: separandos a cetero exercitu, Curt. – haec ibi latitudo Asiam ab Europa separat, Plin.: xystus, qui porticum a ripa separat, Sen. – b) alqd alqā re: Seston Abydenā separat urbe fretum, Ov. trist. 1, 10, 38: u. so Lucan. 4, 75 u.a. – Pers., natura nos ceteris separatos animalibus sola homines fatetur, Diom. 300, 13 K. – c) alqd ex alqa re od. in alqd: equitum magno numero ex omni populi summa separato, Cic. – ut corpora illius civitatis separata sint in alias gentes, Vell. – d) mit bl. Acc.: Europam Asiamque separans fretum, Plin.: nec nos mare separat ingens, Ov.: cum (maria) pertenui discrimine separentur, Cic. – II) bildl., trennen, besonders vornehmen, a) m. ab u. Abl.: a perpetuis suis historiis bella ea, Cic.: suum consilium ab reliquis, einen besonderen Entschluß fassen, Caes. – b) m. bl. Acc.: utilitatem, Cic.: officium dantis testes et refellentis, Quint.: ut idem separetur Cato, ausgenommen werde, Vell. – ⇒ Nbf. separo, ere, wovon Imperat. separe, Stat. Theb. 4, 481. -
17 auxilia
auxĭlĭum, ii, n. [augeo], help, aid, assistance, support, succor (syn.: adjumentum, opes, praesidium, subsidium).I.In gen.: Fer mi auxilium, Enn. ap. Cic. Ac. 2, 28, 89: quo praesidio fretus, auxiliis quibus? Pac. ap. Non. p. 262, 32:II.auxilium argentarium,
Plaut. Ps. 1,1, 103; id. Ep. 1, 2, 14:non habeo ad auxilium copiam,
Ter. And. 2, 1, 20:navita indigus omni vitali auxilio,
Lucr. 5, 224:venerunt ad auxilium,
Vulg. Jud. 5, 23; ib. Isa. 10, 3 al.—Hence the phrases:auxilium esse alicui,
to assist one, Plaut. Curc. 2, 2, 17; and more freq.: auxilio esse alicui, Enn. ap. Non. p. 111, 16; Plaut. Poen. 5, 3, 18; 5, 4, 107; Ter. Heaut. 5, 2, 39; Nep. Milt. 5, 1; id. Att. 11, 1; Hor. S. 1, 4, 141; Ov. M. 12, 90 al.:auxilium ferre alicui,
to bring assistance, to aid, succor, Plaut. Stich. 2, 2, 5; Ter. And. 1, 1, 115; id. Ad. 2, 1, 1; Lucr. 3, 1064; Cic. Verr. 2, 2, 3;(contra aliquem),
id. Cat. 2, 9, 19; Caes. B. G. 1, 13; Hor. Epod. 1, 21; Ov. M. 2, 580; 4, 693; 13, 71; Vulg. Jud. 20, 14; ib. Job, 30, 13 al.;once adferre,
Ter. Ad. 3, 2, 2:dare,
Verg. A. 2, 691; Vulg. Psa. 59, 13; 107, 13:praebere,
ib. Jud. 12, 2; ib. 1 Par. 12, 21:auxilium sibi adjungere,
Cic. Rosc. Am. 40, 116:expetere,
Ter. And. 2, 1, 19 sq.:unde auxilium petam?
