Перевод: с латинского на английский

с английского на латинский

bit...

  • 101 parumper

    for a short time, for a little while, for a bit

    Latin-English dictionary of medieval > parumper

  • 102 peculium

    a bit of money, a small property

    Latin-English dictionary of medieval > peculium

  • 103 aliquantillum

    ălĭquantillum, i, n. adj. doub. dim [aliquantulus], a very little indeed, a little bit:

    foris aliquantillum gusto,

    Plaut. Capt. 1, 2, 28

    Lewis & Short latin dictionary > aliquantillum

  • 104 aurum

    aurum (Sab. ausum, Paul. ex Fest. p. 9 Müll.; vulg. Lat., ōrum, ib. p. 183; cf. Ital. and Span. oro and Fr. or), i, n. [v. aes].
    I.
    Gold; as a mineral, v. Plin. 33, 4, 21, § 66 sqq.:

    auri venas invenire,

    Cic. N. D. 2, 60, 151:

    venas auri sequi,

    Lucr. 6, 808; Tac. G. 5:

    aurum igni perspicere,

    Cic. Fam. 9, 16:

    eruere terrā,

    Ov. Am. 3, 8, 53:

    auri fodina,

    Plin. 33, 4, 21, § 78; Vulg. Gen. 2, 11; ib. 2 Par. 2, 7; ib. Matt. 2, 11; Naev. ap. Serv. ad Verg. A. 2, 797:

    ex auro vestis,

    id. 2, 22 (ap. Isid. Orig. 19, 22, 20) et saep.—

    Provv.: montes auri polliceri,

    to promise mountains of gold, Ter. Phorm. 1, 2, 18:

    carius auro,

    more precious than gold, Cat. 107, 3 (cf.: kreissona chrusou, Aesch. Choëph. 372; chrusou chrusotera, Sapph. Fr. 122. Ellis).—
    II.
    Meton.
    A.
    Things made of gold, an ornament of gold, a golden vessel, utensil, etc.:

    Nec domus argento fulget nec auro renidet,

    gold plate, Lucr. 2, 27. So,
    1.
    A golden goblet:

    et pleno se proluit auro,

    Verg. A. 1, 739:

    Regales epulae mensis et Bacchus in auro Ponitur,

    Ov. M. 6, 488:

    tibi non committitur aurum,

    Juv. 5, 39; 10, 27; Stat. Th. 5, 188;

    and in the hendiadys: pateris libamus et auro = pateris aureis,

    Verg. G. 2, 192.—
    2.
    A golden chain, buckle, clasp, necklace, jewelry:

    Oneratas veste atque auro,

    Ter. Heaut. 3, 1, 43:

    Donec eum conjunx fatale poposcerit aurum,

    Ov. M. 9, 411; 14, 394.—
    3.
    A gold ring:

    Ventilet aestivum digitis sudantibus aurum,

    Juv. 1, 28.—
    4.
    A golden bit:

    fulvum mandunt sub dentibus aurum,

    Verg. A. 7, 279; 5, 817.—
    5.
    The golden fleece:

    auro Heros Aesonius potitur,

    Ov. M. 7, 155.—
    6.
    A golden hairband, krôbulos:

    crines nodantur in aurum,

    Verg. A. 4, 138 Serv.—
    7.
    Esp. freq., gold as coined money:

    si quis illam invenerit Aulam onustam auri,

    Plaut. Aul. 4, 2, 4:

    De Caelio vide, quaeso, ne quae lacuna sit in auro,

    Cic. Att. 12, 6, 1:

    Aurum omnes victā jam pietate colunt,

    Prop. 4, 12, 48 sq.:

    quid non mortalia pectora cogis Auri sacra fames?

