-
1 Flagrante delicto
Латинско-русский словарь крылатых слов и выражений > Flagrante delicto
-
2 Flagrante delicto
на месте преступления, с поличнымЛатинско-русский словарь крылатых слов и выражений > Flagrante delicto
-
3 Flagrante delicto
• Literally while the crime is blazing. Caught red-handed, in the very act of a crime -
4 In flagrante delicto
-
5 in fraganti
en flagrante; sorprender a alguien en flagrante delito; coger a alguien en el momento que está cometiendo el delito: „agarrar a alguien con con las manos en la masa" [corrupción lingüística de la expresión latina in flagranti: 'sorprendido en el momento de cometerse el delito, sin que el autor haya podido huir' - no debe emplearse, escríbase 'en flagrante']◘ Locución originada por deformación de la expresión jurídica latina in flagranti ( delicto), que significa 'en el mismo momento en que se comete un delito o, por extensión, cualquier acción censurable': " Se había instalado aquí cerca [...] con objeto de espiar a su mujer y sorprenderla in fraganti" (Landero Juegos [Esp. 1989]). Se usa con preferencia a las locuciones de sentido análogo en flagrante y en fragante. No son correctas las formas * en fraganti, * in fragante ni * in fragranti. A partir de la locución, se ha creado el adverbio simple infraganti, cuyo uso se considera válido: " Yo los había sorprendido infraganti" (CInfante Habana [Cuba 1986]). [RAE: Diccionario panhispánico de dudas. Madrid: Santillana, 2005, p. 363] -
6 flagrans
1. flagrāns, antispart. praes. к flagro2. adj.1) жгучий, палящий (aestus L; telum V; f. amore alicujus T)2)а) горячий, пылкий, страстный (cupiditas, ingenium VF)animo flagrante J — страстно, пламенноб) беспокойный, бурный (multitudo C; comitia PM)3) горящий, пылающий (oculi O; genae V)4) яркий, сверкающий ( monilia VF)flagranti crimine и in flagrante delicto CJ — (пойманный) на месте преступления, с поличным -
7 flagro
flagro, āvī, ātum, āre (vgl. griech. φλέγω, ahd. blecchazen, blitzen), I) intr. flackern, flammen, lodern, A) eig.: 1) brennen, onerariae flagrantes, Cic.: telum flagrans, Blitz, Verg.: prägn., arae flagrantes, brennende Altäre, Ov. – 2) glühen, flammen, funkeln, flagrant lumina nymphae, Ov.: flagrant ac micant oculi (des Zornigen), Sen.: m. Akk., oculi mite quiddam, sed nihilominus vivido igne flagrantes, mild strahlende und dennoch in lebhaftem Feuer erglänzende, Sen. ep. 115, 4. – B) übtr., gleichs. brennen, lodern, a) v. konkr. Subjj., bes. v. Pers.: α) von einem Übel: Italia flagrans bello, wo die Kriegsflamme lodert, Cic.: cum omnia bello flagrarent, überall die Kriegsflamme loderte, Liv.: convivia, quae domesticis stupris flagitiisque flagrabunt, bei den Gelagen werden Unzucht und schandbare Lüste in ihrer ganzen Glut herrschen, Cic.: infamiā, in sehr schlechtem Rufe stehen, Cic.: maiore adhuc ac turpiore infamiā, sich viel Schlimmeres u. Schändlicheres nachsagen lassen müssen, Suet.: rumore malo, Hor.: invidiā et infamiā non recenti, sed vetere ac diuturnā, Cic.: invidiā propter interitum C. Gracchi, Cic.: inopiā et cupidinibus, von Mangel u. üblen Begierden geplagt sein, Sall. fr.: pravo amore, Sen. – β) von (vor) einer Leidenschaft brennen, glühen, cupiditate, desiderio, amore, odio, studio dicendi, Cic.: mirabili pugnandi cupiditate, Nep.: irā, Sen.: libidinibus in mulieres, Suet.: eximio litterarum amore, für die W. begeistert sein (schwärmen), Quint.: recentibus praeceptorum studiis flagrans, noch begeistert von den frischen Eindrücken, die jene Lehren auf dich gemacht, Cic. – m. Acc. resp., flagrans amor Heben, glühend für usw., Prop. 1, 13, 23. – m. folg. Infin., brennen vor Begierde zu usw., comitari, Stat. Theb. 10, 221: elidere caput, Claud. in Rufin. 2, 433: ire in aciem, Tac. hist. 2, 46: m. folg. Acc. u. Infin., Stilichone augeri curules, Claud. de cons. Stil. 2, 265. – b) v. Zuständen u. Affekten, die in ihrer ganzen Stärke sich zeigen, flagrante adhuc Poenorum bello, wie wohl der pun. Kr. noch in vollem Gange war, Tac.: flagrante etiamtum libertate, wo der Geist der Freiheit noch lebte, Tac.: ut cuiusque studium flagrabat, wie eines jeden Neigung aufloderte, Sall.: flagrabant vitia libidinis apud illum, loderten in ihm, Cic. – II) tr. jmd. zur Liebe entzünden, miseram patri flagrabat Elissam, Stat. silv. 5, 2, 120 zw. (Heinsius u. Bährens flammabat).
