-
1 odor
ŏdor (old form ŏdos, like arbos, labos, etc., Plaut. Capt. 4, 2, 35; id. Ps. 3, 2, 52; Sall. J. 44, 4), ōris, m. [root od-; Gr. ozô, odôda, odmê; whence oleo, olfacio], a smell, scent, odor (class.; cf. fragrantia).I.Lit.A.In gen.:B.omnis odor ad supera fertur,
Cic. N. D. 2, 56, 141:odorem avide trahere naribus,
Phaedr. 3, 1, 3:florum,
Cic. Sen. 17, 59.—In partic.1.A pleasant odor, perfume; concr., perfumery, essences, spices (syn. odoramenta).—So mostly in plur.:2.sternite lectos, incendite odores,
Plaut. Men. 2, 2, 4:incendere odores,
Cic. Tusc. 3, 18, 43; id. Verr. 2, 4, 35. § 77;2, 5, 56, § 146: croceos odores Tmolus mittit,
Verg. G. 1, 56:perfusus liquidis odoribus,
perfumed waters, ointments, balsams, Hor. C. 1, 5, 2; id. Ep. 2, 1, 269:corpus differtum odoribus conditur,
Tac. A. 16, 6.— Sing., Plaut. Mil. 2, 5, 2:fragrans Assyrio odore domus,
Cat. 68, 144:ara Fumat odore,
incense, Hor. C. 3, 18, 7.—A disagreeable smell, a stench, stink (syn.:II.nidor, faetor): putidus odor ibi saepe ex sulfure et alumine. Varr L. L. 5, § 25 Müll.: cum odos aut pabuli egestas locum mutare subegerat,
Sall. J. 44, 4:camera odore foeda,
id. C. 55, 4:ingratos odores,
Ov. M. 2, 626:gravis,
Verg. G. 4, 49:taeter,
Caes. B. C. 3, 49; Verg. A. 3, 228:malus,
Hor. Epod. 12, 8:intolerabili foeditatis odore,
Cic. N. D. 2, 40, 127:offensus putrefacti cerebri odore,
Suet. Calig. 27 fin.:ignis,
Vulg. Dan. 3, 94.—Trop., a scent, inkling, hint, presentiment, suggestion:odor suspicionis,
Cic. Clu. 27, 73:legum,
id. Verr. 2, 5, 61, § 160:hominum furta odore persequi,
id. ib. 2, 4, 24, §53: res fluit ad interregnum, et est non nullos odor dictaturae,
id. Att. 4, 18, 3 B. and K. (al. 4, 16, 11):lucri bonus est odor,
Juv. 14, 204; cf.:Christi bonus odor sumus Deo in iis,
Vulg. 2 Cor. 2, 15:urbanitatis,
a tincture of politeness, Cic. de Or. 3, 40, 161. -
2 odor
odor, ōris, m. (zu griech. οζω, οδωδα, ὀσμή), der Geruch, I) eig. u. bildl.: 1) eig., Cic.: odorem trahere naribus, Phaedr. – Insbes., a) der ( üble) Geruch, Gestank, Sall., Verg. u.a. – b) der Wohlgeruch, Duft, Verg. u. Hor. – c) übtr., der Dampf, Dunst, ater, Verg.: insolitus, Liv.: culinarum fumantium, Sen. – 2) übtr., die Witterung einer Sache, Vermutung, Ahnung, odore aliquo legum recreatus, Anhauch, Cic.: est non nullus odor dictaturae, man munkelt von einer D., Cic.: qui quodam odore suspicionis Stalenum corruptum esse sensisset, der davon schon einigen Wind hatte u. den Verdacht hegte, daß usw., Cic. – II) meton.: I) Wohlgeruch = Räucherwerk, Assyrius odor, Catull.: Arabius odor (Weihrauch), Plaut.: tus exiguum et odoris unius glebula, Arnob.: fumat ara multo odore (Weihrauch), Hor.: attrib., unguen odor, Apul. flor. 19. p. 33, 2 Kr. – Plur. = wohlriechende Spezereien, Gewürze, wohlriechende Wasser, Salben, Balsame (griech. φάρμακα), unguenta atque odores, Plaut.: tus et odores, Hor.: coquere odores, Sen.: incendere odores, Cic.: Poppaeae corpus differtum odoribus conditur, Tac.: mercator, qui odores ac purpuras portabat, Sen. – 2) der Geruchsinn ( neben auditus, tactus, gustatus), Cornif. rhet. 2, 8. Ambros. in Luc. 7. § 140. – / Archaist. Nbf. odōs, ōris, m., Plaut. capt. 815; Curc. 105; Pseud. 841 u. 842. Sall. Iug. 44, 4 (aber Lucr. 6, 952 jetzt odor).
-
3 odor
odor, ōris, m. (zu griech. οζω, οδωδα, ὀσμή), der Geruch, I) eig. u. bildl.: 1) eig., Cic.: odorem trahere naribus, Phaedr. – Insbes., a) der ( üble) Geruch, Gestank, Sall., Verg. u.a. – b) der Wohlgeruch, Duft, Verg. u. Hor. – c) übtr., der Dampf, Dunst, ater, Verg.: insolitus, Liv.: culinarum fumantium, Sen. – 2) übtr., die Witterung einer Sache, Vermutung, Ahnung, odore aliquo legum recreatus, Anhauch, Cic.: est non nullus odor dictaturae, man munkelt von einer D., Cic.: qui quodam odore suspicionis Stalenum corruptum esse sensisset, der davon schon einigen Wind hatte u. den Verdacht hegte, daß usw., Cic. – II) meton.: I) Wohlgeruch = Räucherwerk, Assyrius odor, Catull.: Arabius odor (Weihrauch), Plaut.: tus exiguum et odoris unius glebula, Arnob.: fumat ara multo odore (Weihrauch), Hor.: attrib., unguen odor, Apul. flor. 19. p. 33, 2 Kr. – Plur. = wohlriechende Spezereien, Gewürze, wohlriechende Wasser, Salben, Balsame (griech. φάρμακα), unguenta atque odores, Plaut.: tus et odores, Hor.: coquere odores, Sen.: incendere odores, Cic.: Poppaeae corpus differtum odoribus conditur, Tac.: mercator, qui odores ac purpuras portabat, Sen. – 2) der Geruchsinn ( neben auditus, tactus, gustatus), Cornif. rhet. 2, 8. Ambros. in Luc. 7. § 140. – ⇒ Archaist. Nbf. odōs, ōris, m., Plaut. capt. 815; Curc. 105; Pseud. 841 u. 842. Sall.———— -
4 odōs
odōs ōris, m [2 OD-], a smell, scent, odor: omnis odor ad supera fertur: odorem avide trahere naribus, Ph.: florum.—A pleasant odor, perfume, perfumery, essences, spices: odore capi: ara fumat odore, incense, H.: croceos odores mittit, V.: Perfusus liquidis odoribus, balsams, H. —A disagreeable smell, stench, stink: odos locum mutare subegerat, S.: ingratos odores, O.: taeter, Cs.: odoris foeditas: Volvitur ater odor tectis, black and stifling vapor, V.—Fig., a scent, inkling, hint, presentiment, suggestion: odor suspicionis: hominum furta odore persequi: est non nullus odor dictaturae: lucri bonus est odor, L.: urbanitatis, a tincture. -
5 sed
