-
1 separo
sē-păro, āvi, ātum, 1, v. a. [2. paro], to disjoin, sever, part, divide, separate (class. and freq., esp. in the trop. sense; cf.: divido, dirimo, disjungo, secludo).I.Lit.(α).With ab:(β).senatoria subsellia a populari consessu,
Cic. Corn. Fragm. 12, p. 449 Orell.:separat Aonios Oetaeis Phocis ab arvis,
Ov. M. 1, 313:Asiam ab Europā,
Plin. 4, 12, 26, § 87:separandos a cetero exercitu ratus,
Curt. 7, 2, 35.—With abl. ( poet.):(γ).Seston Abydenā separat urbe fretum,
Ov. Tr. 1, 10, 28:separat (spatium) aethere terram,
Luc. 4, 75; 9, 524;natura nos ceteris separatos animalibus sola homines fatetur,
Diom. 275 P.—With simple acc., Cic. Agr. 2, 32, 87; cf.:II. (α).nec nos mare separat ingens,
Ov. M. 3, 448:in ipsis Europam Asiamque separantis freti angustiis,
Plin. 9, 15, 20, § 50;equitum magno numero ex omni populi summā separato,
Cic. Rep. 2, 22, 39:Thessalorum omnis equitatus separatus erat,
separated, divided, Liv. 42, 55 fin., Dig. 34, 2, 19, § 2.— Pass.:ut corpora gentis illius separata sint in alias civitates, ingenia vera solis Atheniensium muris clausa existimes,
Vell. 1, 18, 1.—With ab:(β).multi Graeci a perpetuis suis historiis ea bella separaverunt,
Cic. Fam. 5, 12, 2:cogitatione magis a virtute potest quam re separari,
id. Off. 1, 27, 95, suum consilium ab reliquis separare, Caes. B. G. 7, 63 fin.:ob separata ab se consilia,
Liv. 23, 20, 4:nihil est, quod se ab Aetolis separent,
id. 38, 43, 12:orato rem, quem a bono viro non separo,
Quint. 2, 21, 12;saepe a figuris ea (vitia) separare difficile est,
id. 1, 5, 5.—With simple acc.:(α).separemus officium dantis testes et refellentis,
Quint. 5, 7, 9:miscenda sit an separanda narratio,
id. 4, 2, 101; cf. id. 12, 2, 13; cf.:virtus ipsa, separatā utilitate,
Cic. Tusc. 4, 15, 34: oratio ac vis forensis, ut idem separetur Cato, ita universa erupit sub Tullio, ut, etc., i. e. if Cato again be excepted (shortly before:praeter Catonem),
Vell. 1, 17, 3.—Hence, sēpărātus, a, um, P. a., separated, separate, distinct, particular, different.With ab:(β).quaestiones separatae a complexu rerum,
Quint. 5, 8, 6. —With abl.:(γ).(animalia) separata alienis,
Vell. 1, 16, 2.—Absol.:ista aliud quoddam separatum volumen exspectant,
Cic. Att. 14, 17, 6; so id. Verr. 2, 1, 17, § 45 Zumpt N cr.:neutrum vitiosum separatum est, sed compositione peccatur,
Quint. 1, 5, 35:quid separata, quid conjuncta (verba) exigant,
id. 8, 3, 15:eorum nullum ipsum per se separatum probo,
Cic. Rep. 1, 35, 54 Mos. N. cr.:privati ac separati agr: apud eos nihil est,
Caes. B. G. 4, 1; cf.:separatae singulis sedes et sua cuique mensa,
Tac. G. 22:separati epulis, discreti cubilibus,
id. H. 5, 5:(exordium) separatum, quod non ex ipsā causā ductum est, nec,
Cic. Inv. 1, 18, 26: tu (Bacchus) separatis uvidus in jugis (i. e. remotis), distant, remote, Hor C. 2, 19, 18.— Comp.:intellectus,
Tert. Anim. 18 fin.—Sup. does not occur. —Hence, * adv.: sēpărātē, separately, apart:separatius adjungi,
Cic. Inv. 2, 51, 156. -
2 auxilia
