-
41 πίνος
πίνος, ὁ, Schmutz, bes. fettiger Schmutz, Fettglanz; σὺν πίνῳ χερῶν, Aesch. Ag. 752; Soph. O. C. 1261 nach Scalig. Conj. für πόνος; Eur. πίνῳ ὅσῳ βέβριϑα, El. 305; folgde Dichter, Ap. Rh. 2. 200, wie in späterer Prosa, Plut. Pyth. or. 2, neben ἰός, von dem Rost, der sich an Metall ansetzt, τῶν ἀνδριάντων οὐδεὶς ἔσχεν ἰὸν οὐδὲ πίνον; so auch D. Hal. ep. ad Cn. Pomp. 2, 4 ὅ τε πίνος αὐτῇ καὶ χνοῦς ὁ τῆς ἀρχαιότητος περιτρέχει, was geschätzt wird. [Den Accent bemerken ausdrücklich Arcad. p. 63, 21 u. Drac. p. 121, 17, die Länge des ι läßt sich auch nirgends belegen, daher πῖνος falscher Accent.]
-
42 στῡλίς
-
43 συμ-φρονέω
συμ-φρονέω, 1) eines Sinnes od. gleicher Meinung mit Jemandem sein, ihm beistimmen, es mit ihm halten, von seiner Partei sein, bes. bei Empörungen, Pol., sowohl absol., 2, 22, 1 u. öfter, als ἀλλήλοις εἴς τι, 4, 60, 4, ἐπί τινι πράγματι, 3, 2, 8, πρὸς τοὺς φίλους περί τινος, 4, 81, 3; dah. auch = einwilligen, Ath. XII, 521 a. – 2) begreifen, einsehen, verstehen, merken, Plut. Them. 28; τῷ σχήματι τὴν τύχην, Pomp. 37; wieder zur Besinnung kommen, Cat. min. 70; überlegen, ὃ δέον ἦν ποιεῖν, Pol. 18, 9, 2.
-
44 συγ-κλινίαι
συγ-κλινίαι, αἱ, die abhängige Lage gegen einander geneigter Flächen u. Berge, Plut. Pomp. 32 Pyrrh. 28 Philop. 4.
-
45 συν-αρτάω
συν-αρτάω, mit aufhängen od. aufheben, mit anknüpfen, verbinden; Eur. συναρτήσας γένος, Med. 564; u. pass., δύο καὶ πλείους ναῠς περὶ μίαν κατ' ἀνάγκην ξυνηρτῆσϑαι, Thuc. 7, 70; auch von einem geschlagenen Feinde, nicht ablassen mit Verfolgen, sich an ihn heften, Plut. Marcell. 14; συνηρτῆσαι Σουήβοις, Pomp. 51; Sert. 12.
-
46 συν-επι-φέρω
συν-επι-φέρω (s. φέρω), mit od. zugleich dazu tragen, bringen; ὄνομα, den Namen mit beilegen, Plut. Pomp. 2; a. Sp., wie Nicom. arithm. 1, 4.
-
47 συν-εκ-θερμαίνω
συν-εκ-θερμαίνω, mit oder zugleich erwärmen, Plut. Pomp. 8.
-
48 συν-ανα-τήκω
συν-ανα-τήκω, mit oder zugleich schmelzen, zerschmelzen, Plut. Pomp. 8.
-
49 συν-δι-α-πορέω
συν-δι-α-πορέω, mit oder zugleich bezweifeln, in Verlegenheit sein; Plut. Aristid. 11; περί τινος, Pomp. 75.
-
50 συν-δημ-αγωγέω
συν-δημ-αγωγέω, mit od. zugleich das Volk leiten (s. δημαγωγέω); Plut. Pomp. 2; τοὺς πολλούς, Caes. 5.
-
51 συμ-βούλομαι
συμ-βούλομαι, dep. pass. (s. βούλομαι), zugleich wollen mit Einem, συμβούλου μοι ϑανεῖν, Eur. Hec. 373; Plat. Crat. 414 e Lach. 189 a Euthyd. 298 b; Plut. Pomp. 9.
