Перевод: с латинского на английский

с английского на латинский

itis

  • 1 itis

    itis, is, f., a Tuscan word meaning day, from which Idus is derived, Macr. S. 1, 15.

    Lewis & Short latin dictionary > itis

  • 2 fors-itis

    chance, luck.

    Latin-English dictionary of medieval > fors-itis

  • 3 Cocles

    1.
    cō̆cles, ĭtis, m. [for scoculus; root ska-; cf. skia, skotos, and oculus (cf. Fleck. in Rhein. Mus. 8, p. 231)], cognomen of a person blind with one eye, Plin. 11, 37, 55, § 150; so Enn. ap. Varr L. L. 7, § 71; Plaut. Curc. 3, 1, 23.
    2.
    Cō̆cles, itis, m., the cognomen of a Roman, Horatius Cocles. who, in the war with Porsenna, defended a bridge alone, Liv 2, 10, 2 sq.; Cic. Off. 1, 18, 61; id. Leg. 2, 4, 10; Verg. A. 8, 650; Plin. 34, 5, 11, § 22; 36, 15, 23, § 100 al.; Prop. 3 (4), 11, 63; Sen. Ep. 120, 7.

    Lewis & Short latin dictionary > Cocles

  • 4 cocles

    1.
    cō̆cles, ĭtis, m. [for scoculus; root ska-; cf. skia, skotos, and oculus (cf. Fleck. in Rhein. Mus. 8, p. 231)], cognomen of a person blind with one eye, Plin. 11, 37, 55, § 150; so Enn. ap. Varr L. L. 7, § 71; Plaut. Curc. 3, 1, 23.
    2.
    Cō̆cles, itis, m., the cognomen of a Roman, Horatius Cocles. who, in the war with Porsenna, defended a bridge alone, Liv 2, 10, 2 sq.; Cic. Off. 1, 18, 61; id. Leg. 2, 4, 10; Verg. A. 8, 650; Plin. 34, 5, 11, § 22; 36, 15, 23, § 100 al.; Prop. 3 (4), 11, 63; Sen. Ep. 120, 7.

    Lewis & Short latin dictionary > cocles

  • 5 Gurges

    1.
    gurges, ĭtis, m. [v. gula; and cf. barathron, vorago], a raging abyss, whirlpool, gulf (syn.: vorago, barathrum).
    I.
    Lit. (class.):

    non Rheni fossam gurgitibus illis redundantem,

    Cic. Pis. 33, 81:

    turbidus hic coeno vastaque voragine gurges Aestuat,

    Verg. A. 6, 296:

    multamque trahens sub gurgite arenam Volturnus,

    Ov. M. 15, 714:

    alterno procurrens gurgite pontus,

    Verg. A. 11, 624:

    per medios gurgites (opp. vada),

    Liv. 21, 5, 14:

    deficientibus animis hauriebantur gurgitibus,

    id. 22, 6, 7:

    caenosus,

    the Styx, Juv. 3, 266.—
    II.
    Transf.
    A.
    In gen., waters, stream, sea ( poet.):

    fessos jam gurgite Phoebus Ibero Tingat equos,

    Verg. A. 11, 913:

    Euboicus,

    Ov. M. 9, 227:

    Carpathius,

    Verg. G. 4, 387:

    Atlanteus,

    Stat. Ach. 1, 223:

    Tusci,

    id. S. 4, 5, 4:

    gurgite ab alto,

    Verg. A. 6, 310; 7, 704:

    Herculeus,

    i. e. the Atlantic, beyond Gibraltar, Juv. 14, 280.—
    B.
    Of insatiable craving, an abyss; of persons, a spendthrift, prodigal:

    qui immensa aliqua vorago est, aut gurges vitiorum turpitudinumque omnium,

    Cic. Verr. 2, 3, 9, § 23; cf.:

    divitias in profundissimum libidinum gurgitem profundere,

    id. Sest. 43, 93:

    gurges ac vorago patrimonii,

    id. ib. 52, 111; cf.:

    ille gurges atque heluo, natus abdomini suo,

    id. Pis. 17, 41:

    Apicius, nepotum omnium altissimus gurges,

    Plin. 10, 48, 68, § 133.
    2.
    Gurges, ĭtis, m., a surname.
    I.
    Q. Fabius, Q. F. M. N. Gurges, Macr. S. 2, 9.—
    II.
    Fabius Gurges, Juv. 6, 266.—
    III.
    C. Volcatius Gurges, Plin. 7, 53, 54, § 181.

