Перевод: с латинского на английский

с английского на латинский

pluto

  • 101 Taenarus

    Taenărus ( - os), i, comm., and Tae-nărum ( - on), i, n., = Tainaros and Tainaron, a promontory and town in Laconia; on the promontory (now Cape Matapan) was a temple of Neptune, and near it a cavern, the fabled entrance to the infernal regions; it was also famous for its black marble, Mel. 2, 3, 8; Plin. 4, 5, 8, § 16; Liv. Andron. ap. Fest. p. 181 Müll. (Trag. Rel. p. 4 Rib.); Sen. Herc. Fur. 662; Luc. 9, 36; Stat. Th. 2, 32 sq.; Tib. 3, 3, 14; Serv. Verg. G. 4, 467.— Poet., for the infernal regions:

    invisi horrida Taenari Sedes,

    Hor. C. 1, 34, 10; Sen. Troad. 402.—Hence,
    A.
    Taenărĭus, a, um, adj., of or belonging to Tænarus, Tænarian; poet. also = Laconian, Spartan:

    litus,

    Plin. 9, 8, 8, § 28 (Jahn:

    Taenarum in litus): humus,

    Ov. H. 15 (16), 274:

    columnae,

    of Tænarian marble, Prop. 3 (4), 1, 49; so,

    lapis,

    Plin. 36, 18, 29, § 135:

    deus,

    i. e. Neptune, Prop. 1, 13, 22:

    Taenariae fauces, alta ostia Ditis,

    i. e. the entrance of the infernal regions, Verg. G. 4, 467; so,

    fauces,

    Luc. 6, 648:

    porta,

    Ov. M. 10, 13; cf.

    vallis,

    the infernal regions, id. F. 4, 612:

    currus,

    i. e. of Pluto, Claud. Rapt. Pros. 1, 2:

    Eurotas,

    Laconian, Spartan, Ov. M. 2, 247:

    marita,

    i. e. Helen, id. H. 13, 45.—
    B.
    Taenărĭdes, ae, m., the Tænarian; poet. for the Laconian, i. e. Hyacinthus, Ov. M. 10, 183. —
    C.
    Taenăris, ĭdis, adj. f., Tænarian; poet. for Laconian, Spartan:

    ora,

    Ov. H. 17, 6:

    terra,

    id. ib. 16, 30.

    Lewis & Short latin dictionary > Taenarus

  • 102 Tartara

    1.
    Tartărus or - os, i, m., in plur. (on prosodial grounds): Tartăra, ōrum, n., = Tartaros, plur. Tartara, the infernal regions, Tartarus ( poet.; in prose, inferi); sing., Lucr. 3, 1012; Verg. A. 6, 577; Hor. C. 3, 7, 17; Stat. S. 2, 7, 116; plur., Lucr. 3, 42; 3, 966; 5, 1126; Verg. A. 4, 243; 6, 135; Hor. C. 1, 28, 10; Ov. M. 1, 113; 5, 371; 5, 423;

    10, 21 et saep. al.—Personified: Tartarus pater,

    i. e. Pluto, Val. Fl. 4, 258.—Hence,
    A.
    Tartărĕus, a, um, adj., of or belonging to the infernal regions, Tartarean, infernal:

    tenebrica plaga, Cic. poët. Tusc. 2, 9, 22: antrum,

    i. e. the infernal regions, Luc. 6, 712:

    umbrae,

    Ov. M. 6, 676; 12, 257:

    custos,

    i. e. Cerberus, Verg. A. 6, 395:

    Acheron,

    id. ib. 6, 295:

    Phlegethon,

    id. ib. 6, 551:

    sorores,

    i. e. the Furies, id. ib. 7, 328; Stat. Th. 5, 66;

    hence, vox Alectus,

    Verg. A. 7, 514.—
    B.
    Tartărĭnus, a, um, adj., Tartarean, infernal; poet. for horrid, terrible:

    Tartarino cum dixit Ennius, horrendo et terribili Verrius vult accipi, a Tartaro, qui locus apud inferos,

    Fest. p. 359 Müll.: corpore Tartarino prognata Paluda virago, Enn. ap. Varr. L. L. 7, 37 ib.— Trop.:

    delator,

    Amm. 15, 6, 1.
    2.
    Tartărus, i, m., a river of Italy, now Tariaro, Tac. H. 3, 9.

