Перевод: с латинского на английский

с английского на латинский

Profusion

  • 1 prodigentia

    profusion, prodigiality.

    Latin-English dictionary of medieval > prodigentia

  • 2 abundē

        abundē adv.    [abundus], in profusion, more than enough, abundantly, amply: facundus, S.: abunde magna praesidia, S.: favere, O.: cui gratia, fama, valetudo contingat abunde, H.: terrorum et fraudis abunde est, there is more than enough, V.
    * * *
    abundantly; in profusion/abundance; more than enough; amply, exceedingly, very

    Latin-English dictionary > abundē

  • 3 effūsiō

        effūsiō ōnis, f    [ex + FV-], a pouring forth, outpouring, shedding: atramenti: aquae. — A thronging out: hominum ex oppidis. — Profusion, lavishness: pecuniarum effusiones: effusiones fieri, extravagant displays: liberalitatem effusio imitatur.— Extravagance, abandonment: animi in laetitiā: ipsius in alios, unreserve.
    * * *
    outpouring, shedding; profusion, lavishness, extravagance, excess

    Latin-English dictionary > effūsiō

  • 4 abundantia

        abundantia ae, f    [abundo], plenty, fullness, abundance: omnium rerum: illa, quae erat in abundantiā, libido permanet, the same as when they were rich.—Profusion, lavishness, Ta.
    * * *
    abundance, plenty; riches; fullness; overflow, excess; discharge (of blood)

    Latin-English dictionary > abundantia

  • 5 ab-undō

        ab-undō āvi, —, āre,    to overflow, stream over, of a river or lake: aqua Albana, L.: Amasenus, V.—Esp., to flow in profusion: rursus abundabat fluidus liquor (of a dropsy), V.—Fig.: Neu desis operae neve immoderatus abundes, overdo, H.— Meton., to abound, have in large measure, be rich in, possess, enjoy: examine multo, V.: auxilio: orationis copiā: quod his ex populis abundabat, the surplus population of these nations, L.: egentes abundant, are rich.

    Latin-English dictionary > ab-undō

  • 6 lūxuriēs

        lūxuriēs —, acc. em, f    [luxus], rankness, luxuriance: segetum, V: falx Quā luxuriem premit, O.—Fig., riotous living, extravagance, profusion, luxury, excess: animus, qui nunc luxuriā diffluit, T.: nimiam luxuriam designare, Cs.: homo tantae luxuriae: in urbe luxuries creatur, ex luxuriā exsistat avaritia: Luxuriae sordes, Iu.: luxuriem addidit arti Tibicen, delicacy, H.— Of style: in summā ubertate inest luxuries.
    * * *
    luxury, extravagance, thriving condition

    Latin-English dictionary > lūxuriēs

  • 7 prōdigentia

        prōdigentia ae, f    [prodigo], extravagance, profusion: opum, Ta.

    Latin-English dictionary > prōdigentia

  • 8 adfluentia

    flow (of a liquid); abundance, profusion, extravagance, opulence, riotousness

    Latin-English dictionary > adfluentia

  • 9 affluentia

    flow (of a liquid); abundance, profusion, extravagance, opulence, riotousness

    Latin-English dictionary > affluentia

  • 10 infrunite

    senselessly; in profusion (Souter)

    Latin-English dictionary > infrunite

  • 11 abunde

    ăbundē, adv. [as if from an obs. abundis, e], in great profusion or abundance, abundantly, exceedingly, very; constr.,
    A.
    With verbs: perfuse atque abunde usi magnum pondus auri, Sisenn. ap. Non. 516, 31:

    abunde satis facere quaestioni,

    Cic. Div. 2, 1, 3:

    quibus mala abunde omnia erant,

    Sall. C. 21;

    so with esse (like satis, frustra, bene est, etc.),

    id. ib. 58, 9; id. J. 63, 2; cf.:

    mihi abunde est, si satis expressi, etc.,

    I am more than satisfied, Plin. Ep. 4, 30 fin.; so,

    abunde est, si,

    id. ib. 7, 2 fin.; cf.:

    cum sit satis abundeque, si, etc.,

    id. Pan. 44, 7; and: abunde est, with a subject-clause:

    hoc dixisse abunde est,

    Col. 4, 19, 1; so id. 5, 3, 9; Cels. 1, 3; Plin. Ep. 5, 8, 7 al.:

    sufficere,

    Liv. 4, 22, 3:

    contingere,

    Hor. Ep. 1, 4, 10:

    cavere,

    Ov. M. 15, 759:

    persequi aliquid,

    Vell. 2, 103, 3:

    abunde agnoscere,

    id. 2, 116, 3:

    mirari,

    id. 1, 16, 2; 2, 116, 3 al.—
    B.
    With adj.:

    abunde magna,

    Sall. J. 14, 18:

    abunde pollens potensque,

    id. ib. 1, 3:

    par,

    Liv. 8, 29, 4:

    constans,

    Curt. 6, 17, 13:

    pulchrum atque magnificum, Plin. H. N. praef. § 15: abunde similes,

    Quint. 10, 1, 25:

    disertus,

    id. 11, 1, 36:

    elatus spiritus,

    id. 10, 1, 104 al. —
    C.
    With adv.:

    abunde satis est,

    Hor. S. 1, 2, 59; so Quint. 12, 11, 19:

    abunde dixit bene,

    id. 12, 9, 7.—
    D.
    With gen. (like satis, affatim, etc.; cf.