[st1]1 [-] sĕd (sĕt): a - pour marquer l'opposition, la restriction: mais, au contraire. - vera dico, sed nequidquam, Plaut.: je dis la vérité, mais vainement. - non perfectum illud quidem, sed tolerabile est, Cic. Rep. 1, 26, 42: assurément cela n'est pas parfait, mais c'est supportable. - sed tamen (sed autem, sed saltem): mais pourtant. - sed vero (sed enim vero): mais en réalité. - sed enim (sedenim): mais certes, mais. - ipse sed in pratis aries... Virg.: mais dans les prairies le bélier de lui-même... b - pour marquer la transition, la correction, le retour à une pensée: mais, mais enfin, du reste, dis-je. - sed de hoc alias, Cic.: mais, j'en parlerai ailleurs. - ut peroravit (nam...), sed ut peroravit... Cic. Q. Fr. 2, 3, 2: quand il eut conclu (en effet...), quand, dis-je, il eut conclu... - quidem... sed... = sans doute... mais... - litterae, sed Graecae: les lettres, du moins les lettres grecques. - sed in ea conventione fuit Curius, Sall.: quoi qu'il en soit, à cette réunion assistait Curius. c - pour marquer l'objection: mais, mais peut-être. - sed effugi insidias, Cic.: mais, dit-on, j'ai évité les embûches. d - pour marquer la gradation: mais, et cela, et même, et de plus. - dicam, sed cito, Mart.: je vais le dire, et sur-le-champ. - odore..., sed multo, replent, Phaedr. 4, 17, 19: on remplit de parfums... et cela à profusion. - sed regina tamen, sed maxima... Ov.: mais reine, et reine toute-puissante... - non solum (non modo)... sed etiam (sed et, sed quoque)... = non seulement... mais encore... - ex testamento Tiberii, sed et Juliae, Suet. Calig. 16; 20: d'après le testament de Tibère, et aussi d'après celui de Julie. - mihi consilium defuit, sed etiam obfuit, Cic. Att. 3, 15, 5: ma prudence m'a fait défaut, que dis-je? elle m'a perdu. [st1]2 [-] sēd = sē (primitivement sine), prép.: sans.* * *[st1]1 [-] sĕd (sĕt): a - pour marquer l'opposition, la restriction: mais, au contraire. - vera dico, sed nequidquam, Plaut.: je dis la vérité, mais vainement. - non perfectum illud quidem, sed tolerabile est, Cic. Rep. 1, 26, 42: assurément cela n'est pas parfait, mais c'est supportable. - sed tamen (sed autem, sed saltem): mais pourtant. - sed vero (sed enim vero): mais en réalité. - sed enim (sedenim): mais certes, mais. - ipse sed in pratis aries... Virg.: mais dans les prairies le bélier de lui-même... b - pour marquer la transition, la correction, le retour à une pensée: mais, mais enfin, du reste, dis-je. - sed de hoc alias, Cic.: mais, j'en parlerai ailleurs. - ut peroravit (nam...), sed ut peroravit... Cic. Q. Fr. 2, 3, 2: quand il eut conclu (en effet...), quand, dis-je, il eut conclu... - quidem... sed... = sans doute... mais... - litterae, sed Graecae: les lettres, du moins les lettres grecques. - sed in ea conventione fuit Curius, Sall.: quoi qu'il en soit, à cette réunion assistait Curius. c - pour marquer l'objection: mais, mais peut-être. - sed effugi insidias, Cic.: mais, dit-on, j'ai évité les embûches. d - pour marquer la gradation: mais, et cela, et même, et de plus. - dicam, sed cito, Mart.: je vais le dire, et sur-le-champ. - odore..., sed multo, replent, Phaedr. 4, 17, 19: on remplit de parfums... et cela à profusion. - sed regina tamen, sed maxima... Ov.: mais reine, et reine toute-puissante... - non solum (non modo)... sed etiam (sed et, sed quoque)... = non seulement... mais encore... - ex testamento Tiberii, sed et Juliae, Suet. Calig. 16; 20: d'après le testament de Tibère, et aussi d'après celui de Julie. - mihi consilium defuit, sed etiam obfuit, Cic. Att. 3, 15, 5: ma prudence m'a fait défaut, que dis-je? elle m'a perdu. [st1]2 [-] sēd = sē (primitivement sine), prép.: sans.* * *Sed, Coniunctio. Mais.\Sed hic Pamphilus. S. quid dicit? M. firmauit fidem. Terent. Toutesfois.\Sed Pamphilum video. Terent. Or voy je Pamphile.\Hem, sed mane: concrepuit a Glycerio ostium. Terent. Mais escoute, demeure.\Sed quid hoc? puer hercle est. Terent. Mais qu'est ce là?\Sed videon'ego Philotion? Terent. Mais n'est ce point la Philotion que je voy?\Sed autem. Plaut. Voire mais.\Sed contra. Cic. Mais au contraire.\Sed de perceptione hactenus. Cic. Or est assez de, etc.\Sed dissoluerit sane. Cic. Mais prenez le cas qu'il, etc.\Sed enim nequeo durare quin herum accusem meum. Plaut. Certes, ou Voire mais je, etc.\Sed et nostrorum gloriam percenseamus. Plin. Mais aussi.\Sunt homines Siculi non contennendi, si per nostros magistratus liceat, sed homines et satis fortes, et satis plane frugi ac sobrii. Cic. Ce sont aussi gents, etc.\O praeclarum imperatorem, nec iam cum M. Aquilio fortissimo viro, sed vero cum Paulis, Scipionibus, Mariis conferendum. Cic. Mais plustost, Ains plustost.\Non digito vno redundat, sed capite, collo, ceruicibus. Cic. Non seulement d'un doigt, mais aussi de, etc.\Sed effugi insidias, etc. Cic. Mais soit ainsi que j'aye evité.\Obliti estis, non modo inimicorum Milonis sermones et opiniones, sed nonnullorum imperitorum. Cic. Mais aussi. -
6 gravis
grăvis, e, adj. [Sanscr. gurus (root gar-); Gr. barus, heavy; gravis, for gar-uis; cf. also Brutus]. With respect to weight, heavy, weighty, ponderous, burdensome; or pass., loaded, laden, burdened (opp. levis, light; in most of its significations corresp. to the Gr. barus; cf. onerosus, onerarius).I.Lit. Absol. or with abl.1.In gen.: imber et ignis, spiritus et gravis terra, Enn. ap. Varr. L. L. 7, § 37 Müll.; so,2.tellus,
Ov. M. 7, 355:corpora,
Lucr. 2, 225 sq.; cf. id. 5, 450 sq.:limus,
id. 5, 496:in eo etiam cavillatus est, aestate grave esse aureum amiculum, hieme frigidum,
Cic. N. D. 3, 34, 83:navigia,
Caes. B. G. 5, 8, 4; cf.:tot ora navium gravi Rostrata duci pondere,
Hor. Epod. 4, 17:cum gravius dorso (aselli) subiit onus,
id. S. 1, 9, 21:sarcina,
id. Ep. 1, 13, 6: inflexi grave robur aratri, Verg. G. 1, 162:cujus (tibicinae) Ad strepitum salias terrae gravis,
Hor. Ep. 1, 14, 26: terra, burdened (by the heavy body), Ov. M. 12, 118:naves hostilibus spoliis graves,
heavily laden, Liv. 29, 35, 5; cf.:agmen grave praedā,
