Indignantly

* * *

ĕtĭam, conj. [cf. Gr. eti; with ending -am, as in quoniam, nunciam, etc.; cf. Brix ad Plaut. Trin. prol. 3], annexes a fact or thought to that which has already been said, and also, and furthermore, also, likewise, besides (syn. quoque).

In gen.:

hoc etiam ad malum accersebatur malum,

Plaut. Bacch. 3, 3, 22; cf. Ter. And. 1, 3, 10; Cic. de Sen. 6, 16; id. N. D. 2, 52, 130:

tute istic (dixisti) etiam astante hoc Sosia,

Plaut. Am. 2, 2, 115:

sed etiam est, paucis vos quod monitos voluerim,

id. Capt. prol. 53; cf. id. Bacch. 3, 6, 17; Cic. Ac. 2, 12, 38:

atque alias etiam dicendi quasi virtutes sequetur,

id. Or. 40 fin.:

unum etiam vos oro, ut, etc.,

one thing more, Ter. Eun. 5, 8, 54; cf. id. Heaut. 5, 1, 22; id. Phorm. 5, 5, 3; Verg. A. 11, 352; Suet. Caes. 24 al.:

etiamne hoc negabis?

Plaut. Am. 2, 2, 128; cf. id. Bacch. 2, 3, 40:

mihi quidem etiam Appii Caeci carmen... Pythagoreorum videtur. Multa etiam sunt in nostris institutis ducta ab illis,

Cic. Tusc. 4, 2, 4; cf. id. N. D. 2, 58:

hei mihi! Etiam de sorte nunc venio in dubium miser?... Etiam insuper defrudet?

Ter. Ad. 2, 2, 38; cf. Suet. Caes. 10 fin.:

caret epulis exstructisque mensis et frequentibus poculis: caret ergo etiam vinolentia et cruditate et insomniis,

Cic. de Sen. 13, 44:

etiam tu quoque assentaris huic?

Plaut. Am. 2, 2, 70; so,

etiam quoque,

id. As. 2, 4, 95; id. Ps. 1, 1, 120; 1, 3, 118; Lucr. 3, 292; 5, 517 al.; Varr. R. R. 1, 1, 3; Gell. 18, 12, 9; cf.:

quoque etiam,

Plaut. Am. prol. 30; 2, 2, 85; 121; id. Ep. 4, 2, 19; Ter. Hec. 4, 1, 28; 5, 1, 7; Cic. Fam. 4, 8; id. Verr. 2, 3, 88 fin.;

v. quoque.— Esp. freq. in the connection: non modo (or solum)... sed (or verum) etiam: tenebat non modo auctoritatem, sed etiam imperium in suos,

Cic. de Sen. 11, 37:

inveteratas non solum familiaritates exstingui solere, sed odia etiam gigni sempiterna,

id. Lael. 10 fin.:

neque solum ut quieto, sed etiam ut magno animo simus hortantur, neque auxilium modo defensioni meae, verum etiam silentium pollicentur,

id. Mil. 1 fin. Conversely:

tantum... non etiam: si vultum tantum, non etiam animum accommodavimus,

Quint. 6, 2, 26:

periculum tantum, non etiam offensa vitatur,

id. 9, 2, 67; 7, 4, 35 al.; cf.:

quasi vero oratio rhetorum solum, non etiam philosophorum sit,

Cic. Fin. 2, 6, 17.

In partic.

To annex a more important idea, and even, nay, even:

quae omnes docti atque sapientes summa, quidam etiam sola bona esse dixerunt,

Cic. Deiot. 13, 37:

nos enim defendimus, etiam insipientem multa comprehendere,

id. Ac. 2, 47, 144:

si infantes pueri, mutae etiam bestiae paene loquuntur,

id. Fin. 1, 21:

quis mortalium tolerare potest, illis divitias superare, nobis rem familiarem etiam ad necessaria deesse?

Sall. C. 20, 11:

illiteratum, iners ac paene etiam turpe est non putare, etc.,

Plin. Ep. 2, 3, 8 et saep.—Freq. after negative sentences, for immo, potius, nay, rather, even: Mamertina civitas improba antea non erat;

etiam erat inimica improborum,

Cic. Verr. 2, 4, 10; id. Deiot. 11, 31:

hoc idem nostri saepius non tulissent, quod Graeci laudare etiam solent,

id. Or. 45, 153:

quid, si ne dives quidem? quid, si pauper etiam?

id. Par. 6, 1, 42 et saep.:

tantum abesse dicebat, ut id consentaneum esset, ut maxime etiam repugnaret,

id. Ac. 2, 9, 28; cf. Lentul. ap. Cic. Fam. 12, 15, 2; Cic. Fin. 2, 17; 5, 20 fin.:

immo etiam, hoc qui occultari facilius credas, dabo,

Ter. Hec. 5, 4, 29:

quin etiam insuper vestem omnem miserae discidit,

id. Eun. 4, 3, 4; v. immo and quin.—Freq. with comparatives for the sake of intensity, yet, still (in later Lat. replaced by adhuc): He. Mane, nondum audisti, Demea, Quod est gravissimum. De. An quid est etiam amplius? He. Vero amplius, Ter. Ad. 3, 4, 22:

ut enim in corporibus magnae dissimilitudines sunt: sic in animis exsistunt majores etiam varietates,