    Lewis & Short latin dictionary > Gurges

  • 6 gurges

    1.
    gurges, ĭtis, m. [v. gula; and cf. barathron, vorago], a raging abyss, whirlpool, gulf (syn.: vorago, barathrum).
    I.
    Lit. (class.):

    non Rheni fossam gurgitibus illis redundantem,

    Cic. Pis. 33, 81:

    turbidus hic coeno vastaque voragine gurges Aestuat,

    Verg. A. 6, 296:

    multamque trahens sub gurgite arenam Volturnus,

    Ov. M. 15, 714:

    alterno procurrens gurgite pontus,

    Verg. A. 11, 624:

    per medios gurgites (opp. vada),

    Liv. 21, 5, 14:

    deficientibus animis hauriebantur gurgitibus,

    id. 22, 6, 7:

    caenosus,

    the Styx, Juv. 3, 266.—
    II.
    Transf.
    A.
    In gen., waters, stream, sea ( poet.):

    fessos jam gurgite Phoebus Ibero Tingat equos,

    Verg. A. 11, 913:

    Euboicus,

    Ov. M. 9, 227:

    Carpathius,

    Verg. G. 4, 387:

    Atlanteus,

    Stat. Ach. 1, 223:

    Tusci,

    id. S. 4, 5, 4:

    gurgite ab alto,

    Verg. A. 6, 310; 7, 704:

    Herculeus,

    i. e. the Atlantic, beyond Gibraltar, Juv. 14, 280.—
    B.
    Of insatiable craving, an abyss; of persons, a spendthrift, prodigal:

    qui immensa aliqua vorago est, aut gurges vitiorum turpitudinumque omnium,

    Cic. Verr. 2, 3, 9, § 23; cf.:

    divitias in profundissimum libidinum gurgitem profundere,

    id. Sest. 43, 93:

    gurges ac vorago patrimonii,

    id. ib. 52, 111; cf.:

    ille gurges atque heluo, natus abdomini suo,

    id. Pis. 17, 41:

    Apicius, nepotum omnium altissimus gurges,

    Plin. 10, 48, 68, § 133.
    2.
    Gurges, ĭtis, m., a surname.
    I.
    Q. Fabius, Q. F. M. N. Gurges, Macr. S. 2, 9.—
    II.
    Fabius Gurges, Juv. 6, 266.—
    III.
    C. Volcatius Gurges, Plin. 7, 53, 54, § 181.

    Lewis & Short latin dictionary > gurges

  • 7 Samnitis

    Samnĭum, ii, n. [contr. from Sabinium, from Sabini:

    ab Sabinis orti Samnites,

    Varr. L. L. 7, § 29 Müll.], an ancient country of Italy, in the neighborhood of Latium, whose inhabitants were an offshoot from the Sabines, Liv. 7, 32; Cic. Clu. 69, 197; id. Att. 14, 20, 2; 16, 11, 6; id. Rep. 3, 7 al.—Hence,
    A.
    Samnīs (collat. form of the nom. Samnītis, Cato ap. Prisc. p. 762; Prud. adv. Symm. 2, 515), ītis, adj., of or belonging to Samnium, Samnite:

    ager,

    Liv. 24, 20:

    exercitus,

    id. 10, 16 fin.:

    bellum,

    Plin. 34, 6, 12, § 26:

    ursae,

    Sil. 4, 560: habitator Samnitis (terrae), Prud. steph. 11, 207.— Subst., in plur.: Samnītes, ĭum ( gen. Samnitum, Cic. de Or. 2, 79;