    Lewis & Short latin dictionary > Tartara

  • 103 Tartareus

    1.
    Tartărus or - os, i, m., in plur. (on prosodial grounds): Tartăra, ōrum, n., = Tartaros, plur. Tartara, the infernal regions, Tartarus ( poet.; in prose, inferi); sing., Lucr. 3, 1012; Verg. A. 6, 577; Hor. C. 3, 7, 17; Stat. S. 2, 7, 116; plur., Lucr. 3, 42; 3, 966; 5, 1126; Verg. A. 4, 243; 6, 135; Hor. C. 1, 28, 10; Ov. M. 1, 113; 5, 371; 5, 423;

    10, 21 et saep. al.—Personified: Tartarus pater,

    i. e. Pluto, Val. Fl. 4, 258.—Hence,
    A.
    Tartărĕus, a, um, adj., of or belonging to the infernal regions, Tartarean, infernal:

    tenebrica plaga, Cic. poët. Tusc. 2, 9, 22: antrum,

    i. e. the infernal regions, Luc. 6, 712:

    umbrae,

    Ov. M. 6, 676; 12, 257:

    custos,

    i. e. Cerberus, Verg. A. 6, 395:

    Acheron,

    id. ib. 6, 295:

    Phlegethon,

    id. ib. 6, 551:

    sorores,

    i. e. the Furies, id. ib. 7, 328; Stat. Th. 5, 66;

    hence, vox Alectus,

    Verg. A. 7, 514.—
    B.
    Tartărĭnus, a, um, adj., Tartarean, infernal; poet. for horrid, terrible:

    Tartarino cum dixit Ennius, horrendo et terribili Verrius vult accipi, a Tartaro, qui locus apud inferos,

    Fest. p. 359 Müll.: corpore Tartarino prognata Paluda virago, Enn. ap. Varr. L. L. 7, 37 ib.— Trop.:

    delator,

    Amm. 15, 6, 1.
    2.
    Tartărus, i, m., a river of Italy, now Tariaro, Tac. H. 3, 9.

    Lewis & Short latin dictionary > Tartareus

  • 104 Tartarinus

    1.
    Tartărus or - os, i, m., in plur. (on prosodial grounds): Tartăra, ōrum, n., = Tartaros, plur. Tartara, the infernal regions, Tartarus ( poet.; in prose, inferi); sing., Lucr. 3, 1012; Verg. A. 6, 577; Hor. C. 3, 7, 17; Stat. S. 2, 7, 116; plur., Lucr. 3, 42; 3, 966; 5, 1126; Verg. A. 4, 243; 6, 135; Hor. C. 1, 28, 10; Ov. M. 1, 113; 5, 371; 5, 423;

    10, 21 et saep. al.—Personified: Tartarus pater,

    i. e. Pluto, Val. Fl. 4, 258.—Hence,
    A.
    Tartărĕus, a, um, adj., of or belonging to the infernal regions, Tartarean, infernal:

    tenebrica plaga, Cic. poët. Tusc. 2, 9, 22: antrum,

    i. e. the infernal regions, Luc. 6, 712:

    umbrae,

    Ov. M. 6, 676; 12, 257:

    custos,

    i. e. Cerberus, Verg. A. 6, 395:

    Acheron,

    id. ib. 6, 295:

    Phlegethon,

    id. ib. 6, 551:

    sorores,

    i. e. the Furies, id. ib. 7, 328; Stat. Th. 5, 66;

    hence, vox Alectus,

    Verg. A. 7, 514.—
    B.
    Tartărĭnus, a, um, adj., Tartarean, infernal; poet. for horrid, terrible:

    Tartarino cum dixit Ennius, horrendo et terribili Verrius vult accipi, a Tartaro, qui locus apud inferos,

    Fest. p. 359 Müll.: corpore Tartarino prognata Paluda virago, Enn. ap. Varr. L. L. 7, 37 ib.— Trop.:

    delator,

    Amm. 15, 6, 1.
    2.
    Tartărus, i, m., a river of Italy, now Tariaro, Tac. H. 3, 9.