-
52 σκευ-αγωγός
σκευ-αγωγός, όν, das Geräth wegschaffend; ὁ, Packknecht, Xen. Cyr. 8, 5, 4; τό, Bagagewagen, Plut. Pomp. 6.
-
53 σεβαστικός
σεβαστικός, chrfurchtsvoll, Sp.; σεβαστικῶς ἔχειν πρός τινα, D. Hal. ep. ad Pomp. A.
-
54 σκηνο-φύλαξ
σκηνο-φύλαξ, ακος, ὁ, Zeltwächter, Wache im Lager; Xen. Hell. 3, 2, 4; Plut. Pomp. 72.
-
55 σαγηνεύς
σαγηνεύς, ὁ, = Folgdm; Leon. Tar. 91 (VII, 295); Plut. Pomp. 73.
-
56 σβέννῡμι
σβέννῡμι, auch σβεννύω, κεραυνὸν σβεννύεις, Pind. P. 1, 5; fut. σβέσω, aor. ἔσβεσα, inf. ep. σβέσσαι, perf. pass. ἔσβεσμαι u. aor. ἐσβέσϑην; – 1) im act. auslöschen, löschen; zunächst vom Feuer, πῠρ, πυρκαϊήν, Il. 16, 293. 23, 237. 250. 24, 791, in welchen Stellen richtiger eine tmesis von κατασβέννυμι angenommen wird; ἔσβεσεν ἀστέρας, Mel. 35 (XII, 59); – dann auch von flüssigen Dingen, erschöpfen, austrocknen machen; – u. übertr., stillen, dämpfen, mäßigen, bes. von Leidenschaften, χόλον, μένος σβέσσαι, Il. 9, 678. 16, 621; κεἰ μὴ ϑεῶν τις τήνδε πεῖραν ἔσβεσεν, Soph. Ai. 1036, Schol. ὁρμὴν ἔπαυσεν; Eur. vrbdt ὡς φόνῳ σβέσῃ φόνον, Herc. Fur. 40; in Prosa: οἳ μάλιστα ὕβριν σβεννύασιν, Plat. Legg. VIII, 835 d; σβέσαντες τὸν ϑυμόν, X, 888 a; auch ἐσβέσαϑ' ἡρώων κλέος, Alpheus Mit. 9 (IX, 104), u. oft in der Anth., z. B. ὕβριν Ep. ad. 159 (VI, 343); ἀγλαΐην Agath. 39 (VII, 602), ἀγηνορίην Paul. Sil. 36 (V, 301), εὐφροσύνην Ep. ad. 386 (IX, 375), u. sonst. – 2) im pass. σβέννυμαι, mit dem aor. II. act. ἔσβην, σβείην, σβῆναι ( fut. ἀποσβήσομαι), u. dem perf. ἔσβηκα, erlöschen, ausgehen; zunächst vom Feuer, Il. 9, 471; ὁ ϑάνατός ἐστι σβεσϑῆναι, Luc. V. H. 1, 29; von flüssigen Dingen, vertrocknen, austrocknen, versiegen, dah. αἶγες σβεννύμεναι, Ziegen, die nicht mehr säugen, Hes. O. 592; – überh. sich icgen, still oder ruhig werden, nachlassen, aufhören; vom Winde, ἔσβη οὖρος, Od. 3, 183; u. bes. von Leidenschaften, τὸ μάχιμον ἔδη σβεννύμενον ὑπὸ γήρως, Plut. Pomp. 8; oft in der Anth., wo auch ἐσβέσϑη Νίκανδρος gesagt ist, Ep. ad. 19 (XII, 39), seine Schönheit ist erloschen und die Liebesgluth, die er einflößte. – In der Kochkunst = dämpfen, μεϑ' ὰλῶν σβεσϑέντα καὶ ἐποπτηϑέντα, Ath. III, 121 c.