-
8 admodum
admŏdum, adv. [st2]1 [-] tout à fait, juste, ni plus ni moins, au moins (+ nombre), tout au plus (avec un nombre). [st2]2 [-] beaucoup, extrêmement. [st2]3 [-] suffisamment, assez (sens rare). [st2]4 [-] oui, d'accord (dans le dialogue). - senex admodum: très vieux. - erat admodum amplum signum, Cic. Sign, 74: c'était une très grande statue. - nihil admodum: rien du tout. - admodum diligere: aimer beaucoup. - admodum pauci: un très petit nombre. - admodum centum: au moins cent, cent tout au plus. - traditum clarum admodum somnium, Cic. Div. 1, 27: on rapporte un songe d'une flagrante clarté. - vox admodum quam suavis, Gell.: voix on ne peut plus douce. - jam admodum mitigati animi erant, Liv.: déjà les esprits étaient devenus assez calmes.* * *admŏdum, adv. [st2]1 [-] tout à fait, juste, ni plus ni moins, au moins (+ nombre), tout au plus (avec un nombre). [st2]2 [-] beaucoup, extrêmement. [st2]3 [-] suffisamment, assez (sens rare). [st2]4 [-] oui, d'accord (dans le dialogue). - senex admodum: très vieux. - erat admodum amplum signum, Cic. Sign, 74: c'était une très grande statue. - nihil admodum: rien du tout. - admodum diligere: aimer beaucoup. - admodum pauci: un très petit nombre. - admodum centum: au moins cent, cent tout au plus. - traditum clarum admodum somnium, Cic. Div. 1, 27: on rapporte un songe d'une flagrante clarté. - vox admodum quam suavis, Gell.: voix on ne peut plus douce. - jam admodum mitigati animi erant, Liv.: déjà les esprits étaient devenus assez calmes.* * *Admodum, pen. cor. Quantitatis aduerbium, significat Satis, Valde. Beaucoup, Fort, Assez.\Non admodum grandem natu. Cic. Non pas fort aagé.\Pauci admodum restant. Cic. Moult fort peu, Trespeu.\Admodum in responsione, pro Etiam. Plautus, AEdes ab ea accepisti? P. admodum. Ouy.\Admodum nihil. Cic. Rien du monde.\Pugna nulla admodum fuit. Liu. On ne combatit en facon du monde.\Admodum exigui pulueris. Colum. Un bien peu de pouldre menue.\Nuper admodum, pro Nuperrime. Terent. Haec inter nos nuper notitia admodum est. Il y a fort peu de temps que nous avons congnoissance ensemble.\Stomacho admodum prodest. Plin. Fort utile à l'estomach. -
9 flagro
flăgro, āre, āvi, ātum - intr. - - voir flagrans [st1]1 [-] brûler, être en feu. --- Cic. Div. 1, 69. - fig. Italiam flagraturam bello intelligo, Cic. Att. 7, 17, 4: je vois que la guerre mettra l'Italie en feu. [st1]2 [-] être animé [d'une passion]; brûler de. - flagrare desiderio, Cic. Att. 5, 11, 1: être rongé par le regret. - flagrare amore, Cic. Tusc. 4, 71: brûler d'amour. - flagrare odio, Cic.: être animé par la haine, détester. - flagrare + inf.: désirer ardemment, brûler de. --- Stat. Th. 3, 118. - ire in aciem flagrabant, Tac.: ils brûlaient d'aller au combat. - flagrare studio alicujus rei: brûler de zèle pour qqch. [st1]3 [-] fig. être la proie de. - flagrare infamiā, Cic. Att. 4, 18, 2: être couvert d'infamie. - convivia, quae flagitiis flagrabunt, Cic. Verr. 4, 71: festins où se déchaînera la débauche. - flagrare amentiā, Cic.: être furieux. - flagrare rumore malo, Hor.: être en butte aux mauvais propos, avoir une mauvaise réputation. - flagrare inopiā, Sall.: être dévoré de misère. [st1]4 [-] en parl. de ch. être ardent. - ut cujusque studium flagrabat, Sall. C. 14, 6: suivant le goût ardent (la passion) de chacun. - flagrabant vitia libidinis apud illum, Cic. Cael. 12: les vices du libertinage avaient chez lui l'ardeur de la flamme. - flagrante adhuc libertate, Tac.: la liberté vivant encore dans leurs âmes. - flagrant oculi, Sen. Ir. 1, 1, 4: les yeux s'enflamment. [st1]4 [-] enflammer d'amour. - tr. - miseram patri flagrabat Elissam, *Stat. S. 5, 2, 120: (Ascagne) enflammait pour son père (Enée) le coeur de la malheureuse Elissa.