    Rudd. II. p. 317): terrorum et fraudis abunde est,

    Verg. A. 7, 552:

    potentiae gloriaeque,

    Suet. Caes. 86: honorum, Front. ap. Charis. p. 177 P.:

    quibus abunde et ingenii et otii et verborum est,

    Gell. 6, 8, 4.

    Lewis & Short latin dictionary > abunde

  • 12 adfluentia

    afflŭentĭa ( adf-), ae, f. [affluo], a flowing to, Plin. 26, 10, 61, § 94.— Trop., affluence, abundance, copiousness, fulness, profusion: ex hac copiā atque rerum omnium adfluentiā, * Cic. Agr. 2, 35:

    annonae,

    Plin. Pan. 29.—Hence also, immoderate pomp or splendor in the management of one's household, extravagance (opp. mundities):

    munditiem, non adfluentiam affectabat,

    Nep. Att. 13, 5.

    Lewis & Short latin dictionary > adfluentia

  • 13 affluentia

    afflŭentĭa ( adf-), ae, f. [affluo], a flowing to, Plin. 26, 10, 61, § 94.— Trop., affluence, abundance, copiousness, fulness, profusion: ex hac copiā atque rerum omnium adfluentiā, * Cic. Agr. 2, 35:

    annonae,

    Plin. Pan. 29.—Hence also, immoderate pomp or splendor in the management of one's household, extravagance (opp. mundities):

    munditiem, non adfluentiam affectabat,

    Nep. Att. 13, 5.

    Lewis & Short latin dictionary > affluentia

  • 14 duco

    dūco, xi, ctum, 3 ( imp. duc;

    but duce,

    Plaut. Ep. 3, 3, 18; id. Most. 1, 4, 11; id. Poen. 5, 4, 59; id. Rud. 2, 3, 55; id. Trin. 2, 2, 103; id. Truc. 2, 5, 26.— Perf. sync.: duxti, Varr. ap. Non. 283, 32; Cat. 91, 9; Prop. 1, 3, 27), v. a. [cf. Goth. tiuh-an; O. H. Germ. zieh-an, to draw; Germ. -zog, in Herzog, commander, duke], to lead, conduct, draw, bring forward, in all senses; very freq. passing over into the signif. of the compounds abducere, deducere, adducere, producere, etc., and of the synonyms agere, trahere, movere, etc. (very freq.).
    I.
    Lit.
    A.
    In gen.:

    quo sequar? quo ducis nunc me?

    Plaut. Bacch. 3, 3, 2: duc hos intro, id. Am. 2, 2, 224; id. Aul. 2, 6, 13:

    duc ac demonstra mihi,

    id. Cist. 2, 3, 36:

    suas secum mulierculas sunt in castra ducturi,

    Cic. Cat. 2, 10 fin.; cf. Caes. B. G. 5, 5 fin. et saep.:

    (difficile iter) vix qua singuli carri ducerentur,

    id. ib. 1, 6, 1; cf.

    plaustra,

    Ov. Tr. 3, 10, 34: aquam ducere, Cato ap. Charis. p. 192 P.; so,

    aquam per fundum ejus,

    Cic. Q. Fr. 3, 1, 2, § 4:

    spiritum naribus,

    Varr. R. R. 2, 3, 5: so,

    spiritum per siccas fauces,

    Sen. Ben. 3, 8; cf.:

    aërem spiritu,

    Cic. N. D. 2, 6 fin.:

    animam spiritu,

    id. ib. 2, 54, 136; and in gen.: spiritum, for to live, id. Fam. 10, 1; cf.:

    vitam et spiritum,

    id. de Imp. Pomp. 12, 33:

    tura naribus,

    to inhale, Hor. C. 4, 1, 22:

    sucos nectaris,

    to drink in full draughts, to quaff, id. ib. 3, 3, 34; cf.

    pocula,

    id. ib. 1, 17, 22; and:

    Liberum,

    id. ib. 4, 12, 14.— Poet.:

    jucunda oblivia vitae (referring to the waters of Lethe),

    Hor. S. 2, 6, 62 (cf. Verg. A. 6, 714 sq.) et saep.:

    mucronem,

    to draw from the scabbard, Verg. A. 12, 378; cf.:

    ferrum vaginā,

    Ov. F. 4, 929:

    ensem vagina,

    Sil. 8, 342;

    but: ensem duxerat faber,

    had beaten out, forged, Tib. 1, 3, 48:

    sortem,

    Cic. Div. 2, 33; Verg. A. 6, 22;

    hence, also transf. of that which is drawn by lot,

    Cic. Div. 1, 18, 34; id. Rep. 1, 34; Suet. Caes. 12; Tac. A. 1, 54; 3, 28 al.:

    pondus aratri,

    to draw, Ov. M. 7, 119:

    remos,

    to row, id. ib. 1, 294; cf. id. ib. 4, 353:

    numerosa brachia,

    in dancing, id. Am. 2, 4, 29:

    lanas,

    to spin, id. ib. 4, 34; cf.

    stamina,

    id. ib. 4, 221:

    ubera,

    to milk, id. ib. 9, 358:

    frena manu,

    to guide, govern, id. ib. 15, 518: vela, to haul (= navigare), Prop. 1, 6, 2:

    manus, of swimming,

    id. 3, 20, 2:

    ilia,

    to draw the flanks together, become broken-winded, Hor. Ep. 1, 1, 9:

    os,

    to draw awry, to make wry faces, Cic. Or. 25 fin.; Quint. 9, 3, 101; cf.

    vultum,

    Ov. M. 2, 774; id. P. 4, 8, 13; Mart. 1, 41 et saep.:

    non equus impiger Curru ducet Achaico Victorem,

    to draw along, Hor. C. 4, 3, 5; cf. id. Ep. 1, 1, 93.— Absol.:

    sibi quisque ducere, trahere, rapere,

    to take to one's self, appropriate, Sall. J. 41, 5.—
    B.
    Esp.
    1.
    To lead, conduct, as a way or road:

    via ducit (te), in urbem?