Cic. Off. 1, 30, 107:

sunt autem etiam clariora vel plane perspicua,

id. Fin. 5, 20:

dic, dic etiam clarius,

id. Verr. 2, 3, 75 fin.:

plusculum etiam quam concedet veritas,

id. Fam. 5, 12, 3; Quint. 9, 4, 36:

Athos mons est adeo elatus, ut credatur altius etiam quam unde imbres cadunt surgere,

Mel. 2, 2, 10.—Rarely with a comp. in contrast with its own posit.:

qui magno in aere alieno majores etiam possessiones habent,

Cic. Cat. 2, 8, 18; id. Tusc. 1, 1, 2; id. Cat. 4, 7, 14:

ad Alesiam magna inopia, multo etiam major ad Avaricum,

Caes. B. C. 3, 47, 5.—

With the demonstrative notion of the jam predominating, used as an affirmative, certainly, granted, by all means, yes indeed, yes:

ut sequens probabilitatem, ubicumque haec aut occurrat aut deficiat, aut etiam, aut non respondere possit,

Cic. Ac. 2, 32, 104; cf. id. ib. 2, 30, 97; id. N. D. 1, 25, 70; id. Rosc. Com. 3, 9: Jupp. Numquid vis? Al. Etiam;

ut actutum advenias,

Plaut. Am. 1, 3, 46: Th. Numquid processit ad forum hodie novi? Si. Etiam. Th. Quid tandem? id. Most. 4, 3, 8; Ter. Hec. 5, 3, 13:

misericordia commotus ne sis. Etiam,

Cic. Mur. 31, 65; Plin. Ep. 2, 3, 9:

Zeno in una virtute positam beatam vitam putat. Quid Antiochus? Etiam, inquit, beatam, sed non beatissimam,

Cic. Ac. 2, 43, 134; id. Planc. 26 fin.:

quid? etiam,

id. Att. 4, 5; cf. id. ib. 1, 13, 6; 2, 6 fin.; id. Q. Fr. 3, 1, 7, § 24: An. Num quid patri subolet? Ge. Nihil etiam, nothing at all, Ter. Phorm. 3, 1, 10:

nihil etiam audio,

id. Heaut. 5, 5, 13. —

With the idea of time predominating, yet, as yet, even yet, still, even now:

etsi admodum In ambiguo est etiam, nunc quid de hac re fuat,

Plaut. Trin. 2, 4, 193; cf. Ter. Hec. 4, 3, 8:

olim fano consumebatur omne quod profanum erat, ut etiam fit,

Varr. L. L. 6, § 54 Müll.:

cum iste etiam cubaret, in cubiculum introductus est,

Cic. Verr. 2, 3, 23:

invalidus etiamque tremens, etiam inscius aevi,

Verg. G. 3, 189; cf. id. A. 6, 485; Sall. C. 61, 4:

sed tu etiamne astas?

Plaut. Most. 2, 2, 89; cf. Ter. Eun. 2, 2, 55; id. Hec. 3, 4, 16; id. Heaut. 4, 4, 20:

quousque tandem abutere, Catilina, patientia nostra? quamdiu etiam furor iste tuus nos eludet?

how much longer? Cic. Cat. 1, 1.—With negatives:

quia tibi minas viginti pro amica etiam non dedit,

not yet, never yet, Plaut. Ps. 1, 3, 46:

non satis pernosti me etiam, qualis sim,

Ter. And. 3, 2, 23:

non dico fortasse etiam quod sentio,

Cic. Tusc. 1, 6, 12:

nec plane etiam abisse ex conspectu,

Caes. B. G. 6, 43, 4:

improbum facinus, sed fortasse adhuc in nullo etiam vindicatum,

Cic. Verr. 2, 3, 84:

nihil suspicans etiam mali,

Ter. And. 1, 1, 89:

hunc ego numquam videram etiam,

id. Eun. 5, 8, 6; 5, 9, 62:

quid egerint inter se, nondum etiam scio,

id. Hec. 1, 2, 117; 5, 1, 18; id. Heaut. 3, 3, 35; id. And. 1, 2, 30:

haec ego omnia, vixdum etiam coetu vestro dimisso, comperi,

Cic. Cat. 1, 4 fin. —

In familiar lang., in interrogations, esp. when made indignantly, like our what? pray? etc.:

etiam caves, ne videat forte hinc te a patre aliquis exiens?

are you on your guard, pray? Ter. Heaut. 2, 2, 6:

etiam tu, here, istinc amoves abs te?