id. 21, 5, 8;for which also simply: grave agmen,
id. 31, 39, 2:miles,
heavy-armed, Tac. A. 12, 35:gravis aere dextra,
Verg. E. 1, 36:cum fatalis equus saltu super ardua venit Pergama et armatum peditem gravis attulit alvo,
i. e. filled, full, id. A. 6, 516 (an imitation of Maximo saltu superavit Gravidus armatis equus, Enn. ap. Macr. S. 6, 2; v. gravidus, II. b):graves imbre nubes,
Liv. 28, 15, 11:graves fructu vites,
Quint. 8, 3, 8:gravis vinculis,
Plin. Ep. 7, 27, 10.—In partic.a.With respect to value or number, heavy, great. So, aes grave, heavy money, money of the oldest standard, in which an as weighed a full pound: grave aes dictum a pondere, quia deni asses, singuli pondo libras, efficiebant denarium, etc., Paul. ex Fest. p. 98 Müll.:b.et quia nondum argentum signatum erat, aes grave plaustris quidam (ex patribus) ad aerarium convehentes, etc.,
Liv. 4, 60, 6; 10, 46, 5; 22, 33, 2 et saep.:populus Romanus ne argento quidem signato ante Pyrrhum regem devictum usus est: librales appendebantur asses. Quare aeris gravis poena dicta,
Plin. 33, 3, 13, § 42: argentum, i. e. uncoined = rude:placet argentum grave rustici patris sine ullo opere et nomine artificis,
Sen. Tranq. 1, 4:notavit aliquos, quod pecunias levioribus usuris mutuati graviore fenore collocassent,
at a higher rate, Suet. Aug. 39; cf.:in graviore annona,
id. ib. 25: grave pretium, a high price, Sall. Fragm. ap. Non. 314, 25.—With respect to number: graves pavonum greges, great or numerous flocks, Varr. ap. Non. 314, 31. —For the usual gravidus, with young, pregnant ( poet. and in post-Aug. prose):B.regina sacerdos Marte gravis,
Verg. A. 1, 274; cf.uterus (shortly after: gravidus tumet venter),
Ov. M. 10, 495:balaenae utero graves (shortly before, gravidae),
Plin. 9, 6, 5, § 13.—Transf.1.Of hearing or sound, deep, grave, low, bass (opp. acutus, treble):2.vocem ab acutissimo sono usque ad gravissimum sonum recipiunt,
Cic. de Or. 1, 59, 251; cf. id. ib. 3, 57, 216:qui (sonus) acuta cum gravibus temperans, varios aequabiliter concentus efficit,
id. Rep. 6, 18:vox,
Quint. 11, 3, 17; 42: sonus, 2, 8, 15; 5, 10, 125; 11, 3, 41; Ov. M. 12, 203:tenor,
Quint. 1, 5, 26:syllaba,
i. e. unaccented, id. 1, 5, 22 sq.; 12, 10, 33.—Of smell or flavor, strong, unpleasant, offensive:3.an gravis hirsutis cubet hircus in alis,
rank, Hor. Epod. 12, 5:chelydri,
Verg. G. 3, 415:ellebori,
id. ib. 3, 451:odor calthae,
strong, Plin. 21, 6, 15, § 28; cf.:herba odore suaviter gravi,
id. 25, 9, 70, § 118; cf.117: habrotonum odore jucunde gravi floret,
id. 21, 10, 34, § 60: absynthium ut bibam gravem, i. e. bitter, Varr. ap. Non. 19, 27, and 314, 14.—Of the state of the body or health, gross, indigestible, unwholesome, noxious, severe; sick:II.(Cleanthes) negat ullum esse cibum tam gravem, quin is die et nocte concoquatur,
Cic. N. D. 2, 9, 24; so,genera cibi graviora,
Cels. 2, 18:gravissima bubula (caro),
id. ib.:pisces gravissimi,
id. ib.:neque ex salubri loco in gravem, neque ex gravi in salubrem transitus satis tutus est,
id. 1, 3; cf.:solum caelumque juxta grave,
Tac. H. 5, 7:solet esse gravis cantantibus umbra,
Verg. E. 10, 75:anni tempore gravissimo et caloribus maximis,
Cic. Q. Fr. 2, 16, 1; cf.:gravis auctumnus in Apulia circumque Brundisium ex saluberrimis Galliae et Hispaniae regionibus, omnem exercitum valetudine tentaverat,
Caes. B. C. 3, 2 fin.:grave tempus et forte annus pestilens erat urbi agrisque,
Liv. 3, 6, 1; cf. also id. 3, 8, 1:aestas,
Verg. G. 2, 377:morbo gravis,
sick, id. ib. 3, 95; cf.:gravis vulnere,
Liv. 21, 48, 4:aetate et viribus gravior,
id. 2, 19, 6:gravior de vulnere,
Val. Fl. 6, 65:non insueta graves tentabunt pabula fetas,
sick, feeble, Verg. E. 1, 50; so absol.:aut abit in somnum gravis,
heavy, languid, Lucr. 3, 1066.Trop.A.In a bad sense, heavy, burdensome, oppressive, troublesome, grievous, painful, hard, harsh, severe, disagreeable, unpleasant (syn.: molestus, difficilis, arduus): qui labores morte finisset graves, Poët. ap. Cic. Tusc. 1, 48, 115:B.quod numquam tibi senectutem gravem esse senserim... quibus nihil est in ipsis opis ad bene beateque vivendum, iis omnis aetas gravis est,
Cic. de Sen. 2, 4; cf.:onus officii,
id. Rosc. Am. 38, 112; id. Rep. 1, 23:et facilior et minus aliis gravis aut molesta vita est otiosorum,
id. Off. 1, 21, 70; id. Rep. 1, 4:miserior graviorque fortuna,
Caes. B. G. 1, 32, 4:haec si gravia aut acerba videantur, multo illa gravius aestimare debere, etc.,
id. ib. 7, 14 fin.:velim si tibi grave non erit, me certiorem facias,
Cic. Fam. 13, 73, 2:grave est homini pudenti petere aliquid magnum,
id. Fam. 2, 6, 1; id. Att. 1, 5, 4:est in populum Romanum grave, non posse, etc.,
id. Balb. 7, 24:verbum gravius,
id. Verr. 2, 3, 58, § 134:ne quid gravius in fratrem statueret... quod si quid ei a Caesare gravius accidisset, etc.,
Caes. B. G. 1, 20, 1 and 4:gravissimum supplicium,
id. ib. 1, 31, 15:habemus senatusconsultum in te, Catilina, vehemens et grave,
Cic. Cat. 1, 1, 3:edictum,
Liv. 29, 21, 5:gravioribus bellis,
Cic. Rep. 1, 40:gravis esse alicui,
id. Fam. 13, 76, 2; cf.:adversarius imperii,
id. Off. 3, 22, 86:gravior hostis,
Liv. 10, 18, 6:senes ad ludum adolescentium descendant, ne sint iis odiosi et graves,
Cic. Rep. 1, 43:gravis popularibus esse coepit,
Liv. 44, 30, 5.—Prov.:gravis malae conscientiae lux est,
Sen. Ep. 122.—In a good sense, weighty, important, grave; with respect to character, of weight or authority, eminent, venerable, great:1.numquam erit alienis gravis, qui suis se concinnat levem,
Plaut. Trin. 3, 2, 58:quod apud omnes leve et infirmum est, id apud judicem grave et sanctum esse ducetur?