auxĭlĭum, ii, n. [augeo], help, aid, assistance, support, succor (syn.: adjumentum, opes, praesidium, subsidium).I.In gen.: Fer mi auxilium, Enn. ap. Cic. Ac. 2, 28, 89: quo praesidio fretus, auxiliis quibus? Pac. ap. Non. p. 262, 32:II.auxilium argentarium,
Plaut. Ps. 1,1, 103; id. Ep. 1, 2, 14:non habeo ad auxilium copiam,
Ter. And. 2, 1, 20:navita indigus omni vitali auxilio,
Lucr. 5, 224:venerunt ad auxilium,
Vulg. Jud. 5, 23; ib. Isa. 10, 3 al.—Hence the phrases:auxilium esse alicui,
to assist one, Plaut. Curc. 2, 2, 17; and more freq.: auxilio esse alicui, Enn. ap. Non. p. 111, 16; Plaut. Poen. 5, 3, 18; 5, 4, 107; Ter. Heaut. 5, 2, 39; Nep. Milt. 5, 1; id. Att. 11, 1; Hor. S. 1, 4, 141; Ov. M. 12, 90 al.:auxilium ferre alicui,
to bring assistance, to aid, succor, Plaut. Stich. 2, 2, 5; Ter. And. 1, 1, 115; id. Ad. 2, 1, 1; Lucr. 3, 1064; Cic. Verr. 2, 2, 3;(contra aliquem),
id. Cat. 2, 9, 19; Caes. B. G. 1, 13; Hor. Epod. 1, 21; Ov. M. 2, 580; 4, 693; 13, 71; Vulg. Jud. 20, 14; ib. Job, 30, 13 al.;once adferre,
Ter. Ad. 3, 2, 2:dare,
Verg. A. 2, 691; Vulg. Psa. 59, 13; 107, 13:praebere,
ib. Jud. 12, 2; ib. 1 Par. 12, 21:auxilium sibi adjungere,
Cic. Rosc. Am. 40, 116:expetere,
Ter. And. 2, 1, 19 sq.:unde auxilium petam?
id. Phorm. 5, 1, 2:petere ab aliquo,
Cic. Or. 41, 141; Ov. M. 7, 507; 5, 178; 14, 461; Vulg. 1 Esdr. 8, 22; ib. Judith, 6, 21 et saep.—In plur.:cum (mare) tumet, auxiliis adsidet ille (navita) suis,
Ov. A. A. 3, 260:auxilia portare,
Sall. C. 6, 5 Kritz:magna duo auxilia,
sources of aid, Liv. 31, 33, 3:ne auxilia liberorum innocentibus deessent,
Quint. 7, 1, 56 et saep.— Meton. (abstr. for concr.), a place of succor, refuge (eccl. Lat.):sex (oppida) erunt in fugitivorum auxilia separata,
Vulg. Num. 35, 6. —Esp.A.In milit. lang. very freq., and commonly in plur.: auxĭlĭa, ōrum, auxiliary troops, auxiliaries (mostly composed of allies and light-armed troops;B.hence opp. to the legions): auxilium appellatum ab auctu, cum accesserant ei qui adjumento essent alienigenae,
Varr. L L. 5, § 90 Müll.; Veg. 2, 2; cf.auxiliares, and Smith, Dict. Antiq.: quibus (copiis) rex Deiotarus imperatoribus nostris auxilia mitteret,
Cic. Deiot. 8, 22; so Sall. J 7, 2; Liv. 5, 5, 8 al.:auxiliis in mediam aciem conjectis,
Caes. B. G. 3, 24; so,dimittere,
Sall. J. 8, 2:ab sociis et nomine Latino accersere,
id. ib. 39, 2; cf. id. ib. 84, 2:facere mercede,
Tac. A. 6, 33; Vulg. 1 Macc. 9, 52; ib. 2 Macc. 8, 15 et saep.—Opp to the legions:sex legiones et magna equitum ac peditum auxilia,
Cic. Part. Or. 6, 1; so Suet. Aug. 23; 49; id. Tib. 16; 30; id. Calig. 43; 44; id. Galb. 10 al.—In sing.:Oroden auctus auxilio Pharasmanes vocare ad pugnam,
Tac. A. 6, 34; Ov. M. 11, 387.—Borrowed from miht. lang.: Duodecim deis plus quam in caelo [p. 213] deorumst inmortalium Mihi nunc auxilio adjutores sunt, Plaut. Ep. 5, 2, 10 sq.:Auxilia ac socios jam pacto foedere habebant,
Lucr. 5, 1443.—In gen.: auxilia, military force, power:Caesar confisus famā rerum gestarum, infirmis auxiliis proficisci non dubitaverat,
Caes. B. C. 3, 106; Flor. 2, 8, 15; Just. 1, 6.—In medic. lang., an antidote, remedy, in the most extended sense of the word:C.corporis,