    but cf. Samnitium,

    id. ib. 3, 23 Orell. N. cr.; and so usu. and very freq. in Liv., Plin., and Tac.), m., the inhabitants of Samnium, the Samnites, Varr. L. L. 7, 3, 86 fin.; Liv. 7, 19; 7, 29 sq.; 8, 1 sq.; 9, 1 sq.; Cic. Off. 1, 12, 38; 3, 30, 109; id. Sen. 16, 55 al.—Gr. acc. Samnităs, Flor. 1, 16, 7; Aur. Vict. Vir. Ill. 34, § 6.—In sing.: Samnīs, ītis, m., collect., the Samnites, Liv. 10, 35; Luc. 2, 137.—
    2.
    Transf., the name of Samnites was also given to a class of gladiators who were armed with Samnite weapons, Varr. L. L. 5, § 142 Müll.; Plin. 7, 20, 19, § 81; Liv. 9, 40; Cic. de Or. 2, 80, 325; 3, 23, 86; Inscr. Orell. 2569.—So in sing.: Samnīs, Lucil. ap. Cic. Tusc. 2, 17, 41; and ap. de Or. 3, 23, 86.—
    B.
    Samnītĭcus, a, um, adj., Samnite:

    bellum,

    Suet. Vit. 1; Flor. 1, 16, 2:

    vasa,

    Capitol. Pertin. 8.

    Lewis & Short latin dictionary > Samnitis

  • 8 Samnium

    Samnĭum, ii, n. [contr. from Sabinium, from Sabini:

    ab Sabinis orti Samnites,

    Varr. L. L. 7, § 29 Müll.], an ancient country of Italy, in the neighborhood of Latium, whose inhabitants were an offshoot from the Sabines, Liv. 7, 32; Cic. Clu. 69, 197; id. Att. 14, 20, 2; 16, 11, 6; id. Rep. 3, 7 al.—Hence,
    A.
    Samnīs (collat. form of the nom. Samnītis, Cato ap. Prisc. p. 762; Prud. adv. Symm. 2, 515), ītis, adj., of or belonging to Samnium, Samnite:

    ager,

    Liv. 24, 20:

    exercitus,

    id. 10, 16 fin.:

    bellum,

    Plin. 34, 6, 12, § 26:

    ursae,

    Sil. 4, 560: habitator Samnitis (terrae), Prud. steph. 11, 207.— Subst., in plur.: Samnītes, ĭum ( gen. Samnitum, Cic. de Or. 2, 79;

    but cf. Samnitium,

    id. ib. 3, 23 Orell. N. cr.; and so usu. and very freq. in Liv., Plin., and Tac.), m., the inhabitants of Samnium, the Samnites, Varr. L. L. 7, 3, 86 fin.; Liv. 7, 19; 7, 29 sq.; 8, 1 sq.; 9, 1 sq.; Cic. Off. 1, 12, 38; 3, 30, 109; id. Sen. 16, 55 al.—Gr. acc. Samnităs, Flor. 1, 16, 7; Aur. Vict. Vir. Ill. 34, § 6.—In sing.: Samnīs, ītis, m., collect., the Samnites, Liv. 10, 35; Luc. 2, 137.—
    2.
    Transf., the name of Samnites was also given to a class of gladiators who were armed with Samnite weapons, Varr. L. L. 5, § 142 Müll.; Plin. 7, 20, 19, § 81; Liv. 9, 40; Cic. de Or. 2, 80, 325; 3, 23, 86; Inscr. Orell. 2569.—So in sing.: Samnīs, Lucil. ap. Cic. Tusc. 2, 17, 41; and ap. de Or. 3, 23, 86.—
    B.
    Samnītĭcus, a, um, adj., Samnite:

    bellum,

    Suet. Vit. 1; Flor. 1, 16, 2:

    vasa,

    Capitol. Pertin. 8.