Cic. Rosc. Com. 2, 6:ea (honestas) certe omni pondere gravior habenda est quam reliqua omnia,
id. Off. 3, 8, 35; id. Deiot. 2, 5:cum gravibus seriisque rebus satisfecerimus,
id. ib. 1, 29, 103:auctoritas clarissimi viri et in rei publicae maximis gravissimisque causis cogniti,
id. Fam. 5, 12, 7; cf. causa, Lucil. ap. Non. 315, 31; Quint. 1, 2, 3; Caes. B. C. 1, 44, 4:gravius erit tuum unum verbum ad eam rem, quam centum mea,
Plaut. Trin. 2, 2, 107:ut potentia senatus atque auctoritas minueretur: quae tamen gravis et magna remanebat,
Cic. Rep. 2, 34:sententiis non tam gravibus et severis quam concinnis et venustis,
id. Brut. 95, 325:gravior oratio,
id. de Or. 2, 56, 227:nihil sibi gravius esse faciendum, quam ut, etc.,
id. Clu. 6, 16:inceptis gravibus et magna professis,
Hor. A. P. 14:exemplum grave praebet ales, etc.,
id. C. 4, 11, 26:non tulit ullos haec civitas aut gloria clariores, aut auctoritate graviores, aut humanitate politiores,
Cic. de Or. 2, 37, 154:et esse et videri omnium gravissimus et severissimus,
id. ib. 2, 56, 228:homo prudens et gravis,
id. ib. 1, 9, 38:neque oratio abhorrens a persona hominis gravissimi,
id. Rep. 1, 15 fin.:auctor,
id. Pis. 6, 14:testis,
id. Fam. 2, 2:non idem apud graves viros, quod leviores (decet),
Quint. 11, 1, 45:vir bonus et gravis,
id. 11, 3, 184:gravissimi sapientiae magistri,
id. 12, 1, 36:tum pietate gravem ac meritis si forte virum quem Conspexere,
Verg. A. 1, 151:gravissima civitas,
Cic. Rep. 1, 3:gravem atque opulentam civitatem vineis et pluteis cepit,
an important city, Liv. 34, 17, 12.— Hence, adv.: grăvĭter.Weightily, heavily, ponderously (very rare):b.aëra per purum graviter simulacra feruntur,
Lucr. 4, 302; cf.:graviter cadere,
id. 1, 741; Ov. P. 1, 7, 49.—Transf.(α).Of tones, deeply:(β).natura fert, ut extrema ex altera parte graviter, ex altera autem acute sonent,
Cic. Rep. 6, 18; Lucr. 4, 543.—Far more freq.,Vehemently, strongly, violently:2.graviter crepuerunt fores,
Ter. Heaut. 3, 3, 52; so,spirantibus flabris,
Lucr. 6, 428; Ter. Ad. 5, 3, 2:pertentat tremor terras,
Lucr. 6, 287:ferire aliquem,
Verg. A. 12, 295:conquassari omnia,
Lucr. 5, 105; cf.:quae gravissime afflictae erant naves,
Caes. B. G. 4, 31, 2.—Trop.a.Vehemently, violently, deeply, severely; harshly, unpleasantly, disagreeably:b.graviter aegrotare,
Cic. Off. 1, 10, 32:se habere,
id. Att. 7, 2, 3:neque is sum, qui gravissime ex vobis mortis periculo terrear,
Caes. B. G. 5, 30, 2:gravissime dolere,
id. ib. 5, 54 fin.:quem ego amarem graviter,
Plaut. Cist. 1, 1, 87; cf.: placere occoepit graviter, postquam est mortua, [p. 829] Caecil. ap. Non. 314, 19:tibi edepol iratus sum graviter,
Ter. Hec. 4, 4, 2:cives gravissime dissentientes,
Cic. Phil. 12, 11, 27:si me meis civibus injuria suspectum tam graviter atque offensum viderem,
id. Cat. 1, 7, 17:graviter angi,
id. Lael. 3, 10:tulit hoc commune dedecus jam familiae graviter filius,
with chagrin, vexation, id. Clu. 6, 16; cf.:graviter et acerbe aliquid ferre,
id. Verr. 2, 1, 58, § 152:graviter accipere aliquid,
id. de Or. 2, 52, 211; Tac. A. 13, 36; cf.:adolescentulus saepe eadem et graviter audiendo victus est,
Ter. Heaut. 1, 1, 62:nolo in illum gravius dicere,
more harshly, id. Ad. 1, 2, 60; cf.:de amplissimis viris gravissime acerbissimeque decernitur,
Caes. B. C. 1, 5, 4; id. B. G. 3, 16, 4; cf.also: severe et graviter et prisce agere,
Cic. Cael. 14, 33:ut non gravius accepturi viderentur, si nuntiarentur omnibus eo loco mortem oppetendam esse,
more sorrowfully, Liv. 9, 4, 6.—In an impressive or dignified manner, impressively, gravely, seriously, with propriety or dignity:his de rebus tantis tamque atrocibus neque satis me commode dicere neque satis graviter conqueri neque satis libere vociferari posse intelligo. Nam commoditati ingenium, gravitati aetas, libertati tempora sunt impedimento,
Cic. Rosc. Am. 4, 9:(Scipio) utrumque egit graviter,
with dignity, id. Lael. 21, 77:res gestas narrare graviter,
id. Or. 9, 30; cf.:locum graviter et copiose tractare,
id. Fin. 4, 2, 5. -
7 destillo
dē-stīllo, āvī, ātum, āreстекать каплями, капать V, CC; сочиться ( puro nardo Tib)d. odore PM — струить аромат -
8 fumifico
fūmi-fico, —, —, āreвоскурять, курить ( Ephesiae Dianae Arabico odore Pl) -
9 imbuo
buī, būtum, ere1) напитывать, напоить, омочить ( aliquid aliquā re)aram i. (sc. sanguine) V — обагрить своей кровью алтарь, т. е. быть принесённым в жертву2) перен. пропитывать, внушать, напитывать, наполнять (i. animos aliquā re, aliquem admiratione L; imbui variis erroribus C)imbutus — пропитанный ( aliquo odore H), проникнутый, насыщенный (odio, superstitione C)3) заражать, пятнать (aliquem vitiis L; imbutus macula scelĕris, hac crudelitate, hoc scelere C)4) обучать, приучать (ita a majoribus imbūti C; socios ad officia legum T; aliquem castrensibus stipendiis PJ)imbutus dialecticis C (litteris Q, Su) — хорошо знакомый с диалектикой (с литературой)5) испытывать, пробовать ( opus suum O)i. terram vomĕre VF — впервые вспахать землю, поднять целину -
