-
1 Ambracia
Ambracia ae, f a town of Epirus, Cs., L., O. -
2 Locus desperatus
-
3 desolo
to leave desolate, abandoned, to forsake. -
4 Wolferbyti
see Guelpherbyti -
5 adfrio
af-frĭo (better adf-), āre, v. a., to rub or crumble to pieces, or to crumble over:alius aliud adfriat aut adspergit, ut Chalcidicam aut Caricam cretam,
Varr. R. R. 1, 57. -
6 Antechinus flavipes
ENG yellow-footed marsupial mouseNLD geelvoetbuidelmuisGER Gelbfußbeutelmaus -
7 Canis
1.cănis ( cănes, Plaut. Men. 5, 1, 18; id. Trin. 1, 2, 133; 1, 2, 135; Enn. ap. Varr. L. L. 7, § 32 Müll., or Ann. v. 518 Vahl.; Lucil. ap. Varr. ib.; cf. Charis. 1, 17, p. 118 P.; abl. always cane; gen. plur. canum; v. Neue, Formenl. pp. 223, 258 sq.), comm. [Sanscr. cvan; Gr. kuôn, kunos; Germ. Hund; Engl. hound].I.Lit., a dog.A.In gen., v. Varr. R. R. 1, 21; 2, 9, 1 sqq.; Plin. 8, 40, 61, § 142 sqq.; Col. 7, 12, 1: tantidem quasi feta canes sine dentibus latrat, Enn. ap. Varr. L. L. 7, § 32 Müll. (Ann. v. 518 Vahl.):B.introiit in aedĭs ater alienus canis,
Ter. Phorm. 4, 4, 25: inritata canes, Lucil. ap. Charis. 1, p. 100 P.:canem inritatam imitarier,
Plaut. Capt. 3, 1, 25:in Hyrcaniă plebs publicos alit canes, optumates domesticos: nobile autem genus canum illud scimus esse, etc.,
Cic. Tusc. 1, 45, 108:si lupi canibus similes sunt,
id. Ac. 2, 16, 50:canes ut montivagae persaepe ferai Naribus inveniunt quietes,
Lucr. 1, 405:canis acer,
Hor. Epod. 12, 6:acres,
Varr. R. R. 1, 21:acriores et vigilantiores,
Cato, R. R. 124:assiduus,
Col. R. R. 7, 12, 5:catenarius,
Sen. Ira, 3, 37, 2:catenă vinctus,
Petr. 29:Molossi,
Hor. S. 2, 6, 115; cf. Lucr. 5, 1063:obscenae,
Verg. G. 1, 470; Ov. F. 4, 936:pastoralis,
Col. 7, 12, 3:pecuarius,
id. 7, 12, 8:pulicosa,
id. 7, 13, 2:rabidi,
Lucr. 5, 892; Sen. Oedip. 932:rabiosus,
Plin. 29, 4, 32, § 98:saeva canum rabies,
Prop. 3, 16 (4, 15), 17; Plin. 8, 40, 63, § 152:est verunculus in linguă canum, quo exempto nec rabidi fuint, etc.,
id. 29, 4, 32, § 100: rabiosa. Hor. Ep. 2, 2, 75:venatici,
Cic. Verr. 2, 4, 13, § 31; Nep. Pel. 2, 5:alere canes ad venandum,
Ter. And. 1, 1, 30; Curt. 9, 1, 31:vigiles,
Hor. C. 3, 16, 2:canum fida custodia,
Cic. N. D. 2, 63, 150:fida canum vis,
Lucr. 6, 1222:levisomna canum fido cum pectore corda,
id. 5, 864:caput mediae canis praecisae,
Liv. 40, 6, 1; cf. Curt. 10, 9, 12:saepe citos egi per juga longa canes,
Ov. H. 5, 20:canibus circumdare saltus,
Verg. E. 10, 57:hos non inmissis canibus agitant,
id. G. 3, 371:leporem canibus venari,
id. ib. 3, 410.—Esp.1.As a term of reproach, to denote,a.A shameless, vile person, Plaut. Most. 1, 1, 40; Ter. Eun. 4, 7, 33 Donat. ad loc.; Hor. Epod. 6, 1; cf. id. S. 2, 2, 56; Petr. 74, 9; Suet. Vesp. 13. —b.A fierce or enraged person, Plaut. Men. 5, 1, 14, 5, 1, 18; Hyg. Fab. 3; cf. Cic. Rosc. Am. 20, 57; Sen. Cons. Marc. 22, 5.—2.As the regular designation of the hangers-on or parasites of an eminent or rich Roman; a follower, dog, creature:3.multa sibi opus esse, multa canibus suis quos circa se habuit,
Cic. Verr. 2, 1, 48, § 126:cohors ista quorum hominum est? Volusii haruspices et Canelii medici et horum canum quos tribunal meum vides lambere,