* * *flăgro, āre, āvi, ātum - intr. - - voir flagrans [st1]1 [-] brûler, être en feu. --- Cic. Div. 1, 69. - fig. Italiam flagraturam bello intelligo, Cic. Att. 7, 17, 4: je vois que la guerre mettra l'Italie en feu. [st1]2 [-] être animé [d'une passion]; brûler de. - flagrare desiderio, Cic. Att. 5, 11, 1: être rongé par le regret. - flagrare amore, Cic. Tusc. 4, 71: brûler d'amour. - flagrare odio, Cic.: être animé par la haine, détester. - flagrare + inf.: désirer ardemment, brûler de. --- Stat. Th. 3, 118. - ire in aciem flagrabant, Tac.: ils brûlaient d'aller au combat. - flagrare studio alicujus rei: brûler de zèle pour qqch. [st1]3 [-] fig. être la proie de. - flagrare infamiā, Cic. Att. 4, 18, 2: être couvert d'infamie. - convivia, quae flagitiis flagrabunt, Cic. Verr. 4, 71: festins où se déchaînera la débauche. - flagrare amentiā, Cic.: être furieux. - flagrare rumore malo, Hor.: être en butte aux mauvais propos, avoir une mauvaise réputation. - flagrare inopiā, Sall.: être dévoré de misère. [st1]4 [-] en parl. de ch. être ardent. - ut cujusque studium flagrabat, Sall. C. 14, 6: suivant le goût ardent (la passion) de chacun. - flagrabant vitia libidinis apud illum, Cic. Cael. 12: les vices du libertinage avaient chez lui l'ardeur de la flamme. - flagrante adhuc libertate, Tac.: la liberté vivant encore dans leurs âmes. - flagrant oculi, Sen. Ir. 1, 1, 4: les yeux s'enflamment. [st1]4 [-] enflammer d'amour. - tr. - miseram patri flagrabat Elissam, *Stat. S. 5, 2, 120: (Ascagne) enflammait pour son père (Enée) le coeur de la malheureuse Elissa.* * *Flagro, flagras, flagrare. Plin. Ardoir.\Flagrare libidinibus, per translationem. Sueton. Brusler de paillardise.\Flagrare amentia. Cic. Estre du tout hors du sens et sans raison, Estre espris de folie, et estre si insensé, que plus on ne peult.\Amore. Cic. Brusler d'amour.\Flagrat bello tota Italia. Cic. Toute l'Italie est pleine de guerre, Elle brusle de guerre, Est embrasee de guerre.\Flagrare gratia. Tacit. Estre fort en bonne grace.\Infamia. Cic. Estre fort mal renommé.\Inopia et cupiditatibus. Sallust. Estre en grande povreté.\Inuidia. Cic. Estre fort hay.\Odio alicuius rei. Plinius. Brusler de mal talent qu'on ha contre quelque chose.\Flagrant mutuo odio mugil et lupus. Plin. S'entrehayent fort.\Rumore malo flagrare. Horat. Avoir fort mauvais bruit.\Studiis. Cic. Estre fort ardant aux estudes.\Vt cuiusque studium ex aetate flagrabat. Sallust. Selon ce que un chascun estoit fort addonné à quelque chose.\Flagrant conuiuia stupris et flagitiis. Cic. Ardent et sont embrasez. -
10 flagro
flagro, āvī, ātum, āre (vgl. griech. φλέγω, ahd. blecchazen, blitzen), I) intr. flackern, flammen, lodern, A) eig.: 1) brennen, onerariae flagrantes, Cic.: telum flagrans, Blitz, Verg.: prägn., arae flagrantes, brennende Altäre, Ov. – 2) glühen, flammen, funkeln, flagrant lumina nymphae, Ov.: flagrant ac micant oculi (des Zornigen), Sen.: m. Akk., oculi mite quiddam, sed nihilominus vivido igne flagrantes, mild strahlende und dennoch in lebhaftem Feuer erglänzende, Sen. ep. 115, 4. – B) übtr., gleichs. brennen, lodern, a) v. konkr. Subjj., bes. v. Pers.: α) von einem Übel: Italia flagrans bello, wo die Kriegsflamme lodert, Cic.: cum omnia bello flagrarent, überall die Kriegsflamme loderte, Liv.: convivia, quae domesticis stupris flagitiisque flagrabunt, bei den Gelagen werden Unzucht und schandbare Lüste in ihrer ganzen Glut herrschen, Cic.: infamiā, in sehr schlechtem Rufe stehen, Cic.: maiore adhuc ac turpiore infamiā, sich viel Schlimmeres u. Schändlicheres nachsagen lassen müssen, Suet.: rumore malo, Hor.: invidiā et infamiā non recenti, sed vetere ac diuturnā, Cic.: invidiā propter interitum C. Gracchi, Cic.: inopiā et cupidinibus, von Mangel u. üblen Begierden geplagt sein, Sall. fr.: pravo amore, Sen. – β) von (vor) einer Leidenschaft brennen, glühen, cupiditate, desiderio, amore, odio, studio dicendi,————Cic.: mirabili pugnandi cupiditate, Nep.: irā, Sen.: libidinibus in mulieres, Suet.: eximio litterarum amore, für die W. begeistert sein (schwärmen), Quint.: recentibus praeceptorum studiis flagrans, noch begeistert von den frischen Eindrücken, die jene Lehren auf dich gemacht, Cic. – m. Acc. resp., flagrans amor Heben, glühend für usw., Prop. 1, 13, 23. – m. folg. Infin., brennen vor Begierde zu usw., comitari, Stat. Theb. 10, 221: elidere caput, Claud. in Rufin. 2, 433: ire in aciem, Tac. hist. 2, 46: m. folg. Acc. u. Infin., Stilichone augeri curules, Claud. de cons. Stil. 2, 265. – b) v. Zuständen u. Affekten, die in ihrer ganzen Stärke sich zeigen, flagrante adhuc Poenorum bello, wie wohl der pun. Kr. noch in vollem Gange war, Tac.: flagrante etiamtum libertate, wo der Geist der Freiheit noch lebte, Tac.: ut cuiusque studium flagrabat, wie eines jeden Neigung aufloderte, Sall.: flagrabant vitia libidinis apud illum, loderten in ihm, Cic. – II) tr. jmd. zur Liebe entzünden, miseram patri flagrabat Elissam, Stat. silv. 5, 2, 120 zw. (Heinsius u. Bährens flammabat). -