10 odor
ōris m.1) запах (suavis, taeter C)2) дурной запах, зловоние ( gravitatem odoris lenire Su)3) аромат, благоухание ( florum C)5) дым ( ater V); чад, пар ( culinarum fumantium Sen)6) предчувствие, предположениеo. alicujus rei est C — чувствуется что-л. или поговаривают о чём-л.7) слабый признак, налёт ( urbanitatis C)8) редко (= odoratus II, 1.) чутьё, обоняние rhH. -
11 amarus
amārus, a, um (wohl v. griech. ὠμός, roh, altind. amáh), Adi. m. Compar. u. Superl., bitter (Ggstz. dulcis), I) eig.: a) v. Geschmack, sapor, Plin.: amygdala, bittere Mandeln, Pallad.: salix, Verg.: fontes vehementer amari, Vitr.: murra gustu leniter amara, Plin.: os, Bitterkeit im Munde, Cels.: calices amariores, schärferer, älterer Wein, Catull.: tantam magnitudinem fluminis facit amaram (von einer Quelle), Vitr. – subst., amarum, Plur. amara, das Bittere, die Bitterkeit, quid iudicant sensus? dulce amarum, lene asperum, Cic.: sentit dulcia et amara, Cic. – b) v. Geruch, scharf, beißend, fructus amarus odore, Plin. 18, 122: fumus, Verg. Aen. 12, 588. – c) für das Gehör, rauh, widerlich, sonitus, Stat. Theb. 10, 553. – d) für das Gefühl übh., rauh, widerlich, gelu, Stat. Theb. 5, 393. – II) übtr.: a) widerlich, widerwärtig, lästig, herb, unangenehm, casus, Ov.: rumor, Verg.: historiae, lästige (langweilige), Hor.: tamquam amara aliqua sarcina, Val. Max.: amarior morte mulier, Vulg.: necessitatis amarissimae leges, Val. Max.: amarissimae calamitates, Oros. – amarum est m. folg. Infin., Plaut. cist. 68. – b) bitter für das Gemüt, curae, Ov.: luctus, Ov. – subst., amara, ōrum, n., das Herbe, Bittere (= bitterer Kummer usw., Ggstz. dulcia), Plaut. u. Hor.: u. so amara curarum, Hor. – Acc. neutr. adv., amarum, bitter, subridere, Apul. met. 6, 13. Amm. 21, 9, 8. – c) ( wie πικρός) von der Gemütsart u. dem Benehmen dessen, der seine gereizte Stimmung gern an andern ausläßt, bitter, empfindlich, reizbar, heftig, mulieres, Ter.: hostis, grausamer, Verg.: amariorem me senectus facit, Cic. – d) von der Rede, in der sich die Bitterkeit der Gesinnung ausspricht, bitter, beißend, scharf, verletzend, lingua, Ov.: sermo, Hor.: dicta, Ov.: dictum, Amm.: sales, Quint.: amarissima maledicta, Val. Max.
-
12 ango
ango, ere (vom Stamme ANG, gr. ΑΓΧ, wovon auch angor, angustus, ἄγχω), beengen, I) eig.: a) körperlich einengen, zusammenschnüren, -drücken, bes. die Kehle, würgen (s. Ladewig Verg. Aen. 8, 260), sues, Verg.: oculos, guttur, Verg.: utrāque manu sua guttura, Sil.: angebar ceu guttura forcipe pressus, Ov. – Pflanzen ersticken, vitis pluribus radicibus inter se conexis angitur, Col. – übh. körperl. beklemmen, Beklemmung verursachen, ea colluvio mistorum omnis generis animantium odore insolito urbanos et agrestem confertum in arta tecta aestu ac vigiliis angebat, Liv.: hi (pelli) in coitu anguntur, Plin. – b) örtl. einengen, einzwängen, hostis aëre non pigro nec inertibus angitur undis, Lucan. 6, 107: bellator equus... brevis in laevos piger angitur orbes, Val. Flacc. 2, 387: fluctuque coacto angitur, Val. Flacc. 4, 688. – II) übtr., jmdm. das Herz zuschnüren, -beklommen machen, bange machen, ihn ängstigen, beunruhigen, quälen, alcis animum u. alqm, Komik., Cic. u.a. (vgl. Drak. Liv. 2, 7, 7): animum adventus angit, Caecil. com. fr.: pudor te malus angit, Hor.: angebant ingentis spiritus virum Sicilia Sardiniaque amissae, Liv.: poeta meum qui pectus inaniter angit, in ängstliche Spannung versetzt, Hor. – u. wie angere se animi, Plaut., u. im Passiv angi animi od. animo, Cic., so gew. bl. angi, sich ängstigen, beun ruhigt werden, sich beengt-, beklommen fühlen, melancholisch sein, ante sollicitus eram et angebar, Cic.: angor intimis sensibus, Cic. – u.m. Ang. wodurch? worüber? od. weswegen? durch Abl., angi ac lacerari animi cupidine et noxarum metu, Sall. fr.: angi alcis decessu, Cic.: angi desiderio patriae, Liv.: od. durch de m. Abl., wie de Statio manumisso et nonnullis aliis rebus, Cic.: de quo angor et crucior, ich in Angst u. Sorge bin, Cic. – u. me angit od. angor m. folg. quod, Cic. ep. 6, 4, 3; ad Q. fr. 3, 3, 1. Liv. 26, 38, 1. Quint. 1, 6, 22. Plin. ep. 1, 10, 9. – u. angor od. angor animo od. angit animum m. folg. Acc. u. Infin., Cic. ep. 7, 15, 1; Marc. 2; de amic. 90; Brut. 7. Liv. 1, 46, 6; 2, 7, 7; 4, 51, 6; 28, 8, 1. Plin. ep. 2, 8, 2. – / Das Perfektum anxi steht Gell. 1, 3, 8; vgl. Prisc. 10, 31: das Supinum anctum nur b. Prisc. 10, 33 (ohne Beleg), woneben er aber auch die Partizipform anxus erwähnt: anctus schützt Paul. ex Fest. 29, 8, sowie die Gloss. ›ancti, ἀγχόμενοι‹ u. ›anctos, ἀναγκασθέντας‹. – Schreibung aggens (= angens) angef. von Varr. b. Prisc. 1, 39.