id. ib. 2, 3, 11, §28: apponit de suis canibus quendam,
id. ib. 2, 4, 19, § 40; 2, 5, 56, § 146; id. Att. 6, 3, 6; id. Pis. 10, 23.—In mythical lang.a.Tergeminus, i. e. Cerberus. Ov. A. A. 3, 322; id. Tr. 4, 7, 16;b.called also viperius,
id. Am. 3, 12, 26:Tartareus,
Sen. Herc. Fur. 649:triformis,
id. Herc. Oet. 1202: Echidnaea. Ov. M. 7, 409; cf.:infernae canes,
Hor. S. 1, 8, 35; Verg. A. 6, 257; Luc. 6, 733. —Semidei canes, Anubis, Luc. 8, 832.—4.Prov.a.Stultitia est venatum ducere invitas canes, Plaut. Stich. 1, 2, 82.—b.Cane pejus et angui Vitare aliquid, Hor. Ep. 1, 17, 30.—c.Ut canis a corio numquam absterrebitur uncto, will never be frightened from the greasy hide, Hor. S. 2, 5, 83.—d.Canis caninam non ēst (cf. Engl. dog won ' t eat dog), Auct. ap. Varr. L. L. 7, § 32 Müll.—e.A cane non magno saepe tenetur aper, Ov. R. Am. 422.—5.CAVE CANEM, beware of the dog, a frequent inscription of warning to trespassers on doors, etc., Petr. 29; Varr. ap. Non. p. 153, 1; Inscr. Orell. 4320. —Hence:II.Cave Canem,
the title of a satire by Varro, Non. p. 75, 22.—Transf. [p. 279]A.A constellation; the Dog.1.Esp.:2.Canis Major, or simply Canis,
a constellation of twenty stars, Hyg. Astr. 3, 34; of which the brighest is Sirius or Canicula, Cic. N. D. 2, 44, 114; id. Arat. 108 (349); 123 (367); 138 (382); 276 (522); Vitr. 9, 5, 2; Verg. G. 1, 218; 2, 353; Hor. S. 1, 7, 25; id. Ep. 1, 10, 16; Tib. 3, 5, 2; Ov. F. 4, 904; Plin. 18, 26, 64, § 234 sqq.—Canis Minor, or Minusculus, the Little Dog, = Prokuôn, commonly called Antecanis (hence the plur. canes), Vitr. 9, 52; Plin. 18, 28, 68, § 268; Ov. F. 4, 904.—Acc. to the fable, the dog of Erigone, daughter of Icarius;B.hence, Erigoneïus,
Ov. F. 5, 723, and Icarius, id. ib. 4, 939.—The sea-dog, called canis marinus, Plin. 9, 35, 55, § 110; and mythically, of the dogs of Scylla, Lucr. 5, 890; Verg. A. 3, 432; Tib. 3, 4, 89; Cic. Verr. 2, 5, 56, § 146; Luc. 1, 549 Cort.; Sen. Med. 351.—C.The worst throw with dice, the dog-throw (cf. canicula and alea):D.damnosi,
Prop. 4 (5), 8, 46; Ov. Tr. 2, 474:canem mittere,
Suet. Aug. 71; cf. Isid. Orig. 18, 65.—Prov.:tam facile quam canis excidit,
Sen. Apocol. 10, 2.—A Cynic philosopher:E.Diogenes cum choro canum suorum,
Lact. Epit. 39, 4.—A kind of fetter, Plaut. Cas. 2, 6, 37 dub. (al. camum; v. camus); cf. 1. catulus.2.Cănis, is, m., a small river tributary to the Po, Plin. 3, 16, 20, § 117. -
8 canis
1.cănis ( cănes, Plaut. Men. 5, 1, 18; id. Trin. 1, 2, 133; 1, 2, 135; Enn. ap. Varr. L. L. 7, § 32 Müll., or Ann. v. 518 Vahl.; Lucil. ap. Varr. ib.; cf. Charis. 1, 17, p. 118 P.; abl. always cane; gen. plur. canum; v. Neue, Formenl. pp. 223, 258 sq.), comm. [Sanscr. cvan; Gr. kuôn, kunos; Germ. Hund; Engl. hound].I.Lit., a dog.A.In gen., v. Varr. R. R. 1, 21; 2, 9, 1 sqq.; Plin. 8, 40, 61, § 142 sqq.; Col. 7, 12, 1: tantidem quasi feta canes sine dentibus latrat, Enn. ap. Varr. L. L. 7, § 32 Müll. (Ann. v. 518 Vahl.):B.introiit in aedĭs ater alienus canis,
Ter. Phorm. 4, 4, 25: inritata canes, Lucil. ap. Charis. 1, p. 100 P.:canem inritatam imitarier,