    Lewis & Short latin dictionary > Tartarinus

  • 105 Tartaros

    1.
    Tartărus or - os, i, m., in plur. (on prosodial grounds): Tartăra, ōrum, n., = Tartaros, plur. Tartara, the infernal regions, Tartarus ( poet.; in prose, inferi); sing., Lucr. 3, 1012; Verg. A. 6, 577; Hor. C. 3, 7, 17; Stat. S. 2, 7, 116; plur., Lucr. 3, 42; 3, 966; 5, 1126; Verg. A. 4, 243; 6, 135; Hor. C. 1, 28, 10; Ov. M. 1, 113; 5, 371; 5, 423;

    10, 21 et saep. al.—Personified: Tartarus pater,

    i. e. Pluto, Val. Fl. 4, 258.—Hence,
    A.
    Tartărĕus, a, um, adj., of or belonging to the infernal regions, Tartarean, infernal:

    tenebrica plaga, Cic. poët. Tusc. 2, 9, 22: antrum,

    i. e. the infernal regions, Luc. 6, 712:

    umbrae,

    Ov. M. 6, 676; 12, 257:

    custos,

    i. e. Cerberus, Verg. A. 6, 395:

    Acheron,

    id. ib. 6, 295:

    Phlegethon,

    id. ib. 6, 551:

    sorores,

    i. e. the Furies, id. ib. 7, 328; Stat. Th. 5, 66;

    hence, vox Alectus,

    Verg. A. 7, 514.—
    B.
    Tartărĭnus, a, um, adj., Tartarean, infernal; poet. for horrid, terrible:

    Tartarino cum dixit Ennius, horrendo et terribili Verrius vult accipi, a Tartaro, qui locus apud inferos,

    Fest. p. 359 Müll.: corpore Tartarino prognata Paluda virago, Enn. ap. Varr. L. L. 7, 37 ib.— Trop.:

    delator,

    Amm. 15, 6, 1.
    2.
    Tartărus, i, m., a river of Italy, now Tariaro, Tac. H. 3, 9.

    Lewis & Short latin dictionary > Tartaros

  • 106 Tartarus

    1.
    Tartărus or - os, i, m., in plur. (on prosodial grounds): Tartăra, ōrum, n., = Tartaros, plur. Tartara, the infernal regions, Tartarus ( poet.; in prose, inferi); sing., Lucr. 3, 1012; Verg. A. 6, 577; Hor. C. 3, 7, 17; Stat. S. 2, 7, 116; plur., Lucr. 3, 42; 3, 966; 5, 1126; Verg. A. 4, 243; 6, 135; Hor. C. 1, 28, 10; Ov. M. 1, 113; 5, 371; 5, 423;

    10, 21 et saep. al.—Personified: Tartarus pater,

    i. e. Pluto, Val. Fl. 4, 258.—Hence,
    A.
    Tartărĕus, a, um, adj., of or belonging to the infernal regions, Tartarean, infernal:

    tenebrica plaga, Cic. poët. Tusc. 2, 9, 22: antrum,

    i. e. the infernal regions, Luc. 6, 712:

    umbrae,

    Ov. M. 6, 676; 12, 257:

    custos,

    i. e. Cerberus, Verg. A. 6, 395:

    Acheron,

    id. ib. 6, 295:

    Phlegethon,

    id. ib. 6, 551:

    sorores,

    i. e. the Furies, id. ib. 7, 328; Stat. Th. 5, 66;

    hence, vox Alectus,

    Verg. A. 7, 514.—
    B.
    Tartărĭnus, a, um, adj., Tartarean, infernal; poet. for horrid, terrible:

    Tartarino cum dixit Ennius, horrendo et terribili Verrius vult accipi, a Tartaro, qui locus apud inferos,

    Fest. p. 359 Müll.: corpore Tartarino prognata Paluda virago, Enn. ap. Varr. L. L. 7, 37 ib.— Trop.:

    delator,

    Amm. 15, 6, 1.
    2.
    Tartărus, i, m., a river of Italy, now Tariaro, Tac. H. 3, 9.

