Перевод: с латинского на английский

с английского на латинский

impotent

  • 1 impotēns (in-p-)

        impotēns (in-p-) entis, adj.    with comp. and sup, powerless, impotent, weak, feeble, helpless: homo: ad opem: (Iuno) cesserat impotens Tellure, H.: gens rerum suarum, not master of, L.: regendi (sc. equos), unable to control, L.: irae, unbridled in, L.—Without self-control, unbridled, unrestrained, headstrong, violent: alqs, T.: Aquilo, H.: victoria eos impotentiores reddit: homo impotentissimus: quidlibet impotens Sperare, H.: impotentissimus dominatus: impotentior rabies, L.

    Latin-English dictionary > impotēns (in-p-)

  • 2 in-validus

        in-validus adj.,    not strong, infirm, impotent, weak, feeble: ad munera corporis senectā, L.: volnere, Ta.: senes, V.: quidquid tecum invalidum, V.: corpus, O.—Weak, inadequate, unsuitable: stationes pro castris, L.: ignes, low, Ta.

    Latin-English dictionary > in-validus

  • 3 spadō

        spadō ōnis, m, σπάδων, an impotent person, eunuch, mutilated man, L., H., Iu.
    * * *

    Latin-English dictionary > spadō

  • 4 impotens

    (gen.), impotentis ADJ
    powerless, impotent, wild, headstrong; having no control (over), incapable (of)

    Latin-English dictionary > impotens

  • 5 inpotens

    (gen.), inpotentis ADJ
    powerless, impotent, wild, headstrong; having no control (over), incapable (of)

    Latin-English dictionary > inpotens

  • 6 cantherius

    canthērĭus or cantērĭus, ii, m. [perh. kanthêlios, a beast of burden].
    I.
    A gelding, Varr. R. R. 2, 7, 15; cf. Paul. ex Fest. p. 46 Müll.; Plaut. Aul. 3, 5, 21; id. Capt. 4, 2, 34; Cic. N. D. 3, 5, 11; id. Fam. 9, 18, 4; Sen. Ep. 87, 9.—
    B.
    An ass, mule, Tert. Apol. 16; id. ad Nat. 1, 14.—Prov.: minime, sis, cantherium in fossam, put the hack in the ditch, when it is useless, Liv. 23, 47, 6 Weissenb. ad loc.—
    II.
    Meton.
    A.
    A man impotent through age, Plaut. Cist. 4, 2, 83.—
    B.
    In architecture, a spar under the roof, a rafter, Fr. chevron, Vitr. 4, 2.—
    C.
    In the lang. of vine-dressing, a pole furnished with cross-pieces for supporting the vine, a trellis, Col. 4, 12, 1; 4, 4, 14; 11, 3, 62.—
    D.
    Among veterinary surgeons, a kind of frame for suspending sick horses, Veg. 3, 47, 3.

    Lewis & Short latin dictionary > cantherius

  • 7 emasculo

    ē-mascŭlo, āre, v. a. [masculus], to castrate, emasculate (post-class.):

    asinum,

    App. M. 7, p. 198:

    sacerdotes herbis quibusdam,

    i. e. to render impotent, Serv. Verg. A. 6, 661.

    Lewis & Short latin dictionary > emasculo

  • 8 impotens

    impŏtens ( inp-), entis, adj. [2. in-potens], powerless, impotent, weak, feeble (class.).
    I.
    In gen.
    (α).
    Absol.:

    neque homini infanti aut impotenti injuste facta conducunt,

    Cic. Fin. 1, 16, 52:

    ad opem impotentium,

    id. Mur. 28, 59; cf.