11 In flagranti delicto
= In flagranti, = Flagrante delicto"При горящем преступлении", "в разгаре преступления", т. е. на месте преступления, в момент совершения преступления.Формулировка так называемого "Кодекса Юстиниана" - свода императорских указов, изданного в VI веке по указанию византийского императора Юстиниана.ср. In ipso actu и In loco delicti."Основная черта", присущая тому способу, каким фабриковались его [ К. Блинда ] листовки, заключается в следующем: в европейском издании он говорит, что - протест исходит от американских и европейских республиканцев, в американском издании он призывает к протесту американское правительство. Тут мы можем изловить этого пса in flagranti. (К. Маркс - Ф. Энгельсу, 25.XI [ 1864 ].)Считая, что в таких делах надо действовать быстро, я дал предложение следователю, и сегодня ночью мы туда, уже за городом в уединенно стоящую Хибарку налетели... - Застали их in flagranti? - спросил я. (А. Ф. Кони. Из прошлого петербургской прокуратуры.)Я твердо решил отказаться от таких друзей, а что касается явных врагов, то - не прощать никому ничего, если в платеновской истории я их застигну in flagranti. (Генрих Гейне - Карлу Энзе, 27.II 1830.)Латинско-русский словарь крылатых слов и выражений > In flagranti delicto
-
12 crepito
crepito, āvī, ātum, āre (Frequ. v. crepo), v. jedem kurz abgebrochenen Schall, deutsch je nach dem Zusammenhange klappern, knattern, knarren, knurren, knallen, klatschen; knistern, knittern, knirschen, klirren, schwirren; knacken, krachen, dröhnen; rasseln, prasseln; rauschen, sausen, brausen; plätschern; schmatzen, schnalzen, v. metallenen Ggstdn., crepitantia arma, Ov.: necdum impositos duris crepitare (dröhnen) incudibus enses, Verg.: sic leni crepitabat bractea vento, knisterte, Verg.: u. von dem, was von Metall rauscht usw., fulvo rami crepitantes auro, Ov.: cum vaginae catellis, baltea laminis crepitent, Plin. – v. musikal. Instrum., Curetum aera crepitantia, Verg.: sonitus cymbalorum magno fragore crepitantium, Mela: sistrum crepitans, Prop. – von Blättern, folia inter se crepitantia, Plin. – vom Feuer u. v. Ggstdn. im Feuer, flamma crepitans, Lucr.: ardentes stipulae crepitantis acervi, Ov.; vgl. ex flagrante ligno carbo cum crepitu exspuitur (wird ausgesprüht), Plin.: Agrigentinum salem, cum (fuerit admotus) ipsi aquae, velut in igne crepitare, Augustin. de civ. dei 21, 5, 1; vgl. 21, 7, 1. – v. Wind, Hagel, Hagelwetter, grando sine ullo habitatoris incommodo crepitat ac solvitur, Sen.: multa in tectis crepitans salit horrida grando, Verg.: lenis crepitans auster, Verg.: multā grandine nimbi culminibus crepitant, Verg. – vom Wasser, crepitantes undae, Verg.: lymphae leviter crepitantes, Prop. – von Teilen des menschl. u. tier. Körpers, ubi satur sum, nulla (intestina) crepitant, knurren, Plaut.: pluribus osculis collisa labra crepitabant, Petron.: duro crepitant sub vulnere malae, Verg.: maesto similem ora dedere sonum tenui crepitantia rostro, Ov.: ipsa sibi plaudat crepitante (klappernden) ciconia rostro, Ov.: squamae crepitantes (der Schlange), Ov. – v. Menschen, mit den Zähnen, quia clare crepito dentibus, klappere (v. Kauenden), Plaut.: u. von personif. Lebl., crepitans dentibus algor, Lucr.
-
13 crepito
crepito, āvī, ātum, āre (Frequ. v. crepo), v. jedem kurz abgebrochenen Schall, deutsch je nach dem Zusammenhange klappern, knattern, knarren, knurren, knallen, klatschen; knistern, knittern, knirschen, klirren, schwirren; knacken, krachen, dröhnen; rasseln, prasseln; rauschen, sausen, brausen; plätschern; schmatzen, schnalzen, v. metallenen Ggstdn., crepitantia arma, Ov.: necdum impositos duris crepitare (dröhnen) incudibus enses, Verg.: sic leni crepitabat bractea vento, knisterte, Verg.: u. von dem, was von Metall rauscht usw., fulvo rami crepitantes auro, Ov.: cum vaginae catellis, baltea laminis crepitent, Plin. – v. musikal. Instrum., Curetum aera crepitantia, Verg.: sonitus cymbalorum magno fragore crepitantium, Mela: sistrum crepitans, Prop. – von Blättern, folia inter se crepitantia, Plin. – vom Feuer u. v. Ggstdn. im Feuer, flamma crepitans, Lucr.: ardentes stipulae crepitantis