-
13 aspectus
aspectus (adspectus), ūs, m. (aspicio), I) act., das Hinsehen, der Hinblick nach etw., der Blick auf etw., der Anblick von etw., A) eig.: 1) übh., primo aspectu, Cic.: uno aspectu, Cic.: si te aspectus detinet urbis, Cic.: carere aspectu civium, Cic.: hominum aspectum lucemque vitare, Cic.: gravari aspectum civium, Tac. – 2) insbes.: a) die Richtung od. Stellung, die man den Augen gibt, der Blick, asp. trux, Pacuv. fr.: oculi mobiles, ut aspectum, quo vellent, facile converterent, Cic.: referre aspectum in curiam, Cic.: aspectu acri uti, Cornif. rhet.: et verbis et actibus et aspectu terrori omnibus ac formidini fuit, Lact.: Plur., me magnopere semper a suis terret aspectibus, Apul. met. 5, 19. – b) die Aussicht, für uns zuw. auch = der Gesichtskreis, orbes qui aspectum nostrum definiunt, Cic. de div. 2, 92: nam (urbs Syracusae)... portus habet prope in aedificatione aspectuque urbis inclusos, Cic. Verr. 4, 117: bildl., sub uno aspectu poni, unter einen Gesichtspunkt gebracht werden, Q. Cic. de petit. cons. 1. – B) meton., die Sehkraft, der Gesichtssinn, das Gesicht (vollst. aspectus oculorum, Enn. tr. 56 [32] Cic. Tusc. 5, 114), quaeretur, num quid aliquo sensu perceptum sit, aspectu, auditu, tactu, odoratu, gustatu; nam quivis horum sensus potest conflare suspicionem, Cornif. rhet.: omnia quae sub aspectum cadunt, od. omnes res quae sub aspectum veniunt, alles Sichtbare, Cic.: caelum ita aptum est, ut sub aspectum et tactum cadat, sicht- u. fühlbar ist, Cic.: amittere omnino aspectum, die Sehkraft verlieren, erblinden, Cic. – II) pass.: A) das Sichtbarwerden, Erscheinen, der Anblick, aspectus eius repens, Turpil. fr.: patriam privare aspectu tuo, Cic.: tantus est gemitus factus aspectu statuae, ut etc., Nep.: utrisque laetus fuit aspectus beluarum, Curt.: Rhenum et Germaniae deos in aspectu, seien zu schauen, Tac.: alieno molliorum siderum aspectu maligna lux, der Aufgang, Plin.: situs Syracusarum laetus ad aspectum (anzusehen, von Ansehen), Cic.: u. so Sagana et Canidia horrendae aspectu, Hor.: apes horridae aspectu, Plin. – B) übtr., die Art des Erscheinens, das Ansehen, Aussehen, der Anblick, asp. Cethegi, das (wilde) Aussehen, Cic.: auctionis mirabilis asp., Cic.: asp. et forma altera, Lucil. fr.: pomorum iucundus non gustatus solum, sed odoratus et aspectus, Cic.: aspectu venenato, Cornif. rhet.: horridiores sunt in pugna aspectu, Caes.: quaeque aspectu sunt spurca et odore, Lucil. fr.: fallaci aspectu paries pictus putidus, Afran. fr.: herba aspectu roris marini, Gestalt, Plin.: asp. carbunculi nigrioris, Farbe, Plin. – / Archaist. Genet. Sing. aspecti, Acc. tr. 80 u. 188: Dat. Sing. gew. aspectui, selten aspectu, Verg. Aen. 6, 465: Abl. Plur. aspectibus, Apul. met. 5, 19. Mart. Capell. 1. § 20.
-
14 austerus
austērus, a, um, Adi. m. Compar. u. Superl. (αυστηρός), herb, streng (Ggstz. mitis), I) eig.: a) herb, hart dem Geschmacke nach, von säuerlichen u. den Mund zusammenziehenden Säften, vinum, Col.: herba austero sapore, Plin.: gustus austerior, Col.: cruda (cydonia) austeriora sunt, Garg. Mart.: austerissimae herbae, Ps. Lucil. fr. p. 166. no. 19 M.: vinum austerissimum, Scribon. 42. – b) dem Geruche nach, scharf, balsami sucus odore tantum austerus, Plin. 12, 120. – c) der Farbe nach, nicht munter, dunkel (Ggstz. floridus), color, Plin. 35, 30: u. prägn., pictor austerior colore, Plin. 35, 134. – d) der Ansicht nach, austerum genus, der harte, strenge Stil der Darstellung (in der (Erzgießerei), Ggstz. genus iucundum, Plin. 34, 66. – e) fürs Gehör, dumpf, sonus, Acro Hor. de art poët. 216. – II) übtr.: 1) im Ggstz. zum Weichlichen, Üppigen, ernst, streng, kräftig auftretend, illo austero more ac modo, Cic.: austerior et gravior esse potuisset, Cic. – v. der Rede, kräftig, suavitas austera et solida (Ggstz. dulcis et decocta), Cic.: n. pl. subst., austera et pressa delectant, Plin. ep. 2, 19, 6. – 2) im Ggstz. zum Freundlichen, Gefälligen, düster, finster, sauertöpfig, ernst, unfreundlich, streng, senes (Ggstz. senes mites), Quint.: vir, Prop.: homo austerior et gravior, Cic.: periodus, Quint.: poëmata, ernsten, belehrenden Inhalts, Hor.: tabellae, strenge Stimmtäfelchen (= strenges Urteil), Prop.: praeceptio, Cod. Theod.: labor, ernste Anstrengung, Hor.: curatio (Kur), Plin.: sententia u. ultio austerior, Cod. Theod. – / – Nbf. auster, Scribon. 188: u. austēris, Eccl. (s. Rönsch Itala p. 274).
-
15 bitumen
bitūmen, inis, n. (altind. játu, Lack, angels. cwidu, cwudu, cudu, Baumharz, ahd. quitti, kuti, Leim, Kitt), das Erdharz, Erdpech, Judenpech, der Bergteer, nigrum, Verg.: tenax, Ov.: durum, Vitr.: liquidum, Bergöl, Steinöl, Vitr.: Iudaicum, Scrib.: taetro concrescere odore bitumen, Lucr.: Plur. bitumina, verschiedene Arten von Erdpech, Plin. 7, 65.
-
16 cloaca
cloāca (clouāca, clōvāca, cluāca), ae, f. (cluo = ich reinige), ein unterirdischer Kanal aus Quadern od. Backsteinen, der das Regenwasser von den Straßen und den Unrat aus den Privatwohnungen ableitete u. in einen benachbarten Fluß führte, der Abzugskanal, eine tiefe, bedeckte Gosse, die Kloake, a) übh.: cloacae foramen, Suet. gr. 2: caenum cloacarum, Col. 2, 14 (15), 6: purgationes cloacarum, Traian. in Plin. ep. 10, 32 (41), 2: redemptor cloacarum, Plin. 36, 6: ius cloacae mittendae, Ulp. dig. 8, 1, 7: cloaca foedissima ac pestilens odore teterrimo, Plin. ep. 10, 98 (99), 1: cloaca, quae ex aedibus eius in tuas pertinet, Ulp. dig. 43, 23, 1. § 1: cloacam habere per vicini domum, Nerat. dig. 8, 3, 2 pr.: clouacas facere, Corp. inscr. Lat. 1, 1178: cloacas facere, Liv. 39, 44, 5: cloacas detergere, ibid.: cloacam purgare, reficere, Ulp. dig. 43, 23, 1. § 1: cluacas purgare, Fronto de oratt. p. 157, 2 N.: fossas cloacasque exhaurire, Liv. 1, 59, 9: infima urbis loca cloacis fastigio in Tiberim ductis siccare, Liv. 1, 38, 6: alqd iacĕre in cloacam, Hor. sat. 2, 3, 242: corporibus civium cloacas referciri, Cic. Sest. 77: de fossis, de cloacis interdicere (v. Prätor), Cic. Caecin. 36. – Sprichw., s. arx no. I, A a. E. – Bildl., iustus non ego sum, de cloaca levatus, aus dem Sündenpfuhl (des Götzendienstes), Commodian. instr. 2, 19, 1. – Übtr., v. den menschl. Gedärmen, clovaca intestini (Nom. Plur.), Varr. sat. Men. 290: v. Bauche eines Gefräßigen, prolue propere cloacam, Plaut. Curc. 121: v. Mutterleibe, Christus non per corporis cloacam effusus ad terram, Tert. adv. Marc. 4, 21. p. 214, 2 ed. Oehl. – b) cloaca maxima, die in den Tiber mündende große Kloake, ein aus Tuffquadern ausgeführter Riesenbau von 4 Meter Durchmesser, der den Hauptstrang der Kloaken Roms bildete und bes. den Zweck hatte, den quellenreichen u. sumpfigen Boden der Talgründe Roms, namentlich zwischen Aventinus, Palatinus u. Kapitolinus, zu entwässern, cloacam maximam, receptaculum omnium purgamentorum urbis, agere sub terram, Liv. 1, 56, 2; Cloacinae simulacrum in cloaca maxima repertum, Lact. 1, 20, 11.