    Verg. E. 9, 1; cf. Plin. Ep. 7, 5; Verg. A. 1, 401; Ov. F. 2, 679:

    Brundisium Minuci melius via ducat an Appi,

    Hor. Ep. 1, 18, 20:

    via ad undas,

    Ov. M. 3, 602:

    via ad infernas sedes,

    id. ib. 4, 433; cf.:

    iter ad urbem,

    id. ib. 437; Curt. 3, 28, 19; Sen. Prov. 6, 7; id. Vit. Beat. 1; Plin. 18, 11, 29, § 111; Quint. 5, 9, 14; Liv. 5, 40, 8 al.—
    2.
    Se, in colloq. lang., to betake one's self, go:

    jam me ad regem recta ducam,

    Plaut. Am. 4, 3, 8; id. Aul. 4, 8, 8; id. Bacch. 4, 2, 11; Ter. Hec. 4, 1, 7: Balbus duxit se a Gadibus, Asin. ap. Cic. Fam. 10, 32, 1.—
    3.
    A legal t. t., to take, lead away, drag, carry off a person before court, to prison, to punishment, etc.: POST. DEINDE. MANVS. INIECTIO. ESTO. IN. IVS. DVCITO, XII. Tab. ap. Gell. 20, 1, 45; so,

    in jus,

    Liv. 2, 27:

    illos duci in carcerem jubent,

    Cic. Verr. 2, 5, 30:

    aliquem in carcerem,

    Suet. Caes. 20:

    in vincula,

    id. ib. 79:

    ad mortem,

    Cic. Cat. 1, 1, 1; Nep. Phoc. 4, 3; and absol.:

    ducite, ubi capiat, etc.,

    Plaut. Capt. 3, 5, 65; Sen. de Ira, 1, 16, 14; Suet. Calig. 27; Plin. Ep. 10, 97, 3 al.: NI. IVDICATVM. FACIT. AVT. QVIS. ENDO. EM. IVRE. VINDICIT. SECVM. DVCITO. VINCITO, etc., XII. Tab. ap. Gell. 20, 1, 45:

    decreta ejus modi: SI PETIT DUCAS. C. Fuficium duci jussit petitorem,

    to be imprisoned, Cic. Verr. 2, 2, 12, § 31; so of a debtor (addictus) who is led off as a slave, Novat. ap. Cic. de Or. 2, 63, 255; Plaut. Bacch. 5, 2, 87; Cic. Fl. 20 fin.; Liv. 6, 14 sq.; cf. id. 2, 23 med.; cf.

    prov.: stultitiast venatum ducere invitas canes,

    Plaut. Stich. 1, 2, 83. —
    4.
    Uxorem, to lead a wife home, i. e. to marry:

    bona uxor si ea deducta est, etc.... Verum egon eam ducam domum, Quae, etc.?

    Plaut. Mil. 3, 1, 91:

    uxorem domum,

    id. Aul. 2, 1, 40; Ter. Ph. 2, 1, 68:

    filiam Orgetorigis in matrimonium,

    Caes. B. G. 1, 9, 3; cf. Liv. 4, 4:

    eum uxorem ducturum esse aliam,

    Plaut. Cist. 1, 1, 105:

    uxorem (or aliquam, filiam alicujus, etc.),

    id. Aul. 2, 1, 48; id. Cas. prol. 69 et saep.; Ter. And. 1, 1, 128; 2, 1, 21 et saep.; Cic. Sest. 3; Caes. B. G. 1, 53, 4; id. B. C. 3, 110, 2; Verg. E. 8, 29; Vulg. Marc. 10, 11 et saep.— Absol.:

    si tu negaris ducere,

    Ter. And. 2, 3, 5; 2, 3, 9; id. Phorm. 2, 3, 76; Liv. 4, 4 al.: jugum ducere cum infidelibus, i. e. to be yoked in marriage, Vulg. 2 Cor. 6, 14.—Rarely for nubere: si ignorans statum Erotis ut liberum duxisti, isque postea servus est judicatus, etc., Imp. Antonin. ap. Cod. Just. 5, 18, 3.—In the comic poets, of taking home prostitutes, Plaut. Most. 1, 1, 35; 4, 2, 44; id. Men. 1, 2, 15; id. Stich. 5, 4, 48; id. Truc. 3, 2, 10 et saep.—
    5.
    In milit. lang.
    a.
    Said of a commander, to lead, to cause to move, to march his army in any direction:

    locis apertis exercitum ducere,

    Caes. B. G. 1, 41, 4; cf. id. B. C. 1, 64 fin.; 1, 68, 1:

    exercitum ab Allobrogibus in Segusianos,

    id. B. G. 1, 10 fin.:

    exercitum in fines Suessionum,

    id. ib. 2, 12, 1; cf. id. ib. 4, 38, 3;