    Lewis & Short latin dictionary > Tartarus

  • 107 triplex

    trī̆plex, ĭcis (abl. regularly triplici;

    triplice,

    Prud. Apoth. 383; Ven. Carm. 7, 4, 12), adj. [ter-plico], threefold, triple.
    I.
    Lit.
    A.
    Adj.:

    Plato triplicem finxit animum,

    Cic. Tusc. 1, 10, 20:

    philosophandi ratio triplex,

    id. Ac. 1, 5, 19: nec me pastoris Iberi Forma triplex, nec forma triplex tua, Cerbere, movit, Ov M. 9, 185: cuspis, i. e. Neptune ' s trident, id. ib. 12, 594:

    mundus (because made up of sky, land, and sea),

    id. ib. 12, 40:

    regnum (because shared among Jupiter, Neptune, and Pluto),

    id. ib. 5, 368: vultus Dianae (because also Luna and Hecate;

    v. triceps and triformis),

    id. H. 12, 79: triplicem aciem instruere, to draw up an army in three lines or columns, to form a triple line, Caes. B. G. 1, 24; so,

    acies,

    id. ib. 1, 51; id. B. C. 1, 41; 1, 83 al.; cf.

    comically: paravi copias duplices, triplices dolos. perfidias,

    Plaut. Ps. 2, 1, 5:

    vallus, Auct. B. Alex. 2, 3: murus,

    Verg. A. 6, 549; Ov. F. 3, 801:

    aes,

    Verg. A. 10, 784; Hor. C. 1, 3, 9:

    triplici stant ordine dentes,

    Ov. M. 3, 34 et saep. — Poet., of three like persons or things belonging together: triplices Sorores, [p. 1901] the three sisters, i. e. the Fates, Ov. M. 8, 452;

    called triplices deae,

    id. ib. 2, 654; cf.:

    quae ratum triplici pollice netis opus,

    i. e. the finger of the three Fates, id. Ib. 76: poenarum deae triplices, i. e. the Furies, id. M, 8, 481:

    Minyeïdes,

    i. e. the three daughters of Minyas, id. ib. 4, 425:

    greges,

    three bands of Bacchantes, Prop. 3, 17 (4, 16), 24; cf.

    gens,

    three clans, Verg. A. 10, 202. —
    B.
    Substt.
    1.
    trī̆plex, ĭcis, n., three times as much, a threefold portion, triple: sume tibi decies; tibi tantundem;

    tibi triplex,

    Hor. S. 2 3, 237; cf.:

    pediti in singulos dati centeni (denarii), duplex centurioni, triplex equiti,

    Liv. 45, 40, 5; 45, 43, 7:

    olei veteris triplex adicitur,

    Scrib. Comp. 218. —
    2.
    trī̆plĭces, ĭum, m. (sc. codicilli), a writing-tablet with three leaves, Cic. Att. 13, 8, 1; Mart. 7, 72, 2; 10, 87, 6; 14, 6, 1.—
    * II.
    Transf., very great or strong: triplici fluctu, Sall. Fragm. ap. Serv. Verg. A. 1, 116 (id. H. 4, 23 Dietsch). — Adv.: trĭplĭcĭter, in a threefold manner, in three ways:

    commutare,

    Auct. Her. 4, 42, 54: l littera tripliciter sonat, Mart. Cap. 3, 54.