Plaut. As. 3, 3, 124:

etiam clamas, carnufex?

what? do you bawl? Plaut. Am. 1, 1, 220; cf. id. ib. 225; 2, 1, 21; id. Most. 2, 1, 30; Ter. Eun. 5, 7, 16; Petr. 21 fin. al.: is mihi etiam gloriabitur se omnes magistratus sine repulsa assecutum? what? and will he boast to me? etc., Cic. Pis. 1, 2; cf. id. Verr. 2, 1, 59; 2, 2, 42 fin. —

In familiar lang., with imperatives, again, once more: Tr. Circumspice dum, numquis est, Sermonem nostrum qui aucupet. Th. Tutum probe est. Tr. Circumspice etiam, Plaut. Most. 2, 2, 43; 4, 2, 3:

etiam tu, homo nihili, quod di dant boni, cave culpa tua amissis,

id. Bacch. 5, 2, 70; cf. Ter. And. 5, 2, 8; id. Hec. 5, 4, 1.—In impatient questions:

scelerate, etiam respicis?

are you going to look round? Plaut. Pers. 2, 4, 4:

etiam vigilas?

at once, immediately, id. Most. 2, 1, 35:

etiam aperis?

id. ib. 4, 2, 28:

etiam tu taces?

id. Trin. 2, 4, 113; Ter. Ad. 4, 2, 11:

etiam tu hinc abis?

id. Phorm. 3, 3, 9; cf.:

etiamne abis?

Plaut. Poen. 1, 3, 22:

etiamne ambulas?

id. As. 1, 1, 95.—

Etiam atque etiam denotes that an action is done uninterruptedly, incessantly; whence it also conveys the idea of intensity, constantly, perpetually; repeatedly, again and again, over and over; pressingly, urgently: temo superat cogens sublime etiam atque etiam noctis iter, Enn. ap. Varr. L. L. 7, § 73 Müll. (Trag. v. 246 ed. Vahlen):

etiam atque etiam argumenta cum argumentis comparare,

Cic. Div. 1, 4; cf. id. Fam. 16, 15:

optimus quisque confitetur, multa se ignorare et multa sibi etiam atque etiam esse discenda,

id. Tusc. 3, 28, 69:

dicere,

id. Fam. 13, 28:

commonefacere,

id. ib. 13, 72:

affirmare promissa,

Liv. 22, 13:

curare, ut, etc.,

id. 41, 19:

consulere,

id. 38, 9: se avertere, Balb. ap. Cic. Att. 8, 15, A, 2:

queri,

Cat. 63, 61 et saep.:

te moneo, hoc etiam atque etiam ut reputes,

Plaut. Trin. 3, 2, 48:

cogitare,

Ter. Eun. 1, 1, 11:

considerare,

Cic. de Imp. Pomp. 19 fin.; Liv. 3, 45 fin. Drak.:

reputare,

Sall. J. 85, 28:

videre,

Cic. Div. in Caecil. 12; id. Ac. 2, 19, 62; Liv. 36, 28:

aspicere,

Hor. Ep. 1, 18, 76 et saep.:

hoc te vehementer etiam atque etiam rogo,

Cic. Fam. 13, 5, fin.; 13, 28 fin.; cf. id. Verr. 2, 5, 72:

haec quamquam nihilo meliora sunt, nunc etiam atque etiam multo desperatiora,

constantly more desperate from day to day, id. Fam. 6, 22 (B. and K. read nunc atque):

quare etiam atque etiam sunt venti corpora caeca,

i. e. most positively, Lucr. 1, 295. Vid. Hand Turs. II. pp. 545-578.

in-dignor, ātus, 1 (archaic inf. indignarier for indignari, Lucr. 3, 870), v. dep. a. [in-dignus], to consider as unworthy or improper, to be angry or displeased at, to be indignant (syn. stomachor).

In gen. (class.).

With acc.:

se ipsum, Lucr. l. l.: ea, quae indignentur adversarii, tibi quoque indigna videri,

Cic. Inv. 1, 17, 24; Sen. Tranq. 10:

suam vicem,

Liv. 2, 31 fin.:

imperia,

Quint. 1, 3, 6:

casum insontis amici,

Verg. A. 2, 93 al. —

With quod:

indignantes milites, quod conspectum suum hostes ferre possent,

Caes. B. G. 7, 19, 4; Verg. A. 5, 651.—

With si: nos homunculi indignamur, si quis nostrum interiit, Sulp. ap. Cic. Fam. 4, 5, 4; so Curt. 6, 5, 5.—