acervi, Ov.; vgl. ex flagrante ligno carbo cum crepitu exspuitur (wird ausgesprüht), Plin.: Agrigentinum salem, cum (fuerit admotus) ipsi aquae, velut in igne crepitare, Augustin. de civ. dei 21, 5, 1; vgl. 21, 7, 1. – v. Wind, Hagel, Hagelwetter, grando sine ullo habitatoris incommodo crepitat ac solvitur, Sen.: multa in tectis crepitans salit horrida grando, Verg.: lenis crepitans auster, Verg.: multā grandine nimbi culminibus crepitant,————Verg. – vom Wasser, crepitantes undae, Verg.: lymphae leviter crepitantes, Prop. – von Teilen des menschl. u. tier. Körpers, ubi satur sum, nulla (intestina) crepitant, knurren, Plaut.: pluribus osculis collisa labra crepitabant, Petron.: duro crepitant sub vulnere malae, Verg.: maesto similem ora dedere sonum tenui crepitantia rostro, Ov.: ipsa sibi plaudat crepitante (klappernden) ciconia rostro, Ov.: squamae crepitantes (der Schlange), Ov. – v. Menschen, mit den Zähnen, quia clare crepito dentibus, klappere (v. Kauenden), Plaut.: u. von personif. Lebl., crepitans dentibus algor, Lucr. -
14 flagrō
flagrō āvī, āturus, āre [2 FLAG-], to flame, blaze, burn: flagrantes onerariae: crinemque flagrantem Excutere, V.: Flagrabant ignes, O.—Fig., to be inflamed with passion, blaze, glow, be excited, be stirred: flagrabant vitia libidinis apud illum: ut cuiusque studium flagrabat, S.: homo flagrans cupiditate gloriae, fired: pugnandi cupiditate, N.: immortalitatis amore: Italia flagratura bello: convivia quae flagitiis flagrabunt: flagrabant vitia apud illum: flagrante etiam tum libertate, Ta.— To be afflicted, be vexed, suffer: invidiā: rumore malo, H.* * *flagrare, flagravi, flagratus Vbe on fire; blaze, flame, burn; be inflamed/excited -
15 libet or lubet
libet or lubet libuit or libitum est, ēre, impers. [LIB-], it pleases, is pleasing, is agreeable: age, age, ut lubet, T.: Ut lubet, as you will, T.: adde, si libet, velocitatem: faciat quidlubet, T.: siquid lubet, T.: efficere, ut id non liberet quod non oporteret: Scribendi, quodcumque animo flagrante liberet, Simplicitas, Iu.: cui persuasi, mihi id non libēre: sin poterit id quod libet: ipsam despoliare non lubet, T.: quid exspectem non lubet augurari: libet expectare quis impendat, etc., I should like to see who, etc., Iu.: non libet mihi deplorare vitam: Insanire libet quoniam tibi, V. -
16 libet
lĭbet or lŭbet, libuit (lub-) and libitum (lub-) est (in Cic. perh. only in the latter form), 2, v. n. and impers. (libeo, es, etc., as a personal verb acc. to Caper ap. Prisc. p. 922 P.) [Sanscr. root lubh, cupere, desiderare; Gr. root liph- in liptô, lips; cf. Goth. liub-s; Germ. lieb, dear; Lat. līber], it pleases, is pleasing, is agreeable: mihi, I am disposed, I like, I please, I will.— Constr. with nom. of a demonstr. or rel. pronoun, with inf. or a subject-clause as subject, or impers. without a subject, and with or without a dat.(α).Id (quod) libet (mihi):(β).quod tibi lubet, idem mihi lubet,
Plaut. Most. 1, 3, 138:facite, quod vobis lubet,
Ter. Ad. 5, 9, 34:cui facile persuasi, mihi id, quod rogaret, ne licere quidem, non modo non libere,
Cic. Att. 14, 19, 4; cf.:sin et poterit Naevius id quod libet et ei libebit quod non licet, quid agendum est?
id. Quint. 30, 94:quodcumque homini accidit libere, posse retur,
Plaut. Am. 1, 1, 17:ubi peregre, tibi quod libitum fuit, feceris,
Ter. Phorm. 5, 7, 77.—Once in plur.:cetera item, quae cuique libuissent, dilargitus est,
Suet. Caes. 20.—Without a dat.:rogita quod lubet,
Plaut. Ep. 5, 2, 31:faciat quod lubet,
Ter. Heaut. 3, 1, 55:nihil vident, nisi quod lubet,
id. ib. 4, 1, 30:si quid lubet,
id. Phorm. 5, 7, 88:quae (senectus) efficeret, ut id non liberet quod non oporteret,
Cic. de Sen. 12, 42:illa priorum scribendi, quodcumque animo flagrante liberet, simplicitas,
Juv. 1, 152.—With inf. or a subject-clause, with or without a dat.:(γ).concedere aliquantisper hinc mihi intro lubet,
Plaut. Ps. 1, 5, 158:mihi lubet nunc venire Pseudolum,
id. ib. 4, 5, 3; Ter. And. 5, 5, 2: Qui lubitumst illi condormiscere? Lu. Oculis, opinor, Plaut. Mil. 3, 2, 13:non libet mihi deplorare vitam,
Cic. de Sen. 23, 84:quarum (orationum) alteram non libebat mihi scribere,
id. Att. 2, 7, 1:de quo genere libitum est mihi paulo plura dicere,