Plaut. Capt. 3, 1, 25:in Hyrcaniă plebs publicos alit canes, optumates domesticos: nobile autem genus canum illud scimus esse, etc.,
Cic. Tusc. 1, 45, 108:si lupi canibus similes sunt,
id. Ac. 2, 16, 50:canes ut montivagae persaepe ferai Naribus inveniunt quietes,
Lucr. 1, 405:canis acer,
Hor. Epod. 12, 6:acres,
Varr. R. R. 1, 21:acriores et vigilantiores,
Cato, R. R. 124:assiduus,
Col. R. R. 7, 12, 5:catenarius,
Sen. Ira, 3, 37, 2:catenă vinctus,
Petr. 29:Molossi,
Hor. S. 2, 6, 115; cf. Lucr. 5, 1063:obscenae,
Verg. G. 1, 470; Ov. F. 4, 936:pastoralis,
Col. 7, 12, 3:pecuarius,
id. 7, 12, 8:pulicosa,
id. 7, 13, 2:rabidi,
Lucr. 5, 892; Sen. Oedip. 932:rabiosus,
Plin. 29, 4, 32, § 98:saeva canum rabies,
Prop. 3, 16 (4, 15), 17; Plin. 8, 40, 63, § 152:est verunculus in linguă canum, quo exempto nec rabidi fuint, etc.,
id. 29, 4, 32, § 100: rabiosa. Hor. Ep. 2, 2, 75:venatici,
Cic. Verr. 2, 4, 13, § 31; Nep. Pel. 2, 5:alere canes ad venandum,
Ter. And. 1, 1, 30; Curt. 9, 1, 31:vigiles,
Hor. C. 3, 16, 2:canum fida custodia,
Cic. N. D. 2, 63, 150:fida canum vis,
Lucr. 6, 1222:levisomna canum fido cum pectore corda,
id. 5, 864:caput mediae canis praecisae,
Liv. 40, 6, 1; cf. Curt. 10, 9, 12:saepe citos egi per juga longa canes,
Ov. H. 5, 20:canibus circumdare saltus,
Verg. E. 10, 57:hos non inmissis canibus agitant,
id. G. 3, 371:leporem canibus venari,
id. ib. 3, 410.—Esp.1.As a term of reproach, to denote,a.A shameless, vile person, Plaut. Most. 1, 1, 40; Ter. Eun. 4, 7, 33 Donat. ad loc.; Hor. Epod. 6, 1; cf. id. S. 2, 2, 56; Petr. 74, 9; Suet. Vesp. 13. —b.A fierce or enraged person, Plaut. Men. 5, 1, 14, 5, 1, 18; Hyg. Fab. 3; cf. Cic. Rosc. Am. 20, 57; Sen. Cons. Marc. 22, 5.—2.As the regular designation of the hangers-on or parasites of an eminent or rich Roman; a follower, dog, creature:3.multa sibi opus esse, multa canibus suis quos circa se habuit,
Cic. Verr. 2, 1, 48, § 126:cohors ista quorum hominum est? Volusii haruspices et Canelii medici et horum canum quos tribunal meum vides lambere,
id. ib. 2, 3, 11, §28: apponit de suis canibus quendam,
id. ib. 2, 4, 19, § 40; 2, 5, 56, § 146; id. Att. 6, 3, 6; id. Pis. 10, 23.—In mythical lang.a.Tergeminus, i. e. Cerberus. Ov. A. A. 3, 322; id. Tr. 4, 7, 16;b.called also viperius,
id. Am. 3, 12, 26:Tartareus,
Sen. Herc. Fur. 649:triformis,
id. Herc. Oet. 1202: Echidnaea. Ov. M. 7, 409; cf.:infernae canes,
Hor. S. 1, 8, 35; Verg. A. 6, 257; Luc. 6, 733. —Semidei canes, Anubis, Luc. 8, 832.—4.Prov.a.Stultitia est venatum ducere invitas canes, Plaut. Stich. 1, 2, 82.—b.Cane pejus et angui Vitare aliquid, Hor. Ep. 1, 17, 30.—c.Ut canis a corio numquam absterrebitur uncto, will never be frightened from the greasy hide, Hor. S. 2, 5, 83.—d.Canis caninam non ēst (cf. Engl. dog won ' t eat dog), Auct. ap. Varr. L. L. 7, § 32 Müll.—e.A cane non magno saepe tenetur aper, Ov. R. Am. 422.—5.CAVE CANEM, beware of the dog, a frequent inscription of warning to trespassers on doors, etc., Petr. 29; Varr. ap. Non. p. 153, 1; Inscr. Orell. 4320. —Hence:II.Cave Canem,
the title of a satire by Varro, Non. p. 75, 22.—Transf. [p. 279]A.A constellation; the Dog.1.Esp.:2.Canis Major, or simply Canis,