    5, 18, 1: exercitum (legiones, etc.) in Bellovacos,

    id. ib. 2, 13, 1; 5, 24, 2 et saep.; cf. Tac. A. 2, 57:

    cohortes ad eam partem munitionum, quae, etc.,

    Caes. B. C. 3, 62, 2:

    exercitum Uticam,

    id. ib. 2, 26, 1:

    reliquas copias contra Labienum,

    id. B. G. 7, 61 fin. et saep.—In pass., of the soldiers, to march, move:

    quam in partem aut quo consilio ducerentur,

    Caes. B. G. 1, 40, 2.—And in act., absol., of the general himself, to march, move (a favorite expression of Liv.;

    not in Caes. or Sall.): (Mettus) ducit, quam proxime ad hostem potest,

    Liv. 1, 23; 1, 27; 9, 35; 22, 18 et saep.—Hence,
    b.
    In gen., to lead, command an army or (more freq.) a division:

    qua in legatione duxit exercitum,

    Cic. Mur. 9, 20; so,

    exercitum,

    Nep. Eum. 13, 1; id. Epam. 7, 3:

    qui superiore anno primum pilum duxerat,

    Caes. B. G. 5, 35, 6; 6, 38, 1; id. B. C. 3, 91, 1:

    ordinem,

    id. ib. 1, 13, 4; 3, 104, 3; Suet. Vesp. 1:

    partem exercitūs,

    Sall. J. 55, 4 et saep.—Rarely, to lead a division in front, in advance:

    consuetudine sua Caesar sex legiones expeditas ducebat: post eas... inde, etc.,

    Caes. B. G. 2, 19, 2; hence also, to march in front, take the lead, said of the division that forms the van:

    pars equitum et auxiliariae cohortes ducebant, mox prima legio, etc.,

    Tac. A. 1, 51; cf. id. ib. 1, 64 fin.
    (β).
    Transf. beyond the milit. sphere, to lead, to be leader, head, chief, first in any thing:

    accedit etiam, quod familiam ducit,

    Cic. Fam. 7, 5 fin. Manut.; so,

    familiam,

    id. Phil. 5, 11, 30; id. Fin. 4, 16, 45:

    ordines,

    id. Phil. 1, 8, 20:

    classem (discipulorum),

    Quint. 1, 2, 24 Spald.:

    funus,

    Hor. Epod. 8, 12:

    toros,

    Ov. F. 6, 668 et saep.—
    c.
    To conduct as prisoners in a triumph:

    per triumphum,

    Cic. Verr. 2, 5, 26, § 67:

    in triumpho,

    Plin. 7, 43, 45, § 139, v. triumphus.—
    6.
    With the accessory idea of creation, formation, to produce, form, construct, make, fashion, shape, dispose (cf.:

    struo, pono, condo, fundo): parietem per vestibulum alicujus,

    to erect, Cic. Mil. 27 fin.; cf.

    muros,

    Hor. C. 4, 6, 23:

    vallum ex castris ad aquam,

    Caes. B. C. 1, 73, 2:

    fossam,

    id. B. G. 7, 72, 1; 7, 73, 2:

    arcum,

    Ov. M. 3, 160:

    lateres de terra,

    Vitr. 2, 3:

    vivos vultus de marmore (with excudere spirantia aera),

    Verg. A. 6, 849; cf. id. ib. 7, 634; Hor. Ep. 2, 1, 240; Varr. ap. Non. 283, 32; Plin. 7, 37, 38, § 125; Quint. 10, 3, 18 Spald.; Juv. 7, 237; hence, poet. also:

    epos,

    Hor. S. 1, 10, 44:

    carmen,

    Ov. Tr. 1, 11, 18; 3, 14, 32:

    versus,

    id. ib. 5, 12, 63 et saep.:

    liniam ex colore,

    Plin. 35, 10, 36, § 81; Quint. 2, 6, 2; cf.

    orbem,

    id. 11, 3, 118:

    alvum,

    to bring forth by clysters, Cels. 2, 12; 4, 4 et saep.: alapam alicui, qs. to fetch one a box on the ear, Phaedr. 5, 3, 2; cf.

    colaphum,

    Quint. 6, 3, 83 Spald.:

    pugnum,

    Dig. 47, 10, 4 et saep.;

    so esp. of processions, dances, etc.: funus,

    Cic. Quint. 15 fin.; Ov. M. 14, 746; Verg. G. 4, 256; cf.

    exsequias,

    Plin. 8, 42, 64, § 154:

    pompam,

    Ov. H. 12, 152; id. F. 6, 405; id. M. 13, 699:

    choros,

    Tib. 2, 1, 56; Hor. C. 1, 4, 5; 4, 7, 6 et saep.; cf.

    choreas,

    Ov. M. 8, 582; 14, 520.—
    7.
    To receive, admit, take any thing (not ante-Aug.):

    cicatricem,

    Ov. Tr. 3, 11, 66; Liv. 29, 32, 12:

    rimam,

    Ov. M. 4, 65:

    situm,

    to grow rusty, Quint. 1, 2, 18:

    formam,

    Ov. M. 1, 402:

    colorem,

    id. ib. 3, 485; cf.

    pallorem,

    to grow pale, id. ib. 8, 760:

    nomina,

    Hor. C. 3, 27, 76:

    notam,

    id. ib. 4, 2, 59 et saep.
    II.
    Trop.
    A.
    In gen., to lead, guide, draw, conduct:

    progredimur quo ducit quemque voluntas,

    Lucr. 2, 258; cf. Hor. Ep. 1, 3, 27; 1, 6, 57:

    ad strepitum citharae cessatum ducere curam,

    id. ib. 1, 2, 31:

    Liber vota bonos ducit ad exitus,

    id. C. 4, 8, 34; cf. Quint. 12, 1, 26:

    per quaedam parva sane ducant (futurum oratorem),

    id. 1, 10, 5; cf. id. 1, 1, 27; 1, 5, 58.—Prov.:

    ducunt volentem fata, nolentem trahunt,

    Sen. Ep. 107.—
    B.
    In partic.
    1.
    To draw, deduce, [p. 616] derive its origin or beginning from, any thing:

    ab aliqua re totius vitae ducere exordium,

    Cic. Fin. 5, 7, 18; cf.:

    exordium a nostra persona,

    Quint. 3, 8, 8; 4, 1, 7:

    principium disputationis a principe investigandae veritatis,

    Cic. N. D. 2, 21 fin.:

    belli initium a fame,

    id. Att. 9, 9, 2; cf. Quint. 1, 1, 21:

    initia causasque omnium ex quatuor temporum mutationibus,

    Cic. N. D. 2, 19, 49:

    originem ab Isocrate,

    Quint. 2, 15, 4; 1, 6, 38; Hor. C. 3, 17, 5 al.:

    ingressionem non ex oratoriis disputationibus, sed, etc.,

    Cic. Or. 3, 11:

    honestum ab iis rebus,

    id. Off. 1, 18, 60; id. Or. 39, 135:

    nomen ex quo,

    id. Ac. 11, 41; cf.:

    nomen a Graeco,

    Quint. 1, 6, 3; 3, 7, 1; Hor. S. 2, 1, 66 et saep.; cf.

    also: utrumque (sc. amor et amicitia) ductum (al. dictum) est ab amando,

    Cic. Lael. 27; id. Fin. 2, 24, 78.—
    2.
    To lead a person, as regards his will or opinions, in any direction; to move, incite, induce, allure, in a good or bad sense (most freq. in the pass.):

    ita me ad credendum tua ducit oratio,

    Cic. Tusc. 2, 18:

    nos ducit scholarum consuetudo,

    Quint. 4, 2, 28; 5, 11, 19; cf. id. 9, 1, 21:

    ducit te species,

    Hor. S. 2, 2, 35 et saep.:

    declamatores quosdam perversa ducit ambitio, ut, etc.,

    Quint. 10, 7, 21.—In the pass.:

    si quis statuarum honore aut gloria ducitur,

    Cic. Verr. 2, 2, 58 fin.:

    eloquentiae laude,

    id. Or. 32, 115:

    quaestu et lucro,

    id. Tusc. 5, 3, 9:

    hoc errore ut, etc.,

    id. Off. 1, 41; cf.:

    litteris eorum et urbanitate, ut, etc.,

    id. Rosc. Am. 41, 120:

    omnes trahimur et ducimur ad cognitionis et scientiae cupiditatem,

    id. Off. 1, 6 et saep.—
    b.
    In a bad sense, to cheat, deceive, Plaut. Most. 3, 2, 26; id. Capt. 4, 2, 7; Ter. And. 4, 1, 20; id. Ph. 3, 2, 15; Prop. 2, 17, 1 (3, 8, 1 M.); Ov. H. 19, 13; id. M. 3, 587 (with decipere).—
    3.
    With regard to time, to draw out, extend, protract, prolong:

    bellum,

    Caes. B. G. 1, 38, 4; id. B. C. 2, 18, 6; 2, 37, 5 sq.; Cic. Fam. 7, 3, 2; Liv. 22, 25 et saep.; cf.:

    bellum longius,

    Caes. B. C. 1, 64, 2; 3, 42, 3:

    bellum in hiemem,

    id. ib. 1, 61, 3:

    eam rem longius,

    id. B. G. 7, 11, 4; cf.:

    rem prope in noctem,

    id. B. C. 3, 51, 7:

    rem leniter,

    Liv. 3, 41 et saep. Also transf., of time itself:

    tempus,

    Cic. Verr. 2, 1, 11; Nep. Them. 7:

    diem ex die,

    Caes. B. G. 1, 16, 4; and of persons who are put off, delayed:

    ubi se diutius duci intellexit,

    id. ib. 1, 16, 5.—Less freq. (mostly poet.),
    b.
    In gen., of time, to pass, spend, enjoy:

    aetatem in litteris,

    Cic. Fin. 5, 19, 50; so,

    aetatem,

    Hor. Ep. 2, 2, 202:

    vitam,

    id. Epod. 17, 63; Sen. Ep. 45, 10; cf. Verg. A. 2, 641 (where, shortly before, vitam producere):

    noctes,

    Prop. 1, 11, 5; Plin. Ep. 6, 31, 13:

    somnos,

    Verg. A. 4, 560.—
    4.
    In mercant. lang., to calculate, compute, reckon: age nunc summam sumptus duc, Lucil. ap. Non. 283, 30:

    minimum ut sequamur, quoniam XC. medimnūm milia duximus, accedant eo, etc.,

    Cic. Verr. 2, 3, 49; id. Att. 6, 1, 5 and 16; 6, 2, 7; Varr. R. R. 3, 16, 11; Gell. 1, 20, 5.—
    b.
    Transf. beyond the mercant. sphere.
    (α).
    Rationem alicujus, to consider, calculate, care for one's advantage or interest (a favorite expression of Cicero):