id. Phorm. 5, 1, 2:petere ab aliquo,
Cic. Or. 41, 141; Ov. M. 7, 507; 5, 178; 14, 461; Vulg. 1 Esdr. 8, 22; ib. Judith, 6, 21 et saep.—In plur.:cum (mare) tumet, auxiliis adsidet ille (navita) suis,
Ov. A. A. 3, 260:auxilia portare,
Sall. C. 6, 5 Kritz:magna duo auxilia,
sources of aid, Liv. 31, 33, 3:ne auxilia liberorum innocentibus deessent,
Quint. 7, 1, 56 et saep.— Meton. (abstr. for concr.), a place of succor, refuge (eccl. Lat.):sex (oppida) erunt in fugitivorum auxilia separata,
Vulg. Num. 35, 6. —Esp.A.In milit. lang. very freq., and commonly in plur.: auxĭlĭa, ōrum, auxiliary troops, auxiliaries (mostly composed of allies and light-armed troops;B.hence opp. to the legions): auxilium appellatum ab auctu, cum accesserant ei qui adjumento essent alienigenae,
Varr. L L. 5, § 90 Müll.; Veg. 2, 2; cf.auxiliares, and Smith, Dict. Antiq.: quibus (copiis) rex Deiotarus imperatoribus nostris auxilia mitteret,
Cic. Deiot. 8, 22; so Sall. J 7, 2; Liv. 5, 5, 8 al.:auxiliis in mediam aciem conjectis,
Caes. B. G. 3, 24; so,dimittere,
Sall. J. 8, 2:ab sociis et nomine Latino accersere,
id. ib. 39, 2; cf. id. ib. 84, 2:facere mercede,
Tac. A. 6, 33; Vulg. 1 Macc. 9, 52; ib. 2 Macc. 8, 15 et saep.—Opp to the legions:sex legiones et magna equitum ac peditum auxilia,
Cic. Part. Or. 6, 1; so Suet. Aug. 23; 49; id. Tib. 16; 30; id. Calig. 43; 44; id. Galb. 10 al.—In sing.:Oroden auctus auxilio Pharasmanes vocare ad pugnam,
Tac. A. 6, 34; Ov. M. 11, 387.—Borrowed from miht. lang.: Duodecim deis plus quam in caelo [p. 213] deorumst inmortalium Mihi nunc auxilio adjutores sunt, Plaut. Ep. 5, 2, 10 sq.:Auxilia ac socios jam pacto foedere habebant,
Lucr. 5, 1443.—In gen.: auxilia, military force, power:Caesar confisus famā rerum gestarum, infirmis auxiliis proficisci non dubitaverat,
Caes. B. C. 3, 106; Flor. 2, 8, 15; Just. 1, 6.—In medic. lang., an antidote, remedy, in the most extended sense of the word:C.corporis,
Cels. 2, 9; so id. 2, 11 fin.; 4, 22; 5, 26, n. 21 al.:adversae valetudinis,
id. 1 praef.; Plin. 25, 3, 6, § 20.—Auxilium as a personified existence, like Fides. Salus, etc., in Plaut. Cist. 1, 3, 6. -
18 auxilium
auxĭlĭum, ii, n. [augeo], help, aid, assistance, support, succor (syn.: adjumentum, opes, praesidium, subsidium).I.In gen.: Fer mi auxilium, Enn. ap. Cic. Ac. 2, 28, 89: quo praesidio fretus, auxiliis quibus? Pac. ap. Non. p. 262, 32:II.auxilium argentarium,
Plaut. Ps. 1,1, 103; id. Ep. 1, 2, 14:non habeo ad auxilium copiam,
Ter. And. 2, 1, 20:navita indigus omni vitali auxilio,
Lucr. 5, 224:venerunt ad auxilium,
Vulg. Jud. 5, 23; ib. Isa. 10, 3 al.—Hence the phrases:auxilium esse alicui,
to assist one, Plaut. Curc. 2, 2, 17; and more freq.: auxilio esse alicui, Enn. ap. Non. p. 111, 16; Plaut. Poen. 5, 3, 18; 5, 4, 107; Ter. Heaut. 5, 2, 39; Nep. Milt. 5, 1; id. Att. 11, 1; Hor. S. 1, 4, 141; Ov. M. 12, 90 al.:auxilium ferre alicui,
to bring assistance, to aid, succor, Plaut. Stich. 2, 2, 5; Ter. And. 1, 1, 115; id. Ad. 2, 1, 1; Lucr. 3, 1064; Cic. Verr. 2, 2, 3;(contra aliquem),
id. Cat. 2, 9, 19; Caes. B. G. 1, 13; Hor. Epod. 1, 21; Ov. M. 2, 580; 4, 693; 13, 71; Vulg. Jud. 20, 14; ib. Job, 30, 13 al.;once adferre,
Ter. Ad. 3, 2, 2:dare,
Verg. A. 2, 691; Vulg. Psa. 59, 13; 107, 13:praebere,
ib. Jud. 12, 2; ib. 1 Par. 12, 21:auxilium sibi adjungere,
Cic. Rosc. Am. 40, 116:expetere,
Ter. And. 2, 1, 19 sq.:unde auxilium petam?