a constellation of twenty stars, Hyg. Astr. 3, 34; of which the brighest is Sirius or Canicula, Cic. N. D. 2, 44, 114; id. Arat. 108 (349); 123 (367); 138 (382); 276 (522); Vitr. 9, 5, 2; Verg. G. 1, 218; 2, 353; Hor. S. 1, 7, 25; id. Ep. 1, 10, 16; Tib. 3, 5, 2; Ov. F. 4, 904; Plin. 18, 26, 64, § 234 sqq.—Canis Minor, or Minusculus, the Little Dog, = Prokuôn, commonly called Antecanis (hence the plur. canes), Vitr. 9, 52; Plin. 18, 28, 68, § 268; Ov. F. 4, 904.—Acc. to the fable, the dog of Erigone, daughter of Icarius;B.hence, Erigoneïus,
Ov. F. 5, 723, and Icarius, id. ib. 4, 939.—The sea-dog, called canis marinus, Plin. 9, 35, 55, § 110; and mythically, of the dogs of Scylla, Lucr. 5, 890; Verg. A. 3, 432; Tib. 3, 4, 89; Cic. Verr. 2, 5, 56, § 146; Luc. 1, 549 Cort.; Sen. Med. 351.—C.The worst throw with dice, the dog-throw (cf. canicula and alea):D.damnosi,
Prop. 4 (5), 8, 46; Ov. Tr. 2, 474:canem mittere,
Suet. Aug. 71; cf. Isid. Orig. 18, 65.—Prov.:tam facile quam canis excidit,
Sen. Apocol. 10, 2.—A Cynic philosopher:E.Diogenes cum choro canum suorum,
Lact. Epit. 39, 4.—A kind of fetter, Plaut. Cas. 2, 6, 37 dub. (al. camum; v. camus); cf. 1. catulus.2.Cănis, is, m., a small river tributary to the Po, Plin. 3, 16, 20, § 117. -
9 cingo
cingo, xi, nctum, 3, v. a. [cf. Gr kullos, kurtos;I.Lat. curvus, and clingo,
Curt. Griech. Etym. p. 545 sq. ], to go round in a circle, to surround, encompass, environ, gird, wreathe, crown, etc. (class. in prose and poetry).PropA.In gen.:B.quid autem interius mente? Cingatur igitur corpore externo,
i. e. it must be enclosed in a body, Cic. N. D 1, 11, 27:non enim coronà consessus vester cinctus est, ut solebat,
id. Mil. 1, 1; cf.:judicium insolitā trepidum cinxere coronă,
Luc. 1, 321;tris (navīs) Eurus... Inhdit vadis atque aggere cingit harenae,
Verg. A 1, 112: cincta serpentibus Hydra, id. ib 7, 658: pennae ritu coepere volucrum Cingere utrumque latus, to cover, Ov M. 6, 718, apio fasces et secto cingere porro, Col. 10, 371.—Esp.1.To surround the body with a girdle, to gird on (the sword), to gird; esp. freq in pass. with abl., to be girded, encircled with something. iam quasi zonā, liene cinctus ambulo, Plaut Curc. 2, 1, 5; Curt. 3, 3, 19; cf.:2. a.cui lati clavi jus erit, ita cingatur, ut, etc.,
Quint. 11, 3, 138:ut cingeretur fluxiore cincturā,
Suet. Caes. 45:Hispano cingitur gladio,
Liv. 7, 10, 5; 38, 21, 13; Suet. Calig 49:ferro,
id. Aug. 35: ense, Ov F. 2, 13: cingor fulgentibus armis, Verg A. 2, 749; 11, 188, 11, 536; his cingi telis, id ib. 2, 520: ense latus cingit, Ov F. 2, 784; cf. Stat. Th. 4, 41:cinctas resolvite vestes, Ov M. 1, 382. filios balteis,
Vulg. Lev 8, 13.— Poet., in pass with acc. (cf. accingor, II., and Zumpt, Gr §458): inutile ferrum Cingitur,
Verg. A. 2, 511: cinctaeque ad pectora vestes Bracchia docta movent, Ov M. 6, 59.—Without case: Syrinx, Ov M. 1, 695;puer alte cinctus,
Hor. S. 2, 8, 10.—Hence, in late Lat. cinctus = armis instructus, armatus, armed, equipped, enrolled:cinctus in aliā militiā,