-
17 compleo
com-pleo, plēvī, plētum, ēre (vgl. plenus, πίμπλημι), I) eig., voll machen, voll füllen, anfüllen, zufüllen, ausfüllen, a) übh.: α) alqd, zB. fossas, Caes.: u. scrobem ad medium, usque ad summum, Col.: paginam, voll schreiben, Cic. – u. v. dem, was die Fülle gibt, selbst, non bene urnam (v. d. Totenasche), Ov.: naves longas (v. der Flut), Caes.: os oculosque (v. Blute), Cic.: vestibulum (v. Bewaffneten), Curt.: aedes (v. Liebhabern), Prop. – metu, ne complerentur navigia, angefüllt (überfüllt) würden, Liv.: cum bene domus completa est matutino tempore, sich gehörig gefüllt hat (mit Aufwartenden), Cic.: ea (aula = olla) saepe deciens complebatur (füllte sich) in dies, Plaut. – β) alqd alqā re, zB. amphoras plumbo, Nep.: cupas sebo, pice, Hirt. b. G.: statuas aeneas pecuniā, Nep.: fossas sarmentis et virgultis, Caes.: fossam aquā ex flumine derivatā, Caes.: naves serpentibus, Nep.: se conchis, sich voll fressen, Cic.: Dianam (als Bildsäule) coronis et floribus, überschütten, Cic.: caede incendioque cuncta, Liv.: quae res omnium rerum copiā complevit exercitum, versah das H. im Überfluß mit allen Dingen, Caes.: omnia fugā et terrore complet, Liv.: alveus Tiberis completus olim ruderibus, Suet.: multo cibo et potione completi, Cic.: completae onerariae naves taedā et pice et stuppā reliquisque rebus, quae sunt ad incendia, Caes. – totum prope caelum nonne humano genere completum est? Cic.: armis, cadaveribus, cruore atque luctu omnia compleri, Sall.: cuncta fugā complentur, Liv. – γ) alqd alcis rei, zB. ararum urbes, Lucr.: cum completus iam mercatorum carcer esset, Cic.: convivium vicinorum cotidie compleo, ich sehe täglich eine vollzählige Gesellschaft von Gutsnachbarn bei mir, Cic. – b) schwängern, alqam, Lucr. 4, 1241 (1249) u. 1267 (1275); vgl. propter alqm corpus suum stupri, von jmd. sich schwängern lassen, Plaut. Amph. 1016: de semine Iovis compleri, Arnob. 5, 21. – c) als milit. t. t.: α) anfüllend eine Örtl., einen Raum dicht besetzen, ein Schiff bemannen, naves bis denas seu plures, Verg.: turrim militibus, Caes.: scaphas longarum navium militibus, Caes.: naves colonis pastoribusque, Caes.: classem sociis navalibus od. milite armato, Liv. u. Sen. – v. den Besetzenden selbst, ripam equi virique compleverant, Curt.: milites murum celeriter compleverunt, Caes.: totum montem hominibus compleri iussit, Caes. – β) eine Mannschaft vollzählig machen, ergänzen, legiones duas, Caes.: legiones in itinere, Caes.: cohortes pro numero militum, Sall.: horum adventu decem milia armatorum completa sunt, wurde die Zahl von 10 000 B. voll, Nep. – d) einen Raum usw. mit Licht, Geruch, Hauch, Tönen usw. erfüllen, d.i. überall Licht usw. verbreiten, sol cuncta suā luce lustrat et complet, Cic.: sol mundum omnem suā luce complet, Cic.: omnia primo motu ac spiritu suo, vini, unguenti, corporis odore complesset (v. einer Pers.), Cic.: nondum spissa nimis c. sedilia flatu (v. d. Tibia), Hor.: tinnitibus aëra pulsi aeris et inflati murmure buxi (v. Pers.), Ov.: plangore et lamentatione forum (v. Pers.), Cic.: nemus querelis assiduis (v. einem Tiere), Lucr.: ululatu atria (v. Pers.), Ov.: magnis clamoribus omnia (v. Pers.), Lucr.: totam urbem luctu ac maerore (v. Pers.), Curt.: cuncta pavore, omnia terrore (v. Pers.), Curt. u. Liv.: is vaniloquus maria terrasque inani sonitu verborum complevit, Liv. – v. dem erfüllenden Hauch, Tone usw. selbst, speluncas venti tempestate coortā complent, Lucr.: vox horrenda Troum Rutulorumque agmina complet, Verg.: quis est, qui complet aures meas tantus et tam dulcis sonus? Cic.: u. im Passiv, arteriae acri clamore complentur, Cornif. rhet.: clamore et fletu omnia complentur, Caes.: completi sunt animi auresque vestrae me... commodis vestris obsistere, Cic.