    Lewis & Short latin dictionary > triplex

  • 108 triplices

    trī̆plex, ĭcis (abl. regularly triplici;

    triplice,

    Prud. Apoth. 383; Ven. Carm. 7, 4, 12), adj. [ter-plico], threefold, triple.
    I.
    Lit.
    A.
    Adj.:

    Plato triplicem finxit animum,

    Cic. Tusc. 1, 10, 20:

    philosophandi ratio triplex,

    id. Ac. 1, 5, 19: nec me pastoris Iberi Forma triplex, nec forma triplex tua, Cerbere, movit, Ov M. 9, 185: cuspis, i. e. Neptune ' s trident, id. ib. 12, 594:

    mundus (because made up of sky, land, and sea),

    id. ib. 12, 40:

    regnum (because shared among Jupiter, Neptune, and Pluto),

    id. ib. 5, 368: vultus Dianae (because also Luna and Hecate;

    v. triceps and triformis),

    id. H. 12, 79: triplicem aciem instruere, to draw up an army in three lines or columns, to form a triple line, Caes. B. G. 1, 24; so,

    acies,

    id. ib. 1, 51; id. B. C. 1, 41; 1, 83 al.; cf.

    comically: paravi copias duplices, triplices dolos. perfidias,

    Plaut. Ps. 2, 1, 5:

    vallus, Auct. B. Alex. 2, 3: murus,

    Verg. A. 6, 549; Ov. F. 3, 801:

    aes,

    Verg. A. 10, 784; Hor. C. 1, 3, 9:

    triplici stant ordine dentes,

    Ov. M. 3, 34 et saep. — Poet., of three like persons or things belonging together: triplices Sorores, [p. 1901] the three sisters, i. e. the Fates, Ov. M. 8, 452;

    called triplices deae,

    id. ib. 2, 654; cf.:

    quae ratum triplici pollice netis opus,

    i. e. the finger of the three Fates, id. Ib. 76: poenarum deae triplices, i. e. the Furies, id. M, 8, 481:

    Minyeïdes,

    i. e. the three daughters of Minyas, id. ib. 4, 425:

    greges,

    three bands of Bacchantes, Prop. 3, 17 (4, 16), 24; cf.

    gens,

    three clans, Verg. A. 10, 202. —
    B.
    Substt.
    1.
    trī̆plex, ĭcis, n., three times as much, a threefold portion, triple: sume tibi decies; tibi tantundem;

    tibi triplex,

    Hor. S. 2 3, 237; cf.:

    pediti in singulos dati centeni (denarii), duplex centurioni, triplex equiti,

    Liv. 45, 40, 5; 45, 43, 7:

    olei veteris triplex adicitur,

    Scrib. Comp. 218. —
    2.
    trī̆plĭces, ĭum, m. (sc. codicilli), a writing-tablet with three leaves, Cic. Att. 13, 8, 1; Mart. 7, 72, 2; 10, 87, 6; 14, 6, 1.—
    * II.
    Transf., very great or strong: triplici fluctu, Sall. Fragm. ap. Serv. Verg. A. 1, 116 (id. H. 4, 23 Dietsch). — Adv.: trĭplĭcĭter, in a threefold manner, in three ways:

    commutare,

    Auct. Her. 4, 42, 54: l littera tripliciter sonat, Mart. Cap. 3, 54.

    Lewis & Short latin dictionary > triplices

  • 109 tyrannus

    tyrannus, i, m., = turannos.
    I.
    In gen., a monarch, ruler, sovereign, king (rare, and mostly poet.):

    tyrannusque fuerat appellatus (Miltiades), sed justus... omnes autem et dicuntur et habentur tyranni, qui potestate sunt perpetuā in eā civitate, quae libertate usa est,