    Sall. Or. Licin.: (Juno) inulta cesserat impotens Tellure,

    Hor. C. 2, 1, 26.—
    (β).
    With gen., having no power over, not master of, unable to control:

    gens impotens rerum suarum,

    Liv. 9, 14, 5; cf.:

    equi impotentes regendi,

    id. 35, 11, 10:

    ob sitim impotentes sui,

    Curt. 4, 7:

    impotens irae,

    Liv. 29, 9, 9:

    laetitiae,

    id. 30, 42, 17:

    amoris,

    Tac. H. 4, 44:

    doloris,

    Val. Max. 4, 6, 2:

    animi,

    Curt. 8, 1 fin. al. —
    II. A.
    Of animated beings:

    mea (amica) est impotens, procax,

    Ter. Heaut. 2, 1, 15:

    victoria eos ipsos ferociores impotentioresque reddit,

    Cic. Fam. 4, 9, 3:

    impotens, iracundus, etc.,

    id. Phil. 5, 9, 24:

    homo impotentissim us, ardens odio,

    id. ib. 5, 16, 42:

    confidens, impotens, etc.,

    id. ib. 11, 7, 16:

    Marius immodicus gloriae, insatiabilis, impotens,

    Vell. 2, 11, 1:

    si contra impotentem suscepta est causa,

    Quint. 6, 1, 12:

    ferox atque impotens mulier,

    Suet. Ner. 28:

    inimici,

    id. Claud. 15:

    militibus impotens,

    violent, despotic towards the soldiers, Just. 26, 3.—
    (β).
    Poet. with inf.:

    (regina) quidlibet impotens Sperare,

    Hor. C. 1, 37, 10.—
    B.
    Of inanim. and abstr. things:

    quae effrenatio impotentis animi!

    Cic. Phil. 5, 8, 22; cf.:

    aut nullos animi motus aut non tam impotentes fuisse,

    id. Part. Or. 35, 119:

    laetitia,

    id. Tusc. 5, 7, 17:

    impotentissimus dominatus,

    id. Fam. 10, 27, 1:

    in multo impotentiorem subito rabiem accensi,

    Liv. 29, 9, 6:

    impotentissimae cogitationes (invidiae, avaritiae, etc.),

    Quint. 12, 1, 6:

    actiones,

    id. 5, 13, 21:

    superstitio (with saeva),

    Curt. 4, 10:

    postulatum,

    Liv. 7, 41, 8:

    jussa mulierum (with pervicacia),

    Tac. A. 3, 33:

    injuria,

    Liv. 38, 56, 11:

    amor,

    Cat. 35, 12:

    Aquilo,

    Hor. C. 3, 30, 3; cf.

    freta,

    Cat. 4, 18.— Hence, adv.: impŏtenter.
    1.
    (Acc. to I.) Powerlessly, weakly (very rare):

    elephantos impotentius regi,

    Liv. 27, 48, 11.— More freq., but perh. not anteAug.,
    2.
    (Acc. to II.) Passionately, violently, intemperately:

    aliquid facere,

    Quint. 1, 3, 13:

    dicere aliquid,

    id. 6, 3, 83:

    uti magna potentia,

    Sen. Ep. 42:

    flagitare divisionem agrorum divitum,

    Just. 16, 4: regnare, Auct. B. Alex. 33. — Sup.:

    quae impotentissime fecit,

    Sen. Ben. 4, 17.

    Lewis & Short latin dictionary > impotens

  • 9 inopes

    ĭnops, ŏpis, adj. [2. in-opis], without resources, helpless, weak (class.).
    I.
    In gen.:

    ab ope inops, qui ejus indiget,

    Varr. L. L. 5, § 92 Müll.:

    inopes relicti a duce,

    Cic. Verr. 2, 5, 34:

    nihil cum potentiore juris humani relinquitur inopi,

    Liv. 9, 1, 8:

    solare inopem et succurre relictae,

    Verg. A. 9, 290.—
    (β).
    With ab:

    sic inopes et ab amicis, et ab existimatione sunt,

    Cic. Att. 1, 1, 2. —
    (γ).
    With inf.:

    inopes laudis conscendere carmen,

    unable, Prop. 2, 10, 23 (3, 1, 23 Müll.).—
    II.
    In partic., helpless through poverty, destitute, needy, indigent.
    A.
    Lit.:

    res pauperes inopesque,

    Plaut. Rud. 1, 5, 24:

    aerarium inops et exhaustum,

    empty, Cic. Verr. 2, 3, 70, § 164:

    te semper inops vexet cupido,

    unsated, Hor. Ep. 1, 18, 98:

    domus cujusvis inopis,

    Nep. Ages. 7, 4. —Esp., of the dead who could not pay Charon's fee:

    haec omnis inops inhumataque turba est,

    Verg. A. 6, 325; cf.:

    infletaeque jacent inopes super arva catervae,

    Aus. Mos. 4: mortuis in ore nummum immittere, ut apud inferos non tamquam inopes errent, Schol. Juv. 3, 267. —
    (β).
    With gen., destitute of, without:

    humanitatis,

    Cic. de Or. 2, 10, 40:

    amicorum,

    id. Lael. 15:

    animi,

    Verg. A. 4, 300:

    mentis,

    Ov. F. 4, 457:

    consilii,

    Liv. 26, 18, 6:

    rationis,

    Stat. Th. 1, 373:

    senatus auxilii humani,

    Liv. 3, 7, 7:

    terra pacis,

    Ov. P. 2, 2, 96:

    somni cibique,

    id. M. 14, 424:

    provinciae virorum,

    Tac. H. 2, 67:

    miles Martis,

    that never fights, Sil. 9, 334.—
    (γ).
    Plur. as subst.: ĭnŏpes, um, opp. potentes, Sall. H. Fragm. 4, 61, 17 Dietsch.— Sing.:

    si nihil cum potentiore juris humani relinquitur inopi,

    Liv. 9, 1, 8. —
    B.
    Trop.
    1.
    Of inanimate things, mean, wretched, contemptible:

    inopis et pusilli animi esse,

    Hor. S. 1, 4, 17:

    nostras inopes noluit esse vias,

    Ov. Ib. 24:

    advorsus atque inops amor,

    Lucr. 4, 1142:

    odia aegra sine armis errabant, iraeque inopes,

    impotent, Val. Fl. 5, 147:

    vita,

    Vell. 2, 19, 4. —
    2.
    Of speech, poor in words or ideas, meagre:

    non erat abundans, non inops tamen,

    Cic. Brut. 67, 238:

    non inops verbis,

    id. ib. 70, 247:

    ad ornandum,

    id. ib. 76, 263:

    Latinam linguam non modo non inopem, sed locupletiorem etiam esse quam Graecam,

    id. Fin. 1, 3, 10:

    vir inopi lingua et infacundus,

    Gell. 18, 8, 6.

    Lewis & Short latin dictionary > inopes

  • 10 inops

    ĭnops, ŏpis, adj. [2. in-opis], without resources, helpless, weak (class.).
    I.
    In gen.:

    ab ope inops, qui ejus indiget,

    Varr. L. L. 5, § 92 Müll.:

    inopes relicti a duce,

    Cic. Verr. 2, 5, 34:

    nihil cum potentiore juris humani relinquitur inopi,

    Liv. 9, 1, 8:

    solare inopem et succurre relictae,

    Verg. A. 9, 290.—
    (β).
    With ab:

    sic inopes et ab amicis, et ab existimatione sunt,

    Cic. Att. 1, 1, 2. —
    (γ).
    With inf.:

    inopes laudis conscendere carmen,

    unable, Prop. 2, 10, 23 (3, 1, 23 Müll.).—
    II.
    In partic., helpless through poverty, destitute, needy, indigent.
    A.
    Lit.:

    res pauperes inopesque,

    Plaut. Rud. 1, 5, 24:

    aerarium inops et exhaustum,

    empty, Cic. Verr. 2, 3, 70, § 164:

    te semper inops vexet cupido,

    unsated, Hor. Ep. 1, 18, 98:

    domus cujusvis inopis,

    Nep. Ages. 7, 4. —Esp., of the dead who could not pay Charon's fee:

    haec omnis inops inhumataque turba est,

    Verg. A. 6, 325; cf.:

    infletaeque jacent inopes super arva catervae,

    Aus. Mos. 4: mortuis in ore nummum immittere, ut apud inferos non tamquam inopes errent, Schol. Juv. 3, 267. —
    (β).
    With gen., destitute of, without:

    humanitatis,

    Cic. de Or. 2, 10, 40:

    amicorum,

    id. Lael. 15:

    animi,

    Verg. A. 4, 300:

    mentis,

    Ov. F. 4, 457:

    consilii,

    Liv. 26, 18, 6:

    rationis,

    Stat. Th. 1, 373:

    senatus auxilii humani,

    Liv. 3, 7, 7:

    terra pacis,

    Ov. P. 2, 2, 96:

    somni cibique,

    id. M. 14, 424:

    provinciae virorum,

    Tac. H. 2, 67:

    miles Martis,

    that never fights, Sil. 9, 334.—
    (γ).
    Plur. as subst.: ĭnŏpes, um, opp. potentes, Sall. H. Fragm. 4, 61, 17 Dietsch.— Sing.:

    si nihil cum potentiore juris humani relinquitur inopi,

    Liv. 9, 1, 8. —
    B.
    Trop.
    1.
    Of inanimate things, mean, wretched, contemptible:

    inopis et pusilli animi esse,

    Hor. S. 1, 4, 17:

    nostras inopes noluit esse vias,

    Ov. Ib. 24:

    advorsus atque inops amor,

    Lucr. 4, 1142:

    odia aegra sine armis errabant, iraeque inopes,

    impotent, Val. Fl. 5, 147:

    vita,

    Vell. 2, 19, 4. —
    2.
    Of speech, poor in words or ideas, meagre:

    non erat abundans, non inops tamen,

    Cic. Brut. 67, 238:

    non inops verbis,

    id. ib. 70, 247:

    ad ornandum,

    id. ib. 76, 263:

    Latinam linguam non modo non inopem, sed locupletiorem etiam esse quam Graecam,

    id. Fin. 1, 3, 10:

    vir inopi lingua et infacundus,

    Gell. 18, 8, 6.

    Lewis & Short latin dictionary > inops

  • 11 inpotens

    impŏtens ( inp-), entis, adj. [2. in-potens], powerless, impotent, weak, feeble (class.).
    I.
    In gen.
    (α).
    Absol.:

    neque homini infanti aut impotenti injuste facta conducunt,

    Cic. Fin. 1, 16, 52:

    ad opem impotentium,

    id. Mur. 28, 59; cf.

    Sall. Or. Licin.: (Juno) inulta cesserat impotens Tellure,

    Hor. C. 2, 1, 26.—
    (β).
    With gen., having no power over, not master of, unable to control:

    gens impotens rerum suarum,

    Liv. 9, 14, 5; cf.:

    equi impotentes regendi,

    id. 35, 11, 10:

    ob sitim impotentes sui,

    Curt. 4, 7:

    impotens irae,

    Liv. 29, 9, 9:

    laetitiae,

    id. 30, 42, 17:

    amoris,

    Tac. H. 4, 44:

    doloris,

    Val. Max. 4, 6, 2:

    animi,

    Curt. 8, 1 fin. al. —
    II. A.
    Of animated beings:

    mea (amica) est impotens, procax,

    Ter. Heaut. 2, 1, 15:

    victoria eos ipsos ferociores impotentioresque reddit,

    Cic. Fam. 4, 9, 3:

    impotens, iracundus, etc.,

    id. Phil. 5, 9, 24:

    homo impotentissim us, ardens odio,

    id. ib. 5, 16, 42:

    confidens, impotens, etc.,

    id. ib. 11, 7, 16:

    Marius immodicus gloriae, insatiabilis, impotens,

    Vell. 2, 11, 1:

    si contra impotentem suscepta est causa,

    Quint. 6, 1, 12:

    ferox atque impotens mulier,

    Suet. Ner. 28:

    inimici,

    id. Claud. 15:

    militibus impotens,

    violent, despotic towards the soldiers, Just. 26, 3.—
    (β).
    Poet. with inf.:

    (regina) quidlibet impotens Sperare,

    Hor. C. 1, 37, 10.—
    B.
    Of inanim. and abstr. things:

    quae effrenatio impotentis animi!