    Verg. A. 3, 56; cf. Plin. 37, 1, 3, § 6; so Hor. C. 2, 16, 8; 2, 18, 36; 3, 16, 9; id. S. 2, 2, 25; 2, 3, 109; 2, 3, 142; id. Ep. 2, 2, 179; Vulg. Matt. 10, 9; ib. Act. 3, 6 et saep.—
    B.
    The color or lustre of gold, the gleam or brightness of gold, Ov. M. 9, 689:

    anguis cristis praesignis et auro (hendiadys, for cristis aureis),

    id. ib. 3, 32:

    saevo cum nox accenditur auro,

    Val. Fl. 5, 369 (i. e. mala portendente splendore, Wagn.); so,

    fulgor auri, of the face,

    Cat. 64, 100, ubi v. Ellis.—
    C.
    The Golden Age:

    redeant in aurum Tempora priscum,

    Hor. C. 4, 2, 39:

    subiit argentea proles, Auro deterior,

    Ov. M. 1, 115; 15, 260.

    Lewis & Short latin dictionary > aurum

  • 105 bolus

    bŏlus, i, m., = bolos, a throw or cast (ante- and post-class.; cf. jactus).
    I.
    Lit.
    A.
    Of dice in gaming, a throw: si vis tribus bolis... Th. Quin tu in malam crucem cum bolis, cum bulbis, Plaut. Curc. 5, 2, 13:

    nimis lepide jecisti bolum,

    id. Rud. 2, 2, 30:

    enumerare bolos,

    Aus. Prof. 1, 26.—
    B.
    A cast of the net in fishing; and meton., the cast, i. e. the draught of fishes, the haul:

    bolum emere,

    Suet. Rhet. 1.—
    II.
    Trop., gain, profit, advantage; a haul, winning, piece of fortune, etc.: primumdum merces annua: is primus bolu'st, that ' s her first haul, Plaut. Truc. 1, 1, 10:

    intus bolos dat,

    id. ib. 4, 2, 12:

    dabit haec tibi grandis bolos,

    id. Pers. 4, 4, 106; Lucil. ap. Non. p. 46, 13:

    magnum bolum deferunt aeris,

    Varr. R. R. 3, 14, 5; 3, 2, 16.—Esp.: aliquem tangere bolo, to cozen, wheedle of gain:

    quia amare cernit, tangere hominem volt bolo,

    Plaut. Poen. prol. 101; cf.:

    verum hoc te multabo bolo,

    id. Truc. 4, 3, 70.—
    B.
    A choice bit, nice morsel:

    cracior bolum mihi tantum ereptum tam desubito e faucibus,

    Ter. Heaut. 4, 2, 6 Wagn. ad loc.—(In some or all the passages under II. al. refer the word to Gr. hê bôlos, a clod; cf.: bolus apud Graecos si per o scribitur, signficat jactum retis; si per ô, glaebam terrae, vel frustum cujusque rei, Don. ad Ter. Heaut. 4, 2, 6; cf. Speng. ad Plaut. Truc. 1, 1, 10.— But bolus is always masc. in Plaut. and Ter., and is scanned bŏlus; v. esp. Plaut. Truc. 4, 3, 70; id. Poen. prol. 101).

    Lewis & Short latin dictionary > bolus

  • 106 Chalybs

    1.
    chălybs, ybis, m., = chalups, steel (cf. Plin. 34, 14, 41, § 142 sq.):

    vulnificus (because weapons were made of it),

    Verg. A. 8, 446;

    on account of its hardness: ferro durior et chalybe,

    Prop. 1, 16, 30; cf. Sen. Herc. Oet. 152; Sil. 1, 171; 2, 403.—
    II.
    Meton., the things made of it.
    A.
    A sword:

    strictus,

    Sen. Thyest. 364.—
    B.
    A horse ' s bit, Luc. 6, 398.—
    C.
    The point of an arrow, Luc. 7, 518; Val. Fl. 6, 342; Sil. 2, 107 al.—
    D.
    An iron rail, Luc. 6, 547.
    2.
    Chălybs, ybis, m., a river in Lusitania, Just. 44, 3, 9.

    Lewis & Short latin dictionary > Chalybs

  • 107 chalybs

    1.
    chălybs, ybis, m., = chalups, steel (cf. Plin. 34, 14, 41, § 142 sq.):

    vulnificus (because weapons were made of it),

    Verg. A. 8, 446;

    on account of its hardness: ferro durior et chalybe,

    Prop. 1, 16, 30; cf. Sen. Herc. Oet. 152; Sil. 1, 171; 2, 403.—
    II.
    Meton., the things made of it.
    A.
    A sword:

    strictus,

    Sen. Thyest. 364.—
    B.
    A horse ' s bit, Luc. 6, 398.—
    C.
    The point of an arrow, Luc. 7, 518; Val. Fl. 6, 342; Sil. 2, 107 al.—
    D.
    An iron rail, Luc. 6, 547.
    2.
    Chălybs, ybis, m., a river in Lusitania, Just. 44, 3, 9.