id. de Or. 2, 85, 348; id. Leg. 2, 27, 69; Ter. And. 1, 5, 28.—Without a dat.: cum illuc ventum est, ire illinc lubet, Enn. ap. Gell. 19, 10, 12 (Trag. v. 258 Vahl.); Ter. And. 4, 5, 21:de C. Gracchi tribunatu quid exspectem non libet augurari,
Cic. Lael. 12, 41:qui in foro, quicum colloqui libeat, non habeant,
id. Rep. 1, 17, 28:incoharo haec studia, vel non vacabit, vel non libebit,
Quint. 1, 12, 12; 10, 1, 13; Ter. Ad. 5, 1, 4:ultra Sauromatas fugere hinc libet,
Juv. 2, 1: libet expectare quis impendat, etc., I should like to see who, etc., id. 12, 95.—Absol., with or without a dat.:1.ego ibo pro te, si tibi non libet,
Plaut. Most. 5, 2, 10:ubiquomque libitum erit animo meo,
id. As. 1, 1, 97:adi, si libet,
id. Pers. 5, 2, 13; Cic. Tusc. 5, 15, 45; Ter. And. 1, 3, 8:age, age, ut libet,
id. ib. 2, 1, 10:ut libet, as an expression of assent,
id. Heaut. 4, 4, 16; 4, 5, 32; 5, 1, 61; id. Ad. 2, 2, 38: Ch. Quid in urbe reptas villice? Ol. Lubet, Plaut. Cas. 1, 11; id. Bacch. 5, 2, 79: Pe. Qua fiducia ausus... dicere? Ep. Libuit, Plaut. Ep. 5, 2, 33; cf. id. Ps. 1, 3, 114.—Hence,lĭbens ( lŭbens; LIBES, Inscr. R. N. 2598 Mommsen), entis, P. a., that does a thing willingly or with readiness, willing, with good will, with pleasure (class.).A.Lit.1.In gen.:2.studen hercle audire, nam ted ausculto lubens,
Plaut. Ps. 1, 5, 108: Ph. Complectere. An Facio lubens, id. As. 3, 3, 25:ego illud vero illud feci, ac lubens,
Ter. Eun. 3, 5, 43; id. Heaut. 4, 5, 15; id. And. 2, 1, 37: cum totius Italiae concursus facti illius gloriam [p. 1060] libens agnovisset, Cic. Mil. 14, 38.—Freq. (esp. in Cic.; Cæs. and Quint. do not use libens as an adj. at all) in the abl. absol.: me, te, etc., and animo libente or libenti, with pleasure, gladly, very willingly:edepol me lubente facies,
Plaut. Am. 2, 2, 218:me libente eripies mihi hunc errorem,
Cic. Att. 10, 4, 6; id. de Or. 2, 73, 295:libente me vero,
id. Rep. 1, 9 fin. Mos. N. cr.:quae (res nostrae) tam libenti senatu laudarentur,
id. Att. 1, 14, 3:cum Musis nos delectabimus animo aequo, immo vero etiam gaudenti ac libenti,
id. ib. 2, 4, 2.— Sup.:cunctae praefecturae libentissimis animis eum recipiunt,
Caes. B. C. 1, 15, 1:illam porticum redemptores statim sunt demoliti libentissimis omnibus,
Cic. Att. 4, 2, 5:libentissimis Graecis,
id. Fam. 13, 65, 1:lubentissimo corde atque animo,
Plaut. Ps. 5, 2, 22:fecit animo libentissimo populus Romanus,
Cic. Verr. 1, 9, 25.—In partic.:B.libens or libens merito (abbreviated L. M.), a formula used in paying a vow: Jovi lubens meritoque vitulor,
Plaut. Pers. 2, 3, 1:EX VOTO L. M.,
Inscr. Orell. 1412: V. S. L. M., i. e. votum solvit libens merito, or V. L. S., i. e. votum libens solvit, very freq. in inscriptions. —Transf., glad, happy, joyful, cheerful, merry (ante-class.):2.uti ego illos lubentiores faciam, quam Lubentia'st,
Plaut. As. 2, 2, 2:ego omnes hilaros, lubentes, laetificantes faciam ut fiant,
id. Pers. 5, 1, 8:hilarum ac lubentem fac te in gnati nuptiis,
Ter. Ad. 4, 7, 38.—Hence, adv.: lĭbenter or lŭbenter, willingly, cheerfully, gladly, with pleasure, Enn. ap. Gell. 12, 4, 4 (Ann. v. 239 Vahl.); id. ap. Non. 15, 12 (Trag. v. 379 ib.):cenare lubenter,
Cato, R. R. 156:ecastor frigida non lavi magis lubenter,
Plaut. Most. 1, 2, 1:ut homines te libenter studioseque audiant,
Cic. Div. in Caecil. 12, 39; id. Rep. 1, 18, 30:libenter verbo utor Catonis,
id. ib. 2, 1, 3; id. Lael. 24, 89; id. Rep. 2, 38, 64:ego tuas litteras legi libenter,
id. Fam. 3, 5, 1; id. Att. 2, 1, 1:libenter homines id, quod volunt, credunt,
Caes. B. G. 3, 18.— Comp.:ille adjurans, nusquam se umquam libentius (cenavisse),
with a better appetite, Cic. Fam. 9, 19, 1; id. Lael. 19, 68:nihil libentius audiunt,
Quint. 7, 1, 63; 8, 2, 11:nil umquam hac carne libentius edit,
Juv. 15, 88.— Sup.: cui ego quibuscumque rebus potero libentissime commodabo, Cic. Fragm. ap. Non. 275, 18: cum lubentissime edis, Favorin. ap. Gell. 15, 8, 2:libentissime dare,
Cic. Verr. 2, 4, 27, § 63; id. Leg. 2, 1, 1; Sen. Ep. 30, 9.— Hence also, -
17 sidus
sīdus, ĕris, n. [cf. Sanscr. svid, to sweat, melt; Gr. sidêros (molten) iron; Lat. sudo].I.Stars united in a figure, a group of stars, a constellation (and hence mostly plur.;(α).only so ap. Cic., Cæs., and Quint.): sunt stellae quidem singulares, ut erraticae quinque et ceterae, quae non admixtae aliis solae feruntur: sidera vero, quae in aliquod signum stellarum plurium compositione formantur, ut Aries, Taurus, Andromeda, Perseus, vel Corona et quaecumque variarum genera formarum in caelum recepta creduntur. Sic et apud Graecos aster et astron diversa significant et aster stella una est, astron signum stellis coactum, quod nos sidus vocamus,