    duxi meam rationem, quam tibi facile me probaturum arbitrabar,

    Cic. Att. 8, 11 D, § 7; so,

    suam quoque rationem,

    to have respect to one's own advantage, id. Verr. 2, 1, 48; and:

    non minorem aratorum quam populi rationem,

    Suet. Aug. 42 fin.:

    salutis meae rationem,

    Cic. Fam. 7, 3:

    rationem officii, non commodi,

    id. Sest. 10, 23; cf. id. Rosc. Am. 44, 128:

    unius cujusque temporis ducta ratio est,

    id. Div. in Caecil. 4, 16:

    rationem officii atque existimationis,

    id. Quint. 16, 53.—
    (β).
    In gen., to reckon, consider, hold, account, esteem as any thing (cf. aestimo and existimo;

    very freq. in prose and poetry): parvi id ducebat,

    Cic. Fin. 2, 8, 24:

    pro nihilo aliquid,

    Plaut. Pers. 4, 4, 85; Cic. Verr. 2, 2, 16 fin.; id. Tusc. 5, 32, 90; cf. Auct. Her. 4, 20, 28:

    ea pro falsis ducit,

    Sall. C. 3, 2; cf.:

    innocentiam pro malevolentia,

    id. ib. 12, 1:

    vos eritis judices, Laudin' an vitio duci id factum oportuit,

    Ter. Ad. prol. 5; so,

    aliquid honori,

    Sall. J. 11, 3:

    aliquid laudi, Nep. praef. § 4: aliquem despicatui,

    Cic. Fl. 27, 65: nihil praeter virtutem in bonis ducere (for which, shortly after, in bonis habere = numerare), Cic. Fin. 3, 3;

    aliquem in numero hostium,

    id. Verr. 2, 5, 25 fin.; Caes. B. G. 6, 32, 1; cf. ib. 6, 23, 8; without in, ib. 6, 21, 2; cf.:

    aliquem loco affinium,

    Sall. J. 14, 1 Kritz. N. cr.: aliquid testimonii loco, Quint. 5, 9, 10:

    tutelae nostrae duximus, cum Africo bello urgerentur,

    Liv. 21, 41; cf.:

    officii duxit exorare filiae patrem, etc.,

    Suet. Tib. 11:

    faceret, quod e republica fideque sua duceret,

    id. ib. 25, 7 et saep.:

    malum cum amici tuum ducis malum,

    Plaut. Capt. 1, 2, 48; cf.:

    Archytas iracundiam seditionem quandam animi vere ducebat,

    Cic. Rep. 1, 38:

    eorum, quos idoneos ducebat, consilium habet,

    Sall. J. 62, 4:

    nil rectum nisi quod placuit sibi ducunt,

    Hor. Ep. 2, 1, 83.— With acc. and inf.:

    sic equidem ducebam animo rebarque futurum,

    Verg. A. 6, 690:

    ut omnia tua in te posita esse ducas humanosque casus virtute inferiores putes,

    Cic. Lael. 2, 7, 19 fin.; id. Rep. 1, 2; 1, 17; 1, 38; 3, 9 (three times); Sall. J. 93, 5; Liv. 22, 14, 6; 22, 59, 5; Caes. B. G. 1, 3, 2; 4, 30, 2; 6, 18 et saep.—Here too probably belongs the much disputed passage: ludos et inania honoris medio rationis atque abundantiae duxit (= ludos publicos cum aliis rebus quae ad inania honoris pertinent, duxit, i. e. existimavit habendos et ponendos in medio rationis atque abundantiae, ut inter rationem, quae plane spernit inania, et abundantiam, quae eadem ostentat, media via incederet), he thought right to manage them in a middle course between reason and profusion, Tac. Agr. 6 fin., v. Dübner and Orell. ad h. l.

    Lewis & Short latin dictionary > duco

  • 15 effusio

    effūsĭo, ōnis, f. [effundo], a pouring out, pouring forth, shedding (a Ciceron. word).
    I.
    Lit.:

    atramenti,

    Cic. N. D. 2, 49, 127:

    aquae liquor et effusio, i. e. its property of pouring forth,

    fluidity, id. ib. 2, 10, 26:

    sanguinis,

    Vulg. Judic. 9, 24; cf.

    alvi,

    Capitol. Gord. Tert. 28, 6.—
    B.
    Transf.
    1.
    A pouring or rushing out of people:

    effusiones hominum ex oppidis,

    Cic. Pis. 22, 51.—
    2.
    Profusion, prodigality, Cic. Part. 23, 81; id. Att. 7, 3, 3; Liv. 44, 9; Vop. Flor. 1.—In the plur.:

    pecuniarum effusiones,

    Cic. Off. 2, 16, 56; id. Rosc. Am. 46, 134.—
    II.
    Trop., extravagance, excess:

    animi in laetitia,

    Cic. Tusc. 4, 31, 66.