    Lewis & Short latin dictionary > chalybs

  • 108 emplastro

    emplastro, no perf., ātum, 1, v. a., in horticult. lang., to inoculate by inserting a bit of the bark with the eye, to scutcheongraft, to bud, Col. 5, 11, 10; 11, 2, 37; Pall. Mai. 6; id. Nov. 7, 7.

    Lewis & Short latin dictionary > emplastro

  • 109 frustillum

    frustillum, i, n. dim. [frustum], a small piece, little bit (ante-class.):

    parvula,

    Arn. 7, 231:

    ignea,

    id. 2, 84.

    Lewis & Short latin dictionary > frustillum

  • 110 frustulum

    frustŭlum, i, n. dim. [id.], a small piece, little bit (post-class.):

    frustulum panis,

    App. M. 1, p. 110, 34.

    Lewis & Short latin dictionary > frustulum

  • 111 Gutta

    1.
    gutta, ae (archaic gen. sing. guttaiï, Lucr. 6, 614), f. [etym. dub.], a drop of a fluid (cf.: stilla, stiria).
    I.
    Lit.:

    numerus quem in cadentibus guttis, quod intervallis distinguitur, notare possumus,

    Cic. de Or. 3, 48, 186:

    guttae imbrium quasi cruentae,

    id. N. D. 2, 5, 14:

    gutta cavat lapidem, consumitur annulus usu,

    Ov. P. 4, 10, 5:

    si ego in os meum hodie vini guttam indidi,

    Plaut. Cas. 2, 3, 30:

    guttam haud habeo sanguinis (prae metu),

    id. Most. 2, 2, 76; cf. Verg. A. 3, 28:

    gutta per attonitas ibat oborta genas,

    i. e. tears, Ov. P. 2, 3, 90:

    succina,

    i. e. amber, Mart. 6, 15, 2;

    the same, Phaëthontis,

    id. 4, 32, 1: Arabicae, perh. oil of myrrh, App. M. 2, p. 118; cf. Sid. Carm. 5, 43:

    sanguinis in facie non haeret gutta,

    i. e. no blush, Juv. 11, 54.—
    B.
    Transf.
    1.
    Guttae, natural spots, specks on animals, stones, etc.:

    nigraque caeruleis variari corpora (anguis) guttis,

    Ov. M. 4, 578; cf. id. ib. 5, 461:

    (apium) paribus lita corpora guttis,

    Verg. G. 4, 99:

    lapis interstinctus aureis guttis,

    Plin. 36, 8, 13, § 63; 29, 4, 27, § 84.—
    2. II.
    Trop., a drop, i. e. a little bit, a little (ante-class. and very rare):

    gutta dulcedinis,

    Lucr. 4, 1060:

    certi consilī,

    Plaut. Ps. 1, 4, 4.
    2.
    Gutta, ae, m., a Roman surname, Cic. Clu. 26, 71; 36, 98.

    Lewis & Short latin dictionary > Gutta

  • 112 gutta

    1.
    gutta, ae (archaic gen. sing. guttaiï, Lucr. 6, 614), f. [etym. dub.], a drop of a fluid (cf.: stilla, stiria).
    I.
    Lit.:

    numerus quem in cadentibus guttis, quod intervallis distinguitur, notare possumus,