-
57 σοβέω
σοβέω, scheuchen, verscheuchen, verjagen; Ar. Av. 34; οὐ σοβήσετ' ἔξω τὰς ὄρνιϑας ἐκ τῆς πατρίδος, Menand. bei Ath. IX, 373 c; ὥςπερ αἰπόλιον ἀϑρόους αὐτοὺς τῇ ῥάβδῳ σοβῶν, Luc. Catapl. 3; von leblosen Dingen, schnell entfernen, von sich thun, τὴν κόνιν, den Staub abschütteln, Xen. de re equ. 5, 5; übh. in schnelle Bewegung setzen, ἐπειδὴ τουτονὶ σεσοβήκαμεν, Ar. Vesp. 211; σοβεῖν πόδα ἐν κύκλῳ, 1523, schwingen; τὸν κύλικα, den Pokal schnell kreisen lassen, Jac. Philostr. imagg. p. 597; – pass. in heftiger, leidenschaftlicher Bewegung sein, σεσοβημένος οἴστρῳ, Ant. Sid. 27 (VI, 219); ὀφϑαλμὸς σοβούμενος, ein lebhaft herumschweifendes Auge, βάδισμα σεσοβημένον, heftiger Gang, als Ausdruck des hochfahrenden Stolzes; ψυχὴ περὶ ὀργὴν σεσοβημένη, S. Emp. adv. mus. 22; σεσοβημένος πρὸς δόξαν, Plut. Pomp. 29. – Daher intrans., einher rauschen, mit Geräusch einher stolziren, ἀκολούϑους τρεῖς ἢ τέτταρας αὐτὸς ἔχων διὰ τῆς ἀγορᾶς σοβεῖ, Dem. 21, 158; u. so Plut. σοβοῠντες ἐν ὄχλῳ δορυφόρων, Solon 27; σόβει ἐς Ἄργος, eile nach Argos, Luc. D. D. 24, 2.
-
58 σάγμα
σάγμα, τό, 1) das, was dem Pferde, Esel, Maulthier aufgepackt wird, Decke, Saum- oder Packsattel, Plut. Pomp. 41 Arat. 25; auch die darauf gepackte Last, die ganze Last eines Maulthiers, App. Mthr. 82. – 2) von Menschen. Bedeckung, Bekleidung, bes., wie σάγος, ein grobes Oberkleid, Ar. Vesp. 1142, wo der Schol. erkl. μαλλωτὸς σάγος. – 3) Ueberzug eines Schildes, Schildfutteral, τὸ τῆς ἀσπίδος ἔλυτρον, Phot. u. Hesych.: ἡ ϑήκη τοῦ ὅπλου, Suid., der aus Soph. (frg. 939) anführt κάλλιστα τεύχη δ' ἐν καλοῖσι σάγμασιν. So Ar. Ach. 548: τίς Γοργόν' ἐξήγειρεν ἐκ τοῦ σάγματος, d. i. den mit der Gorgo bezeichneten Schild. – 4) alles dicht über einander Gehäufte, Haufen, ἐν πολλοῖς σάγμασιν ὅπλων, Plut. Cat. mai. 20.
-
59 τρύχω
τρύχω, aufreiben; οἶκον, den Haushalt, das Vermögen aufzehren, τρύχουσι δὲ οἶκον, Od. 1, 248. 16, 125. 19, 133; vgl. Hes. Sc. 307; πτωχὸν οὐκ ἄν τις καλέοι τρύξοντά ἑ αὐτόν, der den Einladenden selbst aufzehren würde, Od. 17, 387; auch oft übtr., belästigen, quälen, bedrängen, ἦ τ' ἂν τρυχόμενός περ ἔτι τλαίης ἐνιαυτόν, 1, 288. 2, 219; μηδὲ τρυχώμεϑα λιμῷ, 10, 177, vom Hunger aufgerieben werden; τρύχειν βίον ἐν κακότητι, das Leben im Elend hinbringen, Theogn. 909; Solon bei Dem. 19, 255; vom Kummer, Soph. O. R. 666; ἐνϑυμίοις εὐναῖς ἀνανδρώτοισι τρύχεσϑαι, Trach. 110; vgl. Ai. 599; Eur. Hipp. 147 Hel. 528; Ar. Ach. 68. – Eben so von Leidenschaften, die das Leben aufzehren, ἔρωτες, πόϑος, Ep. ad. 10. 27 (XII, 88. 143); τρύχεσϑαί τινος, sich aus Sehnsucht nach Einem verzehren, Ar. Pax 989. – In Prosa kommt nur das praes. vor, die andern Zeiten werden von τρυχόω entlehnt, bes. perf. pass. τετρυχωμένος: Plat. Legg. VII, 807 b; τῷ πολέμῳ κατὰ πάντα τετρυχωμένοι, Thuc. 7, 28; τετρυχωμένοι ὑπὸ τῶν πολεμίων, Pol. 1, 11, 2; τετρύχωται, D. Hal. 7, 44; πόλεις τετρυχωμένας, Plut. Pomp. 10. S. auch τρύω.