    Nep. Milt. 8, 3; Verg. A. 4, 320; 7, 266; Ov. M. 6, 436; 6, 581; Luc. 7, 227; Val. Fl. 5, 388; 5, 548.—Of the Spartan king Nabis, Liv. 35, 12, 7.—Of Neptune, Ov. M. 1, 276.—Of Pluto, Ov. M. 5, 508.—Of the constellation Capricornus, because it ruled over, influenced the ocean, Hor C. 2, 17, 19.—
    II.
    In partic., a cruel or severe ruler, a despot, tyrant:

    tyrannorum vita,

    Cic. Lael. 15, 52; id. Phil. 13, 8, 18; id. Vatin. 9, 23:

    importunus atque amens,

    id. Verr. 2, 5, 40, § 103; id. Mil. 13, 35; id. Tusc. 5, 20, 57:

    cum exitiabilis tyrannus (urbem) vi atque armis oppressit,

    Liv. 29, 17, 19:

    tyrannorum ingeniis mors est remedium,

    Sen. Ben. 7, 20, 3; Flor. 1, 7, 3; Val. Max. 3, 1, 2; Verg. G. 4, 492; Hor. Ep. 1, 2, 58: animus noster modo rex est. modo tyrannus;

    ubi impotens, cupidus, delicatus est, transit in nomen detestabile ac dirum, et fit tyrannus,

    Sen. Ep. 114, 24.— Gen. plur.: tyrannūm novi temeritudinem, Pac. ap. Non. 181, 23 (Trag. Rel. p. 79 Rib.: non tyrannum novi, as acc. sing.).

    Lewis & Short latin dictionary > tyrannus

  • 110 umbra

    umbra, ae, f. [etym. dub.; Curt. compares Sanscr. ambara, an encircling], a shade, shadow.
    I.
    Lit.:

    cum usque quaque umbra est, tamen Sol semper hic est,

    Plaut. Most. 3, 2, 79:

    illa platanus, cujus umbram secutus est Socrates,

    Cic. de Or. 1, 7, 28:

    fiebat, ut incideret luna in eam metam, quae esset umbra terrae, etc.,

    id. Rep. 1, 14, 22; cf. id. Div. 2, 6, 17:

    colles... afferunt umbram vallibus,

    id. Rep. 2, 6, 11:

    nox Involvens umbrā magnā terramque polumque,

    Verg. A. 2, 251:

    spissis noctis se condidit umbris,

    id. ib. 2, 621:

    majoresque cadunt altis de montibus umbrae,

    id. E. 1, 84; 5, 70:

    pampineae,

    id. ib. 7, 58:

    certum est mihi, quasi umbra, quoquo ibis tu, te persequi,

    Plaut. Cas. 1, 4; cf. id. Most. 3, 2, 82.—Prov.: umbras timere, to be afraid of shadows, i. e. to fear without cause, Cic. Att. 15, 20, 4:

    umbram suam metuere,

    Q. Cic. Petit. Cons. 2, 9:

    ipse meas solus, quod nil est, aemulor umbras,

    Prop. 2, 34 (3, 32), 19.—
    B.
    Transf.
    1.
    In painting, the dark part of a painting, shade, shadow:

    quam multa vident pictores in umbris et in eminentiā, quae nos non videmus!

    Cic. Ac. 2, 7, 20; so (opp. lumen) Plin. 35, 5, 11, § 29; 35, 11, 40, § 131; 33, 3, 57, § 163.—
    2.
    A shade, ghost of a dead person ( poet. and in post-Aug. prose; cf.:

    Manes, Lemures): nos ubi decidimus, Quo dives Tullus et Ancus, Pulvis et umbra sumus,

    Hor. C. 4, 7, 16:

    ne forte animas Acherunte reamur Effugere aut umbras inter vivos volitare,

    Lucr. 4, 38; cf.:

    cornea (porta), quā veris facilis datur exitus umbris,

    Verg. A. 6, 894; Tib. 3, 2, 9; Verg. A. 5, 734; Hor. C. 2, 13, 30; id. S. 1, 8, 41; Plin. 30, 2, 6, § 18; Suet. Calig. 59 al.:

    Umbrarum rex,

    i. e. Pluto, Ov. M. 7, 249; so,

    dominus,

    id. ib. 10, 16.— In the plur. umbrae, of a single dead person:

    matris agitabitur umbris,

    Ov. M. 9, 410; 8, 476; 6, 541; Verg. A. 6, 510; 10, 519 al.—
    3.
    Like the Greek skia, an uninvited guest, whom an invited one brings with him (cf. parasitus), Hor. S. 2, 8, 22; id. Ep. 1, 5, 28; Plaut. Pers. 2, 4, 27; so, of an attendant:

    luxuriae,

    Cic. Mur. 6, 13.—
    4.
    A shade, shady place, that which gives a shade or shadow (as a tree, house, tent, etc; poet.);

    of trees: nudus Arboris Othrys erat nec habebat Pelion umbras,

    Ov. M. 12, 513; so id. ib. 10, 88; 10, 90; 14, 447; Verg. G. 1, 157, id. E. 9, 20; 5, 5; Sil. 4, 681:

    Pompeiā spatiabere cultus in umbrā,

    i. e. in the Pompeian portico, Prop. 4 (5), 8, 75; so,

    Pompeia,

    Ov. A. A. 1, 67; 3, 387:

    vacuā tonsoris in umbrā,

    in the cool barber's shop, Hor. Ep. 1, 7, 50:

    studia in umbrā educata,

    in the closet, study, Tac. A. 14, 53; cf.:

    rhetorica,

    i. e. the rhetorician's school, Juv. 7, 173:

    dum roseis venit umbra genis,

    i. e. down, beard, Stat. Th. 4, 336; cf.: dubia lanuginis, Claud. Nupt. Pall. et Celer. 42: nunc umbra nudata sua jam tempora moerent, i. e. of hair, Petr. poët. 109: summae cassidis umbra, i. e. the plume or crest, Stat. Th. 6, 226:

    sed non erat illi Arcus et ex umeris nullae fulgentibus umbrae,

    i. e. quivers, id. S. 3, 4, 30.—
    5.
    A fish, called also sciaena; a grayling, umber: Salmo thymallus, Linn.; Enn. ap. App. Mag. p. 299 (Heduph. v. 7 Vahl.); Varr. L. L. 5, § 77 Müll.; Ov. Hal. 111; Col. 8, 16, 8; Aus. Idyll. 10, 90.—
    II.
    Trop., like the Engl. shadow or shade.
    A.
    Opp. to substance or reality, a trace, obscure sign or image, faint appearance, imperfect copy or representation, semblance, pretence (cf. simulacrum):

    veri juris germanaeque justitiae solidam et expressam effigiem nullam tenemus, umbrā et imaginibus utimur,

    Cic. Off. 3, 17, 69:

    umbra et imago civitatis,

    id. Rep. 2, 30, 53:

    umbra et imago equitis Romani,

    id. Rab. Post. 15, 41: o hominem amentem et miserum, qui ne umbram quidem umquam tou kalou viderit! id. Att. 7, 11, 1:

    in quo ipsam luxuriam reperire non potes, in eo te umbram luxuriae reperturum putas?

    id. Mur. 6, 13: in comoediā maxime claudicamus... vix levem consequimur umbram, Quint. 10, 1, 100:

    sub umbrā foederis aequi servitutem pati,

    Liv. 8, 4, 2:

    umbras falsae gloriae consectari,

    Cic. Pis. 24, 57:

    umbra es amantum magis quam amator,

    Plaut. Mil. 3, 1, 31:

    mendax pietatis umbra,

    Ov. M. 9, 459:

    libertatis,

    Luc. 3, 146:

    belli,

    Sil. 15, 316:

    umbras quasdam veritatis habere,

    Plin. 30, 2, 6, § 17; Claud. Laud. Stil. 1, 273.—
    B.
    Shelter, cover, protection:

    umbra et recessus,

    Cic. de Or. 3, 26, 101:

    umbrā magni nominis delitescunt,

    Quint. 12, 10, 15:

    umbra vestri auxilii tegi possumus,

    Liv. 7, 30, 18:

    sub umbrā auxilii vestri latere volunt,

    id. 32, 21, 31:

    sub umbrā Romanae amicitiae latebant,

    id. 34, 9, 10:

    morum vitia sub umbrā eloquentiae primo latebant,

    Just. 5, 2, 7.—
    C.
    Rest, leisure:

    ignavā Veneris cessamus in umbrā,

    Ov. Am. 2, 18, 3; Albin. Ob. Maec. 98.