    Cic. de Or. 3, 48, 186:

    guttae imbrium quasi cruentae,

    id. N. D. 2, 5, 14:

    gutta cavat lapidem, consumitur annulus usu,

    Ov. P. 4, 10, 5:

    si ego in os meum hodie vini guttam indidi,

    Plaut. Cas. 2, 3, 30:

    guttam haud habeo sanguinis (prae metu),

    id. Most. 2, 2, 76; cf. Verg. A. 3, 28:

    gutta per attonitas ibat oborta genas,

    i. e. tears, Ov. P. 2, 3, 90:

    succina,

    i. e. amber, Mart. 6, 15, 2;

    the same, Phaëthontis,

    id. 4, 32, 1: Arabicae, perh. oil of myrrh, App. M. 2, p. 118; cf. Sid. Carm. 5, 43:

    sanguinis in facie non haeret gutta,

    i. e. no blush, Juv. 11, 54.—
    B.
    Transf.
    1.
    Guttae, natural spots, specks on animals, stones, etc.:

    nigraque caeruleis variari corpora (anguis) guttis,

    Ov. M. 4, 578; cf. id. ib. 5, 461:

    (apium) paribus lita corpora guttis,

    Verg. G. 4, 99:

    lapis interstinctus aureis guttis,

    Plin. 36, 8, 13, § 63; 29, 4, 27, § 84.—
    2. II.
    Trop., a drop, i. e. a little bit, a little (ante-class. and very rare):

    gutta dulcedinis,

    Lucr. 4, 1060:

    certi consilī,

    Plaut. Ps. 1, 4, 4.
    2.
    Gutta, ae, m., a Roman surname, Cic. Clu. 26, 71; 36, 98.

    Lewis & Short latin dictionary > gutta

  • 113 humus

    hŭmus, i (archaic form of the abl. sing. humu, Varr. ap. Non. 488, 6 and 48, 26), f. (archaic masc. humum humidum pedibus fodit, Laev. ap. Prisc. p. 719 P.: humidum humum, Gracch. ib.) [from the prim. form XAM, whence chămai, chămothen, chămalos, Lat. humilis; kindr. with Sanscr. Xám, earth; Gr. chthôn], the earth, the ground, the soil.
    I.
    Lit. (class.; cf.: terra, solum, tellus): humus erat immunda, lutulenta vino, coronis languidulis et spinis coöperta piscium, Cic. Fragm. Or. pro Gall. ap. Quint. 8, 3, 66 (ap. Orell. IV. 2, p. 454); cf.:

    omnia constrata telis, armis, cadaveribus et inter ea humus infecta sanguine,

    Sall. J. 101 fin.:

    subacta atque pura,

    Cic. de Sen. 17, 59: cubitis pinsibant humum, Enn. ap. Varr. L. L. 5, § 23 Müll. (Trag. v. 435 Vahl.); cf.: procubuit moriens et humum semel ore momordit. bit the ground and died (cf. the Homer. odax helein gaian), Verg. A. 11, 418:

    calcibus atram Tundit humum exspirans,

    id. ib. 10, 731; cf. Ov. A. A. 1, 112:

    pede candido In morem Salium ter quatient humum,

    Hor. C. 4, 1, 28:

    Acestes aequaevum ab humo attollit amicum,

    Verg. A. 5, 452:

    sedit humo,

    Ov. M. 4, 261:

    ipse feraces Figat humo plantas,

    Verg. G. 4, 115; cf.:

    semina spargere humo,

    Ov. M. 5, 647:

    surgit humo,

    id. F. 6, 735; cf.:

    nec se movit humo,

    id. M. 4, 264:

    dejectoque in humum vultu,

    id. ib. 6, 607:

    propter humum volitat,

    id. ib. 8, 258:

    humi atque ipsius stirpis laetitia,

    Col. 4, 24, 4; cf.:

    quis cibus erat caro ferina atque humi pabulum uti pecoribus,

    Sall. J. 18, 1:

    ii, quos humus injecta contegeret (shortly afterwards, gleba),

    Cic. Leg. 2, 22, 57:

    quae (genera arborum) humi arido atque arenoso gignuntur,

    Sall. J. 48, 3 Kritz N. cr. — Poet., as a fig. for what is low, mean, common:

    sermones repentes per humum,

    Hor. Ep. 2, 1, 251; cf.:

    ne, dum vitat humum, nubes et inania captet,

    id. A. P. 230:

    ad humum maerore gravi deducit et angit,

    id. ib. 110; v. also [p. 871] under adv.:

    affigit humo divinae particulam aurae,

    id. S. 2, 2, 79.—
    II.
    Transf., in gen., like solum, land, country, region:

    Punica nec Teucris pressa fuisset humus,

    Ov. H. 7, 140:

    Aonia,

    id. F. 1, 490:

    Illyrica,

    id. Med. Fac. 74:

    Pontica,

    id. P. 3, 5, 56.—
    III.
    Adverbial form humi, like chamai, on the ground or to the ground:

    jacere humi,

    Cic. Cat. 1, 10, 26:

    requiescere,

    Sall. J. 85, 33:

    strati,

    Cic. de Or. 3, 6, 22; cf.:

    serpit humi tutus nimium timidusque procellae,

    Hor. A. P. 28:

    quousque humi defixa tua mens erit?

    fixed on the ground, Cic. Rep. 6, 17:

    locus circiter duodecim pedes humi depressus,

    Sall. C. 55, 3:

    quot humi morientia corpora fundis?

    Verg. A. 11, 665:

    spargere humi dentes,

    Ov. M. 3, 105; cf.:

    hunc stravit humi,

    id. ib. 12, 255:

    tremens procumbit humi bos,

    Verg. A. 5, 481:

    volvitur ille excussus humi,

    id. ib. 11, 640; cf.:

    projectum humi jugulavit,

    Tac. H. 2, 64:

    stratus humi palmes viduas desiderat ulmos,

    Juv. 8, 78.

    Lewis & Short latin dictionary > humus

  • 114 Lupus

    1.
    lŭpus, i, m. [kindred with lukos; Sanscr. vrika, and our wolf], a wolf.
    I.
    Lit.:

    torva leaena lupum sequitur, lupus ipse capellam,

    Verg. E. 2, 63; Plin. 10, 63, 88, § 173; 8, 22, 34, § 80:

    Martialis lupus,

    sacred to Mars, Hor. C. 1, 17, 9; so,

    Martius,

    Verg. A. 9, 566: lupus femina for lupa, a she-wolf, Enn. ap. Serv. Verg. A. 2, 355 (Ann. v. 70 Vahl.); id. ap. Non. 378, 18 (ib. v. 73):

    lupus masculinum (est), quamquam Varro... lupum feminam dicit, Ennium Pictoremque Fabium secutus,

    Quint. 1, 6, 12.—According to the belief of the Romans, if a wolf saw a man before the latter saw him, the man became dumb: vox quoque Moerim Jam fugit ipsa;

    lupi Moerim videre priores,

    Verg. E. 9, 53; cf. Plin. 8, 22, 34, § 80.—Prov.: lupus in fabulā or sermone, said of the appearance of a person when he is spoken of; as we say in English, talk of the devil, and he appears:

    atque eccum tibi lupum in sermone,

    Plaut. Stich. 4, 1, 71; Ter. Ad. 4, 1, 21; Serv. Verg. E. 9, 54:

    de Varrone loquebamur: lupus in fabulā: venit enim ad me,

    Cic. Att. 13, 33, 4.—
    (β).
    Lupum auribus tenere, to have a wolf by the ears, to be unable to hold and afraid to let go, i. e. to be in a situation of doubt and difficulty, Ter. Phorm. 3, 2, 21; Suet. Tib. 25.—
    (γ).
    Hac urget lupus, hac canis angit, on this side the wolf, on that the dog, i. e. to be placed between two fires, Hor. S. 2, 2, 64.—
    (δ).
    Lupos apud oves custodes relinquere, Plaut. Ps. 1, 28:

    ovem lupo committere,

    to intrust sheep to a wolf, Ter. Eun. 5, 1, 16; cf.

    o praeclarum custodem ovium, ut aiunt, lupum!

    Cic. Phil. 3, 11, 27; cf.:

    plenum montano credis ovile lupo?