Macr. Somn. Scip. 1, 14 med.Plur.:(β).illi sempiterni ignes, quae sidera et stellas vocatis,
Cic. Rep. 6, 15, 15:signis sideribusque caelestibus,
id. N. D. 1, 13, 35:circuitus solis et lunae reliquorumque siderum,
id. ib. 2, 62, 155; cf.:solem lunamque praecipua siderum,
Quint. 2, 16, 6; and:in sole sidera ipsa desinunt cerni,
id. 8, 5, 29:siderum regina bicornis Luna,
Hor. C. S. 35:Arcturi sidera,
Verg. G. 1, 204:solis, i. e. sol,
Ov. M. 14, 172:sidera, quae vocantur errantia,
Cic. Div. 2, 42, 89; so,errantia,
Plin. 2, 8, 6, § 32:siderum motus,
Cic. Rep. 3, 2, 3; id. Lael. 23, 88:sidera viderit innumerabilia,
id. Tusc. 5, 24, 69; id. Fin. 2, 31, 102; id. N. D. 2, 15, 39 et saep.; * Caes. B. G. 6, 14 fin.; Quint. 1, 4, 4; 2, 17, 38; 12, 11, 10 al.; Lucr. 1, 231; 1, 788; 1, 1065:candida,
id. 5, 1210:alta,
Verg. A. 3, 619:surgentia,
id. ib. 6, 850:radiantia,
Ov. M. 7, 325:turbata,
Stat. Th. 12, 406 al.:lucida,
Hor. C. 1, 3, 2; 3, 1, 32; id. Epod. 3, 15; 5, 45; 17, 5.—Sing., a heavenly body, a star; and collect., a group of stars, a constellation:II.clarum Tyndaridae sidus,
Hor. C. 4, 8, 31:fervidum,
Sirius, id. Epod. 1, 27;nivosum sidus Pleiadum,
Stat. S. 1, 1, 95:insana Caprae sidera,
Hor. C. 3, 7, 6:Baccho placuisse coronam, Ex Ariadnaeo sidere nosse potes,
Ov. F. 5, 346;so of the constellation Arcturus,
Plin. 18, 31, 74, § 311 (for which, in the plur.:Arcturi sidera,
Verg. G. 1, 204); of Capella, Ov. M. 3, 594; of the Vergiliae, Liv. 21, 35, 6; Curt. 5, 6, 12; of Saturn, Plin. 2, 8, 6, § 32 sq.; Juv. 6, 569; of Venus, Plin. 2, 8, 6, § 36; Luc. 1, 661; of the Moon:sidus lunae,
Plin. 2, 9, 6, § 41; of the Sun:calidi sideris aestu,
Tib. 2, 1, 47:aetherium,
Ov. M. 1, 424; Plin. 7, 60, 60, § 212:solstitiale,
Just. 13, 7 fin.; cf.: sidus utrumque, for the rising and setting sun, Petr. poët. 119, 2; and also for the sun and moon, Plin. 2, 13, 10, §§ 56 and 57.— Poet., collect.:nec sidus fefellit,
i. e. through ignorance, Verg. A. 7, 215.—Transf. (mostly poet. and in post-Aug. prose).A.The sky, the heavens, = caelum. (Juppiter) terram, mare, sidera movit, Ov. M. 1, 180: (Hercules) flammis ad sidera missus, Juv.11,63; cf.:2.abrupto sidere nimbus It,
Verg. A. 12, 451:sidera observare,
Curt. 7, 4, 28.—Like caelum, to denote a very great height:b.Pyramidum sumptus ad sidera ducti,
Prop. 3, 2 (4, 1), 17:evertunt actas ad sidera pinus,
Verg. A. 11, 136; cf. Juv. 11, 63:ad sidera Erigitur,
Verg. A. 9, 239:aves, quas naturalis levitas ageret ad sidera,
Curt. 4, 5, 3:domus quae vertice sidera pulsat,
Mart. 8, 36, 11; 9, 62, 10; Verg. G. 2, 427; id. A. 3, 243; id. E. 5, 62 al.—Trop. (also like caelum), as the summit or height of fame, fortune, success, etc.:B.quodsi me lyricis vatibus inseris, Sublimi feriam sidera vertice,
Hor. C. 1, 1, 36:vertice sidera tangere,
Ov. M. 7, 61; cf.:tuum nomen... Cantantes sublime ferent ad sidera cygni,
Verg. E. 9, 29:usque ad sidera notus,
id. ib. 5, 43: contingere sidera plantis, to walk upon the stars (like the gods) (of one exceedingly fortunate), Prop. 1, 8, 43 (1, 8 b, 17); cf.:celerique fugā sub sidera lapsae,
Verg. A. 3, 243.—For night:C.exactis sideribus,
Prop. 1, 3, 38:sidera producere ludo,
Stat. Th. 8, 219; cf.:sideribus dubiis,
at dawn, Juv. 5, 22.—A star, as a comparison for any thing bright, brilliant, shining, beautiful, etc. (syn.:2.stella, astrum): oculi, geminae, sidera nostra, faces,
Prop. 2, 3, 14;so of the eyes,
Ov. Am. 2, 16, 44; 3, 3, 9; id. M. 1, 499:sidere pulchrior Ille,
Hor. C. 3, 9, 21; cf. id. ib. 1, 12, 47;of form, beauty,
Stat. S. 3, 4, 26; Val. Fl. 5, 468.—Concr., ornament, pride, glory:D.o sidus Fabiae, Maxime, gentis ades,
Ov. P. 3, 3, 2; cf. id. ib. 4, 6, 9;Col. poët, 10, 96: puerum egregiae praeclarum sidere formae,
Stat. S. 3, 4, 26:Macedoniae columen ac sidus,
Curt. 9, 6, 8.—As a term of endearment, my star, Suet. Calig. 13 fin.; Hor. Epod. 17, 41.—Season of the year:2.quo sidere terram Vertere Conveniat,
Verg. G. 1, 1; cf.:hiberno moliris sidere classem?