id. Phorm. 5, 1, 2:petere ab aliquo,
Cic. Or. 41, 141; Ov. M. 7, 507; 5, 178; 14, 461; Vulg. 1 Esdr. 8, 22; ib. Judith, 6, 21 et saep.—In plur.:cum (mare) tumet, auxiliis adsidet ille (navita) suis,
Ov. A. A. 3, 260:auxilia portare,
Sall. C. 6, 5 Kritz:magna duo auxilia,
sources of aid, Liv. 31, 33, 3:ne auxilia liberorum innocentibus deessent,
Quint. 7, 1, 56 et saep.— Meton. (abstr. for concr.), a place of succor, refuge (eccl. Lat.):sex (oppida) erunt in fugitivorum auxilia separata,
Vulg. Num. 35, 6. —Esp.A.In milit. lang. very freq., and commonly in plur.: auxĭlĭa, ōrum, auxiliary troops, auxiliaries (mostly composed of allies and light-armed troops;B.hence opp. to the legions): auxilium appellatum ab auctu, cum accesserant ei qui adjumento essent alienigenae,
Varr. L L. 5, § 90 Müll.; Veg. 2, 2; cf.auxiliares, and Smith, Dict. Antiq.: quibus (copiis) rex Deiotarus imperatoribus nostris auxilia mitteret,
Cic. Deiot. 8, 22; so Sall. J 7, 2; Liv. 5, 5, 8 al.:auxiliis in mediam aciem conjectis,
Caes. B. G. 3, 24; so,dimittere,
Sall. J. 8, 2:ab sociis et nomine Latino accersere,
id. ib. 39, 2; cf. id. ib. 84, 2:facere mercede,
Tac. A. 6, 33; Vulg. 1 Macc. 9, 52; ib. 2 Macc. 8, 15 et saep.—Opp to the legions:sex legiones et magna equitum ac peditum auxilia,
Cic. Part. Or. 6, 1; so Suet. Aug. 23; 49; id. Tib. 16; 30; id. Calig. 43; 44; id. Galb. 10 al.—In sing.:Oroden auctus auxilio Pharasmanes vocare ad pugnam,
Tac. A. 6, 34; Ov. M. 11, 387.—Borrowed from miht. lang.: Duodecim deis plus quam in caelo [p. 213] deorumst inmortalium Mihi nunc auxilio adjutores sunt, Plaut. Ep. 5, 2, 10 sq.:Auxilia ac socios jam pacto foedere habebant,
Lucr. 5, 1443.—In gen.: auxilia, military force, power:Caesar confisus famā rerum gestarum, infirmis auxiliis proficisci non dubitaverat,
Caes. B. C. 3, 106; Flor. 2, 8, 15; Just. 1, 6.—In medic. lang., an antidote, remedy, in the most extended sense of the word:C.corporis,
Cels. 2, 9; so id. 2, 11 fin.; 4, 22; 5, 26, n. 21 al.:adversae valetudinis,
id. 1 praef.; Plin. 25, 3, 6, § 20.—Auxilium as a personified existence, like Fides. Salus, etc., in Plaut. Cist. 1, 3, 6. -
19 discerno
dis-cerno, crēvi, crētum, 3, v. a., to separate, set apart.I.Lit., to separate, part, divide (freq. since the Aug. per.):II.equas, ne inter se pugnare possint,
Varr. R. R. 2, 7, 10: ordines (preceded by senatus a populo secretus), Liv. 34, 54:lignum a carnibus,
Plin. 13, 4, 7, § 33:Lusitaniam a Baetica,
id. 4, 21, 35, § 116:neque mons erat, qui fines eorum discerneret,
i. e. to mark out, determine, Sall. J. 79, 3; cf. poet.:(saxum) telas auro,
to interweave with gold, Verg. A. 4, 264; 11, 75:haec ipsa fortuna huc illucve discernit,
divides, distributes, Cels. 7, 3.—In the part. perf., divided, separated:duae urbes, magno inter se spatio discretae,
Liv. 27, 39 fin.; cf.:Peraea a ceteris Judaeis Jordane amne,