    Ov. A. A. 2, 363.—
    (ε).
    Lupo agnum eripere, of a difficult undertaking;

    as in English,

    to snatch the meat from a dog's mouth, Plaut. Poen. 3, 5, 31.—
    (ζ).
    Lupus observavit, dum dormitaret canes, of one who watches his opportunity to be unobserved, Plaut. Trin. 1, 2, 133.—
    (η).
    Ovīs ultro fugiat lupus, of a very improbable act, Verg. E. 8, 52.—
    (θ).
    Tantum curamus frigora, quantum numerum (ovium) lupus, i. e. do not care at all, as the wolf does not care whether the number of the sheep is right or not, Verg. E. 7, 51.—
    II.
    Transf.
    A.
    A voracious fish, the wolf-fish or pike, Hor. S. 2, 2, 31; Plin. 9, 54, 79, § 169; 9, 17, 28, § 61; Col. 8, 16; Mart. 13, 89; Macr. S. 2, 12 bis.—
    B.
    A kind of spider, Plin. 29, 4, 27, § 85; 11, 24, 28, § 80.—
    C.
    A bit armed with points like wolves' teeth (frena lupata):

    et placido duros (equus) accipit ore lupos,

    Ov. Tr. 4, 6, 3; Stat. Ach. 1, 281.—
    D.
    A hook with which things were hoisted:

    in alios lupi superne ferrei injecti,

    Liv. 28, 3, 7; Isid. Orig. 23, 15.—
    E.
    A small handsaw, Pall. 1, 43, 2.—
    F.
    The hop, a plant (Humulus lupulus), Plin. 21, 15, 50, § 86.
    2.
    Lŭpus, a surname in the gens Rutilia, e. g. P. Lutilius Lupus, a rhetorician in the time of Augustus; v. Rutilius; cf. Cic. N. D. 1, 23, 63.

    Lewis & Short latin dictionary > Lupus

  • 115 lupus

    1.
    lŭpus, i, m. [kindred with lukos; Sanscr. vrika, and our wolf], a wolf.
    I.
    Lit.:

    torva leaena lupum sequitur, lupus ipse capellam,

    Verg. E. 2, 63; Plin. 10, 63, 88, § 173; 8, 22, 34, § 80:

    Martialis lupus,

    sacred to Mars, Hor. C. 1, 17, 9; so,

    Martius,

    Verg. A. 9, 566: lupus femina for lupa, a she-wolf, Enn. ap. Serv. Verg. A. 2, 355 (Ann. v. 70 Vahl.); id. ap. Non. 378, 18 (ib. v. 73):

    lupus masculinum (est), quamquam Varro... lupum feminam dicit, Ennium Pictoremque Fabium secutus,

    Quint. 1, 6, 12.—According to the belief of the Romans, if a wolf saw a man before the latter saw him, the man became dumb: vox quoque Moerim Jam fugit ipsa;

    lupi Moerim videre priores,

    Verg. E. 9, 53; cf. Plin. 8, 22, 34, § 80.—Prov.: lupus in fabulā or sermone, said of the appearance of a person when he is spoken of; as we say in English, talk of the devil, and he appears:

    atque eccum tibi lupum in sermone,

    Plaut. Stich. 4, 1, 71; Ter. Ad. 4, 1, 21; Serv. Verg. E. 9, 54:

    de Varrone loquebamur: lupus in fabulā: venit enim ad me,

    Cic. Att. 13, 33, 4.—
    (β).
    Lupum auribus tenere, to have a wolf by the ears, to be unable to hold and afraid to let go, i. e. to be in a situation of doubt and difficulty, Ter. Phorm. 3, 2, 21; Suet. Tib. 25.—
    (γ).
    Hac urget lupus, hac canis angit, on this side the wolf, on that the dog, i. e. to be placed between two fires, Hor. S. 2, 2, 64.—
    (δ).
    Lupos apud oves custodes relinquere, Plaut. Ps. 1, 28:

    ovem lupo committere,

    to intrust sheep to a wolf, Ter. Eun. 5, 1, 16; cf.

    o praeclarum custodem ovium, ut aiunt, lupum!

    Cic. Phil. 3, 11, 27; cf.:

    plenum montano credis ovile lupo?