    Lewis & Short latin dictionary > effusio

  • 16 largitio

    largītĭo, ōnis, f. [largior], a giving freely, a granting, bestowing, dispensing, distributing, imparting.
    I.
    Lit.
    A.
    In gen. (class.):

    largitio, quae fit ex re familiari, fontem ipsum benignitatis exhaurit,

    Cic. Off. 2, 15, 52:

    largitione redemit militum voluntates,

    Caes. B. C. 1, 39 fin.:

    his pauca ad spem largitionis addidit,

    id. ib. 2, 28:

    maximas largitiones fecit,

    id. ib. 3, 31:

    largitio et communicatio civitatis,

    a granting, Cic. Balb. 13, 31:

    aequitatis,

    a distributing, dispensing, id. Mur. 20, 41.—Prov.:

    largitio fundum non habet,

    there is no end of giving, Cic. Off. 2, 15, 55; v. fundus.—
    B.
    In partic., in a bad sense.
    1.
    Bribery, corruption, esp. to obtain a public office:

    liberalitatem ac benignitatem ab ambitu atque largitione sejungere,

    Cic. de Or. 2, 25, 55:

    tribum turpi largitione corrumpere,

    id. Planc. 15, 37:

    tribus largitione devinctas habere,

    id. ib.:

    perniciosa,

    id. Mur. 37, 80:

    profusissima,

    Suet. Caes. 13:

    nullum largitionis genus omisit,

    id. ib. 26.—
    * 2.
    Profusion, prodigality:

    nullius rei, minime beneficiorum, honesta largitio est,

    Sen. Ben. 1, 2, 1.—
    II.
    Meton., concr., largitiones, the imperial treasury, public chest, or imperial fund for presents and distributions, Eutr. 8, 13; Cod. Just. 7, 62, 21;

    both sacrae (for public or state purposes) and privatae (for personal outlay),

    id. 10, 23, 2; Cod. Th. 12, 6, 13.

    Lewis & Short latin dictionary > largitio

  • 17 luxuria

    luxŭrĭa, ae, and luxŭrĭēs, ēi (v. Zumpt, Verr. 2, 2, 3, § 7, and 2, 5, 31, § 80; Roby, Gram. § 342; old gen. luxurii, Gracch. ap. Gell. 9, 14; the dat. of the fifth decl. is not in use, and the abl. is doubtful; v. Neue, Formenl. 1, 382 sqq.), f. [luxus], rankness.
    I.
    Lit., rankness, luxuriance of trees and plants:

    luxuriem segetum tenerā depascit in herbā,

    Verg. G. 1, 112:

    si vitis luxuria se consumpserit,

    Plin. 17, 22, 35, § 181; 9, 2, 1, § 2.—
    B.
    Poet., transf., of animals: wantonness, friskiness, frolicsomeness, Val. Fl. 7, 65.—
    II.
    Trop., riotous living, extravagance, profusion, luxury, excess:

    quam ecfliges, luxuriae sumptus suppeditare ut possies,

    Plaut. As. 4, 2, 10:

    animus, qui nunc luxuriā et lasciviā diffluit,

    Ter. Heaut. 5, 1, 72:

    in urbe luxuries creatur, ex luxuriā existat avaritia, necesse est,

    Cic. Rosc. Am. 27, 75:

    odit populus Romanus privatam luxuriam,

    id. Mur. 36, 76:

    luxuries Hannibalem ipsum Capuae corrupit,

    id. Agr. 1, 7, 20:

    diffluere luxuriā,

    id. Off. 1, 30, 106; 1, 34, 123:

    res ad luxuriam pertinentes,

    Caes. B. G. 2, 15:

    saevior armis Luxuria incubuit,

    Juv. 6, 293:

    quis ferat istas luxuriae sordes?

    id. 1, 140. —
    B.
    Of style:

    in qua (oratione), ut in herbis, in summā ubertate inest luxuries quaedam,

    Cic. de Or. 2, 23, 96.

    Lewis & Short latin dictionary > luxuria

  • 18 luxuries

    luxŭrĭa, ae, and luxŭrĭēs, ēi (v. Zumpt, Verr. 2, 2, 3, § 7, and 2, 5, 31, § 80; Roby, Gram. § 342; old gen. luxurii, Gracch. ap. Gell. 9, 14; the dat. of the fifth decl. is not in use, and the abl. is doubtful; v. Neue, Formenl. 1, 382 sqq.), f. [luxus], rankness.
    I.
    Lit., rankness, luxuriance of trees and plants:

    luxuriem segetum tenerā depascit in herbā,

    Verg. G. 1, 112:

    si vitis luxuria se consumpserit,

    Plin. 17, 22, 35, § 181; 9, 2, 1, § 2.—
    B.
    Poet., transf., of animals: wantonness, friskiness, frolicsomeness, Val. Fl. 7, 65.—
    II.
    Trop., riotous living, extravagance, profusion, luxury, excess:

    quam ecfliges, luxuriae sumptus suppeditare ut possies,

    Plaut. As. 4, 2, 10:

    animus, qui nunc luxuriā et lasciviā diffluit,

    Ter. Heaut. 5, 1, 72:

    in urbe luxuries creatur, ex luxuriā existat avaritia, necesse est,

    Cic. Rosc. Am. 27, 75:

    odit populus Romanus privatam luxuriam,

    id. Mur. 36, 76:

    luxuries Hannibalem ipsum Capuae corrupit,

    id. Agr. 1, 7, 20:

    diffluere luxuriā,

    id. Off. 1, 30, 106; 1, 34, 123:

    res ad luxuriam pertinentes,

    Caes. B. G. 2, 15:

    saevior armis Luxuria incubuit,

    Juv. 6, 293:

    quis ferat istas luxuriae sordes?

    id. 1, 140. —
    B.
    Of style:

    in qua (oratione), ut in herbis, in summā ubertate inest luxuries quaedam,

    Cic. de Or. 2, 23, 96.