    Cic. Phil. 5, 8, 22; cf.:

    aut nullos animi motus aut non tam impotentes fuisse,

    id. Part. Or. 35, 119:

    laetitia,

    id. Tusc. 5, 7, 17:

    impotentissimus dominatus,

    id. Fam. 10, 27, 1:

    in multo impotentiorem subito rabiem accensi,

    Liv. 29, 9, 6:

    impotentissimae cogitationes (invidiae, avaritiae, etc.),

    Quint. 12, 1, 6:

    actiones,

    id. 5, 13, 21:

    superstitio (with saeva),

    Curt. 4, 10:

    postulatum,

    Liv. 7, 41, 8:

    jussa mulierum (with pervicacia),

    Tac. A. 3, 33:

    injuria,

    Liv. 38, 56, 11:

    amor,

    Cat. 35, 12:

    Aquilo,

    Hor. C. 3, 30, 3; cf.

    freta,

    Cat. 4, 18.— Hence, adv.: impŏtenter.
    1.
    (Acc. to I.) Powerlessly, weakly (very rare):

    elephantos impotentius regi,

    Liv. 27, 48, 11.— More freq., but perh. not anteAug.,
    2.
    (Acc. to II.) Passionately, violently, intemperately:

    aliquid facere,

    Quint. 1, 3, 13:

    dicere aliquid,

    id. 6, 3, 83:

    uti magna potentia,

    Sen. Ep. 42:

    flagitare divisionem agrorum divitum,

    Just. 16, 4: regnare, Auct. B. Alex. 33. — Sup.:

    quae impotentissime fecit,

    Sen. Ben. 4, 17.

    Lewis & Short latin dictionary > inpotens

  • 12 invalidus

    in-vălĭdus, a, um, adj., not strong, infirm, impotent, weak, feeble (not in Cic. or Cæs.).
    I.
    Lit.:

    Camillus, jam ad munera corporis senectā invalidus,

    Liv. 6, 8:

    milites,

    id. 23, 16:

    paucos graves aetate aut invalidos inveniunt,

    id. 10, 34 fin.:

    ad ingrediendum,

    Gell. 20, 1, 11:

    corpus laborum impatiens invalidumque,

    Ov. Tr. 5, 2, 4:

    manus,

    Luc. 5, 275:

    quidquid tecum invalidum metuensque pericli est,

    Verg. A. 5, 716:

    pueri,

    Val. Fl. 5, 24;

    (with inermis),

    Tac. A. 1, 46:

    corpus,

    Ov. H. 21, 297:

    artus,

    id. ib. 21, 245.— Comp.:

    invalidiores Parthi,

    Just. 41, 6, 3.— Sup.:

    invalidissimum urso caput,

    Plin. 8, 36, 54, § 130.—
    II.
    Transf., weak, inefficient, inadequate, unsuitable:

    stationes pro castris,

    Liv. 41, 2:

    invalida moenia adversum irrumpentes,

    Tac. A. 12, 16:

    invalidae ad hoc monstrum sugillandum litterae,

    Val. Max. 5, 3, 4:

    defensionis praesidia,

    id. 8, 1, 3:

    venenum,

    Claud. Cons. Mall. Theod. 170:

    causa,

    Luc. 7, 67:

    argumentum,

    Dig. 48, 18, 1:

    ignes,

    low, Tac. A. 1, 65:

    fama,

    inadequate, depreciating, Amm. 16, 10, 17.— Adv.: invălĭdē, weakly, feebly, Arn. 7, 250.