    Ov. A. A. 2, 363.—
    (ε).
    Lupo agnum eripere, of a difficult undertaking;

    as in English,

    to snatch the meat from a dog's mouth, Plaut. Poen. 3, 5, 31.—
    (ζ).
    Lupus observavit, dum dormitaret canes, of one who watches his opportunity to be unobserved, Plaut. Trin. 1, 2, 133.—
    (η).
    Ovīs ultro fugiat lupus, of a very improbable act, Verg. E. 8, 52.—
    (θ).
    Tantum curamus frigora, quantum numerum (ovium) lupus, i. e. do not care at all, as the wolf does not care whether the number of the sheep is right or not, Verg. E. 7, 51.—
    II.
    Transf.
    A.
    A voracious fish, the wolf-fish or pike, Hor. S. 2, 2, 31; Plin. 9, 54, 79, § 169; 9, 17, 28, § 61; Col. 8, 16; Mart. 13, 89; Macr. S. 2, 12 bis.—
    B.
    A kind of spider, Plin. 29, 4, 27, § 85; 11, 24, 28, § 80.—
    C.
    A bit armed with points like wolves' teeth (frena lupata):

    et placido duros (equus) accipit ore lupos,

    Ov. Tr. 4, 6, 3; Stat. Ach. 1, 281.—
    D.
    A hook with which things were hoisted:

    in alios lupi superne ferrei injecti,

    Liv. 28, 3, 7; Isid. Orig. 23, 15.—
    E.
    A small handsaw, Pall. 1, 43, 2.—
    F.
    The hop, a plant (Humulus lupulus), Plin. 21, 15, 50, § 86.
    2.
    Lŭpus, a surname in the gens Rutilia, e. g. P. Lutilius Lupus, a rhetorician in the time of Augustus; v. Rutilius; cf. Cic. N. D. 1, 23, 63.

    Lewis & Short latin dictionary > lupus

  • 116 Menalippus

    Mĕnălippus (orig. form Mĕlănip-pus), i, m., = Melanippos, the slayer of Tydeus, who, while dying, bit the head of Menalippus, Stat. Th. 8, 719; 740.—The form Melanippus is found as the name of a tragedy of Attius, Cic. Tusc. 3, 9, 20.

    Lewis & Short latin dictionary > Menalippus

  • 117 micula

    mīcŭla, ae, f. dim. [mica], a little crumb, little grain, little bit (post-Aug.), Cels. 2, 5:

    exiguae,

    Arn. 2, 77.

    Lewis & Short latin dictionary > micula

  • 118 morsum

    morsum, i, n. [mordeo], a bit, little piece, e. g. of wool ( poet.):

    lanea morsa,

    Cat. 64, 316.

    Lewis & Short latin dictionary > morsum

  • 119 murex

    mūrex, ĭcis, m.
    I.
    The purple-fish, Plin. 9, 36, 60, § 125; Enn. ap. App. Mag. p. 299, 11 (Heduph. v. 11, p. 167 Vahl.):

    Baianus,

    Hor. S. 2, 4, 32.—The Tritons used the shell as a tuba, Val. Fl. 3, 726.—The shells were also used for holding liquids, Mart. 3, 82, 27.—And for adorning grottos:

    summa lacunabant alterno murice conchae,

    Ov. M. 8, 563.—
    II.
    Transf.
    A.
    The purple dye, purple, made from the juice of the purple-fish:

    Tyrioque ardebat murice laena,

    Verg. A. 4, 262.—
    B.
    Of bodies shaped (pointed) like the purplefish.
    1.
    A pointed rock or slone:

    acuto in murice remi Obnixi crepuere,

    Verg. A. 5, 205:

    Cato sternendum forum muricibus censuerat,

    with small, pointed stones, Plin. 19, 1, 6, § 24.—
    2.
    A sharp murex-shell used for a bridle-bit:

    acuto murice frenat Delphinas bijuges,

    Stat. Achill. 1; 221.—
    3.
    A caltrop, with sharp points in every direction:

    murices ferreos in terram defodisse Dareum, quā hostem equites emissurum esse credebat,

    Curt. 4, 13, 36; Val. Max. 3, 7, 2.—
    4.
    A spike of iron:

    armarium muricibus praefixum,

    Gell. 6, 4, 4.