With inf. or acc. and inf.:

cedere peritis indignantur,

Quint. 1, 1, 8:

vinci,

Ov. M. 10, 604:

regem ad causam dicendam evocari,

Caes. B. C. 3, 108; so Sall. J. 31, 9; Quint. 10, 1, 101:

veteri parere clienti,

Juv. 5, 64 al. —

With dat. (only post-class.):

quique contaminationi non indignatur,

Dig. 48, 5, 2.—

Absol.:

utrum ridere audientes an indignari debuerint,

Quint. 6, 3, 83; so id. 11, 3, 58; 61; 123 al.—

Of inanim. and abstr. things:

(venti) indignantes Circum claustra fremunt,

Verg. A. 1, 55:

pontem indignatus Araxes,

disdaining to bear, id. ib. 8, 728:

indignatum magnis stridoribus aequor,

id. G. 2, 162.—

In partic., of wounds, to injure, damage:

ne tumentia indignentur,

Cael. Aur. Acut. 3, 3, 13.— Hence,

indignandus, a, um, P. a., that at which one should be indignant, deserving of indignation:

(vestis) lecto non indignanda saligno,

Ov. M. 8, 660; Val. Fl. 1, 547.—

indignans, antis, P. a., that cannot endure or suffer any thing, impatient, indignant (a favorite word of Ovid):

genus indignantissimum servitutis,

Col. 8, 17, 7:

verbaque quaerenti satis indignantia linguae Defuerunt,

Ov. M. 6, 584:

pectus,

id. F. 4, 896; cf.

corda,

Stat. Th. 3, 599:

bella gerunt venti, fretaque indignantia miscent,

Ov. M. 11, 491.— Adv.: indignanter, indignantly, with indignation (post-class.):

mussitare,

Arn. 3, 103:

ferre,

Amm. 15, 1, 3.

in-dignus, a, um, adj., unworthy, undeserving (class.).

Of persons.

In gen., unworthy.

Absol.:

divitias quivis quamvis indignus, habere potest,

Cic. Tusc. 5, 16, 46:

indignissimi candidati,

Liv. 4, 57, 11 al. —

With abl.: te omni honore indignissimum judicat. Cic. Vatin. 16, 39; so id. Pis. 23, 54; Nep. Dat. 5, 5; Quint. 10, 1, 90; Curt. 4, 1, 10; Stat. Th. 11, 304 al.—

With gen.:

magnorum haud umquam indignus avorum,

Verg. A. 12, 649.—

With qui:

iine indigni erant qui impetrarent?

Cic. Rosc. Am. 41; so Plin. Ep. 7, 27, 15; Curt. 6, 4, 8:

indignus quem mors tam saeva maneret,

Juv. 4, 95 al. —

With ut:

cum indigni, ut a vobis redimeremur, visi simus,

Liv. 22, 59, 17.—

With inf.:

indigni ( = quos non decet) fraternum rumpere foedus,

Hor. Ep. 1, 3, 35; Sil. 2, 111.—

Esp., not deserving any thing, undeserving:

Indignis si male dicitur, male dictum id esse duco,

Plaut. Curc. 4, 2, 27:

ad calamitates hominum indignorum (sc. istis calamitatibus) sublevandas,

undeservedly suffering, Cic. Tusc. 4, 20, 46:

Pompeius morte,

Quint. 3, 8, 57:

cur eget indignus quisquam te divite,

Hor. S. 2, 2, 103:

indignus injuriā hac,

Ter. Ad. 2, 1, 12.—

Of inanim. and abstr. things.

Unworthy, unbecoming, shameful, intolerable, severe, cruel, harsh:

ne istuc nequiquam dixeris tam indignum dictum in me,

Plaut. As. 3, 3, 108:

nulla vox est audita populi R. majestate indigna,

Caes. B. G. 7, 17:

nihil, quod ipsis esset indignum, committebant,

id. ib. 5, 35:

lictoribus indignum in modum mulcatis,

Liv. 29, 9, 6:

indignis modis acceptus,

Ter. Ad. 2, 1, 12:

facinus,

id. And. 1, 1, 118:

exempla,

id. Eun. 5, 5, 4:

mors,

Verg. A. 6, 163:

aliquid pro indignissimo habere,

Liv. 1, 40, 2:

hoc uno sol quicquam non vidit indignius,

Cic. Off. 2, 8, 28:

studiis indignum ferre laborem,

Juv. 7, 17:

hiemes,

severe, Verg. G. 2, 373:

fortuna,

id. A. 11, 108. — With the sup. in u:

digna atque indigna relatu Vociferans,

Verg. A. 9, 595; Liv. 34, 58, 4.—With inf.:

fabula non indigna referri,

Ov. A. A. 1, 681; id. M. 1, 508:

indignum est a pari vinci, aut superiore: indignius ab inferiore,

Cic. Quint. 31, 95:

non indignum videtur, egregium facinus memorare,

improper, Sall. J. 79, 1:

nonne hoc indignissimum est?

Cic. Rosc. Am. 3, 8; id. Div. in Caecil. 12, 38.— Absol.:

indignum, as an exclamation,

shame, Ov. M. 5, 37; Amm. 1, 6, 1; Hor. Ep. 1, 6, 22 al.—

Undeserved:

indigna pati,

Liv. 31, 30, 3:

indignamque necem pretium patietur amoris?