Cels. 2, 9; so id. 2, 11 fin.; 4, 22; 5, 26, n. 21 al.:adversae valetudinis,
id. 1 praef.; Plin. 25, 3, 6, § 20.—Auxilium as a personified existence, like Fides. Salus, etc., in Plaut. Cist. 1, 3, 6. -
3 auxilium
auxĭlĭum, ii, n. [augeo], help, aid, assistance, support, succor (syn.: adjumentum, opes, praesidium, subsidium).I.In gen.: Fer mi auxilium, Enn. ap. Cic. Ac. 2, 28, 89: quo praesidio fretus, auxiliis quibus? Pac. ap. Non. p. 262, 32:II.auxilium argentarium,
Plaut. Ps. 1,1, 103; id. Ep. 1, 2, 14:non habeo ad auxilium copiam,
Ter. And. 2, 1, 20:navita indigus omni vitali auxilio,
Lucr. 5, 224:venerunt ad auxilium,
Vulg. Jud. 5, 23; ib. Isa. 10, 3 al.—Hence the phrases:auxilium esse alicui,
to assist one, Plaut. Curc. 2, 2, 17; and more freq.: auxilio esse alicui, Enn. ap. Non. p. 111, 16; Plaut. Poen. 5, 3, 18; 5, 4, 107; Ter. Heaut. 5, 2, 39; Nep. Milt. 5, 1; id. Att. 11, 1; Hor. S. 1, 4, 141; Ov. M. 12, 90 al.:auxilium ferre alicui,
to bring assistance, to aid, succor, Plaut. Stich. 2, 2, 5; Ter. And. 1, 1, 115; id. Ad. 2, 1, 1; Lucr. 3, 1064; Cic. Verr. 2, 2, 3;(contra aliquem),
id. Cat. 2, 9, 19; Caes. B. G. 1, 13; Hor. Epod. 1, 21; Ov. M. 2, 580; 4, 693; 13, 71; Vulg. Jud. 20, 14; ib. Job, 30, 13 al.;once adferre,
Ter. Ad. 3, 2, 2:dare,
Verg. A. 2, 691; Vulg. Psa. 59, 13; 107, 13:praebere,
ib. Jud. 12, 2; ib. 1 Par. 12, 21:auxilium sibi adjungere,
Cic. Rosc. Am. 40, 116:expetere,
Ter. And. 2, 1, 19 sq.:unde auxilium petam?
id. Phorm. 5, 1, 2:petere ab aliquo,
Cic. Or. 41, 141; Ov. M. 7, 507; 5, 178; 14, 461; Vulg. 1 Esdr. 8, 22; ib. Judith, 6, 21 et saep.—In plur.:cum (mare) tumet, auxiliis adsidet ille (navita) suis,
Ov. A. A. 3, 260:auxilia portare,
Sall. C. 6, 5 Kritz:magna duo auxilia,
sources of aid, Liv. 31, 33, 3:ne auxilia liberorum innocentibus deessent,
Quint. 7, 1, 56 et saep.— Meton. (abstr. for concr.), a place of succor, refuge (eccl. Lat.):sex (oppida) erunt in fugitivorum auxilia separata,
Vulg. Num. 35, 6. —Esp.A.In milit. lang. very freq., and commonly in plur.: auxĭlĭa, ōrum, auxiliary troops, auxiliaries (mostly composed of allies and light-armed troops;B.hence opp. to the legions): auxilium appellatum ab auctu, cum accesserant ei qui adjumento essent alienigenae,
Varr. L L. 5, § 90 Müll.; Veg. 2, 2; cf.auxiliares, and Smith, Dict. Antiq.: quibus (copiis) rex Deiotarus imperatoribus nostris auxilia mitteret,
Cic. Deiot. 8, 22; so Sall. J 7, 2; Liv. 5, 5, 8 al.:auxiliis in mediam aciem conjectis,
Caes. B. G. 3, 24; so,dimittere,
Sall. J. 8, 2:ab sociis et nomine Latino accersere,
id. ib. 39, 2; cf. id. ib. 84, 2:facere mercede,
Tac. A. 6, 33; Vulg. 1 Macc. 9, 52; ib. 2 Macc. 8, 15 et saep.—Opp to the legions:sex legiones et magna equitum ac peditum auxilia,
Cic. Part. Or. 6, 1; so Suet. Aug. 23; 49; id. Tib. 16; 30; id. Calig. 43; 44; id. Galb. 10 al.—In sing.:Oroden auctus auxilio Pharasmanes vocare ad pugnam,