    Lewis & Short latin dictionary > murex

  • 120 offa

    offa, ae, f.
    I.
    Lit., a bite, bit, morsel; esp. a little ball or pellet made of flour: antiqui offam vocabant abscisum globi formā, ut manu glomeratam pultem, Paul. ex Fest. s. v. poenitam offam, p. 242 Müll.: offam eripere alicui, Enn. ap. Plin. 18, 8, 19, § 84 (Enn. p. 181 Vahl.); Varr. R. R. 3, 5:

    offam obicit,

    Verg. A. 6, 420:

    pultis,

    Cic. Div. 2, 35, 73.—Prov.: inter os et offam, = Engl. between the cup and the lip, Cato ap. Gell. 13, 18 (17), 1; cf.: vetus est proverbium inter os et offam, idem significans quod Graecus ille paroimiôdês versus: Polla metaxu pelei kulikos kai cheileos akrou, Apollin. ap. Gell. l. l. § 3.—
    II.
    Transf., in gen.
    A.
    A piece, lump, mass:

    aufer illam offam porcinam,

    Plaut. Mil. 3, 1, 165 Ritschl N. cr.:

    offa porcina cum caudā in cenis puris offa penita vocatur, Paul. ex Fest. s. v. penem, p. 230 Müll.: gummi in offas convolutum,

    Plin. 12, 9, 19, § 35.—
    B.
    A swelling, Juv. 16, 11.—
    C.
    A shapeless mass, untimely birth, abortion, Juv. 2, 33:

    quantas robusti carminis offas Ingeris?

    Pers. 5, 5; Plin. 9, 48, 72, § 155.

    Lewis & Short latin dictionary > offa

См. также в других словарях:

  • bit — bit …   Dictionnaire des rimes

  • bitərəfləşmə — «Bitərəfləşmək»dən f. is …   Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

  • Bit — Saltar a navegación, búsqueda Bit es el acrónimo de Binary digit. (dígito binario). Un bit es un dígito del sistema de numeración binario. Mientras que en el sistema de numeración decimal se usan diez dígitos, en el binario se usan sólo dos… …   Wikipedia Español

  • BIT — (binary digit) Contraction de l’expression anglaise binary digit (chiffre binaire), le terme bit prend en informatique trois significations différentes. Puisqu’on se trouve ici dans un système de numération à base 2, deux symboles (habituellement …   Encyclopédie Universelle

  • Bit — [bɪt], das; [s], [s]: kleinste Einheit der Informationseinheit beim Computer: ein Byte besteht aus acht Bit; ein Bit steht entweder auf 0 oder auf 1. * * * bịt 〈EDV; Zeichen für〉 Bit * * * 1Bịt , das; [s], s <aber: eine Million Bits od.… …   Universal-Lexikon

  • bit — bit1 [bit] n. [ME < OE bite, a bite < bītan, BITE] 1. the part of a bridle that goes into a horse s mouth, used to control the horse: see BRIDLE 2. anything that curbs or controls 3. the part of a pipestem held in the mouth: see PIPE 4. th …   English World dictionary

  • bit — Ⅰ. bit [1] ► NOUN 1) a small piece or quantity. 2) (a bit) a short time or distance. 3) (also bit of fluff or stuff) informal a girl or young woman. ● a bit …   English terms dictionary

  • bit.ly — bit.ly …   Википедия

  • BIT — (homonymie) Cette page d’homonymie répertorie les différents sujets et articles partageant un même nom.  Pour les articles homophones, voir Bite (homonymie) et Bitte (homonymie) …   Wikipédia en Français

  • bit — BIT, biţi, s.m. (inform.) Unitate de măsură pentru cantitatea de informaţie (3) dintr un semnal, corespunzător logaritmului în baza 2. – Din engl., fr. bit. Trimis de paula, 03.09.2007. Sursa: DEX 98  bit (unitate de informaţie) s. m., pl. biţi… …   Dicționar Român

  • Bit — Sn Binärzeichen per. Wortschatz fach. (20. Jh.) Entlehnung. Entlehnt aus ne. bit, einem Kunstwort ( blending ) aus ne. binary digit binäre Zahl . E. binary geht (wie auch nhd. binär) zurück auf l. bīnārius zwei enthaltend , zu l. bīnus je zwei ;… …   Etymologisches Wörterbuch der deutschen sprache

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»