Ov. M. 10, 627.— Advv.: indignē and indignĭter.

Indigne.

Unworthily, undeservedly, dishonorably, shamefully:

indigne dotem quaerere,

Plaut. Cist. 2, 3, 21:

meretricem deperit,

id. Bacch. 3, 3, 66:

aliquem injuria afficere,

Ter. Phorm. 5, 1, 3:

cervices in carcere frangebantur indignissime civium R.,

Cic. Verr. 2, 5, 57, § 147:

interierunt,

Caes. B. G. 7, 38, 8.—

Indignantly:

Macedones, eum sibi anteponi, indigne ferebant,

took it ill, Nep. Eum. 1, 3:

pati,

Cic. Verr. 2, 5, 12, § 31.—

Indigniter: vixit bis decem annis nata, Epigr. in Anthol. Lat. T. 2, p. 176 Burm.

ĭnīquus, a, um, adj. [2. in-aequus], unequal.

Lit.

Uneven, not level, steep:

puppis, inflicta vadis, dorso dum pendet iniquo,

Verg. A. 10, 303:

juga montis iniqui,

Ov. M. 10, 172.—

Not of the right measure, too great or too small:

haeret Hylas lateri (Herculis), passusque moratur iniquos,

greater than his own, Val. Fl. 3, 486:

iniquae heminae,

Pers. 1, 130:

pocula iniqua,

too large, Ser. Samm. 37:

iniquo pondere rastri,

too heavy, Verg. G. 1, 164; so,

adhibitis iniquis ponderibus,

Dig. 18, 1, 32:

sol,

too hot, Verg. A. 7, 227:

merum,

taken immoderately, Val. Fl. 3, 66.—

Transf.

Unfair, unjust:

quam iniqui sunt patres omnes in adulescentes judices,

Ter. Heaut. 2, 1, 7:

pacem vel iniquā condicione retinere,

Cic. Att. 8, 11, D, §

6: quid hoc iniquius dici potest,

id. Quint. 2, 8:

causa,

Ter. And. 1, 5, 22:

lex,

Hor. S. 1, 3, 67:

Parcae,

id. C. 2, 6, 9:

quis iniquae Tam patiens urbis, ut, etc.,

Juv. 1, 30:

ventres modio castigare iniquo,

with short measure, scanty fare, id. 14, 126:

praeripere... valde est iniquum,

Cic. Har. Resp. 3, 6.—

Inimical, hostile, adverse:

iniquum esse in aliquem,

Ter. Hec. 3, 5, 25:

homines natura asperi atque omnibus iniqui,

Cic. Planc. 16, 40:

animo iniquissimo infestissimoque aliquem intueri,

id. Verr. 2, 5, 55, § 144:

obscurius iniqui,

id. Fam. 1, 5, b, 2:

sermones,

id. ib. 1, 9, 20:

vultu iniquo spectare,

with an envious, spiteful look, Ov. A. A. 1, 313.— Subst.: ĭnīquus, i, m., an enemy, foe:

iniqui mei,

Cic. Planc. 16, 40; id. Fam. 11, 27, 7:

tui,

id. Verr. 2, 2, 69, § 167 Zumpt:

nonnulli nostri iniqui,

id. Planc. 23, 57.— Also in sup.:

omnibus iniquissimis meis,

Cic. Verr. 2, 5, 69 init.; cf. inimicus, and Zumpt, Gram. § 410.—

Hurtful, injurious, unfavorable, disadvantageous:

loco iniquo subeundum erat ad hostes,

Liv. 2, 31, 4:

ascensu,

id. 28, 16, 7:

loca ad transitum,

id. 8, 38, 6; cf.

spatio,

Verg. A. 5, 203; id. G. 4, 147:

palus gnara vincentibus, iniqua (i. e. invia) nesciis,

Tac. A. 1, 63:

tributum iniquo suo tempore imperatum,

Liv. 2, 23, 5:

consilia cum patriae tum sibi capere,

Nep. Paus. 3, 3:

vina capiti,

Plin. 13, 4, 9, § 44:

casus,

Verg. A. 6, 475: sortem miserari iniquam, hard, id. ib. 12, 243.— Comp.:

in locum iniquiorem progredi,

Caes. B. G. 2, 10, 4.— Sup.:

iniquissimo nostris loco proelium committere coeperunt,

Caes. B. G. 5, 32 fin.; so,

locum subire,

id. ib. 2, 27 fin. —

Unwilling, impatient, discontented:

iniquo animo pati,

Ter. Eun. 2, 1, 6:

iniquo animo ferre aliquid,

Cic. Tusc. 2, 2, 5:

iniquissimo animo mori,

id. de Sen. 23, 83:

iniquae mentis asellus,

Hor. S. 1, 9, 20:

utrum aequo an iniquo animo mortem subieris jam nihil refert,

Lact. 3, 27, 8:

caelestes iniqui,

ungracious, unkind, Ov. H. 8, 87.—

Unsuitable:

hoc paene iniquum est, comico choragio conari agere nos tragoediam,

Plaut. Capt. prol. 61.—

Imperfect, improperly drawn up:

formula,

Gai. Inst. 4, 57.— Hence, adv.: ĭnīquē.