    Lewis & Short latin dictionary > Samnium

  • 9 sospes

    sospĕs, ĭtis ( fem. collat. form sospĭ-ta, ae, and arch. SISPITA, ae, and SEISPES, ĭtis; v. infra), adj. [for sos-pets; root saos, sôs; and pa-, to nourish, protect; cf. pasco].
    I.
    Act., saving, delivering; subst., a savior, deliverer, preserver (so only in the foll. examples):

    Ennius sospitem pro servatore posuit, Fest. pp. 300 and 301 Müll.: templum Junonis Sospitae,

    Cic. Div. 1, 2, 4; so, Sospita, an epithet of Juno (the Gr. Hygieia). id. N. D. 1, 29, 82; id. Mur. 41, 90; Ov. F. 2, 56;

    in the form SISPITA,

    Inscr. Orell. 1309; Num. ap. Eckh. D. N. V. 7, pp. 14 and 107; cf.:

    sispitem Junonem, quam vulgo sospitem appellant, antiqui usurpabant,

    Fest. p. 343 Müll.:

    IVNONE SEISPITEI MATRI REGINAE,

    Inscr. Orell. 5659 a;

    the same abbreviated I. S. M. R. (IVNO SISPITA MATER REGINA),

    ib. 1308; 2503; 3324; 4014.—
    II.
    Pass., saved, i.e. safe and sound, safe, unhurt, unharmed, uninjured; happy, lucky, fortunate (syn.: salvus, incolumis, sanus, salvus; mostly poet. and in postAug. prose;

    not in Cic.): filium tuum modo in portu vivum, salvum et sospitem vidi,

    Plaut. Capt. 4, 2, 93:

    exagoga (with salva),

    id. Rud. 3, 2, 17: ita mihi salvam ac sospitem rempublicam sistere in sede suā liceat August. ap. Suet. Aug. 28:

    sospes et superstes gnatus,

    Plaut. As. 1, 1, 2;

    sospes incolumisque (Caesar),

    Plin. Pan. 67, 5:

    sospes Iter incipe hoc,

    Plaut. Cas. 4, 4, 1:

    sospites in patriam restituere,

    Liv. 2, 49, 7; 5, 28, 4;

    virginum matres juvenumque nuper Sospitum,

    Hor. C. 3, 14, 10:

    Hesperiā sospes ab ultima,

    id. ib. 1, 36, 4:

    vix una sospes navis ab ignibus,

    id. ib. 1, 37, 13:

    fortuna do. musque Sospes ab incursu est,

    Ov. M. 10, 401: Juppiter, da diem hunc sospitem Rebus meis agundis, favorable, auspicious, [p. 1734] Plaut. Poen. 5, 4, 15:

    mutare lares et urbem Sospite cursu,

    Hor. C. S. 40.

    Lewis & Short latin dictionary > sospes

  • 10 sospita

    sospĕs, ĭtis ( fem. collat. form sospĭ-ta, ae, and arch. SISPITA, ae, and SEISPES, ĭtis; v. infra), adj. [for sos-pets; root saos, sôs; and pa-, to nourish, protect; cf. pasco].
    I.
    Act., saving, delivering; subst., a savior, deliverer, preserver (so only in the foll. examples):

    Ennius sospitem pro servatore posuit, Fest. pp. 300 and 301 Müll.: templum Junonis Sospitae,

    Cic. Div. 1, 2, 4; so, Sospita, an epithet of Juno (the Gr. Hygieia). id. N. D. 1, 29, 82; id. Mur. 41, 90; Ov. F. 2, 56;

    in the form SISPITA,

    Inscr. Orell. 1309; Num. ap. Eckh. D. N. V. 7, pp. 14 and 107; cf.:

    sispitem Junonem, quam vulgo sospitem appellant, antiqui usurpabant,

    Fest. p. 343 Müll.:

    IVNONE SEISPITEI MATRI REGINAE,

    Inscr. Orell. 5659 a;

    the same abbreviated I. S. M. R. (IVNO SISPITA MATER REGINA),

    ib. 1308; 2503; 3324; 4014.—
    II.
    Pass., saved, i.e. safe and sound, safe, unhurt, unharmed, uninjured; happy, lucky, fortunate (syn.: salvus, incolumis, sanus, salvus; mostly poet. and in postAug. prose;

    not in Cic.): filium tuum modo in portu vivum, salvum et sospitem vidi,

    Plaut. Capt. 4, 2, 93:

    exagoga (with salva),

    id. Rud. 3, 2, 17: ita mihi salvam ac sospitem rempublicam sistere in sede suā liceat August. ap. Suet. Aug. 28:

    sospes et superstes gnatus,

    Plaut. As. 1, 1, 2;

    sospes incolumisque (Caesar),

    Plin. Pan. 67, 5:

    sospes Iter incipe hoc,

    Plaut. Cas. 4, 4, 1:

    sospites in patriam restituere,

    Liv. 2, 49, 7; 5, 28, 4;

    virginum matres juvenumque nuper Sospitum,

    Hor. C. 3, 14, 10:

    Hesperiā sospes ab ultima,

    id. ib. 1, 36, 4:

    vix una sospes navis ab ignibus,

    id. ib. 1, 37, 13:

    fortuna do. musque Sospes ab incursu est,

    Ov. M. 10, 401: Juppiter, da diem hunc sospitem Rebus meis agundis, favorable, auspicious, [p. 1734] Plaut. Poen. 5, 4, 15:

    mutare lares et urbem Sospite cursu,

    Hor. C. S. 40.

    Lewis & Short latin dictionary > sospita

  • 11 ames

        ames itis, m    [1 AP-], a fork for spreading nets: levis, H.
    * * *
    pole/fork for supporting/spreading birdnets; fence rail, cross bar

    Latin-English dictionary > ames

  • 12 antistes

        antistes itis, m and f    [ante + STA-], an overseer of a temple, high-priest, priest of a rite or a god: caerimoniarum: sacri eius, L.: Iovis, N.: sacrorum, Iu. — Fem. (for antistita): adsiduae templi antistites, unremitting attendants at, L.— Meton., a master: artis dicendi.
    * * *
    I
    (high) priest/priestess; mouthpiece of god; master/authority (w/GEN); protector
    II
    bishop, abbot, prelate; master; occasionally applied to those of inferior rank

    Latin-English dictionary > antistes

  • 13 (caeles)

        (caeles) itis, adj.    [caelum], heavenly, celestial (not in nom sing.): agricolae, Tb.: regna, O.— Plur m. as subst, the gods, C., Ct.: rex caelitum, H.: cedere caelitibus, O.

    Latin-English dictionary > (caeles)

  • 14 Caeres

        Caeres itis or ētis, adj.    [Caere], of Caere: populus, L.: domus, V.—The people of Caere were Roman citizens, but without votes; hence, cera, the rolls of imperfect citizenship, to which Romans might be degraded by the censor, H.

    Latin-English dictionary > Caeres

  • 15 caespes

        caespes (not cēspes), itis, m    [caedo], a turf, cut sod: non esse arma caespites, neque glaebas. —For an altar: vivus, H.: Dis focos de caespite poinit, O.: ara e caespite facta, Ta.: Sepulcrum caespes erigit, Ta. — A cot, hut, hovel: spernere caespitem, H. — A bed ( of plants): uno tollit de caespite silvam, V. — A grassy field, green field, turf: de caespite virgo Se levat, O.
    * * *
    grassy ground, grass; earth; sod, turf; altar/rampart/mound of sod/turf/earth