Plin. 5, 14, 15, § 70:Philippus mari tantum Ionio discretus,
Liv. 23, 33; so,sol tanto intervallo,
Plin. 2, 11, 8, § 50:uxor velo,
id. Ep. 4, 19, 3:ager saxo,
Stat. Th. 5, 559:decurias pluribus nominibus,
Plin. 33, 2, 7, § 31 et saep.— Of the hair, parted:discretaque collo Caesaries,
Grat. Cyn. 272:divisa discretaque tellus,
divided and separated, Lucr. 5, 1441:tellus (opp. permixta),
id. 691:ubi discretas insula rumpit aquas,
Ov. F. 2, 194:sedes piorum,
set apart, retired, Hor. C. 2, 13, 23:quae cum sint turpissima discreta ac separata, turpius junguntur,
Plin. Ep. 2, 6 fin.:septem discretus in ostia Nilus,
Ov. M. 5, 324 (for which: septem digestum in cornua Nilum, id. ib. 9, 774); cf. Quint. 7, 1, 1.Trop.A.To separate things according to their different qualities, to distinguish between, discern (freq. and class.):B.alba et atra,
Cic. Tusc. 5, 39, 114:discernere et dispicere insidiatorem et petitum insidiis,
Liv. 40, 10:jus et injuriam,
Tac. A. 2, 66:probanda atque improbanda,
Quint. 2, 2, 11:fas atque nefas,
Hor. C. 1, 18, 11 et saep.:id quod visum erit a falso,
Cic. Ac. 2, 8, 25:pantheras a pardis solo candore,
Plin. 8, 17, 23, § 63 et saep.:verba discerni articulatim,
Lucr. 4, 555: suos, * Caes. B. G. 7, 75:piceam visu,
Plin. 16, 10, 18, § 40:temperantiam duobus modis,
Cic. Part. Or. 22, 77 et saep.:animus discernit, quid sit ejusdem generis, quid alterius,
id. Univ. 8:pecuniae an famae minus parceret haud facile dis cerneres,
Sall. C. 25, 3; so with an, Tac. A. 5, 6; id. H. 3, 28; Suet. Calig. 25; cf.: nec discernatur, jussu injussu imperatoris pugnent, [p. 587] Liv. 8, 34 fin. —To determine, settle:C.limes agro positus litem ut discerneret arvis,
Verg. A. 12, 898:discerne causam meam,
Vulg. Psa. 42, 1.—To except, omit, Amm. 14, 8, 7.—Hence, *1. 2.discrētim, adv., separately, distinctly, App. M. 6, p. 173:singillatim ac discretim,
id. Flor. 9, p. 347:adoriri,
Amm. 29, 6:tradi,
id. 28, 1; Hilar. in Psa. 138, 23. -
20 seorsim
sĕorsus, a, um, adj. [abbrev. from sevorsus, from se-vorto], sundered, separate, apart (syn. separatus).I.Adj. (so only ante- and post-class.): seorsum atque diversum pretium, Cato ap. Fest. s. v. optionatus, p. 201 Müll.: vocabulum, id. ap. Gell. 7, 10, 2:II.syllabae,
Ter. Maur. p. 2398 P.:seorsa quae (videor tractasse),
id. p. 2439 fin. ib.; cf.studia,
Aus. Idyll. 17, 5.—Hence,Adv.: sĕorsum (often erroneously written sĕorsim; collat. form sĕor-sus, Plaut. Rud. 5, 2, 27; Afran. ap. Charis, p. 195 P.; Lucr. 4, 494; 5, 448; Cael. ap. Cic. Fam. 8, 9, 3 Orell. N. cr.; Liv. 9, 42, 8 Weissenb.; in both forms in the poets; usu. dissyl.; but trisyl. Lucr. 3, 551; 4, 491. —Another collat. form sorsum, Plaut. As. 2, 2, 95; Lucr. 3, 631 sq.; 4, 495; 5, 447; cf. Lachm. ad Lucr. 2, 1061), asunder, separately, apart (syn. separatim; freq., but mostly ante-class.; not found in Cæs., Verg., or Hor.; and in Cic. only once, in the etymological definition of the word seditio).(α).With ab:(β).me hodie senex seduxit solum, sorsum ab aedibus,