Lit., unequally:

quam inique comparatum est,

Ter. Phorm. 1, 1, 7; cf.:

numquam vidi iniquius concertationem comparatam,

i. e. where the parties were more unequally matched, id. Ad. 2, 2, 4; and:

hoc prope iniquissime comparatum est, etc.,

Cic. Clu. 21, 57.—

Trop.

Unfairly, unjustly (opp. jure):

occidere,

Liv. 39, 48, 2:

facere aliquid erga aliquem,

Plaut. Cas. 3, 4, 27:

pacisci,

Cic. Verr. 2, 3, 14, § 37:

expulsi, Auct. Or. pro Dom. 33: locum immeritum causari,

Hor. Ep. 1, 14, 12.—

Unfitly, unsuitably:

etsi inique Castorem cum Domitio comparem,

Cic. Deiot. 11, 31.—

Not patiently, indignantly:

aliquid ferre,

Lact. 6, 4 med.; cf.:

aliquid iniquissime ferre,

Suet. Caes. 45.

mŏdŏ (scanned mŏdō, Plaut. Ps. 2, 3, 23; Lucr. 2, 11, 35; Cic. poët. N. D. 2, 42, 107; v. Corss. Ausspr. 2, p. 480; Lachm. ad Lucr. 2, p. 140), adv. [orig. abl. of modus, q. v.].

Qs., by measure, expressing, like tantum, a restriction of the idea, only, merely, but.

In gen.

Affirmatively: ter sub armis malim vitam cernere, Quam semel modo parere, even once, Enn. ap. Varr. L. L. 6, § 81 Müll. (Trag. v. 298 Vahl.):

semel modo,

only once, Plaut. Poen. 1, 3, 30:

uni modo gessi morem,

id. Most. 1, 3, 43:

hoc autem si ita sit, ut unum modo sensibus falsum videatur, etc.,

Cic. Ac. 2, 32, 101; cf.:

quorum genera plura sunt: hi unum modo quale sit suspicantur,

id. Or. 9, 28:

nec audiendi quidam, qui tres modo primas esse partes volunt,

Quint. 3, 3, 4:

paulum modo,

Cic. Fam. 1, 5, b, 2; Varr. ap. Gell. 13, 15:

perpauxillum modo,

Plaut. Capt. 1, 2, 74; cf.:

manus erat nulla, quae parvam modo causam timoris afferret,

Caes. B. G. 6, 35, 3:

quae pacisci modo scis, sed quod pacta es, non scis solvere,

Plaut. Ps. 1, 2, 88:

ad ornandam modo, non augendam orationem assumuntur,

Quint. 8, 6, 39; cf. Cic. Inv. 2, 23, 69:

solere modo non etiam oportere,

id. Off. 3, 4, 18:

doctrina ac litterae secundis rebus delectationem modo habere videbantur, nunc vero etiam salutem,

id. Fam. 6, 12, 5:

circi modo spectaculum fuerat,

Liv. 7, 2: modo facito ut illam serves, only see that, etc., Ter. Ad. 5, 3, 59:

modo fac, ne quid aliud cures, etc.,

Cic. Fam. 16, 11, 1:

aetatem velim servire, Libanum ut conveniam modo,

if I can only, Plaut. As. 2, 2, 8:

modo ut tacere possis,

Ter. Phorm. 1, 2, 9; cf.:

concede, ut impune emerit, modo ut bonā ratione emerit,

if but. provided that, Cic. Verr. 2, 4, 5, § 10:

modo ut haec nobis loca tenere liceat,

id. Fam. 14, 14, 1.— For the expressions dummodo, solummodo, and tantummodo, v. dum, solum, and tantum.—

Negatively: non modo... sed (verum) etiam (et, or simply sed), not only... but also:

ut non modo secunda sperare debeas, sed etiam adversa fortissimo animo ferre,

Cic. Fam. 6, 13, 5:

non modo agendo, verum etiam cogitando,

id. Cael. 19, 45:

illum non modo favisse, sed et, etc.,

id. Att. 11, 9, 2:

non modo falsum id esse, sed hoc verissimum,

id. Rep. 2, 44, 71.— As to these expressions, and also respecting the omission of a second non in the latter clause, v. under sed and non.—