-
60 τιθηνός
τιθηνός, wartend, nährend, pflegend; πόνων τιϑηνοὺς ἀποδιδοῦσά σοι τροφάς, Eur. I. A. 1230; als subst. der Pfleger oder Erzieher, Nic. Al. 31; Plut. Pomp. 77; auch ἡ τιϑηνός, Pind. fr. 14.
См. также в других словарях:
Pomp — ist eine (absprechende) Bezeichnung für Prunk und demonstrativen Luxus ein Unternehmen – siehe Verlag Peter Pomp und ist der Name von folgenden Personen Anton Pomp (1888–1953), Metallurg und Ordinarius an der RWTH Aachen Curt Pomp (* 1932),… … Deutsch Wikipedia
pomp — pomp·less; pomp·ous; pomp·ous·ly; pomp·ous·ness; psy·cho·pomp; pomp; … English syllables
Pomp — Sm std. (13. Jh.), mhd. pomp(e) m./f. Entlehnung Entlehnt aus l. pompa f. unter Einfluß von dessen Fortsetzer frz. pompe f. Das Maskulinum erst spät (unter Einfluß von Prunk ?). Das lateinische Wort ist entlehnt aus gr. pompḗ f. feierlicher… … Etymologisches Wörterbuch der deutschen sprache
pomp — [ pamp ] noun uncount formal ceremony, especially involving expensive clothes, special traditions, etc.: the pomp of the coronation ceremony pomp and circumstance: the pomp and circumstance of the formal events … Usage of the words and phrases in modern English
Pomp — Pomp, n. [OE. pompe, F. pompe, L. pompa, fr. Gr. ? a sending, a solemn procession, pomp, fr. ? to send. Cf. {Pump} a shoe.] 1. A procession distinguished by ostentation and splendor; a pageant. All the pomps of a Roman triumph. Addison. [1913… … The Collaborative International Dictionary of English
pomp — [pɔmp US pa:mp] n [U] [Date: 1300 1400; : Old French; Origin: pompe, from Greek, procession ] formal all the impressive clothes, decorations, music etc that are traditional for an important official or public ceremony ▪ The queen s birthday was… … Dictionary of contemporary English
pomp — ► NOUN 1) ceremony and splendid display. 2) (pomps) archaic vain and boastful display. ORIGIN Greek pomp procession, pomp , from pempein send … English terms dictionary
Pomp — Pomp, v. i. To make a pompons display; to conduct. [Obs.] B. Jonson. [1913 Webster] … The Collaborative International Dictionary of English
pomp — (n.) c.1300, from O.Fr. pompe (13c.), from L. pompa procession, pomp, from Gk. pompe solemn procession, display, lit. a sending, from pempein to send. In Church Latin, used in depreciatory sense for worldly display, vain show … Etymology dictionary
Pomp — »‹übertriebener› Prunk, glanzvoller Aufzug«: Das schon mhd. bezeugte Substantiv (mhd. pomp‹e›) wurde im 17. Jh. unter dem Einfluss von entsprechend frz. pompe neu belebt. Es ist aus gleichbed. lat. pompa entlehnt, das aus griech. pompē̓ »Geleit; … Das Herkunftswörterbuch
pomp — sb., en; pomp og pragt … Dansk ordbog