    Latin-English dictionary > caespes

  • 16 caput

        caput itis, n    [CAP-], the head: Capillus circum caput Reiectus, T.: caput obnubito, L.: capitis nives, H.: capite operto: aperire: velare, L.: abscindere cervicibus: capite demisso: attollere, O.: extollere, to become bold: breve (equi), H.: coronatum (bovis), Tb.: per caput pedesque ire, heels over head, Ct.: dux cum exercitu supra caput est, i. e. is ready to fall upon us, S.: capita conferre, to lay heads together, i. e. to confer in secret, L.: caput aut collum petere, strike at the vital parts: haec alias inter caput extulit urbes, towers, i. e. excels, V.: aliena negotia Per caput saliunt, run through the head, i. e. the mind, H.: capitis labor, mental exertion, H. — Meton., the head, top, summit, point, end, extremity: iocur sine capite (of a sacrifice), L.: in extis, O.: tignorum, Cs.: cornu duxit, donec curvata coirent capita, the ends, V. — The origin, source, spring, head (of a river), L.: caput unde erumpit Enipeus, V.: celsis caput urbibus exit, my source springs among great cities, V.—The mouth, embouchure (rare): multis capitibus in Oceanum influit, Cs.—Of plants: diducere terram ad capita, the roots, V.: papavera demisere caput, the heads, V.: capitum iugatio, branches (of the vine). — Of mountains, the summit: capita aspera montis, V. — Of persons, a head, person: ridiculum caput! T.: carum, V.: duo haec capita taeterrima: ignota, L.: di capiti ipsius reservent, for himself, V.: capiti cane talia Dardanio rebusque tuis, i. e. for Aeneas and yourself, V.: Perfidum, H.: de sacrando cum bonis capite alcuius, L.: ut caput Iovi sacraretur, L.—With numerals: capitum Helvetiorum milia CCLXIII, souls, Cs.: nullum caput Proserpina fugit, H.: in capita, to each person, L.; cf. sus Triginta capitum fetūs enixa, V.—Fig., life, physical life: Capitis periculum adire, to risk life, T.: caput obiectare periclis, V.: capitis poena, capital punishment, Cs.: certamen capitis et famae: ut capite dimices tuo, L.: caput offerre pro patriā: patrium tibi crede caput (i. e. patris vitam), O.: accusatus capitis absolvitur, of a capital crime, N.: Sthenium capite damnare.—Civil life, personality, civil rights, liberty and citizenship: capitis causae, involving citizenship: iudicium capitis: capitis deminutio, loss of civil rights, Cs.—Poet.: capitis minor, H.—Of persons, a leader, chief, guide: concitandorum Graecorum: capita nominis Latini, heads, chiefs, L.: ut se Suevorum caput credant, chief tribe, Ta.: capita coniurationis securi percussi, L.: illic est huic rei caput, author, contriver, T.: ab illo fonte et capite Socrate: corpori valido caput deerat, leader, L.: ipsum Expugnare caput, the great man himself, H. —A head, chief, capital: Thebae totius Graeciae, first city, N.: Roma, orbis terrarum, L.: castellum eius regionis, principal place, L.: Romam caput Latio esse, L.: ius nigrum, cenae caput, principal dish: fundus, vestrae pecuniae, chief source of income: caput esse artis, decere, the note, characteristic: ad consilium de re p. dandum caput est nosse rem p., first qualification: caput litterarum cum alquo, reason for corresponding: Epicuri, chief dogma: caput belli et summa, V.—In writings, a division, paragraph, chapter: legis: caput Annianum de hereditatibus, passage in the will of A.— Of money, the principal sum, capital, stock: quibus ille de capite dempsisset, reduced their debts: de capite deducite alqd, L.: Quinas hic capiti mercedes exsecet, extort sixty per centum, H.
    * * *
    head; person; life; leader; top; source/mouth (river); capital (punishment); heading; chapter, principal division

    Latin-English dictionary > caput

  • 17 Coclēs

        Coclēs itis, m    [SCA- +oculus], one - eyed.— Esp. surname of Horatius, who, in the war with Porsenna, defended a bridge alone, L., C., V.
    * * *
    one-eyed person; Horatius (who kept Etruscans from Subician bridge)