Dig. 39, 1, 38; cf. ib. 39, 1, 25.—As a girding up of the Roman dress was necessary in pursuits requiring physical action, hence, cingor (cf accingor), to make one ' s self ready for any thing, to prepare:cingitur, certe expedit se,
Plaut. Am. 1, 1, 152;cingitur ipse furens certatim in proelia Turnus,
Verg. A. 11, 486; cf.supra,
Quint. 11, 3, 138; Hor S. 2, 8, 10; Ov. M. 6, 59.—Of the head:b.muralique caput summum cinxere coronā,
Lucr. 2, 607; cf.Ov A. A. 3, 392 tempora floribus,
Hor. C. 3, 25, 20;Verg A. 5, 71: spicis,
Tib. 2, 1, 4 et saep.:comam lauro,
Hor. C. 3, 30, 16; cf.:Graias barbara vitta comas,
Ov. Tr. 4, 4, 78; Verg. A. 12, 163: de tenero cingite flore caput, Ov F 3, 254.— Poet.:Atlantis, cinctum assidue cui nubibus atris Piniferum caput et vento pulsatur et imbri,
Verg. A. 4, 248; 7, 658; Prop. 4 (5), 1, 61.—To encircle other parts of the body:3.cujus lacertos anuli mei cingant,
Mart. 11, 100, 2.—Of places, to surround, encircle, invest, enclose (the prevailing signif. in prose, esp. in the histt.; syn.: circumdo, claudo): (Tellus) oras maris undique cingens, Lucr. 6, 633; Cat. 64, 185; 64, 286:4.flumen Dubis paene totum oppidum cingit,
Caes. B. G. 1, 38 provincia mari cincta, Cic. Fl. 12, 27:urbe portus ipse cingitur et continetur,
id. Verr. 2, 5, 37, § 96 Zumpt:quod moenibus cingebatur,
Tac. A. 13, 41:quae (terra) magnā ex parte cingitur fluctibus, speciem insulae praebet, etc.,
Curt. 3, 1, 13; 8, 10, 23; Ov A. A. 2, 469: cingitur insula tribus millibus passuum, i.e. has a circuit of, etc., Plin. 6, 12, 13, § 32.— Poet.:cinxerunt aethera nimbi,
covered, Verg. A. 5, 13:medium diem cinxere tenebrae,
Sen. Herc. Fur. 939.— Trop.;diligentius urbem religione quam ipsis moenibus cingitis,
fortify, Cic. N. D. 3, 40, 94.—In milit. lang., to surround a place or army for defence or in a hostile manner, to fortify, to invest, be set, besiege:5.coronā militum cincta urbs,
Liv. 7, 27, 7: castra vallo, id 7, 39, 8 equites cornua cinxere. covered, id. 23, 29, 3:ultimum agmen validā manu,
to cover, Curt. 4, 13, 30:urbem obsidione,
to besieye, Verg. A. 3, 52;dextera cingitur amni,
id. ib. 9, 469:(hostem) stationibus in modum obsidii,
Tac. A. 6, 34:cingi ab armis hostium,
Ov. P. 2, 8, 69; Tib. 2, 3, 37, Prop. 3 (4), 3, 42.—Trop Sicilia multis undique cincta persons. Cio. Imp. Pomp 11, 30.—To escort, to accompany inermi item regi praetor Achaeorum et unus ex purpuratis latus cingebant, Liv 32, 39, 8:C.dum latus sancti cingit tibi turba senatus, Ov P. 4, 9, 17: nec noscitur ulli, Agminibus comitum qui mode cinctus erat,
id. Tr. 1, 5, 30:cincta virgo matrum catervā, id M. 12, 216, Vell 2, 14, 1,
Tac. A. 1, 77;Sil 4, 448,
Claud. Rapt. Pros. 2, 322 —To peel off the bark around:cingere est deglabrare,
Dig. 47, 7, 6 Pr, cf. Plin 17, 24, 37, § 234 sqq. -
10 disicio
dīs-ĭcĭo (or dissĭcio, Lucr. 3, 639; less correctly, dis-jĭcio), jēci, jectum, 3, v. a. [jacio], to throw asunder; to drive asunder; to scatter, disperse (freq. in poets and historians, esp. since the Aug. per.; not in Cic., Plaut., or Ter.).I.In gen.:II.partibus disjectis disque supatis,
Lucr. 1, 651; cf. id. 1, 1020:materies,
id. 2, 939:vis animaï (with dispertita and discissa),
id. 3, 639:equi,