    Lewis & Short latin dictionary > umbra

  • 111 Vedius

    1.
    Vēdĭus, a, um, the name of a Roman gens:

    Vedius Pollio, notorious for his cruelty to his slaves,

    Sen. Ira, 3, 40, 2; id. Clem. 1, 18, 2; Tac. A. 1, 10; Plin. 9, 23, 39, § 77 al.
    2.
    Vēdīus, ii, m., another name for Vejovis, q. v., Pluto, Mart. Cap. 2, § 166.

    Lewis & Short latin dictionary > Vedius

См. также в других словарях:

  • Pluto — Saltar a navegación, búsqueda El término Pluto puede referirse a: Pluto, en la mitología griega, el dios de la riqueza. Pluto, una oceánide, madre del rey Tántalo. Pluto, el título de una obra de Aristófanes en la que satirizaba al dios griego de …   Wikipedia Español

  • Pluto 13 — Unternehmensform GmbH Gründung 12. Oktober 1997 Unternehmenssitz …   Deutsch Wikipedia

  • Pluto — Plu to, [Also spelled {rop. .]n. [L., fr. Gr. ?.] 1. (Class. Myth.) The son of Saturn and Rhea, brother of Jupiter and Neptune; the dark and gloomy god of the Lower World. [1913 Webster] 2. The ninth planet of the Solar System, the smallest (5700 …   The Collaborative International Dictionary of English

  • PLUTO — Saturni filius, ex Ope coniuge, frater Iovis et Nepuni, qui cum ad regnidivisionem venissent, Plutoni, qui natu minimus erat, et Agesilaus vocabatur, pars Occidentis obtigit, secus inferum mare: Iovi plaga Orientalis; Neptuno insulae. Hinc datus… …   Hofmann J. Lexicon universale

  • pluto — Element prim de compunere savantă cu semnificaţia bogat , bogăţie . [< fr. plouto , it. pluto , cf. gr. ploutos]. Trimis de LauraGellner, 26.07.2005. Sursa: DN  PLUTO elem. bogăţie . (< fr. plouto , cf. gr. ploutos) …   Dicționar Român

  • Pluto 2 — (Таварнелле Валь ди Пеза,Италия) Категория отеля: Адрес: 50021 Таварнелле Валь ди Пеза, Ита …   Каталог отелей

  • Pluto — (Oksbøl,Дания) Категория отеля: Адрес: 6840 Oksbøl, Дания Описание …   Каталог отелей

  • Pluto 1 — (Поджибонси,Италия) Категория отеля: Адрес: 50021 Поджибонси, Италия Опис …   Каталог отелей

  • Pluto — Roman god of the underworld, brother of Zeus and Neptune, from L. Pluto, from Gk. Plouton god of wealth, lit. wealth, riches, probably originally overflowing, from PIE *pleu to flow (see PLUVIAL (Cf. pluvial)). The planet (since downgraded) was… …   Etymology dictionary

  • pluto — plȕto sr DEFINICIJA kora hrasta plutnjaka kao materijal (za izradu čepova i sl.); čepovina ETIMOLOGIJA prasl. *plutъ: pluto (bug. pluta, rus. plutívo) …   Hrvatski jezični portal

  • Pluto — Pluto, 1) (Pluton, Aïs, Aïdes, Aïdoneus, Hades, d. i. der Unsichtbare), Sohn des Kronos u. der Rhea, Bruder des Zeus u. Poseidon, deren erste Schicksale er theilte, erhielt bei der Theilung des väterlichen Weltreichs die Unterwelt. Im… …   Pierer's Universal-Lexikon

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»