Tac. A. 6, 34; Ov. M. 11, 387.—Borrowed from miht. lang.: Duodecim deis plus quam in caelo [p. 213] deorumst inmortalium Mihi nunc auxilio adjutores sunt, Plaut. Ep. 5, 2, 10 sq.:Auxilia ac socios jam pacto foedere habebant,
Lucr. 5, 1443.—In gen.: auxilia, military force, power:Caesar confisus famā rerum gestarum, infirmis auxiliis proficisci non dubitaverat,
Caes. B. C. 3, 106; Flor. 2, 8, 15; Just. 1, 6.—In medic. lang., an antidote, remedy, in the most extended sense of the word:C.corporis,
Cels. 2, 9; so id. 2, 11 fin.; 4, 22; 5, 26, n. 21 al.:adversae valetudinis,
id. 1 praef.; Plin. 25, 3, 6, § 20.—Auxilium as a personified existence, like Fides. Salus, etc., in Plaut. Cist. 1, 3, 6. -
4 discerno
dis-cerno, crēvi, crētum, 3, v. a., to separate, set apart.I.Lit., to separate, part, divide (freq. since the Aug. per.):II.equas, ne inter se pugnare possint,
Varr. R. R. 2, 7, 10: ordines (preceded by senatus a populo secretus), Liv. 34, 54:lignum a carnibus,
Plin. 13, 4, 7, § 33:Lusitaniam a Baetica,
id. 4, 21, 35, § 116:neque mons erat, qui fines eorum discerneret,
i. e. to mark out, determine, Sall. J. 79, 3; cf. poet.:(saxum) telas auro,
to interweave with gold, Verg. A. 4, 264; 11, 75:haec ipsa fortuna huc illucve discernit,
divides, distributes, Cels. 7, 3.—In the part. perf., divided, separated:duae urbes, magno inter se spatio discretae,
Liv. 27, 39 fin.; cf.:Peraea a ceteris Judaeis Jordane amne,
Plin. 5, 14, 15, § 70:Philippus mari tantum Ionio discretus,
Liv. 23, 33; so,sol tanto intervallo,
Plin. 2, 11, 8, § 50:uxor velo,
id. Ep. 4, 19, 3:ager saxo,
Stat. Th. 5, 559:decurias pluribus nominibus,
Plin. 33, 2, 7, § 31 et saep.— Of the hair, parted:discretaque collo Caesaries,
Grat. Cyn. 272:divisa discretaque tellus,
divided and separated, Lucr. 5, 1441:tellus (opp. permixta),
id. 691:ubi discretas insula rumpit aquas,
Ov. F. 2, 194:sedes piorum,
set apart, retired, Hor. C. 2, 13, 23:quae cum sint turpissima discreta ac separata, turpius junguntur,
Plin. Ep. 2, 6 fin.:septem discretus in ostia Nilus,
Ov. M. 5, 324 (for which: septem digestum in cornua Nilum, id. ib. 9, 774); cf. Quint. 7, 1, 1.Trop.A.To separate things according to their different qualities, to distinguish between, discern (freq. and class.):B.alba et atra,
Cic. Tusc. 5, 39, 114:discernere et dispicere insidiatorem et petitum insidiis,
Liv. 40, 10:jus et injuriam,
Tac. A. 2, 66:probanda atque improbanda,
Quint. 2, 2, 11:fas atque nefas,
Hor. C. 1, 18, 11 et saep.:id quod visum erit a falso,
Cic. Ac. 2, 8, 25:pantheras a pardis solo candore,
Plin. 8, 17, 23, § 63 et saep.:verba discerni articulatim,
Lucr. 4, 555: suos, * Caes. B. G. 7, 75:piceam visu,
Plin. 16, 10, 18, § 40:temperantiam duobus modis,
Cic. Part. Or. 22, 77 et saep.:animus discernit, quid sit ejusdem generis, quid alterius,
id. Univ. 8:pecuniae an famae minus parceret haud facile dis cerneres,
Sall. C. 25, 3; so with an, Tac. A. 5, 6; id. H. 3, 28; Suet. Calig. 25; cf.: nec discernatur, jussu injussu imperatoris pugnent, [p. 587] Liv. 8, 34 fin. —To determine, settle:C.limes agro positus litem ut discerneret arvis,
Verg. A. 12, 898:discerne causam meam,