id. 5, 400:in vasta urbe lateque omnibus disjectis moenibus,
i. e. distributed, stretching out in various directions, Liv. 24, 2; cf. id. 24, 33 fin.:disjecta nube,
Plin. 2, 49, 50, § 134:nubes,
Ov. M. 10, 179:nubila,
id. ib. 1, 328:membra,
id. ib. 3, 724; cf.:corpora ponto (with age diversos),
Verg. A. 1, 70:rates,
id. ib. 1, 43; cf.:naves passim,
Liv. 30, 24:naves in aperta Oceani,
Tac. A. 2, 23 et saep.:frontem mediam mentumque securi,
Verg. A. 12, 308; cf.: scyphus in duas partes disjectus, Varr. ap. Gell. 3, 14, 3:crinem disjecta Venus,
with dishevelled hair, Sil. 5, 203;of money,
to squander, Val. Max. 3, 5, 2.—In partic.A.Milit. t. t., to disperse, scatter, rout the enemy:B.ea (phalange) disjecta,
Caes. B. G. 1, 25, 2; Liv. 44, 41; Pompeius ap. Cic. Att. 8, 12 B.: Sall. C. 61, 3; id. J. 50, 6; Nep. Milt. 2 al.:hostium disjecta frangere,
the scattered enemy, Amm. 29, 4.—Pregn., to dash to pieces, lay in ruins, destroy; to frustrate, thwart, bring to naught.1.Lit.:2.arcem a fundamentis,
Nep. Timol. 3, 3:moenia urbium,
id. ib. § 2; Ov. M. 12, 109:statuas,
Suet. Caes. 75:sepulchra,
id. ib. 81 al.:globum consensionis,
to dissolve, Nep. Att. 8, 4:pecuniam,
i. e. to squander, Val. Max. 3, 5, 2; cf. absol.: dide, disice, per me licet, Caecil. ap. Cic. Cael. 16, 37.—Trop. (i. q. discutere, II. B. 2.):dissice compositam pacem,
Verg. A. 7, 339; so,pacem,
Sil. 2, 295:rem,
Liv. 2, 35:consilia ducis,
id. 25, 14:cogitationem regiam,
Vell. 1, 10:exspectationem novarum tabularum,
Suet. Caes. 42. -
11 glandifer
glandĭfer, ĕra, ĕrum, adj. [glans-fero], acorn-bearing, glandiferous (very rare):quercus,
Lucr. 5, 939; Cic. Leg. 1, 1, 2. -
12 improvidus
imprōvĭdus ( inpr-), a, um, adj. [2. in-providus], not foreseeing, not anticipating, improvident (class.; syn.: incautus, imprudens, inconsultus).(α).Absol.:(β).duces,
Cic. Att. 7, 20, 2:senes,
id. Lael. 26, 100:improvidos incautosque hostes opprimere,
Liv. 22, 19, 6; Cic. Fam. 2, 16, 1:hominum mentes occupare,
id. Lig. 6, 17:pectora,
Verg. A. 2, 200:adulescens improvida aetate,
Cic. Tusc. 5, 21, 62 fin.:aetas puerorum,
Lucr. 1, 939; 4, 14:tela, quae et ipsa caeca et improvida feruntur,
aimless, Plin. Ep. 4, 22, 5:festinatio inprovida est et caeca,
Liv. 22, 39, 22.—With gen.:* (γ).futuri certaminis Romanus veniebat,
Liv. 26, 39, 7:rudis et improvida hujus mali civitas,
Plin. 36, 3, 3, § 7:(Vitellius) ignarus militiae, improvidus consilii,
Tac. H. 3, 56.—With inf.:hasta improvida servasse spatium campi distantis,
Sil. 4, 286.— Adv.: imprōvĭdē, improvidently:se in praeceps dare,
Liv. 27, 27, 11; Col. 6, 17, 35. -
13 induro
I.Act.A.Lit.:B.nivem Indurat Boreas,
Ov. Tr. 3, 9, 14:sues indurantes attritu arborum costas,
Plin. 8, 52, 78, § 212.—Trop., to harden, steel:II.indurandus est animus,
Sen. Ep. 51:adversus omnia, quae accidere possunt,
id. ib. 4:frontem,
to render shameless, id. Ben. 7, 28.—Neutr., to become hard, harden:A.quae (creta) si induraverit,
Veg. 3, 82, 2.— Hence, indūrā-tus, a, um, P. a., hardened.Lit.:B.robora indurata flammis,
Stat. Th. 4, 64.—Trop.:induratus praeter spem resistendo hostium timor,
Liv. 30, 18, 3:Germanis quid induratius ad omnem patientiam?