In partic., in restrictive clauses, for ullo or aliquo modo, in any way or degree, at all, only, even:

servus est nemo, qui modo tolerabili conditione sit servitutis, qui, etc.,

who is in any tolerable condition, Cic. Cat. 4, 8, 16; cf.:

quamquam quis ignorat, qui modo umquam mediocriter res istas scire curavit, quin, etc.,

id. Fl. 27, 64; and:

quis est omnium, qui modo cum Musis habeat aliquod commercium, qui? etc.,

id. Tusc. 5, 23, 66:

nemo aliter philosophus sensit, in quo modo esset auctoritas,

id. Div. 1, 39, 86; cf.: servitus, honorifica modo, Brut. ap. Cic. ad Brut. 1, 17, 4:

tum quam plurimis modo dignis, se utilem praebent,

be they but worthy, Cic. Off. 1, 26, 92:

bonis viris... faciendum est, modo pro facultatibus,

id. ib. 2, 17, 58:

decerne, modo recte,

id. Rosc. Am. 48, 138:

itaque veniam, quo vocas, modo adjutore te,

id. Att. 16, 13, a, 1:

atque utinam posset aliquā ratione hoc crimen quamvis falsa, modo humana atque usitata defendere,

if only, id. Verr. 2, 3, 97, § 224.—

Si modo, if only (freq.):

tu si modo es Romae: vix enim puto, sin es, hoc vehementer animadvertas velim,

Cic. Att. 5, 8, 2:

tute scis (si modo meministi) me tibi tum dixisse, etc.,

id. ib. 12, 18, 2:

fortasse vici, si modo permansero,

id. ib. 12, 44, 3.— Poet. with subj.:

si modo sola queant saxa tenere fidem,

Prop. 1, 18, 4.—

Poet. and in jurid. Latin, modo si, for dummodo, if only, provided that:

persequar inferius, modo si licet ordine ferri,

Ov. Tr. 2, 263:

modo si ejus nomine opus fiat,

Dig. 39, 1, 18; 26, 2, 28; 19, 2, 19, § 10.—

As a conjunction with subj., for dummodo, if only, provided that (freq. and class.):

quos valetudo modo bona sit, tenuitas ipsa delectat,

Cic. Brut. 16, 64; id. Or. 9, 28:

manent ingenia senibus, modo permaneat studium et industria,

id. Sen. 7, 22; Quint. 10, 1, 131:

modo Juppiter adsit, Tertia lux classem Cretaeis sistet in oris,

Verg. A. 3, 116.—So, modo ne for dummodo ne, if only not, provided that not:

quae de Sicinio audīsti, ea mihi probantur: modo ne illa exceptio in aliquem incurrat bene de nobis meritum,

Cic. Att. 5, 4, 3:

si quis est paulo ad voluptates propensior, modo ne sit ex pecudum genere, etc.,

id. Off. 1, 30, 105; id. Ac. 2, 43, 132.—

Modo non, like the Gr. monon ouchi, all but, almost, nearly, = propemodum (ante- and post-class.):

modo non montes auri pollicens,

Ter. Phorm. 1, 2, 17 Don.:

favet Fabi gloriae, quae modo non suā contumeliā splendeat,

Liv. 10, 24, 11:

pictor equum venientem, modo non vivum, comprehenderat,

Val. Max. 8, 11, ext. 7:

modo non reclamante publico vigore,

Amm. 14, 7, 1; 16, 12, 16; 21, 14, 1; 22, 6, 2 al.—

In colloq. lang. with imperatives, just, now, only:

sequere hac modo,

Plaut. Men. 4, 1, 4:

sedete hic modo,

id. Rud. 3, 3, 29:

propera modo,

id. Men. 1, 4, 32:

vide modo,

Cic. Div. in Caecil. 14, 46:

ignem scrutare modo, inquam,

Hor. S. 2, 3, 276.—Indignantly:

quin tu i modo,

begone now, Plaut. Trin. 2, 4, 182; so,

i modo,

id. Stich. 3, 2, 23:

tace modo,

be still now, id. As. 5, 2, 19.—With tu or vos ( poet. and post-class.):

tu modo, dum licet, hunc fructum ne desere vitae,

Prop. 2, 15, 49; Verg. G. 3, 73:

tu modo posce deos veniam,

id. A. 4, 50:

vos modo, inquit, parcite,

Phaedr. 2, 8, 8; Curt. 9, 6, 24; 9, 2, 25.

With specifications of time, like Gr. arti (reaching to the full measure of the time, fully).

In gen.