Vulg. Psa. 42, 1.—To except, omit, Amm. 14, 8, 7.—Hence, *1. 2.discrētim, adv., separately, distinctly, App. M. 6, p. 173:singillatim ac discretim,
id. Flor. 9, p. 347:adoriri,
Amm. 29, 6:tradi,
id. 28, 1; Hilar. in Psa. 138, 23. -
5 seorsim
sĕorsus, a, um, adj. [abbrev. from sevorsus, from se-vorto], sundered, separate, apart (syn. separatus).I.Adj. (so only ante- and post-class.): seorsum atque diversum pretium, Cato ap. Fest. s. v. optionatus, p. 201 Müll.: vocabulum, id. ap. Gell. 7, 10, 2:II.syllabae,
Ter. Maur. p. 2398 P.:seorsa quae (videor tractasse),
id. p. 2439 fin. ib.; cf.studia,
Aus. Idyll. 17, 5.—Hence,Adv.: sĕorsum (often erroneously written sĕorsim; collat. form sĕor-sus, Plaut. Rud. 5, 2, 27; Afran. ap. Charis, p. 195 P.; Lucr. 4, 494; 5, 448; Cael. ap. Cic. Fam. 8, 9, 3 Orell. N. cr.; Liv. 9, 42, 8 Weissenb.; in both forms in the poets; usu. dissyl.; but trisyl. Lucr. 3, 551; 4, 491. —Another collat. form sorsum, Plaut. As. 2, 2, 95; Lucr. 3, 631 sq.; 4, 495; 5, 447; cf. Lachm. ad Lucr. 2, 1061), asunder, separately, apart (syn. separatim; freq., but mostly ante-class.; not found in Cæs., Verg., or Hor.; and in Cic. only once, in the etymological definition of the word seditio).(α).With ab:(β).me hodie senex seduxit solum, sorsum ab aedibus,
Plaut. As. 2, 2, 95 Fleck.; so,seorsum ab rege exercitum ductare,
Sall. J. 70, 2:seorsum tractandum est hoc ab illo,
Auct. Her. 3, 4, 7: seorsum a collegā omnia paranda, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 9, 3:abs te seorsum sentio,
otherwise, differently, Plaut. Capt. 3, 5, 52; cf.; ut abs te seorsus sentiam De uxoriā re, Afran. ap Charis, p. 195 P.—With abl. (Lucretian):(γ).seorsum corpore,
Lucr. 3, 564:animā,
id. 3, 631 MSS. (Lachm. and Munro, animae).—Absol.: quā arte natio sua separata seorsum, Cato ap. Charis. p. 195; Lucr. 5,447 sq.:in aediculam istanc seorsum concludi volo,
Plaut. Ep 3, 3, 20;in custodiā habitus,
Liv. 9, 42, 8; cf. id. 22, 52, 3:castris positis, Auct. B. Afr. 48, 2: ea dissensio civium, quod seorsum eunt alii ad alios, seditio dicitur,
Cic. Rep. 6, 1, 1: omnibus gratiam habeo, et seorsum tibi praeterea, * Ter. Ad. 5, 9, 14:proin, viator, hunc deum vereberis, Manumque seorsum habebis,
wilt hold afar, Cat. 20, 17 -
6 seorsus
sĕorsus, a, um, adj. [abbrev. from sevorsus, from se-vorto], sundered, separate, apart (syn. separatus).I.Adj. (so only ante- and post-class.): seorsum atque diversum pretium, Cato ap. Fest. s. v. optionatus, p. 201 Müll.: vocabulum, id. ap. Gell. 7, 10, 2:II.syllabae,
Ter. Maur. p. 2398 P.:seorsa quae (videor tractasse),
id. p. 2439 fin. ib.; cf.studia,
Aus. Idyll. 17, 5.—Hence,Adv.: sĕorsum (often erroneously written sĕorsim; collat. form sĕor-sus, Plaut. Rud. 5, 2, 27; Afran. ap. Charis, p. 195 P.; Lucr. 4, 494; 5, 448; Cael. ap. Cic. Fam. 8, 9, 3 Orell. N. cr.; Liv. 9, 42, 8 Weissenb.; in both forms in the poets; usu. dissyl.; but trisyl. Lucr. 3, 551; 4, 491. —Another collat. form sorsum, Plaut. As. 2, 2, 95; Lucr. 3, 631 sq.; 4, 495; 5, 447; cf. Lachm. ad Lucr. 2, 1061), asunder, separately, apart (syn. separatim; freq., but mostly ante-class.; not found in Cæs., Verg., or Hor.; and in Cic. only once, in the etymological definition of the word seditio).(α).With ab:(β).me hodie senex seduxit solum, sorsum ab aedibus,