    Lewis & Short latin dictionary > invalidus

  • 13 spado

    spădo, ōnis, m., = spadôn.
    I.
    Lit., one who has no generative power, an impotent person (whether by nature or by castration;

    hence more gen. Than castratus),

    Dig. 50, 16, 128; 23, 3, 39; 28, 2, 6; 1, 7, 2; 40, 2, 14;

    opp. castratus,

    Just. Inst. 1, 11, 9. —Of horses, Veg. 6, 7, 2.—
    B.
    In partic., a castrated person, a eunuch, Liv. 9, 17, 16; Quint. 11, 3, 19; Plin. 13, 4, 9, § 41; Hor. Epod. 9, 13; Juv. 14, 91 al.—
    II.
    Transf., of unfruitful or seedless plants, Col. 3, 10, 15; Plin. 13, 4, 8, § 38; of a reed without down, id. 16, 36, 66, § 170.

    Lewis & Short latin dictionary > spado

См. также в других словарях:

  • impotent — impotent, ente [ ɛ̃pɔtɑ̃, ɑ̃t ] adj. et n. • 1308; lat. impotens « impuissant » ♦ Qui, par une cause naturelle ou accidentelle, ne peut se mouvoir, ou ne se meut qu avec une extrême difficulté. ⇒ infirme, invalide, paralytique, perclus, podagre.… …   Encyclopédie Universelle

  • impotent — IMPOTÉNT, Ă, impotenţi, te, adj. Lipsit de vigoare; neputincios. ♦ spec. (Despre bărbaţi) Inapt pentru săvârşirea actului sexual. – Din fr. impotent, lat. impotens, ntis. Trimis de gall, 13.09.2007. Sursa: DEX 98  Impotent ≠ potent, vânjos,… …   Dicționar Român

  • impotent — impotent, ente (in po tan, tan t ) adj. Qui est privé de l usage d un membre, soit par vice de nature, soit par accident. Impotent du bras droit. •   Le fils aîné du maréchal de Grammont devint bientôt impotent, puis tout à fait perclus, SAINT… …   Dictionnaire de la Langue Française d'Émile Littré

  • Impotent — Im po*tent, a. [F. impotent, L. impotens, entis; pref. im not + potens potent, powerful. See {Potent}.] 1. Not potent; wanting power, strength. or vigor. whether physical, intellectual, or moral; deficient in capacity; destitute of force; weak;… …   The Collaborative International Dictionary of English

  • impotent — Adj zeugungsunfähig erw. fach. (17. Jh.) Entlehnung. Entlehnt aus l. impotens, der verneinten Form von l. potens mächtig, vermögend (potent).    Ebenso nndl. impotent, ne. impotent, nfrz. impotent, nschw. impotent, nnorw. impotent. ✎ DF 1 (1913) …   Etymologisches Wörterbuch der deutschen sprache

  • impotent — Impotent, [impot]ente. adj. Estropié, qui par quelque vice de nature, maladie ou accident, est privé de l usage d un bras, d une jambe, &c. C est dommage qu il soit impotent. les Chirurgiens l ont mal pensé, il en est demeuré impotent …   Dictionnaire de l'Académie française

  • Impotent — Im po*tent, n. One who is impotent. [R.] Shak. [1913 Webster] …   The Collaborative International Dictionary of English

  • impotent — (adj.) late 14c., physically weak, enfeebled, crippled, from O.Fr. impotent powerless, weak, incapable, from L. imponentem (nom. impotens) lacking control, powerless, from assimilated form of in not, opposite of (see IN (Cf. in ) (1)) + ponentem… …   Etymology dictionary

  • impotent — [im′pə tənt] adj. [OFr < L impotens: see IN 2 & POTENT] 1. lacking physical strength; weak 2. ineffective, powerless, or helpless [impotent rage] 3. unable to engage in sexual intercourse, esp. because of an inability to have or sustain an… …   English World dictionary

  • Impŏtent — (v. lat.), unvermögend …   Pierer's Universal-Lexikon

  • Impotént — (lat.), unvermögend; Impoténz, Unvermögen, Mannesschwäche, männliche Zeugungsunfähigkeit …   Kleines Konversations-Lexikon

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»