Of the pressent time, just now, just (ante-class. and poet.):

quid? ego modo huic frater factus, dum intro eo atque exeo?

just now? Plaut. Ep. 5, 1, 43:

modo dolores, meatu, occipiunt,

Ter. Ad. 3, 1, 2 (evidenter hic modo temporis praesentis adverbium est, Don.):

advenis modo,

id. Hec. 3, 5, 8 Don.:

devoravi nomen imprudens modo,

Plaut. Trin. 4, 2, 63:

jam modo nunc possum contentus vivere parvo,

Tib. 1, 1, 25; cf.:

peccare fuisset Ante satis, penitus modo nunc genus omne perosos Femineum,

Verg. A. 9, 141.—

Of time just passed, just now, but this moment, a little while ago, lately (class.):

nuper homines nobiles hujusmodi, judices, et quid dico nuper? immo vero modo ac plane paulo ante vidimus, qui, etc.,

Cic. Verr. 2, 4, 3, § 7: Al. Ita uti dudum dixeras? Am. Dudum? quam dudum istuc factum est? Al. Temptas:

jam dudum, pridem, modo,

Plaut. Am. 2, 2, 60: Ph. Quando? Do. Hodie. Ph. Quamdudum? Do. Modo, Ter. Eun. 4, 4, 30:

sum illi villae amicior modo factus,

Cic. Leg. 2, 2, 4:

quaeras putemne talem esse deorum naturam, qualis modo a te sit exposita,

id. N. D. 1, 21, 57:

declaravit id modo temeritas C. Caesaris,

id. Off. 1, 8, 26:

modo hoc malum in rem publicam invasit,

id. ib. 2, 21, 75:

si hodie bella sint, quale Gallicum modo (i. e. twenty-two years earlier),

Liv. 6, 40, 17; cf. id. 22, 14, 13; Cic. Div. 1, 44, 99.—Opp. to nunc: qui nunc primum te advenisse dicas, [p. 1156] modo qui hinc abieris, Plaut. Am. 2, 2, 63:

in quā urbe modo gratiā, auctoritate, gloriā floruimus, in eā nunc iis quidem omnibus caremus,

Cic. Fam. 4, 13, 2; id. Mur. 40, 86; 41, 88; Prop. 1, 18, 7.—With tunc, Tac. A. 2, 75.—

Of time just to come, immediately, directly, in a moment (rare, and perh. not in Cic.):

domum modo ibo,

Ter. And. 3, 4, 15; Liv. 26, 15:

Artabanus tardari metu, modo cupidine vindictae inardescere,

Tac. A. 6, 32; 4, 50.—

In partic.

Modo... modo, now... now, at one moment... at another, sometimes... sometimes (class.):

modo ait, modo negat,

sometimes he says Yes, and sometimes No, Ter. Eun. 4, 4, 46:

Cotta meus modo hoc, modo illud,

Cic. N. D. 1, 18, 47; id. Div. 2, 44, 93:

modo his, modo illis ex partibus,

id. N. D. 2, 19, 49:

o Academiam volaticam et sui similem, modo huc, modo illuc!

id. Att. 13, 25, 3:

citus modo, modo tardus incessus,

Sall. C. 15, 5:

laetos modo, modo pavidos animadverteres,

id. J. 60, 4:

nebulonem modo, modo nugatorem appellat,

Liv. 38, 56.—Instead of modo... modo, we sometimes find:

nunc... modo: nunc quereretur eundem accusatorem ac judicem esse, modo vitam sibi eripi, etc.,

Liv. 8, 32, 9.—Again, instead of the second modo (esp. in poets and in post-Aug. prose writers), we find:

nunc aliquando, interdum, nonnumquam, saepe, rursus.—So, modo... nunc,

Ov. M. 13, 922; id. F. 4, 643; id. Tr. 1, 2, 27:

modo ut reciperet imperium, nunc ut legatione fungeretur,

Tac. H. 2, 51:

modo... aliquando,

id. A. 1, 81; 6, 35; 11, 34; 16, 10; id. H. 2, 74:

modo... interdum,

Sall. J. 42, 1; 55, 9; 62, 9 Kritz.; 74, 1; Hor. S. 1, 9, 9 et saep.:

modo... nonnumquam,

Suet. Tib. 66; id. Claud. 15; id. Calig. 52:

modo... saepe,

Hor. S. 1, 10, 11:

modo... modo... saepe,

Sall. J. 45, 2; Tac. H. 4, 84:

modo... rursus,

Prop. 1, 3, 41.—

Modo... tum (deinde, postea, etc.), at first... then, at one time... at another:

sol modo accedens, tum autem recedens,

Cic. N. D. 2, 40, 102:

(Xenophon) facit Socratem disputantem... et modo unum, tum autem plures deos,

id. ib. 1, 12, 31:

et modo mundum, tum mentem divinam esse putat,

id. ib. 1, 13, 34; cf.:

modo (Theophrastus) menti divinum tribuit principatum, modo caelo, tum autem signis sideribusque caelestibus,

id. ib. 1, 13, 35:

et forte in eo loco grandis ilex coaluerat inter saxa paulum modo prona, deinde flexa, etc.,

Sall. J. 93, 4:

modo... paulo post,

Val. Max. 7, 4, 5:

modo... modo... postremum,

Tac. H. 4, 46:

quid agerent, modo timentes, vicissim contemnentes religiones,

Cic. Leg. 2, 17, 43.