    Latin-English dictionary > Coclēs

  • 18 comes

        comes itis, m and f    [com- + 1 I-], a companion, associate, comrade, partaker, sharer, partner. omnino sine comite venisse, quite alone: Comites secuti sunt virginem, T.: eius Rubrius: o socii comitesque, H.: cui fides Achates it comes, V.: victoriae Pompei, an associate in, Cs.: eius amentiae: mortis, O.: paternae fugae, L.: data sum comes Minervae, O.: comitem sororem Sprevisti, V.—A guardian, tutor: Illi me comitem in arma pater misit, V.: custos comesque Iuli, V.—An attendant, retainer, dependant: Brundisium ductus, H.: ducendus et unus Et comes alter, H.: comites magistratuum, retinue: eius: comes Neronis, one of Nero's train, H.—Fig., of things, a companion, attendant, concomitant, associate, consequence: multarum deliciarum saltatio: eventūs rerum comites consiliorum: artes virtutis: culpam poena premit comes, H.
    * * *
    I
    comrade, companion, associate, partner; soldier/devotee/follower of another
    II
    Count, Earl (England); official, magnate; occupant of any state office

    Latin-English dictionary > comes

  • 19 curīs (quirīs)

        curīs (quirīs) ītis    [Sabine], a spear, O.

    Latin-English dictionary > curīs (quirīs)

  • 20 Dīs

        Dīs ītis, m    [DIV-], orig. deity ; hence, Jupiter of the infernal regions, C., V., O., Ta.—Of the Celtic god of night, Cs.: atri ianua Ditis, i. e. of the underworld, V.: domina Ditis, i. e. Proserpina, V.
    * * *
    I II III
    ditis (gen.), ditior -or -us, ditissimus -a -um ADJ
    rich/wealthy; richly adorned; fetile/productive (land); profitable; sumptuous

    Latin-English dictionary > Dīs

См. также в других словарях:

  • Itis — may refer to * Integrated Taxonomic Information System (ITIS) * itis, an English suffix typically used to denote an inflammation * The Itis (Boondocks episode), an episode of the TV series The Boondocks * Integrated Transport Information System… …   Wikipedia

  • -itis — Sufijo con el que se denota inflamación. Medical Dictionary. 2011 …   Diccionario médico

  • -itis — noun suffix denoting diseases characterized by inflammation, Modern Latin, from Gk. itis, feminine of adj. suffix ites pertaining to. Feminine because it was used with feminine noun nosos disease, especially in Gk. arthritis (nosos) (disease) of… …   Etymology dictionary

  • -itis — DEFINICIJA kao drugi dio riječi znači da se radi o upalnom procesu, upala (ob. med.) [bronhitis] ETIMOLOGIJA grč. itis …   Hrvatski jezični portal

  • -itis — [īt′is, īt′əs] [ModL < L < Gr itis, orig. fem. of adjectives ending in itēs, used to modify nosos, disease (later understood, but omitted)] suffix 1. inflammatory disease or inflammation of (a specified part or organ) [neuritis, bronchitis] …   English World dictionary

  • -itis — i tis ([imac] t[i^]s), [Gr. i tis, orig, fem. adjective suffix.] A suffix used in medical terms to denote an inflammatory disease of; as, arthritis; bronchitis, phrenitis, nephritis. [1913 Webster] …   The Collaborative International Dictionary of English

  • ITIS — sigla Istituto Tecnico Industriale Statale …   Dizionario italiano

  • -itis — Suffix zur Bezeichnung von Krankheiten (z.B. Bronchitis) erw. fach. ( ) Beschreibung von Affixen. Meist zu Körperteilnamen gebildet. ✎ Nortmeyer, I. in Deutsche Lehnwortbildung. Hrsg. G. Hoppe u.a. (Tübingen 1987), 331 408. griechisch gr …   Etymologisches Wörterbuch der deutschen sprache

  • -itis — (Del gr. ίτις). suf. Significa inflamación . Otitis, hepatitis …   Diccionario de la lengua española

  • -itis — ► SUFFIX ▪ forming names of inflammatory diseases: cystitis. ORIGIN from Greek it s …   English terms dictionary

  • itis — ad·e·noid·itis; amer·i·can·itis; bar·tho·lin·itis; bron·chi·ol·itis; cho·roid·itis; cor·ne·itis; eth·moid·itis; in·glu·vi·itis; lo·cal·itis; ru·men·itis; ses·a·moid·itis; sig·moid·itis; spec·ta·tor·itis; sphe·noid·itis; tel·e·phon·itis;… …   English syllables

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»