Sen. Ira, 1, 11. [p. 939] -
14 inprovidus
imprōvĭdus ( inpr-), a, um, adj. [2. in-providus], not foreseeing, not anticipating, improvident (class.; syn.: incautus, imprudens, inconsultus).(α).Absol.:(β).duces,
Cic. Att. 7, 20, 2:senes,
id. Lael. 26, 100:improvidos incautosque hostes opprimere,
Liv. 22, 19, 6; Cic. Fam. 2, 16, 1:hominum mentes occupare,
id. Lig. 6, 17:pectora,
Verg. A. 2, 200:adulescens improvida aetate,
Cic. Tusc. 5, 21, 62 fin.:aetas puerorum,
Lucr. 1, 939; 4, 14:tela, quae et ipsa caeca et improvida feruntur,
aimless, Plin. Ep. 4, 22, 5:festinatio inprovida est et caeca,
Liv. 22, 39, 22.—With gen.:* (γ).futuri certaminis Romanus veniebat,
Liv. 26, 39, 7:rudis et improvida hujus mali civitas,
Plin. 36, 3, 3, § 7:(Vitellius) ignarus militiae, improvidus consilii,
Tac. H. 3, 56.—With inf.:hasta improvida servasse spatium campi distantis,
Sil. 4, 286.— Adv.: imprōvĭdē, improvidently:se in praeceps dare,
Liv. 27, 27, 11; Col. 6, 17, 35. -
15 ludifico
lūdĭfĭco, āvi, ātum ( inf. pass. ludificarier, Plaut. Capt. 3, 1, 27), 1, v. a. and n. [ludus-facio], to make sport of, make game of, make a fool of; to delude, chouse, cozen, deceive:erum meum ut ego hodie lusi lepide! ut ludificatus est!
Plaut. Bacch. 4, 4, 3:erum qui ludificas dictis delirantibus,
id. Am. 2, 1, 38:hospitam,
id. Mil. 2, 6, 15:postquam video me sic ludificarier,
id. Capt. 3, 1, 27; id. Truc. 1, 1, 5; 2, 8, 6; Lucr. 1, 939.— Absol.: si latitare ac diutius ludificare videatur, * Cic. Quint. 17, 54. -
16 molochinarius
mŏlŏchĭnārĭus ( moloci-), ii, m. [id.].I.A mallow-dyer, one who dyes with the color of mallows (ante- and post-class.), Plaut. Aul. 3, 5, 40.—II.A seller of mallowcolored garments, Inscr. Mar. 939, 6. -
17 molocinarius
mŏlŏchĭnārĭus ( moloci-), ii, m. [id.].I.A mallow-dyer, one who dyes with the color of mallows (ante- and post-class.), Plaut. Aul. 3, 5, 40.—II.A seller of mallowcolored garments, Inscr. Mar. 939, 6. -
18 phthongus
-
19 profor
prŏ-for, fātus, 1 ( inf. profarier, Prud. steph. 10, 939), v. dep. a., to say or speak out, to say, speak (mostly poet. and in post-Aug. prose).I.In gen.: veteres Casmenas cascam rem volo profari, tell, relate, Att. ap. Varr. L. L. 7, § 28 Müll.: quod jam et mehe Piget paternum nomen, maternum pudet Profari, Pac. ap. Non. 424, 4 (Trag. Rel. v. 145 Rib.):II.pudor prohibebat plura profari,
Hor. S. 1, 6, 57:tum breviter Dido, vultum demissa, profatur,
Verg. A. 1, 561:et sic accensa profatur,
id. ib. 4, 364:quibus ille profatur: Forsitan, etc.,
Ov. M. 11, 289:vera profari,
Petr. 121:sic ille profatus,
Luc. 9, 251:clamore magno,
Sil. 11, 211.—In partic., to foretell, predict, prophesy: quando dies adveniet, quem profata Morta est, Liv. And. ap. Gell. 3, 16, 11 (acc. to Hom. Odyss. 2, 99):Pythia quae tripodi a Phoebi lauroque profatur,
Lucr. 1, 739; 5, 112:Delio profante,
Petr. 89; Dig. 21, 1, 1. —Hence, prŏfātum. i, n., a statement, proposition, axiom (post-class.): axiômata, quae M. Varro alias profata, alias proloquia appellat, Gell. 16, 8, 2. -
20 quercus