Plaut. As. 2, 2, 95 Fleck.; so,seorsum ab rege exercitum ductare,
Sall. J. 70, 2:seorsum tractandum est hoc ab illo,
Auct. Her. 3, 4, 7: seorsum a collegā omnia paranda, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 9, 3:abs te seorsum sentio,
otherwise, differently, Plaut. Capt. 3, 5, 52; cf.; ut abs te seorsus sentiam De uxoriā re, Afran. ap Charis, p. 195 P.—With abl. (Lucretian):(γ).seorsum corpore,
Lucr. 3, 564:animā,
id. 3, 631 MSS. (Lachm. and Munro, animae).—Absol.: quā arte natio sua separata seorsum, Cato ap. Charis. p. 195; Lucr. 5,447 sq.:in aediculam istanc seorsum concludi volo,
Plaut. Ep 3, 3, 20;in custodiā habitus,
Liv. 9, 42, 8; cf. id. 22, 52, 3:castris positis, Auct. B. Afr. 48, 2: ea dissensio civium, quod seorsum eunt alii ad alios, seditio dicitur,
Cic. Rep. 6, 1, 1: omnibus gratiam habeo, et seorsum tibi praeterea, * Ter. Ad. 5, 9, 14:proin, viator, hunc deum vereberis, Manumque seorsum habebis,
wilt hold afar, Cat. 20, 17
- 1
- 2
См. также в других словарях:
separata — s. f. Edição feita separadamente, em volume, dos artigos publicados num jornal ou numa revista, aproveitando se a composição tipográfica … Dicionário da Língua Portuguesa
separata — sustantivo femenino 1. Publicación independiente de un artículo o de un texto que ha aparecido incluido en un libro o en una revista: Con la revista te envían veinte separatas … Diccionario Salamanca de la Lengua Española
separata — f. Impresión por separado de un artículo o capítulo publicado en una revista o libro … Diccionario de la lengua española
separata — ► sustantivo femenino ARTES GRÁFICAS Tirada aparte de un capítulo o artículo de una publicación. * * * separata f. Conjunto de ejemplares impresos por separado, de un artículo de revista o capítulo de un libro, o cada uno de ellos. ≃ Tirada… … Enciclopedia Universal
separata — {{#}}{{LM S35468}}{{〓}} {{[}}separata{{]}} ‹se·pa·ra·ta› {{《}}▍ s.f.{{》}} Artículo o capítulo de una revista o libro que se publica por separado … Diccionario de uso del español actual con sinónimos y antónimos
Separāta oeconomīa — (lat.), getrennte Wirtschaft, selbständiger Haushalt (s. Emanzipation) … Meyers Großes Konversations-Lexikon
separata — plural of separatum … Dictionary of ichthyology
Separata — Se|pa|ra|ta: Pl. von ↑Separatum … Universal-Lexikon
separata — Comunicación. Reproducción por separado de un artículo publicado en una revista, o de un capítulo de un libro. Es utilizada por el autor para favorecer la divulgación de su escrito … Diccionario de Economía Alkona
separata — se·pa·rà·ta s.f. → separato … Dizionario italiano
Separata — Se|pa|ra|ta: Plur. von ↑Separatum … Das große Fremdwörterbuch