Plaut. As. 2, 2, 95 Fleck.; so,seorsum ab rege exercitum ductare,
Sall. J. 70, 2:seorsum tractandum est hoc ab illo,
Auct. Her. 3, 4, 7: seorsum a collegā omnia paranda, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 9, 3:abs te seorsum sentio,
otherwise, differently, Plaut. Capt. 3, 5, 52; cf.; ut abs te seorsus sentiam De uxoriā re, Afran. ap Charis, p. 195 P.—With abl. (Lucretian):(γ).seorsum corpore,
Lucr. 3, 564:animā,
id. 3, 631 MSS. (Lachm. and Munro, animae).—Absol.: quā arte natio sua separata seorsum, Cato ap. Charis. p. 195; Lucr. 5,447 sq.:in aediculam istanc seorsum concludi volo,
Plaut. Ep 3, 3, 20;in custodiā habitus,
Liv. 9, 42, 8; cf. id. 22, 52, 3:castris positis, Auct. B. Afr. 48, 2: ea dissensio civium, quod seorsum eunt alii ad alios, seditio dicitur,
Cic. Rep. 6, 1, 1: omnibus gratiam habeo, et seorsum tibi praeterea, * Ter. Ad. 5, 9, 14:proin, viator, hunc deum vereberis, Manumque seorsum habebis,
wilt hold afar, Cat. 20, 17 -
7 sepositio
II.A separation (postclass.):si forte qui decimam vovit decesserit ante sepositionem (for which, just before, separata),
Dig. 50, 12, 2, § 2.
См. также в других словарях:
separata — s. f. Edição feita separadamente, em volume, dos artigos publicados num jornal ou numa revista, aproveitando se a composição tipográfica … Dicionário da Língua Portuguesa
separata — sustantivo femenino 1. Publicación independiente de un artículo o de un texto que ha aparecido incluido en un libro o en una revista: Con la revista te envían veinte separatas … Diccionario Salamanca de la Lengua Española
separata — f. Impresión por separado de un artículo o capítulo publicado en una revista o libro … Diccionario de la lengua española
separata — ► sustantivo femenino ARTES GRÁFICAS Tirada aparte de un capítulo o artículo de una publicación. * * * separata f. Conjunto de ejemplares impresos por separado, de un artículo de revista o capítulo de un libro, o cada uno de ellos. ≃ Tirada… … Enciclopedia Universal
separata — {{#}}{{LM S35468}}{{〓}} {{[}}separata{{]}} ‹se·pa·ra·ta› {{《}}▍ s.f.{{》}} Artículo o capítulo de una revista o libro que se publica por separado … Diccionario de uso del español actual con sinónimos y antónimos
Separāta oeconomīa — (lat.), getrennte Wirtschaft, selbständiger Haushalt (s. Emanzipation) … Meyers Großes Konversations-Lexikon
separata — plural of separatum … Dictionary of ichthyology
Separata — Se|pa|ra|ta: Pl. von ↑Separatum … Universal-Lexikon
separata — Comunicación. Reproducción por separado de un artículo publicado en una revista, o de un capítulo de un libro. Es utilizada por el autor para favorecer la divulgación de su escrito … Diccionario de Economía Alkona
separata — se·pa·rà·ta s.f. → separato … Dizionario italiano
Separata — Se|pa|ra|ta: Plur. von ↑Separatum … Das große Fremdwörterbuch