quercus, ūs ( gen. querci, Pall. 4, 7, 8; gen. plur. quercorum, Cic. Fragm. ap. Prisc. p. 717 P.; dat. and abl. plur. do not occur), f. [perh. from root kar (kal-k), to be hard; cf.: cornu calx, calculus].I.An oak, oaktree, esp. the Italian or esculent oak, sacred to Jupiter (cf. robur): quercus dicitur, quod id genus arboris grave sit ac durum, tum etiam in ingentem evadat amplitudinem: querqueram enim gravem et magnam putant dici, Paul. ex Fest. p. 259 Müll.: percellunt magnas quercus, Enn. ap. Macr. S. 6, 2 (Ann. v. 194 Vahl.):II.magna Jovis quercus,
Verg. G. 3, 332:glandiferae,
Lucr. 5, 939; Cic. Leg. 1, 1, 2:aëriae,
Verg. A. 3, 680:quercus et ilex Multā fruge pecus juvat,
Hor. Ep. 1, 16, 9:auritae,
id. C. 1, 12, 12:aridae,
id. ib. 4, 13, 10:durior annosā quercu,
Ov. M. 13, 799: quercorum rami, Cic. Fragm. ap. Prisc. p. 717 P.—Poet., transf.A.Of things made of oak-wood. Of a ship, of the ship Argo, Val. Fl. 5, 65.— Of a javelin, Val. Fl. 6, 243.— Of a drinkingvessel, Sil. 7, 190.—B.Capitolina,
a garland of oak-leaves, Juv. 6, 386;usually bestowed upon one who had saved the life of a citizen in battle,
Ov. F. 4, 953; id. M. 1, 563; Luc. 1, 357:civilis,
Verg. A. 6, 772. —For acorns (very rare):veteris fastidia quercūs,
Juv. 14, 184.
- 1
- 2
См. также в других словарях:
939 — Années : 936 937 938 939 940 941 942 Décennies : 900 910 920 930 940 950 960 Siècles : IXe siècle Xe siècle … Wikipédia en Français
939 — Portal Geschichte | Portal Biografien | Aktuelle Ereignisse | Jahreskalender ◄ | 9. Jahrhundert | 10. Jahrhundert | 11. Jahrhundert | ► ◄ | 900er | 910er | 920er | 930er | 940er | 950er | 960er | ► ◄◄ | ◄ | 935 | 936 | 937 | … Deutsch Wikipedia
939 — ГОСТ 939{ 88} Кожа для верха обуви. Технические условия. ОКС: 59.140.30 КГС: М11 Кожевенные материалы и полуфабрикаты Взамен: ГОСТ 939 75, кроме кожи для верха обуви, изготовляемой по заказу Министерства обороны СССР; ОСТ 258 80, ТУ 06 32 78… … Справочник ГОСТов
939 — This article is about the year 939. For the CPU socket, see Socket 939 NOTOC EventsBy PlaceAsia* Vietnam, under the name Dai Co Viet, gains independence from China.Europe* Edmund I of England succeeds to the throne of England. * The Arabs lose… … Wikipedia
939 — Años: 936 937 938 – 939 – 940 941 942 Décadas: Años 900 Años 910 Años 920 – Años 930 – Años 940 Años 950 Años 960 Siglos: Siglo IX – … Wikipedia Español
939 Hotel — (Рим,Италия) Категория отеля: 2 звездочный отель Адрес: Via del Clementino 94, Спанья, 00186 Р … Каталог отелей
939 Isberga — is an S type asteroid belonging to the Flora family of Main Belt asteroids. It rotates quickly, with a period of 2.9173 hours. Isberga is also suspected to be a binary asteroid, due to a second periodicity observed in its lightcurve from 24 Feb… … Wikipedia
939 год до н. э. — 939 год до н. э. Связать? Годы 943 до н. э. · 942 до н. э. · 941 до н. э. · … Википедия
(939) Isberga — est un astéroïde évoluant dans la ceinture principale, découvert le 4 octobre 1920 par l astronome allemand Karl Wilhelm Reinmuth depuis l observatoire du Königstuhl. Il est nommé en référence au prénom féminin. Lien externe (en)… … Wikipédia en Français
939 год — Годы 935 · 936 · 937 · 938 939 940 · 941 · 942 · 943 Десятилетия 910 е · 920 е 930 е 940 е · … Википедия
(939) Isberga — Asteroid (939) Isberga Eigenschaften des Orbits (Animation) Orbittyp Hauptgürtelasteroid Große Halbachse 2,2466 AE … Deutsch Wikipedia