id. A. 4, 309:sidere aequinoctii quo maxime tumescit Oceanus,
Tac. A. 1, 70; cf.:brumale sidus,
Ov. P. 2, 4, 25:sidere flagrante brumali,
Amm. 27, 12, 12.—Climate, weather, etc.:E.ut patrios fontes patriumque sidus ferre consuevisti,
Plin. Pan. 15, 3; so,sub nostro sidere,
Juv. 12, 103:tot inhospita saxa Sideraque emensae,
i.e. regions, Verg. A. 5, 628:grave sidus et imbrem vitare,
tempest, storm, Ov. M. 5, 281:triste Minervae (raised by Minerva),
Verg. A. 11, 260.—Colloquially, with confectus: intellegitur sidus confectum, i. e. that the weather ( occasioned by a constellation) is ended, Plin. 16, 23, 36, § 87; 18, 25, 57, § 207:fertur in abruptum casu, non sidere, puppis,
Claud. in Eutr. 2, 424.—With allusion to the influence which the ancients believed the constellations to have upon the health or the destiny of men, star, destiny, etc.:pestifero sidere icti,
Liv. 8, 9, 12: sidere afflari, to be blasted or palsied by a constellation, to be planet-struck or sunstruck, astroboleisthai, Plin. 2, 41, 41, § 108; Petr. 2, 7; cf.:sidere percussa lingua,
Mart. 11, 85, 1:subito fias ut sidere mutus,
id. 7, 92, 9;v. sideror and sideratio: sidera natalicia,
Cic. Div. 2, 43, 91; cf.:o sidere dextro Edite,
Stat. S. 3, 4, 63:adveniet fausto cum sidere conjux,
Cat. 64, 330:vivere duro sidere,
Prop. 1, 6, 36:grave sidus,
Ov. Tr. 5, 10, 45 Jahn:per alias civitates ut sidus salutare susciperetur,
as arbiter of their destiny, Amm. 21, 10, 2. -
18 córam pópulo
ante la multitud; delante del público; en público; sin miedo al público; en presencia del público◘ Loc. lat. que significa literalmente 'en presencia del pueblo', esto es, 'en público': " Que se declare esta nulidad flagrante y demostrada " córam pópulo", y ambos podrán casarse ya con quien les plazca" ( Vanguardia [Esp.] 30.12.95). [RAE: Diccionario panhispánico de dudas. Madrid: Santillana, 2005, p. 182]Expresión de Horacio ( Arte poética, 185), a propósito de ciertos espectáculos que el autor dramático no debe mostrar al público: Hablar córam pópulo, en voz alta y sin temor.
См. также в других словарях:
flagrante — 1. ‘Evidente, que no admite refutación’: «Las actividades de los siete barcos kuwaitíes constituyen “[...] una prueba flagrante de su creciente apoyo al régimen iraquí”» (País [Esp.] 1.6.87); y ‘[delito] que se descubre mientras se está… … Diccionario panhispánico de dudas
flagrante — adjetivo 1. (preferentemente antepuesto) Área: derecho [Delito] que está siendo cometido en el momento mismo en que su autor es sorprendido: Lo han sorprendido en un flagrante delito. 2. (antepuesto / pospuesto) … Diccionario Salamanca de la Lengua Española
flagrante — (Del ant. part. act. de flagrar; lat. flagrans, antis). 1. adj. Que flagra. 2. Que se está ejecutando actualmente. 3. De tal evidencia que no necesita pruebas. Contradicción flagrante. en flagrante. loc. adv. En el mismo momento de estarse… … Diccionario de la lengua española
flagrante — agg. [dal lat. flagrans antis, part. pres. di flagrare ardere ]. 1. (giur.) [di reato che viene constatato nel momento in cui viene commesso] ▲ Locuz. prep.: in flagrante ▶◀ (pop.) con il sorcio in bocca, (pop.) con le mani nel sacco, sul fatto.… … Enciclopedia Italiana
flagrante — adj. 2 g. 1. Ardente, acalorado. 2. Manifesto. 3. Evidente. 4. Praticado na própria ocasião em que se é surpreendido. • s. m. 5. Ensejo; instante. 6. em flagrante: na própria ocasião em que (o ato) se perpetra … Dicionário da Língua Portuguesa
flagrante — (De la locución lat. inflagranti crimene, part. de flagrare, arder.) ► adjetivo 1 Que se está realizando en el momento de que se habla: ■ lo cogieron en flagrante delito. REG. PREPOSICIONAL + en 2 Que es evidente, que no necesita pruebas: ■ caer… … Enciclopedia Universal
flagrante — 1fla·gràn·te p.pres., agg. 1. p.pres. → flagrare 2. agg. LE ardente, infuocato; luminoso: via pe campi, a meriggi flagranti (D Annunzio) | OB fig., fervente, appassionato 2fla·gràn·te agg. 1. TS dir. di reato, che ha carattere di flagranza, che… … Dizionario italiano
flagrante — ● flagrant, flagrante adjectif (latin flagrans, antis, brûlant, de flagare, brûler) Qui est évident, visible au point de ne pouvoir être nié ; incontestable : Une erreur flagrante. ● flagrant, flagrante (expressions) adjectif (latin flagrans,… … Encyclopédie Universelle
flagrante — {{#}}{{LM F17855}}{{〓}} {{SynF18314}} {{[}}flagrante{{]}} ‹fla·gran·te› {{《}}▍ adj.inv.{{》}} {{<}}1{{>}} Que está sucediendo o se está ejecutando actualmente: • Es un tema flagrante y que aparece en todos los periódicos del día.{{○}} {{<}}2{{>}}… … Diccionario de uso del español actual con sinónimos y antónimos
flagrante — {{hw}}{{flagrante}}{{/hw}}agg. 1 (dir.) Di reato o di reo in stato di flagranza: cogliere in –f. 2 Evidente, chiaro, manifesto: essere in flagrante contraddizione … Enciclopedia di italiano
flagrante — adv. from the term flagrante delicto (red handed, at the very moment the act was being committed) … English contemporary dictionary