    Lewis & Short latin dictionary > luxuries

  • 19 nepotatus

    nĕpōtātus, ūs, m. [nepotor], extravagance, prodigality, profusion, Plin. 14, 4, 6, § 57; 9, 35, 56, § 114; Suet. Calig. 37 (al. nepotinis).

    Lewis & Short latin dictionary > nepotatus

  • 20 nequitia

    nēquĭtĭa, ae, and nēquĭtĭes (no gen. or dat.), f. [nequam], bad quality, badness (very rare):

    aceti,

    Plin. 14, 20, 25, § 125.—
    II.
    Trop., bad moral quality, of all degrees, idleness, negligence, worthlessness, vileness (syn.: malitia, negligentia, ignavia, mollitia; class.).
    A.
    Idleness, inactivity, remissness, negligence:

    me ipsum inertiae nequitiaeque condemno,

    Cic. Cat. 1, 2, 4; 1, 11, 29:

    inertissimi homines, nescio quā singulari nequitiā praediti,

    id. Fin. 5, 20, 56.—
    B.
    Lightness, levity, inconsiderateness: omnia mala probra flagitia, quae homines faciunt, in duabus rebus sunt, malitia atque nequitia. Si nequitiam defendere vis, licet, P. African. ap. Gell. 7, 11, 9; Auct. ad Her. 3, 6, 11.—
    C.
    Prodigality, profusion:

    quod filii nequitiam videret,

    Cic. Clu. 51, 141:

    illum aut nequities... expellet,

    Hor. S. 2, 2, 131.—
    D.
    Profligacy, wantonness, lewdness:

    uxor pauperis Ibyci Tandem nequitiae pone modum tuae,

    Hor. C. 3, 15, 1; 3, 4, 78; Ov. F. 1, 414; Phaedr. 3, 8, 15; in plur., Mart. 4, 42, 4.—
    E.
    Worthlessness, vileness, wickedness, villany:

    Lucurgus mihi quidem videtur posse hic ad nequitiam adducier,

    Plaut. Bacch. 1, 2, 4:

    si domus haec habenda est potius, quam officina nequitiae et diversorium flagitiorum omnium,

    Cic. Rosc. Am. 46, 134; id. Verr. 2, 5, 33, § 87:

    qui istius insignem nequitiam, frontis involutam integumentis, nondum cernat,

    id. Pis. 6, 12:

    maturae mala nequitiae,

    Juv. 14, 216.

    Lewis & Short latin dictionary > nequitia

См. также в других словарях:

  • profusion — [ prɔfyzjɔ̃ ] n. f. • 1495; lat. profusio, de profundere « répandre » 1 ♦ Cour. Grande abondance de choses répandues, distribuées. Une profusion de cadeaux. Profusion de vins, de nourriture, dans un repas. ♢ Grande abondance. ⇒ étalage, excès,… …   Encyclopédie Universelle

  • Profusion — в Colle Val D Elsa в 2012. Слева направо: Джонатан К …   Википедия

  • profusion — Profusion. s. f. Prodigalité, Abondance excessive, Despense excessive. Donner avec profusion. ce Prince fait de grandes profusions. dans ce festin il y avoit une profusion inconcevable de toutes choses. tout y estoit en profusion. cela alloit… …   Dictionnaire de l'Académie française

  • Profusion — Pro*fu sion, n. [L. profusio: cf. F. profusion.] [1913 Webster] 1. The act of one who is profuse; a lavishing or pouring out without sting. [1913 Webster] Thy vast profusion to the factious nobles? Rowe. [1913 Webster] 2. Abundance; exuberant… …   The Collaborative International Dictionary of English

  • profusion — index boom (prosperity), overage, plethora, quantity, spate, store (depository), sufficiency …   Law dictionary

  • profusion — 1540s, from L. profusionem (nom. profusio) a pouring out, from profusus (see PROFUSE (Cf. profuse)) …   Etymology dictionary

  • profusion — [n] abundance ampleness, copiousness, excess, extravagance, flood, glut, great quantity, opulence, outpouring, overflow, plenitude, plenty, prosperity, prosperousness, surplus, wealth; concepts 710,767 …   New thesaurus

  • profusión — (Del lat. profusĭo, ōnis). 1. f. Abundancia en lo que se da, difunde o derrama. 2. Prodigalidad, abundancia excesiva, superfluidad …   Diccionario de la lengua española

  • profusion — [prō fyo͞o′zhən, prəfyo͞o′zhən] n. [Fr < L profusio < profusus: see PROFUSE] 1. a pouring forth with great liberality or wastefulness 2. great liberality or wastefulness 3. rich or lavish supply; abundance …   English World dictionary

  • profusion — (pro fu zion ; en vers, de quatre syllabes) s. f. Action de répandre sans modération les libéralités, les dépenses. •   Je suis tombé pour toi dans la profusion, CORN. Cinna, v, 1. •   Je suppose que vous savez qu on croit qu il y a cent mille… …   Dictionnaire de la Langue Française d'Émile Littré

  • PROFUSION — s. f. Excès de libéralité ou de dépense. Donner avec profusion. Ce prince fait de grandes profusions. Dans ce festin, il y avait une profusion extraordinaire. Il y avait profusion de toutes sortes de gibiers. Tout y était en profusion. Cela… …   Dictionnaire de l'Academie Francaise, 7eme edition (1835)

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»