II) übtr.: a) jmd. mit einem Affekt, einer Gesinnung usw. gleichs. anfüllen, d.i. erfüllen, durchdringen, α) alqm alqā re: alqm in posterum bonā spe (v. Pers.), Caes.: civitatem summā spe et voluntate (v. jmds. Ankunft), Caes.: alqm taedio (v. einem Umstande), Quint.: quonam gaudio compleretur, cum etc., Cic.: humanissimā completur animus voluptate, Cic. – β) alqm alcis rei: alqm erroris, dementiae, Plaut.: alqm flagitii et formidinis, Plaut.; vgl. Brix Plaut. Men. 901. – b) etw. voll, d.i. vollzählig, vollständig machen, α) eine Zeit, αα) v. leb. Wesen, eine Zeit erfüllen, ausleben, ausharren, quinque saecula vitae, Ov.: fata sua, Ov.: tempora Parcae debita, Verg.: u. (v. der Leibesfrucht) tempora materna, tempora sua, Ov. – in klass. Prosa nur m. Akk. annos u. einer Kardinalzahl = volle... Jahre leben, centum et septem annos complesse, Cic.: septem et septuaginta annos complesse, Nep. – bei Spät. m. dem Akk. annum u. einer Ordinalzahl, centesimum annum complevisse, Val. Max.: centesimum aetatis complevisse annum, Lact. – ββ) v. Alter, eine Zeit vollenden, nondum bis denos aetas compleverat annos, Inscr. bei Bormann Ungedr. Inschr. S. 9. – u. v. Ereignissen in der Zeit, eine Zeit ausfüllen = volle... wegnehmen, semel quadrigis, semel desultore misso vix unius horae tempus utrumque curriculum conplebat, Liv. 44, 9, 4. – β) eine Summe, ein Zahlenganzes vollmachen, vollzählig machen, sowohl in der Rechnung, ut hāc ratione summam mei promissi compleam, die Summe meiner versprochenen Angabe voll (vollzählig) mache, Liv.: sunt auctores ipso complente decimum mensem die (gerade am letzten Tage des Monats) parĕre (boves feminas), Plin. – als in der Wirklichkeit vollständig liefern, neque est adhuc tamen ea summa (imperati sumptus) completa, Cic.: bina in Latino iugera, ita ut dodrantem ex Privernati complerent, data, volle 3/4 aus dem Pr. noch hinzufügten, Liv. – γ) einen Umlauf vollständig ausführen, völlig vollenden, sol duabus unius orbis ultimis partibus definiens motum cursus annuos conficit. Huius hanc lustrationem eiusdem incensa radiis menstruo spatio luna complet, Cic.: annuus exactis completur mensibus orbis, Verg. – completus et perfectus verborum ambitus, Cic. – δ) einen Zustand vollständig machen, vollenden, erfüllen, illi enim corporis commodis compleri vitam beatam putant, Cic.: complent ea (bona corporis) quidem beatissimam vitam, sed ita, ut etc., Cic.: rerum humanarum sorte completā, Curt.: completur in me (an mir) tritum vulgi sermone proverbium ›oleum perdit et impensas‹, Hier. ep. 57, 12. – ε) ein Vorhaben vollenden, nocturnum erat sacrum, ita ut ante mediam noctem compleretur, Liv. 23, 35, 15: his rebus completis, Caes. b. c. 3, 46, 3 (wo jetzt nach Konjektur confectis od. comparatis): imperatis sine mora completis (vollzogen), Amm. 18, 7, 4. – / Zsgzg. Perf.-Formen complerunt, complerint, complerat, complerant, complesse, Cic. u.a.; vgl. Neue-Wagener Formenl.3 3, 481 u. 482 u. Georges, Lexik. d. lat. Wortf. S. 155. – parag. Infin. Präs. complerier, Anthol. Lat. 21, 129 R.
-
18 contactus
contāctus, ūs, m. (contingo), die Berührung, I) im allg.: c. manuum (mit den H.), Cael. Aur.: c. mulieris (von seiten eines W.), Col.: sanguinis, Ov.: solis atque lunae (des Sonnen- und Mondscheins), Plin.: et visui et contactui et recordatui tuo ereptus, Tert.: c. foedus (des Henkers), Plin. ep.: c. mutuus, Col.: contactu alqd foedare, Verg.: contactus viriles refugere, Ov.: videndum est, num sub primo contactu aquae calidae summa cutis inhorrescat, Cels. – II) im üblen Sinne, die ansteckende Berührung, die Ansteckung, α) die physische, vulgati contactu in homines morbi, Liv.: postea curatio ipsa et contactus aegrorum vulgabat morbos, Liv.: pollui omnia sanie, odore, contactu, Tac. – β) die moralische ansteckende Berührung, dah. auch der verderbliche Einfluß, valentiorum, Tac.: neu patiamini licentiam scelerum, quasi tabem, ad integros contactu procedere, Sall. fr.: oculos quoque a contactu dominationis in violatos habemus, Tac.: vitia contactu nocent, Sen.: non vitiorum natura exposita contactibus, Prud. apoth. 935.
-
19 destillo
dē-stillo (dī-stillo), āvī, ātum, āre, herabträufeln, I) intr. v. Flüssigkeiten, lentum destillat ab inguine virus, Verg.: umor de capite in nares destillat (vom Schnupfen), Cels. – m. Abl. = von etw. triefen, puro nardo, Tibull.: odore, Plin. – II) tr. v. Pers., super liquefactam calcem, Cael. Aur. chron. 5, 1, 18: oleum modicum, Apic. 7, 296.
-
20 foetido
foetido, āre (foetidus), übelriechend machen, os odore foetidant, *Cael. Aur. de morb. chron. 5, 11, 140 (nach Joh. Otts Verbesserung).
См. также в других словарях:
odore — /o dore/ s.m. [lat. odor oris ]. 1. [sensazione specifica dell organo dell olfatto, che può essere gradevole o sgradevole, anche con la prep. di : sentire un o. (di bruciato )] ▶◀ ‖ sentore. ⇓ profumo, puzza. 2. (estens.) a. [sensazione olfattiva … Enciclopedia Italiana
odore — o·dó·re s.m. 1. FO sensazione olfattiva provocata da una sostanza; l effluvio emanato da una determinata sostanza o, anche, che le è proprio, caratteristico: sentire un odore, un buon odore, un odore nauseante, che buon odore di arrosto! | ass.,… … Dizionario italiano
odore — {{hw}}{{odore}}{{/hw}}s. m. 1 Sensazione provocata dal contatto di molecole di sostanze volatili con l organo dell olfatto: un delizioso odore di fiori; odore aromatico, agliaceo | Buon –o, profumo, fragranza | Cattivo –o, puzza, lezzo | Sentire… … Enciclopedia di italiano
odore — s. m. 1. effluvio, esalazione, emanazione, usta (di animale) 2. profumo, aroma, fragranza, olezzo (lett.) CONTR. puzzo, puzza (dial., lett.), tanfo, fetore, lezzo 3. fetore, puzzo, puzza (dial., lett.), afror … Sinonimi e Contrari. Terza edizione
Odore Joseph Gendron — (* 13. September 1921 in Manchester) ist Altbischof von Manchester. Leben Odore Joseph Gendron empfing am 31. Mai 1947 die Priesterweihe. Papst Paul VI. ernannte ihn am 12. Dezember 1974 zum Bischof von Manchester. Der Altbischof von Manchester… … Deutsch Wikipedia
Odore Joseph Gendron — Most Rev. Odore Joseph Gendron Bishop of Manchester Church Roman Catholic Church See Manchester In Office February 3, 1975 June 12, 1990 Predec … Wikipedia
odore — commodore héliodore inodore subodore … Dictionnaire des rimes
odoré — subodoré … Dictionnaire des rimes
odore — pl.m. odori … Dizionario dei sinonimi e contrari
L’odore del sangue — Filmdaten Originaltitel L’odore del sangue Produktionsland Italien, Frankreich … Deutsch Wikipedia
Morning Musume Concert Tour 2006 Aki ~Odore! Morning Curry~ — Vidéo par Morning Musume Sortie 27 décembre 2006 Enregistrement … Wikipédia en Français